The Seed

မဟာယာနဗုဒၶဘာသာမွာ လူတိုင္းဟာ ဘုရားအေလာင္းေတြျဖစ္ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုရားအျဖစ္ႏွင့္ ေလာကကိုကယ္တင္ၾကရမယ္ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈကို လူေတြရဲ ႔စိတ္ထဲရိုက္သြင္းေပးထားတာကို သေဘာက်မိတယ္။ ဒါဟာ ဟုတ္ေသာ္ရွိ၊ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ယံုၾကည္လက္ခံသူေတြရဲ ႔စိတ္ကို တစ္မ်ိဳးတစ္ဖံု အေကာင္းဘက္ကို ေျပာင္းလဲသြားေစႏိုင္တယ္လို႔ေတြးမိတယ္။ အခုစာဖတ္ေနတဲ့မိတ္ေဆြအေနႏွင့္ အမ်ိဳးသားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမ်ိဳးသမီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခဏေလာက္ရပ္ျပီး ကိုယ့္ဖာသာ စိတ္ကူးၾကည့္ပါလား။ ငါဟာ ဘုရားအေလာင္းတစ္ဦးျဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဘုရားရွင္အျဖစ္ႏွင့္ ေလာကကိုကယ္တင္ရမယ့္သူ ျဖစ္တယ္လို႔ ေတြးၾကည့္ၾကည့္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ mood တစ္ခု ေျပာင္းသြားတာ ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေျပာင္းသြားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈအေျခအေနေလးဟာ ဘယ္လိုေလးမ်ားျဖစ္ေနမလဲ။

ဗုုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း ဘုရားရွင္ဆိုတာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးျဖစ္တယ္ဆိုတာ အနည္းႏွင့္အမ်ားေတာ့ သိထားၾကတာပါပဲ။ ရုုပ္ပိုင္းေရာ၊ စိတ္ပိုင္းေရာ၊ ပညာအရာ၊ တန္ခိုးေတာ္အရာ စသျဖင့္ ဘက္ေပါင္းစံုမွာ အတုမရွိ ျပည့္စံုေတာ္မူတဲ့သူ။ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအေပၚမွာ ၾကီးမားတဲ့ ေမတၱာေတာ္၊ မဟာကရုုဏာေတာ္ႏွင့္ ေစာင့္ေရွာက္ကယ္တင္ေတာ္မူတဲ့သူ။ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ပါရမီေတာ္ေတြကိုု ျဖည့္ဆည္းေတာ္မူခဲ့တဲ့သူ။ ငါဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ရမယ့္သူပါလား လို႔ အေတြး၀င္မိတာႏွင့္ စိတ္ထဲမွာ ငါဟာ ၾကီးေလးတဲ့တာ၀န္ကို ထမ္းရြက္ရမယ့္သူျဖစ္တယ္။ ေပါ့ေပါ့ဆဆႏွင့္ ေနလို႔မျဖစ္ဘူး။ အခုကတည္းက ျပင္ဆင္ရမွာေတြ၊ ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ရမွာေတြကို ၾကိဳးစားျပီးလုပ္သြားမွ ေတာ္လိမ့္မယ္။ ပါရမီ (၁၀) ပါး ဆိုုတာကို စာထဲမွာ မထားေတာ့ပဲ လက္ေတြ႔အေကာင္အထည္ေဖာ္ ၾကိဳးစားလုပ္သြားရမွာပါလား ဆိုတာမ်ိဳး အေတြးေတြ ၀င္လာပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခ်ိန္မွာ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္ဖို႔ က်ိန္းေသေနတဲ့ အိမ္ေရွ ႔မင္းသားတစ္ပါးဟာ မင္းသားဘ၀မွာကတည္းက ကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ရမယ့္ တိုင္းျပည္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး သိသင့္သိထိုုက္တာေတြ၊ ဘုရင္တစ္ပါးအေနႏွင့္ တတ္ေျမာက္ရမယ့္ အတတ္ပညာေတြကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္နာလည္ေအာင္ သင္ၾကားထားရမွာျဖစ္ျပီး တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ ခံရေအာင္လည္း မင္းသားဘ၀မွာကတည္းက အဘက္ဘက္က ၾကိဳးစားထားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္မွာ ႏိုုင္ငံတစ္ခုရဲ ႔ အထြဋ္အထိပ္ သမၼတျဖစ္ဖို႔ စိတ္ကူးေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိထားတဲ့ ႏိုင္ငံေရးသမားတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း တိုင္းျပည္ကို စီမံအုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္မယ့္ အရည္အခ်င္းျပည့္မီေအာင္ အခုကတည္းက အစစအရာရာ ျပင္ဆင္ျဖည့္ဆည္းထားရမွာျဖစ္သလို၊ အက်င့္စာရိတၱပိုင္းကအစ လူေတြေထာက္စရာ၊ ကဲ့ရဲ ႔စရာ ျဖစ္မလာေအာင္ ထိန္းထိန္းသိမ္းသိမ္းႏွင့္ ေနထိုင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီဥပမာေတြအတိုင္းလိုပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုရားျဖစ္ရမယ့္သူလို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ့သူတစ္ေယာက္အဖိုု႔အတြက္လည္း ေန႔စဥ္ဘ၀ကို သူလိုုငါလို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ျဖတ္သန္းဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ေန႔ရက္တိုင္း ပါရမီျဖည့္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အားစိုက္ၾကိဳးပမ္းေနရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူေဌးျဖစ္ဖို႔အတြက္ တစ္က်ပ္တစ္မူးကအစ ရိုုရိုုေသေသစုုသလို ဘုရားျဖစ္ဖိုု႔အတြက္ ပါရမီေတြကို ၾကိဳးစားျဖည့္ျပီး ကုသိုလ္စုေနရေတာ့မွာပါပဲ။

မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာအလိုမရ ထင္ရွားရွိတဲ့ သတၱ၀ါတိုင္းမွာ Buddha Nature ဆိုတဲ့ ဗုဒၶသဘာ၀ဆိုတာ ကိန္းေအာင္းေနၾကတယ္လို႔ဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူအခ်င္းခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိရစၦန္ေတြကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မေလးမစား မလုပ္ရဘူး။ အားလံုးဟာ တစ္ခ်ိန္မွာ ဘုရားျဖစ္မယ့္သူေတြခ်ည္းျဖစ္ၾကလို႔ အားလံုးအေပၚ ၾကင္ၾကင္နာနာ ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံၾကရမွာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ္လည္း ဘုရားအေလာင္း၊ ကိုယ့္ေရွ ႔က ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ့ သူ၊ ဆက္ဆံေနရတဲ့သူကလည္း ဘုရားအေလာင္း၊ တိရစၦန္ေလးေတြကလည္း ဘုရားအေလာင္း။ ဒီလို ယံုၾကည္မႈမ်ိဳး၊ ဒီလိုအေတြးမ်ိဳးႏွင့္ လူအခ်င္းခ်င္းၾကား၊ လူႏွင့္တိရစၦာန္ေတြၾကား ဆက္ဆံၾကတဲ့အခါၾကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ နားလည္မႈ၊ ၾကင္နာမႈ၊ ညွာတာေထာက္ထားမႈစတဲ့ ျဗဟၼာစိုရ္တရားေတြ စိတ္ထဲျဖတ္စီးႏိုင္တာေပါ့။

မဟာယာနဗုဒၶဘာသာမွာ သတၱ၀ါတစ္ဦးစီရဲ ႔ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္အေနႏွင့္ ဘုရားဆု လို႔ေခၚတဲ့ သမၼာသမၺဳဒၶေဗာဓိ ဆု တစ္ခုတည္းကိုသာ သတ္မွတ္ထားေပမယ့္ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာကိုေလ့လာၾကည့္ရင္ေတာ့ သတၱ၀ါေတြရဲ ႔ ေနာက္ဆံုုးျဖစ္ရမယ့္ ပန္းတိုင္ ေဗာဓိဆုဟာ ေရြးခ်ယ္စရာ ငါးမ်ိဳးေတာင္ရွိေနပါတယ္။ ဘုရားဆုတစ္ခုတည္းမဟုုတ္ပါဘူး။

(၁) သမၼာသမၺဳဒၶ ဘုရားဆု
(၂) ပေစၥကဗုဒၶ ဆု
(၃) အဂၢသာ၀က ဆုု
(၄) မဟာသာ၀က ဆု
(၅) ပကတိသာ၀က ဆု

ဆိုျပီး ငါးမ်ိဳး ေရြးခ်ယ္ႏိုုင္ပါတယ္။ ေထရ၀ါဒဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနႏွင့္ဆိုရင္ ဒီငါးမ်ိဳးထဲက တစ္ခုခုကို ဆံုးျဖတ္ ေရြးခ်ယ္ျပီး တစ္သက္ပတ္လံုး တစ္စိုက္မတ္မတ္ ပါရမီျဖည့္ေနဖို႔ပါပဲ။

တကယ္က ဒီေဗာဓိဆုုေတြဆိုုတာ တျခားမွာရွိေနတာမဟုုတ္ပါဘူး။ မိမိတို႔တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ ႔ စိတ္ထဲမွာ မ်ိဳးေစ့အေနႏွင့္ ရွိႏွင့္ျပီးသားေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေဗာဓိမ်ိဳးေစ့ေလး ကိုယ့္စီမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို အရင္ဆံုုး နားလည္လက္ခံတတ္ဖိုု႔ေတာ့လိုပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ ငါ့ရဲ ႔ ေဗာဓိမ်ိဳးေစ့ေလးကို ဘယ္လိုအပင္မ်ိဳးျဖစ္လာေအာင္ ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္မယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

ဆုငါးဆုထဲက ၾကီးၾကီးမားမားဆုၾကီးေတြကို မေရြးခ်ယ္ျဖစ္ရင္ေတာင္ ပကတိသာ၀ကဆု ဆိုတာက လူတိုင္း လြယ္လြယ္ကူူကူျဖစ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေပၚမူတည္ျပီး အခ်ိန္အတိုင္းအတာ အတိုအရွည္ကြာႏိုုင္ေပမယ့္ တကယ္ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးၾကီးထား အားထုတ္ရင္ ဒီတစ္ဘ၀တည္းႏွင့္လည္း ဒီဆုက ရရွိႏိုုင္ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ သတ္မွတ္ထားေပးခဲ့တဲ့ ပါရမီ(၁၀)ပါးကို အကုုန္လံုး မျဖည့္ႏိုင္ရင္ေတာင္ အနည္းဆံုး တစ္ခုကိုေရြးခ်ယ္ျပီး တစ္သက္ပတ္လံုး ၾကိဳးစားျဖည့္ဆည္းရင္း မိမိတိုု႔ရဲ ႔ ေဗာဓိမ်ိဳးေစ့ေလးကို အပင္ေပါက္ၾကီးထြားလာေအာင္ ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ေပးၾကရမယ့္တာ၀န္က လူတိုင္းမွာရွိေနပါတယ္။ လူအမ်ားေတြးတတ္ၾကတာက ဘုရားဆုုပန္ေတြေလာက္သာ ပါရမီေတြျဖည့္ဆည္းၾကရတယ္။ ကိုယ္လိုသာမန္လူေတြကေတာ့ ဒီလိုပဲ စားစားသြားသြား ေအးေအးေဆးေဆးပဲဆိုျပီး ဘ၀မွာ ကုသိုလ္ပါရမီအားထုုတ္ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ေႏွးေကြးေလးပင္ေနတတ္ၾကတယ္။

တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အထြာႏွင့္ကိုယ္ အားလံုးမွာ ပါရမီျဖည့္ရမယ့္တာ၀န္ရွိေနပါတယ္။ ငါဟာ သာမန္လူမဟုတ္ဘူး။ ေဗာဓိေလာင္းလ်ာတစ္ဦး ျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ခဏခဏ ေတြးေတြးေပးတတ္ၾကရင္ အေတာ္ေကာင္းမယ္ လိုု႔ ေတြးမိတယ္။ ဒါမွ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ဖို႔ ေမ့ေလ ွ်ာ့ေနတတ္တဲ့အက်င့္ေတြ တေျဖးေျဖးေလ ွ်ာ့ပါးသြားႏိုုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးဆက္ဆံရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိရစၦာန္ေလးေတြႏွင့္ ဆက္ဆံရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဟာယာနဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြေတြးသလိုမ်ိဳး ဒီလူ၊ ဒီသတၱ၀ါေလးဟာ ေဗာဓိေလာင္းလ်ာျဖစ္တယ္။ တစ္ခ်ိန္မွာ အထြဋ္အျမတ္ဦးခိုုက္အရိုုအေသေပးရမယ့္သူတစ္ဦး ျဖစ္လာမွာ။ ဗုုဒၶစာေပေတြထဲမွာလည္း အေလာင္းေတာ္ၾကီးေတြ ႏုစဥ္အခါ ပါရမီျဖည့္ရစဥ္အခ်ိန္ေတြတုုန္းက လူျဖစ္လိုုက္၊ တိရစၦန္ျဖစ္လိုုက္၊ လူဆိုုးျဖစ္လိုုက္၊ လူယုုတ္မာျဖစ္လိုုက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက်င္လည္ခဲ့ၾကရတာေတြ ရွိခဲ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေပၚမွာ ေလးေလးစားစားဆက္ဆံရမယ္၊ တန္ဖိုုးထားဆက္ဆံရမယ္၊ အၾကင္နာေမတၱာထား ဆက္ဆံရမယ္၊ သူ႔ဘက္ကဆိုးေနရင္ေတာင္ ကိုုယ့္ဘက္က အတတ္ႏိုုင္ဆံုုး သည္းခံဆက္ဆံရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေလး ေတြးေပးႏိုုင္လာၾကရင္ လူ႔ေလာကဟာ ပိုျပီး သာယာေအးခ်မ္းလာႏိုင္ဖိုု႔ရွိပါမယ္။

စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြအေနႏွင့္ ကိုုယ့္စိတ္ကိုု ျပန္ၾကည့္ပါ။ ငါ့မွာ ေဗာဓိ မ်ိဳးေစ့ေလး တစ္ခုုရွိေနပါတယ္။ အဲဒီမ်ိဳးေစ့ေလးကိုု ေရေလာင္းေပါင္းသင္လိုု႔ သစ္ပင္ၾကီးတစ္ပင္အျဖစ္ ေ၀ေ၀ဆာဆာႏွင့္ ရွင္သန္လာေအာင္ ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ေစာင့္ေရွာက္ေပးဖိုု႔ ကိုုယ့္မွာ တာ၀န္အျပည့္ရွိေနပါတယ္။ ဒီတာ၀န္ကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ႏွင့္ ယူလိုက္ပါ။ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေမ့ေမ့ေလ ွ်ာ့ေလ ွ်ာ့ မေနလိုက္ပါနဲ႔ လို႔ ေမတၱာ ေရွ ႔ထား မွာလိုက္ခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၃၀၊ ၁၁၊ ၂၀၁၆။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္