လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၄)

ကဲ... အဲဒီသဘာ၀ေတြကို ပ႒ာန္းတစ္ခုလံုးကို ၿခံဳငံုၾကည္႔ဖို႔ရာအတြက္ အတၳိနဲ႔ နတၳိ ၂၄ပစၥည္းအရ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါက်ေတာ႔ (၃၃) ပစၥည္းေတာင္ ၿဖစ္သြားတယ္။ သဘာ၀အခြဲေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ (၃၃)ပစၥည္းရိွတယ္။

အခု Power Point ကိုၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ျမွားကေလးေတြ အတြင္းမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ဘုန္းၾကီးတို႔ သႏၲာန္မွာၿဖစ္တဲ႔ စိတ္ကေလးတစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္အေၾကာင္းတရားေတြက ေထာက္ပံ႔ထားလဲဆိုတာၾကည္႔ရင္ ေရွ ႔ကရိွေနတဲ႔ စက္၀ိုင္းေလးမွာရွိေနတာ ေရွ ႔စိတ္ကေလးရွိေနတယ္။ အဲဒီေရွ ႔စိတ္ကေလး ေပ်ာက္သြားမွ ေနာက္စိတ္ေပၚလို႔ရမွာ။

အဲဒီေနာက္စိတ္ဟာ Object ဆိုတာေရာက္လာၿပီ။ သူရဲ ႔အေၾကာင္းတစ္ခု။ ဒါနဲ႔တင္ သူမေပၚႏိုင္ေသးဘူး။  အခုဟာ Object ပဲရိွေသးတယ္။ သူ႔မွာ Base ရိွရအံုးမယ္။

ေဟာ Base ၀င္လာၿပီ။ အေၾကာင္းေတြ ဆံုမိသြားၿပီ။ ဘာလိုေနေသးတုန္းဆိုရင္ ေရွ ႔ကေပ်ာက္ဖို႔ လိုေနတယ္။ ေဟာေပ်ာက္သြားၿပီ။

ေရွ ႔ကေပ်ာက္လာၿပီ ဆိုတဲ႔အခါ ေဟာ....သူေပၚလာၿပီ၊ စိတ္ၿဖစ္တာ အဲဒီအတိုင္းပဲ။

ဒါကိုေၿပာတာ။ သခၤတ အေၾကာင္းတရားေတြက စုၿပီးလုပ္ထားတာတဲ႔။ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ သႏၲာန္မွာၿဖစ္တဲ႔ စိတ္ကေလး တစ္စိတ္ဟာ ေရွ ႔က ၿဖစ္တဲ႔ စိတ္က  ခ်ဳပ္ေပးရအံုးမယ္၊ အာရံုလည္း ရိွရမယ္၊ အေၿခခံလည္းရိွရမယ္ဆိုေတာ႔ ဘယ္ႏွစ္ခုၿဖစ္သြားတုန္း။  ေရွ ႔ကစိတ္ကေလးက မခ်ဳပ္ဘူးဆိုရင္လည္း ၿဖစ္ခြင္႔မရိွေသးဘူး။ အာရံုမရိွဘူးဆိုရင္လည္း မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။ Base ဆိုတဲ႔အေၿခခံမရိွရင္ေရာ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါတင္မကဘူး။ သူၿဖစ္လာလို႔ရိွရင္လည္း သူရဲ ႔ရပ္တည္မွဳ အတြက္ Mutual Relation ဆိုတာရိွေသးတယ္။ ဟိုဘက္က ျမွားေကာက္ေကာက္ကေလးက ျပထားတာ။

အခု ျပထားတဲ့ အလယ္စက္၀ိုင္းေလးမွာ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး။ Unity။ ၿမင္သိစိတ္ကေလး ဆိုပါစို႔။ အဘိဓမၼာသင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုရင္ ဒါကိုသေဘာေပါက္မယ္။ ၿမင္သိစိ္တ္ကေလးမွာ ေစတသိက္ခုႏွစ္ခုပါတယ္ ဆိုေတာ႔ Unity of 8 - 8 in 1 ေပါ႔ဗ်ာ။ ရွစ္ခုကို တစ္ခုလုပ္ထားတာ။ ၿမင္သိစိတ္ကေလးဟာ ရွစ္ခုကို တစ္ခုလုပ္ထားတာေနာ္ 8 in 1 ။ အဲဒီ 8 in 1က ဒီသဘာ၀တရား ရွစ္ခုသည္ အၿပန္အလွန္ သူတို႔က Sustain လုပ္ေနတာ။ အၿပန္အလွန္ ေထာက္ပ႔ံ ကူညီေပးေနတာ။ စိတ္ကေလးတစ္ခု အတြက္ အာရံုရွုေထာင္႔က ၾကည္႔လိုက္မယ္၊ Object ရွုေထာင္႔က ၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ စြမ္းအင္သတၱိေတြ ဘယ္ေလာက္ အသံုးၿပဳထားလဲဆိုရင္ အာရမၼဏ - ၾကိဳတင္ၿပီး ၿဖစ္ေနတာ၊ အဲဒီအာရံုကၾကိဳတင္ၿပီး သူမေပၚခင္က ၾကိဳတင္ၿပီးၿဖစ္ေနတာ ၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပုေရဇာတ - Born Earlier၊ ၿပီးေတာ႔ သူရိွေနတဲ႔အခုိက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အတၳိ၊ အ၀ိဂတ။ ဒါအနည္းဆံုး အနည္းဆံုး။ Minimum Number ကိုေၿပာတာ။ Condition ေတြဘယ္ႏွစ္ခုေပးထားသလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႔။ ဒါေရွ ႔က Object ရွုေထာင္႔ဘက္ကၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အေထာက္အပ႔ံက ေလးခုရိွတယ္။ Object တစ္ခုထဲမွာကိုပဲ အာရမၼဏ၊ ပုေရဇာတ၊ အတၳိ၊ အ၀ိဂတ။ တခါ Base ကေနၾကည္႔လိုက္အံုး။ Base ကလည္း Born Earlierပဲ။ ပုေရဇာတ၊ နိႆယ၊ အတၳိ၊ အ၀ိဂတ။ သူကမီွရာအေနနဲ႔ ေက်းဇူးၿပဳလိုက္တာ။ ပုေရဇာတ-Born Earlier ဒါေၾကာင္႔မို႔ သူ႔ကိုပုေရဇာတ ၾကိဳၿဖစ္ေနတာ၊ နိႆယ အမီွခံတယ္၊ အတၳိ ရိွေနတုန္း၊ အ၀ိဂတ မကင္းေပ်ာက္ေသးခင္ ေဟာဒီစြမ္းအင္ေတြ စုၿပီးေတာ႔ Support လုပ္လိုက္တာ။

ကဲေရွ ႔ကစိတ္ကေလးမွာလည္းပဲ ေနာက္စိတ္ေတြကို တြန္းေပးဖို႔ရာအတြက္ စြမ္းအင္ေတြဘယ္ႏွစ္ခုရိွတုန္းဆိုရင္ အနႏၱရ၊ သမနႏၲရ၊ ဥပနိႆယ၊ နတၳိ၊ ၀ိဂတ။ အနႏၲရဆိုတာ No Interval ၾကားထဲမွာ ဘာမွမၿခားဘူး။ အခုေပ်ာက္၊ အခုေရာက္ေနာ္။ သမနႏၲရ လံုး၀မၿခားဘူး။ ဥပနိႆယ အားၾကီးေသာ မီွရာအေၾကာင္းတစ္ခု။ နတၳိ မရိွေတာ႔တဲ႔ေနာက္မွ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ ၀ိဂတ သူလံုး၀ပ်က္ၿပယ္သြားမွ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ နည္းနည္းေလးက်န္ေနေသးရင္ မထုတ္လုပ္ႏို္င္ေသးဘူးတဲ႔ ဘာမွ။ သူကလည္းပဲ ဒီစိတ္ကေလးေပၚဖို႔ရာ Chance ေပးလိုက္တာ။ အခု စိတ္ကေလး တစ္ခုဟာ စကၠန္႔ကို အပံုတစ္ရာပံု တစ္ပံုေတာင္မွ ၾကာမယ္မထင္ဘူး။ ဘာလို႔တုန္းဆိုရင္ လက္ဖ်စ္တစ္တြတ္ခန္႔မွာ ကုေဋတစ္သိန္းေလာက္ၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ႔ ႏွဳန္းထားနဲ႔တြက္မယ္ဆိုရင္တစ္စကၠန္႔ကို အပံုတစ္သိန္းေလာက္ပံုၿပီးေတာ႔မွ အဲဒိီထဲကေန တစ္ပံုစာေလာက္ Moment ေလာက္ေလးတင္ရိွတဲ႔ ဒီစိတ္ကေလးဟာ အေထာက္အပံ႔ေတြ ဘယ္ေလာက္လိုေနသလဲဆိုတာၾကည္႔။ Condition ေတြအမ်ားၾကီး ေထာက္ပံ႔ေနတာ။ ေရွ ႔ကေနေထာက္ပံ႔တယ္။ Object ဘက္ကေထာက္ပံ႔တယ္၊ Base ဘက္ကေထာက္ပ႔႔ံတယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ခုနတုန္းက သူ႔ရဲ ႔ Unity အတြင္းထဲမွာလည္းပဲ အၿပန္အလွန္ ေထာက္ပံ႔တယ္။ အနည္းဆံုး ရွစ္ခုရိွရင္ တစ္ခုက ပစၥည္း ဆိုရင္ က်န္တာေတြက ပစၥယုပၸန္ Mutual Relation။ အခ်င္းခ်င္း အၿပန္အလွန္ အဲဒီလိုေထာက္ပံ႔ၿပီးေတာ႔ ဒီစကၠန္႔ေလးတစ္ခုကို အပံုတစ္ေထာင္၊ အပံုတစ္ေသာင္း၊ အပံုတစ္သိန္းပံုမွ တစ္ပံုေလာက္ အတိုင္းအတာေလးေလာက္တင္သာ ၾကာတဲ႔ စိတ္ကေလးတစ္ခုရဲ ႔ Condition ေပါင္းဟာ အမ်ားၾကီးလို႔ ဆိုလိုတယ္။ အဲဒါကို ပ႒ာန္းတရားကေန ရွင္းၿပေနတာ။

အဲဒိီေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔တစ္ေတြဟာ တကယ္႔ကို ၾကီးမားတဲ႔အေထာက္အပံ႔ၾကီးနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည္႔ရင္ အသက္ရွင္ဖို႔ လြယ္သလား၊ ခက္သလား။ ဒါေပမယ္႔ လူေတြက လြယ္တယ္ထင္ေနတာပဲ။ အေၾကာင္းတရားေတြက ညီညြတ္ေနေသးရင္ေတာ႔ ဘာမွမၿဖစ္ဘူးေပါ႔။ အခု ဒီအေဆာက္အအံုၾကီးကို ၾကည္႔ေလ။ အေၾကာင္းတရားေတြက ညီညြတ္ေနတယ္။ အားလံုးက သူဟာနဲ႔သူ စုၿပီးေတာ႔ ထမ္းထားတယ္။ တစ္ခုခုကသာ ခ်ိဳ ႔ယြင္း သြားမယ္ဆိုရင္  ၀ုန္းဆိုၿပီး ၿပိဳက်သြားမွာပဲ။

အဲဒီလိုပဲ လူ႔ရဲ ႔ဘ၀ၾကီးမွာ အေၾကာင္းတရားေတြ ေၿမာက္မ်ားစြာ စုေပါင္းၿပီးေတာ႔ ထမ္းထားတာ။ အဲဒီထမ္းထားတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြဟာ တစ္ခုခုသာ ၿပိဳလဲသြားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အကုန္လံုးပ်က္စီးသြားမွာ။ သခၤါရတရားဆိုတာ “သေဗၺ သခၤါရာ အနိစၥာ”။ ”All conditioned things are subject to impermanent.” အေၾကာင္းတရားေတြ ေထာက္ၿပိီးေတာ႔ ရွင္သန္ထားရတာ၊ အေၾကာင္းတရားေတြရဲ ႔ အေထာက္အပံ႔ေပၚမွာ ရွင္သန္ေနရတာၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အေၾကာင္းတရားေတြရဲ ႔  အေထာက္ အပံ႔ေတြနဲ႔ တည္ေနရတဲ႔ဘ၀မွာ So Horrible, So Terrible ေၾကာက္စရာဘ၀ၾကီးဆိုတာ ဘုရား၊ ရဟႏၱာ ေတြက ဒီအၿမင္ကို ၿမင္ပါတယ္တဲ႔။ ဘုန္းၾကီးတို႔တေတြက်ေတာ့ ေပ်ာ္စရာၾကီးလို႔ၿမင္ေနၾကတယ္။

(ဆက္ရန္)

အပိုင္း (၁) သို႔

အပိုင္း (၂) သို႔

အပိုင္း (၃) သို႔

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၃)

အသခၤတ က်ေတာ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ။ အေၾကာင္းတရားေတြက စုၿပီးေတာ႔ လုပ္ထားတဲ႔ဟာ မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ အဲဒီ အသခၤတ က်ေတာ႔ ဘာအေၾကာင္းကမွ လုပ္ထားတာမဟုတ္တဲ႔အရာ နိဗၺာန္ဆိုတာရိွတယ္။ က်န္တဲ႔ေနရာေတြ မွန္သမွ် အေၾကာင္းတရားေတြ စုၿပီးေတာ႔ ထုတ္လုပ္ထားတာေတြ ခ်ည္းပဲ။ အေၾကာင္းကင္းၿပီး ဘယ္အရာမွ မၿဖစ္ဘူး။ ေဟာ - နိဗၺာန္ဆိုတဲ႔ အၿငိမ္းဓါတ္က်ေတာ႔ လုပ္ထားတာမရိွဘူးတဲ႔။ ဘာလို႔တုန္းဆိုေတာ႔အေၾကာင္းတရားေတြ အားလံုးၿငိမ္းေနတယ္။ အေၾကာင္းတရားေတြ ၿငိမ္းေနလို႔ အက်ိဳးတရား ဆိုတာလည္း မရိွေတာ႔ဘူး။ အၿငိမ္းဓါတ္ သက္သက္ကိုေၿပာတာ။ အဲဒါက်ေတာ႔ အသၤခတဆိုတာ နိဗၺာန္။ ေနာက္တစ္ခု ပညတၱိ ဆိုတာကေတာ႔ သခၤတ၊ အသခၤတႏွစ္ခုကို အစဲြၿပဳၿပီးေတာ႔ လူေတြကေန အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးထားတာ။ Concept လူေတြရဲ ႔ အယူအဆ တစ္ရပ္၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးထားတာ။ အတြင္းအႏွစ္မဟုတ္ဘူး။

အဲဒီေတာ႔ ပစၥယပိုင္းမွာ ၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အေၾကာင္းဆိုတဲ႔ထဲမွာ သခၤတဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရိွတယ္၊ အသခၤတဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရိွတယ္။ ပညတၱိ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရိွတယ္။ အေၾကာင္းသံုးမ်ိဳးတဲ႔ ပ႒ာန္းမွာ။ ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမၼဏပစၥေယာ၊ အဓိပတိပစၥေယာ ဆိုတဲ႔ ဒီပစၥယေတြအကုန္လံုး ေၿပာသြားတဲ႔အထဲမွာ ေဟာဒီ လိုရင္းအခ်ဳ႔ပ္ကေတာ႔ ဒီသံုးခုပဲ။ ဒီသံုးခုထဲကေနပဲ ေၿပာေနတာ။ ကဲ ပစၥယုပၸႏၷပို္င္း အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၿဖစ္လာတဲ႔ အက်ိဳးတရားပိုင္းကို ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ သခၤတ တစ္မ်ိဳးပဲ ရိွတယ္။သခၤတဆိုတာ အေၾကာင္း တရားေတြက စုၿပီးထုတ္လုပ္ထားတဲ႔ အက်ိဳးတရားဆိုတာ စိတ္ရယ္၊ ေစတသိက္ရယ္၊ ရုပ္ရယ္ ဒါကိုေၿပာတာေနာ္။ အဲဒီေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔တေတြမွာ ရိွေနတာဟာ စိတ္ရယ္၊ ေစတသိက္ရယ္၊ ရုပ္ရယ္ ဒါပဲရိွတာ။ အက်ဥ္းအားၿဖင္႔  ေၿပာမယ္ဆိုရင္ နာမ္နဲ႔ရုပ္ ဒီႏွစ္ခုရိွတယ္။ Body and Mind ဒီႏွစ္ခုပဲရိွတာ။ အဲဒီႏွစ္ခုသည္ အေၾကာင္းတရားဘက္မွာလည္း ပါတယ္။ အက်ိဳးတရားဘက္မွာလည္း ပါတယ္။ နိဗၺာန္က အေၾကာင္းတရားဘက္ သက္သက္မွာသာ ပါတယ္။ အက်ိဳးတရားဘက္မွာ မပါဘူးဆိုတာကို သတိထားဖို႔ေပါ႔ေနာ္။ ဒါက ပ႒ာန္းက်မ္းၾကီး တစ္ခုလံုးကို ၿခံဳငံုၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ သဘာ၀အားၿဖင္႔ ဒီၿမင္ကြင္းကို ၿမင္ရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ႔ အေၾကာင္းၿပဳတယ္ဆိုတာေတြဟာ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ထားတဲ႔ အရာတစ္ခုက ထပ္မံၿပီးေတာ႔ အေၾကာင္းၿပဳတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ေဆာင္ထားတဲ႔ အရာမဟုတ္တာကလည္းပဲ အေၾကာင္းၿပဳတယ္။ လူေတြယူဆ ထားတဲ႔ General Consensus လုိ႔ေခၚတဲ႔ Concept ကလည္းပဲ အေၾကာင္းၿပဳတယ္။ အက်ိဳးဆိုတာက်ေတာ႔ ခုနက အေၾကာင္းေတြက စုၿပီး ထုတ္လုပ္ထားတဲ႔ အရာတစ္မ်ိဳးသာ ၿဖစ္တယ္။ ပစၥည္း၊ ပစၥယုပၸန္ ဒီႏွစ္ခုကို အက်ဥ္းအားၿဖင္႔ ဒီလိုမွတ္ထားေပေတာ႔။

ကဲ...ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္းကို ခ်ံဳးၿပီးေတာ႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ အတၳိနဲ႔နတၳိ ဒီႏွစ္ခုလာမယ္။ အတၳိ - အားလံုးသိၾက တဲ႔အတိုင္း ၂၄ ပစၥည္းထဲမွာ အတၳိပစၥေယာ၊ နတၳိပစၥေယာ လို႔လာလိမ္႔မယ္။ အတၳိဆိုတာ ရိွေနတဲ႔အခ်ိန္ပိုင္းမွာ အက်ိဳးတရားကို ထုတ္လုပ္တာ၊ အက်ိဳးတရားကို Maintain လုပ္တာ အတၳိ။ နတၳိဆိုတာ မရိွေတာ႔တဲ႔ေနာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ႔မွ အက်ိဳးတရားကို Maintain လုပ္တာ။ အဲဒီေတာ႔ အတၳိပိုင္းနဲ႔ နတၳိပိုင္းလို႔ ႏွစ္ခုခြဲ လိုက္မယ္။ ပ႒ာန္း၂၄ပစၥည္းမွာ။ ရိွေနတုန္း အက်ိဳးၿပဳတာက တစ္ပိုင္း၊ မရိွေတာ႔မွ အက်ိဳးၿပဳတာ တစ္ပိုင္း။အဲဒီေတာ႔ ရိွေနတုန္း အက်ိဳးၿပဳတယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ ရိွေနတုန္း ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတဲ႔ဟာမွာ ပုေရဇာတ Born Earlier ၾကိဳတင္ၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ၿပီးရိွေနတုန္း ေက်းဇူးၿပဳတာက တစ္ခု။ သဟဇာတ Born Together အတူတူၿဖစ္လာၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာက တစ္ခု။ ပစၧာဇာတ Born Later ေနာက္မွေမြးလာၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာက တစ္ခု။ သံုးခုရိွတယ္အၾကမ္းဖ်င္းခြဲၿပရမယ္ဆိုရင္။ ရိွတုန္း ေက်းဇူးၿပဳတာေတြ အေၾကာင္းတရားေတြဟာ တခ်ိဳ ႔အေၾကာင္းတရားက အက်ိဳးတရားမေပၚခင္ ၾကိဳတင္ ေမြးဖြားထားတာ၊ ၾကိဳတင္ေပၚလာတယ္။ တခ်ိဳ ႔ တရားက သူေမြးေမြးခ်င္း အက်ိဳးတရားပါ တခါတည္းပါလာတယ္ သဟဇာတ။ တခ်ိဳ ႔က်ေတာ႔ မေမြးခင္က အက်ိဳးတရားကရိွႏွင္႔ေနတယ္။ ေနာက္မွ အေၾကာင္းတရားက ေပၚလာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔တယ္ ပစၧာဇာတ။ အပိုင္း၃ပိုင္းရိွတယ္ အတၳိမွာ။ အဲဒီေတာ႔ အတၳိရဲ ႔ သေဘာက ရိွေနခိုက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတယ္၊ မရိွေတာ႔ရင္ ေက်းဇူးမၿပဳဘူး။ ဥပမာမယ္ -  ေညာင္ေရအိုးထဲမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ေရကေလးက ထုိေညာင္ေရအိုးထဲမွာ စိုက္ထားတဲ႔ ပန္းကေလး ညိွဳးမသြားေအာင္ သူရိွေနတဲ႔အခိုက္မွာ သူေက်းဇူးၿပဳတယ္။ အဲဒီေရမရိွေတာ႔ရင္ ေက်းဇူးမၿပဳႏိုင္ဘူး။ ရိွေနခိုက္မွာ ေက်းဇူးျပဳတာ။ အဲဒါမ်ိဳးကို အတၳိလို႔ေခၚတယ္။ အတၳိပစၥေယာဆိုတာ ရိွေနတဲ႔အခိုက္ေက်းဇူးၿပဳတာ။ မရိွေတာ႔ရင္ ေက်းဇူးမၿပဳဘူးဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ အက်ိဳးတရားလည္း ရိွေနရမယ္၊ အေၾကာင္းတရားလည္း ရိွေနရမယ္၊ ရိွေနတဲ႔အခိုက္ကေလးမွာ ေက်းဇူးၿပဳတယ္။

သဟဇာတဆိုတာက်ေတာ႔ အက်ိဳးတရားနဲ႔ အေၾကာင္းတရား ၿပိဳင္တူေပၚလာၿပီးေတာ႔ အၿပန္အလွန္ ေက်းဇူးၿပဳတယ္။ ဒါေရာ ၿဖစ္ႏိုင္သလားဆိုေတာ႔ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ Born Together ေတြက ေနမင္းၾကီးထြက္လာရင္ တခါတည္း အေမွာင္လည္းေပ်ာက္သြားတယ္၊ အလင္းလည္း ေရာက္လာတယ္။ တၿပိဳက္နက္ပဲေလ။ အေမွာင္ေပ်ာက္တာရယ္၊ အလင္းေရာက္တာရယ္ တၿပိဳက္နက္ပဲ။ Simultaneously တၿပိဳင္နက္ ၿဖစ္လာတယ္။ အလင္းက အရင္ေပၚလာၿပီး အေမွာင္ကေနာက္မွ ေပ်ာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အေမွာင္ေပၚတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အလင္းလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ Born Together ။ ေနမင္းၾကီးထြက္လိုက္တာနဲ႔ အလင္းက တခါတည္း ပါလာတယ္။ Born Together  - သဟဇာတ။ အဲဒီလုိ အေၾကာင္းတရားေရာ၊ အက်ိဳးတရားေရာ နွစ္ခုစလံုးဟာ တၿပိဳက္နက္ေပၚလာၿပီးတဲ႔အခါ အၿပန္အလွန္ ေထာက္ပံ႔ေနတာကို သဟဇာတပစၥည္းလို႔ ေခၚတယ္။

ပစၧာဇာတပစၥည္း က်ေတာ႔ အဓိပၸာယ္တစ္မ်ိဳး။ အက်ိဳးတရားေတြက သူ႔ဘာသူ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၿဖစ္ႏွင္႔ေနတယ္။ အဲဒီ ၿဖစ္နွင္႔ေနတဲ႔ အက်ိဳးတရားကို ေနာက္မွၿဖစ္ေပၚလာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔တယ္။ သူ႔က်ေတာ႔ ၿဖစ္ေစတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေထာက္ပံ႔တာ။ Sustain လုပ္တာ။ ေနာက္မွ ေပၚလာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔ တာ။ ဒါေတြက ၿဖစ္တာေပါ႔။ ေနာက္မွေရာက္လာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔ႏိုင္တာေတြလည္း အမ်ားၾကီးရိွတာေပါ႔။ အရင္ေမြးထားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို ေနာက္မွေမြးလာတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က အေထာက္အပ႔႔ံေပးတာတို႔။ စာေပထဲမွာေတာ့ ဘာႏွင့္ဥပမာေပးထားတုန္းဆိုေတာ့ ဠင္းတငယ္ေလးေတြရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ကိုတဲ့… အစာစားလိုတဲ့ အာသာကေနျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို ေထာက္ပံ့ေပးထားတယ္လို႔ အ႒ကထာက ဒီဥပမာေပးထားတယ္။

အဲဒီဥပမာကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္ၾကတုန္းဆိုရင္ ဠင္းတေလးေတြဟာတဲ့… မိဘေတြကေနျပီးေတာ့ အစာမေကၽြးဘူး။ စားရႏိုး၊ စားရႏိုးႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲရွိတယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့ ဠင္းတ အေမ၊ အေဖတို႔ကေန အစာကိုယူျပီးေတာ့ မေကၽြးသည့္အတြက္ေၾကာင့္  သူတို႔ဟာ စားရႏိုးဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးႏွင့္ပဲ အသက္ရွင္၊ ကိုယ္တိုင္ အေတာင္အလက္စံုတဲ့အခါမွာ ရွာျပီးစားတယ္လို႔ ဒီလိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္တယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီအဓိပၸါယ္မဟုတ္ေလာက္ဘူးေနာ္။

ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဠင္းတက အစာမေကၽြးဘူးဆိုတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ လူေတြက ဠင္းတၾကီးေတြ အစာခ်ီသြားတာကို မေတြ႔လို႔ ဠင္းတငယ္ေလးေတြကို အစာမေကၽြးဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆတစ္ရပ္ေပၚလာတာ။ အမွန္ကေတာ့ ဠင္းတၾကီးေတြဆိုတာ ဠင္းတေတြက အခုေခတ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွားသြားလို႔ မျမင္ဖူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ပုပ္စပ္ေနတဲ့အသားမွ သူတို႔က စားေလ့ရွိတာကို။ ေခြးေသေကာင္ႏွင့္ဠင္းတဆိုျပီးေတာ့ ေျပာၾကတာ။ အဲဒီေတာ့ ဠင္းတေတြက ပုပ္ေနတဲ့အသားေတြကို စားျပီး သူတို႔စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔လည္ပင္းၾကီးေတြက အရွည္ၾကီးေတြ။ အဲဒီလည္းပင္းထဲမွာ သူတို႔က သိမ္းတဲ့အိတ္ကေလးပါတယ္။ ဠင္းတရဲ ႔ လည္ပင္းထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့အိတ္ရွိတယ္။ သူတို႔စားတာလည္း စားတယ္။ အပိုကို သူတို႔ အဲဒီလည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ထည့္သြားတယ္။

အသိုက္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပါးစပ္ကေလးဟေပးေတာ့ ဟိုေကာင္ကေလးေတြက လည္ေခ်ာင္းထဲက အစာေတြကို အဲဒီမွာႏိႈက္စားၾကတာ။ လူေတြအေနႏွင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဠင္းတၾကီးေတြ အစာခ်ီသြားတာမရွိဘူး။ သူတို႔ပဲ စားသြားၾကတယ္လို႔ ဒီလိုထင္ၾကတာကို။ ထင္ေတာ့ ဠင္းတေတြက အစာမေကၽြးဘူးလို႔ ဒီလိုထင္တာ။ မဟုတ္ဘူး။ ေကၽြးတယ္။ လည္ပင္းထဲကေန ပါးစပ္ဟေပးတဲ့အခါမွာ လင္းတေလးေတြက ႏိႈက္စားၾကရတာ။ ဘယ္မိခင္ျဖစ္ျဖစ္ အစာေတာ့ ေကၽြးတာခ်ည္းပဲ။ အစာအငတ္ထားထားရင္ ေသသြားမွာေပါ့ေနာ္။  ေအး…အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အ႒ကထာလာတဲ့အဓိပၸါယ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ မစားရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ လင္းတငယ္ေလးေတြရဲ ႔ခႏၶာကို္ယ္ဆိုတာက ဥကေပါက္လာလို႔ ထိုဠင္းတရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ေလးေတြက အရင္ေမြးဖြားထားတယ္။ ေမြးဖြားထားေပမယ္႔လို႔ အစာစားလိုတဲ႔ အာသာဆႏၵေပၚလာတဲ႔အခါ အဲဒီအာသာဆႏၵကေနၿပီးေတာ႔ သူတို႔ရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ထိန္းထားတယ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ေလးကို ေၿပာတာ၊ အခ်ိန္ပိုင္းေလး။

လူေတြဟာ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔အသက္ရွည္ ဆိုတာလိုေပါ႔။ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္ကေလးနဲ႔ အသက္ရွည္ေနတယ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္။ စိတ္စြမ္းအားလုိ႔ေၿပာတာ။ စိတ္စြမ္းအားကလည္း အလြန္ၾကီးတယ္။ တခါတုန္းက ဒကာၾကီးတစ္ေယာက္ ေသလုေမ်ာပါးၿဖစ္ေနၿပီ၊ ေသခါနီးေနၿပီ ဆိုပါစို႔။ သို႔ေသာ္ အသက္က မထြက္ေသးဘူး၊ ဘာလို႔ အသက္မထြက္ေသးတာတုန္းဆိုေတာ႔ အေ၀းမွာေနတဲ႔ သူ႔သားၾကီး မလာေသးလို႔ အသက္မထြက္ေသးတာ။ သူ႔သားက ကေန႔ေရာက္မယ္၊ မနက္ၿဖန္ေရာက္မယ္နဲ႔ အဲဒါေမ်ွာ္ေနတာ။ အသက္က မထြက္ဘူး အဲဒါ။ ဒါလည္းပစၧာဇာတပစၥည္းပဲ။ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္ကေနၿပီးေတာ႔ ဆြဲထားတာ။ သားလည္းေရာက္ေရာ၊ ေရာက္ပါၿပီဆို စကားစၿမည္ေၿပာၿပိီးတာနဲ႔ ေသသြားေရာ အဲဒါ။ ဒါပစၦာဇာတ။ ေနာက္မွၿဖစ္လာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာကိုေၿပာတာ။ အဲဒါ အတၳိပစၥည္း။

အဲဒီေတာ႔ အတၳိပစၥည္းနဲ႔ ပက္သက္ၿပီးေတာ႔ ပစၥည္းခြဲေတြလည္းရိွတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ရိွေနတုန္းမွာ အက်ိဳးနဲ႔အေၾကာင္းတရား ပစၥည္းနဲ႔ပစၥယုပၸန္ရိွေနခိုက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာ၊ အဲဒီလို ေက်းဇူးၿပဳတဲ႔အခါမွာ Born Earlier ၾကိဳတင္ၿဖစ္ႏွင္႔ၿပီးေတာ႔ ေက်းဇူးၿပဳတဲ႔ ပစၥည္းေတြရိွတယ္၊ Born Together တၿပိဳင္တည္းၿဖစ္ၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာေတြရိွတယ္၊ Born Later ေနာက္မွ ေမြးၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာေတြရိွတယ္လို႔ အပိုင္း၃ပိုင္း။ အဲဒီလို ရိွေနခိုက္ ေက်းဇူးၿပဳတာေတြကိုလည္း အတၳိထဲမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ၃မ်ိဳးခြဲႏိုင္တယ္။

ေနာက္တစ္ခု နတၳိ။ မရိွေတာ႔မွ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ မရိွေတာ႔မွ ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတာ ဒါလည္းပဲ ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းတဲ႔ Condition တစ္ခုပဲ။ မရိွတာသည္ပင္လ်ွင္ ေနာက္ထပ္ေပၚဖို႔အတြက္ Chance ပဲ။ မရိွတာဟာ ေနာက္ဟာကို ေက်းဇူးၿပဳတယ္။ အနႏၲရပစၥေယာ၊ သမနႏၲရပစၥေယာ၊ ဥပနိႆယ ပစၥေယာ၊ အာေသ၀န ပစၥေယာ၊ ကမၼပစၥေယာ၊ နတၳိပစၥေယာ၊ ၀ိဂတပစၥေယာ။ အဲဒီငါးမ်ိဳးက မရိွေတာ႔တဲ႔ေနာက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာေတြ သူက။ ရိွေနတုန္းမွာ ေက်းဇူးမၿပဳဘူး။ သူတို႔ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေပးသြားၿခင္းသည္ပင္လွ်င္ အေၾကာင္းတရားပဲ၊ ကြယ္ေပးၿခင္းသည္ပင္လ်ွင္ အေၾကာင္းတရားပဲ။ ဆိုပါစို႔။ ေနၾကီး ၀င္လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳက္နက္ အေမွာင္ေရာက္ မလာဘူးလား။ အဲဒီေတာ႔ ေနသည္ ကြယ္ေပးၿခင္းဟာ အေမွာင္အတြက္ Chance ေပးလိုက္တာ။ ေနၾကီးကသာ ဆက္ရိွေနမယ္ဆို အလင္းၾကီးကဆက္ရိွေနအံုးမွာပဲေလ။ အဲဒီေတာ႔ ေန၀င္လုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အေမွာင္ ေရာက္လာတယ္။ ေန၀င္၀င္ခ်င္းေမွာင္သြားတယ္ဆိုရင္ ေဟာ အေမွာင္ၿဖစ္ဖို႔ရန္အတြက္ Chance တစ္ခုေပး လိုက္တာပဲ။ အဲဒိီပစၥည္းမ်ိဳးကို ဒါ နတိၳပစၥည္းလို႔ မရိွေတာ႔တဲ႔ ေနာက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ မရိွၿခင္းၿဖင္႔ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ ရိွေနတုန္းမွာ ေက်းဇူးမၿပဳဘူး။ မရိွေတာ႔မွ ေက်းဇူးၿပဳတယ္။ ဒီအုပ္စုက ၇ ခုရိွတယ္။

(ဆက္ရန္) 

အပိုင္း (၁) သို႔

အပိုင္း (၂) သို႔

အပိုင္း (၄) သို႔

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၂)

ေလာဘၿဖစ္ေနရင္လည္း ေလာဘနဲ႔ အေတြးေတြ၊ ေလာဘနဲ႔ အေၿပာေတြ၊ ေလာဘနဲ ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ၊ ေမာဟၿဖစ္ေနရင္လည္း ကို႔ယို႔ကားယားေတြ ၿဖစ္ေနတယ္၊ ေမာဟနဲ႔ပက္သက္တဲ႔ အေတြးေတြ ေတြးတယ္၊ ဘယ္အရာမွ မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ဘူး။ ေတြေ၀ေနတယ္၊ ေၿပာရင္လည္း ကေမာက္ကမေတြ ၿဖစ္တယ္။ လုပ္ရင္လည္း ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ေတြ ၿဖစ္ကုန္တယ္ ေမာဟက။

ေကာင္းတဲ႔ဘက္က်ေတာ႔ အေလာဘဆိုတဲ႔ သဘာ၀ ဟိတ္တရားေလးတစ္ခု ေပၚလာရင္ လွဴခ်င္စိတ္ေတြ တန္းခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ Generosity ဆိုတာေလးေပၚလာတာနဲ႔ လွဴရအံုးမယ္လို႔လည္း ေၿပာတယ္။ လွဴဖို႔လည္း ၾကိဳးစားလာတယ္။ မတူဘူး သဘာ၀ေလးေတြက။ အေဒါသဆိုတဲ႔ ေမတၱာသဘာ၀ တရားေလး ေပၚလာၿပန္ၿပီဆိုရင္လည္း ဘယ္သူ႔ကို ကူညိီရမတုန္း စိတ္ထဲမွာ။ ေၿပာရင္လည္း ၾကင္ၾကင္နာနာ ေၿပာတယ္။ ကူညီဖို႔စကားေတြေၿပာလာတယ္၊ လုပ္ေဆာင္တယ္၊ အားေပးတယ္။ ေဟာ… အေဒါသရဲ ႔သေဘာ။ အေမာဟဆိုတာနဲ႔ အသိဉာဏ္ေပၚလာတဲ႔ အခါက်ေတာ႔ ေတြးလိုက္တာလည္း ေကာင္းတာေလးေတြ ခ်ည္းပဲေတြးတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေတြးတတ္တယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားတတ္တယ္။ လုပ္သင္႔တယ္ မလုပ္သင္႔ဘူးဆိုတာလည္း ဆံုးဆံုးၿဖတ္ၿဖတ္ရိွတယ္။ ေတြေ၀ၿပီးေတာ႔ မေနဘူး။ ေၿပာတဲ႔စကားေတြကလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္းဆီေလ်ာ္တယ္။ လုပ္တာကိုင္တာလည္း အဆင္တေၿပရိွတယ္။ အဲဒါဟာ ေဟတုပစၥည္းပဲ။

ပ႒ာန္းတရားေတာ္ေတြဟာ အားလံုး ဒါလက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ ယွဥ္စပ္ၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ တိုယ့္ရဲ ႔ဘ၀မွာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္းၿပတဲ႔အတိုင္း အေၾကာင္းတရား၊ အက်ိဳးတရားေတြ ေပါင္းစပ္ယွဥ္တြဲၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ေပၚေနေစတာပါလား။ တို႔ဟာ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီးေတာ႔ အေၾကာင္းတရားေတြရဲ ႔ ဖန္တီးမွဳကို ခံေနရတာပါလားလို႔ ပ႒ာန္းတရားမွာ သေဘာေပါက္ရမယ္။ အဲဒီလို သေဘာေပါက္သြားေတာ႔ ဘာအက်ိဳးရိွတုန္းဆိုရင္ မေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းေတြ လက္မခံနဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ။ မေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းေတြ လက္ခံေနရင္ မေကာင္းတဲ႔ အက်ိဳးတရားေတြ လာမွာေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔ လူတိုင္း၊ လူတိုင္းဟာ ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာခ်ည္းပဲ  လိုခ်င္ၾကတာ ဒါသဘာ၀ပဲ။ မခ်မ္းသာခ်င္ဘူးလား၊ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္။  ဆင္းရဲဒုကၡ မေရာက္ခ်င္ဘူး ဘယ္သူမွ။ သုခ၊ ကာမ ခ်မ္းသာကို လိုလားတယ္။ ဒုကၡ၊ ပဋိကူလာ ဆင္းရဲမွဳကို ရြံရွာ စက္ဆုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုအေနအထား ရိွလာတဲ႔အခါမွာ ခ်မ္းသာခ်င္တိုင္း ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ဘူး။ ခ်မ္းသာၿခင္းရဲ ႔ အေၾကာင္းၿဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားကို လုပ္ေဆာင္မွ ခ်မ္းသာတာ။ မ်ိဳးေစ႔ေလးက အပင္ေပါက္ေစခ်င္ရင္ ေဟ႔ ေပါက္လို႔အမိန္႔ေပးလို႔ မရဘူး။ သူ႔ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္ေပးရတယ္။ ဘာလုပ္ရတုန္းဆိုရင္ ေၿမၾကီးထဲခ်ၿပီး ေရေလးေလာင္းၿပီးေတာ႔ ေၿမနဲ႔ေရနဲ႔ ဆံုစည္းေပးရတယ္။ ကိုယ္ကေပါက္ခိုင္း လို႔မရဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ဘာလုပ္တာတုန္းဆိုရင္ Condition ေလးေတြနဲ႔ ဆံုေပးတာပဲ။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာအဲဒါပဲ။ Condition ကို ဆံုေပးရတယ္။ ေၿမနဲ႔ေရနဲ႔ေပါင္းေပးရင္ အဲဒီမ်ိဳးေစ႔ေလးက အပင္ေပါက္လာမွာ ေသခ်ာတယ္။  အပင္ေတာ႔ ေပါက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီမ်ိဳးေစ႔ေလးကို ပုလင္းထဲထည္႔ၿပီးေတာ႔ သိမ္းထားမယ္ဆိုရင္ ေပါက္မလား။ မေပါက္ဘူးေနာ္။ ေၿမနဲ႔ေရနဲ႔ ေ၀းေ၀းထားရင္ မေပါက္ဘူး။ ဘာလုိ႔တုန္းဆိုရင္ Condition မွမရိွတာ။

အဲဒီေတာ႔ အပင္ဆိုတဲ႔ အက်ိဳးကို ရခ်င္ရင္ အဲဒီအပင္ကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားနဲ႔ ဆံုစည္းေပး ရတယ္။ လူကလုပ္ႏိုင္တာ ဒါဘဲ။ သူ႔ဆိုင္ရာအေၾကာင္းကို လုပ္ေပးရတယ္။ ေဟာ လုပ္ေပးတဲ႔အခါမွာ သစ္ပင္ေလးက ေပါက္လာတယ္။ ေပါက္လာရင္လည္း ထိုသစ္ပင္ေလး ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေၾကာင္းတရားေတြ ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ အက်ိဳးၿပဳတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြ ေပါင္းစပ္ေပးရမယ္။ ေၿမၾသဇာထည္႔ ေပးသင္႔တဲ႔အခါ ထည္႔ေပးရမယ္။ Fertilizer လုပ္ေပးရတယ္။ ေရေလာင္းေပးရတယ္။ ေဟာ အေၾကာင္းေတြ လုပ္ေပးတာ။ ပိုးေတြဘာေတြ ဖယ္ရွားေပးတယ္၊ ေနေရာင္ၿခည္ရတဲ႔ ေနရာထားေပးတယ္။ ေဟာ အေၾကာင္းတရားေတြကို ကိုယ္ကလုပ္ေပးေနတာ။ အေၾကာင္းတရားေတြ လုပ္ေပးရင္ ပန္းပင္ေလးဆိုရင္ အဲဒီပန္းပင္ေလးက အပြင္႔ေတြပြင္႔လို႔ လွလွပပၿဖစ္လာတယ္။

ထို႔အတူဘဲ ကိုယ္႔ရဲ ႔ဘ၀မွာ ပ႒ာန္းကို သေဘာေပါက္သြားရင္ ကို္ယ္႔ရဲ ႔ဘ၀မွာ ေကာင္းတဲ႔ခ်မ္းသာ သုခကို ဖန္တီးေပးႏိုင္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြကို ေရြးခ်ယ္ရမယ္။ ဆိုးက်ိဳးကို ဖန္းတီးေပးေနတဲ႔ အေၾကာင္းတရား ေတြကို ဖယ္ရွားရမယ္။ အေၾကာင္းတရားသည္ အၿမဲတမ္း ႏွစ္ခုရိွတယ္။ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ၿဖစ္ပြား ေစတတ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားကတစ္မ်ိဳး၊ မေကာင္းက်ိဳး၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ၿဖစ္ပြားေစတတ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားက တစ္မ်ိဳး၊ အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးထဲမွာ ကိုယ္လုပ္ေပးႏိုင္တာ ဘာလဲဆိုရင္ ေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းတရားေတြကို ရွာၾကံၿပီးေတာ႔ ၿဖည္႔တင္းေပးဖို႔ပဲ။ အဲဒီလိုၿဖည္႔တင္းေပးရင္ ထိုေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းတရား၊ ေကာင္းတဲ႔ Condition ေတြက ေကာင္းတဲ႔အက်ိဳးေတြကို သူ႔ဖာသာသူ ထုတ္လုပ္သြားမွာပါ။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ဒါပါပဲ။ ေအး ပ႒ာန္းဆိုတာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳး Conditional Relation အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္သြယ္ေနတာကို ေၿပာတာ။

ကဲ ပ႒ာန္းတရားမွာ ဗုဒၶၿမတ္စြာက အဓိကေဟာတဲ႔ အားလံုးသိၾကတဲ႔၂၄ပစၥည္းမွာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္မွာ အဓိကအေၾကာင္းတရားနဲ႔ အက်ိဳးတရား။ အေၾကာင္းတရားကို ပစၥယလို႔ေခၚတယ္။ ပစၥယ - ပစၥယုပၸႏၷၷ ။ Perceptive of Pattana, Conditional Relation ကိုၾကည္႔မယ္။

အဲဒီမွာ ပ႒ာန္းတရားရဲ ႔ Main Point က ဘာတုန္းဆိုရင္ တဖက္က ပစၥယ၊ တဖက္က ပစၥယုပၸႏၷၷ။ ပစၥယရဲ ႔အဓိပၸာယ္က ဘာတုန္းဆိုရင္ ၿဖစ္ေစၿခင္းနဲ႔ တည္ေစၿခင္း။ Cause to Arise and Cause to Maintain။ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ၿဖစ္ၿပီးရင္လည္း တည္တ႔ံေစ တယ္အဲဒါ။ “ၿဖစ္ေစ၊ တည္ေစ ဤႏွစ္ေထြ ေခၚေလ ေက်းဇူးၿပဳ။” မၿဖစ္ေသးရင္ ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရား၊ ၿဖစ္လာၿပီးရင္လည္း တည္တ႔႔႔ံေစတဲ႔ အေၾကာင္းတရား အဲဒါကို ပစၥယ။ ေဟတုပစၥေယန ပစၥေယာ။ ပစၥေယာ ပစၥေယာနဲ႔ ရြတ္ေနတာဟာ အဲဒါ.. အေၾကာင္း။ ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတာ လူေတြလည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေၿပာၾကတယ္၊ ဟာ သူက ေက်းဇူးၿပဳလိုက္တာ ဘယ္သူက ေက်းဇူးၿပဳတယ္နဲ႔ ဒီစကားကိုသံုးတယ္။ ပစၥယဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို။ အဲဒိီေတာ႔ ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတာ ဘာတုန္းဆိုရင္ မၿဖစ္ေသးတာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္၊ ၿဖစ္လာၿပီးရင္ တည္တ႔႔ံေစတယ္။ အဲဒါကို ပစၥယ။ ပစၥယုပၸႏၷၷ လို႔ဆိုတာ ပစၥယ ဥပၸႏၷၷ။ ပစၥယဆိုတာ အေၾကာင္းတရားေၾကာင္႔ ဥပၸႏၷၷၷ ၿဖစ္ေပၚလာတာ။ အေၾကာင္းတရားေၾကာင္႔ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အက်ိဳးတရား။ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ Cause and Effect ပဲ။ ပစၥယဆိုတာ Cause၊ ပစၥယုပၸႏၷၷဆိုတာ Effect။ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳး။ အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳး ႏွစ္ခုသည္ Mutual Relation။ အဲဒီႏွစ္ခုသည္ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ႔ ေနတယ္။

ပ႒ာန္းတရားၾကီးကို ၿခံဳငံုၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ပစၥယပိုင္းမွာ ဘာေတြ ပါလဲဆိုတာကို ၾကည္႔မယ္။ ၿမတ္စြာဘုရားက ပ႒ာန္းေဟာတာ လူသားေတြတင္ မဟုတ္ဘူး။  သက္ရိွသတၱ၀ါေတြနဲ႔ သက္မဲ႔ေတြအားလံုး Universal Dhamma, Universal Truth , Universal Law of Nature အဲဒါကို ေဟာတာၿဖစ္ေတာ႔ အားလံုးကို Cover ၿဖစ္ေအာင္ေဟာထားတာ။ အဲဒီေတာ႔ ပစၥယဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းပိုင္းမွာ ၃မ်ိဳးရိွတယ္ဆိုတာမွတ္။ နံပါတ္ (၁) က သခၤတ - Sankhata၊ နံပါတ္(၂)က  Asankhata၊ နံပါတ္(၃)က Pannatti။ အဲဒီ ေ၀ါဟာရေလးေတြက ပါဠိေ၀ါဟာရေလးေတြ။ ဒါေပမယ္႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ႔ အသိဉာဏ္ထဲမွာ ဒီေ၀ါဟာရေလးေတြရိွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ သခၤတတရား၊ သခၤတ၊ အသခၤတ၊ ပညတၱိ။ သခၤတဆိုတာ ဘာတုန္း။ သံ ဆိုတာ အေၾကာင္းတရားေတြ စုေပါင္းၿပီး ခတ Created အေၾကာင္းတရားေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ႔ ဖန္တီးထားတဲ႔အရာလို႔ ဒီလိုေၿပာတာ။

ကဲခုနက သစ္ပင္ေလး မ်ိဳးေစ႔ေလးကို စိုက္လိုက္တဲ႔အခါ အပင္ေလး ေပါက္လာတယ္။ အဲဒီေပါက္လာတဲ႔ အပင္ေလးဟာ အေၾကာင္း ဘယ္ႏွစ္ခုကေနၿပီး ဖန္တီးထားတုန္း။ အၾကမ္းအားၿဖင္႔ ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္မ်ိဳးေစ႔ေလးပါတယ္၊ ေၿမပါတယ္၊ ေရပါတယ္။ လူရဲ ႔လံု႔လ ၀ီရိယ အသာထားလုိက္အံုးေနာ္။ အနည္းဆံုး ၾကည္႔မယ္ဆို သံုးခု မရိွဘူးလား။ အဲဒီေတာ႔ ေၿမပါရမယ္၊ ေရပါရမယ္၊ မ်ိဳးေစ႔ပါရမယ္။ ေၿမၾကီးခ်ည္းဆိုလဲ မေပါက္ဘူး။ ေရခ်ည္းဆိုလဲ မေပါက္ဘူး မ်ိဳးေစ႔မပါပဲ။ မ်ိဳးေစ႔ခ်ည္းဆိုလဲ မေပါက္ဘူး။ ေၿမရယ္ ေရရယ္ မ်ိဳးေစ႔ရယ္ ေဟာဒီ သံုးခုေပါင္းလုိက္တဲ႔အခါမွာ အေညွာင္႔ေလးထြက္လာတာ၊ အပင္ေလး ေပါက္လာတာ။ အဲဒီေတာ႔ ၾကည္႔ေလ ေၿမဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရား၊ ေရဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရား၊ မ်ိဳးေစ႔ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရား အဲဒီ အေၾကာင္းတရား သံုးခုသည္ ေပါင္းစုၿပိီးေတာ႔ Harmonious Reward ။ ေပါင္းၿပီးေတာ႔ သူတို႔လုပ္လိုက္တာ၊ သူတို႔ထုတ္လိုက္တာ ဘာထုတ္လိုက္လဲဆိုရင္ အပင္ေလးထုတ္လိုက္တာ။ အဲဒီ အေၾကာင္းတရားေလးေတြကို ပစၥယလို႔ေခၚတယ္။ အဲဒါကို သခၤတလို႔ေခၚတယ္။ သခၤတဆိုတာ အခုေၿပာတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ႔ ထုတ္လုပ္ထားတာ။ အဲဒီတရားမ်ိဳးေတြကို သခၤတ။

ကဲဘုန္းၾကီးတို႔တေတြကိုလည္းပဲ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ၾကည္႔ၾကည္႔လိုက္။ မ်က္စိေလး ႏွစ္လံုးဖြင္႔ၿပီးေတာ႔ အိမ္ေပၚကေန ၿပတင္းေပါက္ဖြင္႔ ဟုိဘက္ ဒီဘက္ ၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခါ ၿမင္စရာအာရံုေတြ မၿမင္ဘူးလား။ ကဲ အဲဒိီလုိ ၿမင္တဲ႔အထဲမွာ အေၾကာင္းတရား အၾကမ္းဖ်င္းအားၿဖင္႔ စဥ္းစားၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ မ်က္စိပါလို႔ ၿမင္တာ မဟုတ္လား။ အၿပင္ဘက္က ၿမင္စရာအာရံုေတြရိွလို႔ ၿမင္တာမဟုတ္လား။ ေၾသာ္ မ်က္စိက အေၾကာင္းတစ္ခု၊ ၿမင္စရာ အာရံုက အေၾကာင္း တစ္ခု၊ အဲဒီထဲမွာ ေမွာင္ေနမယ္ဆိုရင္ ၿမင္စရာေတြကို ၿမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အလင္းေလးရဲ ႔ အကူအညီလည္း ပါေသးတယ္။ အလင္းေရာင္ ေလးက အေၾကာင္းတစ္ခု။ မိမိရဲ ႔ သတိထားမွဳ ဆိုတဲ႔ Attention ကအေၾကာင္းတစ္ခု။ ဘယ္ႏွစ္ခုၿဖစ္သြားတုန္း။ ေလးခုၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေလးခု ေပါင္းလိုက္ေတာ႔မွ ၿမင္တယ္လို႔ ေၿပာရတဲ႔ အသိစိတ္ေလး ေပၚလာတာ။ ၾကည္႔ေလ ဒီအသိစိတ္ေလးကို  ေဟာဒီ အေၾကာင္းေလးခုက ထုတ္ေပးလိုက္တာ။ အဲဒါကို သံ(San) - အေၾကာင္းတရားေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ႔ ခတ(khata) - ဖန္တီးလိုက္တာ။ သခၤတ ဆိုတာ အဲဒါကိုေၿပာတာ။ အေၾကာင္းတရားေတြက စုေပါင္းၿပီးေတာ႔ ၿပဳလုပ္ထားတဲ႔ အရာတဲ႔။

ကဲဘုန္းၾကီးတို႔ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုးကို ကို္ယ႔္ရဲ ႔လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔ ယွဥ္စပ္ၾကည္႔မယ္။ ကိုယ္႔ဘ၀မွာ ဒီလို ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အေၾကာင္းေတြက ထုတ္လုပ္ေပးေနတာ ေန႔တုိင္းေန႔တိုင္း။ အေၾကာင္းတရားမပါဘဲနဲ႔ လံုး၀ ဘယ္အရာမွမၿဖစ္ဘူး။ ၾကည္႔ မ်က္စိကၿမင္တာေလးပဲ အေၾကာင္းက။ နားကလည္း ထို႔အတူဘဲ။ အသံၾကားတယ္ဆိုရင္ အသံရိွရတယ္၊ နားရိွရတယ္။ အဲတစ္ခုခု မရိွဘူးဆိုရင္ အသံက တိတ္ဆိတ္ေနရင္ မၾကားဘူး။ နားကပင္းေနတယ္၊ ကန္းေနတယ္ဆိုလည္း မၾကားရဘူး။ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းတရားေတြက အၿပည္႔အစံု ရိွေနရမယ္။ အၿပည္႔အစံုရိွေနရင္ ၿပည္႔စံုတဲ႔ အက်ိဳးတရားေတြက ၀င္ေနမွာပဲ။တၿခားစိတ္ေတြ စိတ္ေတြကလည္း ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔ ေနာက္က်ရင္ ယွဥ္ၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔တဲ႔အခါမွာ ေတြ႔လာမယ္။ အဲဒီေတာ႔ သခၤတ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္က ဒီလို အေၾကာင္းတရားေတြက စုၿပီးေတာ႔ လုပ္ထားတာဆိုတာ ထင္ရွားတယ္။

(ဆက္ရန္) 

အပိုင္း (၁) သို႔

အပိုင္း (၃) သို႔

အပိုင္း (၄) သို႔

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၁)

ပ႒ာန္းဆိုတာက အလြန္က်ယ္ၿပန္႔ၿပီးေတာ႔ ၾကိီးမားလွတဲ႔ အတိုင္းအတာရိွတဲ႔ က်မ္းၾကီး တစ္ခုပါ။ ဒီကေန႔ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ထိုထိုအရပ္ေဒသမွာ အသံမစဲ ပ႒ာန္းပြဲမ်ားက်င္းပၿပီးေတာ႔ ပ႒န္းပါဠိေတာ္ၾကီးေတြြကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနၾကတာ ၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပ႒ာန္းက်မ္းလာ ပါဠိနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ၾကားဖူးနား၀ ရိွေနၾကတယ္။

ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္းဆိုတာကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးေတာ႔ေနၾကတယ္။ ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမဏပစၥေယာ စသည္ၿဖင္႔ လူတိုင္းေလာက္နီးနီး ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္း အက်ဥ္းေလာက္ကိုေတာ႔ သိေနၾကတယ္။ ေနာက္တဖန္ အရပ္ထဲမွာေၿပာၾကတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညြတ္လို႔ ေတြ႔ၾကံဳ ဆက္ဆံၾကတဲ႔အခါမွာ ပ႒ာန္းဆက္၊ ပ႒ာန္းဆက္နဲ႔ ဘယ္သူကစသံုးတယ္ မသိဘူး။ အဲဒီစကားလည္း ေၿပာေလ႔ ရိွၾကတယ္။

ပ႒ာနဆိုတဲ႔ ပ႒ာန္းနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္ေတြ ၿမန္မာၿပည္က အင္မတန္မွ ရင္းႏွီးတယ္ဆိုတာ သိသာတယ္။ သို႔ေသာ္ပ႒ာန္းတရားဟာ ဘာကိုအဓိကထားေဟာေနသလဲလို႔ ဆိုတာကိုေတာ့ သတိၿပဳမိမွ ၿပဳမိပါလိမ္႔မယ္။ စာအုပ္ထဲက ပ႒ာန္းကိုေတာ႔ အင္မတန္မွ ၾကီးမားတယ္ က်ယ္ၿပန္႔တယ္လို႔ဆိုၿပီး ဘုန္းၾကီးတို႔ တေတြဟာ စာအုပ္ထဲက ပ႒ာန္းကိုရည္ညြန္းၿပီးေတာ႔ ေၿပာေနၾကတာမ်ားတယ္။ ဒီကေန႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ႔ ပ႒ာန္း ေတြ႔ေအာင္ရွာဖို႔လိုပါတယ္။

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္းလို႔ဆိုေတာ႔  တကယ္စင္စစ္ ၿမတ္စြာဘုရားေဟာထားတဲ႔ ပ႒ာနလို႔ေခၚတဲ႔ Conditional Relation  အေၾကာင္းတရားနဲ႔ အက်ိဳးတရား တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဆက္သြယ္ၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ေပၚေနတယ္ဆိုတာ လူသားေတြနဲ႔ ပက္၀န္းက်င္ကို ေၿပာတာပါ။ ဘုန္းၾကီးတို႔ဘ၀မွာ ရရိွထားတဲ႔ ခႏၶာ ၊ ရုပ္ခႏၶာနဲ႔ နာမ္ခႏၶာ သို႔မဟုတ္ ခႏၶာငါးပါး။ ထိုခႏၶာငါးပါးဟာ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳးနဲ႔ အၿပန္အလွန္ဆက္သြယၿ္ပီးေတာ႔ တည္ရိွေနတယ္ဆိုတာကို ဘုန္းၾကီးတို႔ သေဘာေပါက္ဖို႔ပါ။

ဘယ္လုိဆက္သြယ္ေနတယ္ဆိုတာ ပ႒ာန္းက်မ္းၾကီးရဲ ႔ နည္းစနစ္နဲ႔ တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္း ေၿပာမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ရက္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ပ႒ာန္းအေၾကာင္း ေဟာရေၿပာရ ရွင္းရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ပ႒ာန္းရဲ ႔ သဘာ၀၊ ပ႒ာန္းဆိုတာ မိမိတို႔ဘ၀မွာ ဘယ္လို ဆက္စပ္ေနတယ္ဆိုတ႔ဲ Perspective Viewကိုေတာ႔ ဒီကေန႔ သေဘာေပါက္သြားဖို႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ လမ္းညႊန္ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ပင္လယ္မၿမင္ဘူးတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ပင္လယ္ကမ္းစပ္ေခၚသြားၿပီး ပင္လယ္ဆိုတာ ဒါပဲေဟ႔၊ ကမ္းမၿမင္ လမ္းမၿမင္ အင္မတန္မွ က်ယ္၀န္းၿပီးေတာ႔ အန္မတန္မွ နက္ရိွဳင္းတဲ႔ ေရၿပင္ၾကီးကိုေခၚတာလို႔ ပင္လယ္ၿပင္ၾကီးကို လက္ညိွဳးထုိးၿပလို႔ ၾကည္႔လိုက္ရတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြက မင္းတို႔ပင္လယ္ဆိုတာ သိၿပီလားလို႔ဆိုရင္ သိပါၿပီ။ ၿမင္ဖူးၿပီလားဆိုရင္ ၿမင္ဖူးပါတယ္ ဒီလိုပဲ ေၿပာၾကမွာပါ။ ဒီကေန႔လည္း ကမ္းစပ္ကရပ္ၿပိီးေတာ႔ ပင္လယ္ၿပင္ၾကီးကို လက္ညိွဳးညႊန္လိုက္သလို ပ႒ာန္းရဲ ႔သဘာ၀ အေၾကာင္းတရားေတြ မိမိတို႔ရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ၊ မိမိတု႔ိရဲ ႔ဘ၀မွာ ဆက္စပ္ၿဖစ္ေပၚေနပံုကို ညႊန္ၿပပါ႔မယ္။

ဘုန္းၾကီးတုိ႔ ဒီလူ႔ေလာက  ေမြးလာတာကိုက ပ႒ာနလို႔ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းအက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ႔ ေမြးလာတာ။ ဘ၀မွာရွင္သန္ေနေတာ႔လည္းပဲ အေၾကာင္းအက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ႔ ရွင္သန္ေနၾကတာ။ ေနာက္ဆံုးဘ၀ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားတဲ႔အခါမွာလည္းပဲ ေဟာဒီအေၾကာင္းအက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ရွင္သန္ၿပီးေတာ႔ေနအံုးမွာ။ သံသရာထဲက မထြက္ေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး အေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီးေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ဘ၀ဟာ ေမြးဖြားလိုက္၊ အိုမင္းသြားလိုက္၊ ေသဆံုးသြားလိုက္၊ ထပ္မံေမြးဖြာလာလိုက္၊ အိုမင္းသြားလိုက္ ေသဆံုးသြားလိုက္နဲ႔ ဒီလို ဘ၀သံသရာ စက္ရဟတ္ၾကီးထဲမွာ အဆက္မၿပတ္ လည္ပတ္သြားလာေနရတာဟာ ဘယ္လို အေၿခအေနေတြနဲ႔ ရပ္တည္ၿပီးေတာ႔ လည္ပတ္သြားလာေနတာလဲ။ အေၾကာင္းတရားက ဘာလဲ။ ဘာကိုမွီတည္ၿပီးေတာ႔ ဒီလိုၿဖစ္ေနတာလဲလို႔ဆိုတာဟာ ပ႒ာန္းကို သေဘာေပါက္ရင္ ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင္႔ တို႔တေတြဟာ  ဒီလို လည္ပတ္သြားလာေနရတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္မွာပါ။

ဗုဒၶၿမတ္စြာရဲ ႔ ပ႒ာန္းတရားကို မသိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ႔ တို႔တေတြ ဘ၀သံသရာထဲ လည္ပတ္သြားလာေနရတာ သို႔မဟုတ္ လူ႔ဘ၀ရလာတာဟာ တန္ခုိးရွင္တစ္ေယာက္ကဖန္ဆင္းလို႔ဆိုတဲ႔ အေတြးေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒီ တန္ခုိးရွင္ဆိုတဲ႔ အေတြးဟာ တကယ္စစ္မွန္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားကို မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္လို႔ မၿမင္ႏိုင္တဲ႔ အရာတစ္ခုကို လက္ညိွဳးညႊန္ၿပၿခင္းသာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေခၚတဲ႔ အေခၚအေ၀ၚေလးေတြ ရိွတယ္။ နတ္ေရတြင္းဆိုတဲ႔ စကားေလး။ တူးတဲ႔လူမရိွပဲနဲ႔ သဘာ၀ ၿဖစ္ေနတဲ႔ ေရတြင္းကို နတ္ေရတြင္းလို႔ ေခၚတယ္။ တစံုတေယာက္က တူးထားတာမဟုတ္ဘူး။ တူးတဲ႔လူရွာမရလို႔ နတ္ေရတြင္း နတ္တူးတာလို႔ ဒီလိုေခၚတဲ႔သေဘာ။ အဲဒီသေဘာက ပတၱၿမားထြက္တဲ႔ မိုးကုတ္ေရာက္သြားလို႔ရိွရင္ မိုးကုတ္ကလူေတြ ေခၚတဲ႔ ေ၀ါဟာရ တစ္ခုနဲ႔ ႏိွဳင္းယွဥ္ၾကည္႔ရင္ ေပၚလာလိမ္႔မယ္။ မိုးကုတ္က လူေတြက ေက်ာက္တူးတဲ႔ အခါမွာ အဲဒီတူးတဲ႔ေက်ာက္ေတြထဲမွာ ေလးဖက္ေလးတန္ေခ်ာၿပီးေတာ႔ သဘာ၀ကိုက လူလုပ္ထားသလိုပဲ ေက်ာက္ပြင္႔ကေလးေတြ တခါတရံ ပါလာတတ္တယ္။ အဲဒိီေက်ာက္ပြင္႔ေလးေတြကို နတ္ေသြးလို႔ေခၚတယ္ သူတို႔က။ ေသြးတဲ႔လူမရိွဘူး။ မသိဘူးေလ။ တြင္းထြက္ကိုက အဲဒီလိုေလးဘက္ေဒါင႔္ကေလးေတြ ပီပီၿပင္ၿပင္ေသြးထားတဲ႔ ေက်ာက္ကို နတ္ေသြးလို႔ေခၚတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႔ နတ္ေသြးလို႔ေခၚတာတုန္း။ ေသြးတဲ႔လူရွာ မေတြ႔လို႔ေၿပာတာ။ သူ႔မွာေတာ႔ သူ႔ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းရိွမွာေပါ႔။ အဲဒီလိုပဲ ေလာက ကအေၾကာင္းရွာမရရင္  နတ္ကိုသြားၿပီ ညႊန္းတတ္တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာကိုေၿပာတာပါ။

ဒီကေန႔ ဗုဒၶၿမတ္စြာက ပ႒ာန္းတရားေတာ္မွာ အေၾကာင္းတရားေတြကို ရွာၿပထားတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းတရားေတြကို သိလို႔ရိွရင္ မဆီဆိုင္တဲ႔ ၀ိသမေဟတုဆိုတဲ႔ မမွန္ကန္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြ၊ အေၾကာင္းမဲ႔ၿဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔အေဟတုက အေၾကာင္းကို လက္မခံတဲ႔ အယူ၀ါဒေတြ မွားယြင္းတဲ႔ အယူအဆေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ႔ အယူအဆ တစ္ရပ္ကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္မွာၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ကို ေလ႔လာသင္ယူရတယ္ဆိုတာ မိမိဘ၀ကို မိမိဘ၀ခရီးကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ၿပီးေတာ႔ ဘ၀လမ္းေၾကာင္း ေၿဖာင္႔ေၿဖာင္႔တန္းတန္းနဲ႔ ေလ်ွာက္လွမ္းၿပီး ဘ၀ခရီး အဆံုးသတ္တဲ႔နည္း ဘ၀နိေရာဓ ဘယ္လိုရွာရမယ္ဆိုတဲ႔ စနစ္ေတြပါ ေဟာဒီ ပ႒ာန္းက်မ္းၾကီးကို ေလ႔လာလိုက္လို႔ရွွိရင္ အစစ္အမွန္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေတြ႔ရိွသြားမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶၿမတ္စြာက အေၾကာင္းတရားေတြကို ေဖာ္ၿပဖုိ႔အတြက္ ၂၄ မ်ိဳးေသာ စြမ္းရည္သတိၱ၊ ၂၄ ပစၥည္းကို ေဖာ္ထုတ္ထားပါတယ္။ ၂၄နာရီ ဘုန္းၾကီးတို႔ အသက္ရွင္ ေနၾကတဲ႔ တေန႔တာမွာ ၂၄နာရီမွာ ၂၄ပစၥည္းဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ရပ္တည္ၿပီး အသက္ရွင္ေနၾကတာေနာ္။ ၂၄နာရီမွာ ၂၄ မ်ိဳးေသာ ပစၥည္းေတြ သတိၱလို႔ဆိုတာ Energy  သဘာ၀တရားေတြမွာ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ စြမ္းအားေလးေတြ၊ စြမ္းအင္ေလးေတြ ရိွတယ္။ အဲဒီစြမ္းအင္ေလးေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ေပါင္းလုိက္တဲ႔အခါ စြမ္းအားလို႔ဆိုတဲ႔ Force ေတြၿဖစ္လာတယ္။ Energy ေတြကေနျပီးေတာ့ Force ၿဖစ္လာတယ္။ ၂၄ပစၥည္းဆိုတဲ႔ စြမ္းအင္ေတြက အေၾကာင္းတရားနဲ႔ အက်ိဳးတရား ႏွစ္ခုေပါင္းစပ္လိုက္တဲ႔အခါ စြမ္းအားၿဖစ္လာၿပီးေတာ႔ ဘ၀တစ္ခု ဖန္တိီးၿပီးေတာ႔ လွဳပ္ရွားလာတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ပ႒ာန္းတရားရဲ ႔ အေနအထားကို ဘ၀နဲ႔ ေလ႔လာၾကည္႔ရေအာင္။ ထင္ရွားတာေလး တစ္ခုနဲ႔ ေၿပာၿပမယ္။ ေဟတုပစၥည္းလို႔ ဆိုပါစို႔ ။ ေဟတုပစၥေယာ။ ေဟတုဆိုတာ ဘာကိုေၿပာတာတုန္းဆိုရင္ လူသားေတြရဲ ႔ စိတ္သႏၱန္ထဲမွာ ႏွစ္သက္စရာ ၿမတ္ႏိုးစရာ အာရံုေလးကိုေတြ႔တဲ႔အခါမွာ လိုခ်င္တယ္၊ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလး ေပၚလာတယ္။ အဲဒိီလိုခ်င္မွဳ၊ တြယ္တာမွဳ ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးကို အဘိဓမၼာ ေ၀ါဟာရက ေလာဘလို႔ေခၚတယ္။ ဒါေလးေပၚတာလာတယ္။ ကိုယ္မႏွစ္ၿမိဳ ႔တဲ႔ အာရံုနဲ႔ ဆံုတဲ႔အခါက်ေတာ႔ မၾကိဳက္ဘူး။ မုန္းတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးေပၚလာတယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ဆင္ၿခင္စဥ္းစားလို႔ လက္လွမ္းမမိွီတဲ႔ အခါ ေတြေ၀တယ္ဆိုတဲ႔ အမွန္တရားကို အမွန္အတိုင္း မသိဘူး၊ ဘာလုပ္ရမယ္ ဘာကိုင္ရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘယ္လိုဆံုးၿဖတ္ရမွန္းမသိဘူး  ဆိုတဲ႔ ေတြေ၀တဲ႔ သေဘာေလးေပၚလာတယ္။ မုန္းတိီးတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးကို ေဒါသလို႔ေခၚတယ္။ ေတြေ၀တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးကို ေမာဟလုိ႔ေခၚတယ္။

ကဲ ပ႒ာန္းတရားေတာ္အရ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ အားလုံး လက္ေတြ႔ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳဖူးၾကလိမ္႔မယ္။ တစံုတခုကို အလိုမက်လို႔ ေဒါသၿဖစ္ေနတယ္ဆိုပါစို႔။ ေဒါသဆိုတဲ႔ သဘာ၀တရားေလး မိမိစိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ အလိုမက် ေဒါသၿဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကို္ယ႔္ကိုကိုယ္ ဆန္းစစ္ၾကည္႔။ ဘာေတြေတြးေနတုန္း။ အေတြးပိုင္းကို စဥ္းစားၾကည္႔လုိက္မယ္ဆိုရင္ မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြပဲ ေတြးေနတယ္။ မေက်နပ္တဲ႔ အေတြးေတြပဲ ေတြးတယ္။ မေက်နပ္စရာေတြေတြးတယ္၊ မုန္းစရာေတြေတြးတယ္၊ အလိုမက်မယ္႔ ကိစၥေတြေတြးတယ္။ ေတြးေလ ေတြးေလ ေပၚလာသမွ်ေတြကလည္း အလိုမက်မွုေတြ ပံ႔ပိုးေနသလိုၿဖစ္ေနတယ္။ ကဲ အဲဒီကိစၥမွာ ပ႒ာန္းက ၿမတ္စြာဘုရားက ဘယ္လိုေဟာတုန္းဆိုရင္ ေဒါသဆိုတဲ႔ ခုနက အမုန္းတရားေလး မိမိသႏၱန္မွာေပၚလာရင္ အဲဒီေဒါသေလးဟာ ေရေသာက္ၿမစ္လုိၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေဒါသဆိုတဲ႔ အမုန္းတရားေလးသည္ မုန္းတီးရြ႔ံရွာတဲ႔ အေတြးေတြကို ဆက္လက္ၿဖစ္ေပၚေစေနတယ္။ သစ္ပင္မွာ သစ္ၿမစ္က အပြင္႔ေတြ အသီးေတြ အရြက္ေတြ အကိုင္းေတြ အခက္ေတြကို စည္ပင္ရွင္သန္ေနေအာင္ အၿမစ္က ေထာက္ပံ႔ေနသလို အမုန္းတရားေလးက မုန္းတဲ႔ အေတြးေတြကို ေတြးေနေစတယ္တဲ႔။ အမုန္းတရားေလး မကင္းမၿခင္း ေဒါသဆိုတဲ႔ အမုန္းတရားေလး မကင္းမၿခင္း မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြဟာ ေပ်ာက္မသြားဘူး။ အဲဒါကို ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္မွာ ေဟတူ ေဟတု သမၸယုတၱကာနံ ဓမၼာနံဒီလိုေဟာတာ။ ေဟတူ ဟိတ္ေၿခာက္ပါး ပစၥည္းတရားတို႔သည္ ေဟတု သမၸယုတၱကာနံ ဟိတ္ႏွင္႔ယွဥ္ေသာ စိတ္ေစတသိတ္တရားတို႔အားလို႔ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲက အေတြးေတြဟာ အရပ္လိုေၿပာရင္ေတာ႔ အေတြးေတြေပါ႔ စာေပလိုေၿပာရင္ေတာ႔ စိတ္ႏွင္႔ယွဥ္ဖက္သဘာ၀ သေဘာတရားေတြေပါ႔။ ေဒါသေလးေတြကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီးေတာ႔ မုန္းတီးတဲ႔အေတြးေတြဟာ ေဒါသရိွေနေသးသမွ်ကာလပတ္လံုး မုန္းတီးတဲ႔အေတြးေတြဟာ ရွင္သန္ေနမယ္။ ေဒါသေလးသည္ မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြကို Fortifying လုပ္ထားတယ္။ ခိုင္ၿမဲေနေအာင္လုပ္ထားတယ္ ရွင္သန္ေနေအာင္လုပ္ထားတယ္။

ဒါတင္လားလို႔ဆိုေတာ႔ မကေသးဘူး။ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ ဆိုေတာ႔ ေၿပာၿပီဆိုတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ မေၿပာဘူး။ ေဒါသရိွေနတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က အနည္းဆံုး မာဆတ္ဆတ္ေၿပာတယ္။ တိုတိုေတာင္းေတာင္း ေၿပာတယ္။ စကားကို တိုတုိၿပတ္ၿပတ္ေၿပာတယ္။ ၾကင္နာတဲ႔ စကားမ်ိဳးကိုမေၿပာဘူး။ ရိုင္းရိုင္းပ်ပ်ေၿပာတယ္။ အဲဒီအေၿပာေတြဟာ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ ခုနက အမုန္းတရား လႊမ္းမိုးထားတဲ႔ စိတ္ကထုတ္လုပ္လိုက္တဲ႔ ပစၥည္းပဲ။ အဲဒါကို စာေပက်ေတာ႔ စိတၱဇရုပ္လို႔ေၿပာတာေပ႔ါဗ်ာ။ ေ၀ါဟာရေလးေတြတင္ပဲ ကြဲသြားတာ။ ကဲဒါတင္လားဆိုေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကာယကံေၿမာက္ တစ္ခုခု လုပ္တဲ႔အခါမွာလည္းပဲ စိတ္ဆိုးေနတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္သည္ လမ္းေလ်ွာက္ေနတာေတာင္မွ ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔နဲ႔ သြားမယ္။ ျငင္ျငင္သာသာ မသြားဘူး။ တစံုတခုကို ကိုင္တဲ႔ တြယ္တဲ႔အခါမွာလည္းပဲ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ လုပ္ေလ႔ရိွတယ္။ တံခါးပိတ္တာက အစ၊ ေဒါသထြက္ေနရင္ တံခါးပိတ္တာကအစ လမ္းေလ်ွာက္တာက အစ ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ လုပ္လာတယ္။ အဲဒီလို ကိုယ္ရဲ ႔အမူအယာ Physical Actionေတြၾကမ္းတမ္းလာတာဟာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင္႔တုန္းဆိုရင္ ေဟာဒီ ေဒါသေလးေၾကာင္႔။ ေဒါသေလး မေၿပမခ်င္း ဒီအမူအယာေတြ မေၿပဘူး။ အဲဒါကို ေဟတုပစၥည္းနဲ႔ ေထာက္ပံ႔ထားတယ္လို႔ ေၿပာတာ။ ပ႒ာန္းက။

အဲေတာ႔ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အေၾကာင္းတရားက ရိွေနတာ။ ႏွလံုးသားထဲမွာ ေဒါသ၀င္လာလုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္တည္း မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြက အဆက္မၿပတ္ေပၚေနတယ္၊ တိုတိုၿပတ္ၿပတ္နဲ႔ ရိုင္းၿပတဲ႔  စကားေၿပာခ်င္တယ္၊ ေၿပာတာေတြၿဖစ္ေပၚလာတယ္။ ရိုင္းၿပတဲ႔ အမူအယာနဲ႔ ၿပဳလုပ္တာ၊ ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ ၿပဳလုပ္တယ္ဆိုတဲ႔ အမူအယာေတြ ေပၚလာတယ္။ ဘယ္သူကဒါေတြကို ဆက္လက္ၿဖစ္ေပၚေစသလဲဆိုရင္ ေဒါသဆိုတဲ႔တရားက ဆက္လက္ၿဖစ္ေပၚေနေစတာ။ ဒါေၾကာင္႔ ေဒါသကို ၿမတ္စြာဘုရားက ေဟတုပစၥေယာလို႔ ေဟာတာပါ။ ေဟတုဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရားတဲ႔။ သစ္ၿမစ္လိုပဲတဲ့။ အၿမစ္ရိွေနေသးသမ်ွ အဲဒီအပင္ဟာ ရွင္သန္ေနအံုးမွာပဲ။ အပြင္႔ပြင္႔တဲ႔ အခ်ိန္က်ပြင္႔မယ္၊ သီးတဲ႔ အခ်ိန္က် သီးလာမယ္။ ဒီအၿမစ္မၿပတ္ေသးသမ်ွ ဒါေတြ ဆက္လက္ၿဖစ္ေနမယ္လို႔ ဒီလိုေဟာတာ။ အဲဒါကို ပ႒န္းပါဠိေတာ္မွာ ေဟတူ ေဟတု သမၸယုတၱကာနံ ဓမၼာနံ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ ေဟတုပစၥေယန ပစၥေယာ။ ေဟတူ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ ဆိုတဲ႔ေဟတုအမည္ရတဲ႔ သဘာ၀တရားေတြဟာ ေဟတုသမၸယုတၱကာနုံ ထိုဟိတ္ႏွင္႔ယွဥ္ၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ႔ စိတ္ေစသတိတ္လို႔ဆိုတဲ႔ သဘာ၀တရားေတြ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူုပါနံ ထိုဟိတ္နွင္႔ယွဥ္တဲ႔ သဘာ၀တရားေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿဖစ္ေပၚေနုတဲ႔ စိတၱဇရုပ္ဆိုတဲ႔႔ ေၿပာဆိုမွဳေတြ လုပ္ရွားမွဳေတြ ဒီရုပ္တရားေတြကို ေဟတုပစၥေယနေဟတုပစၥယသတၱိၿဖင္႔ ပစၥေယာ ဥပကၠာရေကာ ေက်းဇူးၿပဳကာ ေထာက္ပံ႔ထားသည္ ေဟာတိၿဖစ္၏။Maintaining လုပ္ထားတာ ၊ Fortifying လုပ္ထားတာ။

ကဲ ေဒါသေလးလည္း ေၿပသြားေရာ ခုနကဟာေတြ ရိွေသးလား။ မရိွေတာ႔ဘူး။ လူေတြက ၿဖစ္လာၿပီ အဲဒီက်ေတာ႔ I am so sorry, I apologize ၿဖစ္လာၿပီ။ ခုနတုန္းကေတာ႔ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာတယ္ ေဒါသရိွတုန္းကေတာ႔ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာ ဆိုခ်င္ရာဆိုၿပီးေတာ႔ ေနာက္က်ေတာ႔ I am so sorry ၿဖစ္သြားၿပီ။ ဘာၿဖစ္လို႔ ေဒါသေလး ေၿပသြားတာနဲ႔ ခုနဟာေတြ တစ္ခုမွ မရိွေတာ႔ဘူး။ မုန္းတဲ႔အေတြးေတြ ေပ်ာက္သြားၿပီ အိုခြင္႔လြတ္လို႔ အၾကင္နာေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီ္။ ေၿပာတဲ႔အခါမွာလည္း အၾကင္အနာ စကားေတြေၿပာ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေတြ ၿဖစ္လာၿပီ။ ပုိၿပီးေတာ႔ စိတ္ဆိုးၿပီး စိတ္ေၿပသြားရင္ ပိုၾကင္နာတယ္ လူေတြက။ သြားတဲ႔လာတဲ႔အခါမွာလည္း ခုနလို ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီသေဘာေတြကို ၿမတ္စြာဘုရားက ပ႒ာန္းမွာေဟာတာပါ။ ဒါလက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔အရ ရွုုလို႔ရတယ္။ ထို႔အတူပဲ ဒါနမူနာေလးအေနနဲ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ၾကည္႔ရမယ္။ 

(ဆက္ရန္)

အပိုင္း (၂) သို႔ 

အပိုင္း (၃) သို႔ 

အပိုင္း (၄) သို႔ 

Typed By: M.N.Pyone

အပိုင္း (၁) 



အပိုင္း (၂) 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္