Invaluable….

(ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏလကၤာရ (https://www.facebook.com/ashintikkha1) ရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ ေမြးေန႔အတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္ ဓမၼပူဇာ)

ဘုန္းဘုန္းေရ...

တပည့္ေတာ္ ဟိုတစ္ေန႔က အင္တာနက္မွာ “သတသဟႆာရဟ ဂါထာေတာ္”  ႏွင့္ ပတ္သက္တာေတြ လိုက္ရွာဖတ္ရင္းႏွင့္ စဥ္းစားမိတယ္ဘုရား။ အဲဒီစဥ္းစားမိတာေလးကို ေျပာျပခ်င္တယ္။

ဘုရားရွင္တစ္ဆူတစ္ဆူ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ျပီးလို႔ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ သာသနာေတာ္ ကြယ္ေပ်ာက္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ လူလာျဖစ္ၾကတဲ့သူေတြရဲ ႔ဘ၀ကို ေတြးၾကည့္မိတယ္ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ အဆံုးအမစကားေလး တစ္ခြန္းေလာက္ကို ၾကားရဖို႔ အရင္းအႏွီးက ေတာ္ေတာ္မ်ားတာဘဲေနာ္ဘုရား။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မဟာသုတေသာမမင္းၾကီးဟာ ဂါထာေလး (၄) ပိုဒ္ကို တစ္ဂါထာအဖိုးတစ္သိန္းႏွင့္ ပူေဇာ္ျပီး နာယူခဲ့တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ တပည့္ေတာ္တို႔၊ ဘုန္းဘုန္းတို႔လို ေတာ္ရံုသာမန္လူေတြသာ အဲဒီအခ်ိန္၊ အဲဒီေခတ္မ်ိဳးမွာ ဒီလိုတရားမ်ိဳးကို ရွိတယ္ဆိုတာလည္း သိတယ္။ နာလည္း နာယူခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို လုပ္မလဲ။ ေတာ္ရံု တန္ရံု အားထုတ္ၾကိဳးစားရံုေလာက္ႏွင့္ေတာ့ နာရ၊ သိရဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္၊ မရႏိုင္ေလာက္ဘူးဘုရား။

ေနာက္ ဂါထာေတာ္ေတြရဲ ႔ အနက္ျပန္ထားတာကို ဖတ္ၾကည့္မိေတာ့ အခုေခတ္ တပည့္ေတာ္တို႔ တရားစာေပေတြမွာ ဒီလိုအဓိပၸါယ္ႏွင့္ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ အဆံုးအမမ်ိဳးေတြ ပိဋကေတာ္ရဲ ႔ ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ရွာလိုက္ရင္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ဂါထာမ်ိဳးေလးေတြဘဲဘုရား။ ခက္ခဲနက္နဲသိမ္ေမြ႔တဲ့ အဘိဓမၼာတရားေတြလိုမ်ိဳး၊ အနတၱလကၡဏသုတ္ေတာ္လိုမ်ိဳး၊ မဟာသတိပ႒ာနသုတ္ေတာ္လိုမ်ိဳး တရားေတြမ်ိဳး မဟာသုတေသာမမင္းၾကီးသာ နာျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ပုဏၰားကို သူဘာေတြႏွင့္မ်ား ပူေဇာ္မလဲ မသိဘူးေနာ္ဘုရား။ 

အဲဒီဂါထာအေၾကာင္းဖတ္ျပီး ကိုယ့္အေျခအေနကို ျပန္ေတြးရင္း ငါေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းတာဘဲလို႔ ေတြးလိုက္မိတယ္ဘုရား။ အခုလို သာသနာေတာ္ၾကီးႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ျမန္မာျပည္မွာ ေမြး၊ ဗုဒၶဘာသာအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ၾကီးျပင္း၊ တရားေတာ္ေတြကို ေဖာေဖာသီသီနာယူခြင့္၊ ေမးျမန္းခြင့္၊ က်င့္သံုးခြင့္လည္း ရတဲ့ ဘ၀ေပးအေျခအေနမ်ိဳးႏွင့္ လူလာျဖစ္ရတာ အရေတာ္တာဘဲလို႔ ေတြးမိတယ္ဘုရား။ ဒါ့အျပင္ကို အခုလို အင္တာနက္ေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သံုးလာႏိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တရားစာေပႏွင့္ပတ္သက္တာ တစ္ခုခုသိခ်င္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ခလုတ္ေလး ေလးငါးခ်က္ႏွိပ္လိုက္ရံုႏွင့္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သိခ်င္တာကို ရွာေဖြေလ့လာဖတ္ရႈခြင့္၊ နာယူမွတ္သားခြင့္လည္း ဘာအဖိုးအခမွ ေပးစရာမလိုပဲ အလကား ရေနေသးတယ္ဘုရား။ 

ဘုန္းဘုန္းတို႔သံဃာေတာ္ေတြဆိုရင္လည္း အင္မတန္ ဘုန္းကံၾကီးၾက၊ ကံထူးၾကတာပါဘဲ။ ဘုန္းဘုန္းတို႔ ဟိုးငယ္ငယ္ ကိုရင္ဘ၀ကတည္းက အခုအသက္အရြယ္အထိ ေလ့လာက်က္မွတ္အာဂံုေဆာင္ထားတဲ့ ပါဠိဂါထာေတာ္ေတြဆိုတာ အေရအတြက္အားျဖင့္ဆိုရင္ ေထာင္ဂဏန္း၊ ေသာင္းဂဏန္းမက ရွိေနမွာဘဲ။ တစ္ဂါထာကို တစ္သိန္းႏွင့္တြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ ဘုန္းဘုန္းတို႔ေဆာင္ထားတဲ့ ပါဠိဂါထာေတာ္ေတြဟာ နည္းတဲ့ တန္ဖိုးမဟုတ္ဘူးေနာ္ဘုရား။ 

ဒါက တပည့္ေတာ္က အေပၚယံ ေငြေၾကးဓနႏွင့္ တန္ဖိုးတြက္ၾကည့္တာဘဲရွိေသးတာဘုရား။ တကယ္က ဘုန္းဘုန္းတို႔၊ တပည့္ေတာ္တို႔ေတြ ဖတ္မွတ္ေလ့လာ၊ အာဂံုေဆာင္ထားတဲ့ ဂါထာေတာ္ေတြရဲ ႔ အႏွစ္အသားဆိုလိုရင္း အနက္အဓိပၸါယ္ေတြက ေလးသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္းပါရမီေတာ္ေတြျဖည့္က်င့္ျပီးမွ ေဟာထားတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ႏႈတ္ထြက္ေတာ္စကားေတြ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား တန္ဖိုးၾကီးလိုက္လဲလို႔။

ဒါေၾကာင့္ ဒီလို အခြင့္အခါေကာင္း၊ အေျခအေနေကာင္းၾကီးကို ရထားတဲ့ အခုဒီဘ၀မွာ တပည့္ေတာ္တို႔၊ ဘုန္းဘုန္းတို႔ တေတြ ကိုယ္ရထားတဲ့ဘ၀ရဲ ႔တန္ဖိုးၾကီးပံုကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီး အလိုေတာ္က် သံသရာကေန ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းကို အားသြန္ၾကိဳးပမ္းေလွ်ာက္လွမ္းသင့္တယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္ဘုရား။ ကိုယ္ရည္မွန္းေတာင့္တရာ ေဗာဓိဉာဏ္တစ္ခုခုအတြက္ ျဖည့္ဆီးရမယ့္ ပါရမီေတြကို ဒီဘ၀မွာ ေန႔စဥ္ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ေနသင့္ပါတယ္။ ေတာ္ေနၾကာ အခြင့္အခါေကာင္းေတြႏွင့္ ၾကံဳဆံုေနရတဲ့ ဒီဘ၀မွာ ဘာမွမယ္မယ္ရရ မလုပ္ျဖစ္လိုက္ပဲ သာသနာကြယ္တဲ့အခ်ိန္က်ကာမွ လူသြားျဖစ္ျပီး တရားနာခ်င္လို႔ ေဟာေပး၊ ေျပာေပးမယ့္သူ လိုက္ရွာေနရရင္ျဖင့္ သိပ္မေခ်ာင္လွဘူးလို႔ ေတြးမိတယ္ ဘုရား။

အဲဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ ဘုန္းဘုန္းရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၅) ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ ေမြးေန႔အခါသမယမွာ မိမိရရွိထားတဲ့ ဒီဘ၀၊ ဒီခႏၶာ၊ ဒီရပိုင္ခြင့္ေတြရဲ ႔တန္ဖိုးကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္လို႔ တစ္ဘက္က အမ်ားအက်ိဳးအတြက္လည္း ေဆာင္ရြက္ရင္း၊ အျခားတစ္ဘက္ကလည္း မိမိရဲ ႔အက်ိဳးျဖစ္တဲ့ သံသရာကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ဘ၀ေပးတာ၀န္ကို ေက်ပြန္စြာထမ္းရြက္ႏိုင္ဖို႔ ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ဒီစာစုေလးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ေပးရင္း ဓမၼညီအကိုအခ်င္းခ်င္း သတိေပးစကားေလး ေျပာၾကားလိုက္ရပါတယ္ဘုရား။

ဘုန္းဘုန္း သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္လို႔ ကိုယ္တြင္း၊ ကိုယ္ပ သာသနာျပဳႏိုင္ပါေစဘုရား....။

ရိုေသစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၂၉၊ ၅၊ ၂၀၁၃။ (ဗုဒၶဟူးေန႔)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What are we living for?

There are many religious leaders, scholars and wise people around the world defined life and the purpose of living from their own different perspectives. If someone asked me what Buddha taught about the purpose of living and how to live a life as a Buddhist, I will answer him as follow.

According to the Buddha's teachings, we should practice three things throughout the life. They are 

(1) we will have to serve for the welfare of all beings, 

(2) we will have to serve for the welfare of relatives, friends and surroundings, and 

(3) we will have to salve ourselves to liberate from this vicious world. 

These will be the three vision statements of all Buddhists to follow from the very first day of our life until the last breath.

Buddha also reminded us that we should always check ourselves whether we can accumulate three things everyday in our life, namely; Merits, Wisdom and Wealth. And we will have to choose a suitable place to live in order to collect these three things properly. These three things (or) objectives may be the mission statements for all Buddhists to practice in their whole life.

Besides, all Buddhas told us to practice the following three main discourses, also.

(1) we should avoid all evil things,

(2) we should practice all wholesome activities and

(3) we should maintain our mind as clear and pure as possible.

In order to avoid evil things, firstly, we should know exactly what are evil activities. In brief, they can be summarized as

(1) Hurting or killing other living beings, 

(2) Improper using or stealing others' wealths and properties, 

(3) Misconducting upon sexual pleasures, 

(4) Telling lies, harsh words, slandering and vain talks,

(5) Drinking alcohol and taking intoxicating drugs,

(6) Living on extreme greed,

(7) Dwelling with hatred, resentment and anger, 

(8) Trading weapons, poisons, intoxicating drinks and narcotics, slavery and handling meats as a butcher and

(9) Living with false concepts.

If we can avoid these above things, we can be said that we are preserving the first main discourse what all Buddhas wanted to be.

For the second main discourse to be followed, it is simple to reverse the above all evil things and practice those reversed things accordingly. But, before we practice them, please don't forget that we are sure to bear empathy in our mind. Otherwise, it will be like that we follow the commends that we cannot denied or we avoid these things because we fear from bad reactions in return which we will have to suffer later in this life or in our future lives. 

Moreover, it is better if we add these four things in our daily life as bonuses.

(1) Acting generosity to all beings around us

(2) Giving Loving-kindness and taking care to everyone

(3) Being sympathetic joy to others' wealth and prosperities 

(4) Balancing the mind not to be wavered a lot whenever good or bad things strike upon us.

Finally, for the third main discourse, we are going to prepare our mind to be calm and peaceful at any circumstances. At first, we have to practice our wandering mind to be still at the present moment. According to Buddha's teachings, there are forty ways to control the mind not for wandering. So, we can choose any one among out of forty which is suitable for our own traits and personalities. After that, we will have to practice it again and again repeatedly until we can maintain the mind at the present moment continuously (or) to some extent of time. Actually, wandering mind is making up unrealistic problems and the person to be wear out. If we can maintain the mind not to wander and stand still at the present moment, most of our problems will become fading away and at the same time, we can start to enjoy peace and calmness simultaneously.

Stepping on the strength of mindfulness and concentration we got by controlling the mind, we can continue forward to watch the natural phenomena that is occurring in our body and mind to get the insight wisdom. Buddha taught four foundations to practice to get the insight wisdom. They are

(1) Mindfulness of the body,

(2) Mindfulness of the feelings (sensations),

(3) Mindfulness of the mind, and

(4) Mindfulness of the phenomena (or) mental objects.

If we follow those four foundations accordingly, we will realize the true nature of mental and physical phenomena that all of us could not see and recognize them before. We will clearly comprehend the continuous process of cause and effect that dominates upon all beings. Later, we will gradually feel bored with the vicious cycle of that continuous life process and want to escape from it. So, with great effort, if we continue to practice enthusiastically and industriously, at last, at a time, we can get to the final exit or destination and totally escape from that cycle. At that time, we will become the Enlightened One.

In other words, all these above processes that I have mentioned can be called as Three Essences Of Sasana (Buddha's Teachings); Sila (Moral Precepts) , Samadhi (Mental Discipline) and Panna(Wisdom). 

By practicing these three essences, one can accumulate merits, wisdom and wealth everyday. 

A person who is practicing these three essences will surely serve for the welfare of all beings and also serve for the welfare of relatives, friends and his surroundings. His mind, which is calm and peaceful, and his knowledge, which is based on insight wisdom, lead his life. He will try to communicate people and all beings around him with loving-kindness and great care. His mindful activities will support his life as a quality one. He will be sure to get prosperities and material wealth according to his efforts and qualification. So, it will be sure that people who depend on him and relate to him will get satisfaction from him.

At the same time, since he is practicing mindfulness meditation, he can be said that he is trying to help himself for the liberation of this vicious world too.

From the Buddhism point of view, what Buddha wanted to be for the purpose of living is to get the liberation from this very life. So whatever we try to get for the material wealth or fame or success in this life, we should not never forget about the real purpose of living as a human being. In our life, sometimes we can fulfill our desires and sometimes we can be knocked down with different kinds of failures. In fact, those are the ups and downs that everyone will have to face in their life. No one escape from them. So, we will try to maintain curves of our state of mind not to become big slopes in every situation we faced and we should remind ourselves what the real purpose of living is.

So, to be a good Buddhist and to honor the Buddha with our deepest gratitude, we, all of us should follow the mission and vision statements what Buddha prescribed to us by practicing Three Essences Of Sasana.

With Boundless Metta,

Vimuttisukha

03.05.2013 (Friday)


N.B: I deeply apologize all Venerable Monks and Scholars that I didn't take some facts and figures exactly according to the contexts of Tipitaka. I just only wrote down as I understood upon Buddha's teachings in my own way.

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘ၀သခင္

ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ေန႔တိုင္း အျမဲသတိရေနတတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူ႔ကို သတိရတာက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးႏွင့္ သတိရ ေအာက္ေမ့ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ 
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို သတိရဆင္ျခင္သလိုမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ ေက်းဇူးေတြကို သတိရသလိုမ်ိဳးပါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ရဲ ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳျပီး ေက်းဇူးတင္တဲ့စိတ္၊ ေလးစားတ

န္ဖိုးထားတဲ့ စိတ္ႏွင့္ သတိတရ ျဖစ္မိျခင္းပါဘဲ။

တကယ္လည္း ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ပဲကိုး။ ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေတာင္မွ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ တစ္ဂိုဏ္းထဲထားျပီးေတာ့ေတာင္ ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့ေသးတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ဆိုဖြယ္ရာရွိေတာ့မွာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္း ေက်းဇူးတင္ သတိရေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ႏွင့္ ယွဥ္ျပီး အေဖ့ဘ၀ကို ေတြးမိတတ္တယ္။ သူတို႔ေတြက လြတ္လပ္ေရးမတိုင္ခင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးလာၾကတဲ့သူေတြ။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က ၾကမ္းတယ္။ သူ႔ငယ္ဘ၀မွာ ကမၻာစစ္ေၾကာင့္ ပညာေရးလည္း ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္၊ မိသားစုေတြလည္း တကြဲတျပားႏွင့္ ေနျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္နဲ ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္းခဲ့ရတယ္။ အသက္ အစိတ္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အဲဒီကတည္းက သူ႔တစ္ေယာက္စာအတြက္သာမကဘဲ က်န္တဲ့မိသားစုတာ၀န္ကို ထမ္းရေတာ့တယ္။ သူတို႔ေခတ္က Family Planing တို႔ သားဆက္ျခားတာတို႔ မရွိေသးေတာ့ သား၊ သမီးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေမြးထားလိုက္ေသးတယ္။ အရင္ေခတ္ ျမန္မာမိသားစုေတြ ထံုးစံအတိုင္း အေဖတစ္ေယာက္ရွာတာကို က်န္တဲ့ မိသားတစ္စုလံုးက ထိုင္စားေပါ့။ ဒီလိုႏွင့္ သား၊ သမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေတြတက္၊ ဘြဲ ႔ေတြရတဲ့အထိ မေနမနားကို သူ ရုန္းခဲ့ရတာပါ။

မိသားစုကို လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေအာင္၊ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ သူ ထားေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
သားသမီးေတြ အားလံုးအကုန္ ပညာစံုတဲ့အထိ၊ သူ႔အသက္ (၆၀) ေက်ာ္အရြယ္အထိ မနားမေန ဖခင္တစ္ေယာက္ပီပီသသႏွင့္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေနရာကေန ၀င္ေနၾကည့္မိတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႔လိုမ်ိဳး မိသားစု၀န္ကို ထမ္းရမယ္ဆိုရင္ သူ႔ေလာက္ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ မက်ိန္းေသးပါဘူး။ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တယ္ဘဲ ေျပာေျပာ ငါ့အေဖ အေတာ္ ေတာ္တာဘဲ လို႔ ေတြးမိတာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။

ပုဗၺာစရိယ မိႏွင္ဖ ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမေနခင္ကတည္းက စာေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္ေအာင္ စသင္ေပးခဲ့တာက အေမပါ။ မူၾကိဳေက်ာင္းလည္း မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ အိမ္မွာဘဲ အေမက စာသင္ေပးတယ္။ အဂၤလိပ္စာေတြက်ေတာ့ အေဖက သင္ေပးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဆိုးတာ သတိရမိေသးတယ္။ အေဖက အဂၤလိပ္စာသင္ေတာ့ အသံထြက္မပီရင္ မပီ ပီေအာင္ ဆိုခိုင္းေတာ့ ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ညစ္ျပီး အေဖႏွင့္ စာမသင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ညဆို အေဖစာသင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ စာအုပ္ကို ၀ွက္ထားတတ္တယ္။ ဒါလည္း မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သင္ရတာပါဘဲ။ :P

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂီတကို ငယ္ငယ္တည္းက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ လုပ္ေပးတာလည္း အေဖပါဘဲ။ သူက ဂီတကို ၀ါသနာပါသလို Harmonica (ဘာဂ်ာ) ကို သူကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မႈတ္တတ္တယ္။ အေဖက ျမန္မာအဆိုေတာ္ထဲမွာဆိုရင္ ဦးအံ့ၾကီးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။ ညေနဘက္ေတြ သူအားရင္ ဦးအံ့ၾကီးသီခ်င္းကို ဖြင့္နားေထာင္ရင္ေထာင္၊ မေထာင္ရင္ Harmonica ႏွင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ျပီး ဦးအံ့ၾကီး သီခ်င္းေတြကို ေအးေအးလူလူ မႈတ္ေနေတာ့တာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုႏွင့္ အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး အသက္ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းက ဦးအံ့ၾကီး ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ တျခားအေနာက္တိုင္း ဂီတအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ္အသက္ငယ္ငယ္ႏွင့္ နားေထာင္ခံစားတတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈမ်ားထဲက တစ္ခုကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ဘာတူရိယာပစၥည္းမွာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မတီးတတ္၊ မမႈတ္တတ္ျခင္းပါဘဲ။ :)

အေဖက ကံေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ သူ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းတက္လာရတာက အဂၤလိပ္ေက်ာင္းေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့သူေတြကလည္း ဘာသာျခားေတြျဖစ္ခဲ့ေတာ့ သူ ႔ ေခါင္းထဲမွာ ဘာသာျခားေတြရဲ ႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈက ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့တယ္။ သူ႔ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးနီးပါး ဘာသာျခားေတြအျဖစ္ ခံယူသြားၾကတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို အထူးသက္၀င္ကိုင္းရႈိင္းတဲ့ဆရာမတစ္ေယာက္ကေန သားသမီးလို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာရယ္၊ အေမႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်လိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ ဘာသာျခားေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ဒီေလာက္ ေလးေလးနက္နက္ရွိလွတယ္မဟုတ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ အေဖ့မွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းအားျမင့္မားမႈက ေမြးရာပါလား၊ သူ႔ဖာသာ က်င့္ထားတာလားေတာ့မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္တာကို သတိထားမိတယ္။ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတယ္။ ျပတ္သားတယ္။ သမာဓိအားေကာင္းတယ္။ ေနာက္ သူက အိႏၵိယက က်င့္စဥ္ေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူအလုပ္ေတြ နားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္တိုက္တြန္းမႈကေန တရားစအားထုတ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီကေန တစ္စတစ္စ ဗုဒၶဘာသာကို သူစိတ္၀င္တစားေလ့လာေတာ့တယ္။ သင္တန္းေတြတက္တယ္။ တရားေတြ နာတယ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္။ ရိပ္သာေတြ ၀င္တယ္။ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ကို စနစ္တက် လုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ၀ိမုတၱိသုခ နာမည္ႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးေနတာ သူမသိပါဘူး။ ဟိုတေလာက ကၽြန္ေတာ့္အမတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီနာမည္ႏွင့္ ဘာသာေရးစာေတြေရးေနေၾကာင္း အေဖ့ကို ေျပာေတာ့ သူက ဒီေကာင္ ဘာသာေရးအေၾကာင္း ဘာနားလည္လို႔ စာေတြေလွ်ာက္ေရးေနတာလဲ။ ဘာသာေရးစာဆိုတာ ရမ္းတုတ္ျပီး ေရးလို႔ မရဘူး လို႔ ဒီေကာင့္ကို ေျပာလိုက္လို႔ ဆိုသတဲ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာဖို႔ဆိုျပီး အဘိဓမၼာႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ျပီး ပို႔ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမေရာက္လာေသးေတာ့ ဘာစာအုပ္ေတြ ပို႔ေပးလိုက္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ :)

မိဘေက်းဇူးၾကီးတယ္ဆိုတာကို ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္လက္ခံကိုးကြယ္ၾကတဲ့သူေတြအတြက္ ေထြေထြထူးထူး ရွင္းျပရမယ့္ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အားလံုး နားလည္ထားျပီး၊ သိထားျပီးသား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ကိစၥေတြႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ရင္း တခါတေလ မိဘေတြကို ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ သတိရရင္ေတာင္မွ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရသလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေလာက္ႏွင့္ ျပီးသြားတတ္ၾကတယ္။ မိဘေတြကေတာ့ သားသမီးေတြကို သတိရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သတိရတာမ်ိဳး မဟုတ္မွာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။

မိခင္ႏွင့္ ဖခင္ဆိုတာ ကိုယ့္ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆံုးပါးသြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ ပ႒ာန္းတရားေတာ္အရၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ ႔ အေထာက္အပံ့ေက်းဇူးတရားေတြက သားသမီးရဲ ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၊ အသက္ေသတဲ့အထိ အျမဲတမ္း တပါတည္းလိုက္ပါေနတာမ်ိဳးပါ။ မဂၤလသုတ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုတာကို မဂၤလာတစ္ပါးအေနႏွင့္ မာတာပိတု ဥပ႒ာနံ ဆိုျပီးေတာ့ ေဟာထားသလို၊ ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းဇူူးျပန္လည္ ျပဳတာကိုလည္း မဂၤလာအျဖစ္ႏွင့္ ကတညဳတ-ကတေ၀ဒီ လို႔လည္း ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ျမတ္ၾကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း မိခင္ေက်းဇူးကို ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားတဲ့ နတ္သားဘ၀ေရာက္သြားတာေတာင္ ရေအာင္ အဘိဓမၼာတရားေဟာေပးျပီး ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့သလို၊ ဖခင္ျဖစ္သူကိုလည္း ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ အရဟတၱမဂ္တည္သြားႏိုင္ေအာင္ တရားျပ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တပည့္သားေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္းဘဲ မိဘကို ကိုယ့္ရဲ ႔ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းေလးရွိသေလာက္ ျပန္ျပီး ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ၾကရမွာပါဘဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ကိုယ့္မိဘ စိတ္မဆင္းရဲရေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တာ၀န္ယူေဆာက္တည္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူတို႔ေနာက္ဆံုးမ်က္စိႏွစ္လံုးမွိတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သားသမီးေလးေတာ့ အဆင္မွ ေျပပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး မ၀င္မိသြားရေလေအာင္ အျမဲတမ္း သတိထားၾကိဳးစားေနထိုင္သြားရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးမိပါတယ္။

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ အေဖ့ေမြးေန႔မို႔လို႔ အမွတ္တရ ဒီစာေလး ခ်ေရးမိတာပါ။

မိခင္ဖခင္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကို္ယ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၄၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဗုဒၶအလိုေတာ္က် 3D လူသားဘ၀ကို တည္ေဆာက္ျခင္း

ဒီစာစုကေတာ့ ေအာက္တိုဘာလ (၂၇) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့  ဘုန္းဘုန္း အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ (ပန္းကမၻာ)ရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၄)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးသားပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

*****************************************

ဘုန္းဘုန္းေရ

မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ေမြးေန႔ျဖစ္ပါေစလို႔ အရင္ဆံုး ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သအပ္ပါတယ္ဘုရား။
ဘုန္းဘုန္းေမြးေန႔အတြက္ တပည့္ေတာ္ အမွတ္တရ အေနႏွင့္ ေလာကမွာရွိၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အသိဉာဏ္အဆင့္အတန္းမတူညီ ကြဲျပားတာေပၚမွာ မူတည္ျပီး ဘ၀ေတြကြဲျပားသြားၾကတာကို  ေခတ္အျမင္ႏွင့္ ဓမၼအျမင္ စပ္ဆက္ျပီး ေတြးမိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည့္ျပီး လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္ပါတယ္ဘုရား။

ေလာကမွာ လူေတြဟာ လူအခ်င္းခ်င္း၊ ဒါမွမဟုတ္ လူႏွင့္တိရစၧာန္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး အဆင့္အတန္းခြဲျခားသတ္မွတ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ဘာသာအယူ၀ါဒေတြအရေတာ့ တိရစၧာန္ဆိုတာဟာ လူေတြရဲ ႔ အသံုးေတာ္ခံဖို႔ ေမြးလာတာလို႔ ယူဆၾကျပီး သူတို႔ကို သက္ရွိစာရင္းထဲေတာင္ မသြင္းထားတာ သတိထားမိပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ဘာသာအယူ၀ါဒေတြမွာေတာ့ လူအခ်င္းခ်င္းကိုပဲ အမ်ိဳးဇာတ္ေတြခြဲျပီး ဆက္ဆံၾကတာလည္းရွိတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ခိုင္းေစသူႏွင့္ ခိုင္းေစခံဆိုျပီးခြဲၾကျပန္တယ္။ တခ်ိဳ ႔က အသားအေရေပၚမူတည္ျပီးခြဲတယ္။ တခ်ိဳ ႔လူ႔အဖြဲ ႔အစည္းေတြမွာေတာ့ အသက္ၾကီးတာ၊ ငယ္တာကို မူတည္ျပီး လူတန္းစားသတ္မွတ္တယ္။ တခ်ိဳ ႔က်ျပန္ေတာ့ ေငြေၾကးဓနအင္အားျပည့္စံုတာ မျပည့္စံုတာကို ၾကည့္ျပီး လူတန္းစားသတ္မွတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔မွာေတာ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ သိနားလည္ကၽြမ္းက်င္မႈကိုမူတည္ျပီး သတ္မွတ္ၾကျပန္တယ္။ ေခတ္စနစ္ အေျခအေန၊ ဓေလ့ထံုးစံ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြေပၚ မူတည္ျပီး အယူအဆေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားၾကတယ္။

Level Of Being ကို ခြဲျုခားသတ္မွတ္ၾကတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေနာက္တိုင္းကပညာရွင္တစ္ဦးရဲ ႔ ခြဲျခားသတ္မွတ္ပံုတစ္ခုက ရိုးရွင္းျပီး သခ်ာၤဆန္တာမို႔ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာကို ေတြ႔မိတယ္ဘုရား။ E.F. Schumacher ဆိုတဲ့သူက သူေရးခဲ့တဲ့ A Guide For the Perplexed ဆိုတဲ့စာအုပ္မွာ သက္ရွိေတြကို Dimension ေတြႏွင့္ ဒီလိုမ်ိဳးအဆင့္အတန္းခြဲျပထားတယ္ဘုရား။

'Mineral' = m
'Plant' = m + x
'Animal' = m + x + y
'Man' = m + x + y + z

အေျခခံအေနႏွင့္ Mineral ဆိုတဲ့ ဓါတ္သတၱဳကို သူက m ဆိုတဲ့ ကိန္းေသအကၡရာ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ x ရယ္၊ y ရယ္၊ z ရယ္ အေနာက္ကေန လိုက္ေပါင္းလိုက္တယ္။ သခ်ာၤႏွင့္ သိပၸံဘာသာရပ္ေတြမွာ ဒီ x ရယ္ y ရယ္ z ရယ္ ဆိုတာဟာ Dimension (ရႈေထာင့္ (သို႔) ဘက္) ကို ညႊန္းဆိုတဲ့ အကၡရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ အခုလူေတြေျပာေျပာေနၾကတဲ့ တစ္ဘက္ျမင္(1 Dimension)တို႔၊ ႏွစ္ဘက္ျမင္ (2 Dimensions) တို႔၊ သံုးဘက္ျမင္ (3 Dimensions) ဆိုတာေတြေပါ့။

ဒီေတာ့ Plant ဆိုတဲ့ အပင္ေတြဟာ m ႏွင့္ x ေပါင္းထားတာပါတဲ့။ x က ဘာကို ကိုယ္စားျပန္ျပဳလဲဆိုေတာ့ Life ဆိုတဲ့ ဘ၀ကိုကိုယ္စားျပန္ျပဳပါတယ္။ ဒီေတာ့ အပင္မွာ ဓါတ္သတၱဳႏွင့္ ဘ၀ရွင္သန္မႈ ေပါင္းထားတယ္ေပါ့။ သူတို႔ကို တစ္ဘက္ျမင္ (One Dimension) အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတယ္။

ေနာက္ျပီး Animal ဆိုတာက်ေတာ့ m ရယ္ x ရယ္ y ရယ္ ေပါင္းထားတယ္။ y ဆိုတာက Consciousness (သိစိတ္) ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ တိရစၧာန္မွာ ဓါတ္သတၱဳရယ္၊ ဘ၀ရွင္သန္ရပ္တည္မႈရယ္ သိစိတ္ရယ္ ရွိတဲ့ ႏွစ္ဘက္ျမင္ (Two Dimensions) ေတြလို႔ သူက သတ္မွတ္တယ္။

ေနာက္ေတာ့မွ Man ဆိုတာမွာေတာ့ m ရယ္၊ x ရယ္၊ y ရယ္၊ z ရယ္ ေပါင္းထားတယ္။ z ဆိုတာက Self-Consciousness (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သိႏိုင္တဲ့စိတ္) ကိုဆိုလိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ လူဆိုတာ ဓါတ္သတၱဳရယ္၊ ဘ၀ရပ္တည္မႈရယ္၊ သိတတ္တဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ျပန္သိႏိုင္တဲ့ စိတ္ေတြပါ၀င္တဲ့ Three Dimensions (သံုးဘက္ျမင္) သတၱ၀ါအျဖစ္ႏွင့္ သူက သံုးသပ္ျပထားပါတယ္။

ဒီ သတ္မွတ္ပံုေလးက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးႏွင့္ နားလည္ရလြယ္ကူတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ လူေတြမွာ သံုးဘက္ျမင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနအခြင့္အလမ္းရွိေနေပမယ့္လို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီ z ဆိုတာေလး ထည့္ေပါင္းဖို႔ကို ေမ့ေမ့ထားတတ္ၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္ဘုရား။ အဲဒီလိုအခါက်ေတာ့ Man အဆင့္ကေန ေအာက္ကို ျပဳတ္ရေတာ့တာေပါ့။



Level Of Being ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ေဟာထားတဲ့ တရားတစ္ပုဒ္လည္း နာဖူးေသးတယ္ဘုရား။ ဆရာေတာ္က တီေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ ႔ ဘ၀အျမင္ႏွင့္ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ရဲ ႔ဘ၀အျမင္မတူပံုကေနစျပီး ရွင္းျပထားတယ္။ ေျမၾကီးေပၚမွာ တြားသြားေနရတဲ့ တီေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ ႔ သိႏိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ အေျခအေနႏွင့္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ ႔ သိႏိုင္ခြင့္ရွိပံုဟာ တိရစၧာန္ခ်င္းတူရင္ေတာင္မွပဲ မတူညီႏိုင္ဘူး။ အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ ႔ သိနိုင္တာႏွင့္ ငွက္ေလးတစ္ေကာင္ သိႏိုင္တာက ကြာသြားျပန္တယ္။ အဲဒီငွက္သိပံုႏွင့္ လူႏွင့္နီးစပ္တဲ့ ခ်င္ပန္ဇီေမ်ာက္တစ္ေကာင္ သိႏိုင္ပံုက ကြာမယ္။ အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ ခ်င္ပန္ဇီႏွင့္ လူ သိပံုကြာမယ္။ လူမွာမွ စာဖတ္တတ္တဲ့သူ၊ မဖတ္တတ္တဲ့သူ သိပံုကြာမယ္။ စာဖတ္တတ္တဲ့သူမွာမွ အဓိပၸါယ္ကို သိတဲ့သူ၊ မသိတဲ့သူကြာမယ္။ အဓိပၸါယ္ကို သိတဲ့သူမွာမွ ရိုးရိုးသိတာႏွင့္ ဆင္ျခင္သိတာ၊ ခႏၶာႏွင့္ရင္းျပီးသိတာကြာမယ္ စသျဖင့္ အသိဉာဏ္ေပၚလိုက္ျပီး သတၱ၀ါေတြရဲ ႔အဆင့္အတန္းကြဲျပားသြားပံုကို ဆရာေတာ္က ရွင္းျပထားတယ္ဘုရား။

Level Of Being ကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေရာ ဘယ္လိုမ်ိဳးမ်ား သတ္မွတ္ထားတာ ရွိလဲလို႔ တပည့္ေတာ္လည္း ပိဋကတ္စာေပထဲမွာ လက္လွမ္းမီွသေလာက္ လိုက္ရွာဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္ဘုရား။

အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိက၀ဂ္မွာပါတဲ့ အႏၶသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေလာကမွာ ပုဂၢိဳလ္သံုးမ်ိဳးရွိေၾကာင္းေဟာထားတယ္ဘုရား။ ကန္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရယ္၊ တစ္ဘက္အျမင္ပဲရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္၊ ႏွစ္ဘက္အျမင္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္ဆိုျပီး ခြဲျပထားတာေတြ႔တယ္ဘုရား။ ကန္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ ေလာကီၾကီးပြားေၾကာင္းေရာ၊ ေလာကုတၱရာၾကီးပြားေၾကာင္းေရာ ဘာမွ မသိတဲ့သူလို႔ ေျပာထားတယ္။ တစ္ဘက္အျမင္ပဲရွိတဲ့သူဆိုတာကေတာ့ ေလာကီၾကီးပြားေၾကာင္းဘဲ သိျပီး၊ ေလာကုတၱရာၾကီးပြားေၾကာင္းကို နားမလည္သူလို႔  ေျပာတယ္။ ႏွစ္ဘက္အျမင္ရွိတဲ့သူဆိုတာကေတာ့ ေလာကီေရာ၊ ေလာကုတ္ေရာ ၾကီးပြားေၾကာင္းကို သိတဲ့သူပါလို႔ ေျပာပါတယ္ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရားက ႏွစ္ဘက္အျမင္ရွိတဲ့သူကိုသာ ေရြးခ်ယ္ေပါင္းေဖာ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းထားတဲ့ သုတ္ေတာ္တစ္ပုဒ္ပါဘုရား။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးခြဲျပတာေတြ႔မိတာေတာ့ ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳးခြဲျပထားတာပါဘုရား။
(၁) အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္၊ (၂) အႏၶပုထုဇဥ္ (၃) ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္၊ (၄) စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဆိုၿပီး ေလးမ်ိဳး ခြဲျပပါတယ္။

အႏၶဗာလပုထုဇဥ္ဆိုတာ ကုသိုလ္တရား၊ အကုသိုလ္တရားဆိုတာေတြကို ဘာဆိုဘာမွ နားမလည္လို႔ မေကာင္းတာေတြကိုဘဲ လုပ္မိေနတတ္ၾကတဲ့သူေတြကို ေခၚပါတယ္တဲ့။ အႏၶပုထုဇဥ္ဆိုတာက်ေတာ့  ကုသုိလ္ အကုသိုလ္ကို သိေပမယ့္လို႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အကုသိုလ္အလုပ္ေတြႏွင့္သာ ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတဲ့သူမ်ိဳးေတြပါ။ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ဆိုတာကေတာ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကိုလည္း သိတယ္၊ ကုသိုလ္ျဖစ္ေၾကာင္းေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေရြးလုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ၀ိပႆနာတရားကိုေတာ့ ခႏၶာဉာဏ္စိုက္သိေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးတဲ့သူေတြလို႔ ဆိုတယ္။ ေနာက္ဆံုး စူဠေသာတာပန္ပုထုဇဥ္ကေတာ့ ၀ိပႆနာတရားကို ဘာ၀နာမယျဖစ္ေအာင္ကိုယ္တိုင္အားထုတ္လို႔ ရုပ္နာမ္ခႏၶာေတြရဲ ႔အေၾကာင္းကို ပညတ္နယ္ကေနလြန္ေအာင္ သိျမင္ထားတဲ့သူေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာကို ေတြ႔ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ အဂုၤကၲိဳရ္ပါဠိေတာ္၊ အႏုသယ၀ဂ္၊ ဥဒကူပမာသုတ္ေတာ္မွာ ျမစ္ထဲမွာ ေျမာပါေနၾကတဲ့ လူ (၇) ေယာက္ႏွင့္ ဥပမာေပးျပီး ခြဲျပထားတာ ထပ္ေတြ႔မိပါတယ္ဘုရား။
(၁) တစ္ခါတည္းႏွင့္ ျမဳပ္တဲ့သူ၊
(၂) တစ္ၾကိမ္ေပၚျပီးျမဳပ္တဲ့သူ၊
(၃) ေပၚျပီး ေရေပၚတည္တဲ့သူ၊
(၄) ေရေပၚေပၚျပီး ဟိုသည္ ၾကည့္တဲ့သူ၊
(၅) ေရကူးသြားတဲ့သူ၊
(၆) ေထာက္တည္ရာ ရတဲ့သူ၊
(၇) ကမ္းတစ္ဘက္ကို တက္သြားတဲ့သူဆိုျပီး ခြဲျပပါတယ္ဘုရား။
အဲဒီ (၇)မ်ိဳးမွာ (၁) ကေန (၃) အထိကို ပုထုဇဥ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ အမွတ္စဥ္ (၄)ကေန (၇) အထိကိုေတာ့ အရိယာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္ဘုရား။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ Level Of Being သတ္မွတ္ခ်က္ကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာ သတၱ၀ါေတြရဲ ႔အသိဉာဏ္ႏွင့္ စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္း ျမင့္မားမႈေပၚမွာ မူတည္သတ္မွတ္ထားတာကို သတိထားမိပါတယ္ဘုရား။ တနည္းေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိကၡာသံုးပါး က်င့္သံုးေစာင့္တည္ႏိုင္မႈေပၚမွာ မူတည္သတ္မွတ္တယ္လို႔ဘဲ ေျပာရမွာပါ။ ဒီလိုသတ္မွတ္ရာမွာ Level Of Being ဟာ တျခားအယူ၀ါဒေတြမွာလို တသမတ္ထဲပံုေသျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပဲ မိမိရဲ ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈအနည္းအမ်ားေပၚမွာ မူတည္ျပီး အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ရွိႏိုင္ပါတယ္။  သိကၡာသံုးပါးကို ရုပ္ပံုအေနႏွင့္ ေဖာ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပိရမစ္ပံုလိုမ်ိဳး ေအာက္ေျခကေန အေပၚဆီကို တစ္ဆင့္ခ်င္းတက္သြားတာလို႔ ျမင္မိပါတယ္ဘုရား။

ျမတ္စြာဘုရားအလိုေတာ္က် လူ႔အဆင့္အတန္းမီဖို႔ဆိုရင္ ပထမဆံုး လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ေစာင့္ထိန္းအပ္တဲ့ အေျခခံသီလေတြကို စျပီးလံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္ရပါမယ္။ သီလကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္လာျပီဆိုရင္ စိတ္တည္ျငိမ္စင္ၾကယ္သြားေအာင္ သမထဘာ၀နာတစ္ခုခုကို ဆက္ျပီး က်င့္သံုးေဆာက္တည္ရပါမယ္။ သမာဓိကို ပ်ိဳးေထာင္တဲ့အခါမွာ ရိုးရိုးစိတ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းသြားေအာင္ လုပ္တာကေနစလို႔ စ်ာန္အဘိဉာဥ္ေတြရတဲ့အထိ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ေအာင္ ညႊန္ၾကားထားတာေတြကို ပိဋကစာေပထဲမွာ စံုစံုလင္လင္ေတြ႔ရပါတယ္။ သမာဓိသိကၡာကေန တဆင့္တက္လို႔ ပညာသိကၡာကိုကူးျပီဆိုရင္ေတာ့ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးကို လက္ကိုင္ထားပြားမ်ားၾကဖို႔ပါဘဲ။ ဒီလိုအစဥ္အတိုင္း က်င့္သံုးေဆာက္တည္သြားတာဟာ အႏၶဗာလပုထုဇဥ္အျဖစ္ကေန ကလ်ာဏပုထုဇဥ္အျဖစ္ကို တဆင့္ခ်င္းျမွင့္တင္ယူလိုက္တာဘဲျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီကေနမွတဆင့္ ဆက္ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသိဉာဏ္ေတြ တဆထက္တဆ တိုးတက္ရင့္က်က္လာျပီး ရုပ္၊ နာမ္တရားေတြရဲ ့ အေၾကာင္းအက်ိဳး ခႏၶာျဖစ္စဥ္ကို ကြဲကြဲျပားျပားသိျမင္လာတဲ့ စူဠေသာတာပန္အျဖစ္ကို ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီကမွ ေရွ ႔ဆက္ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ ယံုမွားမႈေတြ အယူမွားမႈေတြကေန ထာ၀ရဆိတ္သုဥ္းသြားတဲ့ ေသာတာပန္အရိယာအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ အဲဒီကေန ဆက္ၾကိဳးစားရင္ ကာမရာဂေတြ၊ ေဒါသ၊ ေဒါမနႆတရားေတြ တျဖည္းျဖည္း ပါးရွားလာျပီး ေနာက္ဆံုး လံုး၀ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ရပ္မေနပဲ ဆက္ၾကိဳးစားရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမာဟ၊ မာနႏွင့္ က်န္တဲ့ကိေလသာတရားေတြပါ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္ျပီး အဆံုးစြန္ေသာလြတ္ေျမာက္မႈကို ရရွိတဲ့သူ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုလြတ္ေျမာက္သြားတဲ့သူဆိုတာဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သတ္မွတ္တဲ့ Level Of Being ရဲ ႔ အျမင့္ဆံုး Level ကို ေရာက္ရွိသြားတဲ့ အဆင့္အတန္းအျမင့္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သြားတာပါဘဲ။ Schumacher ရဲ ႔ အလုိက်ေျပာရရင္ေတာ့ Self-Consciousness အျမင့္ဆံုး သတၱ၀ါအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားတယ္လို႔ ေျပာရမွာျဖစ္သလို အရည္အေသြးအမွီဆံုး 3D လူသားျဖစ္သြားတာဘဲျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သိကၡာသံုးပါးကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔အတြက္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို ေျပာျပေပးထားခဲ့ပါတယ္။ လမ္းစဥ္ႏွင့္ အတူ က်င့္သံုးရင္ ေရာက္ရွိမယ့္ ပန္းတိုင္ေတြကိုလည္း တစ္ဆင့္ခ်င္း တစ္ဆင့္ခ်င္း ဘယ္ေနရာေရာက္ရင္ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္၊ ဘာေတြကိုေတြ႔ရမယ္ဆိုတာကို အတိအက် ေျပာျပေပးထားခဲ့ပါတယ္။ လမ္းညႊန္ျပသူဘက္က သူထမ္းရြက္ရမယ့္ ၀တၱရားကို မလစ္ဟင္းရေအာင္ အျပည့္အ၀ ေက်ပြန္ေအာင္ တာ၀န္ယူသြားခဲ့ပါျပီ။ ဘုန္းဘုန္းႏွင့္ တပည့္ေတာ္တို႔အပါအ၀င္ သံသရာခရီးသြားေတြသာ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ဒီဘ၀ လမ္းညႊန္တဲ့သူႏွင့္ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ဆံုရတဲ့အခိုက္ လမ္းျပသူစကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားမေထာင္ပဲ ေယာင္ေတာင္ေတာင္လုပ္ေနမိရင္ေတာ့ ျမစ္ထဲမွာ ေပၚျပီးျပန္ျမဳတ္တဲ့သူရဲ ႔အျဖစ္ကို ေရာက္ၾကရမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။

ဒါေၾကာင့္ အခုလို အခြင့္အခါေကာင္း မီွတုန္းေလးမွာ တပည့္ေတာ္တို႔တေတြလည္း အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားရုန္းျပီး အဆင့္ျမင့္ 3D လူသားေတြျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါစို႔လို႔ ခရီးသြားေဖာ္အခ်င္းခ်င္း သတိတရ တိုက္တြန္းရင္း....ဘုန္းဘုန္း ယခုက်ေရာက္တဲ့ေမြးေန႔မွသည္ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ ရည္မွန္းရာ ေလာကုတၱရာပန္းတိုင္ဆီကို လြယ္ကူ၊ လ်င္ျမန္၊ သက္သာစြာႏွင့္  ေရာက္ရွိေပါက္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သအပ္ပါတယ္ဘုရား။

ရိုေသစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
ေအာက္တိုဘာလ ၂၇၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

"JUST" For You

ဒီစာစုကို ေအာက္တိုဘာ (၂) ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္တဲ့ အစ္မ မ၀င္း၀င္းရီ ရဲ ႔ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

*********************

အခု ေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဖာသာ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးျပီး မေရးျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ အစ္မ ေမြးေန႔အတြက္ ဘာေရးရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ဒီမေရးရေသးတဲ့အေၾကာင္းေလးကိုဘဲ ေရးျပီး အမွတ္တရလက္ေဆာင္ ေပးလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အစ္မရဲ ႔ ေမြးေန႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိထားတဲ့ JUST သံုးလံုး ကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။

"JUST" For You

ဟိုးအရင္က ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းၾကီးေတြမွာ သူတို႔ရဲ ႔ ထုတ္လုပ္ကုန္ေတြအတြက္ ပစၥည္းသိုေလွာင္ထားဖို႔ သိုေလွာင္ရံုေတြထားရွိရတယ္။ ပစၥည္းေရာင္းထြက္မယ္၊ ေရာင္းမထြက္ဘူး မေသခ်ာေပမယ့္ ေစ်းကြက္မွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ပစၥည္းေတြကို ၾကိဳတင္ထုတ္လုပ္ထားျပီး သိမ္းဆည္းထားၾကရတယ္။ ဒီပစၥည္းေတြကို အမ်ားၾကီးၾကိဳတင္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္လည္း လူအင္အားေရာ၊ ေငြအင္အားေရာ၊ တျခားစိုက္ထုတ္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြက အမ်ားၾကီးလိုတာေပါ့။ တကယ္လို႔ ပစၥည္းက မွန္းထားသေလာက္ ေရာင္းမေပါက္ရင္ ထုတ္ထားျပီးသား ထြက္ကုန္ေတြအတြက္ အရံႈးႏွင့္ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ျပႆနာမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ ဒီလိုပံုုစံထုတ္လုပ္မႈမ်ိဳးကို Traditional Production System လုိ႔ ေျပာလို႔ရသလို၊ Just In Case Production System လို႔လည္း ေခၚလို႔ရပါတယ္။ JIC လို႔လည္း သံုးၾကတယ္။ သူ႔ရဲ ႔အားနည္းခ်က္က ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားတယ္၊ အဆံုးအရံႈးျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားတယ္။ အားသာခ်က္ကေတာ့ ကုန္ေခ်ာပစၥည္းကို အခ်ိန္မေရြးကိုယ့္ဘက္က ပံ့ပိုးႏိုင္တယ္။ ေနာက္ အေျခအေနအရ လတ္တေလာမွာ ကုန္ၾကမ္းျပတ္သြားခဲ့ရင္လည္း ပူေနစရာမလိုဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ထုတ္လုပ္ျပီးသား ကုန္ေခ်ာပစၥည္းက ရွိႏွင့္ေနျပီးသားကိုး။

၁၉၈၀ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စနစ္တစ္မ်ိဳးကို တခ်ိဳ ႔ကုန္ထုတ္လုပ္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ ေျပာင္းျပီး သံုးလာၾကတယ္။ အဲဒါက Just In Time Production Systemပါတဲ့။ အတိုေကာက္ JIT လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ သူကေတာ့ ပစၥည္းကို ေစ်းကြက္ကလိုအပ္ေနသေလာက္ပဲ ထုတ္တယ္။ ၾကိဳတင္ထုတ္ျပီး သိမ္းထားတာမ်ိဳးကို မလုပ္ဘူး။ ပစၥည္းကို သံုးစြဲသူေတြဘက္က မွာတဲ့အေျခအေနေပၚမွာမူတည္ျပီး လိုအပ္သေလာက္ဘဲထုတ္ျပီး ေစ်းကြက္ကို တစ္ခါတည္းတန္းပို႔တဲ့အတြက္ ပစၥည္းေတြကို ေရရွည္သိမ္းထားဖို႔ ေနရာစီစဥ္ထားစရာမလိုေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပစၥည္းအေလအလြင့္လည္း နည္းသြားတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္ ေျမယာေတြေစ်းျမင့္တဲ့အခ်ိန္၊ အလုပ္သမားစရိတ္ေတြ ေစ်းျမင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီစနစ္ကို က်င့္သံုးတာဟာ ထုတ္လုပ္သူေတြဘက္က ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ ႔အားနည္းခ်က္က ေစ်းကြက္ကလုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ ကုန္ၾကမ္းျပတ္ေနတာမ်ိဳး၊ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္တစ္ခုခုျဖစ္ေနတာမ်ိဳးႏွင့္ ၾကံဳရရင္ေတာ့ ျပႆနာတက္ႏိုင္တယ္။ ဂ်ပန္မွာ ဆူနာမီျဖစ္ျပီး စက္ရံုေတြ ရပ္ထားရတဲ့အခ်ိန္မွာ အခုလိုျပႆနာမ်ိဳးေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ေစ်းကြက္မွာလိုအပ္ေနေပမယ့္ ပစၥည္းကို အဆင္သင့္ထုတ္ထားတာ ရွိမေနေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဘက္ကလည္း နစ္နာသလို၊ စားသံုးသူေတြဘက္ကလည္း လိုအပ္ခ်က္မျပည့္၀တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ၾကရတယ္။

ပညာသင္ၾကားေရးမွာလည္း ဒီ Just ႏွစ္မ်ိဳးကို လူေတြ အသံုးျပဳေနၾကရတယ္။ ေက်ာင္းပညာေရးအတြက္ လူေတြ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေက်ာ္စာ၊ တခ်ိဳ ႔ ႏွစ္ခုေလာက္ အခ်ိန္ေပးသင္ယူတယ္ဆိုတာ Just In Case Learning လုပ္တာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ သင္ေနရတဲ့ပညာေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုသံုးရမယ္ဆိုတာေတာ့ မသိေသးဘူး။ ဘယ္လိုလိုအပ္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ သံုးရမယ္ဆိုတာလည္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လိုလိုမယ္မယ္ သိထားရမယ့္အရာေတြဆိုျပီး သင္ၾကားက်က္မွတ္ ေနၾကရတာဘဲ။ သင္ထားရတာေတြ၊ သင္ေနရတာေတြ အားလံုးကို သံုးရခ်င္မွလည္း သံုးရမယ္။ တခ်ိဳ ႔ပညာရပ္ေတြဆို ဘယ္လိုအသံုး၀င္မယ္မွန္းမသိပဲႏွင့္ကို သင္လိုက္ၾကရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

တကယ္လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္သြားတဲ့အခါမွာက်ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္ႏွင့္တိုက္ရိုက္ပတ္သက္တဲ့ သိစရာ၊ သင္ယူစရာေတြကို ထပ္သင္ဖို႔က လိုလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အလုပ္လည္းလုပ္ရင္း၊ နားမလည္တာ၊ မသိေသးတာေတြကိုလည္း ထပ္ျပီးသင္ယူရပါေတာ့တယ္။ အဲဒါကိုက်ေတာ့ Just In Time Learning လုပ္တယ္လို႔ ေခၚရမွာပါ။

အဲဒီမွာ တစ္ခုသတိထားမိတာက ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာသင္ၾကားေရးမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ JIT ကို က်င့္သံုးမယ့္သူေတြဟာ JIC ကို ပိုင္ႏိုင္ထားမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာပါဘဲ။ ဥပမာအေနႏွင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ မာရသြန္ျပိဳင္ပြဲ၀င္မယ့္ အေျပးသမားတစ္ေယာက္ဟာ မာရသြန္ကို တန္းျပီး ျပိဳင္ပြဲ၀င္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ စစခ်င္းမွာ ေလ့က်င့္ျပင္ဆင္မႈေတြႏွင့္ တျခားျပိဳင္ပြဲအေသးစားေတြကို အမ်ားၾကီးျဖတ္သန္းထားျပီးသား ျဖစ္ေနမွသာ မာရသြန္ကို ၀င္ျပိဳင္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမွာ JIT Production ကို လုပ္မယ့္သူေတြဟာလည္း ကုန္ပစၥည္းေတြကို JIC ပံုစံႏွင့္ ထုတ္လုပ္ထားဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိထားမွ လုပ္လုိ႔ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုပါဘဲ။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အေရးေပၚလိုအပ္လာတဲ့ပညာရပ္ကို သင္မယ့္သူဆိုတာဟာလည္း သူေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သင္ယူလာခဲ့တဲ့ ပညာအေျခခံေတြ ရွိႏွင့္ထားျပီးသားျဖစ္မွသာ အခုသင္ယူရမယ့္ လုပ္ငန္းခြင္ကပညာကို လြယ္လြယ္ကူကူသင္ယူႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ကဲ....ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဓမၼလမ္းေၾကာင္းဘက္ကို ဦးလွည့္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

လူအမ်ားစုဟာ ဘာသာေရးဆိုတာကို မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ပံုမွန္အစစအရာရာ အဆင္ေျပေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။ အရာရာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ႏွင့္ အဆင္ေျပေနေသးရင္ ဘုရား၊ တရားဆိုတာဟာ ကိုယ္ႏွင့္ ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာလို ေနတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မွာ တစ္ခုခု ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးအဆင္မေျပတာ ရွိလာတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး၊ ေနထိုင္မေကာင္းလို႔ အိပ္ယာေပၚမွာ လဲွေနရေတာ့တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး ေရာက္လာေတာ့မွဘဲ ဘာသာေရးဆိုတာကို သတိရတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ဘုရားရွိခိုးဖို႔၊ ပုတီးစိတ္ဖို႔၊ တရားအားထုတ္ဖို႔ ျပင္ၾကေတာ့တယ္။ ဒါဟာလည္း လူေတြရဲ ႔ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ဓေလ့ေတြထဲက တစ္ခုလို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းတုန္းက ဒီမွာေရာက္ျပီး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ရာထူးၾကီးၾကီးႏွင့္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္တယ္။ သူကလည္း ပညာတတ္၊ ဗဟုသုတလည္း ေတာ္ေတာ္စံုတဲ့သူဆိုေတာ့ ဘာသာေရးအပါအ၀င္ တျခား သူသိထားတာေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူဘာသာေရးကိစၥကို မလုပ္ေသးဘူးတဲ့။ ေသခါနီးရင္ေတာ့ သံုးေလးလေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ရအံုးမွာပါ တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့မွ အိပ္ယာေပၚလွဲရင္း လုပ္စရာရွိတာ၊ လုပ္သင့္တာေတြကို လုပ္တာေပါ့ဗ်ာ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔စကားနားေထာင္ျပီး မ်က္လံုးျပဴးသြားရပါတယ္။ တယ္သတၱိေကာင္းတဲ့ လူပါလားဆိုျပီးေတာ့ပါ။ သူ႔ကို ေသခါနီး အခ်ိန္ သံုးေလးလေပးပါမယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား ေျပာပါလိမ့္ေနာ္။ သံုးေလးလဆိုတဲ့အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ေကာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ္လုပ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့အရာကို လုပ္ႏိုင္မွာမို႔လို႔လား ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိလိုက္ပါတယ္။

အစ္မလည္း သိတဲ့အတိုင္းပါ။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္က ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလိုမျဖစ္ေတာ့ပဲ အိပ္ယာေပၚမွာလွဲျပီးထားရေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ တရားအလုပ္လုပ္ဖို႔ဆိုတာဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရာခိုင္ႏႈန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး နဲတဲ့ကိစၥတစ္ခုပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း အင္အားမရွိ၊ စိတ္ကလည္း အားမရွိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ထားတဲ့သူတစ္ေယာက္ ညဘက္အိပ္ခါနီး အရမ္းအိပ္ငိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္ အိပ္ယာထဲလွဲျပီး တရားမွတ္ခိုင္းရင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားဖို႔ဘဲ ရွိသလိုျဖစ္ေနမွာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ေဘးကေန မိတ္ေဆြေကာင္း၊ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ေယာက္က  ေတာက္ေလွ်ာက္ထိုင္ျပီး သတိေပးေနရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳး ရဖို႔ဆိုတာကလည္း လြယ္တာမွတ္လို႔ေလ။

၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ပါရမီကုသုိလ္ျဖစ္ဖို႔၊ စ်ာန္တရား၊ မဂ္တရား၊ နိဗၺာန္တရားေတြကို ရဖို႔ဆိုတာေတြထဲမွာ ေသဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ရဲ ႔ေနာက္ဆံုးျဖတ္သန္းရမယ့္အခ်ိန္ကို အဆင္သင့္ျပင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုပါ ထည့္ထားသင့္ပါတယ္။ လူအမ်ားစုက ေသဖို႔ကိစၥကို ေလးေလးနက္နက္မစဥ္းစားထားၾကတာမ်ားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကဘဲ ကိုယ့္ရဲ ႔ ေရွ ႔ဆက္ရမယ့္ သံသရာခရီးအေျပာင္းအလဲအတြက္ အေကာင္းအဆိုးကို ဆံုးျဖတ္ေပးသြားမွာ မဟုတ္လား။ 

စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြျဖစ္လာျပီ၊ ေတြ႔ၾကံဳလာရတဲ့ အေၾကာင္းကိစၥေတြ အဆင္မေျပတာ မ်ားလာျပီ၊ ခႏၶာကိုယ္မွာ ေရာဂါေ၀ဒနာေတြ ေဖာက္ျပန္လာျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကိုယ္ႏွင့္ စိတ္ကို မွ်တေအာင္ ထားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ၀ိပႆနာတရားကို စနစ္တက် က်င့္သံုးတတ္ထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီအေျခအေနေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ၀ိပႆနာတရားကို ခႏၶာကိုယ္မွာ ျဖစ္ေပၚလာေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြႏွင့္ တေျပးညီ Just In Time ပံုစံႏွင့္ ရႈမွတ္ပြားမ်ားသြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အေျခအေနေတြေပၚမူတည္ျပီး ကာယႏုပႆနာကိုအားထုတ္မလား၊ ေ၀ဒနာႏုပႆနာကို အားထုတ္မလား၊ စိတၱႏုပႆနာကိုအားထုတ္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဓမၼာႏုပႆနာႏွင့္သိမွတ္ေနမလား ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ဆံုးျဖတ္ ဆံုးျဖတ္ျပီး အားထုတ္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္က JIT ႏွင့္ အားထုတ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြမွာ ယခင္ကျပင္ဆင္ထားခဲ့တဲ့ Just In Case (JIC) ႏွင့္ အားထုတ္မႈက ရွိမေနခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကေသာင္းကနင္းေတြျဖစ္ျပီး စိတ္ဒုကၡထပ္ျဖစ္ၾက႔ရပါလိမ့္မယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ပံုမွန္သြားလာေနထိုင္ရပ္တည္ခြင့္ရေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ၀ိပႆနာအားထုတ္မႈအတြက္ ရည္ရြယ္ေရွးရႈျပီး လိုအပ္တဲ့ သီလေစာင့္ထိန္းမႈေတြ၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာေတြ၊ ေမတၱာပြားမ်ားတာေတြ၊ ေသျခင္းတရားကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္တာေတြ၊ ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ မတင့္တယ္ပံုေတြကိုဆင္ျခင္တာေတြကို အခ်ိန္ရရင္ ရသေလာက္၊ အခြင့္အေရးရရင္ ရသေလာက္ လုပ္ထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကမွတဆင့္ ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္နည္း တစ္ခုခုကို အေျခခံျပီး စိတ္တည္ျငိမ္မႈရေအာင္ႏွင့္ ပညတ္၊ ပရမတ္ကြဲျပီး ရုပ္တရားနာမ္တရားေတြရဲ ႔ သဘာ၀ကို အမွန္အတိုင္းသိျမင္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္လာေအာင္ အျမဲေလ့က်င့္ေပးေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးလံုးကို စနစ္တက်ႏွင့္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္အားထုတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ထားသင့္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ Just In Case ပံုစံႏွင့္ ၀ိပႆနာတရားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနတာပါဘဲ။

Just In Case ႏွင့္ တရားကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္အားထုတ္ထားတဲ့အခါက်ေတာ့ အေရးေပၚလာလို႔ မိမိခႏၶာမွာ လတ္တေလာျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး Just In Time အားထုတ္ရေတာ့မယ့္အခါမွာလည္း ပူစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္အရင္က အားထုတ္ေနက်အတိုင္းပဲ ဆက္ျပီး ရႈမွတ္ေနလိုက္ရံုဘဲရွိမွာပါ။ မာရသြန္ျပိဳင္ပြဲအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး  အျမဲတမ္း ေလ့က်င့္ထားတဲ့အေျပးသမားတစ္ေယာက္ဟာ တကယ္ပြဲ၀င္ရေတာ့မယ့္အခါမွာ သူ႔အတြက္ ပိုထူးျပီး ပင္ပန္းစရာအေၾကာင္း မရွိေတာ့သလိုပဲေပါ့။ အားထုတ္မႈ၀ီရိယအေနႏွင့္ကေတာ့ ေရွးအရင္ပံုမွန္ေလ့က်င့္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြထက္ ပိုေတာ့ စိုက္ထုတ္ရမွာေပါ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာတစ္ခုကို ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြက္တိေရာက္သြားတာမ်ိဳး၊ အခမ္းအနားတစ္ခုကို သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အတိအက်စတာမ်ိဳး၊ ေလယာဥ္ေတြ၊ ရထားေတြ၊ ကားေတြ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အတိအက်ထြက္ခြာတာမ်ိဳးကို Right On Time ျဖစ္တယ္လို႔ သံုးၾကပါတယ္။ ကုန္ပစၥည္းထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ JIC တို႔၊ JIT တို႔ႏွင့္ လိုက္ေအာင္ Just On Time (JOT) လို႔သံုးၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ထုတ္လုပ္ႏိုင္တာ၊ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။

၀ိပႆနာကို အားထုတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း အရင္ကတည္းက Just In Case ႏွင့္လည္း အားထုတ္ထားမယ္၊ အေရးေပၚလာတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း Just In Time ႏွင့္ ဆက္အားထုတ္ႏိုင္တဲ့ သူတစ္ဦးအတြက္ လံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ျပည့္စံုတဲ့အခ်ိန္တစ္ခု အေရာက္မွာေတာ့ အရႈခံအာရံုတိုင္းကို ရႈတဲ့ဉာဏ္က မလြတ္တမ္း မျပတ္မလပ္ ဆက္တိုက္ရႈမွတ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္လာပါတယ္။ အာရံုတစ္ခုေပၚလိုက္တာႏွင့္ သိျပီးသား၊ မွတ္ျပီးသားဆိုတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒီလိုရႈမွတ္လို႔ရတဲ့အေနအထားမ်ိဳးေရာက္သြားျပီဆိုရင္ေတာ့ JOT ႏွင့္ ရႈမွတ္အားထုတ္ႏိုင္တဲ့သူလို႔ ေျပာလို႔ရပါျပီ။ 

ဒီလို JOT ႏွင့္ အားထုတ္ႏိုင္သြားျပီဆိုရင္ မိမိခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္ေပၚလာသမွ် ေလာကဓံအေကာင္းအဆိုးတိုင္းအေပၚမွာ ဟန္ခ်က္ညီညီႏွင့္  ျငိတြယ္မႈမရွိပဲ မွ်တတဲ့သေဘာထားကို ထားႏိုင္တဲ့ စိတ္အေနအထားကို ျဖစ္ေပၚလာေစႏိုင္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကေန ေရွ ႔ဆက္ၾကိဳးစားအားထုတ္သြားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအေျခအေနရဲ ႔ ဟိုဘက္အလြန္မွာရွိေနတဲ့ လြတ္ေျမာက္ရာထြက္ေပါက္ဆီကို ေရာက္ရွိသြားရေတာ့မွာပါဘဲ။

ဒီေတာ့ အစ္မေရ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအားလံုး ဒီ Just သံုးလံုးကို ကိုယ့္ရဲ ႔ ေန႔စဥ္ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲေရာက္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ၾကဖို႔ဘဲ ရွိေတာ့တာပါဘဲ။ ဒါမွသာ ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္ဆီလာမယ္မွန္းမသိတဲ့ ေသျခင္းတရား၊ နာျခင္းတရားအပါအ၀င္ တျခားေလာကဓံအေကာင္းအဆိုးေတြကို ခံႏိုင္ရည္ရွိရွိႏွင့္ ရင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ ေလ့က်င့္ထားျပီးသား ျဖစ္ေစသလို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကိုလည္း ဘုရားရွင္အလိုေတာ္က် ဓမၼႏွင့္ပူေဇာ္ရာလည္းေရာက္မယ္ မဟုတ္လားဗ်ား။

အစ္မေမြးေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္ေဆာင္းပါးကို Just ေတြအေၾကာင္းေရးမိေတာ့ အခု ဒီစာအဆံုးသတ္ေလးကိုလည္း နာမည္ၾကီး ကုန္ပစၥည္း Brand တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Nike ရဲ ႔  Slogan ေလးကို ယူသံုးျပီး ကၽြန္ေတာ္ေရာ၊ အစ္မေရာ၊ စာဖတ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးအတြက္ေရာ သတိေပးစကားေလးအျဖစ္ လက္ေဆာင္ပါးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အားလံုး.... Just Do It! ပါလို႔။

(အစ္မရဲ ႔ ယေန႔က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔မွသည္ အသက္ထက္ဆံုးတိုင္ ေက်းဇူးရွင္မိခင္ၾကီးကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုရင္း၊ သံသရာလြတ္ေျမာက္ရာအတြက္လည္း ျပင္ဆင္ရင္း ေလာကီ၊ ေလာကုတ္ ႏွစ္ျဖာေသာ ခ်မ္းသာသုခမ်ားကို ခံစားရရွိႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္ အစ္မေရ....။)

ခင္မင္စြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

ေအာက္တိုဘာ ၂ရက္ေန႔၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္မားေသာဘ၀ကို ဓမၼျဖင့္ တည္ေဆာက္ျခင္း

ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး လုပ္ခ်င္တဲ့ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အျမဲတမ္း အားတက္သေရာ ကူညီေပးတတ္တဲ့ ညီမငယ္  M.N.Pyone ရဲ ႔ ၾသဂုတ္လ (၃၀)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ဒီဓမၼစာစုေလးကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

***************************************************************** 

ညီမေရ

ညီမေမြးေန႔မွာ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ေရာ၊ ကုသုိလ္တရားေတြကို ေရွးကထက္ပိုအာရံုျပဳႏိုင္ဖို႔အတြက္ေရာ ရည္ရြယ္ျပီး ဒီစာစုကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးပို႔ေပးလိုက္ပါတယ္။ ညီမသိျပီးသားျဖစ္မယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကိုပဲ အကိုစဥ္းစားမိတဲ့ရႈေထာင့္ကေန ေရးထားတာမို႔ စဥ္းစားစရာအေတြးသစ္ေတြ ထပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းေတြတုန္းက အကိုခရီးတစ္ပတ္ေလာက္ထြက္သြားတာ ညီမသိလိုက္မယ္လို႔ထင္တယ္။ မေရာက္ဖူးေသးတဲ့ အရပ္ေဒသေတြကိုသြားလည္ျပီး ေဒသႏၱရဗဟုသုတရွာမွီးရင္း၊ အပန္းလည္းေျဖရင္းဆိုျပီး ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္းက ထင္ရွားတဲ့ျမိဳ ႔ေတြဆီကို သြားလည္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ေယာက္တည္းခရီးရွည္သြားတာဆိုေတာ့ လူကေတာ့ အေတာ္ေလးပင္ပန္းေပမယ့္ စိတ္လြတ္လပ္မႈေတာ့အျပည့္ရခဲ့တယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္ဆံုး အိမ္ကိုျပန္ဖို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ရက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီေန႔မနက္မွာ စိတ္ခ်ရေအာင္ ဘူတာမွာ အျပန္ရထားလက္မွတ္ကို အရင္သြား၀ယ္ထားလိုက္တယ္။ ညဘက္ေနာက္ဆံုးရထားႏွင့္ ျပန္မယ္လို႔စိတ္ကူးျပီးေပါ့။ 

ရထားလက္မွတ္၀ယ္ျပီးေတာ့မွ ဒီေန႔ မျပန္ခင္ ဘယ္ေနရာေတြ သြားရင္ေကာင္းမလဲလို႔ ခရီးစဥ္ဆြဲတယ္။ အဲဒီအခါမွာ သြားသင့္တယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ေနရာ (၁၀) ခုေလာက္ထြက္လာတယ္။ အရင္ေရွးရက္ေတြတုန္းကဆိုရင္ ေရာက္တဲ့ျမိဳ ႔မွာ သြားသင့္တယ္လို႔ ေျပာထားတဲ့ေနရာေတြကို တစ္ခုျပီးတစ္ခုအခ်ိန္ရသေလာက္ ေလွ်ာက္သြားျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန႔က်ေတာ့ ျပန္ဖို႔ကရွိေနျပီဆိုေတာ့ ရထားစီးဖို႔ ဘူတာျပန္ေရာက္ရမယ့္အခ်ိန္ကို ထည့္စဥ္းစားရေတာ့တယ္။ မျဖစ္မေနသြားသင့္တဲ့ေနရာမ်ိဳးလား၊ သြားရင္ တကယ္အက်ိဳးရွိႏိုင္မလား၊ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ကုန္ႏိုင္မလဲ၊ အဲဒီေနရာေတြကေန ညဘက္ ရထားျပန္စီးရမယ့္ဘူတာဆီကို ျပန္လာရင္ လမ္းသင့္ႏိုင္မလား စတာေတြႏွင့္ ခ်ိန္ရတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ဘဲ သြားသင့္တဲ့ ေနရာ (၁၀)ခုထဲကေန အဓိကေနရာ ေလးခုေလာက္ကိုပဲ ေရြးျဖစ္လိုက္ေတာ့တယ္။ 

အရင္ေန႔ေတြကဆိုရင္ ကိုယ္သြားတဲ့ေနရာေတြမွာ စိတ္ေအးလက္ေအးႏွင့္ ေသေသခ်ာခ်ာေလွ်ာက္ၾကည့္၊ နားခ်င္ရင္ ေကာက္နား၊ ထသြားခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွ ျပန္ထသြားလုပ္ခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ေရာက္တဲ့ေနရာတိုင္းမွာ အခ်ိန္ကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ မလိုအပ္ပဲမသံုးျဖစ္ေအာင္ သတိထားခဲ့ရတယ္။  ကိုယ္ဒီျမိဳ ႔မွာ ေနဖို႔ အခ်ိန္က သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက အျမဲေခါင္းထဲေရာက္ေနတယ္။ ေနာက္ျပီး ေနာက္ဆံုးရထားကိုအမွီ ဘူတာေရာက္ေအာင္သြားမွျဖစ္မွာဆိုတဲ့အေတြးကလည္း လူကို Alert လုပ္ေနတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေန႔က အခ်ိန္အပိုမျဖဳန္းျဖစ္ပဲ သြားရမယ့္ေနရာေတြကိုသြား၊ နားခ်ိန္ကို တိတိက်က်နား၊ ေနရာအသစ္တစ္ခုကို စသြားရမယ့္အခ်ိန္မွာ ေလးဖင့္မေနပဲခ်က္ခ်င္းထသြားရင္း ညအျပန္ရထားအမီ ဘူတာကို ျပန္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့တယ္။

အဲဒီမွာ အကို ဘာကို သြားေတြးမိလိုက္လဲဆိုေတာ့ လူ႔ဘ၀ႏွင့္ ေသျခင္းတရားကိုပါပဲ။ လူေတြမွာ ေသဖို႔အခ်ိန္ တျဖည္းျဖည္းနီးကပ္လာတာႏွင့္အမွ် ဘ၀မွာ လုပ္စရာရွိတာေတြအမ်ားၾကီးထဲကေန ကိုယ့္အတြက္ တကယ္မျဖစ္မေန လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာအခ်ိဳ ႔ကိုပဲ စီစစ္ေရြးခ်ယ္ျပီး မေသခင္ ေၾကာင့္ၾကစိုက္ျပီး အျပီးသတ္ေဆာင္ရြက္သြားဖို႔ လိုအပ္ပါလားဆိုတာကို ဒီခရီးေနာက္ဆံုးေန႔ အေတြ႔အၾကံဳေလးကေနတဆင့္ သင္ခန္းစာယူလိုက္မိတယ္ ညီမေရ။

တိုက္ဆိုင္တာပဲလားေတာ့မသိဘူး။ ခရီးကျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာမီမွာပဲ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတာ ႏွစ္လေလာက္ရွိေနျပီျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ဆီကဖုန္းဆက္လာတယ္။ သူ ဒီၾကားထဲ ေဆးရံုတက္ေနရတာမို႔ ေပ်ာက္ေနတာပါလို႔ေျပာေတာ့ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲလို႔ သတင္းေမးမိတာေပါ့။ ဒီေတာ့ သူက အသည္းကင္ဆာျဖစ္လို႔ ေဆးရံုႏွစ္ခါတက္လိုက္ရတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလာတယ္ ညီမေရ။ အကို သူႏွင့္ဖုန္းေျပာေနရင္း စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလးမေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒီမိတ္ေဆြေတာ့ ဒီေရာဂါႏွင့္ဆိုရင္ သူရွင္သန္ရမယ့္အခ်ိန္ သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အကိုနားလည္လိုက္တယ္။ အသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္ငါးဆယ္ပတ္ခ်ာလည္ေလာက္ပဲရွိပါေသးတယ္။ သူ႔အတြက္ တကယ္ဆက္ေနခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ လူ႔သက္တမ္းကအမ်ားၾကီး က်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီေရာဂါအေျခအေနကို အၾကမ္းဖ်င္း နားလည္ထားမိေတာ့ သူ႔အတြက္တကယ္ကို ႏွေျမာ၀မ္းနည္းမိတယ္။ ေသမယ့္အခ်ိန္ကိုလွမ္းျမင္ေနရျပီျဖစ္တဲ့ သူတစ္ေယာက္အတြက္ က်န္ေနတဲ့ လက္က်န္အခ်ိန္ေတြကို သူဘယ္လိုကိစၥမ်ိဳးေတြအတြက္ ေရြးခ်ယ္အသံုးခ်ပစ္မလဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။

အဂၤလိပ္စကားမွာ Effective ဆိုတဲ့စကားႏွင့္ Efficient ဆိုတဲ့စကား ႏွစ္လံုးကို ညီမသိမွာပါ။ ဒီစကားႏွစ္လံုးကို အလုပ္ေတြလုပ္ၾကလို႔ အက်ိဳးရလဒ္ထြက္ရွိမႈ အေနအထားကို   ေျပာခ်င္တဲ့အခါေတြမွာ သံုးတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ႏွစ္လံုးဟာ အဓိပၸါယ္တူသလိုလိုရွိေပမယ္လို႔  အႏွစ္သာရပိုင္းမွာေတာ့ ကြဲတာကို ေတြ႔ရတယ္ညီမေရ။ 

Effective ဆိုတဲ့ အသံုးက အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္လိုက္တဲ့အတြက္ ဒီအလုပ္ကေန အက်ိဳးအျမတ္ေတာ့ထြက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအက်ိဳးအျမတ္ထြက္ဖို႔အတြက္ ေငြကုန္ေၾကးက်လည္း မ်ားရင္မ်ားမယ္၊ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးလည္း ေပးရင္ေပးလိုက္ရမယ္၊ ကိုယ္ေရာစိတ္ေရာ ပင္ပန္းခ်င္လည္း ပင္ပန္းမယ္။ ထြက္လာတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ကလည္း ဒီေလာက္ၾကီး ႏွစ္ေထာင္းအားရ ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ေကာင္းခ်င္မွ ေကာင္းမယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ျပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္သြားတဲ့အတြက္ Effective ေတာ့ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

Efficient ဆိုတာမွာက်ေတာ့ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ကို ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္၊ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္၊ လူပန္း၊ ေငြကုန္ေၾကးက်မရွိေစပဲ ေနာက္ဆံုးမွာ အရည္အေသြးေကာင္းတဲ့ အက်ိဳးရလဒ္ထြက္တဲ့အထိ လုပ္လိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳးကို ေျပာခ်င္တာလို႔ဆိုတယ္။ စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္ျမင့္ႏွင့္ လုပ္လိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။ တကယ္ေတာ့ Efficient ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးလိုက္ရင္ Effective လည္းျဖစ္ျပီးသားလို႔ ေျပာျပီးသားျဖစ္သြားတယ္။

အကိုတို႔ေတြလည္း ေန႔တိုင္းကိုယ္ႏွင့္ပတ္သက္ရာအလုပ္ေတြ ကိုယ္စီလုပ္ေနၾကရတယ္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ေရာ၊ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြအတြက္ေရာ၊ လူမႈေရးကိစၥေတြအတြက္ေရာ၊ ေနာက္ အမ်ိဳးအမည္ေခါင္းစဥ္တပ္မရတဲ့ အလုပ္ေတြလည္းအမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္။ ဒီလိုေန႔စဥ္လုပ္ေနရတဲ့ အကိုတို႔ရဲ ႔အလုပ္ေတြကို ဒီအဂၤလိပ္စကားလံုးေလး ႏွစ္လံုးႏွင့္ အျမဲစမ္းစစ္ေနဖို႔ လိုမယ္လို႔ထင္တယ္။ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္က ကိုယ့္အတြက္ Effective မွျဖစ္ရဲ ႔လား၊ Efficient ေရာျဖစ္ေသးလား ဆိုျပီးေပါ့။ တခါတေလ အကိုတို႔လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေတြက Effective အဆင့္ေတာင္ မေရာက္တာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ရတတ္ေသးတယ္။ ေပးလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ ေငြေတြသာ ကုန္သြားတယ္။ ဘာအက်ိဳးမွ မယ္မယ္ရရ မရလိုက္တာမ်ိဳးေပါ့။

ေသဖို႔ရက္ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနီးလာျပီျဖစ္တဲ့ အကိုတို႔ေတြဟာ ဘ၀ကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ အသံုးခ်ေနထိုင္တတ္ဖို႔က မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ အဆံုးအမေတာ္ေတြအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတဲ့ အကိုတို႔ ညီမတို႔တေတြဟာ ဒီကိစၥကို ပိုျပီး သတိထားသင့္တယ္။ လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာ၊ ရလာျခင္းဟာ ကုသိုလ္တရားေတြ စုေဆာင္းဖို႔၊ သံသရာလြတ္ေျမာက္ရာကို ေရာက္ေအာင္ အားထုတ္ဖို႔ အတြက္ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြလို တရားဓမၼကို အခ်ိန္ျပည့္အားမထုတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြအတြက္ ေလာကီေရးကိစၥေတြေဆာင္ရြက္ရင္း၊ မိသားစုတာ၀န္ေတြကို ထမ္းေဆာင္ရင္း အားထုတ္ႏိုင္ဖို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ကို ေဟာၾကားခဲ့ျပီးျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာမေရြး၊ အခ်ိန္မေရြး၊ ဣရိယာပုဒ္မေရြး၊ အာရံုမေရြးမွာ အားထုတ္တတ္ေအာင္ နည္းညႊန္ျပသေပးခဲ့ပါတယ္။

လူတိုင္းဟာ ဘ၀မွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏွင့္ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို  ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားရင္းႏွင့္ အသက္ရွင္ေနၾကရတယ္။ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ပညာရွင္ေတြက အဆင့္ေတြခြဲျပီး သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ထင္ရွားတဲ့ သီအိုရီတစ္ခုရွိတယ္။ ညီမလည္း ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ သင္ဖူးခဲ့မယ္ထင္ပါတယ္။ Maslow ရဲ ႔ Hierarchy Of Needs ဆိုတာကိုေလ။ လူေတြရဲ ႔ဘ၀မွာ အရင္းခံအျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ပိရမစ္ပံုႏွင့္ေဖာ္ျပရွင္းလင္းခဲ့တဲ့ သီအိုရီေပါ့။ လူေတြရဲ ႔အမူအက်င့္ႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကရျပီဆိုရင္ ဒီသီအိုရီကို ထည့္ေျပာရစျမဲကိုး။  ပိရမစ္ပံုရဲ ႔သဘာ၀အတိုင္း ေအာက္ဆံုးအဆင့္တစ္ခုကို ရရွိေအာင္ျမင္မွသာ ေနာက္အေပၚကအဆင့္တစ္ခုကို တက္လို႔ရမယ့္သေဘာ၊ ေနာက္တစ္မ်ိဳးေျပာမယ္ဆိုရင္ လူအမ်ားစုသာလွ်င္ ေအာက္ေျခအဆင့္ေတြမွာရွိေနတတ္ျပီး၊ လူအနည္းစုသာလွ်င္ အထက္အထိေပါက္ေျမာက္ေရာက္ရွိႏိုင္ၾကတယ္ဆိုတဲ့သေဘာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္လို႔ရပါတယ္။

အဲဒီမွာ ေအာက္ဆံုးအဆင့္ နံပါတ္(၁) က Biological and Physiological Needs တဲ့။ လူတစ္ေယာက္အတြက္အသက္ရွင္ဖို႔ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့ အသက္ရွဴဖို႔ေလ၊ ေသာက္ဖို႔ေရ၊ စားဖို႔၊ ၀တ္ဖို႔၊ ေနဖို႔၊ အိပ္ဖို႔၊ ကာမဂုဏ္ခံစားဖို႔။ ဒါေတြဟာ လူတိုင္းအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္တဲ့အရာေတြလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုအပ္ခ်က္ေတြ မျပည့္စံုႏိုင္ပဲ လူတစ္ေယာက္ဟာ ဘယ္လိုမွ အထက္အဆင့္ေတြကို တက္ဖို႔ ျဖစ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးတဲ့။

ပထမအဆင့္ျပည့္စံုရင္ ဒုတိယအဆင့္ နံပါတ္(၂) က Safety Needs တဲ့။ ကိုယ့္ရဲ ႔ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရမႈေပါ့။ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို လံုျခံဳမႈရခ်င္တယ္။ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး စိတ္ခ်မႈရခ်င္တယ္။ ေငြေၾကးဆိုင္ရာမွာလည္း စိတ္ခ်မႈရခ်င္တယ္။ က်န္းမာေရးအတြက္၊ မေတာ္တဆ ထိခိုက္မႈျဖစ္တာေတြ၊ ရာသီဥတုေဘးအႏၱရာယ္က်ေရာက္မႈေတြ၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး စတာေတြအတြက္ လံုျခံဳစိတ္ခ်မႈရခ်င္တယ္။

ပထမအဆင့္ႏွင့္ ဒုတိယအဆင့္ျပည့္စံုျပီဆိုရင္ တတိယအဆင့္ နံပါတ္(၃) က Love and Belongingness Needs တဲ့။ လူေတြရဲ ႔ စိတ္သဘာ၀မွာ တစ္ဦးဦးဆီကျဖစ္ျဖစ္၊ လူတစ္စုဆီကပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုဆီကေနျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္က သူ႔အတြက္ (သို႔) သူတို႔အတြက္ အေရးပါတဲ့ေနရာက႑ေလးတစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾကတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ ႔ၾကည္ျဖဴလက္ခံမႈကို လိုခ်င္တတ္ၾကတယ္။ ကိုယ္ႏွင့္ အနီးကပ္ဆက္ဆံေနရတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြ၊ ဇနီးခင္ပြန္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီကေန ဒီလိုအပ္မႈကို ေတာင့္တေနတတ္တယ္။ တခ်ိဳ ႔ျဖစ္စဥ္ေတြမွာ တခါတေလ ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္သလို သူတို႔ေတြဆီက ခ်စ္ခင္ေလးစားတန္ဖိုးထားမႈကို မရတဲ့အျဖစ္မ်ိဳးေတြႏွင့္ ၾကံဳရတဲ့သူေတြဟာ ပထမႏွင့္ ဒုတိယအဆင့္လိုအပ္မႈေတြကိုပါ အေရးမစိုက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ျပီး ဒီတတိယလိုအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ အရူးတစ္ပိုင္း ျဖစ္တတ္တာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္တယ္။

အခုေျပာခဲ့တဲ့ အဆင့္သံုးဆင့္ကို လူသားတစ္ဦးအတြက္ အေျခခံအဆင့္ေတြအျဖစ္ႏွင့္သတ္မွတ္ထားတယ္။ ေနာက္ထပ္လာမယ့္ အဆင့္ ေလးႏွင့္ငါးကိုေတာ့ ျမင့္မားတဲ့ ဘ၀လိုအပ္ခ်က္ေတြအျဖစ္ ခြဲထုတ္ထားတယ္။ ေလးႏွင့္ငါးအဆင့္ကို သီးျခားခြဲထုတ္ထားတယ္ဆိုေပမယ့္လို႔ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခုက သေဘာတရားခ်င္း နီးစပ္မႈရွိေနပါတယ္။

စတုတၳအဆင့္ နံပါတ္(၄) က ဘာလဲဆိုေတာ့ Esteem Needs ပါတဲ့။ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတာ၊ ေလးစားတာ၊ သူမ်ားကလည္း ကိုယ့္ကို တန္ဖိုးထားေလးစားတာ၊ ကိုယ္ကလည္း သူမ်ားကို ေလးစားတန္ဖိုးထားတာ၊ တျခားသူေတြအေပၚတာ၀န္ယူႏိုင္တာ၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းတစ္ခုထဲမွာ ကိုယ့္အတြက္ေနရာေပးတာ၊ လြတ္လပ္မႈရွိတာ စတဲ့အခ်က္ေတြကို လိုခ်င္လာပါတယ္တဲ့။ ဒီအဆင့္မွာပဲ ထပ္ျပီး ႏွစ္ပိုင္းခြဲထုတ္လိုက္ၾကတယ္။ Cognitive Needs ရယ္၊ Aesthetic Needs ရယ္ဆိုျပီး။ Cognitive Needs အရ လူေတြက အသိပညာဗဟုသုတကိုရွာေဖြတာေတြ၊ ဘ၀ရဲ ႔အဓိပၸါယ္ကိုရွာေဖြတာေတြကို လုပ္လာၾကတယ္။ Aesthetic Needs အရေတာ့ လူေတြဟာ အလွအပတရားေတြကို ခံစားနားလည္ႏိုင္ဖို႔၊ ဟန္ခ်က္ညီတဲ့ဘ၀ပံုစံကို နားလည္ႏိုင္ဖို႔ေတြ ၾကိဳးစားလာၾကတယ္လုိ႔ဆိုတယ္။

ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကေတာ့ Self-Actualization Needs ပါတဲ့။ ဒီအဆင့္ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ သူ႔ပါရမီဓါတ္ခံ၊ စရိုက္၀ါသနာအရ သူမွာရွိတဲ့ အစြမ္းအစေတြအကုန္လံုးထုတ္သံုးျပီး သူျဖစ္ခ်င္တဲ့၊ သူျဖစ္ခြင့္ရွိတဲ့ သူ႔ဘ၀ရဲ ႔အိပ္မက္ကို တည္ေဆာက္ခြင့္ ရလိုျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္ကို ရႏိုင္ဖို႔ကေတာ့ ေအာက္ကအဆင့္အားလံုးကို ေအာင္ျမင္ျဖတ္သန္းႏိုင္မွသာ ျဖစ္ႏိုင္ပါမယ္လို႔ဆိုတယ္။ အဲဒီအဆင့္ကိုမွ ေနာက္ထပ္ ထပ္ခ်ဲ ႔လိုက္တာက Transcendence Needs ပါ။ တကယ္လို႔ အစြမ္းအစေတြကို ထုတ္သံုးလိုက္လို႔ လိုခ်င္တဲ့ပန္းတိုင္ကို ရရွိေအာင္ျမင္ျပီးသြားတဲ့သူဟာ တျခားလူေတြကို သူလိုပဲေအာင္ျမင္ေပါက္ေျမာက္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကူညီလမ္းျပေစာင့္ေရွာက္ေပးခ်င္တဲ့ လိုအင္ဆႏၵကို ေခၚပါတယ္တဲ့။ 

ဒါကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား စိတ္ပညာရွင္ Abraham Harold Maslow ရဲ ႔ နာမည္ေက်ာ္ Hierarchy Of Needs Theory ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္ငါးဆင့္လံုးကို ေရာက္ႏိုင္တဲ့သူဟာ အေယာက္တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ေတာင္ရွိဖို႔မလြယ္ပါဘူးတဲ့။ ေနာက္ျပီး အေပၚကအဆင့္တစ္ခုခုကို ေရာက္ဖို႔ၾကိဳးစားေနတုန္းမွာပဲ ေအာက္က အဆင့္တစ္ခုခုက အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္ပ်က္စီးခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ေရာက္ေနတဲ့အဆင့္ကေန နိမ့္ေလွ်ာက်သြားရတတ္တာမ်ိဳးေတြ ရွိေနေသးတာကိုး။ ဒီေတာ့ ပိရမစ္ရဲ ႔ ထိပ္ဆံုးအထိေရာက္ဖို႔ဆိုတာ လူတိုင္းအတြက္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။

ဒီသီအိုရီကို အကိုတို႔ ဓမၼအျမင္ႏွင့္ ယွဥ္ထိုးစဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုပါေတာ့။ သာမန္လူသားတိုင္းအတြက္ေတာ့ ေအာက္ေျခက လိုအပ္ခ်က္ အဆင့္သံုးဆင့္က မျဖစ္မေနျဖည့္ဆည္းၾကရမွာပဲ။ ဒီလိုျဖည့္ဆည္းတဲ့အခါမွာ ကိုယ္လုပ္သမွ်ကို Effective ျဖစ္မျဖစ္၊ Efficient ျဖစ္မျဖစ္ႏွင့္ ခ်ိန္ျပီးေတာ့ လုပ္ႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းတာေပါ့။ အဲဒီအဆင့္ေတြကို အထိုက္အေလွ်ာက္ျပည့္စံုလို႔ စတုတၳအဆင့္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တပည့္သားသာ၀ကဟာ ဘ၀ရဲ ႔ အဓိပၸါယ္ကို ရွာေဖြတဲ့အခါမွာ ဓမၼႏွင့္ ရွာေဖြလာၾကတယ္။ ေလာကရဲ ႔လြတ္ေျမာက္ရာကို သိခ်င္လာၾကတယ္။ ဘ၀ကို ဓမၼႏွင့္တြဲျပီး ဟန္ခ်က္ညီညီႏွင့္ ဘယ္လိုေနထိုင္ႏိုင္မလဲလို႔ စဥ္းစားလာၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ဟာ ဘ၀လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္းဆိုတာကို သိလာၾကတယ္။ 

စတုတၳအဆင့္ကို ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ႏွင့္အညီ ေနထိုင္ျပီး လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔ ၾကိဳးစားလာေတာ့ ေအာက္ေျခက အေျခခံလိုအပ္ခ်က္အဆင့္သံုးဆင့္ကို ျပည့္စံုေအာင္ ဆက္ျပီး ျဖည့္တဲ့ေနရာမွာလည္း အဆင္ေျပလြယ္ကူလာတယ္။ အကုသိုလ္နည္းနည္း၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈနည္းနည္းႏွင့္ လုပ္တတ္လာတယ္။ ဘ၀က တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဟန္ခ်က္ညီလာတယ္။ လုပ္တဲ့အလုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ကို ဦးတည္စဥ္းစားႏိုင္လာတယ္။ အက်ိဳးမရွိ၊ အႏွစ္သာရမရွိတဲ့ အလုပ္ေတြအတြက္ အခ်ိန္ေပးဖို႔ တြန္႔ဆုတ္လာတယ္။ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး ျဖစ္လာတယ္။ 

အကိုတို႔ရဲ ႔ အေရွ ႔မွာ သတိပ႒ာန္တရားကို အားထုတ္ရင္းႏွင့္ပဲ ပဥၥမအဆင့္လိုအပ္ခ်က္ကို ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္သြားႏိုင္ၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ပါရမီဓါတ္ခံအားေလွ်ာ္စြာ မိမိရည္မွန္းတဲ့ပန္းတိုင္ေတြဆီ ေရာက္ရွိေပါက္ေျမာက္သြားၾကသလို ကိုယ္သိထားတဲ့အတိုင္း တျခားသူေတြလည္း သိႏိုင္ေအာင္ ျပန္ျပီး လမ္းျပကူညီ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနၾကတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိေနတယ္။ တခ်ိဳ ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြက်ေတာ့လည္း ဒီပဥၥမအဆင့္ကို ဓမၼလမ္းေၾကာင္းႏွင့္အညီ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္ဖို႔ ရွိသမွ်အစြမ္းအစေတြ အကုန္ထုတ္သံုးျပီး အသီးသီး တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကတာ ေတြ႔ေနရတယ္။ 

ဒီေတာ့ ဒါကိုၾကည့္ျပီး ဘာကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲမိလဲဆိုေတာ့ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္အတိုင္းသာ လိုက္နာက်င့္သံုးေနထိုင္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ အကိုတို႔တေတြဟာ Maslow ေျပာခဲ့တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို  ဘယ္အဆင့္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္အသက္အရြယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္ဘ၀အေျခအေနမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အႏွစ္သာရရွိရွိ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ပဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ျပီး လိုအပ္ခ်က္အဆင့္ငါးဆင့္လံုးကို ဓမၼႏွင့္အညီ က်င့္ၾကံေနထိုင္ျဖည့္ဆည္းသြားႏိုင္တဲ့သူေတြ အရင္တုန္းကေရာ၊ အခုေရာ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုလည္း သတိထားလိုက္မိတယ္ ညီမေရ။ ဒါဟာ အကိုတို႔ေတြအတြက္ေတာ့ အားတက္စရာခြန္အားပါဘဲ။

အကိုတို႔ရဲ ႔က်န္ရွိေနတဲ့ ဘ၀အခ်ိန္ေတြမွာ လုပ္ရတဲ့အလုပ္တိုင္း အလုပ္တိုင္းကို Efficient ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားလုပ္ရင္း၊ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သင္ၾကားျပသေပးခဲ့တဲ့ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္ကိုလည္း ၾကိဳးစားအားထုတ္ရင္း၊ ျဖည့္ဆည္းရမယ့္ဘ၀ရဲ ႔ လိုအပ္ခ်က္အဆင့္ေတြကိုလည္း ျဖည့္ဆည္းရင္း ေနထိုင္သြားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္အသက္အရြယ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘ၀ကို စြန္႔ခြာသြားရဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာရင္ေတာင္ ေနာင္တရပူပန္ေနစရာ၊ ၀မ္းနည္းပူေဆြးေသာကျဖစ္ေနစရာ ရွိလာမွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ ဒီလိုအေျခအေနအမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက အကိုတို႔အားလံုးကို လိုေလေသးမရွိ ေဟာၾကားဆံုးမထားခဲ့ျပီးျပီပဲ။ 

ကတံ ေ၀ါ တံ မယာ။ 

စ်ာယထ ဘိကၡေ၀ မာ ပမာဒတၳ။ 

မာ ပစၦာ ၀ိပၸဋိသာရိေနာ အဟု၀တၳ။ 

အယံ ေ၀ါ အမွာကံ အႏုသာသနီ။

မယာ၊ ငါဘုရားသည္။ တံ၊ ထိုျပဳသင့္ ျပဳထိုက္ေသာ တာ၀န္ကို။ ေ၀ါ၊ သင္တို႔အတြက္။ ကတံ၊ ျပဳျပီးျပီ။ 

ဘိကၡေ၀၊ ရဟန္းတို႔။ စ်ာယထ၊ ၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္ၾကကုန္ေလာ့။ မာပမာဒတၱ၊မေမ့ေလ်ာ့ၾကကုန္လင့္။ 

ပစၦာ၊ ေနာက္မွ။ ၀ိပၸဋိသာရိေနာ၊ ႏွလံုးမသာမယာျခင္းသည္။ မာအဟု၀တၳ၊ မျဖစ္ၾကကုန္လင့္။ 

အယံ၊ ဤသည္ကား။ ေ၀ါ၊ သင္တုိ႔အတြက္။ အမွာကံ၊ ငါတို႔၏။ အႏုသာသနီ၊ အဆံုးအမတည္း။ 

(ေဒြဓာ၀ိတကၠသုတ္။ သီဟနာဒ၀ဂ္၊ မူလပဏၰာသ)

ကဲ... အကိုတို႔ရဲ ႔ ဆရာသခင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးရဲ ႔ တာ၀န္ကေတာ့ ျပီးျပည့္စံုေနပါျပီ။ က်န္တာကေတာ့ တပည့္အလိမၼာေတြျဖစ္ခ်င္ၾကတဲ့ အကိုတို႔၊ ညီမတို႔ တာ၀န္ပဲ ရွိေတာ့တယ္မဟုတ္ပါလား ညီမေရ....။

ညီမရဲ ႔ ေမြးေန႔မွသည္ ေရွ ႔ဆက္ျပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္တရားေတြကို တိုးလို႔စုရင္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္လမ္းညႊန္းျပခဲ့တဲ့ တရားအဆံုးအမေတာ္ေတြအတိုင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္မားတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သရင္း...။

ခင္မင္စြာျဖင့္

ကို၀ိ

(၃၀၊ ၈၊ ၂၀၁၂) 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္