အစာ ဘယ္သူ႔ကို ေကၽြးမွာလဲ

အဖိုးအိုတစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ ႔ေျမးေလးကို ေျပာျပေနတယ္။ 

"ငါ့ေျမးေရ။ ငါတို႔အားလံုးရဲ ႔ ကိုယ္ထဲမွာ ၀ံပုေလြ ႏွစ္ေကာင္ဟာ တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတတ္တယ္။"

"တစ္ေကာင္က မေကာင္းဆိုးရြား …။ သူဟာ …ေဒါသထြက္တာ၊ မနာလို၀န္တိုတတ္တာ၊ ေလာဘၾကီးတာ၊ ပူေဆြးေသာကေရာက္တာ၊ သိမ္ငယ္စိတ္ျဖစ္ေနတာ၊ လိမ္လည္လွည့္ျဖားတာ၊ အတၱမာနၾကီးတာတို႔ပဲေပါ့။"

"ေနာက္တစ္ေကာင္ကေတာ့ လိမၼာတယ္။ သူက... ေပ်ာ္ရႊင္တတ္တာ၊ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနတာ၊ ခ်စ္ခင္တတ္တာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာ၊ လူသားဆန္တာ၊ သနားၾကင္နာတတ္တာ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္တာ၊ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတာတို႔ေပါ့။"

အ့ဲဒီအခါ ေျမးေလးက အဖိုးရဲ ႔စကားကို ခဏၾကာေအာင္စဥ္းစားျပီး ဒီလို ေမးလိုက္တယ္။

"အဖိုး၊ ဘယ္ ၀ံပုေလြက ႏိုင္သြားလဲဟင္။"

အဖိုးအိုက တိုးတိတ္စြာႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္တာက …

"ေျမးေလး အစာေကၽြးလိုက္တဲ့ အေကာင္ေပါ့။"

🔺

အေမရိကန္ပံုျပင္

(**ဒုတိယပိုင္း ဆက္ပါမည္။**)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ၾကြက္ကုန္သည္ (၃)

🐭 ၾကြက္ကုန္သည္ 🐭

(၃)

တပတ္ေလာက္အၾကာမွာေတာ့ သူသတင္းတစ္ခုရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမင္းအေရာင္းအဝယ္လုပ္သူတဦးဟာ ျမင္းေကာင္ေရ ၅၀ဝ နဲ့ အဲဒီျမိဳ႔ကို ျမင္းေရာင္းဖို႔ လာမယ္ဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ သူဟာ ျမက္ရိတ္သမားေတြကို ျပန္ဆက္သြယ္ျပီး သူ့ကို ျမက္တစ္ထံုးဆီ ေပးဖို့ ေျပာလိုက္တယ္။ သူ႔ဆီကျမက္ေတြ အရင္ေရာင္းလို႔ ကုန္သြားတဲ့အခ်ိန္အထိ ျမင္းကုန္သည္ကိုု ျမက္ေတြ သြားမေရာင္းဖို႔ကိုုလည္း မွာထားေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ အဲဒီနည္းနဲ့ သူဟာ ျမက္ေတြကို ေဈးေကာင္းေကာင္းနဲ့ ေရာင္းလိုက္နိုင္ခဲ့တယ္။

ဒီလိုနဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြ ေရြ ့လ်ားသြားျပီး တစ္ရက္မွာေတာ့ သူ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလးကို လာေနက် ေဖာက္သည္ေတြက သတင္းေပးလိုက္တယ္။ ဆိပ္ကမ္းမွာ တိုင္းတပါးက သေဘၤာသစ္ၾကီးတစ္စင္း အခုတင္ ေက်ာက္ခ်ရပ္နားလိုက္တယ္ ဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒါဟာ သူ႔အတြက္ အခြင့္အလမ္းလို့ သူျမင္လိုက္တယ္။ ဒီလိုအေနအထားကို သူေစာင့္ေနခဲ့ရတာပဲမဟုတ္လား။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလို႔ တစ္ခုျပီး တစ္ခုစဥ္းစားရင္း ေနာက္ဆံုးမွာ တကယ္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စီးပြားေရးအစီအစဥ္တစ္ခုကို ရလိုက္တယ္။

ပထမဦးဆံုးအေနနဲ့ သူက ရတနာဆိုင္ရွင္ မိတ္ေဆြတစ္ဦးဆီ သြားျပီး သိပ္လွတဲ့ ပတၱျမားပါတဲ့အဖိုးတန္ ေရႊလက္စြပ္တစ္ကြင္းကို ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ့ ဝယ္လိုက္တယ္။ သူသိထားတာက ဆိပ္ကမ္းမွာဆိုက္ကပ္ထားတဲ့ သေဘၤာၾကီးလာခဲ့တဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ပတၱျမားတြင္းထြက္မရွိဘူးဆိုတာပဲ ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ျပီး အဲဒီနိုင္ငံမွာ ေရႊကလည္း အင္မတန္ေစ်းၾကီးတာကိုသိထားတယ္။ အဲဒါနဲ့ သူဝယ္လာတဲ့ လွပတဲ့လက္စြပ္ကို သေဘၤာကပၸတိန္ကို ၾကိဳတင္ ေကာ္မရွင္အေနနဲ့ ေပးလိုက္တယ္။ သူေပးတဲ့ ေကာ္မရွင္ကို လက္ခံထားလိုက္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကပၸတိန္ကလည္း သူ႔ခရီးသည္ေတြအားလံုးကို အဲဒီသူဟာ ကုန္သြယ္စီးပြား အက်ိဳးေဆာင္တစ္ေယာက္ပါပဲလို့ မိတ္ဆက္ျပီး အလုပ္လုပ္ဖို့ ေျပာေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ ခရီးသည္ေတြကို ဦးေဆာင္ျပီး ျမိဳ ႔ထဲက အေကာင္းဆံုး ဆိုင္ေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြဆီကိုုု ေခၚေဆာင္သြားေပးတယ္။ အျပန္အလွန္အေနနဲ႔ ေဖာက္သည္ေတြ ေခၚလာေပးလို့ ဆိုျပီး ကုန္သည္ေတြ၊ ဆိုင္ရွင္ေတြဆီက သူက ေကာ္မရွင္ျပန္ေတာင္းတယ္။

အဲဒီလို အလယ္ကေန ဆက္သြယ္ေပးရတဲ့ သူအျဖစ္နဲ႔လုပ္ကိုင္ရင္း ဆိပ္ကမ္းမွာလည္း တိုင္းတပါးက သေဘၤာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ အက်ိုးေဆာင္ေပးရာက သူဟာ သိပ္ကို ခ်မ္းသာလာေတာ့တယ္။ ဒီလိုသူ့ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ သူ့ဘာသာ ေက်နပ္ေနရင္း အလုပ္စလုပ္ျဖစ္ဖို႔ စကားၾကားမိျပီး တြန္းအားျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ တခါတုန္းက ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးကို ျပန္သတိရလာေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို့ ပညာရွိၾကီးကို လက္ေဆာင္အေနနဲ့ ေရႊဒဂၤါးတစ္သိန္း လက္ေဆာင္ေပးဖို့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီပမာဏဟာ သူ ခ်မ္းသာသမ ွ်ရဲ့ တဝတ္ေလာက္ရွိတာေပါ့။ လိုအပ္တာေတြ စီစဥ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူဆံုးျဖတ္ထားတဲ့အတိုင္း ပညာရွိၾကီးကို သြားေရာက္ ေတြ႔ဆံုျပီး လက္ေဆာင္ေပးရင္း ေက်းဇူးတင္စကားကိုလည္း က်ိဳးက်ိဳးႏြံႏြံနဲ႔ ေျပာၾကားျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးခမ်ာ အံ့အားသင့္ေနရွာတယ္။ ”ဒီေလာက္ျကြယ္ဝခ်မ္းသာလာျပီး ဒီလို ရက္ရက္ေရာေရာ လက္ေဆာင္မ်ိဳးေတြ ေပးနိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုရွာေဖြခဲ့သလဲ” လို့ ေမးလိုက္တယ္။ သူက ဒါေတြဟာ သိပ္မၾကာေသးတဲ့ ကာလတစ္ခုက အၾကံေပးပညာရွိၾကီးကိုယ္တိုင္ ေျပာျပသြားတဲ့ စကားေတြကို ၾကားလိုက္ရာကေန စခဲ့တယ္ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပတယ္။ အဲဒီကေန စတင္ျပီး ၾကိဳးစားသြားလိုက္တာမွာ ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္၊ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ေၾကာင္၊ မုန္႔ခ်ိဳေတြ၊ ပန္းစည္းေတြ၊ မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရတဲ့ သစ္ကိုင္းေတြ၊ ပန္းျခံထဲမွာ ကစားေနတဲ့ ကေလးေတြ၊ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ့ အိုးထိန္းသည္၊ အစားအေသာက္ေရာင္း ဆိုင္ငယ္ေလး၊ ျမင္းငါးရာ အတြက္ ျမက္ေရာင္းတာေတြ၊ ပတၱျမားနဲ့ ေရႊလက္စြပ္တစ္ကြင္း၊ စီးပြားေရးလုုပ္ဖို႔အတြက္ အဆက္အသြယ္ေကာင္းေတြႏွင့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ၾကြယ္ဝခ်မ္းသာျခင္းအထိ ျဖစ္လာတယ္လို့ ေျပာျပလိုက္တယ္။

သူေျပာျပတာ အားလံုးနားေထာင္ျပီးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးက သူ့ဖာသာ ဒီလို ေတြးမိတယ္။ "ဒီေလာက္ကို လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိတဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းတစ္ေယာက္ကို အဆံုးခံဖို႔ မသင့္ဘူး။ ငါကိုယ္တိုင္လည္း ခ်မ္းသာရံုတင္မက ခ်စ္ရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးကလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဒီလူငယ္က လူပ်ိဳလူလြတ္မို႔ သူ့ကို သမီး ႏွင့္ လက္ဆက္ဖို့ သင့္လွတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ငါ့စည္းစိမ္ကိုလည္း အေမြဆက္ခံႏိုုင္ျပီး သူ့ၾကြယ္ဝမႈကိုပါ ေပါင္းစည္း နိုင္ရုံတင္မကဘူး၊ ငါ့သမီးကိုပါ သူက ေကာင္းေကာင္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးသြားနိုင္မွာ ျဖစ္တယ္။"

အဲဒီသူေတြးမိတဲ့ အစီအစဥ္အတိုင္းပဲ ဘုရင့္အၾကံေပးပညာရွိၾကီးဟာ လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အၾကံေပးၾကီးကြယ္လြန္သြားျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီလူဟာ ျမိဳ ႔မွာ အခ်မ္းသာဆံုး ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ ဘုရင္မင္းျမတ္ကိုယ္တိုင္က သူ့ကို အၾကံေပးရာထူးကို ျပန္လည္ခ်ီးေျမွာက္ခန္႔ထားလိုက္တယ္။ ဒီလိုနဲ့ သူ အသက္ထင္ရွားရွိေနသမ ွ် က်န္တဲ့ ဘ၀သက္တမ္းတစ္ေလ ွ်ာက္လံုးမွာ သူဟာ သူ႔ရဲ ႔ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာတဲ့ စည္းစိမ္ေငြေၾကးေတြကို လူအမ်ား ေကာင္းရာ ေကာင္းက်ိုးအတြက္ သဒၶါတရားျပည့္ျပည့္၀၀ႏွင့္ ေပးကမ္းသံုးစြဲခဲ့ပါေတာ့တယ္။

🔺

(Ven. Kurunegoda Piyatissa ရဲ ႔ Buddhist Tales For Young & Old, Vol. 1, Prince Good Speaker မွ "Mouse Merchant" ကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။)

ဇာတက၊ ဧကကနိပါတ္၊ စူဠေသ႒ိဇာတ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ၾကြက္ကုန္သည္ (၂)

🐭 ၾကြက္ကုန္သည္ 🐭

(၂)

အဲဒီလို အေရာင္းအဝယ္ လုပ္ျဖစ္ေနတာ ရက္နည္းနည္း ၾကာလာျပီး တစ္ရက္မွာေတာ့ အဲဒီေဒသမွာ ေၾကာက္စရာမုန္တိုင္းၾကီးတစ္ခု ဝင္ေမႊပါေတာ့တယ္။ မိုးေတြအၾကီးအက်ယ္ရြာျပီး ေလေတြပါ ထန္ခဲ့တယ္။ သူ ဘုရင့္ဥယ်ာဥ္ေဘးနားကေန လမ္းျဖတ္ေလ ွ်ာက္တဲ့အခ်ိန္ ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ သစ္ပင္ေတြေပၚကေန သစ္ကိုင္းေတြက်ိဳးက်ျပီး ေျမေပၚမွာ ပ်ံ ႔က်ဲက်ေနတာကို ျမင္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာတင္ သူက ဥယ်ာဥ္မႉးကို ညွွိတယ္။ ဥယ်ာဥ္မွဴးကိုယ္စား က်ေနတဲ့ သစ္ကိုင္းေတြကို သူ ရွင္းေပးမယ္။ အဖိုးစားနားအေနနဲ႔ အဲဒီ သစ္ကိုင္းေတြအကုန္ သူယူခ်င္တယ္ လို့ ေျပာလိုက္တယ္။ ခပ္ပ်င္းပ်င္းဥယ်ာဥ္မႉးကလည္း ျမန္ျမန္ပဲ ဒါကို သေဘာတူလက္ခံလိုက္တယ္။

လမ္းရဲ ႔တစ္ဘက္ ပန္းျခံထဲမွာ ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို သူေတြ႔သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ သူတို့ေလးေတြဆီသြားျပီး သစ္ကိုင္းေတြကို အကုန္ ေကာက္ေပးျပီး ဥယ်ာဥ္ဝင္းဝၾကီးကို ရွင္းေပးႏိုုင္မယ္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို မုန့္ခ်ိုတစ္လံုးဆီ ေပးမယ္လို့ ေျပာလိုက္ေတာ့ ကေလးေတြကလည္း သေဘာတူၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ဘုရင့္အိုးဖုတ္သမားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ့ အိုးဖုတ္တဲ့မီးဖို မီးမျပတ္သြားဖို႔အတြက္ ထင္းရွာေနခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။ ကေလးေတြ အခုေလးတင္ပဲ သစ္ကိုင္းေတြလိုက္ေကာက္ျပီး စည္းထားတဲ့ ထင္းစည္းေတြကို ျမင္ေတြ ႔သြားေတာ့ အိုးဖုတ္သမားက သူ႔ဆီကေန ထင္းေတြကို အသျပာေကာင္းေကာင္းေပးျပီး ဝယ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ေငြတင္သာမကပဲ သူလုပ္ျပီးသား အိုးတခ်ိဳ ႔ကိုပါ ေစ်းညွိျပီး သူ႔ကို ေပးလိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ ပန္းေရာင္းလို့ရတဲ့ အျမတ္ေငြေတြရယ္၊ ထင္းေရာင္းလို႔ရတဲ့ အျမတ္ေငြေတြရယ္ စုျပီး အစားအေသာက္ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ ဖြင့္လိုက္တယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ျမိဳ ႔ကိုသြားၾကမယ့္ ျမက္ရိတ္သမားေတြအားလံုးဟာ သူ႔ဆိုင္မွာ၀င္နားၾကတယ္။ သူက အဲဒီလူေတြကို မုန္႔ခ်ိဳေတြ ႏွင့္ ေသာက္စရာေရ စတာေတြကို အလကားေကၽြးေမြးဧည့္ခံတယ္။ သူ႔ရဲ့ သဒၶါတရားထက္သန္မႈကို အဲဒီျမက္ရိတ္သမားေတြက သိပ္အံ့ဩၾကျပီး "ကြ်န္ေတာ္တို့ ဘာမ်ား ခင္ဗ်ားကို ကူညီေပးလို့ရနိုင္ပါမလဲ" လို႔ ေမးၾကတယ္။ အဲဒီအခါ သူက ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အကူအညီလိုေနတာမရွိေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္မွာလိုအပ္လာတဲ့အခါ အသိေပးပါ့မယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။

to be continued....

(Ven. Kurunegoda Piyatissa ရဲ ႔ Buddhist Tales For Young & Old, Vol. 1, Prince Good Speaker မွ "Mouse Merchant" ကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။)

ဇာတက၊ ဧကကနိပါတ္၊ စူဠေသ႒ိဇာတ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ၾကြက္ကုန္သည္ (၁)

🐭 ၾကြက္ကုန္သည္ 🐭

တခါတုန္းက ဘုရင္တစ္ပါးရဲ ႔ အထူးအေရးေပးအားထားခံရတဲ့ အၾကံေပးပညာရွိၾကီးတစ္ဦးဟာ ဘုရင္ႏွင့္ အျခား အၾကံေပးပုဂၢိဳလ္ေတြကိုပါ ေတြ့ဆံုဖို႔အတြက္ရွိတာမို႔ အိမ္ကေန ထြက္လာခဲ့တယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူသြားေနတဲ့ လမ္းေပၚမွာ ေသေနျပီျဖစ္တဲ့ ၾကြက္ တစ္ေကာင္ကို သူ မ်က္လံုးေဒါင့္ကေန လွမ္းျပီးေတြ ႔လိုက္ရတယ္။ ဒီအခါ သူႏွင့္အတူပါလာတ့ဲသူေတြကို ပညာရွိၾကီးက ''… ဒီလိုၾကြက္ေသလို ေသးမႊား မေျပာပေလာက္ပါဘူးလို႔ထင္ရတဲ့ မူလျမစ္ဖ်ားကေနေတာင္ လံုု႔လရွိျပီး တက္ၾကြၾကိဳးစားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ဟာ ဥစၥာစီးပြား အေျမာက္အမ်ား ကို ရွာေဖြရယူနိုင္ဖိုု႔ အခြင္အေရးကိုရႏိုင္တယ္။ အလုပ္လည္း ၾကိဳးစားမယ္၊ ဉာဏ္ကိုလည္းအသံုးခ်မယ္ ဆိုရင္ သူဟာ သူ႔ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို အစျပဳတည္ေထာင္နိုင္ျပီးေတာ့သူ႔ဇနီးႏွင့္ မိသားစုကိုပါ ေစာင့္ေရွာက္ ပံ့ပိုးေပးနိုင္လိမ့္မယ္။''လို့ ေျပာလိုက္တယ္။

ပညာရွိၾကီးေျပာလိုက္တဲ့ မွတ္ခ်က္စကားကို အဲဒီလမ္းေပၚကေန ျဖတ္ေလ ွ်ာက္သြားတဲ့ လူ တစ္ေယာက္က ၾကားသြားတယ္။ အဲဒီၾကားသြားတဲ့သူက အခုေျပာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ ထင္ရွားတဲ့အၾကံေပးပညာရွိၾကီးတစ္ဦး ဆိုတာကိုပါ သိလိုက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း အဲဒီပုဂၢိဳလ္ရဲ ႔စကားအတိုင္း ၾကိဳးစားလိုုက္နာျပီး လုပ္ၾကည့္ဖို႔ကို သူ စိတ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ ၾကြက္ေသကို အျမီးကေန ေကာက္ကိုင္ျပီး ထြက္ခြာလာခဲ့တယ္။ အဲဒီလူ ကံသာေနခ်ိန္မို႔ေနပါလိမ့္မယ္။ သူသြားလို႔ လမ္းတစ္ျပေလာက္မေရာက္ခင္မွာပဲ ဆိုင္ပိုင္ရွင္တစ္ဦးက သူ႔ကို ဆီးတားလိုက္တယ္။ '' ငါ့ေၾကာင္ေလးကြာ၊ တမနက္လံုး ဘာမွမစားရေသးလို့ပါ။ ဒီမွာ ေၾကးျပား၂ျပားယူလိုက္ပါ။ ဒီၾကြက္ကို ေရာင္းခဲ့ေပးပါ။'' လို့ ေျပာတယ္။ သူလည္း ေရာင္းခဲ့ေပးလိုက္တယ္။
.
ရရွိလာတဲ့ ေၾကးနွစ္ျပားနဲ႔ သူဟာ မုန္႔ခ်ိဳေတြကို ဝယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ေသာက္ေရေတြႏွင့္အတူ လမ္းရဲ ႔တဖက္မွာ ေစာင့္ျပီးေနလိုက္တယ္။ သူေမ ွ်ာ္လင့္ထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ ပန္းကံုးေတြမွာ သီထည့္ႏိုင္ဖို႔ ပန္းခူးသြားၾကသူတခ်ိဳ ႔ အဲဒီအလုပ္ကေန ျပန္လာၾကတယ္။ သူတို့ချမာ ေမာကလည္း ေမာ၊ ဆာကလည္း ဆာေနၾကျပီမို႔ မုန္႔ခ်ိဳႏွင့္ေရ ကို ျမင္လိုုက္တာနဲ႔ သူတို့မွာ ပါလာတဲ့ ပန္းစည္းေတြထဲက တစ္ေယာက္ တစ္စည္းနႈန္းေပးျပီး လူငယ္ဆီက မုန္႔ခ်ိဳေတြႏွင့္ေရ ကို ဖလွယ္ဝယ္ယူလိုက္ၾကတယ္။ ရလာတဲ့ ပန္းစည္းေတြကို လူငယ္က ညေနေစာင္းမွာ ျမိဳ ႔ထဲသြားျပီးလိုက္ ေရာင္းတယ္။ ပန္းေရာင္းလို႔ရတဲ့ ေငြထဲကေန တခါ မုန္႔ခ်ိဳေတြကို ထပ္ဝယ္ျပီး ေနာက္တေန႔မွာ ပန္းခူ့းအလုပ္သမားေတြကိုပဲ သြားျပန္ေရာင္းျပန္တယ္။

to be continued.....

(Ven. Kurunegoda Piyatissa ရဲ ႔ Buddhist Tales For Young & Old, Vol. 1, Prince Good Speaker မွ "Mouse Merchant" ကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Rich & Poor

အခ်မ္းသာဆံုးလူႏွင့္ အဆင္းရဲဆံုးလူ

တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ လူတစ္ေယာက္သည္ သူေတာ္စင္တစ္ပါးထံသို႔သြားလ်က္ သူ၏ေရႊခြက္တစ္ခြက္ကို သူေတာ္စင္အား အလွဴဒါနအျဖစ္ေပးလွဴသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူေတာ္စင္က ေရႊခြက္ကို အလွဴမခံဘဲ “ငါဆင္းရဲသားဆီက အလွဴဒါနကို လက္မခံဘူး” ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ အလွဴဒါနျပဳသူက တအံ့တၾသျဖစ္သြားျပီး ”အရွင္သူျမတ္၊ ကၽြႏု္ပ္ ဒီေဒသမွာ အၾကီးဆံုး သူေ႒းသူၾကြယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူေ႒းသူၾကြယ္ျဖစ္တဲ့ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ ႔အလွဴကို လက္ခံပါ။” ဟု ေျပာလိုက္သည္။

ထိုအခါသူေတာ္စင္က ျပံဳးျပီးေျပာလိုက္သည္။

“မင္း အၾကြယ္၀အခ်မ္းသာဆံုးျဖစ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။ ငါေမးတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုကို ေျဖၾကည့္စမ္းပါ။ ယခုေလာက္ ဥစၥာဓန ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာေနပါလ်က္နဲ႔ မင္း ေနာက္ထပ္ဥစၥာဓန မလိုခ်င္ဘူးလား။”

သူေတာ္စင္ၾကီး၏ အေမးကို ၾကားရေသာအခါ “ကၽြႏ္ုပ္ ေနာက္ထပ္ ပစၥည္းဥစၥာ လိုခ်င္တဲ့စိတ္ရွိပါတယ္” ဟုေျပာလိုက္သည္။ ထိုအခါ သူေတာ္စင္က သူ၏ အယူအဆကို ေျပာျပလိုက္သည္။

“အဆင္းရဲဆံုး ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ ကိုယ့္ဆီမွာ မေရမတြက္ႏိုင္ေလာက္တဲ့ ဥစၥာဓနရွိေနေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ဥစၥာဓနလိုခ်င္တဲ့လူျဖစ္တယ္။ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သူကေတာ့ ဥစၥာဓန မရွိေပမယ့္ ဥစၥာဓနရယူလိုတဲ့ အာသာဆႏၵမရွိတဲ့လူျဖစ္တယ္” ဟု ေျပာလိုက္သည္။

ဥစၥာဓနမာန္ တက္ေနေသာ သူေဌးသူၾကြယ္ၾကီးသည္ မိမိ၏ဆင္းရဲသည့္အေျခအေနကို သူေတာ္စင္ၾကီးေျပာျပသည့္အတြက္ နားလည္သေဘာေပါက္သြားသည္။

ဧကံသမယံ (၅)

ပါရဂူ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

တိုင္းျပည္မလိုခ်င္တဲ့ သူေတာ္စင္

ေရွးအခါက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔သ၌ သူေတာ္စင္ ရာကယသည္ ဇနကဘုရင္ထံသြားျပီးလွ်င္ ဇနကဘုရင္အား တရားဓမၼ ေဟာၾကားျပသသည္။ သူေတာ္စင္ ရာကယ ျပန္မည္ျပဳေသာ္အခါ ဇနကဘုရင္က ေျပာလိုက္သည္။

“ကၽြႏ္ုပ္ကို အရွင္သူျမတ္ အသိဉာဏ္ေပးတဲ့အတြက္ တရားအျမင္ရဲ ႔တံခါး ဖြင့္ျပတဲ့အတြက္ အရွင္သူျမတ္ဟာ ကၽြႏ္ုပ္အတြက္ အလြန္တရာ ေက်းဇူးၾကီးမားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေက်းဇူးကို ဆပ္တဲ့အေနႏွင့္ ကၽြႏ္ုပ္ပိုင္တဲ့ တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုးကို အရွင္သူျမတ္အား ေပးလွဴလိုပါတယ္။”

ဇနကမင္းၾကီးရဲ ႔စကားကို ၾကားရေသာအခါ သူေတာ္စင္ရာကယ က မဆိုင္းမတြ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“သင္မင္းၾကီးရဲ ႔တိုင္ျပည္ဟာ က်ဳပ္အတြက္ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မရွိဘူး။ တိုင္းျပည္ဆိုတာ တရားႏွင့္အညီ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့လူရဲ ႔ လက္ထဲမွာသာ ရွိရမယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေလာကီစည္းစိမ္မ်ားကို တပ္မက္တြယ္တာျခင္း မရွိေတာ့တဲ့ တရားဘာ၀နာအလုပ္ကိုသာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္။”

သူေတာ္စင္ပုဂၢိဳလ္ၾကီး၏ စကားကို ၾကားရေသာအခါ ဇနကဘုရင္က “တကယ္လို႔ ကၽြႏ္ုပ္အေနႏွင့္ လွဴဖြယ္ပစၥည္း တစ္ခုခု ေပးလွဴရင္ေကာ” ဟု ေမးေသာအခါ သူေတာ္စင္ ရာကယ က ျပန္ေျပာလိုက္သည္။

“တကယ္လို႔ သင္မင္းၾကီး လွဴဖြယ္ပစၥည္းတစ္ခုခုကို လွဴဒါန္းခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ တိုင္းျပည္ကိုမေပးဘဲ တိုင္းျပည္ေပးလွဴလိုတဲ့ မာန္မာန က်ဳပ္ကို ေပးလွဴပါ။”

ပါရဂူ
ဧကံသမယံ (၅)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အလွဴဒါန အစစ္အမွန္

တစ္ေန႔ေသာအခါ၌ လူတစ္ေယာက္ မဟတၱမဂႏၵီထံလာျပီး ေျပာလိုက္သည္။

“မဟတၱမၾကီးခင္ဗ်ား၊ ဒီကမၻာၾကီးဟာ အလြန္မရိုးသားတဲ့ ကမၻာၾကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဓမၼသာလာေဆာက္ဖို႔အတြက္ ကၽြႏ္ုပ္ ေငြေပါင္းမ်ားစြာ ေပးလွဴခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ကၽြႏ္ုပ္ရဲ ႔ အလွဴဒါနကို သိပါလ်က္ႏွင့္ လူေတြက ကၽြႏ္ုပ္ကို အဲဒီ ဓမၼသာလာေဆာက္လုပ္ေရးေကာ္မတီက ထုတ္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္တာ တရားပါ့မလား ေျပာျပပါ မဟတၱမၾကီး။”

ထိုပုဂၢိဳလ္စကားကို ၾကားရေသာအခါ မဟတၱမဂႏၵီက ျပန္ေျပာသည္။

“မိတ္ေဆြ၊ မိတ္ေဆြဟာ အလွဴဒါနရဲ ႔ အနက္အဓိပၸါယ္မွန္ကို မသိနားမလည္တဲ့အတြက္ ယခုလုိ စိတ္မေကာင္းျခင္း ျဖစ္ေနရတာပါ။ အရာ၀တၴဳတစ္ခုကိုျဖစ္ေစ၊ ေငြေၾကးကိုျဖစ္ေစ အလွဴဒါနျပဳျပီး အဲဒီလိုျပဳတဲ့အတြက္ တစ္စံုတစ္ခု ရလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာဟာ တကယ့္အလွဴဒါန အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘူး။ ကုန္ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္တဲ့ သေဘာမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ အလွဴဒါန ဘယ္လိုလွဴရတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္ေျပာျပမယ္။

မိတ္ေဆြ၊ အလွဴဒါနျပဳတယ္ဆိုတာ တျခားလူေတြမသိေအာင္ လုပ္ရလိမ့္မယ္။ အလွဴဒါနျပဳတာ ေၾကာ္ျငာေမာင္းခတ္ျပီး မျပဳလုပ္ရဘူး။ လူမသိ သူမသိေအာင္ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ အလွဴဒါနျပဳရလိမ့္မယ္။ ညာဘက္လက္ကလွဴတာေတာင္ ဘယ္ဘက္လက္က မသိပါေစနဲ႔။ မိမိအလွဴဒါနျပဳတဲ့အေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာေမာင္းခတ္ေနရင္ေတာ့ အဲဒီအလွဴဒါနရဲ ႔ တန္ဖိုး ေလ်ာ့သြားမွာျဖစ္တယ္။”

ပါရဂူ
ဧကံသမယံ (၅)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၆)

A Parable

A man traveling across a field encountered a tiger. He fled, the tiger after him. Coming to a precipice, he caught hold of the root of a wild vine and swung himself down over the edge. The tiger sniffed at him from above. Trembling, the man looked down to where, far below, another tiger was waiting to eat him. Only the vine sustained him.

Two mice, one white and one black, little by little started to gnaw away the vine. The man saw a luscious strawberry near him. Grasping the vine with one hand, he plucked the strawberry with the other.

How sweet it tasted!

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၅)

More Is Not Enough

The Stone Cutter

---

There was once a stone cutter who was dissatisfied with himself and with his position in life.

One day he passed a wealthy merchant's house. Through the open gateway, he saw many fine possessions and important visitors. "How powerful that merchant must be!" thought the stone cutter. He became very envious and wished that he could be like the merchant.

To his great surprise, he suddenly became the merchant, enjoying more luxuries and power than he had ever imagined, but envied and detested by those less wealthy than himself. Soon a high official passed by, carried in a sedan chair, accompanied by attendants and escorted by soldiers beating gongs. Everyone, no matter how wealthy, had to bow low before the procession. "How powerful that official is!" he thought. "I wish that I could be a high official!"

Then he became the high official, carried everywhere in his embroidered sedan chair, feared and hated by the people all around. It was a hot summer day, so the official felt very uncomfortable in the sticky sedan chair. He looked up at the sun. It shone proudly in the sky, unaffected by his presence. "How powerful the sun is!" he thought. "I wish that I could be the sun!"

Then he became the sun, shining fiercely down on everyone, scorching the fields, cursed by the farmers and laborers. But a huge black cloud moved between him and the earth, so that his light could no longer shine on everything below. "How powerful that storm cloud is!" he thought. "I wish that I could be a cloud!"

Then he became the cloud, flooding the fields and villages, shouted at by everyone. But soon he found that he was being pushed away by some great force, and realized that it was the wind. "How powerful it is!" he thought. "I wish that I could be the wind!"

Then he became the wind, blowing tiles off the roofs of houses, uprooting trees, feared and hated by all below him. But after a while, he ran up against something that would not move, no matter how forcefully he blew against it - a huge, towering rock. "How powerful that rock is!" he thought. "I wish that I could be a rock!"

Then he became the rock, more powerful than anything else on earth. But as he stood there, he heard the sound of a hammer pounding a chisel into the hard surface, and felt himself being changed. "What could be more powerful than I, the rock?" he thought.

He looked down and saw far below him the figure of a stone cutter.


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၄)

Chasing Two Rabbits

---

A martial arts student approached his teacher with a question. "I'd like to improve my knowledge of the martial arts. In addition to learning from you, I'd like to study with another teacher in order to learn another style. What do you think of this idea?" "The hunter who chases two rabbits," answered the master, "catches neither one."

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၃)

The Nature of Things

---

Two monks were washing their bowls in the river when they noticed a scorpion that was drowning. One monk immediately scooped it up and set it upon the bank. In the process he was stung. He went back to washing his bowl and again the scorpion fell in. The monk saved the scorpion and was again stung. The other monk asked him, "Friend, why do you continue to save the scorpion when you know it's nature is to sting?" "Because," the monk replied, "to save it is my nature."
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၂)

Full Awareness

After ten years of apprenticeship, Tenno achieved the rank of Zen teacher. One rainy day, he went to visit the famous master Nan-in. When he walked in, the master greeted him with a question, "Did you leave your wooden clogs and umbrella on the porch?"

"Yes," Tenno replied.

"Tell me," the master continued, "did you place your umbrella to the left of your shoes, or to the right?"

Tenno did not know the answer, and realized that he had not yet attained full awareness. So he became Nan-in's apprentice and studied under him for ten more years.

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၁)

Concentration

---

After winning several archery contests, the young and rather boastful champion challenged a Zen master who was renowned for his skill as an archer. The young man demonstrated remarkable technical proficiency when he hit a distant bull's eye on his first try, and then split that arrow with his second shot. "There," he said to the old man, "see if you can match that!"

Undisturbed, the master did not draw his bow, but rather motioned for the young archer to follow him up the mountain. Curious about the old fellow's intentions, the champion followed him high into the mountain until they reached a deep chasm spanned by a rather flimsy and shaky log.

Calmly stepping out onto the middle of the unsteady and certainly perilous bridge, the old master picked a far away tree as a target, drew his bow, and fired a clean, direct hit. "Now it is your turn," he said as he gracefully stepped back onto the safe ground. Staring with terror into the seemingly bottomless and beckoning abyss, the young man could not force himself to step out onto the log, no less shoot at a target.

"You have much skill with your bow," the master said, sensing his challenger's predicament, "but you have little skill with the mind that lets loose the shot."

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၀)

Is That So?

---

A beautiful girl in the village was pregnant. Her angry parents demanded to know who was the father. At first resistant to confess, the anxious and embarrassed girl finally pointed to Hakuin, the Zen master whom everyone previously revered for living such a pure life. When the outraged parents confronted Hakuin with their daughter's accusation, he simply replied "Is that so?"

When the child was born, the parents brought it to the Hakuin, who now was viewed as a pariah by the whole village. They demanded that he take care of the child since it was his responsibility. "Is that so?" Hakuin said calmly as he accepted the child.

For many months he took very good care of the child until the daughter could no longer withstand the lie she had told. She confessed that the real father was a young man in the village whom she had tried to protect. The parents immediately went to Hakuin to see if he would return the baby. With profuse apologies they explained what had happened. "Is that so?" Hakuin said as he handed them the child.

(ဒီပံုျပင္ကို ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ဘုရားအခ်ိဳ ့တရားေတာ္ေတြႏွင့္ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ထည့္ေဟာၾက၊ ေရးၾကတာကို ဖတ္ဖူးပါတယ္။ “ေၾသာ္..ဟုတ္လား...” ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္မ်ိဳးေလးႏွင့္ပါ။ စာဖတ္သူမ်ားလည္း နာဖူးၾက၊ ဖတ္ဖူးၾကလိမ့္မယ္လို ့ ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၉)

Egotism

---

The Prime Minister of the Tang Dynasty was a national hero for his success as both a statesman and military leader. But despite his fame, power, and wealth, he considered himself a humble and devout Buddhist. Often he visited his favorite Zen master to study under him, and they seemed to get along very well. The fact that he was prime minister apparently had no effect on their relationship, which seemed to be simply one of a revered master and respectful student.

One day, during his usual visit, the Prime Minister asked the master, "Your Reverence, what is egotism according to Buddhism?" The master's face turned red, and in a very condescending and insulting tone of voice, he shot back, "What kind of stupid question is that!?"

This unexpected response so shocked the Prime Minister that he became sullen and angry. The Zen master then smiled and said, "THIS, Your Excellency, is egotism."



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၈)

Destiny

During a momentous battle, a Japanese general decided to attack even though his army was greatly outnumbered. He was confident they would win, but his men were filled with doubt. On the way to the battle, they stopped at a religious shrine. After praying with the men, the general took out a coin and said, "I shall now toss this coin. If it is heads, we shall win. If tails, we shall lose. Destiny will now reveal itself."

He threw the coin into the air and all watched intently as it landed. It was heads. The soldiers were so overjoyed and filled with confidence that they vigorously attacked the enemy and were victorious. After the battle, a lieutenant remarked to the general, "No one can change destiny."

"Quite right," the general replied as he showed the lieutenant the coin, which had heads on both sides.



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Swimmology

Swimmology

A highly learned professor was traveling on a ship at sea. An illiterate sailor was also on the same ship.

Mid-journey they had a discussion.

The professor asked, "Old man, have you studied geology, the science of the earth?".

The old man replied humbly, "Sir, I am illiterate so I cannot read. I have not studied geology."

The professor then announced, "Old man, then you have wasted one-quarter of your life." The old man became very sad at the thought that he had wasted one-quarter of his life.

The next day the professor asked him, "Old man, have you studied meteorology, the science of weather?"

The old man replied humbly, "Sir, I am illiterate so I cannot read. I have not studied meteorology."

The professor then announced, "Old man, then you have wasted one-half of your life." The old man became very sad at the thought that he had wasted one-half of his life.

The next day the professor asked him, "Old man, have you studied zoology, the science of animal life?"

The old man replied humbly, "Sir, I am illiterate so I cannot read. I have not studied zoology."

The professor then announced, "Old man, then you have wasted three-quarters of your life." The old man became very sad at the thought that he had wasted three-quarters of his life.

On the forth day, it was the sailor's turn to ask a question. He came running to the professor crying, "Professor Sir, Professor Sir, have you studied swimmology, the science of swimming?"

The professor looked surprised and said, "No, I don't know how to swim."

The old man replied, "Oh Professor Sir, I am so sorry! You have wasted your whole life! This ship has struck a rock and it is about to sink. Those who can swim can swim that nearby island. All others will die."

(အစ္မ မသန္းသန္းစိန္ (သစၥာအလင္း) တခါက C Box မွာ ဒီပံုျပင္ေလးဖတ္ခ်င္ပါတယ္ ေျပာထားလို ့ ကၽြန္ေတာ္ရွာျပီး တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အစ္မ စိတ္ေက်နပ္ သေဘာက်လိမ့္မယ္လို ့ထင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေလွထိုးသမေလး ႏွင့္ ကိုုယ္ေတာ္ကေလး

ေအးခ်မ္းတဲ႔ေတာရေက်ာင္းကေလးတစ္ခုမွာသံဃာေတာ္မ်ားေနထိုင္ၾကပါတယ္။

ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုက၀န္းပတ္စီးဆင္းေနပါတယ္။ တျခားေေနရာမ်ားသို႔သြားလာလိုပါက ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုမွတစ္ဆင္႔ ျဖတ္သန္းသြားလာၾကရပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကိုျဖတ္သြားဖို႔ရာ ကူးတို႔ေလွကေလး တစ္စီးပဲရွိပါတယ္။ ကူးတို႔ကုိေလွာ္ခတ္တဲ႔ ကူတို႔သမားကေလးကလည္း အလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ႔ မိန္းမပ်ိဳေလးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီမိန္းကေလးက အသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည္႔စံုသူကေလးပါ။ စီးစရာကလည္း ဒီေလွနဲ႔ ဒီမိန္းကေလးပဲရွိတာေပါ႔ေနာ္။

ကိုယ္ေတာ္ငယ္ကေလးတစ္ပါးဟာ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုေၾကာင္႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကို သြားေရာက္ဆည္းကပ္ဖို႔ လိုအပ္လာပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကို ျဖတ္သန္းသြားလာရပါတယ္။ ကူးတို႔ကူးခတ္တဲ႔ မိန္းမပ်ိဳကေလးက လြန္စြာေခ်ာေမာလွပတာေၾကာင္႔ ကိုယ္ေတာ္ကေလးက ေငးေမာေနမိတာေပါ႔။ တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ႔ ကူးတို႔ခတစ္က်ပ္စီ ေပးၾကရပါတယ္။

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္ကနွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ ။ ။ ဒကာမေလး သူမ်ားေတြက်ေတာ႔တစ္က်ပ္ပဲက်ၿပီး က်ဳပ္က်မွ ဘာလို႔နွစ္က်ပ္က်တာလဲ။

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ကိုယ္ေတာ္ကရဟန္းျဖစ္ၿပီး တပည္႔ေတာ္ကို ငန္းတယ္။ ကိုယ္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ နွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါ႔ ေၾကာင္႔မို႔လို႔ နွစ္ေယာက္ခေပးရမယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ နွစ္ေယာက္ခေပးလိုက္ရပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းျပန္ေတာ႔ ဒီေလွကေလးနဲ႔ပဲေပါ႔။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ကိုယ္ေတာ္က ေလးက ေလွခနွစ္ဆေပးရမွာစိုးလို႔ မိန္းမပ်ိဳေလးကိုလံုး၀မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူး။ ျမစ္ေရျပင္ကိုသာစိုက္ၾကည္႔ေနပါတယ္။

ကမ္းေရာက္ေတာ႔ . . .

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္နွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ ။ ။ ဒကာမေလး ငါနင္႔ကိုလံုး၀မၾကည္႔ပဲ ဘာလို႔ထပ္ပိုေတာင္းရတာတံုး။

မိန္မပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္က တပည္႔ေတာ္ကိုမၾကည္႔ေပမဲ႔ တစ္လမ္းလံုး တပည္႔ေတာ္အေၾကာင္းပဲ ေတြးေတာလာတာ ဆိုေတာ႔႔ ကိုယ္ေတာ႔ေခါင္းထဲမွာ လူနွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။မရဘူး ႏွစ္ေယာက္ခပဲေပးရမယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ဟုတ္ေနျပန္ေတာ႔႔ နွစ္ေယာက္ခ ေပးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေန ့စဥ္အသြားႏွစ္က်ပ္ အျပန္နွစ္က်ပ္ေပးေနရပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ဆရာသမားထံ သူ႔အျဖစ္အျပက္ေတြကိုေျပာျပၿပီး အကူအညီေတာင္းခံပါတယ္။

ဆရာေတာ္။ ။ဒီမိန္းကေလးဟာဥာဏ္ရွိတဲ႔သူျဖစ္တယ္။ ဒီတစ္ခါမင္းေလွစီးရင္ မ်က္နွာလြဲစရာမလိုပါဘူး။ မင္းရင္ထဲမွာျဖစ္ ေနတဲ႔ ကိေလသာသံေယာစဥ္ေတြကိုသာ သိမွတ္ၿပီးတရားရူ႕သြားပါ။ ကုိယ္ေတာ္အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း အဲဒီကစၿပီေတာ႔ေလွခနွစ္ဆေပးစရာမလိုေတာ႔ပါဘူး။

(ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးဆရာေတာ္တစ္ပါးနွင္႔ ေရႊဥမင္တရားျပဆရာေတာ္ဦးေတဇနိယတို႔ ေျပာသည္)

(အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတစ္ခုမွ ေတြ ့ရွိသျဖင့္ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္ ခင္ဗ်ား။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၇)

Wanting God

A hermit was meditating by a river when a young man interrupted him. "Master, I wish to become your disciple," said the man. "Why?" replied the hermit. The young man thought for a moment. "Because I want to find God."

The master jumped up, grabbed him by the scruff of his neck, dragged him into the river, and plunged his head under water. After holding him there for a minute, with him kicking and struggling to free himself, the master finally pulled him up out of the river. The young man coughed up water and gasped to get his breath. When he eventually quieted down, the master spoke. "Tell me, what did you want most of all when you were under water?"

"Air!" answered the man.

"Very well," said the master. "Go home and come back to me when you want God as much as you just wanted air."

(ဒီပံုျပင္ေလးက ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းတုန္းက ညီေလးဖိုးသား-ကိုျပည့္စံုေအာင္ -အျဖဴေရာင္ေမတၱာ (http://sonesiyar.blogspot.com) ကို ေျပာျပျဖစ္ခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေလးပါ။ သူ ့ကို ေျပာတုန္းကေတာ့ ဗမာမႈျပဳျပီး "God" အစား "တရား" လို ့ေျပာင္းေျပာခဲ့ပါတယ္။ အခုကေတာ့ Original Version ပါခင္ဗ်ား။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၆)

Moving Mind

Two men were arguing about a flag flapping in the wind. "It's the wind that is really moving," stated the first one. "No, it is the flag that is moving," contended the second. A Zen master, who happened to be walking by, overheard the debate and interrupted them. "Neither the flag nor the wind is moving," he said, "It is MIND that moves."

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္