အမွန္ႏွင့္ အမွား

ဘုုန္းၾကီးအေနႏွင့္ကေတာ့ နတ္ျပည္ေတြ ငရဲျပည္ေတြႏွင့္ ဆုုေပးဒဏ္ေပးလုုပ္တဲ့ အယူအဆမ်ိဳးေတြကိုု မႏွစ္သက္ဘူး။ ကိုုယ့္ဟာကိုု စဥ္းစားထားတာကေတာ့ တစံုုတစ္ခုုကိုု ငါလုုပ္တယ္ဆိုုရင္ ဒါဟာ လုုပ္သင့္တယ္လိုု႔ ခံစားရလိုု႔လုုပ္လိုုက္တာ။ တစ္ခုုခုုခ်ီးေျမွာက္တာခံရဖိုု႔အတြက္ လုုပ္တာမဟုုတ္ဘူး။ အျပစ္ဒဏ္ခံရမွာမ်ိဳးကိုုလည္း မေၾကာက္ဘူး။

တကယ္လိုု႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဘုုန္းၾကီးလုုပ္လိုုက္တဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုုဟာ ဒီလိုုအက်ိဳးေတြရမယ္၊ ဟိုုလိုု အက်ိဳးေတြရမယ္။ ခ်ီးေျမွာက္ခံရဖိုု႔ေတြ၊ အျပစ္ေပးခံရဖုိ႔ေတြ ေျပာလာမယ္ဆိုုရင္ ဒါဟာ ဘုုန္းၾကီးကိုု ဘယ္လိုုမ်ိဳးလုုပ္ပါလိုု႔ အတင္းအက်ပ္ ေတာင္းဆိုုသလိုုမ်ိဳးလိုု႔ စိတ္ထဲမွာ ခံစားရတယ္။

ဘုုန္းၾကီးလုုပ္လိုုက္တာဟာ ဒါကိုု လုုပ္ရတာကိုု သေဘာက်ႏွစ္သက္လိုု႔ကိုု လုုပ္လိုုက္တာ။ အဲဒါဆိုု လံုုေလာက္ျပီ။

ဘုုန္းၾကီးအေနႏွင့္ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုလည္း ေလးစားခ်င္ပါတယ္။ သူတစ္ပါးကလည္းပဲ ကိုုယ့္ကိုု ေလးစားေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုုယ္မွန္မယ္လိုု႔ထင္တာကိုု လုုပ္ပါတယ္။ တကယ္လိုု႔ ကိုုယ္ကမွားေနတယ္လိုု႔ ထင္တဲ့အရာကိုု လုုပ္လိုက္မိမယ္ဆိုုရင္ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုုု ဘယ္လိုုေလးစားလိုု႔ရႏိုုင္ေတာ့မလဲ။ တျခားသူေတြကေရာ ကိုုယ့္အေပၚ ဘယ္လိုုေလးစားပါ့မလဲ။

အဲဒါဘာေၾကာင့္လဲဆိုုရင္ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုုခ်စ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္မိုု႔လိုု႔ ကိုုယ္မွန္တယ္လိုု႔ ယူဆတဲ့အရာကိုု လုုပ္တာပါ။ တကယ္လိုု႔ ဒကာ၊ ဒကာမေတြလည္း ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုုရင္ မဟုတ္တာ၊ မမွန္တာတစ္ခုုကိုု ဘယ္လိုုလုုပ္ႏိုုင္ပါ့မလဲ။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက

(ဆရာေတာ္ ထိုုင္းႏိုုင္ငံ၊ ဘန္ေကာက္ျမိဳ ႔တြင္ ေဟာၾကားထားေသာ မူရင္းတရားေတာ္ကုိ ႏိုုင္ငံျခားသားဒကာတစ္ဦးမွမွတ္စုုျပန္ထုုတ္ထားတဲ့စာကိုု ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာဘာသာျပန္ဆိုုထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ျပႆနာေတြကိုု ဖန္တီးေပးေနတဲ့ စိတ္

(ေအာက္ေဖာ္ျပပါအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ၾကည္ညိဳေလးစားရပါေသာ ဦးေဇာတိက ဆရာေတာ္ဘုရားမွ အခက္အခဲျပႆနာေတြအမ်ားႀကီး ၾကံဳေတြ႕ရတတ္တဲ့ ဘဝႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး တပည့္တစ္ဦးကို သြန္သင္ဆံုးမထားတဲ့ တရားအဆံုးအမထဲကေန ျပန္လည္ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။)

▶️

ဘ၀မွာ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လို႔ ေျပာတဲ့စကားဟာ မွန္ပါတယ္။

ဘ၀မွာ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြႏွင့္ ျပည့္ေနတယ္။

ေမြးလာတဲ့အခ်ိန္ကေနစျပီး အခက္အခဲဆိုတာေတြကို ရယူပိုင္ဆိုင္လာရတယ္။ ဒါက သဘာ၀တရားပါပဲ။ သူတို႔ကို အေကာင္းဆံုးရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းကို ရွာေဖြသြားဖို႔ပဲ လုိအပ္တာပါ။

အခက္အခဲဆိုတာမွာ သဘာ၀အတိုင္း သူ႔အလိုလို ျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲေတြရယ္၊ လူေတြဖန္တီးလိုက္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲေတြရယ္ ဆိုျပီး ရွိတယ္။

သဘာ၀ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲျပႆနာေတြကိုုေတာ့ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္းေတြကို ရွာေဖြစဥ္းစားျပီး သူတို႔ကိုု ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းပစ္လိုက္လို႔ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျပႆနာေတြျဖစ္လာေအာင္လို႔ ျပဳလုပ္မိ
ေနတတ္တယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ျပႆနာေတြကိုက်ေတာ့ ဘယ္လိုနည္းေတြႏွင့္ ေျဖရွင္းပစ္မလဲ။

ပထမဆံုး ကိုယ္က ဒီအခက္အခဲျပႆနာေတြကို ျဖစ္လာေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္မိတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိထားဖို႔လိုအပ္တယ္။

ျပႆနာကိုု ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးလိုက္မိတဲ့စိတ္ႏွင့္ ျပႆနာဖန္တီးလိုက္မိတဲ့စိတ္ကို ျပန္ျပီးသိလိုက္တဲ့စိတ္ဟာ စိတ္သဘာ၀ ပံုစံခ်င္းမတူၾကဘူး။

ျပႆနာကို ဖန္တီးတဲ့စိတ္မွာ သတိတရားမရွိဘူး။ တည္ၾကည္မႈမရွိဘူး။ ပညာမပါဘူး။

ျပႆနာျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးမိလိုက္ပါလားလို႔ ျပန္သိလိုက္တဲ့စိတ္မွာက်ေတာ့ သတိတရားလည္းပါတယ္။ ပညာလည္းပါေနတယ္။

ျပႆနာေတြကိုေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အဲဒီ ျပႆနာေတြကိုု ျဖစ္လာေအာင္ဖန္တီးလိုက္တဲ့ စိတ္ႏွင့္ အမ််ိဳးအစားပံုစံတူ အျခားစိတ္တစ္ခုႏွင့္ ေျဖရွင္းလို႔ မရႏိုင္ဘူး။

ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ဆိုရင္ သတိတရားရွိျပီး အခက္အခဲအေပၚမွာ ပညာၪာဏ္ၾကီးၾကီးႏွင့္ ျမင္တတ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးရွိဖို႔လိုအပ္တယ္။

ကိုယ့္စိတ္က ျပႆနာေတြကို ဖန္တီးေနတယ္လို႔ ျမင္လာတဲ့အခါမွာ ျပႆနာအမ်ားစုဟာ ေျဖရွင္းျပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ ျပႆနာေတြျဖစ္ေအာင္ ကိုုယ္က မဖန္တီးေတာ့တဲ့အခါ သဘာ၀ေၾကာင့္ သူ႔အလိုလိုျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲျပႆနာေတြေလာက္ပဲ ကိုုယ့္မွာ ေျဖရွင္းဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္။ ျပႆနာေတြရဲ ႔ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ သူ႔အလိုလို ေပ်ာက္ပ်က္သြားတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ျဖစ္လာေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ထပ္ျပီး မလုပ္ေတာ့လို႔ပဲ။

ေျဖရွင္းဖို႔က်န္တဲ့ ျပႆနာ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ဟာလည္း ကိုုယ့္အေပၚမွာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစေတာ့ဘူး။ သူတို႔ကို ေျဖရွင္းရင္လည္း ေျဖရွင္းလိုက္ႏိုင္မယ္။ မေျဖရွင္းပဲ သူတို႔ႏွင့္အတူ ေနသြားမယ္ဆိုရင္လည္း ရႏိုင္တယ္။

အရင္က ေပါင္တစ္ရာေလာက္အေလးခ်ိန္ကို ထမ္းထားရာကေန အခု ေပါင္ ၉၀ ေလ ွ်ာ့က်သြားျပီး ၁၀ ေပါင္ေလာက္ပဲ ထမ္းစရာက်န္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ၀န္ပိမေနေတာ့ဘူး။ ဒီအေလးခ်ိန္ေလာက္ကို ေကာင္းေကာင္းထမ္းထားလို႔ရသြားတယ္။

ဘ၀မွာလည္း မလိုအပ္တဲ့ျပႆနာေတြကို စိတ္ကထပ္ျပီး မဖန္တီးေတာ့ဘူးဆိုုရင္ ဘ၀ဟာ ၀န္ေပါ့သြားတယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင့္ ဘ၀ခရီးကိုု ဆက္သြားႏိုင္တယ္။

ခႏၶာ ့၀န္ႏွင့္ ကိေလသာ၀န္ဆိုျပီးေတာ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးက ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။

ခႏၶာကိုယ္ကိုု က်န္းက်န္းမာမာျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစားစားတယ္၊ အပူအေအးေတြ အလြန္အကၽြံမျဖစ္ေအာင္လို႔ ကာကြယ္တယ္။ ပင္ပန္းရင္ နားရတယ္။ အိပ္ရတယ္။ ေနမေကာင္းတဲ့အခါ ေဆးကုသမႈကို ခံယူူရတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ခႏၶာ ့၀န္ေတြပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အကန္႔အသတ္ေတာ့ ရွိတယ္။

က်န္းမာေရးႏွင့္ညီညြတ္တဲ့ အစားအစာေတြက ဒီေလာက္ေစ်းမၾကီးဘူး။
က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီညြတ္တဲ့ အစားအစာေတြက ပိုေစ်းၾကီးတယ္။ စီးကရက္ေတြ အရမ္း ေစ်းၾကီးတယ္။ ၀ိုင္အရက္ေတြလည္း ေစ်းၾကီးတယ္။ တျခားတျခား စားဖို႔မလိုတဲ့ဟာေတြ၊ ေသာက္ဖို႔မလိုတာ၊ သံုးဖို႔မလိုတာေတြက ေစ်းပိုၾကီးၾကတယ္။ က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္မွ်တတဲ့ အ၀တ္အစားမ်ိဳးေတြဆိုရင္ ေစ်းက ဒီေလာက္မၾကီးဘူး။

ခႏၶာကိုယ္ က်န္းက်န္းမာမာေနဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အခက္အခဲမ်ားမ်ားစားစားမရွိပဲ ေနမယ္ဆို ေနလို႔ရႏိုင္တယ္္။ ေရာဂါေ၀ဒနာအမ်ားစုကလည္း ေခတ္မီေဆးကုသမႈ ကုထံုးေတြႏွင့္ ကုသမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာက္ကင္းျပီး သက္သာႏိုုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကိေလသာ၀န္မွာေတာ့ အကန္႔အသတ္ဆိုတာမရွိဘူး။

ေလာဘျဖစ္လာျပီဆိုရင္ အကန္႔အသတ္ဆိုတာမရွိေတာ့ဘူး။ဘယ္ေတာ့မွ တကယ္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ ေလာဘေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ အာသာဆႏၵကိုုျပည့္၀ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ျဖည့္ဆည္းျဖည့္ဆည္း လံုေလာက္သြားျပီ၊ ျပည့္သြားျပီဆိုတာ မရွိဘူး။ အသိၪာဏ္ကပဲ ေလာဘကိုု ကန္႔သတ္ေပးႏိုင္တယ္။ ထိန္းေပးႏိုင္တယ္။

ေလာဘက သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ ေလာဘမရွိတဲ့ စိတ္ကမွ ေလာဘက ဖန္တီးေပးလိုုက္တဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တယ္။

မာနၾကီးတာ၊ စိတ္ၾကီး၀င္ျပီး ဘ၀င္ျမင့့္တာ၊ ေဒါသထြက္တာ၊ မနာလိုတာ၊ ၀န္တိုတာ အားလံုးဟာ ျပႆနာေတြကို ဖန္တီးတယ္။

ေဒါသကလည္း သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ ေဒါသမရွိတဲ့ စိတ္ကမွ ေဒါသက ဖန္တီးေပးလိုုက္တဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တယ္။

မာနကလည္း သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ မနာလိုတာေတြ၊ ၀န္တိုတာေတြကလည္း သူတို႔ ဖန္တီးလိုက္တဲ့ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလိုမႈ၊ ၀န္တိုမႈေတြ မရွိတဲ့စိတ္၊ သတိရွိေနတဲ့စိတ္၊ ပညာၪာဏ္ဦးစီးေနတဲ့စိတ္ကသာ ျပႆနာေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ႏိုင္ျပီး ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ ဘ၀ခရီးမွာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြ မထမ္းထားရပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္းသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိႏွင့္ေနထိုင္ၾကရလိမ့္မယ္။

သတိရွိလာတဲ့အခါ ဘ၀ကို ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ကိုုယ္လိုသလို ဖန္တီးပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္း ပိုရွိလာတယ္။

သတိႏွင့္ေနထိုင္တာဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ ဘ၀ေနနည္းပဲျဖစ္တယ္။

🔺

(မူရင္းအဂၤလိပ္ေဆာင္းပါးကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ခြင့္လႊတ္တယ္

ခဏေလာက္ တရားအားထုတ္ၾကရေအာင္။

အရင္ဆံုး အသက္ရွဴတာေလးမွာ စိတ္ကို စူးစိုက္ထားမယ္။ ခႏ̕ၶာကိုယ္ကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေအာင္ ထိုင္မယ္။ လက္ေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြႏွင့္ မ်က္ႏွာကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေအာင္ ထားမယ္။ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ စိတ္ကို သက္သာသလိုေလး ထားဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ႏွစ္သက္တဲ့ ပံုစံႏွင့္ ထိုင္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္သာဆံုး ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ၾကိဳးစားျပီး ထိုင္ပါ။ မ်က္လံုးေတြ၊ ႏႈတ္ခမ္းေတြ၊ လ ွ်ာေတြ၊ မ်က္ႏွာေတြကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္လို႔ ေလ ွ်ာ့ခ်ထားျပီး အသက္ကို မွန္မွန္ေလး သဘာ၀အတိုင္းရွဴေနပါ။ အသက္ရွဴတာကို တမင္ထိန္းျပီး မရွဴပါနဲ႔။ သက္သက္သာသာႏွင့္ ပံုမွန္ေလး ရွဴေနပါ။

အသက္ရွဴသြင္း၊ ရွဴထုတ္တာမွာ သတိကို ကပ္ထားပါ။ အသက္ရွဴသြင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ ေလစစရွဴတာကေန ေလရွဴသြင္းတာဆံုးသြားတဲ့အထိ သတိကို အျပည့္ကပ္ျပီး သိေနပါ။ ေလျပန္ရွဴထုတ္တဲ့အခါမွာလည္း အစကေန အဆံုးအထိ သိေနလိုက္ပါ။ ႏွာသီး၀ေလးမွာ သတိကို ကပ္ထားပါ။

အေတြးတစ္ခုခု၀င္လာတဲ့အခါမွာ ညွင္ညွင္သာသာေလး ၀င္လာတဲ့အေတြးေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ျပီး သိေပးပါ။ ျပီးရင္ေတာ့ အသက္ရွဴေနတဲ့ဆီကို သတိကို ညွင္ညွင္သာသာေလး ျပန္ပို႔လိုက္ပါ။

အခု ကိုယ္က နာၾကင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္ပါ။ နာၾကင္ေအာင္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ သူ႔ကို နာၾကင္ထိခိုက္သြားေအာင္ ေျပာဆိုခဲ့တာ၊ မ်က္လံုးေတြႏွင့္ ၾကည့္ခဲ့တာေတြကအစ ပါပါမယ္။ သူ ဘယ္လို နာၾကင္ခဲ့ရမယ္၊ ဘယ္လို ခံစားခဲ့ရမယ္ ဆိုတာကို ေတြးၾကည့္လိုက္ပါ။

ဒီလိုစဥ္းစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ဘက္ကလည္း စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေအးခ်မ္းေနေအာင္ ထားထားပါ။ စိတ္ထဲကေန အဲဒီလူကို ရိုးရိုးသားသားႏွင့္ “ငါမွားသြားခဲ့ပါတယ္။ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။” လို႔ စိတ္ကူးထဲကေန ေျပာလိုက္ပါ။ တကယ္လို႔ အဲဒီလိုမ်ိဳး မေျပာႏိုင္ေသးရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဒီလို မေတာင္းပန္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာေလးကိုပဲ ကိုယ့္ဖာသာ သိျပီး လက္ခံလိုက္ပါ။ ဒီလူႏွင့္ ျပႆနာျဖစ္ခဲ့တာဟာ သိပ္မၾကာေသးခင္အခ်ိန္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္က ျဖစ္ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဒီလူအေၾကာင္းကို စဥ္းစားျပီး ႏူးႏူးညံ့ညံ့၊ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ႏွင့္ “ငါမွားသြားခဲ့ပါတယ္။ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။” လို႔ ေျပာပါ။ ဒီလိုစိတ္ထဲကေန ရိုးရိုးသားသားႏွင့္ ေတာင္းပန္လိုက္တဲ့အခါမွာ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လို ခံစားရလဲဆိုတာကို ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေနရာပိုထြက္လာသလိုမ်ိဳး ျဖစ္တာကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ ဒီလို စိတ္ထဲမွာ ေနရာလြတ္သြားသလို ျဖစ္သြားျပီဆိုရင္ စိ္တ္ကို အသက္ရွဴေနတာေလးမွာ တခါျပန္ျပီး သတိကပ္ေပးလိုက္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းမႈႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေနပါေစ။

အခုတခါ ကိုယ့္ကို နာၾကင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္ပါ။ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုခံစားရလဲ။ နာၾကင္မႈကို ခံစားလာရမယ္။ မတရားအလုပ္ခံခဲ့ရလို႔ ေဒါသေတြ ျဖစ္လာမယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူက ငါ့ကို ဒါမ်ိဳးလုပ္ခဲ့ရတာလဲ။ ငါ့ကို ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းက ဘာလဲဆိုတာကို ၾကည့္ပါ။ ဒါကို မတရားဘူးလို႔ ခံစားရမယ္။ အႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရတယ္လို႔ ခံစားရမယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ စိတ္ထဲကေန “ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မာသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။” လို႔ ေျပာပါ။ “ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မာတဲ့သူ၊ နားလည္ေပးႏိုင္စြမ္း၊ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့သူျဖစ္တယ္။ ငါ မင္းကို ခြင့္လႊတ္တယ္။ ခြင့္လြတ္ျခင္းကို ငါေရြးခ်ယ္တယ္။” လို႔ စိတ္ထဲကေန ေျပာလိုက္ပါ။

အခုဒီတခါေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြင့္လႊတ္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ဖာသာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိျပီး ကိုယ့္ဖာသာ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥေတြကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မလုပ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနတာေတြ၊ မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အျပစ္တင္ေနတာေတြ၊ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး အျပစ္တင္ေနတာေတြ အားလံုးကို စဥ္းစားပါ။

သိမ္ေမြ႔ေအးခ်မ္းေနတဲ့ စိတ္ႏွင့္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားျပီး ကိုယ့္ဖာသာေျပာလိုက္ပါ။

“ငါ့ကိုယ္ငါ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ အခု “ငါ” ျဖစ္ေနတဲ့ ငါ့ကိုငါကို ခ်စ္ပါတယ္။”

ဒီလိုမ်ိဳးေျပာလိုက္တဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္သြားလဲ ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ဒီလိုေျပာလိုက္တာကို လက္ခံလို႔ရလား။

ငါဟာ ေလ့လာသင္ယူဖို႔၊ နားလည္လက္ခံဖို႔အတြက္ အခု ဒီေနရာကို ေရာက္ေနတယ္။
ငါအပါအ၀င္ အားလံုးကို သည္းခံခြင့္လႊတ္ဖို႔အတြက္ ဒီေနရာကို ေရာက္ေနတယ္။
ငါ့မွာ တျခားပိုျပီးေတာ့ အေရးၾကီးတာေတြ လုပ္ဖို႔ ရွိေနေသးတယ္။
ငါဟာ လြတ္လပ္မႈဆီေရာက္ဖို႔အတြက္ ေရွ ႔ကို တက္လွမ္းေနတဲ့သူျဖစ္တယ္။
အားလံုးအေပၚ နားလည္ခြင့္လႊတ္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ငါဟာ အားလံုးကို လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးလိုက္တယ္။
ငါလက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနအတြက္ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ အျပစ္ပံုမခ်ဘူး၊ တာ၀န္မခံေစဘူး။
ငါ့ဘ၀ကိုငါ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႏွင့္ ေနထိုင္မယ္။
ငါ့ရဲ ႔ စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးျမင့္မားတိုးတက္မႈအတြက္ ငါဟာ လြတ္လပ္ေနတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။
ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ ၾကီးျမတ္တဲ့သူျဖစ္တယ္။
ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတဲ့သူျဖစ္တယ္။
ငါဟာ သဒၶါတရား အားေကာင္းတဲ့သူျဖစ္တယ္။
ငါဟာ ခြင့္လြတ္ႏိုင္တဲ့သူျဖစ္တယ္။

စိတ္ကေလး ျငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္စိတ္ကို လိုသလို ညႊန္ၾကားလို႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို ေကာင္းတဲ့ ကုသိုလ္တရားေတြဘက္မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႔ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းေၾကာင္း ညႊန္ၾကားႏိုင္တဲ့ အနည္းဆံုးလိုအပ္တဲ့ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ အေျခအေန၊အတိုင္းအတာတစ္ခု ရွိေနေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။

Ven Sayadaw U Jotika
(From Forgiveness)

(အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ ဆရာေတာ့္တရားကို ျမန္မာလို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုထားတာျဖစ္လို႔ အမွားအယြင္း တစ္စံုတစ္ရာ ပါခဲ့ပါလ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ဘာသာျပန္ ခ်ိဳ ႔ယြင္းအားနည္းမႈသာ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

တိတ္ဆိတ္မႈ ျငိမ္သက္မႈ

အသံဟာ လူကို ေတာ္ေတာ္ မအီမသာ ျဖစ္ေစတယ္၊၊ အသံဆူညံတဲ့ ေနရာမွာ ေနရတဲ့သူဟာ စိတ္ ပိုတိုတယ္၊၊ အသံဆူညံတဲ့ ေနရာမွာ ေနတဲ့သူဟာ သတိ ပိုေမ့တတ္တယ္တဲ့၊ အလုပ္ေတြ မွားတယ္တဲ့၊၊ 

အသံဆူညံလို႔ အိပ္ေရး ပ်က္တာဟာ ေရရွည္မွာ က်န္းမာေရးကို ထိခိုက္ေစတယ္၊၊ ဒါေႀကာင့္ တခ်ိဳ႕ နိုင္ငံေတြမွာ အသံဆူညံမႈ ထိန္းသိမ္းေရးဆိုတာကို အခု ေတာ္ေတာ္ကိုပဲ ႀကိဳးစားေနတယ္၊၊ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အသံဆူညံမႈ ထိန္းသိမ္းေရး ဆိုတာမ်ိဳး လုပ္သင့္တယ္၊၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာ အသံမ်ိဳးစံု ဆူညံတယ္၊၊

Noise pollution has become a major problem.
ဆူညံသံဆိုတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ ညစ္ညမ္းမႈဟာ ႀကီးမားတဲ့ ျပႆနာ ျဖစ္လာျပီ၊၊
တိတ္ဆိတ္မႈဟာ သန္႔ရွင္းမႈတမ်ိဳး ျဖစ္တယ္၊၊ ဆူညံသံ ညစ္ညမ္းမႈဆိုတာကို ေတာ္ေတာ္ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားသင့္တဲ့အခ်က္ ျဖစ္တယ္၊၊ အသံခ်ဲ႕စက္ ဝယ္နိုင္တဲ့သူတိုင္း ကိုယ္ႀကိဳက္သလို အသံက်ယ္က်ယ္ ဆူညံသံကို လုပ္ခြင့္ရေနတာဟာ ညစ္ညမ္းမႈကို လုပ္ခြင့္ ရေနတာပါပဲ၊၊

တိတ္ဆိတ္တဲ့ အခ်ိန္ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ေနရာ ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ရွားသြားျပီ၊၊ တိတ္ဆိတ္မႈဟာ အသိဉာဏ္ ေလးနက္မႈ အတြက္ အေရးႀကီးတယ္ ဆိုတာကို မသိႀကေတာ့ဘူး၊၊

Silence and serenity are an essential part of beauty.
တိတ္ဆိတ္ေနျခင္း ေအးခ်မ္းေနျခင္း ျငိမ္သက္ေနျခင္းဟာ လွပျခင္းရဲ႕ အနွစ္သာရတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္၊၊

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက
( မဟာျမိဳင္ေတာရ )

“ ေတြးမိတိုင္းေပ်ာ္တယ္ ”
စာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း တရားေတာ္

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊ 

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတာပဲ ရိွေတာ႔တယ္၊

ၿငိမ္းခ်မ္းတာပဲ ရိွေတာ႔တယ္။

ငါစိတ္ခ်မ္းသာသလို အားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာၾကပါေစ။

ငါ႔အတြက္လည္း အက်ိဳးရိွတာ၊ အမ်ားအတြက္လည္း အက်ိဳးရိွတာကို လုပ္မယ္။

ငါတစ္ေယာက္တည္း အက်ိဳးရိွၿပီးေတာ႔ အမ်ားအက်ိဳး ထိခိုက္တာကို မလုပ္ဘူး။

ရိုးရိုးသားသား၊ မွန္မွန္ကန္ကန္၊ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လုပ္မယ္။

မရိုးသားတာ၊ မမွန္ကန္တာကို မလုပ္ဘူူး။

ဘယ္ေလာက္ပဲ အခက္အခဲေတြရိွရိွ အမွန္ကန္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုး၊ အရိုးသားဆံုး နည္းလမ္းကို ရေအာင္ရွာၿပီးေတာ႔ အခက္အခဲေတြကို ေၿဖရွင္းသြားမယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတာ သဘာ၀ပါ။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ လြတ္လပ္တဲ႔စိတ္ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ အမွန္ကို လိုလားတဲ႔စိတ္ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ တကိုယ္ေကာင္းမဆန္ဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ တန္ဖိုးအရိွဆံုးအရာ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳမရိွရင္ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ၊ ရာထူး၊ အာဏာ ဘယ္ေလာက္ပဲရိွရိွ ဘ၀ဟာ အဓိပၸာယ္ မရိွႏိုင္ဘူး။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွုရိွတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ ၿမင္႔ၿမတ္တဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿမင္႔ၿမတ္တဲ႔သူဟာ သေဘာထားၾကီးတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

သေဘာထားၾကီးတဲ႔သူဟာ မ်ွတတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

သေဘာထားၾကိီးတဲ႔သူဟာ ခြင္႔လႊတ္တတ္တဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ မိတ္ေဆြေကာင္းၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔သူဟာ မိမိကုိယ္ကို ေလးစားတဲ႔သူၿဖစ္တယ္။

မိမိကိုယ္ကို ေလးစားတဲ႔သူဟာ သူတစ္ပါးကို ေလးစားတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔စိတ္ဟာ အမွန္ကို လိုလားတဲ႔စိတ္ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔သူဟာ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔စိတ္ဟာ ေက်နပ္ေနတဲ႔စိတ္ ၿဖစ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔စိတ္မွာ စာနာမႈရိွ္တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔ စိတ္မွာ ဂုဏ္သိကၡာ ရိွတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ႔စိတ္မွာ သတၱိေတြ၊ အင္အားေတြ ၿပည္႔ေနတယ္။

စိတ္ရဲ ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈဟာ အေပ်ာ္အပါးထက္ ပိုၿပီး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတယ္။

မိမိစိတ္ကို ၿပန္ၾကည္႔ပါ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနပါတယ္၊

ၿမင္႔ၿမတ္ေနပါတယ္။

ေကာင္းတဲ႔နည္း၊ မွန္ကန္တဲ႔နည္းနဲ႔ ေအာင္ၿမင္တဲ႔သူ၊ ၾကီးပြားတဲ႔သူ ၿဖစ္ရမယ္။

ငါ႔မွာ အရည္အခ်င္းေကာင္းေတြ အမ်ားၾကီးရိွတယ္။

ေန႔စဥ္ ၾကိဳးစားသြားမယ္။

ငါဟာ ငါ႔အက်ိဳးကိုေရာ၊ အမ်ားအက်ိဳးကိုပါ အမ်ားၾကီး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ႔သူ ၿဖစ္တယ္။

ငါဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ စိတ္ဓါတ္ေရာ၊ အသိဉာဏ္ေရာ၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေရာ တိုးတက္ေနတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊

ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ၊

အားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။



Typed By: Monica Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Autobiography Of Sayadaw U Jotika

 

Sayadaw U Jotika (Autobiography)

***************************

The need to express is very strong. It is very important for our growth. If you don't have any opportunity to express, you lose creative thinking. Well, that's another attachment. I can't force myself to let go of it. Many times I picked up my pen to write, and many times I put it down. Something hard to put into words is in my mind. Pl

ease don't think I'm preaching. I'm just expressing my personal point of view (feeling, observation) which seems true to me.

I know that a lot of things I've said can easily be misconstrued. A person can use them against me. I can't really make my points clear in a letter. Even to talk about them would be a very difficult task for me. Anyway I tried to express my views. The things I've said might not agree with the great books. I don't expect you to agree with me. They are not universal truths. Just my opinions as of October 1986. I'm liable to change, as anything else. Excuse me for my mistakes.

I'm a man who keeps himself upset all the time, believe it or not. One day I'll be happy. Here is something about me. I was born on 5 August 1947. I was educated at a Roman Catholic missionary school. I read about most of the things in this universe. I did not believe in any organised religion. Well, who knows? I thought of becoming a bhikkhu (monk) from the age of nineteen but instead I went to university, and found the education very unsatisfactory. I then educated myself. I found that almost everybody was after position, money, pleasure — very superficial.

I couldn't go on living for the rest of my life like that. I left my family although 1 love my daughters very dearly. I have no place in this competitive society. Being a bhikkhu and living in the forest is the best way of life for me; it suits my temperament.

Yes, my grand mother was Shan. She lived a long, peaceful life and died when she was about eighty. I was fourteen then. We were very close. I think of her quite often.

I like Shan people, too. They are very mellow. There are a lot of Shan people around Maymyo; some living in Ye Chan Oh Village where we are. There is another village called Yengwe where most of the villagers are Shan, and they speak the Shan language. Some old Shan ladies look like my grandmother — quiet, peaceful, loving, simple, patient, content, unimposing and very friendly. How unlikely to find such people in modern cities. People who are rich are very suspicious; they think people are after their money.

You asked me about my relationship with my family. It was never good. The only person I love in my family is my elder sister. She loves me although she could not understand me.

Yes, "I've never felt I belong to that family". I was like a stranger in my family. Maybe some day I'll go and see my sister. My relationship with my parents was a love-hate relationship. (Both of them are dead now.) I was very lonely at home. I know how you feel about your relationship with your family. It's OK. We find love and understanding elsewhere. No matter what you do and no matter what happens I will always be your father, brother, friend, counsellor, etc.

I live on the border of two different cultures — Eastern and Western. Born in Burma (Myanmar) and educated in a Western-style school. Being exposed to all different kinds of religions — Buddhism, Christianity, Judaism, Hinduism, Islam — and also to materialism through philosophy. I ended up not believing in anything seriously. Western psychology — Freud, Jung, Adler, Rogers, Laing, William James, and many others; Western philosophy — Socrates, Plato, Aristotle, Hegel, Kant, Nietzsche, Kierkegaard, Bertrand Russell, Wittgenstein, Bergson, etc. — enough to make a person very confused. I studied electrical engineering; read advanced scientific theories, including black holes.

I know how little people are sure of anything. The most important thing to know is your own mind. Yes, I want freedom. And this should be known from the outset. My freedom is not for sale.

Living too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'm a lion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains like a mountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that as a danger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too. So I am seeing more and more what imprisons the mind. Although I've read a lot of the Pitaka [see glossary for definition], when I find something (see something) it's like I'm making a new discovery. To discover for myself those simple truths — what a great joy! Eureka!

I can't stand those people who talk like they know about something just because they've read about it in books. But sometimes I catch myself doing just that, though I'm doing it less and less.

Mountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. Sometimes I want to express my deepest understanding, but it's hard to find a person who knows how to listen, understand and appreciate. Mostly I'm the one who listens. People like to talk to me.

I think wanting to be independent and free (physically as well as mentally) is my strongest desire. There are different forms and stages of freedom. I must follow my nature, at all costs. I might have to disappoint my friends. So many people expect so much of me. It is very unlikely that I can/will fulfil their expectations of me. I am heading towards my own freedom, not conformity.

I've been reading Memories, Dreams, Reflections by Carl Jung. I am very interested in some of his ideas. Some of the things he said about himself really expresses me also. So I am going to quote some of the passages to you: "As a child I felt myself to be alone, and I am still, because I know things and must hint at things which others apparently know nothing of, and for the most part do not want to know."

Loneliness does not come from having no-one around oneself, but from being unable to communicate the things that seem important to oneself, or from holding certain views that others find inadmissible. If a man knows more than other people, he becomes lonely. But loneliness is not necessarily inimical to companionship, for no-one is more sensitive to companionship than the lonely man, and companionship thrives only when each individual remembers his/her individuality and does not identify him/herself with others.

I have to obey that inner law which is imposed upon me, leaving me no freedom of choice. Of course I did not always obey it. How can anyone live without inconsistency? ("Talking about rebirth — in my case it must have been primarily a passionate urge toward understanding which brought about my birth, for that is the strongest element in my nature.")

"I have also realised that one must accept the thoughts that go on within oneself of their own accord as part of one's reality. The categories of true and false are, of course, always present but because they are not binding they take second place. The presence of thoughts is more important than our subjective judgment of them. But neither must these judgments be suppressed, for they are also existent thoughts which are part of our wholeness." (So, be mindful of everything.)

A person who has not passed through the inferno of their passions has never overcome them. They then dwell in the house next door, and at any moment a flame may dart out and set fire to his own house. Whenever we give up, leave behind, and forget too much, there is always the danger that the things we have neglected will return with added force. (Don't sit on top of your passions; be mindful of them. For me, 'passed through' doesn't mean 'acted out', it means being aware of them, experience them mindfully.)

"Indeed, our 'cult of progress' is in danger of imposing onus even more childish dreams of the future the harder it presses us to escape from the past. Reforms by advances, that is, by new methods or gadgets, are of course impressive at first, but in the long run they are dubious and in any case dearly paid for. By no means do they increase the contentment or happiness of people on the whole. Instead, they are deceptive sweetenings of existence, like speedier communications, which unpleas antly accelerate the tempo of life and leave us with less time than ever before." (So, live as simply as possible.)

I have done without electricity, and tend the fireplace and stove myself. Evenings, I light the old lamps. There is no running water, and I pump the water from the well. I chop the wood and cook the food. These simple acts make man simple; and how difficult it is to be simple. In Bollingen, silence surrounds me almost audibly, and I live in modest harmony with nature. An indescribable stillness prevailed.

In the Tower at Bollingen it is as if one lived in many centuries simultaneously. The place will outlive me, and in its location and style it points backward to things long ago. There is very little about it to suggest the present. If a man of the sixteenth century were to move into the house, only the kerosene lamp and the matches would be new to him; otherwise, he would know his way about without difficulty. There is nothing to disturb the dead, neither electric light nor telephone. (Carl Jung)

There is a lot more left, but I want to stop here. You must be bored to death. I think I am a rebel in some ways. All my life I've been a rebel. My fantasy: living deep in the mountains, away from people and noise with bare necessity; quietly and peacefully. Do I cry? Well, who would believe that an old monk like me still has tears to cry. My nature is like slow burning ember. You don't see the flame but it burns nonetheless. I don't want judgment; I want understanding. I am also not perfect.

I am becoming even more imperfect. So I'm scared of those who are judgmental. I want to be left alone. They say a monk shouldn't be attached to any body or anything but I can't do that. I'm not just a monk; I'm also a human being. I am not trying to be somebody. I just try my best to understand whatever is happening in my life, in my mind, in my heart. No name and no fame; when I die nothing will remain. 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၆)

သတိက အဆင္သင့္ရွိေနရင္ မေက်နပ္တဲ့ စိတ္ကေလး ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ခ်က္ခ်င္းျမင္ႏိုင္တယ္။ ဒီစိတ္ကေလးဟာ မေက်နပ္တဲ့ အေတြးေလးပဲ၊ ေဒါသစိတ္ကေလးပါ၊ ငါမဟုတ္ဘူး၊ သူ႔သဘာ၀နဲ႔သူပဲ၊ အဲဲဒီလို ေဒါသစိတ္ကို ငါမဟုတ္တဲ့ စိတ္အေနနဲ႔ ျမင္တတ္သြားၿပီဆိုရင္ ခြင့္လြတ္ရတာ ပိုလြယ္သြားတယ္။ အဲဒီေဒါသစိတ္ကို ငါ့စိတ္လို႔ ျမင္ေနရင္ ငါမေက်နပ္ဘူးဆိုတဲ့ အေတြးေၾကာင့္ ငါေက်နပ္ေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေတြ အမ်ားႀကီး ဆက္ေတြးရေတာ့တယ္။ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လို႔ရွိရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေနရာတင္ ရပ္လို႔ရတယ္။ ဇာတ္လမ္း မရွည္ေတာ့ဘူး။

ကိေလသာ အေၾကာက္ဆံုးအရာက အနတၱဉာဏ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္တာပဲ။ ေအးေအးေဆးေဆးၾကည့္ႏိုင္ရင္ ကိေလသာဟာ စိတ္၀င္စားစရာ အင္မတန္ေကာင္းတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ကိေလသာဟာ မဟုတ္တာကို အဟုတ္လို႔ ထင္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖန္တီးျပႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပယ္ဖို႔ထက္ သိဖို႔ ပိုအေရးႀကီးတယ္။

ကိုယ့္မွာ ကိေလသာ ကင္းသလား၊ မကင္းဘူးလားဆိုတာ သူမ်ားကို သြားမေမးပါနဲ႔၊ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူ႔ဟာသူျပပါ လိမ့္မယ္ေနာ္။ ေလာကဓံတရားက စာေမးပြဲစစ္ေပးမယ္။

ကိုယ့္မွာ ဣႆာမစၦရိယျဖစ္တာကို ျဖစ္မွန္းသိလိုုက္ရတာ အက်ဳိးအင္မတန္မ်ားပါတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ကို မသိဟန္ေဆာင္ထားတာ ဖံုးထားတာဟာ အမွန္ေတာ့ ကိုယ္ပဲ ထိခိုက္တယ္၊ နစ္နာတယ္။

ေလာဘဟာ ကေလးဆန္တယ္။ ေဒါသဟာ သိပ္ကေလးဆန္တယ္။ မာန ဣႆာ မစၦရိယ စသည္ သူတို႔မရွိတဲ့အခါမွာ တကယ့္ကို ရင့္က်က္မွဳ အျပည့္ရွိေနတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရင့္က်က္မွဳရွိလာေအာင္ တကယ္အသိဉာဏ္ရွိတဲ့ လူႀကီးျဖစ္လာေအာင္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနမွ ျဖစ္ေတာ့မွာ။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို၀န္တိုမွဳ၊ ယံုမွားသံသယျဖစ္မွဳ၊ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္မွဳ၊ ထိုင္းမွဳိင္းေတြေ၀မွဳ စတာေတြဟာ ရန္သူစိတ္ေတြပဲ။ ကိေလသာအေၾကာက္ဆံုးဟာ သူ႔ကို ရန္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကိေလသာအေၾကာက္ဆံုးဟာ သူ႔ကို သတိနဲ႔ဉာဏ္နဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္တာကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ။

ကိေလသာရဲ႕သေဘာက ငါနဲ႔ေပါင္းစပ္မိရင္ အင္အားပိုၿပီး ႀကီးတတ္တယ္။ ကိေလသာဟာ အတၱရဲ႕အကူအညီကို မရရင္ အားနဲသြားတယ္။ ဘယ္လိုကိေလသာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာဘျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ မာနျဖစ္ျဖစ္ ငါဆိုတဲ့ သကၠာယဒိ႒ိရဲ႕ အေထာက္အပံ့ကို မရရင္ သူသိပ္အားမႀကီးဘူး။ ျဖစ္ေၾကာလည္း မရွည္ဘူး။ ျမန္ျမန္နဲ႔ေျပသြားတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလို၀န္တိုမွဳေတြကို အနတၱအျဖစ္နဲ႔ျမင္ရင္ သူအင္အားနဲၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆုတ္ သြားမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဆီက ပညာနဲ႔ အသိဉာဏ္လည္း ရလိုက္မယ္။ သူက ကိုယ့္ကို ပညာအသိဉာဏ္ေတြ ေပးသြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာလာတယ္။ အတြင္းမွာ အင္အားေတြ ရွိလာတယ္။ အင္မတန္ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။

ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အုတ္ေတြ၊ ေက်ာက္ေတြ၊ သံေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ရဲတိုက္ႀကီးကေတာ့ လူပုဂၢိဳလ္ကို ျပင္ပရန္သူကိုပဲ ကာကြယ္ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္၊ ကိုယ့္စိတ္ထဲကို အၿမဲ၀င္ေနတဲ့ ကိေလသာရန္သူကိုေတာ့ ၀င္မလာေအာင္ အကာအကြယ္ မေပးႏိုင္ပါဘူး။ ကိေလသာရန္သူ စိတ္ထဲကို ၀င္မလာေအာင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာကသာ ကာကြယ္ႏိုင္တာပါ၊ ျပင္ပက ရန္သူထက္ ကိေလသာရန္သူက ပိုေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

သမထက စိတ္ကို တျခားအာရံု မေရာက္ေအာင္ အတင္းခ်ဳပ္ထားတာ၊ ဖမ္းထားတာ၊ ထိန္းထားတာ၊ ထြက္မလာေအာင္ အေပၚကေန ဖံုးထားတယ္။ ဖိထားတယ္။ ၀ိပႆနာက ဖံုးထား ဖိထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ၀ိပႆနာဘာ၀နာက စိတ္မွာျဖစ္တတ္တဲ့ ကိေလသာရဲ႕ သဘာ၀ကို နက္နက္နဲနဲ သိသြားၿပီးေတာ့ အသိဉာဏ္နဲ႔ ပယ္လိုက္တာ၊ အတြင္းကေန သူ႔ရဲ႕အေၾကာင္းရင္းကို ကုလုိက္သလိုပဲ။ ကိေလသာကို အရင္းအျမစ္ကေနၿပီးေတာ့ တစ္ခါတည္း ပယ္ႏိုင္ေအာင္ အားထုတ္တဲ့ ဘာ၀နာျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပိုၿပီးေတာ့ နက္နဲတယ္။ ဉာဏ္အမ်ားႀကီး ပါပါတယ္။

စိတ္ထဲမွာ ေလာဘျဖစ္တယ္ ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒီေလာဘကို ဖိဖို႔ ဖံုးထားဖို႔ မႀကိဳးစားပဲနဲ႔ အဲဒီေလာဘရဲ႕သဘာ၀ကို စိတ္ပါလက္ပါ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တာပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ပါမ်ားရင္ ေလာဘျဖစ္စရာ အာရံုတစ္ခုနဲ႔ စိတ္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မွဳရွိတဲ့အခါ ေလာဘျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္ျမင္ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ သိရတယ္ေနာ္။

အဲဒီလို ၾကည့္တဲ့အခါမွာ အဲဒီေလာဘျဖစ္တဲ့ စိတ္ကိုပဲ စိတ္၀င္စားစရာ၊ အံ့ၾသစရာတစ္ခုအေနနဲ႔ ျမင္ရတယ္။ ငါ့စိတ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ စိတ္နဲ႔အာရံုတစ္ခုနဲ႔ တိုက္ဆိုင္တဲ့အခါမွာ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚလာတဲ့ စိတ္ကေလးတစ္ခုပဲ။ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသဖို႔ေကာင္းတယ္။ ငါ့စိတ္မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ကိုပဲ အနတၱသေဘာ ျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ အနတၱဥဉဏ္နဲ႔ ျမင္ႏိုင္မွသာ အျမင္မွန္တစ္ခုကို ရၿပီလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ေလာဘကို ခ်က္ခ်င္း မပယ္ႏိုင္ေသးဘူးေနာ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ တရားကို အားထုတ္သြားတဲ့အခါမွာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေလာဘျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ ေဒါသျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ မာနျဖစ္တဲ့အခါ သိတယ္။ ဣႆာမစၦရိယျဖစ္တဲ့ အခါ သိတယ္။ ဒီလိုသိရင္းသိရင္းနဲ႔ ဒီလိုသိတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ ၾကာေလႀကီးေလ ျဖစ္လာတယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ မာနေတြ ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္း မေပ်ာက္ေသးဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ကို သိတဲ့အသိဉာဏ္က ႀကီးလာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာတရားမွာ ပယ္ဖို႔ထက္ သိဖို႔က ပိုအေရးႀကီးတယ္ လို႔ ေျပာတာေနာ္။ အသိဉာဏ္ႀကီးလာမွ အဲဒီအသိဉာဏ္က သူ႔ဟာသူ ပယ္သင့္တဲ့ကိေလသာကို ပယ္တာပဲ။ ငါက ပယ္လိုက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အတၱနဲ႔ ပယ္လို႔ မရဘူး။ အနတၱနဲ႔မွပဲ ပယ္လို႔ရတယ္။

အၾကည့္ခံျဖစ္တဲ့ အာရံုကလည္း အနတၱပဲ၊ ၾကည့္ေနတဲ့ စိတ္ကလည္း အနတၱပဲ၊ ႏွစ္ခုစလံုး အနတၱျဖစ္သြားတယ္။ အဲသလိုျဖစ္သြားရင္ ဒီျပႆနာကို ကိုင္တြယ္ေျဖရွင္းရတာ ပိုလြယ္သြားတယ္။

အားလံုးဟာ အနတၱပါလားလို႔ တကယ္ျမင္ရင္ ဘာေရွ႕ဆက္စရာရွိေသးလဲ၊ ဘာမွ ဆက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီမွာ လမ္းဆံုးသြားၿပီ။ အားလံုးကိုသာ အနတၱလို႔ျမင္ရင္၊ အားလံုးကိုသာ အနိစၥလို႔ျမင္ရင္ ေရွ႕ဆက္စရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး။ ဇာတ္လမ္းက အင္မတန္တိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြရွည္ေနၾကတာဟာ အတၱေၾကာင့္ပါ။

ခံစားခ်က္တစ္ခုခု၊ ဥပမာ-ေလာဘျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသျဖစ္ျဖစ္၊ မာနျဖစ္ျဖစ္၊ မနာလို၀န္တိုစိတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ေၾကာက္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္၊ အားငယ္စိတ္ျဖစ္ျဖစ္ အျဖစ္မ်ားလို႔ရွိရင္ အဲဒီခံစားခ်က္က စိတ္ထဲမွာ ေနရာအျပည့္ ယူထားလိုက္တယ္။ ေနရာမဖယ္ ေတာ့ဘူး။ ေတြးသမွ် အေတြးေတြဟာ အဲဒီနား ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ ေတြးေတာ့တာပဲ။ ခံစားမွဳတစ္ခုထဲမွာ ေခ်ာင္ပိတ္မိ ေနတာဟာ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းသလဲဆိုတာ သိၾကပါတယ္။

သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္လာတဲ့အခါမွာ ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီေခ်ာင္ပိတ္မိေနတဲ့ စိတ္ဟာ မရွိေတာ့ဘူး။ ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္ၿပီဆိုရင္ ငါဆိုတာေတာင္ ေပ်ာက္သလိုျဖစ္သြားတယ္။ သိတာပဲရွိေတာ့တယ္။ အဲဒီလို ငါဆိုတာပါ ေပ်ာက္ၿပီးေတာ့ သိတဲ့သေဘာသက္သက္ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ကတည္ၿငိမ္ၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္း ေနတယ္။ လြတ္လပ္ေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတိတ္မရွိဘူး၊ အနာဂတ္မရွိဘူး၊ ငါမရွိေတာ့တဲ့ သတိ၊ သမာဓိမ်ဳိးႀကံဳဖူးရင္ ထြက္လမ္းကို သိၿပီး ေခ်ာင္ပိတ္မိရင္ ခဏပဲ။ ဒီနည္းကို မသိရင္ ကိုယ့္အေတြးက ကိုယ့္ကို ႏွိပ္စက္တာကို ေကာင္းေကာင္း ခံရမယ္။

သိေနလို႔ရွိရင္ လံုး၀အေတြးအေတာ မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ ဒီလိုသိရတဲ့အာရံုကို ငါလို႔မထင္ေတာ့ဘူး။ ပထမေတာ့ ငါ့လက္ကပူေနတာလို႔ ထင္တာ၊ ငါ၊ လက္၊ ပူ သံုးခုကို တြဲထားတာ။ ေနာင္သတိ အင္မတန္ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ လံုး၀ အေတြးအေတာမရွိ၊ ပစၥဳပၸန္တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္လည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ငါဆိုတဲ့ ပညတ္ ကြာသြားၿပီ။ လက္ဆိုတဲ့ ပညတ္လည္း ကြာသြားၿပီ။ ပူတယ္ဆိုတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကိုပဲ သိေနရေတာ့တာ။

အဲသလို ငါလည္းမဟုတ္၊ လက္လည္းမဟုတ္ပဲ ပူတာကို သိတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရမတ္ကို သိတယ္။ ပညတ္ မပါေတာ့ဘူး။ ငါပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္ပူတာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ပူတာဟာ ပူတာပဲ။ ရုပ္အေပၚမွာ ငါဆိုတဲ့ အထင္အျမင္မွားမွဳဟာ ေပ်ာက္သြားၿပီ။

အဲဒီလို ပစၥဳပၸန္ တကယ္တည့္တဲ့အခ်ိန္၊ ပညတ္မပါပဲနဲ႔ ပရမတ္ကို တကယ္သိတဲ့အခ်ိန္မွာ အမွန္ကို သိတာပဲ။ အၿမဲတမ္း ငါဆိုၿပီးေတာ့ စြဲလာတဲ့ အစြဲႀကီးဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခဏေလာက္ ေပ်ာက္သြားတယ္။ သိတဲ့စိတ္ကေလး ရွိတယ္။ သိရတဲ့အာရံုရွိတယ္။ က်န္တာဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီလို အသိအျမင္ဟာ အင္မတန္ ထူးဆန္းတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ အသိဉာဏ္ဟာ အင္မတန္ နက္နဲတယ္။ အာရံုက ရိုးတယ္၊ သိတာလည္းပဲ ရိုးရိုးေလးပဲ သိတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အသိဉာဏ္က အင္မတန္ႀကီးက်ယ္တယ္။

အဲသလို ရိုးရိုးနဲ႔ နက္နက္နဲနဲသိေအာင္ တရားအားထုတ္ရတာပဲ။ ဆန္းဆန္းျပားျပားသိဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္မွာျဖစ္တဲ့ သဘာ၀ကို အမွန္အတိုင္းသိဖို႔ပဲ ၾကည့္ေနတာ။

အဲဒီလို ဘယ္အရာကို ၾကည့္ၾကည့္ သဘာ၀အျဖစ္နဲ႔ပဲ ျမင္တယ္၊ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါအျဖစ္နဲ႔ မျမင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီဉာဏ္ဆိုတာ နဲနဲေနာေနာ ဉာဏ္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ နာမ္ရုပ္ကို ကြဲကြဲျပားျပား ပိုင္းျခားၿပီးေတာ့ သိတဲ့ဉာဏ္ျဖစ္သြားၿပီ။

အေတြးအေခၚေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ နက္နက္နဲနဲေတြ ဖတ္ရွဳေနအံုးေတာ့ ဒီေလာက္နက္နဲတဲ့ ဉာဏ္မ်ဳိး ရဖို႔ရာ မလြယ္ဘူး။

အဲဒီဉာဏ္မ်ဳိး ရတဲ့သူဟာ နဂိုတုန္းက သူသိထားတဲ့ အသိအျမင္ အထင္မွားမွဳေတြဟာ ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ သူ႔ရဲ႕စိတ္ေန စိတ္ထားပါ တစ္ခါတည္း ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အသိဉာဏ္ပါ ေျပာင္းသြားတယ္။ စိတ္ေနသေဘာထား၊ အျပဳအမူ၊ အသိအျမင္ ေျပာင္းလဲသြားတာ၊ ေျပာင္းလဲတာမွ တကယ့္ကို သိသိသာသာႀကီး ေျပာင္းလဲသြားတာ။ ထိထိေရာက္ေရာက္ ႀကိဳးစားလို႔ရွိရင္ အဲဒီလို ဉာဏ္မ်ဳိးျဖစ္လာမယ္။ အဲဒီအနတၱဉာဏ္က စိတ္ကို အင္မတန္ ခ်မ္းသာေစတယ္ေနာ္။ ပစၥဳပၸန္မွာ တည့္တည့္ေနတဲ့အက်င့္က အျမတ္ဆံုးအက်င့္ပဲ။ အျမတ္ဆံုးဘ၀ပဲ။

ႀကံစည္ေတြးေတာၿပီးမွ သိလို႔ရတဲ့အာရံုဟာ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ အာရံုမဟုတ္ဘူး။ ပရမတ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ကူးနဲ႔ သိလို႔ရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ပညတ္ပဲျဖစ္ေနတယ္။ ေတြးေနတာမဟုတ္ပဲနဲ႔ စိတ္ကို တကယ္ထိၿပီးေတာ့ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ပရမတ္ တည့္ေနတာပဲ။

စိတ္ဟာ ပစၥဳပၸန္မွာ အေနမ်ားလာတဲ့အခါ ဘ၀ရဲ႕ Quality ဟာ အင္မတန္ ျမင့္မားလာတယ္။ စိတ္ရဲ႕ (Quality) အရည္အေသြးေတြဟာ ျမင့္မားလာတယ္။ စိတ္ထဲမွာျဖစ္တဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသေတြ၊ ပ်ံ႕လြင့္မွဳေတြ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳေတြ တျဖည္းျဖည္း ရွင္းသြားတယ္။ သူတို႔ ရွင္းသြားရင္ စိတ္ရဲ႕အရည္အေသြး ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲ။ ျမင့္လာတယ္၊ ေအးခ်မ္း တည္ၿငိမ္မွဳ၊ သန္႔ရွင္းမွဳ ရွိလာတယ္။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)

Credit to: http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:91736

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၅)

ပစၥဳပၸန္မွာ စိတ္ကိုထားတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားလာရင္ အဲဒီလူဟာ အပိုကိစၥေတြကို ေလွ်ာ့တတ္လာတယ္။ အပိုစကားေျပာတာေတြ၊ အပိုခရီးသြားတာေတြ၊ အက်ဳိးမရွိဘဲနဲ႔ ထိုင္ေတြးၿပီၤး ပူေနတာေတြလည္း ေလွ်ာ့သြားတယ္။ စိတ္က ပိုရွင္းလာတဲ့အတြက္ တစ္ခုခုကို လုပ္စရာရွိလို႔ စဥ္းစားရမယ္ဆိုရင္ သူသိပ္အခ်ိန္ၾကာၾကာ စဥ္းစားမေနရဘူး။ ခ်ီတံုခ်တံုျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္ကုန္မသြားဘူး။

သတိရွိလို႔ သမာဓိလည္း ေကာင္းလာတဲ့အခါ၊ စိတ္လည္း ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းလာတဲ့အခါမွာ လုပ္စရာကိစၥ တစ္ခုခုရွိလို႔ ေအးေအးေဆးေဆး အာရံုျပဳလိုက္ရင္ ဘယ္ကိစၥ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုတာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ အေျဖထြက္လာတယ္။ အဲဒါကိုက အခ်ိန္ကုန္ေတာ္ေတာ္ သက္သာသြားတာ။

အပိုုလုပ္လို႔ အလုပ္ပိုတာ…။

ေျခတစ္လွမ္း တစ္ခ်က္ေလာက္ သိတယ္ဆိုရင္ကိုပဲ အင္မတန္ အက်ဳိးမ်ားပါတယ္။ ဒါက လုပ္မၾကည့္ေသးဘဲနဲ႔ေတာ့ မသိဘူးေနာ္၊လုပ္ၾကည့္လာတဲ့အခါက်မွ တကယ့္ကို အက်ဳိးမ်ားတာကို သိလာလိမ့္မယ္။

သာမန္အေျခအေနမွာ လူေတြဟာ တစ္ခုခု စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ပူစရာ၊ သေဘာမက်စရာ၊ စိတ္ပင္ပန္းစရာေတြ ေတြးေနတတ္တယ္။ အေရးႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ အေရးမႀကီးသည္ျဖစ္ေစ၊ ေတြးေနတာပဲ။ သတိနဲ႔သိၿပီးေတာ့ သြားျခင္းအားျဖင့္ အဲဒီအေတြးေတြဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေလ်ာ့သြားတယ္။ အေတြးနည္းနည္း ေလ်ာ့သြားရင္ စိတ္က နည္းနည္းၾကည္လာတယ္။ စိတ္နည္းနည္း ေအးခ်မ္းလာတယ္။ စိတ္မွာ ပင္ပန္းမွဳ နည္းနည္းေလ်ာ့သြားတယ္။

မိုးလင္းကတည္းက၊ အိပ္ရာႏိုးကတည္းက ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္အေျခအေန Mood ကို ျပဳျပင္ထားရမယ္။ ႏိုးရင္ ႏိုးႏိုးခ်င္း တရားရွဳမွတ္လိုက္ရင္ သတိ၊ သမာဓိ ေကာင္းလာၿပီး စိတ္ၾကည္လင္ ေအးခ်မ္းလာၿပီးေတာ့ တည္ၾကည္ခန္႔ညားတ့ဲ၊ ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ Mood မ်ဳိးရလာတယ္။ အဲဒီ Mood ေလးကို အပ်က္မခံဘဲ ထိန္းသြားရမယ္။

အဲဒီလို တစ္ေန႔တာလံုး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့၊ ခန္႔ညားမွဳရွိတဲ့၊ တည္ၾကည္မွဳရွိတဲ့၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ကို ထိန္းထားလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္တဲ့အခါမွာ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ သတိ၊ သမာဓိကို ရတယ္။

ညမွာ တရားအားထုတ္ၿပီးမွ အိပ္လို႔ရွိရင္ မနက္ႏိုးတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီး ၾကည္လင္လန္းဆန္းတယ္။ တရားအားထုတ္ဖို႔လည္းပဲ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္က သတိရတယ္။ လံု႔လ၀ီရိယ၊ သဒၶါတရားလည္းပဲ ပိုၿပီၤးေတာ့ အားေကာင္းလာတယ္။

အိပ္ေနရင္းပဲ အသက္ရွဳတာေလးကို သိၿပီးေတာ့ ေနလိုက္ပါ။ စိတ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္းပဲ ဟိုကိစၥ၊ ဒီကိစၥ ေတြးဦးမွာပဲ။ ေတြးလိုက္ရင္ ေတြးတယ္ဆိုတာေလးကို စိတ္ကသိလိုက္ပါ။ သိၿပီးရင္ “ဘာမွ မထူးပါဘူး” ဆိုၿပီးေတာ့ အသာေလး စိတ္ကို ေလ်ာ့ခ်လိုက္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္မဆိုးပါနဲ႔။ ျပန္ၿပီးေတာ့ အသက္ရွဳတာေလးကို သတိကပ္ၿပီးေတာ့ ထားလိုက္ပါ။ ခႏၶာကိုယ္ကိုလည္းပဲ ေျခေတြလက္ေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုုး သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာ့ၿပီးေတာ့ ခ်ထားပါ။ ေနရာအေနအထားကိုလည္း အသက္သာဆံုး ျဖစ္သြားေအာင္ ျပင္လိုက္ပါ။ ေခါင္းအံုးကအစ နိမ့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ ျမင့္လြန္းရင္လည္း မေကာင္းဘူး။ အဲသည္လို ကိုယ္နဲ႔ အဆင္အေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ထားၿပီး အိပ္လ်က္ကေလးပဲ တရားအားထုတ္ပါ။ ဒီလိုတရားအားထုတ္ရင္း၊ တရားအားထုတ္ရင္းနဲ႔ပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေစ…။

စာက်က္ခါနီးမွာ တရားထိုင္တယ္။ တရားထိုင္ၿပီးမွ စာက်က္တယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေတာ့ စာေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေမ့ဘူး။ အိပ္ခါနီးမွာလည္း အိပ္ရာထဲမွာ တရားမွတ္ရင္းနဲ႔ အိပ္တာပဲ။ စိတ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာလည္း ရွင္းသြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။

တရားကေတာ့ အားထုတ္ေနမွာပဲ။ ကိုယ္သိႏိုင္တဲ့အက်ဳိးက ရေနတာကိုး။ အသိဥာဏ္ ထက္တယ္။ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။

ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ ဒီလိုသိေနတဲ့အခါမွာ စိတ္က အင္မတန္ ေအးခ်မ္းေနတယ္။ တျခားနည္းနဲ႔ေပ်ာ္မယ့္အစား အဲသလို တစ္ေနရာမွာ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေအးေအးကေလး ေနၿပီးေတာ့ တရားနဲ႔ပဲ ေပ်ာ္လာတာပဲ။

စိတ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းမွဳနဲ႔ အသိဉာဏ္နက္နဲမွဳဟာ အင္မတန္ အရသာရွိတယ္။ အင္မတန္ ေက်နပ္စရာေကာင္းတယ္။

တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ တကယ္ကို ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လုပ္မွပဲ တကယ္ထိထိ ေရာက္ေရာက္ တိုးတက္မွဳ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီလိုမလုပ္ရင္ေတာ့ နဲနဲပါးပါး အေပၚယံ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိေလာက္ပဲ ရရင္ရမယ္။ တကယ္ေလးနက္တဲ့ အဆင့္ျမင့္ သတိ၊ သမာဓိ ဉာဏ္ပညာ မရႏိုင္ပါဘူး။

သိေနတာကို သိႏိုင္တဲ့သတိ ျဖစ္လာေတာ့ သိေနတာကို သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာမွ “ငါအခုမွ လူျဖစ္ၿပီ” လို႔ ခံစားလိုက္ရတယ္။

ဥေပကၡာေ၀ဒနာဟာ မသိရင္ ေမာဟျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့သေဘာေတာ့ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဥေပကၡာကို မသိရင္ ဒုကၡနဲ႔တူတယ္တဲ့။ ဥေပကၡာကို သိရင္ သုခနဲ႔ တူတယ္တဲ့။

ဥေပကၡာက အေျခအေနကိုလိုက္ၿပီးေတာ့ သုခဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဒုကၡဘက္ကိုလည္း ပါတတ္တယ္။ ဥေပကၡာေ၀ဒနာကို မ်ားမ်ားသိေအာင္ လုပ္လို႔ရွိရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းလာတယ္။

သိၿပီးေတာ့ေနတဲ့ စိတ္ကေလးဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတယ္၊ အဲဒီၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့စိတ္ကေလးဟာ ညီမွ်ေနတယ္။ ဟိုဘက္ မေရာက္ဘူး။ ဒီဘက္လည္း မေရာက္ဘူး။ ၀ီရိယ ပိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ လိုတယ္လည္း မရွိဘူး။ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတယ္။ အဲဒီလုိ ၀ီရိယ ညီမွ်ေနတာကိုလည္းပဲ ဥေပကၡာလို႔ပဲ ေခၚတယ္။

အဲဒီလိုစိတ္ထဲမွာ အားလံုး ဥေပကၡာျဖစ္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါမွာ ပထမေတာ့ ငါၿငိမ္းခ်မ္းတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ ငါပါေနတယ္ေနာ္။ ဒီလိုနဲ႔ဆက္ၿပီးေတာ့ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား၊ အားထုတ္သြား ၾကာလာတဲ့အခါမွာ ငါမပါေတာ့ဘဲနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာပဲ ရွိေတာ့တယ္။

ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳဟာ အနတၱျဖစ္သြားၿပီေနာ္။ ငါ့ရဲ႕ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး၊ ငါပိုင္ဆိုင္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ မဟုတ္ဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ ဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခုဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိး ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒီလို ဥေပကၡာျဖစ္ေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ငါတရားအားထုတ္ေနရတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔အလုိလိုပဲ တရားအားထုတ္တာ ျဖစ္သြားေနတာ။ အဲဒီလို အခါမွာ အနတၱကို ေကာင္းေကာင္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳရဲ႕ အနတၱကို သိရတယ္။ အနတၱ လကၡဏာကို သိရတယ္။

ဒီၿငီမ္းခ်မ္းမွဳဟာလည္းပဲ အၿမဲတမ္းေတာ့ မရွိဘူး။ သူလည္း ပ်က္ခ်င္တဲ့အခါ ပ်က္သြားတာကိုး။ ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတာင္မွ တဆက္ထဲလို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ တစ္ခုၿပီးမွ တစ္ခုပဲ။ အဲသလို အားထုတ္သြားၿပီးေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့ အနတၱ သေဘာကို သိၿပီးေတာ့ ေနရင္းကလည္း ေနာက္ဆံုးမွာ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ကို ရႏိုင္တယ္။

စိတ္က တျခားကို ပ်ံ႕လြင့္သြားရင္ အဲဒါကို သိလိုက္ပါ။ တျခားတစ္ခုခုကို ေတြးေနၿပီ။ သိလုိက္ၿပီ။ သိၿပီးရင္ ညင္ညင္သာသာ စိတ္ကေလး ႏူးႏူးညံ့ညံ့ကေလးနဲ႔ နဂိုေနရာကို ျပန္ယူလာပါ။ ကိုယ့္စိတ္ကိုပဲ ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ မေက်မနပ္ မျဖစ္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒီစိတ္ကလည္း ဟိုေတြးဒီေတြး ေတြးျပန္ၿပီေပါ့လို႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ျပန္ၿပီးေတာ့ ေဒါသ မျဖစ္ဖို႔ေနာ္။

ေလာဘအားႀကီးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘက သူလိုခ်င္တာ ရဖို႔ပဲ။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ရရ ရရင္ၿပီးေရာ။ ဒါကိုပဲ သူဆံုးျဖတ္မွာပဲ။

ေဒါသအားႀကီးေနတဲ့အခါမွာ မေက်နပ္တဲ့စိတ္ အားႀကီးေနတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔အတြက္ ဘာအေရးႀကီးဆံုးလဲ ဆိုေတာ့ သူတစ္ပါးကို ေျပာရဆိုရဖို႔၊ ရိုက္ရ ႏွက္ရဖို႔၊ အျပစ္ဒဏ္ေပးရဖို႔၊ ႏွိပ္စက္ရဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါဟာ တရားတယ္။ အဲဒါဟာ မွ်တတယ္လို႔ သူထင္မွာပဲ။ ဒါမွ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥလို႔ သူထင္မွာပဲ။

မာနျဖစ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနသလဲဆိုေတာ့ သူမ်ားထက္ သာရဖို႔ အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ တျခားကိစၥေတြက အေရးမႀကီးဘူး။

ထို႔အတူ ဣႆာမစၦရိယ စိတ္သေဘာထားလည္း ဒီလုိပဲ။ မနာလိုတဲ့စိတ္၊ ၀န္တိုတဲ့စိတ္ ရွိတယ္။ သူမ်ား ႀကီးပြားတာကို မလိုခ်င္ဘူး။ သူ မႀကီးပြားသင့္ဘူးလို႔ ယူဆတယ္။ “ငါပဲ ႀကီးပြားသင့္တယ္” လို႔ ထင္ေနတယ္။ ကိုယ့္မွာရွိတာကို မွ်ေပးဖို႔ စိတ္မကူးႏိုင္ဘူး။

လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ေလာဘျဖစ္လိုက္၊ ေဒါသျဖစ္လိုက္၊ မာနျဖစ္လိုက္၊ မနာလို ၀န္တိုတ့ဲစိတ္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာ ေလာဘျပန္ျဖစ္လိုက္၊ ေတာ္ၾကာမာနျဖစ္လိုက္၊ သတိမရွိတဲ့သူ၊ ေမာဟနဲ႔ ေနတဲ့သူဆိုရင္ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုေတာ့ တစ္လွည့္စီ ျဖစ္ေနတာေနာ္။

စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ ေလာဘျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘကို ငါလို႔ထင္တယ္။ ေလာဘကို ငါ့စိတ္လို႔ ထင္တယ္။ ေလာဘက လိုခ်င္ေနတာကို ငါလိုခ်င္တယ္လို႔ထင္တယ္။ ေလာဘက တရားတယ္လို႔ထင္ရင္ ငါတရားတယ္လို႔ပဲ ယူဆမွာပဲ။ ထို႔အတူပဲ ေဒါသ၀င္လာတဲ့အခါမွာလည္း ေဒါသကို ငါလို႔ ထင္ေနတယ္။ ေဒါသက လုပ္ခ်င္တာကို အေရးႀကီးတယ္လို႔ထင္တယ္။ အဲသလို ျဖစ္ေနတာေနာ္။

ဒါေပမယ့္ သတိနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တဲ့သူအဖို႔ ဒီေဒါသ၊ ေလာဘဟာ ငါမဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ခိုင္းတိုင္း မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳကေန လြတ္သြားတယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္ကို စိတ္ဆိုးတယ္၊ မေက်နပ္ဘူး၊ သူက ငါ့ကို ဘယ္လုိေျပာလို႔ ငါက စိတ္ဆိုးတယ္လို႔ ဇာတ္လမ္းကို စဥ္းစားမေနပဲနဲ႔ စိတ္ဆိုးေနတဲ့စိတ္ကေလးကိုပဲ ၾကည့္ဖို႔လိုတယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးရင္ စိတ္က ပိုၿပီးေတာ့ ဆိုးလာတတ္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲသြားတတ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းကို ေတြးေနတာ မဟုတ္ေတာ့ဘဲနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ခံစားမွဳကိုပဲ ၾကည့္ေနပါ.....။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)

Credit to: http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82168#comments

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၄)

ကိုယ့္ကို အမ်ားဆံုး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္တာဟာ သူမ်ားမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပါ။ ကိုယ့္အေတြးပါ။ ကိုယ့္သေဘာထားမွားေနလို႔၊ ကိုယ့္အေတြးအေခၚေတြ မွားေနလို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္နားမလည္လို႔၊ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္ မထားတတ္လို႔၊ အဲဒီစိတ္က အေတြးေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြးၿပီးေတာ့ ကို္ယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ႏွိပ္စက္ေနတာပါ။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြျဖစ္ေနတယ္။

ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို မေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီစိတ္က ရန္သူပဲ။ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္ကို ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီစိတ္က မိတ္ေဆြပဲ။

ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္မိတ္ေဆြျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူမွာ အင္မတန္ျမင့္မားတဲ့ စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးေတြ ရွိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ တကယ္ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အဲဒီလူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္ခ်မ္းသာ ေနသြားလို႔ ရၿပီ။ ကုန္ကုန္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္က ကိုယ့္မိတ္ေဆြ ရာခိုင္ႏွဳန္းျပည့္ တကယ္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ တရားကိစၥလမ္းဆံုးတဲ့ ထိေအာင္ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။

“ Everything that crosses the mind, wears and tears the mind ” စိတ္ထဲကို ျဖတ္သန္းသြားတဲ့အရာ မွန္သမွ်ဟာ စိတ္ကို ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ေစတယ္။

လူေတြဟာ အေတြးမ်ားလြန္းလို႔ စိတ္ဓါတ္ energy စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြ အမ်ားႀကီး ကုန္ဆံုးသြားတယ္ေနာ္။ အေတြးအေတာထဲမွာ ေငးေမာၿပီးေတာ့ မေနပဲ ျဖစ္ႏိုင္သေလာက္၊ ရႏိုင္သေလာက္ ပစၥဳန္ပၸန္တည့္တည့္မွာ သတိကပ္ၿပီး ေနမယ္ဆိုရင္ စိတ္ပင္ပန္းမွဳ မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ တစ္ေန႔တာကုန္သြားမယ္။

သင့္အေတြးေတြက သင့္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ သင့္ကို ပ်က္စီးသြားေအာင္လည္း လုပ္လို႔ရတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ အားတက္ေနေအာင္လည္း လုပ္ႏိုင္တယ္။ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္၊ စိတ္ဓါတ္က်ေနေအာင္လည္း လုပ္ႏိိုင္တယ္။

လူေတြကေတာ့ ထင္တာေပါ့။ အဆင္မေျပမွဳေတြ မ်ားေနလို႔ စိတ္ဆင္းရဲတာပါလို႔။ အဲဒီအဆင္မေျပမွဳက ဘယ္အခ်ိန္က်မွ အကုန္လံုး ေပ်ာက္သြားမွာလဲ၊ ဘ၀ရွိေသးသေရြ႕ကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အကုန္လံုး ေပ်ာက္မသြားႏိုင္ဘူး။ အနဲနဲ႔အမ်ားေတာ့ ရွိဦးမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိၿပီးေတာ့ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ၾကည္လင္ေအာင္၊ သန္႔ရွင္းေအာင္၊ ေအးခ်မ္းေအာင္၊ ျမင့္ျမတ္ေအာင္ ထားတတ္လာၿပီး စိတ္က ေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ပဲ အေတြးမ်ားလာတဲ့အခါမွာ ဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြ၊ ဒုကၡေတြ၊ ျပႆနာေတြဟာ တေျဖးေျဖးနဲသြားတယ္။

ေတြးတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ (process)ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ၾကည့္ပါ။ ေလာကမွာ စိတ္၀င္စားစရာ အေကာင္းဆံုးဟာ အေတြးပဲ။ အေတြးဟာ အင္မတန္ နက္နဲက်ယ္ျပန္႔တယ္။ တစ္ေလာကလံုး ဒီေလာက္ ဆန္းျပားေနတာ အေတြးေၾကာင့္ပဲေနာ္။

ေတြးတဲ့အခါမွာ အေတြးနဲ႔အတူ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားမွဳေတြ ျဖစ္လာသလဲဆိုတာ သိေအာင္လုပ္ပါ။ ဒီကိေလသာေတြျဖစ္လာတဲ့အခါ ခ်က္ခ်င္းႀကီး ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ပါ။ သူတို႔နဲ႔အတူတူ ပါလာတဲ့ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ ပင္ပန္းတဲ့သေဘာကိုလည္း ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ ဆင္းရဲတဲ့သေဘာ၊ ပင္ပန္းတဲ့သေဘာကို ျမင္ပါမ်ားလာရင္ ကိေလသာေတြကို ေမြးမထားေတာ့ဘူး။

သူရဲ႕သေဘာသဘာ၀ေတြကို သိရင္းသိရင္းနဲ႔ အသိဉာဏ္ ရင့္က်က္လာၿပီး တျဖည္းျဖည္း သူ႔ဟာသူ အားနဲ သြားတာပါပဲ…။ အဲဒီေတာ့ သူ႔ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ေတြကို သိဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။

နာမည္ေတြ ခဏဖယ္ထားၿပီးေတာ့ အာရံုေပၚမွာ ခံစားၿပီး သိလို႔ရတာေလးကိုပဲ သိေနဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။ ထြက္ေလ ၀င္ေလမွာ ၀င္လာတဲ့ေလဟာ ေအးေနတယ္။ ျပန္ထြက္သြားတဲ့ေလဟာ ေႏြးေနတယ္။ မတူတာေလးကို မတူမွန္းသိဖို႔ လိုတယ္။ မတူမွန္းကို သိေနလို႔ရွိရင္ သတိပိုေကာင္းလာတယ္။ သမာဓိ ပိုေကာင္းလာတယ္။

အာရံုကို ထိထိမိမိ သိသြားတဲ့အခါမွာ အာရံုေပၚ ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္၀င္စားမွဳရွိတယ္။ အာရံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိတဲ့ အခ်ိန္မွာ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀ဟာ တျခားအာရံုတစ္ခုခုကို ရွာခ်င္တယ္။ ဒီအာရံုကို စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ ဘာမွ မထူးပါဘူးလို႔ ထင္လာတယ္။ တကယ္ထိထိမိမိ လုပ္ရင္ ရက္ပိုင္းအတြင္း ထူးပါတယ္။

သမာဓိေကာင္းလို႔ အရွိန္နဲနဲ ရသြားၿပီဆိုရင္ စိတ္က သူ႔ဟာသူပဲ ဒီအာရံုထဲမွာ ေနၿပီးေတာ့ အလိုက္သင့္ေလး၊ ပံုမွန္ေလး သူ႔ဟာသူ အားထုတ္သြားေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း တင္းမေနေတာ့ဘူး။ ေလ်ာ့သြားတယ္။ ေလ်ာ့သြားတယ္ဆိုတာက ၀ီရိယ ေလ်ာ့သြားတယ္လို႔ မဆိုလိုဘူးေနာ္။ Tension တင္းမာမွဳ ေလ်ာ့သြားတာ၊ ခႏၶာကိုယ္မွာလည္း Tension မရွိေတာ့ဘူး။ စိတ္မွာလည္း Tension မရွိေတာ့ဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း Relax ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ကလည္း Relax ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္။ အဲဒါကိုပဲ ကာယမုဒုတာ၊ စိတၱမုဒုတာလို႔ ေခၚတာပဲ။ ကိုယ္၏ ႏူးညံ့ျခင္း၊ စိတ္၏ ႏူးညံ့ျခင္းဆိုတာ ျဖစ္သြားတယ္။

အဲသည္လို သမာဓိ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းလာတဲ့အခါမွာ သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္သြားေတာ့ အင္မတန္ခ်မ္းသာ လာတယ္။ ပိုၿပီးေပ်ာ္လာတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီးေနတယ္။ ကာယပႆဒိၶ၊ စိတၱပႆဒိၶ - ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုးရဲ႕ ၿငိမ္းေအးျခင္းတဲ့။ စိတ္ထဲမွာ ေအးေနတယ္။

“ အရင္တုန္းက စိတ္ဆင္းရဲစရာ တစ္ခုခုရွိလာၿပီဆိုရင္ သူမ်ားကိုပဲ အျပစ္တင္တယ္။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္၊ ဘယ္၀ါေၾကာင့္ ငါ့မွာ စိတ္ဆင္းရဲရတယ္လို႔ ဒီလို အျပစ္တင္တယ္ ” တဲ့။ “ ဒီလို တရားအားထုတ္လို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီစိတ္ကို ၾကည့္တဲ့အခါ ျပင္ပက ဘာႀကီးျဖစ္ေနျဖစ္ေန ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ထားတတ္ရင္ ခ်မ္းသာေနတာပဲဆိုတာ ေတြ႔ရတယ္” တဲ့။ “ အရင္တုန္းက စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ အျပင္မွာ ရွိတယ္လို႔ထင္တယ္၊ အခုေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမွဳဟာ စိတ္ထဲမွာပဲ ရွိတယ္ဆုိတာကို သိလာတယ္ ” တဲ့။

အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔၊ ဘာမွ မသိေတာ့လို႔ စိတ္ကို အနားေပးလိုက္တဲ့နည္းက သတိမပါဘူး။ ပညာမပါဘူး။ အိပ္မေပ်ာ္ပဲနဲ႔ကို ကိုယ့္ခႏၶာမွာျဖစ္ေနတဲ့ ရိုးရိုးအာရံုတစ္ခုအေပၚမွာ စိတ္ကေလးကို ကပ္ထားၿပီးေတာ့ ဘာမွမေတြးပဲနဲ႔ သိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္အနားရတာက ပိုၿပီးေတာ့ နက္နဲတယ္။ အဲဒီလို စိတ္ကို ထားႏိုင္လို႔ရွိရင္ စိတ္ရဲ႕အင္အားကလည္း ပိုၿပီးေတာ့ ႀကီးမားလာတယ္။

စားရင္းနဲ႔လည္း သတိေလးနဲ႔ စားလို႔ရွိရင္ စိတ္ထဲမွာ သေဘာက်တာကိုလည္း သိတယ္။ သေဘာမက်တာကိုလည္း သိတယ္။ ဒီလို သတိနဲ႔စားတဲ့အခါမွာ ေလာဘႀကီးႀကီးနဲ႔ စားလို႔မရေတာ့ဘူး။ သင့္ေတာ္တဲ့ အစားအစာကို သင့္ေတာ္တဲ့ ပမာဏေလာက္ပဲ စားလို႔ရေတာ့တယ္။ ပိုမစားဘူး။ မႀကိဳက္လို႔ရွိရင္လည္း ေဒါသမျဖစ္ဘူး။ ဒီအစားအစာအေပၚမွာ စိတ္က ဘယ္လိုသေဘာထားေနတယ္ဆိုတာကိုပါ သိေနတယ္။ ဒါ တရားအားထုတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္။ သိပ္ခက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ါသနာပါရင္ လုပ္လို႔ရတယ္။

အစားအေသာက္ကို သတိနဲ႔စားလို႔ရွိရင္ သတိေကာင္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ လိုတာထက္လည္း ပိုမစားျဖစ္ဘူး။ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးရတဲ့ အက်ဳိးပဲ။ သာမန္အားျဖင့္ လူေတြဟာ လိုတာထက္ ပိုစားမိတတ္ၾကတယ္။ သတိနဲ႔စားလို႔ရွိရင္ လိုသေလာက္ စားၿပီးတဲ့အခါမွာ အလိုလိုေတာ္ခ်င္လာတယ္။

သတိနဲ႔စားတဲ့သူဟာ အစားအေသာက္ေပၚမွာ ေလာဘေလ်ာ့သြားတယ္။ ဉာဏ္ပညာ ပိုႀကီးလာတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ လိုအပ္တဲ့ပမာဏ မပိုမလို စားမယ္။ အစားအေသာက္နဲ႔ စိတ္နဲ႔၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ခႏၶာကို္ယ္နဲ႔ ဆက္စပ္မွဳကိုလည္း ပိုျမင္လာတယ္။ ျမင္လာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးနဲ႔ မတည့္တာေတြ မစားေတာ့ဘူးေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီအေပၚမွာ စြဲလန္းမွဳလည္း နည္းသြားတယ္။ ေနာက္ေန႔က်ရင္ ရွိရင္ေတာ့ စားမယ္။ မရွိရင္လည္း ကိစၥမရွိဘူး။ ေနာက္ေန႔က် ဒါမ်ဳိးစားဖို႔အေရး ပူပူေလာင္ေလာင္ႀကီး မလုပ္ေတာ့ဘူး။

အစားအစာတင္မကဘူး။ ေဆး၀ါးလည္း ဒီလိုဘဲ။ မလိုအပ္ပဲနဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူး။ ေဆးတစ္ခုခု ေသာက္လိုက္တဲ့အခါမွာ ခႏၶာကိုယ္မွာ ဘယ္လိုျဖစ္လာသလဲဆိုတာ အေသးစိတ္ သိေနတယ္။ ေဆးရဲ႕ side effect ကို ပိုသိရတယ္။ လြယ္လြယ္နဲ႔ မသံုးခ်င္ဘူး။ သဘာ၀အတိုင္း က်န္းမာေအာင္ပဲ ႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့တာ။

အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း လူေတြရဲ႕စိတ္မွာ ခံစားခ်က္ေတာ္ေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အခုေခတ္မွာ အ၀တ္အစား အထူးအဆန္းေတြ အမ်ားႀကီး ၀တ္ၾကတာပဲ။ တန္ေၾကးဆိုရင္ေတာ့ မေျပာျပတတ္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အ၀တ္အစား၀တ္တာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သတိေလးနဲ႔ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ လုပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီအ၀တ္အစားဟာ ဒီရာသီဥတုနဲ႔ ကိုက္ညီတယ္။ ကိုယ္သြားရမယ့္ခရီး၊ ကိုယ့္ေတြ႔ရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္နဲ႔လည္း ဒီအ၀တ္အစားဟာ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတဲ့ ဉာဏ္ကေလး သံုးၿပီးေတာ့ ၀တ္မွာပဲေနာ္။ အ၀တ္အစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လြန္လြန္ကဲကဲ ၾကြားစရာ၀ါစရာႀကီးျဖစ္ေအာင္ လုပ္မေနေတာ့ဘူး။

ကိုယ္၀တ္တဲ့ အ၀တ္အစားဟာ ကိုယ့္အသက္အရြယ္၊ ကိုယ့္ဂုဏ္သိကၡာ၊ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ ကိုက္ညီေအာင္ေတာ့ ေရြးလိုက္ပါေနာ္။ အဲဒီလို ဉာဏ္နဲ႔သိၿပီးေတာ့ လုပ္ျခင္းအားျဖင့္ အကုန္အက်လည္း အမ်ားႀကီး နဲသြားလိမ့္မယ္။ သူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေလာဘလည္း နည္းသြားလိမ့္မယ္။ ေလာဘနဲသြားရင္ ေဒါသလည္း နည္းသြားမယ္ေနာ္.....။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)

Credit to: http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82263

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၃)

လူေတြဟာ သနားစရာ အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ ျပႆနာေတြနဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္စိတ္က ဖန္တီးထားတဲ့ ျပႆနာကို စိတ္က ဖန္တီးထားတာလို႔ အမွန္အတိုင္း မသိေတာ့ ေပ်ာက္ေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး။ သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔ျပႆနာေတြဟာ ျပႆနာအစစ္ေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္မွာပဲ။

လူ႔ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ စိတ္က ဖန္တီးထားတာပါ။ စိတ္က မရွိတာကို အရွိျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တယ္။ တကယ္ရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာရရင္ ယံုႏိုင္စရာ မရွိဘူး။

စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ ျပႆနာေတြပါလို႔ သိၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ျပႆနာအစစ္ေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔ရာ အခ်ိန္ပိုေပးႏိုင္တယ္။ ျပႆနာအစစ္ဆိုတာ တကယ္ေျပာရရင္ ၁၀%ေတာင္ ရွိခ်င္မွ ရွိမယ္။ စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြက ၉၀%ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒီစိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ျပႆနာပဲလို႔ သိၿပီးေတာ့ လက္လႊတ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ၉၀%ေလာက္ သက္သာသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိဖို႔အားေပးတာ တိုက္တြန္းတာပါေနာ္။

လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းအေပၚမွာ ေစတနာထားတယ္၊ ေမတၱာထားတယ္၊ ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပိုၿပၤီးေတာ့ ေကာင္းတဲ့လူျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ သတိနဲ႔ ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို လုပ္ပါ။ အဲသလိုဆိုရင္ ကို္ယ့္ကိုကိုယ္ေကာင္းေအာင္ လုပ္ရာလည္း ေရာက္တယ္။ ေလာကႀကီးကို ေကာင္းေအာင္လုပ္ရာလည္း ေရာက္သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကိုလည္းပဲ အေကာင္းဆံုးနည္းနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ရာ ေရာက္သြားၿပီ။

ေလာကႀကီးကို တကယ္ေကာင္းေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္လုပ္ပါ။ သတိနဲ႔ေနလာရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အမ်ားႀကီး သိလာလိမ့္မယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို အမ်ားႀကီး သိလာမွသာ သူတစ္ပါးစိတ္ထဲ ဘယ္လုိခံစား ေနရသလဲဆိုတာ နဲနဲ သိလာပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလိုလူမွသာ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ အမ်ားအက်ဳိးပါ မထိိခိုက္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဒါအျပင့္ ကိုယ့္အက်ဳိးေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးေရာ ႀကီးႀကီးမားမား ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ အက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမ်ားအက်ဳိးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္တဲ့လူဆိုရင္ သတိ၊ သမာဓိ၊ ဉာဏ္ပညာရွိဖို႔လိုတယ္။

သတိ၊ သမာဓိရွိတဲ့လူ၊ သကၠာယဒိ႒ိ အားနည္းတဲ့သူဟာ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေျမာက္သြားဖို႔ပဲ ဦးစားေပးတယ္။ “ငါလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားလုပ္လို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာင္းတဲ့ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္သြားရင္ အမ်ားခ်မ္းသာတယ္၊ ငါမလုပ္ရလည္း ကိစၥမရွိဘူး” လို႔ဆိုၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနႏိုင္တယ္။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးဟာ ေလာကရဲ႕အက်ဳိးကို အႀကီးအက်ယ္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တယ္။

အတၱက ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔မွာ ျပည့္စံုတယ္လို႔ မရွိဘူး။ အတၱဟာ အားငယ္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အားကိုးစရာကို ရွာတယ္။ ေငြကို အားကိုးတယ္၊ ဂုဏ္ကို အားကိုးတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ရရ အားငယ္တုန္းပဲ။ ျပည့္စံုုၿပီလို႔ မခံစားရဘူး။ အားငယ္စိတ္ေၾကာင့္ မျပည့္စံုတာ၊ လိုခ်င္တာ။ တကယ္အသံုးလိုလို႔ လိုခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး။

အတၱရဲ႕ သဘာ၀မွာ ျပည့္စံုျခင္းဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ အတၱရဲ႕ သဘာ၀ဟာ အၿမဲတမ္း ခ်ဳိ႕တဲ့ေနပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လိုခ်င္တာ မ်ားမ်ားရေလ ပိုၿပီးမျပည့္စံုေလ ျဖစ္လာတယ္။ အတၱဟာ တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့ သေဘာျဖစ္လို႔ သူ႔အလုိျပည့္ဖို႔တစ္ခုကိုပဲ စဥ္းစားတယ္။

အတၱဟာ ၿငီးေငြ႔သြားတယ္။ ေမတၱာဟာ မၿငီးေငြ႔ဘူး။ အတၱက တစ္ခုခုကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ခဏပဲ။ သူခ်စ္တယ္ဆိုတာ အမွန္ေတာ့ သူ႔ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ပဲ။

အတၱက ဖ်က္ဆီးခ်င္တဲ့သေဘာရွိတယ္။ သူရပ္တည္ရာၿမဲဖို႔ သူတစ္ပါးကို ေနရာဖယ္ခ်င္တယ္။ အတၱမရွိရင္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မဖ်က္ဆီးခ်င္ဘူး။ အတၱမရွိရင္ အရာရာတိုင္းကို ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားတယ္။ ပိုၿပီး သနားတတ္တယ္။ ပိုၿပီး ခ်စ္တတ္တယ္။ ပိုၿပီး ေလးစားတယ္။

အတၱရဲ႔ သဘာ၀ကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားပါ။ အတၱမွာ လံုၿခံဳမွဳဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိဘူး။ စိတ္မခ်ဘူး၊ အၿမဲတမ္း စိုးရိမ္ေနတယ္။ အၿမဲတမ္း ေၾကာက္ေနတယ္။ အေၾကာက္ေျပဖို႔ကို နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကိဳးစားတယ္။ ပိုက္ဆံရွိရင္ အားရွိတယ္၊ အာဏာရွိရင္ အားရွိတယ္။ အဲဒီလိုေတြးတယ္၊ လူေတြကို ငါခ်ဳပ္ကိုင္ထားလို႔ရရင္ ငါခိုင္းသလို လုပ္ရင္ ငါနည္းနည္း လံုၿခံဳမွဳရွိမယ္။ စိတ္ေအးရမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါခိုင္းတာကို လုပ္မယ့္သူေတြ မ်ားေအာင္လုပ္မွျဖစ္မယ္။ ငါခိုင္းသလို မလုပ္တဲ့သူေတြကို ဖယ္မွျဖစ္မယ္။

အတၱဟာ တစ္ဖက္သားကို ခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္တယ္။ သူတစ္ပါးကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ရပ္တည္မွဳကို ရွာခ်င္တယ္။ ကိုယ့္အတြက္ အဆင္ေျပဖို႔ သူမ်ားကို အသံုးခ်လိုက္တယ္။ အတၱဟာ သူတစ္ပါးကို ဘယ္ေတာ့မွ လြတ္လပ္မွဳ မေပးဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ေကာ လြတ္လပ္သလား။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ မလြတ္လပ္ဘူး။

ဒီအတၱရဲ႕သဘာ၀ကို ပိုသိလာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကို ပိုၿပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္တယ္။ အနတၱသဘာ၀ကို နားလည္ ႏိုင္ေအာင္ သေဘာေပါက္ႏိုင္ေအာင္ ေဟာခဲ့တယ္။ တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဉာဏ္နဲ႔ျမင္ႏိုင္ေအာင္ နည္းလမ္းေတြ ေပးခဲ့တယ္။ ဘုရားေပးတဲ့နည္းအတိုင္း အားထုတ္လုိ႔ အနတၱကို သိလာတဲ့အခါမွာ အနတၱဟာ ဘယ္ေလာက္ ေအးခ်မ္းသလဲ၊ လြတ္လပ္သလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ျပည့္စံုသလဲဆိုတာ သိလာတယ္။ အနတၱစိတ္နဲ႔ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ခ်င္ဘူး။ ဘယ္သူကမွလည္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္လို႔ မရဘူး။

လူေတြဟာ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ မသိဆံုးပဲ၊ ျပင္ပအေၾကာင္းေတြသိတာ အင္မတန္မ်ားတယ္။ လူေတြကေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ သိတယ္လို႔ ထင္မွာပဲ။ တကယ္ေတာ့ မသိဘူး။ အထင္ပဲ။ “ငါ့စိတ္” “ငါ့စိတ္” လို႔သာ ေျပာေနတာ တကယ္ေတာ့ ငါ့စိတ္အေၾကာင္း ငါမသိဘူး။ သိတယ္လို႔ ထင္ေနတာပဲ။ ဒီစိတ္က တြန္းေပးသမွ် ခိုင္းသမွ် အားလံုးကို ေလွ်ာက္လုပ္ေနတယ္။

စိတ္အေၾကာင္းကို တကယ္သိသြားရင္ စိတ္က ခိုင္မာရင့္က်က္လာမယ္။ ေအးခ်မ္းလာမယ္။ တည္ၿငိမ္လာမယ္။ အရာရာတိုင္းကို စိတ္က လႊမ္းမိုးတယ္။ စိတ္ကို တကယ္သိသြားရင္ အဲဒီစိတ္က လႊမ္းမိုးတာ၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ၊ ႏွိပ္စက္တာ မခံရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကို အႏွိပ္စက္ဆံုးဟာ သူတစ္ပါးမဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အေၾကာင္းကို မသိရင္ ခက္မယ္။

ကိုယ့္စိတ္မွာ ျဖစ္သမွ်ကို သတိထားၿပီး ၾကည့္ေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို ရွင္းၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ အေရးႀကီးတာက ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ တံခါး၀မွာ သတိဆိုတဲ့ အေစာင့္ေလး ရွိဖို႔လိုတယ္။

ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အိုးအိမ္မရွိတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္လိုေနၾကရသလဲ။ ဟိုေနဒီေန အတည္တက်မရွိဘူး၊ ဘယ္ေနရာမွ သူ႔အိမ္သူ႔ရာလို႔ ေျပာလို႔မရဘူးေနာ္။ ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာ မဲ့တယ္။ သတိမရွိတဲ့စိတ္ကလည္း ထို႔အတူပဲ။ ဟို္ေရာက္ဒီေရာက္နဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာမရွိဘူး။ မေကာင္းတဲ့အာရံု၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာနစတဲ့ အကုသိုလ္ အႏၱရာယ္ေတြ မ်ားတယ္။

သတိဆိုတဲ့အိမ္မွာ တကယ္ေနလိုက္ၿပီဆိုရင္ လံုၿခံဳတယ္၊ စိတ္ခ်ရတယ္၊ အႏၱရာယ္ကင္းတယ္၊ တည္ၾကည္ ခံ့ညားမွဳရွိတယ္။ သတိဟာ စိတ္အတြက္ အိမ္ပဲ။ သတိနဲ႔မေနတဲ့ သူရဲ႕စိတ္မွာ အိမ္မရွိဘူး။ ေရာက္ရာေပါက္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနတာပဲ။ ေပ ၊ ေတ ၊ ေလ ေနတဲ့စိတ္ပဲ။

စိတ္ကုိ ၾကည္လင္ေအာင္၊ တည္ၿငိမ္ေအာင္၊ အေတြးမ်ဳိးစံုနဲ႔ ရွဳပ္ေထြးမေနေအာင္ ညိွတတ္ဖို႔လိုမယ္။ (mental tuning) လုပ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ကုိ ၾကည္ေအာင္ လုပ္တာ၊ အေတြးမ်ဳိးစံုေရာၿပီး ရွဳပ္မေနေအာင္ လုပ္တာကို ေျပာတာ၊ မဆိုင္တဲ့ကိစၥေတြ ေတြးၿပီး စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနရင္ အခုလုပ္ေနတဲ့အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ အေကာင္းဆံုး အႀကံဉာဏ္ေတြ စိတ္ကူးေတြ မထြက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

စိတ္ကိုသိေနတဲ့ အေလ့အက်င့္၊ အေတြးေတြကို သိေနတဲ့အေလ့အက်င့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေလ့က်င့္ထားရင္ စိတ္ထဲမွာ အေတြးေတြ ရွဳပ္လာတဲ့အခါ အဲဒါကို သိမယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာသိရင္ ရွင္းလို႔ရတယ္။ စိတ္ရွင္းရွင္းနဲ႔ ေနတတ္ရင္ လုပ္သင့္တာေတြ ပိုလုပ္ႏိုင္တယ္။ မလုပ္သင့္တာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ မေတြးသင့္တာကိုလည္း မေတြးေတာ့ဘူး။ အဲဒီလိုေနႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အဆင္ေျပတာေတြ မ်ားလာမယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ရွိမယ္။

တရားအားထုတ္ၿပီးေတာ့ သတိ၊သမာဓိေတြ ပိုေကာင္းလာတဲ့လူဟာ (quality) အရည္အေသြးဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို ပိုနားလည္လာတယ္။ ဘယ္ဟာလုပ္လုပ္ အရည္အေသြး ပိုျမင့္တာကို လုပ္တယ္။ စာအုပ္ဖတ္မယ္ဆိုရင္ ႀကံဳရာစာအုပ္ မဖတ္ဘူး။ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရးမွာ ဘယ္သူနဲ႔ဆက္ဆံရင္ ပညာရသလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားၿပီးမွ အဲဒီလူေတြဆီကေန ပညာမ်ားမ်ား ရေအာင္ ဆက္ဆံတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ေပးရမယ္ဆို ေပးတယ္။ အသြားအျပန္ ရွိတယ္။

အကယ္၍ television ၾကည့္တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ဘယ္အပိုင္းေလးဟာ မွတ္သားစရာ နည္းယူစရာ ေကာင္းတာေလးေတြပါသလဲ အဲဒီအပိုင္းေလးေတာ့ ေရြးၿပီး ၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတာ့ မၾကည့္ဘူး။

သတိရွိတဲ့သူ၊ ဉာဏ္ရွိတဲ့သူ၊ စိတ္ဓါတ္အင္အားႀကီးတဲ့လူဟာ အတိုင္းအရွည္ကို သိတယ္။ အဲေလာက္ဆိုရင္ သင့္ေတာ္တယ္ဆိုတာကို သိတယ္။ အဲဒီသင့္ေတာ္တဲ့ အတိုင္းအရွည္ထဲကေန လြန္မသြားဘူး။ စကားေျပာတာေတာင္ တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္းေတာ့ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေလးနဲ႔ ေျပာမယ္၊ စာဖတ္တာလည္း အခ်ိန္အကန္႔အသတ္ေလးနဲ႔ ဖတ္မယ္၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္ အကန္႔အသတ္ေလးတစ္ခု ထားၿပီးလုပ္မယ္။ အဲဒီလိုလူရဲ႕ ဘ၀အရည္အေသြးဟာ ၾကာေလ တက္ေလ ျဖစ္လာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ တရားကိုအားထုတ္လို႔ သတိ၊ သမာဓိေကာင္းလာလို႔ရွိရင္ အေကာင္းအဆိုး အမွားအမွန္ကို ခြဲျခားႏိုင္လာတယ္။ တန္ဖိုးရွိတယ္၊ မရွိဘူးဆိုတာ ပိုၿပီးေတာ့ျမင္လာတယ္။ တန္ဖိုးရွိတာကို ပိုလုပ္ခ်င္တယ္၊ တန္ဖိုးရွိတာကို လုပ္လို႔ရတဲ့ ေက်နပ္မွဳကိုလည္း သိပ္သေဘာက်တယ္.....။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)

(http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82453)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိနဲ႔ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္သိ (အပိုင္း-၂)

အသိဥာဏ္ျမင့္လာေတာ့ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားလို႔ရွိရင္ ပိုၿပီးေတာ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားႏိုင္တယ္။ တစ္ခုခုကို ဆံုုးျဖတ္မယ္ဆိုရင္လည္းပဲ မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္လုပ္ စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္တယ္။ မလုပ္ခ်င္ လုပ္ခ်င္နဲ႔ စိတ္မပါပဲလုပ္တာ နဲသြားတယ္။ စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္တာနဲသြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ပန္း ပင္ပန္း လုပ္တယ္။ ပင္ပန္းမွာလည္း မေၾကာက္ေတာ့ဘူး။

အဲဒါေၾကာင့္ သမာဓိေကာင္းလာရင္ စိတ္တည္ၿငိမ္လာရင္ ဘာလုပ္လုပ္ ပိုၿပီးေတာ့ ထိေရာက္တယ္။ ပိုၿပီးေတာ့ အက်ဳိးရွိတယ္။ တည္ၿငိမ္တဲ့စိတ္ဟာ ထက္ေနတဲ့ဓါးနဲ႔တူတယ္။

တရားသတိနဲ႔ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ မ်ားတဲ့သူ၊ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့သူ၊ ေစတနာမွန္တဲ့သူ၊ ရိုးသားတဲ့သူ၊ တကိုယ္ေကာင္း မဆန္တဲ့သူဟာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခ်ႏိုင္တယ္။

သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ အေရးမႀကီးတဲ့ကိစၥေတြမွာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ပဋိပကၡ မျဖစ္ဘူး။ အႏိုင္လည္း မယူဘူး၊ အရွဳံးလည္း မေပးဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္ အဆင့္အတန္း နိမ့္က်သြားမယ့္ကိစၥကို မလုပ္ဘူး။ သူမ်ားကို အႏိုင္ရတာကို လြတ္လပ္တာလို႔ မယူဆဘူး။ အႏိုင္အရွဳံး မရွိတာကို လြတ္လပ္တာလို႔ ယူဆတယ္။

သူဟာ ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ဓါတ္အင္အားေတြ၊ အသိဉာဏ္ေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြကို အေကာင္းဆံုုး ေနရာမွာသံုးတယ္။ အေကာင္းဆံုးေနရာမွာ သံုးတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္စိတ္ဓါတ္နဲ႔ အသိဉာဏ္ကို ျမွင့္တင္တာပါပဲ။

လိုခ်င္ေနတဲ့သေဘာေလးေတြ သို႔မဟုတ္ရင္ စိတ္ဆိုးေနတဲ့ သေဘာေလးေတြ သို႔မဟုတ္ရင္ သူ႔အဆင့္အတန္း၊ ငါ့အဆင့္အတန္း၊ သူ႔ဂုဏ္ ငါ့ဂုဏ္ေတြ စဥ္းစားေနတယ္။ အဲဒါေလးကို ျပန္ၾကည့္စမ္းပါ။ အဲဒီစိတ္က လူႀကီးဆန္သလား၊ လူႀကီးဆန္တယ္၊ Mature ျဖစ္တယ္ဆိုတာ အသက္နံပါတ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ အသိဉာဏ္နဲ႔ပဲ ဆိုင္တယ္။ သတိနဲ႔ သိေနတာ မ်ားေလေလ လူႀကီးဆန္ေလေလ၊ ရင့္က်က္ေလေလ၊ မွ်တေလေလ ျဖစ္လာမွာပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကည့္စမ္းပါ။ ငါ ကေလးဆန္ခ်င္သလား၊ လူႀကီးဆန္ခ်င္သလား။ အေျဖကေတာ့ လူႀကီးဆန္ခ်င္တယ္လို႔ပဲ ထြက္လာမွာေပါ့…။ ဒါက ပိုၿပီး ရင့္က်က္တယ္၊ ပိုေကာင္းတာကိုး။ လူႀကီးဆန္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိနဲ႔ မ်ားမ်ားေနမွရမယ္။ သတိလြတ္တယ္ဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္နက္ ကိေလသာေတြ ၀င္ၿပီ။ ကိေလသာ ၀င္ၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳက္နက္ အေမွ်ာ္အျမင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ေရရွည္ကို မျမင္ေတာ့ဘူး။ ကေလးဆန္သြားၿပီ။

ေန႔စဥ္ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး သတိကပ္ၿပီးေတာ့ေနတဲ့ အေလ့အက်င့္ကို ႀကိဳးႀကိဳးစားစား စိတ္ပါလက္ပါ လုပ္ၾကည့္ပါ။ (၂)ႏွစ္၊ (၃)ႏွစ္ေလာက္ လုပ္ၾကည့္ရင္ပဲ စိတ္ဓါတ္ေရာ အသိဉာဏ္ပါ ေလးနက္တဲ့သူ၊ ရင့္က်က္တဲ့သူ၊ သေဘာထား မွန္တဲ့သူ၊ သေဘာထားႀကီးတဲ့သူ ျဖစ္လာမယ္။ ဘ၀ကို အဓိပၸါယ္ရွိရွိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေနႏိုင္တဲ့သူျဖစ္ လာမယ္။ သတိနဲ႔ေနတဲ့ အက်င့္ရသြားရင္ သတိမပါ၊ ဉာဏ္မပါဘဲ ေပါ့ေပါ့ေန၊ ေပါ့ေပါ့စား ေနတာမ်ဳိး မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။

သတိနဲ႔ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အတၱစြဲ၊ မာနစြဲ၊ ေဒါသနည္းသြားတယ္။ အတၱ-မာန-ေဒါသ နည္းတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သည္းခံႏိိုင္တယ္။ သည္းခံႏိုင္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အမွားနည္းသြားတယ္။ သည္းမခံႏိုင္ရင္ အမွားမ်ားတာကိုး။ အမွား တစ္ခုခုမွားၿပီးၿပီဆိုရင္ ဘယ္ႏွယ့္ေနမလဲ၊ ဒီကိစၥကို တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ စဥ္းစားရၿပီ။ ပို မပင္ပန္းဘူးလား။

ဒီလို သတိနဲ႔ေနသြားျခင္းအားျဖင့္ ဘယ္ေလာက္အက်ဳိးမ်ားတယ္ဆိုတာကို အေျခခံကေလးက စၿပီးေတာ့ ေျပာခ်င္တာေနာ္။ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ အဆင့္ကို မေရာက္ေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုလံုးဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ေအးခ်မ္းမွဳ ရွိလာတယ္။ ၾကည္လင္မွဳ ရွိလာတယ္။ ခ်မ္းသာလာတယ္။ ကို္ယ္ဆင္းရဲမွဳ၊ စိတ္ဆင္းရဲမွဳဟာ နည္းသြားတယ္။ အဲဒီလူဟာ တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုေနမလဲ၊ စိတ္ကပိုၿပီးေတာ့ ေျဖာင့္တယ္၊ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ပဲ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲဲ႔ပဲ သူ တရားအားထုတ္သြားႏိုင္တယ္။ သူၾကာေလ တိုးတက္ေလ ျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ဘ၀ အေျခအေနဟာ အစစအရာရာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာတယ္။

သတိနဲ႔ေနတဲ့သူဟာ လုပ္သင့္တာကို လုပ္တယ္။ လုပ္သင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ လုပ္တယ္။ သူ႔ေနရာေလးနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္တယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလည္း ရွင္းရွင္းေလး သိေနတယ္။ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာ ေလာဘရဲ႕၊ ေဒါသရဲ႕၊ မာနရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳနဲ႔ မလုပ္ဘူး။ မနာလို ၀န္တိုမွဳ၊ သံသယေတြရဲ႕ လႊမ္းမိုးမွဳနဲ႔ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သတိေလးနဲ႔ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ သိၿပီးေတာ့ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လုပ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ကိုယ္လည္း အက်ဳိးရွိေအာင္၊ သူတစ္ပါးလည္း အက်ဳိးရွိေအာင္ လုပ္တာပဲ မ်ားတယ္။ မွားရင္လည္းပဲ မေတာ္တဆ မွားသြားတာပဲ။ သူ႔ဘ၀ဟာ ရိုးတယ္၊ ရွင္းတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သတိရွိျခင္းအားျဖင့္ ဘ၀ဟာ ရွင္းလာတယ္။ ရိုးလာတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ဘ၀ဟာ မရုိးဘူး၊ မရွင္းဘူး။ အမ်ားႀကီး ရွဳပ္ေထြးေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔တုန္း။ စိတ္က ရွဳပ္ေထြးေနတာကိုး၊ စိတ္ရွဳပ္ေထြးေနသမွ် ဘ၀လည္း ရွဳပ္ေထြးေနမွာပဲ။ စိတ္ရွင္းရင္ ဘ၀လည္း ရွင္းတာပဲ။

သတိရွိေနလို႔ရွိရင္ ဘ၀က ရိုးရွင္းမယ္။ လြယ္ကူမယ္။ သတိမရွိလို႔ရွိရင္ ဘ၀ဟာ တကယ့္ကို ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး အႀကီးႀကီး ျဖစ္လာမယ္။

လူေတြရဲ႕ ဘ၀ကိုၾကည့္လို႔ရွိရင္ သိပ္ရွဳပ္ေထြးေပြလီေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ မျဖစ္ဘူး။ အားလံုးဟာ ပရမ္းပတာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုခု လုပ္စရာရွိလာရင္လည္းပဲ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ထင္မိထင္ရာေတြ လုပ္တယ္။ ခဏခဏ မွားတယ္။ အဲဒီအမွားေတြရဲ႕ ဒဏ္ခ်က္ကိုလည္း ျပန္ျပန္ၿပီးေတာ့ ခံရတာပဲ။

ဒီလို သတိနဲ႔ေနလာတဲ့အခါမွာ ျဖစ္ေပၚလာသမွ် ျပႆနာကို မွ်မွ်တတ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ျမင္တတ္တယ္။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာလဲ အလုိလို သိသြားတယ္။ ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာလည္း သတိနဲ႔ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္း တတ္တယ္။ အဲဒီလို ေျဖရွင္းတဲ့အခါမွာ အရာရာတိုင္းဟာ ပိုၿပီးေတာ့ အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အရာရာတိုင္းဟာ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ခြင္က် ျဖစ္သြားတယ္။

သတိအၿမဲတမ္း ကပ္ၿပီးေတာ့ ေနသြားတဲ့သူဟာ သူ႔ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳလာရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို သတိနဲ႔ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးေတာ့ အျမင္ရွင္းတယ္။ ကိုယ္လိုတဲ့ဖက္ကို မဆြဲဘူး။ ပုဂၢိဳလ္ေရးရွဳေထာင့္ကေန မၾကည့္ပဲနဲ႔ သဘာ၀က်က်၊ အေျခခံက်က် ၿခံဳၿပီးေတာ့ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျမင္ႏိုင္ သိႏိုင္တ့ဲ အသိဉာဏ္မ်ဳိးကိုလည္း ရႏိုင္တယ္။ အဲသလို အသိဉာဏ္မ်ဳိးကို ရလာတဲ့သူဟာ ဘ၀မွာ ေတြ႔ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ပိုၿပီးေတာ့ သဘာ၀က်က် မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖရွင္းႏိုင္တယ္။ အဲသလို ေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာ ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီး နဲသြားႏိုင္တယ္။ အဲလိုလူဟာ ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္လာတယ္။

ဘ၀ကို စမ္းတ၀ါး၀ါး ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ရမ္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာေတြလည္းမ်ားတယ္။ မွန္းၿပီးေတာ့ လုပ္ၾကတာ ေတြလည္း ရွိတယ္။ တခါတေလ ကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ခ်င္လြန္းလို႔ လုပ္တယ္၊ လုပ္ၿပီးလို႔ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အခါက်မွ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခုခု လိုခ်င္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ရေအာင္လုပ္တယ္။ ရၿပီးကာမွ မလိုခ်င္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲဒီလို ျဖစ္တာေတြက အင္မတန္မ်ားပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ၾကည့္ရင္ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

တရားအားထုတ္တဲ့လူက်ေတာ့ ဒီလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္တစ္ခုခု လုပ္မယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကုိယ္ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ငါ ဒါကို ဘာျဖစ္လို႔ လုပ္ခ်င္တာလဲ၊ တစ္ခုခု အက်ဳိးစီးပြားလိုခ်င္လို႔လား၊ ဂုဏ္လိုခ်င္လို႔လား၊ သူမ်ားအထင္ႀကီးတာ လိုခ်င္လို႔လား၊ ၾကြားခ်င္လို႔လား၊ ေရရွည္လုပ္ႏိုင္မွာလား စတဲ့ေမးခြန္းေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ျပန္ေမးတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ရင္ သိတယ္။ အဲဒီေတာ့ လုပ္သင့္တာဆိုရင္ လုပ္တယ္။ မလုပ္သင့္တာဆို မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ျဖစ္ႏိုင္တာကို လုပ္တယ္။ မျဖစ္ႏိုင္တာကို မလုပ္ဘူး။

တရားအားထုတ္တဲ့သူဟာ စိတ္ရွည္တယ္၊ ဇြဲေကာင္းတယ္၊ လြယ္လြယ္နဲ႔ စိတ္မပ်က္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ကယ္ တန္ဖိုးရွိတဲ့ အလုပ္ကို ေရရွည္စီမံကိန္းနဲ႔ လုပ္တယ္။ ျဖစ္တာ မ်ားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္မွဳလည္း ရတယ္။

လူေတြမွာ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အစြမ္းသတၱိေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ အဲဒီအစြမ္းသတၱိေတြဟာ ကစဥ္႔ကရဲ ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခုဆိုတစ္ခု ေလးေလးနက္နက္ ဦးတည္ခ်က္ထားၿပီး တကယ္စြဲစြဲၿမဲၿမဲ လုပ္ၾကည့္စမ္းပါ။ အမ်ားႀကီး ျဖစ္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္တာ ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။

လူေတြနဲ႔ ေတြ႔တဲ့အခါမွာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ လႊမ္းမိုးတဲ့သေဘာက ရွိေနတယ္။ သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးမယ္ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္က သူ႔ကို လႊမ္းမိုးမယ္။

သတိေကာင္းေနရင္ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ သိေနရင္ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ကိုယ့္စိတ္က တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းၿပီး ေလးနက္ခိုင္ခန္႔ေနတယ္ဆိုရင္ တစ္ဖက္လူဟာ ရာထူးအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဓနအားျဖင့္ ႀကီးခ်င္ႀကီးမယ္၊ ဒါေပမယ့္သူက ကိုယ့္ကို လႊမ္းမိုးလို႔ မရဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူမ်ားလႊမ္းမိုးတာ မခံရခ်င္ရင္ တည္ၾကည္ခံညားမွဳရွိေအာင္ သတိနဲ႔ ေနရမယ္။

ေန႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္း စိတ္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သိၿပီးေတာ့ မၾကာမၾကာ ညိွေပးေနဖို႔ လိုပါတယ္။ အခုေခတ္ ဥပမာနဲ႔ ေျပာရရင္ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြမွာ automatic voltage regulator ဆိုတာ သံုးတယ္။ အဲဒီစက္က လွ်ပ္စစ္မီးဗုိ႔အားကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ မ်ားလာရင္ ေလွ်ာ့ေပးတယ္။ နဲသြားရင္ တိုးေပးတယ္။

အဲဒီ automatic voltage regulator လိုပဲ သတိဆိုတာလည္း စိတ္ကို ညွိေပးတယ္၊ ထိန္းေပးတယ္၊ ခံစားမွဳေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြ၊ ေၾကာက္တာေတြ၊ အားငယ္တာေတြ လြန္မသြားေအာင္ ထိန္းေပးတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မွဳ တိုးလာေအာင္၊ စိတ္ေအးခ်မ္းမွဳ၊ တည္ၿငိမ္မွဳ တိုးလာေအာင္ ျပႆနာေတြကို မွန္မွန္ကန္ကန္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္အျမင္ တိုးလာေအာင္၊ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ကို လုပ္ၿပီးေတာ့ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနကို ရင့္က်က္တဲ့စိတ္နဲ႔ လက္ခံႏုိင္ေအာင္ စိတ္အားကို ျမွင့္ေပးတယ္။

စိတ္ကို ဒီလို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီၤး ညိွေပးတဲ့ အေလ့အက်င့္ မရွိရင္၊ စိတ္အတက္အက် မ်ားေနရင္ ဘ၀မွာ ေနရထိုင္ရတာ၊ လုပ္ရကိုင္ရတာ အဆင္မေျပဘူး။ ဆက္ဆံေရးေတြလည္း ကေမာက္ကမ ျဖစ္တတ္တယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရး၊ ေအာင္ျမင္ေရးေတြ အားလံုးထိခိုက္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘ၀မွာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပခ်င္ရင္ ကိုယ့္စိတ္ကို သတိနဲ႔ၾကည့္ၿပီး ညိွေပးတတ္တဲ့ပညာကို တတ္ေအာင္သင္ဖို႔နဲ႔ အၿမဲတမ္း သတိနဲ႔ေနဖို႔ လိုတယ္။ အေလ့အက်င့္ ရသြားရင္ မခက္ဘူး။ ဒါတစ္ခုကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း လုပ္ႏိုင္ရင္ ဘ၀မွာေတြ႔ရတဲ့ အခက္အခဲေတြဟာ ဉာဏ္ပါပါကစားရတဲ့ ကစားနည္းတစ္ခုလို ျဖစ္လာတယ္။ နားလည္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္း၊ ကိုင္တြယ္ႏိုင္တ့ဲ အရည္အခ်င္း၊ လက္ခံႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ တိုးလာလို႔ ဘ၀ကို အေပၚစီးက ၾကည့္ၿပီး ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေနသြားႏိုင္တယ္။ expert in living “ ဘ၀ေနနည္း ကၽြမ္းက်င္သူ” ျဖစ္လာမယ္.....။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ)

(http://newworldnanda.ning.com/profiles/blogs/3451740:BlogPost:82257)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္