Showing posts with label Dhamma Notes. Show all posts
Showing posts with label Dhamma Notes. Show all posts

Wednesday, October 11, 2017

သတိျဖင့္ေနထိုင္ျခင္း (By Thich Nhat Hanh)





ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ျပီး တရားမွတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုတည္းမွာသာ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ သတိကပ္ျပီး ေနလို႔ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ လဲွေလ်ာင္းေနတဲ့အခ်ိန္၊ လမ္းေလ ွ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ စိတ္ကို ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ထားထားလို႔ရပါတယ္။ ဘယ္လိုအရာကမ်ား သတိဆိုတဲ့ အလင္းေနေရာင္ျခည္ကို လမ္းေလ ွ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ လက္ဖက္ရည္၊ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အ၀တ္ေလ ွ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ၀င္လာလို႔မရေအာင္ တားထားႏိုင္မွာလဲ။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကိုရင္အျဖစ္ႏွင့္ စေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းက ဥယ်ဥ္ထဲက အပင္ေတြကို ေပါင္းသင္ရတာ၊ ကန္ပတ္လည္တစ္ေလ ွ်ာက္ သစ္ပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေတြကို သပ္ရပ္ေအာင္လို႔ ျဖတ္ရတာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ပန္းကန္ေတြကို ေဆးရတာ စတဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈတိုင္းမွာ သတိႏွင့္ လုပ္တတ္ဖို႔ကို ေလ့က်င့္ခဲ့ရပါတယ္။ ေန႔စဥ္သတိႏွင့္လုပ္ေဆာင္တတ္ဖို႔ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ သင္ရိုးစာအုပ္ေလးအတိုင္း ေလ့က်င့္ခဲ့ရတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးက ညႊန္ၾကားတဲ့အတိုင္း လႈပ္ရွားမႈတိုင္းမွာ သတိလိုက္ကပ္ေပးရတယ္။ အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္း ႏိုးျပီဆိုတာကို သိေပးရတယ္။ အက်ႌကို ၾကယ္သီးတပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာဆိုရင္ ၾကယ္သီးတပ္ေနတာကို သိေနရတယ္။ လက္ေတြကို သန္႔ရွင္းေအာင္ ေဆးေၾကာေနခ်ိန္မွာလည္း လက္ေဆးေနတာေလးကို သိေနရတယ္။ ဒီလို လက္ေဆးေနတဲ့အခ်ိန္၊ ၾကယ္သီးတပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သတိပိုခိုင္ျမဲေအာင္လို႔ သင္ရိုးစာအုပ္ေလးထဲမွာပါတဲ့ လႈပ္ရွားမႈတစ္ခုစီတိုင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္တဲ့ လကၤာအတိုေလးေတြကို လိုက္ျပီး ပါးစပ္ကေန ရြတ္ဆိုေပးရတယ္။
ဥပမာအေနႏွင့္ အက်ႌၾကယ္သီးတပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကဗ်ာေလးကို ရြတ္ရတယ္။
အက်ႌၾကယ္သီး တပ္ေနခ်ိန္
အားလံုး သတၱ၀ါေတြ
စိတ္ႏွလံုး ေႏြးေထြးလံုျခံဳ ရွိၾကပါေစ။
ဒီလို ကဗ်ာလကၤာေလးေတြရဲ ႔ အကူအညီႏွင့္ပဲ သတိအလင္းေရာင္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာသာမကပဲ အေတြးေတြႏွင့္ စိတ္ခံစားမႈေတြအေပၚမွာပါ လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ ျဖာက်လာေစခဲ့ပါတယ္။
ငယ္ငယ္တုန္းက အေမက အမေတြကို မိန္းခေလးဆိုတာ သြားလာလႈပ္ရွားမႈတိုင္းမွာ သတိထားျပီး လုပ္ရမယ္လို႔ ဆံုးမတာမ်ိဳးကို ခဏခဏၾကားရတတ္တယ္။ ဒီလို အေမက အမေတြကို ဆံုးမတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ငါေတာ့ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ေနလို႔ သူတို႔ေတြလိုမ်ိဳး သတိထားေနစရာမလိုဘူးလို႔ ေတြးျပီး ၀မ္းသာခဲ့ရဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားကို စျပီး အားထုတ္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့မွ ကိုယ့္ရဲ ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြအေပၚမွာ ထားရတဲ့သတိဟာ အမေတြ ထားခဲ့ရတဲ့ သတိထက္ အဆရာေထာင္မက ပိုျပီး ေပးရတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ခဲ့ရေတာ့တယ္။ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာသာ မကပါဘူး၊ ကိုယ့္ရဲ ႔ အေတြးေတြႏွင့္ ခံစားမႈေတြ အေပၚမွာပါ သတိက လိုက္ျပီး ထားေပးရပါတယ္။
လႈပ္ရွားမႈတိုင္းမွာ သတိေလးႏွင့္ လုပ္ေနတဲ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ဟာ ပိုျပီး ဣေျႏၵရလာတယ္၊က်က္သေရရွိလာတယ္ ဆိုတာကို အေမေတြက သိထားၾကတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ လႈပ္ရွာမႈေတြဟာ ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ပ်ာရိပ်ာယာမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီမိန္းခေလးဟာ သိမ္ေမြ႔ ေအးခ်မ္းျပီး က်က္သေရရွိလာေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက အေမဟာ သတိမထားမိပဲ အမေတြကို တရားအားထုတ္နည္းစနစ္ကို သင္ၾကားေပးေနခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီနည္းအတိုင္းပါပဲ။ တစံုတစ္ေယာက္ဟာ သတိႏွင့္ ေနထိုင္တဲ့နည္းစနစ္ကို ေလ့က်င့္ေနျပီဆိုရင္ သူ႔ကိုျမင္ရၾကည့္ရတာဟာ အလြန္ကိုပဲ က်က္သေရရွိလွပါတယ္။ တရားျပဆရာလုပ္သူအေနႏွင့္ မိမိတပည့္ရဲ ႔ တရားအဆင့္ကို သိဖို႔အတြက္ဆိုရင္ သူ ဘယ္လို ေခါင္းေလာင္းထိုးေနသလဲ၊ တံျမက္စည္းကို ဘယ္လိုလွည္းေနသလဲ၊ စားေသာက္ဖို႔အတြက္ စားပြဲဘယ္လိုျပင္ဆင္ေနသလဲဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ၾကည့္ျပီး ခန္႔မွန္းသိရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလႈပ္ရွားမႈပံုစံေတြဟာ သတိကိုေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ရာကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ သူ႔ရဲ ႔ တရားရင့္က်က္မႈ အေျခအေန (သို႔မဟုတ္) သတိႏွင့္ ေနထိုင္ျခင္းရဲ ႔ အသီးအပြင့္အႏွစ္အရသာပဲျဖစ္ပါတယ္။
Thich Nhat Hanh
(From "The Sun My Heart")

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, December 8, 2015

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ စိတ္ၾကီးမ၀င္ၾကဖိုု႔




"ႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာ ဗုုဒၶဘာသာလည္း မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ ႔မ်ား သူေဌးၾကီးေတြ တစ္ေန႔သံုးလိုက္တဲ့ အသံုးစရိတ္ဟာ ဒီျမန္မာႏိုင္ငံက သူေဌးေတြရဲ ႔ တစ္သက္သံုးစာေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပစၥည္းရွိတဲ့သူေတြရဲ ႔ တစ္သက္လံုး သံုးေလာက္တဲ့ စည္းစိမ္ကို သူတိုု႔က တစ္ေန႔တည္း သံုးပစ္လိုက္တာပဲတဲ့။ ဒီေလာက္ေပါတယ္တဲ့။ ဒါ ဗုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူးတဲ့။ ျပီးေတာ့ ဗုုဒၶဘာသာႏိုုင္ငံဟာ အညံ့ဆံုုး ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ သီဟိုဠ္တို႔၊ လာအိုုတိုု႔၊ က
ေမၺာဒီးယားတို႔၊ ယိုုးဒယားတို႔၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔။ ဒီဗုုဒၶဘာသာႏိုင္ငံကေလးေတြက လူေတြဟာ အညံ့ဆံုုး ျဖစ္ေနၾကတယ္တဲ့။ ဒါ ဘယ္ႏွယ့္ အဓိပၺါယ္တုုန္းတဲ့။

ဒါဟုုတ္တယ္။ စိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္စရာ။ ဘုုန္းၾကီးက ေျပာခ်င္လိုုက္တာ။ ဘုရားအေလာင္းပါရမီျဖည့္စဥ္တုုန္းက ဗုုဒၶဘာသာဘ၀ႏွင့္ ဘယ္ႏွစ္ဘ၀မ်ား ရွိခဲ့ဖူးတုုန္း။ ကဲ ဇာတ္ၾကီး (၁၀) ဘြဲ ႔ကိုု အၾကမ္းစား စဥ္းစားၾကစိုု႔။ ေတမိမင္း။ ဗုုဒၶဘာသာဘ၀မဟုုတ္ဘူး။ ဘုုန္းၾကီးမရွိဘူး။ မဟာဇနကမင္း။ ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္ဘူး။ သူတိုု႔ကုုသိုုလ္ေတြ သူတို႔ ျပဳသြားတာပဲ။ မဟာဇနကမင္းကလည္း သူ႔ဖာသာ ကုုသိုုလ္ေတြ ျပဳသြားတာပဲ။ ေတမိမင္းကလည္း ကုုသိုုလ္ေတြျပဳ၊ ေတာေတြထြက္၊ တရားေတြက်င့္၊ စ်ာန္ရ။ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ သု၀ဏၰသ ွ်ံ။ ေတာထဲမွာ ေမတၱာႏွင့္ ေနရွာတာ။ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ မိဘလည္း ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ ေနမိမင္းၾကီး။ နာရဒ ျဗဟၼာမင္းၾကီး။ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ ေ၀ႆႏၱရာမင္းၾကည့္ပါလား။ ဗုုဒၶဘာသာ ဟုုတ္ရဲ ႔လား။ ဘယ္ဘုုန္းၾကီးက တရားေဟာတုုန္း။ သူက ရေသ့ေတြ အလွဴေပးေနတာပဲ။ သူ႔ကိုု ဘယ္သူကမွ လာတရားမေဟာဘူး။

ဒီေတာ့ကာ လူေတြက ဗုုဒၶဘာသာေတြမွ ကုုသိုုလ္ကံျပဳတတ္တယ္။ ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္ရင္ မျပဳတတ္ဘူးလိုု႔ဆိုုေတာ့ ဘုုရားအေလာင္းပါရမီျဖည့္ခဲ့တဲ့ဘ၀ေတြက ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္တဲ့ ဘ၀ေတြခ်ည္းမ်ားတယ္။ ဘုုရားအေလာင္း ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီျဖည့္စဥ္မွာ ႏွစ္က်ိပ္ေလးဆူသာ ဘုုရားပြင့္တယ္။ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုတဲ့ ဘာသာဟာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးခါသာ ေပၚခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ဗုုဒၶဘာသာေခတ္ကိုု မဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ ဘုုရားအေလာင္းေတြ ပါရမီျဖည့္ေတာ္မူလာလိုုက္ၾကတာ။ ဒီေတာ့ကာ ဒါေလးကိုု ပထမဆံုုး နားလည္ပါေလ။

ခုုနက သူေဌးၾကီးေတြ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ေပမယ့္ သူတိုု႔လည္း သူတိုု႔နည္း သူတိုု႔ဟန္ႏွင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀ေတြတုုန္းက ကုသိုုလ္ေတြရွိမွာေပါ့။ ေသခါနီးက်ေတာ့ နိမိတ္ေတြထင္မွာေပါ့။ နိမိတ္ေတြထင္တဲ့အခါက်ေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ကံေၾကာင့္ တခ်ိဳ ႔က ေပါမ်ားတဲ့ ႏိုုင္ငံမွာ သြားျပီးေတာ့ ပဋိသေႏၶေနၾကမယ္။ အေဖက သူေဌးေလ။ အေမက သူေဌးေလ။ သူတိုု႔က်ေတာ့ သူေဌးေလ။ ဘာေျပာစရာရွိလဲ။ ဗုုဒၶဘာသာႏွင့္ ဘာဆိုုင္လဲ။ ဗုုဒၶဘာသာ ျဖစ္တာ မျဖစ္တာႏွင့္ ဘာမွမဆိုုင္ဘူး။ အေဖသူေဌး၊ အေမသူေဌးႏွင့္သာဆိုုင္တယ္။ ႏိုုင္ငံၾကီးႏွင့္သာဆိုင္တယ္။ အဲလိုႏွင့္ သူတိုု႔ သံုုးလိုု ႔မကုုန္ႏိုုင္ေအာင္ေပါၾကတယ္။ သံုုးလို႔မကုုန္ႏိုုင္ေအာင္ေပါေတာ့ကာ ဒီလူေတြက သံုုးခ်ည္းပစ္ေနလားဆိုုေတာ့ ဒီလူေတြက ေဆးရံုုေတြတည္ေဆာက္ၾကတယ္။ သူတိုု႔ပိုုက္ဆံေၾကာင့္ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ က်န္းမာခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ ေမတၱာ၊ ကရုုဏာၾကီးမားလိုုက္တာ။ ထူးထူးျခားျခားစာသင္ႏိုုင္ေအာင္လိုု႔ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ေထာက္ပံ့ေပးေနတယ္။ မရွိဆင္းရဲတဲ့သူေတြအတြက္ ၾကက္ေျခနီအသင္းဆိုုျပီးေတာ့ ေငြေတြထည့္ျပီး ေထာက္ပံ့ေပးေနၾကတယ္။ ေဆးရံုုေတြေဆာက္တယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြတည္တယ္။ မရွိဆင္းရဲတဲ့သူေတြ ၾကီးပြားေအာင္လိုု႔ ႏိုုင္ငံေတြကိုု ေထာက္ပံ့ေပးေနတယ္။ နည္းတဲ့သတၱိေတြလား၊ နည္းတဲ့ကံေတြလား။ ဒီလူေတြက ေရွ ႔ကိုု တက္ၾကပါအံုုးမယ္။ ေရွ ႔ကိုု တိုုးၾကပါအံုုးမယ္။ အကယ္၍မ်ား အရိေမေတၱယ်ဘုုရားလက္ထက္မွာ သူတိုု႔ေတြက လူ႔အျဖစ္ႏွင့္ဆိုုလိုု႔ရွိရင္ ဘုုရားဆီေရာက္ၾကပါအံုုးမယ္။ ဘုုရားဆီေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘုုရားဆီက သစၥာေလးပါးတရားကိုု နာၾကားၾကရပါအံုုးမယ္။ ဒီလူေတြ၊ ဒီဉာဏ္ရွိတဲ့လူေတြ။ ဒီေတာ့ကာ ကၽြတ္တမ္း၀င္ခ်င္ရင္လည္း ၀င္သြားမယ္။ ဒါမွမဟုုတ္ ေနာက္ဘုုရားလက္ထက္ ကၽြတ္တမ္း၀င္ဖိုု႔ အေထာက္အပံ့ေကာင္းေကာင္းၾကီး ရသြားၾကပါမယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗုုဒၶဘာသာ၊ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုျပီးေတာ့ စိတ္ၾကီး၀င္မေနၾကပါနဲ႔။ ေကာင္းေကာင္းေနၾကဖိုု႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဗုုဒၶဘာသာဆုုိျပီးေတာ့ အမွတ္တမဲ့ႏွင့္ ေနလိုု႔ရွိရင္ေတာ့ တျခားကလူေတြက ဘုုန္းၾကီးတိုု႔အေပၚ ေက်ာ္ျပီးရင္းေက်ာ္ရင္း၊ ေက်ာ္ျပီးရင္းေက်ာ္ရင္း ျဖစ္သြားၾကပါလိမ့္မယ္။ ႏိုုင္ငံငယ္ကေလးေတြမွာ ဗုုဒၶဘာသာျဖစ္ေနရတာကေတာ့ ႏိုုင္ငံငယ္ကေလးေတြမွာ စားစရာေလးေတြရွိတယ္။ ဘုုန္းၾကီးေတြက စားစရာကိုုမွီျပီးေတာ့ ဘုုန္းၾကီးေတြျဖစ္ရတယ္။ အဲဒီဘုုန္းၾကီးေတြက ေဟာေျပာျပီးေပးေတာ့မွ သူတိုု႔ေတြက အသိဉာဏ္ေတြရင့္က်က္ျပီးေတာ့ လာခဲ့တယ္။ နဂိုတုုန္းက ျမန္မာႏိုုင္ငံရဲ ႔အသိဉာဏ္ဟာ မွန္းျပီးေတာ့ ၾကည့္စမ္း။ အရည္းၾကီးေတြကိုု လက္ခံျပီးေနကတည္းကိုုက ျမန္မာႏိုုင္ငံရဲ ႔အသိဉာဏ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ည့ံေနတုန္း။ အရည္းၾကီးေတြကိုု လက္ခံရမွာမဟုုတ္ဘူး။ ေမာင္းထုုတ္ရမွာ။ အဲဒါကိုု ရွင္ဘုုရင္ႏွင့္တကြ အရည္းၾကီးေတြကိုု လက္ခံျပီး လာကတည္းကိုုက ျမန္မာႏိုုင္ငံရဲ ႔ အသိဉာဏ္ ဘယ္ေလာက္ညံ့ေနတုုန္း။ ရွင္အရဟံသာ မပါလိုု႔ရွိရင္ ျမန္မာႏိုုင္ငံ ဒီ့ထက္ အသိဉာဏ္ညံ့ပါမယ္။ ရွင္အရဟံၾကြလာျပီး ဗုုုုဒၶတရားေတာ္ေတြပါလာလိုု႔ ဒီအေျခအေန ဒီအရည္အခ်င္းေတြကိုု ျမင္ရတာပါ။ အကယ္၍မ်ား ဗုုဒၶဘာသာသာ မျဖစ္လို ့ရွိရင္ ဗုုဒၶျမတ္စြာရဲ ႔ တရားေတာ္ေတြသာ မပါလာလိုု ့ရွိရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုုင္ငံ ခုုအထိ ဒီထက္ညံ့ပါအံုုးမယ္။ အဲဒါေလးကိုု နားလည္ၾကပါ။"

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
၁၇၊ ၄၊ ၁၉၇၃ ပ႒ာန္းတရားေတာ္မွ ေကာက္ႏုုတ္ခ်က္

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, September 10, 2015

Sunday, March 22, 2015

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို ျမတ္ႏိုးသူ -




ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာအရွင္နႏ̔ၵမာလာဘိ၀ံသ

အပိုင္း (၁)

တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို ျမတ္ႏိုးသူလို႔ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို ေလာကမွာ ျမတ္ႏိုးတဲ့သူဟာ ဘယ္သူလဲဆိုရင္ ဗုဒၶအရွင္ျမတ္ဘုရားပဲျဖစ္တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို အလြန္ျမတ္ႏိုးေတာ္မူတယ္။ ေလာကသားေတြက ဆူညံတာကို ႏွစ္သက္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္တဲ့ေနရာဆိုတာ အလြန္ရွားပါးတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္တယ္။

ဗုဒၶကို ကိုးကြယ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ဗုဒၶဘာသာႏိုင္ငံလို႔ ေျပာၾကတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဆူညံမႈက အလြန္မ်ားတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမဟုတ္တဲ့ ဥေရာပကႏိုင္ငံေတြတို႔၊ အေမရိကန္ႏိုင္ငံတို႔၊ ေရာက္ဖူးတဲ့သူေတြ သိပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္ေနရာသြားသြား တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနတာပဲ။ အိမ္ထဲမွာဆိုရင္ လူရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ရဘူး။ Supermarket ေတြထဲ ၀င္သြားရင္လည္း လူရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ရဘူး။ အင္မတန္မွ ျငိမ္သက္ၾကတယ္။ ရံုးျပင္ကနားေတြမွာလည္း အင္မတန္မွ ျငိမ္သက္တယ္။ ဆူဆူညံညံစကားေျပာေနတာ မရွိသေလာက္ကို အံ့ၾသဖြယ္ရာ ေတြ႔ရတယ္။

သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာလို႔ အမည္ခံတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ တိတ္ဆိတ္တဲ့ေနရာဆိုတာ အလြန္႔ကိုရွားတယ္။ ဒါလည္း ဆင္ျခင္စဥ္းစားစရာ အင္မတန္မွေကာင္းတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္က တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို အလြန္႔ကိုျမတ္ႏိုးတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ပါဠိစာေပမွာ ဗုဒၶကိုခ်ီးက်ဴးတဲ့ စကားလံုးေလးေတြရွိတယ္။ အဲဒါကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္သူေတာ္စင္တို႔ သိတဲ့ပုဂၢိဳလ္လည္းသိမယ္၊ မသိတဲ့ပုဂၢိဳလ္လည္း မသိေသးဘူး။ သို႔ေသာ္ သိေအာင္ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ျမတ္စြာဘုရားကို ခ်ီးမႊမ္းတဲ့စကားလံုးေတြထဲမယ္ ဒါက တျခားဘာသာ၀င္ေတြကပါ ခ်ီးမႊမ္းတဲ့စကားလံုး။ ျမတ္စြာဘုရားကို ခ်ီးမႊမ္းတဲ့အခါမွာ “အသံတိတ္ဆိတ္မႈကို လိုလားတယ္” တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရားဟာ အသံတိတ္ဆိတ္မႈကို လိုလားတယ္ဆိုတာ တျခားဘာသာ၀င္ေတြကပါ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ျမတ္စြာဘုရားကို ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္လိုက္တာႏွင့္ပဲ စကား က်ယ္ေလာင္က်ယ္ေလာင္ေျပာဆိုမႈေတြကို ထိန္းခ်ဳပ္ျပီးေတာ့ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနၾကတယ္။ ဒီအက်င့္ဟာ စာေပက်မ္းဂန္ထဲမွာ မၾကာခဏ ထိုထိုသုတၱန္ေတြထဲမွာ ေတြ႔ရတယ္။ တခါ ျမတ္စြာဘုရားဟာ တပည့္သာ၀ကေတြကို တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာေနတတ္ဖို႔ ဆံုးမသြန္သင္တတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈရဲ ႔ ဂုဏ္ေက်းဇူး ခ်ီးမႊမ္းစကားကို ေျပာၾကားတတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္တယ္လို႔ တျခားဘာသာ၀င္ေတြကပါ ခ်ီးမႊမ္းေထာမနာမႈျပဳၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဒါေတြဟာ ဘုရားရဲ ႔အၾကိဳက္ေျပာရမယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈ၊ အသံတိုးတိတ္မႈဟာ အင္မတန္မွ အေရးၾကီးတယ္လို႔။ အခုလို တရားပြဲေတြ က်င္းပေနတဲ့အခါမွာ ဆူညံတဲ့အသံေတြဟာ ဘယ္လိုမွ တရားေဟာလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ နာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကလည္း နားထဲမွာ ႏွစ္သံ၀င္ေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ သမာဓိမရႏိုင္ဘူး။ ေဟာတဲ့ပုဂၢိဳလ္အေနႏွင့္ကလည္း သမာဓိမရႏိုင္ဘူး။ မရႏိုင္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ တရားထူးတရားျမတ္ရဖို႔ဆိုတာ ေ၀းေလစြပဲ။ တရားထူးတရားျမတ္ရဖို႔ မေျပာႏွင့္။ ေဟာတဲ့တရားမွတ္မိဖို႔ေတာင္မွ ခဲယဥ္းတယ္ေနာ္။

အဲဒီေတာ့ ဘုရားတရားေတာ္ဆိုတာ Profound Dhamma လို႔ဆိုသည့္အတိုင္း အလြန္ေလးနက္တယ္။ ဂမၻီရ - နက္နဲတယ္။ နက္နဲတယ္ဆိုတဲ့တရားကို ျမတ္စြာဘုရားကေဟာတိုင္း ေဟာတိုင္း တပည့္သာ၀ကေတြကို ဘယ္လိုသတိေပးသလဲဆိုရင္ နားစိုက္ေထာင္ၾကပါ။ စိတ္ထဲမွာ ႏွလံုးသြင္းထားၾကပါလို႔။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ အဆံုးအမတစ္ခု ျပည့္ျပည့္၀၀ႏွင့္ ရင္ထဲႏွလံုးထဲ ေရာက္ဖို႔ဆိုတာဟာ အင္မတန္ေကာင္းေကာင္း ႏွလံုးသြင္းမႈေပၚမွာမူတည္တယ္။ ေကာင္းေကာင္းႏွလံုးသြင္းႏိုင္မွ ျမတ္စြာဘုရားတရားေတာ္ဟာ ရင္ထဲေရာက္မယ္။ အသိဉာဏ္ထဲကို ေရာက္လာႏိုင္မယ္။ ႏို႔မဟုတ္လို႔ရွိရင္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားတရားေတာ္ဟာ ရင္ထဲႏွလံုးထဲေရာက္လာဖို႔ အင္မတန္မွ ခဲယဥ္းတယ္။

ဒါက သီခ်င္းဆိုတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ Stage Show ျပတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘုရားတရားေတာ္ဆိုတာ အလြန္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္တဲ့ေနရာမ်ိဳး ေရြးခ်ယ္သင့္တယ္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ နာယူသင့္တယ္။ ဓမၼဂါရ၀ဆိုတာႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ေျပာတဲ့ေနရာမွာ တရားေဟာတဲ့ေနရာမွာ တိုးတိုးတိုးတိုး စကားေျပာျခင္းဟာ တရားကို မေလးစားရာေရာက္တယ္လို႔ စာေပက်မ္းဂန္မွာ ဒီလိုဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဘုရားရဲ ႔ တပည့္သား သာ၀ကေတြဟာ အင္မတန္မွ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔တဲ့ ဓမၼဂါရ၀ - တရားေတာ္ကို ေလးစားစြာ နာယူမွတ္သားၾကရတယ္။

ဒါကပညာရပ္တစ္ခုကို နာယူေနတာ။ တရားနာတယ္ဆိုတာ တကယ္ကေတာ့ အေပ်ာ္နာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀သံသရာမွာ တို႔တေတြ ဘယ္လို အေျဖမွန္ထုတ္ႏိုင္မလဲ။ ဘ၀ရဲ ႔ အေၾကာင္းကို ဘယ္လိုသိေအာင္လုပ္ရမလဲ။ဘ၀မွာ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ဘာရွိသလဲ။ ထိုဘ၀ၾကီးရဲ ႔ အျပစ္အနာအဆာဆိုတာ ဘာရွိသလဲ။ ဘ၀ၾကီးက ထြက္ေျမာက္ဖို႔ လမ္းေၾကာင္းေရာ ရွိရဲ ႔လား ဆိုတာေတြ အေသးစိတ္နားလည္ေအာင္ တရားဓမၼကို နာယူၾကရတာျဖစ္တယ္။ အဲဒီလို နာယူႏိုင္မွ ဘ၀ရဲ ႔ သာယာမႈဆိုတာလည္း ေတြ႔ေအာင္ရွာႏိုင္တယ္။ သာယာမႈတင္ရွိသလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဘ၀မွာ အျပစ္အနာအဆာေတြ ေျမာက္ျမားစြာရွိတယ္။ အဲဒီအျပစ္အနာအဆာေတြေျမာက္ျမားစြာရွိတဲ့ ဘ၀ၾကီးက လြတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ေကာ ထြက္ေပါက္ရွိရဲ ႔လားဆိုေတာ့ ထြက္ေပါက္ကိုျပတယ္။

အဲဒီလို ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ရႈျမင္သံုးသပ္မႈ၊ ရႈေထာင့္သံုးခုကေန ျမတ္စြာဘုရားက သံုးသပ္ဆင္ျခင္ျပီးေတာ့ ျပထားတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီေလာက္ ေလးနက္တဲ့တရား၊ နက္နဲတယ္၊ ျမင္ဖို႔အင္မတန္ခက္တယ္၊ တရားဟာ အင္မတန္မွ သိမ္ေမြ႔တယ္။ သိမ္ေမြ႔တဲ့အရာ၊ ေသးငယ္တဲ့အရာဆိုတာ အားကုန္စိုက္မွ ျမင္ႏိုင္မယ္၊ သိႏိုင္မယ္ေပါ့။ သာမန္ပုဂၢိဳလ္ေတြ နားမလည္ႏိုင္ဘူး။ ပညာရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္သာ နားလည္ႏိုင္တယ္လို႔ ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္က အၾကိမ္ၾကိမ္ထုတ္ေဖာ္ေျပာရတဲ့ ဒီတရားမ်ိဳးဟာ အင္မတန္မွ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာနာရမွသာ။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ေလာကမွာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို အျမတ္ႏိုးဆံုးပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္သူလဲဆိုရင္ ျမတ္စြာဘုရားပဲျဖစ္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီစကားကို ေျပာရတာလဲ ဆိုလို႔ရွိရင္ တံုဏွိဘာ၀ ဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးရွိတယ္။ တံုဏွိ ဆိုတာ စကားမေျပာဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္။ စကားဟာ လိုအပ္တဲ့အခါမွာ ေျပာတယ္။ အသံထြက္ေအာင္ မလုပ္ဘူး။

ျမတ္စြာဘုရားကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က ဆြမ္းပင့္တာမွာျဖစ္ေစ၊ တျခားကိစၥအရ ပင့္ဖိတ္တာပဲျဖစ္ေစ ျမတ္စြာဘုရားက လက္ခံတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ႏႈတ္ကေနျပီးေတာ့ ေအး...လာခဲ့မယ္လို႔ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူးေနာ္။ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္စြာ ေနျပျခင္းျဖင့္ လက္ခံတယ္။ သံဃာေတြကိုလည္း ဒီစနစ္ေပးထားတယ္။ ၀ိနည္းကိစၥေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာ တာ၀န္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က သေဘာတူ၊ မတူ ေမးျမန္းတဲ့အခါမွာ ႏႈတ္ကေန ထုတ္ေျပာေနစရာမလိုဘူး။ ရဟန္းခံတဲ့ ကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားသံဃာ့ကိစၥေတြ ေဆာင္ရြက္တဲ့အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သံဃာပရိတ္သတ္ဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနရမယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ စကတည္းက အရွင္ဘုရားတို႔၊ သံဃာဟာ တပည့္ေတာ္ေျပာတာ နားစိုက္ေထာင္ပါ။ နားေထာင္တယ္ဆိုတာ ဆူညံေနလို႔ရွိရင္ ဘယ္လိုလုပ္ နားေထာင္မတုန္း။

(ဆက္ရန္)
 
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, January 1, 2015

ဘုရားအာရံုျပဳပံု




ဘာသာျခားပုဂၢိဳလ္ေတြ သူတို႔ဘုရား အာရံုျပဳပံု ေတြ႔မိၾကမွာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ (စိတ္) စိုက္တုုန္း။ တခါတေလမ်ား သြားရင္းလာရင္းမ်ားေတာင္မွ သူတို႔ေလ မတ္မတ္ရပ္ျပီးေတာ့ သူတိုု႔ဘုုရားကိုအာရံုျပဳျပီးေတာ့ စိုက္ေနလိုုက္တာ။ အဲဒီဟာ ဒါစ်ာန္ပဲ။ စ်ာန္တရားေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ။ စိုက္လို႔။ ေနာက္ျပီး သူတိုု႔၀တ္ေက်ာင္းမ်ားထဲမွာ ျငိမ္လိုု႔။ စိုုက္ျပီးေတာ့ ေနလိုက္ၾကတာ။ ကုသိုလ္ရတယ္ မရဘူးဆိုုတာကေတာ့ အာရံုမွန္မွ ရပါတယ္။ စိုက္တာကေတာ့ စိုက္ေနတာပဲ။ အာရံုယူေနပံုကေတာ့ အင္မတန္ကို အားရစရာေကာင္းတယ္။ အင္မတန္စိုက္ျပီး ေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးက ဘုန္းၾကီးတို႔တရားႏွင့္ သူတိုု႔ကိုုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သဘာ၀သိပ္က်တာပဲ။ ကုသိုလ္ရတာ မရတာ ဘုန္းၾကီးေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အာရံုုကမွန္မွ ကုသိုလ္ေတာ့ရတယ္။ ၀တ္ေက်ာင္းမ်ားထဲမွာ ပရိတ္သတ္ေတြစုျပီေတာ့ စိုက္ျပီး အာရံုုယူေနလိုက္တာ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။

ဒီေတာ့ကာ ေလာကၾကီးထဲမွာ သဘာ၀ေနာ္။ သူမ်ားလွတာကိုျမင္လိုု႔ရွိရင္ ကိုုယ့္အိမ္က မလွရင္ နဲနဲမေက်နပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါ ထံုးစံ။ သူမ်ားလွတာကိုျမင္ရင္ ကိုယ့္အိမ္ကလည္း လွေနရင္ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ဘုန္းၾကီးတို႔ ဗမာမ်ားက ဘုရားဆိုရင္ သြားၾကည့္။ ေရႊတိဂံုဘုရားလူၾကီးက မိမိတို႔ ေရႊတိဂံုကို လွမ္းျပီးေတာ့ ေမ ွ်ာ္ၾကည့္။ မဟာျမတ္မုနိဘုရားလူၾကီးက မိမိတို႔ မဟာျမတ္မုနိကို မွန္းျပီးေတာ့ ၾကည့္။ ဘုရားရွိခိုးလာတဲ့ လူေတြဟာ စိုက္ျပီးေတာ့ အာရံုုယူတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ေတြ႔လိုုက္ၾကတုုန္း။ ေတြ႔ခဲ့ဖူးၾကတုုန္း။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ဆူဆူညံညံနဲ႔။ တခါတရံ ဘုရားပြဲဆိုရင္ ျဗံဳးဒိုင္းျဗံဳးဒိုင္း ျဗံဳးဒိုင္းျဗံဳးဒိုင္းနဲ ႔။ ျပီးေတာ့ ရတဲ့သူကလည္း သူ႔အသံကို အသံကုန္ဟစ္ျပီးေတာ့ တခါတခါ ၾကြားခ်င္ၾကြားတာပဲ ဒီအနားမွာေလ။ ေဘးနားက ဘုရားရွိခိုးမရလိုု႔ ခပ္တိုးတိုးေလးခိုုးေနတယ္။ ဘုရားရွိခိုးရတဲ့ အသံေကာင္းတဲ့သူကလည္း သူ႔အသံကိုု သူဟစ္တာပဲ ဒီအနားမွာ။ ဘယ္မွာလဲပဲ စူးစိုက္တာ။ ဗုဒၶါႏုႆတိအာရံု ဘယ္မွာလဲ စူးစိုက္တာ။

ဘုန္းၾကီးက အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ ရွိမခိုးရဘူးလိုု႔ မဆိုလိုပါဘူး။ တခါတခါ အသံထုတ္ျပီး ဘုရားအာရံုယူေနတဲ့ ဥစၥာဟာ အင္မတန္အရသာရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုအတြက္ကေတာ့ အသံလည္း ထုတ္ရင္း။ စိတ္ကလည္း စိုက္ရင္း။ အရသာကိုရွိလိုု႔။ ပီတိကိုုျဖစ္လိုု႔။ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြရြတ္ျပီးေတာ့ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔။ ဒါက တိတ္ဆိတ္တဲ့ ကိုယ့္အိမ္မွာမ်ိဳး။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ဘုရားေရွ ႔ေတာ္မွာမ်ိဳး။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ဒီအရသာေပၚတယ္။ စ်ာန္အရသာေပၚတယ္။ စ်ာန္စိတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးအတြက္ ဘုန္းၾကီးက ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူး။ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ အသံကလည္း ဂုုဏ္ေတာ္ကိုု ထုုတ္ျပီး ရြတ္ေနတယ္။ အဲဒီအသံအလိုုက္လည္း စိတ္က ဂုုုုဏ္ေတာ္ထဲမွာ စြဲျပီးေတာ့ေနတယ္။ ရြတ္ရင္းရြတ္ရင္းကိုု ပီတိေတြ ျဖစ္ျပီးေတာ့လာတယ္။ စိတ္ကဘယ္မွ မေရာက္ဘူး။ ဒီဂုုဏ္ေတာ္အာရံုုမွာပဲ ရြတ္ရင္းရြတ္ရင္း စိတ္တည္ေနတယ္ဆိုုရင္ ဒါစ်ာန္ျဖစ္ေနတာပဲ။ အဲဒီလိုုပုုဂၢိဳလ္အတြက္ကေတာ့ ဘုုန္းၾကီး ဘာမွ ေ၀ဖန္စရာမလိုုဘူး။ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။

ယခုုေတာ့ကာ ဘုုရားပြဲေတြနဲ႔။ ျဗံဳးဒိုုင္းျဗံဳးဒိုုင္း။ အသံေတြက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္။ ဟိုုကစကားေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာ။ ဒီမွာ ဟစ္ၾကေအာ္ၾက။ ဘုုရားဂုုဏ္ေတာ္ေတြ ရြတ္ၾကဖတ္ၾကတယ္။ ဒါစ်ာနပစၥည္းနဲ႔။ ႏိုုင္ငံျခားလူမ်ားရဲ ႔စူးစိုုက္မႈႏွင့္။ ဘယ္ေလာက္ရွက္စရာေကာင္းတုန္း။
ျပီး တဖန္ ကိုုုုယ့္အိမ္မွာလည္းပဲ ဘုုရားရွိခိုုးေနလိုုက္ၾကတာ။ စိတ္က တျခား။ အသံကေတာ့ ရတာ ရြတ္ေနတာပဲ။ ဣတိပိေသာ ဘဂ၀ါတိုု႔ ဘာတိုု႔ ရြတ္ေနတာပဲ။ ရြတ္သာရြတ္ေနတယ္။ စိတ္ကေတာ့ တျခားေရာက္ေနတယ္။ ပါးစပ္ကရလိုု႔ရြတ္ေနတယ္။ စိတ္ကတျခား။ ဒါ စ်ာန္ စူးစိုုက္မႈ မပါပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဗုုဒၶဘာသာေတြဟာ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ႏွင့္ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလိုု႔။ တိုုးတိုုးရွိခိုုး။ စိုုက္ျပီးေတာ့ ဘုုရားအာရံုုျပဳ ေျပာေနရတယ္။ ရွိခိုုးလိုု႔ရွိရင္ အသံေကာင္းတဲ့သူက တိုုးတိုုးရွိခိုုး။ ေဘးကၾကားလိုု႔ရွိရင္ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ရွိေအာင္ တိုုးတိုုးေလးရြတ္စမ္း။ အဲဒါကေကာင္းတယ္။ ဒီလိုဆူဆူညံညံဘုုရားရွိခိုုးနည္းေတြကေတာ့ သဘာ၀သိပ္မက်ပါဘူး။ နဲနဲပါးပါး အက်ိဳးရွိတာကေတာ့ ထားပါေတာ့။ အက်ိဳးလံုုးလံုုးေတာ့ မဆုုတ္ယုုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လိုု႔ စ်ာနပစၥည္းျဖစ္ေလာက္ေအာင္ စူးစိုုက္တဲ့အေနမ်ိဳးေရာက္ဖိုု႔ကေတာ့ မနဲၾကီး စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။

တခါ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဗုုဒၶဘာသာက ဘုုရားအာရံုုျပဳတဲ့ေနရာမွာသာ အစူးအစိုုက္နဲတာ မဟုုတ္ဘူး။ ေမတၱာပိုု႔ၾကျပီ။ ပါးစပ္က အေ၀ရာေဟာႏၱဳ၊ အဗ်ာပဇၨာေဟာႏၱဳ။ စိတ္က တျခားေရာက္ေနတယ္။ ပါးစပ္က က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ဆိုုေပမယ့္ စိတ္က တျခားေရာက္ေနတယ္။ မစူးစိုုက္ဘူး။ အမ်ားႏွင့္ေရာျပီးေတာ့ သံျပိဳင္ေမတၱာပိုု႔ရတာကေတာ့ ထားပါေတာ့ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း၊ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးတည္း ေမတၱာပို႔လိုု႔ရွိရင္ ႏႈတ္ကေလးလႈပ္တယ္ဆိုုရံုုေလာက္ေလး။ အေရွ ႔အရပ္မွာေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြ စိတ္ကအာရံုုျပဳျပီးေတာ့ က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။ ရြတ္ျပန္လိုု႔ရွိရင္လည္း တိုုးတိုုးကေလးရြတ္ျပီးေတာ့။ စိတ္ကစူးစိုုက္လိုု႔။ ဒါမွ ေမတၱာစ်ာန္ျဖစ္တယ္။ ေတာင္ဘက္ကိုု အာရံုုျပဳလိုုက္တယ္ဆိုုလိုု႔ရွိရင္လည္း ေတာင္ဘက္ကုိ စိတ္ကစိုုုုက္လိုု႔ ေတာင္ဘက္အရပ္မွာရွိၾကတဲ့ သတၱ၀ါမ်ား က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။ အဲဒီလိုု အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာ စူးစိုုက္ျပီးေတာ့ အာရံုုျပဳရပါတယ္။ အေ၀ရာေဟာႏၱဳ စသည္အားျဖင့္ ရြတ္ျပီးေတာ့ စိတ္မပါ့တပါႏွင့္ ေမတၱာပိုု႔တာကေတာ့ ေမတၱာကိုု မဟုုတ္ပါဘူး။ စူးစိုုက္မႈဆိုုတာ အေ၀းၾကီး။ ေမတၱာကိုု မျဖစ္ပါဘူး။ ျဖစ္ရင္ နဲနဲကေလးျဖစ္မယ္။ စူးစိုုက္တာ မဟုုတ္တဲ့အတြက္ ေလးေလးပင္ပင္ ေမတၱာမ်ိဳး မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေလးကိုု နားလည္ေစခ်င္တယ္ေလ။

ဘုုန္းၾကီးတိုု႔တရားေတာ္က အင္မတန္တိက်ရဲ ႔သားနဲ႔ လူေတြက တိတိက်က်မလိုုက္ႏိုုင္လိုု႔မိုု႔ မိမိတိုု႔တရားေတာ္ကိုု အထင္ေသးလိုု႔။ အဲဒီလိုုျဖစ္ေနလိုု႔မိုု႔ ေနရာတိုုင္း တိတိက်က်လိုုက္ၾကစမ္းပါ။ ဗုုဒၶျမတ္စြာကိုုအာရံုုျပဳျပီးေတာ့ စူးစိုုက္ျပီးေတာ့ တရားရသြားတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္ေတြရွိပါတယ္။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ စူးစူးစိုုက္စိုုက္ႏွင့္ ဘုုရားပူေဇာ္ရင္ အခုုလည္းပဲ တရားရႏိုုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုုန္းၾကီးက ဘုုရားေရွ ႔ေတာ္မွာ သန္႔ရွင္းၾကပါ။ တိတ္ဆိတ္ၾကပါ။ မိမိရဲ ႔ အိမ္မွာ ဘုုရားကိုုပူေဇာ္လိုု႔ရွိရင္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးႏွင့္ မပူေဇာ္ပဲႏွင့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းႏွင့္ သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုုရားေရွ ႔မွာ မိမိေရာက္ေနသလိုုအထိ ပူေဇာ္လိုုက္ၾကစမ္းပါ။ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။

ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္တဲ့သူမ်ားက ေမတၱာပိုု႔ၾကလိုု႔ရွိရင္ တိတ္လိုု႔၊ ျငိမ္လိုု႔။ သေဘာက်လိုုက္တာ။ ဘုုန္းၾကီးက ေျပာင္းျပန္ျပန္လိုုက္ခ်င္တာ။ တိုု႔ဗမာလူမ်ိဳးေတြက သြားဟိုုဘက္။ အဲဒီလူေတြကလာ တိုု႔ဗုုဒၶဘာသာဘက္ကိုု။ သူတိုု႔က ေမတၱာပိုု႔ေနလိုုက္ၾကတာ ျငိမ္လိုု႔။ တခါတုုန္းကမ်ား ေလးရာေလာက္ စည္းေ၀းေနၾကတာ တုပ္တုုပ္မွမလႈပ္ဘူးတဲ့။ ျငိမ္လုုိ႔ သူတိုု႔အာရံုုႏွင့္ သူတုိ႔ယူေနၾကတာ။ ေမတၱာပိုု႔ၾကစိုု႔ ဆိုုလိုု႔ရွိရင္ ေမတၱာပိုု႔လိုု႔ ျငိမ္ေနၾကတယ္။ ဒီက ဘုုရားဒကာၾကီးေတြရဲ ႔၊ ဘုုရားလူၾကီးေတြရဲ ႔ ဘုုရား၀ိုုင္းထဲမွာေတာ့ ၀ုုန္းဒိုုင္း၀ုုန္းဒိုုင္း ၀ုုန္းဒိုုင္း၀ုုန္းဒိုုင္းၾကားက ေမတၱာပိုု႔တဲ့သူေတြကလည္း ေမတၱာပိုု႔ၾက။ ရြတ္တဲ့သူေတြကလည္း ရြတ္ၾက။ ဆြမ္းေတာ္တင္တဲ့သူေတြကလည္း ဆြမ္းေတာ္တင္ၾက။ ဆြမ္းေတာ္ေကာက္တဲ့သူေတြကလည္း ဆြမ္းေတာ္ေကာက္ၾကနဲ႔။ ရႈပ္လိုု႔။

ဒီေတာ့ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ရဲ ႔ အေကာင္းေတြကိုု ဘယ္ကယူေနၾကလဲဆိုုေတာ့ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဘာသာ၀င္မဟုုတ္တဲ့ပုုဂၢိဳလ္ေတြကယူျပီးေတာ့ အသံုုးခ်ေနၾကတယ္။ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ဘာသာ၀င္ေတြကေတာ့ မိမိတိုု႔ဖာသာမိမိတိုု႔ ဟုုတ္လွျပီလိုု႔ ထင္ျပီးေတာ့ ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ဒီလိုု ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းအသံေတြႏွင့္ ဘာသာေရးကိစၥကိုု အသံုုးခ်ေနၾကသလဲ။ သိပ္စဥ္းစားစရာေကာင္းပါတယ္။

တခါ ေမတၱာပိုု႔တာသာမဟုုတ္ဘူး။ အသုုဘဘာ၀နာလည္း စ်ာန္လုုိပဲ စိုုက္ျပီးေတာ့ ရႈလိုုက္လိုု႔ရွိရင္ေလ တကယ့္ကိုုတရားေပါက္တယ္။ အသုုဘရႈ၊ အသုုဘရႈဆိုုတာ ဒီစ်ာနပစၥည္းႏွင့္ တြဲျပီးေတာ့ ေရွးက သံုုးထားဟန္တူတယ္။ ဘုုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား အသုုဘရႈၾကြေတာ္မူပါ။ အသုုဘရႈလိုုက္ၾကပါ။ အဲဒီလိုု တရားႏွင့္ေခၚတာပဲ။ အသုုဘပိုု႔တဲ့ေနရာမွာလည္း ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဗမာေတြ ဘုုန္းၾကီးေတြေရာ၊ လူေတြေရာ။ ဟိုုက ဖိတ္ေတာ့ အသုုဘရႈ၊ အသုုဘပိုု႔နဲ႔ ဖိတ္ၾကပါရဲ ႔။ ပြဲေနပြဲထိုုင္သြားတာေလာက္သာ မမွီတာ။ အထိုုက္အေလ ွ်ာက္ျပင္လိုု႔ဆင္လိုု႔။ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးေတြနဲ႔။ ခမ္းခမ္းနားနားနဲ႔။ စကားစျမည္ ေရာင္းမႈ ၀ယ္မႈေတြေျပာလိုု႔။ ဟိုုကိစၥ ဒီကိစၥေတြေျပာလိုု႔။ မလိုုက္မေကာင္းလိုု႔ လိုုက္လာၾကတာ။ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္လိုုဆုုိတဲ့ဥစၥာ သုုႆန္သြားျပီးေတာ့ ၾကည့္ၾကေပါ့ေလ။

ဒီေတာ့ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ရဲ ႔ အသုုဘရႈကလည္း အသုုဘဘာ၀နာက တကယ္ရႈရင္ တကယ့္ကိုု တရားရေလာက္တဲ့ဥစၥာကိုု အသုုဘကိုု တကယ္မရႈပဲနဲ႔ ၀တ္ေက်တန္းေက်ရႈျပီးေတာ့ ေနၾကတဲ့အတြက္ ဘာမွအက်ိဳးမရတဲ့အျပင္ ဘာသာျခားေတြ၊ ႏိုုင္ငံျခားကလူေတြကလာျပီ။ အသုုဘပိုု႔။ ျငိမ္လိုု႔။ တိတ္ဆိတ္လုိ႔။ အ၀တ္မ်ားေတာင္မွ အသုုဘအခမ္းအနားအတြက္ အ၀တ္ကိုု တမ်ိဳး၀တ္လိုု႔။ တယ္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတယ္။ အသုုဘႏွင့္စပ္တဲ့အေတြးကိုုေတြးလိုု႔။ ငါတိုု႔လည္း ဒီလိုုေသရအံုုးမယ္ဆိုုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုတဲ့သူေတြက ဘုုရားတရားက ဒီေလာက္ညႊန္ျပထားေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေတြးလိုုက္ၾကတုုန္း။ ဘယ္ေလာက္မ်ား တရားမ်ားရၾကတုုန္း။ ငိုုတဲ့သူက ငိုု။ တခ်ိဳ ႔မ်ား ေအာ္ဟစ္ျပီးေတာ့ လူးလိမ့္ျပီးေတာ့ငိုု။ ေဘးက နဲနဲပါးပါး နီးစပ္ရာေတြက ေခ်ာ့တန္တဲ့သူက ေခ်ာ့။ ေဘးက ခပ္ေ၀းေ၀းလူေတြက အမွတ္တမဲ့။

ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ရဲ ႔ ဘာသာေရးဟာေပါ့ေလ။ သူမ်ားက အထင္ေသးတာ ဘာသာက ညံ့လိုု႔မဟုုတ္ပါဘူး။ ဒီဘာသာကိုု လက္ကိုုင္လုုပ္တဲ့ ပုုဂၢိဳလ္ေတြရဲ ႔ ညံ့မႈေၾကာင့္ ဘာသာၾကီးပါ အထင္ေသးခံေနရပါတယ္။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
အေျချပဳပ႒ာန္းတရားေတာ္ (စ်ာနပစၥည္း)
(၂၃၊ ၄၊ ၁၉၇၃)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, September 7, 2012

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ဆယ္ပါး



ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ပါရာဇိကဏ္အ႒ကထာ ႏွင့္ ၀ိသုဒၶိမဂ္အ႒ကထာမ်ားတြင္ ဆယ္ပါးဖြင့္ၿပသည္။

(၁) အရဟံ = လူနတ္ ၿဗဟၼာသတၱ၀ါအားလံုးတို႔၏ ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ပါေပ၏။

(၂) သမၼာသမၺဳေဒၶါ = အလံုးစုံေသာတရားတို႔ကို ကိုယ္တိုင္မွန္စြာ သိၿမင္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၃) ၀ိဇၨာစရဏသမၸေႏၷာ = အသိဉာဏ္၀ိဇၨာ၊ အက်င့္စရဏ ႏွင့္ ၿပည့္စံုေတာ္မူပါေပ၏။

(၄) သုဂေတာ = ေကာင္းေသာစကားကို ဆိုေတာ္မူ တတ္ပါေပ၏။

(၅) ေလာက၀ိဒူ = သတၱေလာက၊ ၾသကာသေလာက၊ သခၤါရေလာက ဟု ဆိုအပ္ေသာ ေလာကသံုးပါးကို သိၿမင္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၆) အႏုတၱေရာ = ေလာကသံုးပါးတြင္ အၿမတ္ဆံုး ပုဂၢိဳလ္ၿဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၇) ပုရိသဒမၼသာရထိ = ဆံုးမထိုက္သူကို ေအာင္ၿမင္စြာ ဆံုးမေတာ္မူတတ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ထူးၿဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၈) သတၳာေဒ၀မႏုႆာနံ = လူနတ္ၿဗဟၼာ သတၱ၀ါအားလံုးတို႔၏ ဆရာ ၿဖစ္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၉) ဗုေဒၶါ = သစၥာေလးပါးတရားကို သိၿမင္ေတာ္မူပါေပ၏။

(၁၀) ဘဂ၀ါ = ဣႆရိယ၊ ဓမၼ ယသ၊ သိရီ၊ ကာမ၊ ပယတၱ တည္းဟူေသာ ဘုန္းေတာ္ေၿခာက္ပါးႏွင့္ ၿပည့္စံုေတာ္မူပါေပ၏။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေရဥပမာတရားေတာ္

 
 
ရဟန္းတုိ႔ ေလာက၌ ေရဥပမာရွိကုန္ေသာ ဤပုဂၢဳိလ္ ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔သည္ ထင္ရွား ရွိကုန္၏။

အဘယ္ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔နည္းဟူမူ -

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ တစ္ႀကိမ္ နစ္ျမဳပ္ေသာ္ နစ္ျမဳပ္ေတာ့သည္သာျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ နစ္ျမဳပ္ျပန္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ တည္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ၾကည့္႐ႈ၏၊ ထုိမွ ဤမွ ၾကည့္႐ႈ၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ကူး၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ေထာက္တည္ရာသုိ႔ ေရာက္ ၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ကူးေျမာက္၏၊ ကမ္းတစ္ဖက္ သုိ႔ ေရာက္၏၊ (နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ) ၾကည္းကုန္းထက္၌ တည္၏၊ မေကာင္းမႈကုိ အပျပဳၿပီး ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ တစ္ႀကိမ္နစ္ျမဳပ္လွ်င္ နစ္ျမဳပ္ေတာ့သည္သာ ျဖစ္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ စင္စစ္ မည္းညစ္ကုန္ေသာ အကုသုိလ္တရားတုိ႔ႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ တစ္ႀကိမ္နစ္ျမဳပ္လွ်င္ နစ္ျမဳပ္ေတာ့သည္သာ ျဖစ္၏။ (၁)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ နစ္ျမဳပ္ျပန္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏၊ ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏၊ ဝီရိယသည္
ေကာင္းျမတ္၏၊ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိသဒၶါတရားသည္ မတည္၊ မတုိးပြါး၊ ဆုတ္ယုတ္သည္ သာလွ်င္တည္း။ 

ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဟိရီသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထိုၾသတၱပၸသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဝီရိယသည္ ။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိပညာသည္ မတည္၊ မတုိးပြါး၊ ဆုတ္ယုတ္သည္ သာလွ်င္တည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ နစ္ျမဳပ္ျပန္၏။ (၂)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ တည္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။
ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိသဒၶါ တရားသည္
မဆုတ္ယုတ္၊ မတုိးပြါး၊ တည္၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဟိရီသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထိုၾသတၱပၸသည္။ပ။ ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိဝီရိယသည္ ။ပ။
ထုိပုဂၢဳိလ္၏ ထုိပညာသည္ မဆုတ္ယုတ္၊ မတုိးပြါး၊ တည္ျမဲတုိင္း) တည္တံ့၏။ 

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ တည္၏။ (၃)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ၾကည့္႐ႈသနည္း၊ ထုိမွဤမွ ၾကည့္႐ႈ သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။
ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ သံုးပါး ေသာ
သံေယာဇဥ္ 'အေႏွာင္အဖြဲ႔' တုိ႔၏ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ျခင္းေၾကာင့္အပါယ္သုိ႔က်ျခင္း သေဘာ မရွိေသာ ကိန္းေသျမဲေသာ အထက္မဂ္သံုးပါးလွ်င္ လားရာရွိေသာ ေသာတာပန္ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ၾကည့္႐ႈ၏၊ ထုိမွဤမွ ၾကည့္႐ႈ၏။ (၄)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူးသနည္း။
ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။
ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။

ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ သံုးပါးေသာ သံေယာဇဥ္ 'အေႏွာင္အဖြဲ႔' တုိ႔၏ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ ရာဂေဒါသ ေမာဟတုိ႔ ေခါင္းပါးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ တစ္ႀကိမ္သာလွ်င္ ကာမဘံုသုိ႔ လာ၍ ဝဋ္ဒုကၡ၏အဆံုးကုိျပဳေသာ သကဒါဂါမ္ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူး၏။ (၅)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီးလွ်င္ ေထာက္တည္ရာသုိ႔ ေရာက္သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။
ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ ေအာက္ပုိင္းသံေယာဇဥ္ 'အေႏွာင္အဖြဲ႔' ငါးပါးတုိ႔၏ အၾကြင္းမဲ့ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ျဗဟၼာ့ဘံု၌ ဥပပတ္ ပဋိသေႏၶေန၍ ထုိဘံု၌သာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳမည့္ ထုိဘံုမွ ျပန္လည္ျခင္း သေဘာ မရွိသူ အနာဂါမ္ ျဖစ္၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ေထာက္တည္ရာသုိ႔ ေရာက္၏။ (၆)

ရဟန္းတုိ႔ အဘယ္သုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူးေျမာက္သူ ကမ္းတစ္ဖက္သုိ႔ ေရာက္သူ (နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ) ၾကည္းကုန္းထက္၌ တည္၍ မေကာင္းမႈကုိ အပျပဳၿပီးသူ ျဖစ္ သနည္း။

ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ ပုဂၢဳိလ္သည္ ကုသုိလ္ တရားတုိ႔၌ သဒၶါတရားသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။
ဟိရီသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ၾသတၱပၸသည္ ေကာင္းျမတ္၏။ပ။ ဝီရိယသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ။ပ။ ကုသုိလ္တရားတုိ႔၌ ပညာသည္ ေကာင္းျမတ္၏ ဟု ေပၚလာ၏။ ထုိပုဂၢဳိလ္သည္ အာသေဝါ တရားတုိ႔၏ ကုန္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါ တရားကင္းေသာ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖုိလ္) စိတ္ႏွင့္ လြတ္ေျမာက္ေသာ (အရဟတၱဖုိလ္) ပညာကုိ ယခု ဘဝ၌ပင္လွ်င္ ထူးေသာ ဉာဏ္ျဖင့္ ကုိယ္တုိင္မ်က္ေမွာက္ျပဳလ်က္ ေရာက္၍ ေန၏။

ရဟန္းတုိ႔ ဤသုိ႔လွ်င္ ပုဂၢဳိလ္သည္ ေပၚၿပီး၍ ကူးေျမာက္သူ ကမ္းတစ္ဖက္သုိ႔ ေရာက္သူ နိဗၺာန္တည္း ဟူေသာ ၾကည္းကုန္းထက္၌ တည္သူ မေကာင္းမႈကုိ အပျပဳၿပီးသူ ျဖစ္၏။ (၇)

ရဟန္းတုိ႔ ေလာက၌ ေရဥပမာ ရွိကုန္ေသာ ဤပုဂၢဳိလ္ ခုနစ္မ်ဳိးတုိ႔သည္ ထင္ရွားရွိကုန္၏ ဟု
(မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

အဂုၤကၲိဳရ္ပါဠိေတာ္၊ အႏုသယ၀ဂ္၊ ဥဒကူပမာသုတ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, August 31, 2012

အရဟံဂုဏ္ေတာ္ ငါးပါး ဘုရားရွိခိုး



၁။ အာရကတၱာ အရဟံ။ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အာရကတၱာ = ကိေလသာမွ ေ၀းကြာေတာ္မူေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၂။ အရီနံ ဟတတၱာ အရဟံ။ 
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အရီနံ ဟတတၱာ = ကိေလသာတည္းဟူေသာ ရန္သူအေပၚင္းတို႔ကို၊ မႈန္႔မႈန္႔ညက္ညက္ ေက်ပ်က္ေအာင္ ေခ်ဖ်က္ေတာ္မူႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၃။ အရာနံ ဟတတၱာ အရဟံ။
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အရာနံ ဟတတၱာ = သံသရာတည္းဟူေသာ အကန္႔အကြက္တို႔ကို ဖ်က္ခ်ိဳးေတာ္မူႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၄။ အရဟတၱာ အရဟံ။ 
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ အရဟတၱာ = လူနတ္ျဗဟၼာ သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔၏ အလွဴေတာ္အတန္တန္ အပူေဇာ္မွန္သမွ်ကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။

၅။ ရဟာဘာ၀ေတာ အရဟံ။
ေသာ ဘဂ၀ါ = ထိုျမတ္စြာဘုရားသည္၊ ရဟာဘာ၀ေတာ = ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈဟူသမွ်ကို ျပဳေတာ္မမူေသာေၾကာင့္လည္း၊ အရဟံ = အရဟံမည္ေတာ္မူပါေပ၏။


တႆ ဘဂ၀ေတာ = အရဟံဂုဏ္ေတာ္သခင္ ထိုဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးအား၊ နေမာ = ရိုေသျမတ္ႏိုးလက္စံုမိုး၍ ရွိခိုးပါ၏ အရွင္ဘုရား။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, August 8, 2012

ရွင္ေဒ၀ဒတ္၏ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား ေနာက္ဆံုးကန္ေတာ့သြားေသာ ဂါထာေတာ္


 
ဣေမဟိ အ႒ီဟိ တမဂၢပုဂၢလံ၊ ေဒ၀ါတိေဒ၀ံ နရဒမၼသာရထိ ံ။
သမႏၱစကၡဳံ သတပုညလကၡဏံ၊ ပါေဏဟိ ဗုဒၶံ သရဏံ ဥေပမိ။ 

မိလိႏၵပဥွာ၊၁၁၅။

အဂၢပုဂၢလံ၊ ေလာကသုံးပါးထက္ ျမတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ။

ေဒ၀ါတိေဒ၀ံ၊ သမၼဳတိနတ္ (လူျပည္မွ သာမန္မင္းမ်ား) ဥပပတၱိနတ္ (နတ္ျဗဟၼာမ်ား) တို႔ထက္လြန္ေသာ ဝိသုဒၶိနတ္ (ရဟႏၱာ) ျဖစ္ေတာ္မူေသာ။

နရဒမၼသာရထႎ၊ ဆုံးမထိုက္သူ အေပါင္းကို ေကာင္းစြာ ဆုံးမေတာ္မူေသာ။

သမႏၱစကၡဳံ၊ ထက္ဝန္းက်င္ အပိတ္အပင္မရွိ သိျမင္ႏိုင္ေသာ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ။

သတပုညလကၡဏံ၊ အရာမကေသာ ဘုန္းေတာ္, ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ အမွတ္လကၡဏာေတာ္ ရွိေသာ။

တံဗုဒၶံ၊ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို။

ဣေမဟိ အ႒ီဟိ၊ ဤအ႐ိုးတို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း။

ဣေမဟိ ပါေဏဟိ၊ ဤအသက္ဝိညာဥ္တို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း။

သရဏံ၊ ဆည္းကပ္ခိုကိုးျခင္းသို႔။

ဥေပမိ၊ ကပ္ေရာက္ပါ၏။


“ေလာကသုံးပါးထက္ ျမတ္ေသာ ပုဂၢဳိလ္ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ သမၼဳတိနတ္, ဥပပတၱိ
နတ္တို႔ထက္လြန္ေသာ ဝိသုဒၶိနတ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ ဆုံးမထိုက္သူ အေပါင္းကို ေကာင္းစြာ ဆုံးမေတာ္မူေသာ၊ ထက္ဝန္းက်င္ အပိတ္အပင္မရွိ သိျမင္ႏိုင္ေသာ၊ သဗၺညဳတဉာဏ္ရွင္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ၊ အရာမကေသာ ဘုန္းေတာ္, ေယာက္်ားျမတ္တို႔၏ အမွတ္လကၡဏာေတာ္ ရွိေသာ ထိုျမတ္စြာဘုရားကို ဤအ႐ိုးတို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ဤအသက္ဝိညာဥ္တို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း ဆည္းကပ္ခိုကိုးျခင္းသို႔ ကပ္ေရာက္ပါ၏”
 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, July 24, 2012

အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ား မွတ္သားေနရံုနဲ႔ ...


အဂၢမဟာပ႑ိတ အရွင္ၾသဘာသာဘိ၀ံသ (ဖ်ာပံုတိုက္သစ္)
---------------------------------------------------------------------

ဒကာ။ ။ ကိုယ္ထဲ အျမဲျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ထြက္ေလ ၀င္ေလ ထိသိ သတိ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ား မွတ္သားေနရံုနဲ႔ ကိေလသာ ကင္းကြာ ျငိမ္းေအးျခင္း၊ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း၊ တန္ခိုးသိဒၶိရွိျခင္း စတဲ့ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးတရားစုေတြ ခံစားရတယ္ဆိုတာ ဟုတ္မွန္ပါသလား ဆရာေတာ္၊ ရွင္းျပေပးပါဦးဘုရား။

ဆရာ။ ။ ဒကာၾကီးတို႔ရဲ႕ ေမးလိုရင္းက အသက္ရွဴေနၾကတဲ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလရဲ႕ ႏွာေခါင္း၀အသား ထိ ထိသြားတဲ့ အထိကေလးကိုလိုက္ျပီး သိ သိေနတဲ့ အသိစိတ္ရဲ႕ တန္ခိုးသိဒၶိကို ေမးတာလား။

ဒကာ။ ။ မွန္ပါတယ္ဆရာေတာ္၊ ထြက္ေလ ၀င္ေလရဲ႕ “ထိ သိ သတိ” ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ရဲ႕ တန္ဖိုး အက်ိဳးခံစားခြင့္ကို ေမးတာပါဘဲ ဆရာေတာ္။

ဆရာ။ ။ အင္း….သိမွတ္မည့္ေယာဂီဟာ မိမိရဲ႕ႏွာသီး၀မွာ သိစိတ္ကိုထားျပီးေတာ့ ၀ါေယာရုပ္ ေလက ကာယရုပ္အသား၌ တိုးထိသြားတာကိုပဲ မေမ့တဲ့သတိနဲ႔ သိ သိ မွတ္ မွတ္ ရႈ ရႈ ေနရမည္တဲ့။
အဲဒါကို အာနာပါန ဖုသန ကမၼ႒ာန္းလို႔ေခၚတယ္၊ ဘုရားသာသနာေတာ္မွာ ဒီကမၼ႒ာန္းဟာ ရႈမွတ္ရလည္း အလြယ္ဆံုး၊ အသက္ရွဴေနတဲ့ လူတိုင္းနဲ႔လည္း အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္အသက္ရွဴေနတာကို မသိမမွတ္တ့ဲ သူေတြကသာ မ်ားေနတာေနာ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒကာၾကီးလည္း သိဒၶိရွင္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ယင္းအတိုင္း ရႈမွတ္ၾကည့္ေပါ့၊ သမာဓိရွိသေလာက္ တန္ခိုးသိဒၶိေတြ ေရာက္မွာပဲ။

ဒကာ။ ။ ထိ သိ သတိ ရႈမွတ္ပံု ထင္ရွားေအာင္ နည္းနာယမ်ားလည္း ေျပာျပပါဦး ဆရာေတာ္၊ ဘယ္လိုစိတ္ထားရမည္ ဆိုတာကိုပါသိရေအာင္၊ နည္းကေလးမ်ား ေပးသနားပါဦးဘုရား။

ဆရာ။ ။ ကိုင္း…ေျပာျပမည္၊ ေသခ်ာစြာ မွတ္သားနားေထာင္ပါ၊ ၀ိပႆနာဉာဏ္ဆိုက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေျပာၾကားေပးလိုက္မယ္၊ ဉာဏ္နားနဲ႔ မိေအာင္နားေထာင္ပါ။

၁။ ၀င္ေလ ထြက္ေလ ၀ါေယာရုပ္က ႏွာသီးဖ်ား ကာယရုပ္ကို လာထိသည္၊ ငါ့ကို ထိတာမဟုတ္၊ ငါမရွိ၊ ရုပ္ကို ထိ၏၊ အဲဒီလို သိမွတ္ပါ၊ အတၱဒိ႒ိကို တိတိပပ ျဖတ္ခ်လိုက္ပါ။

၂။ နာမ္ေခၚတဲ့ အသိစိတ္ကေလးေတြက ထိတာကို သိ သိ သြားၾကသည္၊ ငါသိတာ မဟုတ္၊ စိတ္နာမ္က သိသည္၊ ငါမရွိ၊ စိတ္နာမ္သာရွိ၏၊ အဲဒီလို သိမွတ္ေပါ့။

၃။ ဤ ထြက္ေလ ၀င္ေလသည္ ရွဴခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပၚ ျဖစ္ေပၚလာတာ၊ ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္တာ မဟုတ္၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္လို႔ သိမွတ္ပါ၊ အေၾကာင္းစိတ္နဲ႔ အက်ိဳးရုပ္ကို ပိုင္းျခားသိထားပါ။

၄။ အဲဒီ ထိတဲ့ရုပ္ေတြဟာလည္း ထိထိျပီးေတာ့ ပ်က္ပ်က္သြားၾကတာပဲ၊ ခိုင္ျမဲမႈ လံုး၀မရွိတဲ့ အနိစၥတရားေတြပဲလို႔ သိမွတ္ပါ။

၅။ မခိုင္ျမဲလို႔ ျပန္ျပန္ ရွဴရႈိက္ ရွဴရႈိက္ကာ ဒီကိုယ္ေကာင္ၾကီးကို ျပဳျပင္ေပးေနရတဲ့ ကာယသခၤါရကလည္း ဒုကၡဆင္းရဲ သက္သက္ေတြပဲလို႔ သိမွတ္ပါ။

၆။ ယင္း အနိစၥ-မခိုင္မျမဲ ပ်က္စီးေနတဲ့ တရားစုေတြကို နိစၥျဖစ္ေအာင္၊ ဆင္းရဲဒုကၡကို သုခခ်မ္းသာျဖစ္ေအာင္၊ လုပ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ငါစိုး ငါပိုင္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ငါ့အလိုမလိုက္ ငါ့အၾကိဳက္မပါ ငါလုပ္တိုင္း မေအာင္ျမင္ေသာ အတၱမဟုတ္တဲ့ အနတၱ သေဘာတရားေတြပဲလို႔ ဉာဏ္ထဲမွာ စြဲလာေအာင္ စိတ္ကိုေလ့လာ ေစစားေပးရမည္တဲ့။
ကဲ…..အခုေျပာျပခဲ့တာေတြ ဒကာၾကီးတို႔ရဲ႕ အသိဉာဏ္ထဲမွာ စြဲရဲ႕ မိရဲ႕ ထိရဲ႕ နားလည္ရဲ႕လား။

ဒကာ။ ။ မွန္ပါ့၊ ျဖစ္ေပၚ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ရုပ္နာမ္ေတြထဲမွာ ငါဆိုတဲ့ အတၱ မပါေစဘဲ သတိျမဲျမဲနဲ႔ ရႈမွတ္ေနရမည့္ သေဘာကို သိရပါျပီ ဆရာေတာ္၊ ဆက္လက္ မိန္႔ၾကားပါ ဘုရား။

ဆရာ။ ။ ခုေျပာျပီးခဲ့တဲ့အတိုင္း ထြက္ေလ ၀င္ေလရဲ႕ ထိသိကိုမွတ္ေနတဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္ကို ထိ သိ တင္ရပ္မေနဘဲ ထိတဲ့ရုပ္လည္းပ်က္၊ သိတဲ့ စိတ္လည္းပ်က္၊ ထိသိပ်က္တိုင္ေအာင္ အသိစိတ္ကို အနိစၥလကၡဏာသို႔ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးရမည္၊ အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ေပးရမည္၊ အဲဒါက ပိုျပီးအေရးၾကီးတယ္ေနာ္။
အဲဒီအတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ထဲမွာ အေလ့အက်င့္ ရပါမ်ားလာေသာအခါ သိစိတ္အစဥ္ဟာ ႏွာသီးဖ်ား၊ ႏွာေခါင္း၀ ထိသိ အမွတ္ထဲက ထြက္ျပီးေတာ့ တျခား ျမင္ခိုက္ ၾကားခိုက္ နံခိုက္ စားခိုက္ ေတြ႕ထိခိုက္ ၾကံစည္ခိုက္ စသည္တို႔ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခဏတိုင္း၌လည္း ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း၊ ခ်က္ခ်င္းပင္ အပ်က္သေဘာထဲ သက္ေရာက္ သိမွတ္သြားေတာ့တာပဲ၊ ငါ သူတပါး ေယာက္်ား မိန္းမနဲ႔ အသိ မလုပ္ေတာ့ဘူး၊ ရုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္နဲ႔သာ အသိလုပ္ေနေတာ့တယ္၊ ခု ေျပာၾကားေနတာေတြ စိတ္၀င္စား နားလည္ရဲ႕လား ဒကာၾကီးတို႔၊ စိတ္မ၀င္စားလည္း ေမာတာနဲ႔ ေညာင္းတာ အဖတ္တင္ရံုပဲ ရွိေနမွာေနာ္။

ဒကာ။ ။ စိတ္၀င္စားစြာနဲ႔ နားေထာင္ မွတ္သားေနပါတယ္ ဆရာေတာ္၊ နားလည္တာေတြက မ်ားပါတယ္၊ နားမရွင္း မသိတဲ့အခ်က္ကေလးေတြလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရွိေသးတာေပါ့ ဘုရား၊ ဆက္လက္ မိန္႔ၾကားပါဦးဆရာေတာ္။

ဆရာ။ ။ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀က အာနာပါန ထိသိအာရံုကို သိေနဖို႔ အက်င့္သာ လုပ္ လုပ္ေပးပါ၊ အာရံုနဲ႔ အသိအကၽြမ္း၀င္ေအာင္ လုပ္ပါမ်ားေတာ့ အက်င့္ပါသြားေရာပဲ။
အဲဒီလို အေလ့အက်င့္ေတြမ်ားမ်ားလာလို႔ အက်င့္ပါသြားတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ မိမိသိေနက် လမ္းအတိုင္းသာ အသိလုပ္သြားေနေတာ့သျဖင့္ တျခားအာရံု လမ္းေၾကာင္းထဲသို႔ စိတ္မေျပာင္းေသာေၾကာင့္ မိမိသြားေနက် ကိေလသာအာရံု ကာမဂုဏ္ထဲ မသြားေရာက္ေတာ့ဘဲ ျမင္ သိ ပ်က္၊ ၾကား သိ ပ်က္၊ နံ သိ ပ်က္၊ စား သိ ပ်က္၊ ထိ သိ ပ်က္၊ ၾကံစည္ေတြးေတာ သိ ပ်က္၊ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္း သိ ပ်က္ ေနတဲ့ ဥဒယ ၀ယ ခဏိက သမာဓိထဲ ေရာက္ ေရာက္ျပီး တည္ျငိမ္ေနေတာ့သတည္းတဲ့။

အဲဒီ ထြက္ေလ ၀င္ေလ အာနာပါန ထိ သိ ကို သတိထားရႈမွတ္တဲ့ အေလ့အထဟာ သတိရင့္က်က္လာတဲ့အခါ အဲဒီလို ဥဒယ ၀ယ ခဏိက သမာဓိထဲ သက္ေရာက္ေလ့ရွိလို႔ အလြန္ေကာင္းေသာ အတိုင္းမသိ တန္ဖိုးရွိေသာ ကမၼ႒ာန္းလို႔ ေဟာခဲ့တာေပါ့၊ ဒကာၾကီးတို႔ရ။
ခု၊ ေျပာျပခဲ့တဲ့ အေလ့အထဟာ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ေလာဘ ေဒါသတို႔ မလာႏိုင္ မလိုက္ႏိုင္တဲ့ အက်င့္ျမတ္ပဲ။
ေရွးသူေတာ္ေကာင္းတို႔လုပ္ငန္း လမ္းေဟာင္းလမ္းမွန္ အက်င့္ျမတ္ေပၚသို႔ တက္ေရာက္ ေလွ်ာက္သြား ရႈမွတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေတြေ၀ ေငးေမာကာ အမွားထဲ၌ ေမ့ေျမာေနေသာ ေမာဟႏွင့္ ကင္းေ၀းလ်က္ ၀ိဇၨာဉာဏ္ဘက္သို႔ သက္ေရာက္ကူး၀င္လာေသာ အက်င့္လည္း ျဖစ္တယ္တဲ့။

အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ထြက္ေလ ၀င္ေလ ထိသိ သတိကို မေမ့မေလ်ာ့ ၾကိဳးစားမွတ္သားေနတဲ့ သူဟာ၊ သူရဲ႕ သမာဓိ အားေကာင္းသေလာက္ ေလာကီဘက္ဆိုင္ရာ စ်ာနသမာပတ္အထိ သိဒၶိတန္ခိုး အက်ိဳးအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို ရရွိခံစားႏိုင္တယ္၊ မယံုမရွိနဲ႔ လုပ္ၾကည့္ပါ၊ သိဒၶိရွင္ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။

အဲဒီ ထြက္ေလ ၀င္ေလ ထိသိ သတိကိုပဲ မေမ့မေလ်ာတဲ့ သမၼာသတိမဂၢင္ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရႈမွတ္ ပြားမ်ားေနေသာ ေယာဂီဟာ ေလ့လာလုပ္ယူမႈသတိအပိုင္းက လြန္ေျမာက္လ်က္ သတိရင့္က်က္ကာ အာရံုေပၚေပၚလာတိုင္း သတိနဲ႔ ကပ္ခနဲ ကပ္ခနဲ ခ်က္ခ်င္းပဲ သိပ်က္ သိပ်က္ ေနေသာ “ဥပ႒ာနသတိ” က ဉာဏ္နဲ႔တြဲကာ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္အထိ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးတရားေတြကို ခံစားရေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးတာလည္း အမွန္ပဲ၊ အဲဒီ အက်ိဳးေက်းဇူးတရားေတြကို ခံစားခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္ၾကည့္ပါ၊ ကိုယ္လုပ္သေလာက္ လုပ္ခ ရမွာကေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ကဲ….ေက်နပ္ရဲ႕လား၊ တတ္ႏိုင္ရင္ အခုပဲ တနာရီေလာက္ ပါရမီ ကုသိုလ္သေဘာနဲ႔ ထိုင္မွတ္ အားထုတ္သြားစမ္းပါေလ။

ဒကာ။ ။ အားထုတ္ပံု နည္းနယနဲ႔ စံုလင္စြာသိရလို႔ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းသာလွပါတယ္ ဆရာေတာ္၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈမ်ားလည္း ျပဳပါမည္ ဘုရား၊ အိမ္ကိစၥေတြက ရွိေနလို႔ ခုေတာ့ သည္းခံပါ၊ ဆရာေတာ္ဘုရား က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ သာသနာျပဳႏိုင္ပါေစ။ 


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, July 16, 2012

Autobiography Of Sayadaw U Jotika


Sayadaw U Jotika (Autobiography)
***************************

The need to express is very strong. It is very important for our growth. If you don't have any opportunity to express, you lose creative thinking. Well, that's another attachment. I can't force myself to let go of it. Many times I picked up my pen to write, and many times I put it down. Something hard to put into words is in my mind. Pl
ease don't think I'm preaching. I'm just expressing my personal point of view (feeling, observation) which seems true to me.

I know that a lot of things I've said can easily be misconstrued. A person can use them against me. I can't really make my points clear in a letter. Even to talk about them would be a very difficult task for me. Anyway I tried to express my views. The things I've said might not agree with the great books. I don't expect you to agree with me. They are not universal truths. Just my opinions as of October 1986. I'm liable to change, as anything else. Excuse me for my mistakes.

I'm a man who keeps himself upset all the time, believe it or not. One day I'll be happy. Here is something about me. I was born on 5 August 1947. I was educated at a Roman Catholic missionary school. I read about most of the things in this universe. I did not believe in any organised religion. Well, who knows? I thought of becoming a bhikkhu (monk) from the age of nineteen but instead I went to university, and found the education very unsatisfactory. I then educated myself. I found that almost everybody was after position, money, pleasure — very superficial.

I couldn't go on living for the rest of my life like that. I left my family although 1 love my daughters very dearly. I have no place in this competitive society. Being a bhikkhu and living in the forest is the best way of life for me; it suits my temperament.

Yes, my grand mother was Shan. She lived a long, peaceful life and died when she was about eighty. I was fourteen then. We were very close. I think of her quite often.

I like Shan people, too. They are very mellow. There are a lot of Shan people around Maymyo; some living in Ye Chan Oh Village where we are. There is another village called Yengwe where most of the villagers are Shan, and they speak the Shan language. Some old Shan ladies look like my grandmother — quiet, peaceful, loving, simple, patient, content, unimposing and very friendly. How unlikely to find such people in modern cities. People who are rich are very suspicious; they think people are after their money.

You asked me about my relationship with my family. It was never good. The only person I love in my family is my elder sister. She loves me although she could not understand me.

Yes, "I've never felt I belong to that family". I was like a stranger in my family. Maybe some day I'll go and see my sister. My relationship with my parents was a love-hate relationship. (Both of them are dead now.) I was very lonely at home. I know how you feel about your relationship with your family. It's OK. We find love and understanding elsewhere. No matter what you do and no matter what happens I will always be your father, brother, friend, counsellor, etc.

I live on the border of two different cultures — Eastern and Western. Born in Burma (Myanmar) and educated in a Western-style school. Being exposed to all different kinds of religions — Buddhism, Christianity, Judaism, Hinduism, Islam — and also to materialism through philosophy. I ended up not believing in anything seriously. Western psychology — Freud, Jung, Adler, Rogers, Laing, William James, and many others; Western philosophy — Socrates, Plato, Aristotle, Hegel, Kant, Nietzsche, Kierkegaard, Bertrand Russell, Wittgenstein, Bergson, etc. — enough to make a person very confused. I studied electrical engineering; read advanced scientific theories, including black holes.

I know how little people are sure of anything. The most important thing to know is your own mind. Yes, I want freedom. And this should be known from the outset. My freedom is not for sale.

Living too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'm a lion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains like a mountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that as a danger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too. So I am seeing more and more what imprisons the mind. Although I've read a lot of the Pitaka [see glossary for definition], when I find something (see something) it's like I'm making a new discovery. To discover for myself those simple truths — what a great joy! Eureka!

I can't stand those people who talk like they know about something just because they've read about it in books. But sometimes I catch myself doing just that, though I'm doing it less and less.

Mountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. Sometimes I want to express my deepest understanding, but it's hard to find a person who knows how to listen, understand and appreciate. Mostly I'm the one who listens. People like to talk to me.

I think wanting to be independent and free (physically as well as mentally) is my strongest desire. There are different forms and stages of freedom. I must follow my nature, at all costs. I might have to disappoint my friends. So many people expect so much of me. It is very unlikely that I can/will fulfil their expectations of me. I am heading towards my own freedom, not conformity.

I've been reading Memories, Dreams, Reflections by Carl Jung. I am very interested in some of his ideas. Some of the things he said about himself really expresses me also. So I am going to quote some of the passages to you: "As a child I felt myself to be alone, and I am still, because I know things and must hint at things which others apparently know nothing of, and for the most part do not want to know."

Loneliness does not come from having no-one around oneself, but from being unable to communicate the things that seem important to oneself, or from holding certain views that others find inadmissible. If a man knows more than other people, he becomes lonely. But loneliness is not necessarily inimical to companionship, for no-one is more sensitive to companionship than the lonely man, and companionship thrives only when each individual remembers his/her individuality and does not identify him/herself with others.

I have to obey that inner law which is imposed upon me, leaving me no freedom of choice. Of course I did not always obey it. How can anyone live without inconsistency? ("Talking about rebirth — in my case it must have been primarily a passionate urge toward understanding which brought about my birth, for that is the strongest element in my nature.")

"I have also realised that one must accept the thoughts that go on within oneself of their own accord as part of one's reality. The categories of true and false are, of course, always present but because they are not binding they take second place. The presence of thoughts is more important than our subjective judgment of them. But neither must these judgments be suppressed, for they are also existent thoughts which are part of our wholeness." (So, be mindful of everything.)

A person who has not passed through the inferno of their passions has never overcome them. They then dwell in the house next door, and at any moment a flame may dart out and set fire to his own house. Whenever we give up, leave behind, and forget too much, there is always the danger that the things we have neglected will return with added force. (Don't sit on top of your passions; be mindful of them. For me, 'passed through' doesn't mean 'acted out', it means being aware of them, experience them mindfully.)

"Indeed, our 'cult of progress' is in danger of imposing onus even more childish dreams of the future the harder it presses us to escape from the past. Reforms by advances, that is, by new methods or gadgets, are of course impressive at first, but in the long run they are dubious and in any case dearly paid for. By no means do they increase the contentment or happiness of people on the whole. Instead, they are deceptive sweetenings of existence, like speedier communications, which unpleas antly accelerate the tempo of life and leave us with less time than ever before." (So, live as simply as possible.)

I have done without electricity, and tend the fireplace and stove myself. Evenings, I light the old lamps. There is no running water, and I pump the water from the well. I chop the wood and cook the food. These simple acts make man simple; and how difficult it is to be simple. In Bollingen, silence surrounds me almost audibly, and I live in modest harmony with nature. An indescribable stillness prevailed.

In the Tower at Bollingen it is as if one lived in many centuries simultaneously. The place will outlive me, and in its location and style it points backward to things long ago. There is very little about it to suggest the present. If a man of the sixteenth century were to move into the house, only the kerosene lamp and the matches would be new to him; otherwise, he would know his way about without difficulty. There is nothing to disturb the dead, neither electric light nor telephone. (Carl Jung)

There is a lot more left, but I want to stop here. You must be bored to death. I think I am a rebel in some ways. All my life I've been a rebel. My fantasy: living deep in the mountains, away from people and noise with bare necessity; quietly and peacefully. Do I cry? Well, who would believe that an old monk like me still has tears to cry. My nature is like slow burning ember. You don't see the flame but it burns nonetheless. I don't want judgment; I want understanding. I am also not perfect.
I am becoming even more imperfect. So I'm scared of those who are judgmental. I want to be left alone. They say a monk shouldn't be attached to any body or anything but I can't do that. I'm not just a monk; I'm also a human being. I am not trying to be somebody. I just try my best to understand whatever is happening in my life, in my mind, in my heart. No name and no fame; when I die nothing will remain. 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, March 30, 2012

ငါေသမွေအးမယ္

ငါရွိမွ.....

ငါပါမွ.....

ငါလုပ္မွ.....

ငါသိမွ.....။

ငါ့ေလာက္သိ.....

ငါ့ေလာက္တတ္.....

ငါ့ေလာက္ျမတ္.....

ငါ့ေလာက္နပ္တာ ဘယ္မွာရွိလို႔လဲ။

ငါမရွိတဲ့အရပ္ ငတ္ေသႏိုင္တယ္။

ငါ့မပါတဲ့အဖြဲ႔ ပဲ့ထြက္ႏိုင္တယ္။

ငါမပါတဲ့အလုပ္ ရႈပ္ေထြးႏိုင္တယ္။

ငါမသိေသးတဲ့အေၾကာင္းအရာ အႏွစ္မပါႏိုင္။

ငါရွိတဲ့အရပ္.....

ငါပါတဲ့အဖြဲ႔.....

ငါလုပ္တဲ့အလုပ္.....

ငါသိတဲ့အေၾကာင္းအရာ.....

ငါဆိုတဲ့ငါက ေလာကကိုအလွဆင္မွာ။

ငါမရွိတဲ့အခါ.....

ငါေတြးျပီး စိတ္ပူမိ။

ေတြးမပူပါနဲ႔ဗ်ာ.....

ငကန္းေသ ငေစြေပၚမွာ.....

ဠင္းတေလာက္ေတာ့ ငွက္တိုင္းလွမွာ။

အရူးကိုလည္း ဗံုႏွင့္မေျမွာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

တစ္တီတူးငွက္လိုလည္း မိုးေျခကန္ မအိပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

အို....

ငါဆိုတဲ့ငါ

ေစာေစာေသ၊ ျမန္ျမန္ေသ၊ အခါမလပ္ေသ

တရိႈက္မက္မက္ေသ

ငါမရွိေလ ေကာင္းေလ။

ငါေသေလ ေကာင္းေလ။

ငါရွိေနသမွ်

ငါဆိုတဲ့အတၱ

ငါက ဒုကၡေပးအံုးမွာ။

ငါမရွိ၊ ငါမပါ

ငါမလုပ္၊ ငါမသိ

ငါမျမတ္၊ ငါမတတ္၊ ငါမနပ္တဲ့အခါ

ေလာက သာယာမွာ။

ငါေသ...ငါမ်ားမ်ားေသ

ငါေတြမ်ားမ်ားေသေလ

ကမၻာၾကီး ေအးခ်မ္းေလေပါ့။

မဂၢင္ဆရာေတာ္

၇-၁၁-၂၀၁၁

အာဟာရစာေစာင္ (အမွတ္စဥ္ ၁၃၁၊ မတ္လ- ၂၀၁၂)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဗုဒၶဘိေသက အေနကဇာတင္ ဘုရားရွိခိုးဂါထာေတာ္

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

အေနကဇာတင္ ဂါထာ

(က) အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သႏၶာ ၀ိႆံ အနိဗိၺသံ။

(အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သန္ဓာ၀ိတ္သံ အနိတ္ဗိသံ။)

ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၱာ၊ ဒုကၡာ ဇာတိ ပုနပၸဳနံ။

(ဂဟကာရံ ဂေ၀သန္ေတာ၊ ဒုတ္ခါ ဇာတိ ပုနပ္ပုနံ။)

(ခ) ဂဟကာရက ဒိေ႒ာ သိ၊ ပုန ေဂဟံ န ကာဟသိ။

(ဂဟကာရက ဒိတ္ေထာသိ၊ ပုန ေဂဟံ န ကာဟသိ။)

သဗၺာ ေတ ဖာသုကာ ဘဂၢါ၊ ဂဟကူဋံ ၀ိသခၤတံ။

(သတ္ဗာေတ ဖာသုကာ ဘက္ဂါ၊ ဂဟကူတံ ၀ိသင္ခတံ။)

၀ိသခၤါရ ဂတံ စိတၱံ၊ တဏွာနံ ခယ မဇၥ်ဂါ။

(၀ိသင္ခါရ ဂတံ စိတ္တံ၊ တန္ႏွာနံ ခယ မဇ္ဇဂါ။)

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အႏုေလာမ


အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံ၊ ၀ိညာဏပစၥယာ နာမရူပံ၊ နာမရူပပစၥယာ သဠာယတနံ၊ သဠာယတနပစၥယာ ဖေႆာ၊ ဖႆပစၥယာ ေ၀ဒနာ၊ ေ၀ဒနာပစၥယာ တဏွာ၊ တဏွာပစၥယာ ဥပါဒါနံ၊ ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ၊ ဘ၀ပစၥယာ ဇာတိ၊ ဇာတိပစၥယာ ဇရာမရဏံ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆု ပါယာသာ သမၻ၀ႏိၲ ဧ၀ ေမတႆ ေက၀လႆ ဒုကၡကၡႏၶႆ သမုဒေယာ ေဟာတိ။

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ပဋိေလာမ


အ၀ိဇၨာယေတြ၀ အေသသ ၀ိရာဂ နိေရာဓာ သခၤါရ နိေရာေဓာ၊ သခၤါရနိေရာဓာ ၀ိညာဏနိေရာေဓာ၊ ၀ိညာဏနိေရာဓာ နာမရူပ နိေရာေဓာ၊ နာမရူပနိေရာဓာ သဠာယတန နိေရာေဓာ၊ သဠာယတန နိေရာဓာ ဖႆနိေရာေဓာ၊ ဖႆနိေရာဓာ ေ၀ဒနာနိေရာေဓာ၊ ေ၀ဒနာ နိေရာဓာ တဏွာနိေရာေဓာ၊ တဏွာ နိေရာဓာ ဥပါဒါန နိေရာေဓာ၊ ဥပါဒါန နိေရာဓာ ဘ၀နိေရာေဓာ၊ ဘ၀နိေရာဓာ ဇာတိနိေရာေဓာ၊ ဇာတနိေရာဓာ ဇရာ မရဏံ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆု ပါယာသာ နိရုဇၥ်ႏၲိ၊ ဧ၀ ေမ တႆ ေက၀လႆ၊ ဒုကၡကၡႏၶႆ နိေရာေဓာ ေဟာတိ။

ဥဒါန္းဂါထာ


(က) ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀ႏၲိ ဓမၼာ၊

(ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀န္တိ ဓမ္မာ၊)

အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ။

(အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗန္မဏတ္သ။)

အထႆ ကခၤါ ၀ပယႏၲိ သဗၺာ၊

(အထတ္သ ကင္ခါ ၀ပယန္တိ သတ္ဗာ၊)

ယေတာ ပဇာနာတိ သေဟတု ဓမၼာ။

(ယေတာ ပဇာနာတိ သေဟတု ဓမ္မာ။)

(ခ) ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀ႏၲိ ဓမၼာ၊

(ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀န္တိ ဓမ္မာ၊)

အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ။

(အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗန္မဏတ္သ။)

အထႆ ကခၤါ ၀ပယႏၲိ သဗၺာ၊

(အထတ္သ ကင္ခါ ၀ပယန္တိ သတ္ဗာ၊)

ယေတာ ခယံ ပစၥယာနံ အေ၀ဒိ။

(ယေတာ ခယံ ပစ္စယာနံ အေ၀ဒိ။)

(ဂ) ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀ႏၲိ ဓမၼာ၊

(ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀န္တိ ဓမ္မာ)

အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ။

(အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗန္မဏတ္သ။)

၀ိဓူပယံ တိ႒တိ မာရေသနံ၊

(၀ိဓူပယံ တိတ္႒သိ မာရေသနံ၊)

သူရိေယာ၀ ၾသဘာသ မႏၲိလိကၡံ။

(သူရိေယာ၀ ေအာဘာသယ မန္တိလိတ္ခံ။)

ပ႒ာန ပစၥယုေဒၵသ


ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမၼဏ ပစၥေယာ၊ အဓိပတိ ပစၥေယာ၊ အနႏၲရ ပစၥေယာ၊ သမနႏၲရ ပစၥေယာ၊ သဟဇာတ ပစၥေယာ၊ အညမည ပစၥေယာ၊ နိႆယ ပစၥေယာ၊ ဥပနိႆယ ပစၥေယာ၊ ပုေရဇာတ ပစၥေယာ၊ ပစၧဇာတ ပစၥေယာ၊ အာေသ၀န ပစၥေယာ၊ ကမၼ ပစၥေယာ၊ ၀ိပါက ပစၥေယာ၊ အာဟာရ ပစၥေယာ၊ ဣၿႏၵိယ ပစၥေယာ၊ စ်ာန ပစၥေယာ၊ မဂၢ ပစၥေယာ၊ သမၸယုတၱ ပစၥေယာ၊ ၀ိပၸယုတၱ ပစၥေယာ၊ အတၳိ ပစၥေယာ၊ နတၳိ ပစၥေယာ၊ ၀ိဂတ ပစၥေယာ၊ အ၀ိဂတ ပစၥေယာတိ။

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၉-ပါး


ဣတိပိေသာ ဘဂ၀ါ အရဟံ၊ သမၼာသမၺဳေဒၶါ၊ ၀ိဇၨာ စရဏ သမၸေႏၷာ၊ သုဂေတာ၊ ေလာက၀ိဒူ၊ အႏုတၱေရာ ပုရိသ ဓမၼသာရထိ၊ သတၳာ ေဒ၀ မႏုႆာနံ၊ ဗုေဒၶါ၊ ဘဂ၀ါ။

အဘိေသက ဂါထာ


(က) ဇယေႏၲာ ေဗာဓိယာ မူေလ၊

(ဇယန္ေတာ ေဗာဓိယာ မူေလ၊)

သက်ာနံ နႏၵိ၀ၯေနာ။

(သက္က်ာနံ နန္ဒိ၀တ္ဒေနာ။)

ဧ၀ ေမ၀ ဇေယာ ေဟာတု၊

(ေအ၀ ေမ၀ ဇေယာ ေဟာတု၊)

ဇယႆု ဇယမဂၤေလ။

(ဇယတ္သု ဇယမဂၤေလ။)

(ခ) အပရာဇိတ ပလႅေကၤ၊

(အပရာဇိတ ပန္လင္ေက၊)

သီေသ ပုထု ၀ိပုကၡေလ၊

(သီေသ ပုထု ၀ိပုတ္ခေလ၊)

အဘိေသေက သဗၺဗုဒၶါနံ၊

(အဘိေသေက သတ္ဗဗုတ္ဒါနံ၊)

အဂၢပၸေတၱာ ပေမာဒတိ။ ။

(အက္ဂပ္ပတ္ေတာ ပေမာဒတိ။ ။)

ဘုရား အေနကဇာတင္ ျပီး၏။


ျမစိမ္းေတာင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ၏ ဘုရားအေနကဇာတင္ တရားေတာ္

http://www.myaseintaung.net/video/Audio/PaYakeTayar/003AhNaKaZarTin.MP3


ဆရာၾကီး ဦးဘခင္ ၏ ဘုရားအေနကဇာတင္ ဘုရားရွိခိုး
http://www.dhammaransi.net/Audio/UThanShwe/UBaKhin-DhammaTalk-04.mp3

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္