တရားထုိင္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ ဥပါဒါန္ကံ

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဘုန္းဘုန္းက တရားထုိင္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြကုိေမးခ်င္တာ။
တစ္နာရီ ထုိင္မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်တယ္ မဟုတ္လား။ 
(တင္ပါ့ဘုရား။….) 
ကဲ…. ထုိင္ၾကၿပီ၊ ရႈၾကၿပီဆုိပါေတာ့။ ကုိယ္တုိင္ကုိ ျပန္ေမးၾကရေအာင္ေနာ္။ ဟာကြက္ေလး ကုိျဖည့္ၾက ရေအာင္ေနာ္။

တစ္နာရီ အတြင္းမွာ ငါေသမယ္ လုိ႔ထင္ရဲ႔လား။ 
(မထင္ပါဘူး ဘုရား။) 
ဒါျဖင့္မေသေသးဘူးေပါ့။ 
မေသတဲ့ငါ တစ္နာရီ ျပည့္ေအာင္ ထုိင္မယ္ဆုိေတာ့ ဥပါဒါန္ပါမေနဘူးလား။ 
(ပါ ပါတယ္ဘုရား။…)
ပါတယ္ေနာ္၊ ဒါဆုိရင္ ဝိပႆနာဉာဏ္ လမ္းဆုံးကုိ ေရာက္ပါ့မလား။ (မေရာက္ပါဘူးဘုရား။)
ေသခ်ာတယ္ေနာ္။ -ဟာ-တာကုိ ျဖည့္ၾကေနာ္။

မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေျပာခဲ့တဲ့စကားက ဝိပႆနာ ဆုိတာ ကုိယ့္အေသကုိ ကုိယ္ ရႈတာတဲ့ ။ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ပါ။ မေမ့ပါနဲ႔။ 
တရားထုိင္ေနတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ ဒီတစ္နာရီအတြင္း မွာေသမယ္ မထင္ဘူး မဟုတ္လား။ 
( မထင္ပါဘူး ဘုရား။…)

ဒီေတာ့မေသမဲ့ ငါဟာ ဒီတစ္နာရီအတြင္းမွာ မဂ္ရေအာင္လုပ္မယ္ဆုိရင္ ဟုတ္ပါ့မလား။ 
(မဟုတ္ပါဘူးဘုရား….။) 
ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်တာ လြဲမေနဘူးလား။ 
(လြဲေနပါတယ္ဘုရား)။ 
ဒီေတာ့ဥပါဒါန္ပါတာ ေသခ်ာေနၿပီေနာ္။ ငါနဲ႔ သြားေနတာကုိး။

ဉာဏ္နဲ႔ ငါနဲ႔ ေရာ သြားတယ္ေခၚတယ္။ ဉာဏ္ေနရာမွာ ငါေရာက္ေနတယ္ လုိ႔ မွတ္ရမယ္။
ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ေနာ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တရားက်င့္ၿပီး ၊ တစ္ခ်ဳိ႔ ခရီးမေရာက္တာသည္ အဲဒါ ပါပါတယ္။ ကပ္ေခ်ာ္ေနရင္ ခရီးမေရာက္ဘူး။ နားလည္ၾကရဲ႔လား။ 

(ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး) 

Ref:
https://www.facebook.com/notes/thanthan-sein/ဇာတိမလာေရးႏွင့္နိဗၺာန္-အျမင္၂-ပုိင္းေလာ့ဆရာေတာ္/425683484110284

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ကုကၠဳစၥကို အရႈခံအာရံုုအျဖစ္ထား၍ ရႈမွတ္ပံုုတရားေတာ္ အပိုင္း (၂) - ပိုုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ၾကီး

အပိုင္း (၂) 

သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ေရာက္တာက အပါယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ အထက္နဲ႔ေအာက္နဲ႔ လဲြလိမ့္မယ္ေနာ္။ သတိထား။ ကုကၠဳစၥက အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ သူ႔သေဘာတရားကို သိလို႔ရိွရင္ လက္ရိွအေျခအေနကို မေက်ာ္နဲ႔စကားကို ျပန္သံုးေနာ္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အခုခ်ိန္ေလးဘဲ၊ အခ်ိန္မေမ့နဲ႔။ အခုခ်ိန္ေလးဘဲ။ မ်က္စိေလးမွိတ္ျပီး ခံစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီမွာ တင္းဖဲြ႔ေနတယ္၊ ရင္ထဲမွာလည္း အပူဓါတ္ရိွတယ္၊ အခဲမေၾကဘူး ေခၚတာေပါ့၊ အခဲႀကီးက တင္းဖဲြ႔ေနေတာ့ အခဲမေၾကဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခဲမေၾကျဖစ္ေနတာႀကီးကို အ၀ိဇၨာနဲ႔ ဖံုးထားၿပီးေတာ့ အျပစ္ရွာရင္လဲြၿပီ၊ သေဘာေပါက္ရဲ ့လား။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္။ ခုနက ဘယ္လိုလုပ္လိုက္လို႔ ျဖစ္တာ။ ငါကလည္း ည့ံသြားတာနဲ႔။ အဲ့ဒီမွာ စကားနဲ႔ အေျဖရွာလို႔ေတာ့ မၿပီးေတာ့ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္။ ဦးတည္ေနတာက အပါယ္ေလးပါး ျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းလဲြမေနဘူးလား။ ကၽြန္ဆင္းရဲျဖစ္ေနၿပီ။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ နားလည္တယ္ေနာ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတိထားရမွာက လက္ရိွအေန အတင္းအေလ်ာ့ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဒါဟာက်က္စားမတတ္ရင္ ကုကၠဳစၥ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခ်က္ျခင္းသတိရ ရမယ္။ ေဒါသလည္း ပါသြားလိမ့္မယ္။ နားလည္ျပီေနာ္။ ဒါျဖင့္ရင္ တင္းဖဲဲြ႔ၿပီး အားမရတဲ့ သေဘာတရားေလးဟာ ေဒါသအရွိန္က်န္ခဲ့တာေနာ္၊ ကိုယ္မွားခဲ့တာ၊ လြန္သြားတာ၊ မလုပ္လိုက္မိတာေလးေတြဟာ ဒီမွာေပၚလာၿပီ။ ေပၚေတာ့ကာ ဒိ႒ိႀကိဳးေလး ပိုမတင္းဘူးလား၊ တင္းၿပီ။ အပူခ်ိန္ေရာ ပိုျမင့္မလာဘူးလား။ အဲ့ဒါကို မေန႔က (မိုးကုတ္) ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေျပာသလို လမ္းခင္းပစ္လိုက္၊ အရႈခံထားပစ္လိုက္၊ နားလည္ျပီလား။ ေအး. ဒီဟာႀကီးက အရႈခံသေဘာတရားလို႔ ၾကည့္ပစ္လိုက္။ ဒါခႏၶာျဖစ္ေနတာကိုး။ အရႈခံ ခႏၶာေလ။ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ ဘာသိသိ သိတယ္ဆိုရင္ဘဲ ခံစားလို႔ သိဆိုရင္ဘဲ ခႏၶာငါးပါးေလ။ မေမ့နဲ႔။ ဒါဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲေနာ္။ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတယ္ ဒီေနရာက်ေတာ့။ ဒီကာယပသာဒမွာ ေပၚတာက က်ယ္၀န္းပါတယ္။

ဒီဘက္က ရုပ္သမူ ဆိုပါေတာ့၊ ရုပ္သမူကို ျဖစ္ခြင့္ရတာက ဘာေတြ ဖဲြ႔ထားလဲဆိုရင္ အေျခခံက ဓါတ္ေလးပါး။ ပထ၀ီပါမေနဘူးလား။ ဟုတ္ျပီ။ မွတ္မိတယ္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာ၊ အာေပါ။ အဲဒီမွာ အမွီရုပ္ကေတာ့ အားလံုး သိၿပီးသားပဲေနာ္။ ဥပါဒါ ရုပ္က ၄ ခု။ ဆိုၾကမယ္။ ၀ဏၰ၊ ဂႏၶ၊ ရသ၊ ၾသဇာ။ သတိထားေနာ္။ ဒီရုပ္ေတြကိုဘဲအာရံု အျဖစ္နဲ႔ က်က္စားမွာ။ သေဘာေပါက္လား။ စိတ္၊ ေစတသိက္ေတြက ဒီရုပ္ကိုဘဲ အာရံုအျဖစ္နဲ႔ က်က္စားမွာေလ။

ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ မ်က္စိမွာတိုက္မွာက ၀ဏၰဆိုတဲ့အဆင္း။ အဲဒါကိုဘဲ အာရံုအျဖစ္ႏွင့္ က်က္စားမွာ။ နာမ္ခႏၶာေလးပါးက ဒြါရမွာ ဒီလိုအာရံု ရုပ္ေတြ တိုက္ေတာ့မွ၊ ဒီဘက္က တိုက္တဲ့ေနရာေလးကို သတိထားေနာ္၊ အာရံုဒြါရ တိုက္တာမွာ ဒီဘက္က အခံဓါတ္ရိွတယ္၊ ဒီဘက္မွာ နာမ္ေလးပါးက တစ္ေပါင္းတည္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ က်က္စားၾကတာ၊ အာရံုအျဖစ္နဲ႔ေနာ္။ တူေသာအာရံုဆိုတာကို နားလည္ၿပီးလား။

အဲ့ဒီေတာ့မွ သိလိုက္တာ။ ကာလမျခား မေနာမွာေရာ မသိဘူးလား၊ ဒါသတိထားေနာ္။ ကာလမျခား မေနာမွာလည္းဘဲ ခႏၶာျဖစ္တာဘဲ။ အဲ့ဒီမွာလည္းဘဲ ရုပ္ကိုဘဲ စဲြလိုက္တာဘဲ၊ သိဆိုတာ ရုပ္ကိုဘဲ သိတာေလ၊ ရုပ္ကိုသိတာ။ ရုပ္ရဲ႕သေဘာတရားက ဆန္းၾကယ္တာက ဒြါရကို ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ၾကည့္ေတာ့ကာ တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး၊ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္။ ၆ခုရိွတာကိုး။ ဒြါရ ၆ ပါးေနာ္။ အဲ့ဒီထဲမွာ ျပန္စဥ္းစား။ အက်ယ္၀န္းဆံုးက ဘယ္ဒြါရျဖစ္မယ္ထင္လဲ။ တနည္းအားျဖင့္ ပရိယာယ္ အမ်ားဆံုးက ဘယ္ဒြါရျဖစ္မယ့္ ခႏၶာကိုထင္လဲ၊ သတိထားေနာ္၊ ဒါအေရးႀကီးတယ္ေနာ္၊

မ်က္စိကေတာ့ အဆင္းတစ္မ်ိဳးတည္းကိုဘဲ သူကျမင္တာ၊ ၿပီးရင္ ကာလမျခား မေနာသြားပို႔လိုက္တယ္။ မေနာေရာက္သြားတာ။ ဒါသေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ မေနာကလည္း တကယ္ေတာ့ ျပႆနာမရႈပ္ဘူး။ ေပၚတဲ့ အမူအယာအရိပ္ကို ရင္ထဲၿဖိဳခဲြလိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာ၊ သူက ျပႆနာမရိွဘူး။ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ တစ္ခါေဘးက ငုတ္ပါတဲ့ သဒၵဆိုတဲ့ အသံကလည္းဘဲ ဒါက နားအတြက္ဆိုေတာ့ ဒါလဲ ျပႆနာ မရိွဘူး၊ သိပ္ၿပီးေတာ့ ႀကီးက်ယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ မက်ယ္၀န္းဘူးေနာ္၊ ကာလမျခား မေနာေပၚ။ ရႈရင္ေပ်ာက္သြားတာဘဲ။ တခါ ဂႏၶ အနံ႔ကလည္းဘဲ ႏွာေခါင္းအတြက္။ ဒါလဲ ျပႆနာသိပ္မရိွဘူး၊ မေနာေပၚတာမိရင္ ၿပီးသြားတာဘဲ။ တခါ အရသာလည္း လွ်ာမွာေပၚတာလည္း ျပႆနာမရိွဘူး၊ မေနာေပၚတာမိရင္ ၿပီးတယ္။

အဲ…ကိုယ္မွာ ေပၚတာက ေတာ္ေတာ္ က်ယ္၀န္းတာ။ သူက ဓါတ္ ၃ပါး ယူထားတာကိုး။ က်ယ္၀န္းတယ္ေနာ္။ မေနာကေတာ့ ဖဲြ႔စည္းအာေပါတစ္မ်ိဳးတည္းဆိုေတာ့ ျပႆနာမရိွပါဘူး။ ပံုဖဲြ႔လိုက္တာနဲ႔ ဒီက ဃနေၾကေအာင္ ဉာဏ္ေလးထုတ္လုိက္ရင္ ၿပီးသြားတာဘဲ။
သူက ပရိယာယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားတာ။ ကိုယ္မွာေပၚတာက။ ျပန္စဥ္းစားေနာ္။ သူက စိတ္က်က္စား မွားလိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္ပါေျပာင္းေျပာင္းသြားတာ။ ဆန္းက်ယ္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ေနာ္။ ဓါတ္ ၃ပါးမွာက ပထ၀ီဆိုတာက အၾကမ္း အႏုမဟုတ္လား။ ေတေဇာက အပူ အေအး၊ ၀ါေယာကေတာ့ အတင္း အေလ်ာ့။ အဟုန္ဓါတ္ကိုး..။ အပူ အေအးနဲ႔ အတင္း အေလ်ာ့နဲ႔ အၾကမ္း အႏုက အၿမဲတမ္း အေျပာင္းအလဲ ရိွေနတာ။ ဒါျဖင့္ရင္ ႏွလံုးေသြးမွာ စိတ္ကမွီထားၿပီးေတာ့ကာ အာရံုက်က္စားတိုင္း က်က္စားတိုင္း သူႏွင့္ဆက္သြယ္မေနဘူးလား။ သူကအဓိကျဖစ္ေနတာ။ သေဘာေပါက္လား။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။

ႏွလံုးေသြးႏွင့္ တစ္ကိုယ္လံုးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရွိမေနဘူးလား။ ရွိေနတယ္။ သေဘာေပါက္လား။ စိတ္က်က္စားမွားလိုက္တာနဲ႔ အပူဓါတ္ ထြက္တယ္ဆိုရင္ အပူဓါတ္က မေနာကခံစားတာလား၊ ကိုယ္က ခံစားတာလား။ (ကိုယ္က ခံစားတာပါဘုရား။) ဟုတ္တယ္ ကိုယ္က ခံစားတာ။ တင္းတာကလည္းဘဲ မေနာမွာ ေပၚတဲ့ အသိလား၊ ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ အသိလား။ (ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ အသိပါဘုရား။) ကပ္ၿပီေခ်ာ္ေနတာကို သတိထားေနာ္။ တင္းေနတယ္ဆိုတာက မေနာမွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ ခႏၶာ။

စိတ္က က်က္စားတာက အာရံုဘဲ အရိပ္ကိုဘဲ က်က္စားရတာေလ။ ရုပ္၊ နာမ္၊ ပညတ္၊ နိဗၺာန္ ဒါေလးဘဲ က်က္စားတာ။ သူက ပညတ္ အမည္ခံတယ္၊ အမည္တပ္တယ္။ ေပၚတဲ့ ပံုရိပ္ကေလးကို ဖဲြ႔တယ္။ စကားလံုးတန္ဆာဆင္တယ္။ သူက က်က္စားတာဘဲ ရိွတယ္။ ဒီက အပူအေအးဆိုတာက ကိုယ္မွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာျဖစ္ေနတာ။ ကာယပသာဒမွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာျဖစ္ေနတာ။ သူက က်ယ္၀န္းတယ္။ အဲ့ေတာ့ က်က္စားတာ နည္းနည္း ၾကမ္းသြားၿပီဆိုရင္ အပူဓါတ္ထြက္တာနဲ႔ ဒီမွာ တင္းဖဲြ႔ ခ်ည္ေတာ့တာဘဲ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီမွာ ေျပာင္းမသြားဘူးလား။ တင္း ဖဲြ႔ ခ်ည္ ေျပာင္းတာကို ကိုယ္က ေဒါသလို႔ အမည္ေျပာင္းေတာ့ အမည္အတိုင္း ေဒါသက လိုက္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အမွန္ကေတာ့ ခႏၶာေျပာင္းသြားတာဘဲ။ ခႏၶာမီးက တမ်ိဳးအသြင္းေျပာင္းျပလိုက္တာဘဲ အမွန္က။ အရႈခံခႏၶာက အသြင္ေျပာင္းျပလိုက္တာ။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။

(ဆက္ရန္)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ကုကၠဳစၥကို အရႈခံအာရံုုအျဖစ္ထား၍ ရႈမွတ္ပံုုတရားေတာ္ အပိုင္း (၁) - ပိုုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ၾကီး

***ဤတရားေတာ္သည္ ဓမၼာႏုုပႆနာပိုုင္းကိုု အားထုုတ္ေနၾကေသာ ေယာဂီမ်ားအတြက္ အထူးသင့္ေလ ွ်ာ္ပါသည္။***

အပိုုင္း (၁)

ေဒါသတရားထဲမွာ ကုကၠဳစၥဆိုတဲ့ တရားပါတာကို သတိထားရေအာင္ေနာ္၊ ဒါသင္ရေအာင္၊ ဒီကုကၠဳစၥဆိုတာ ျပဳလိုက္မိတဲ့ မေကာင္းမႈတစ္ခုုကို ျပန္ၿပီးေတာ့ ေနာင္တတဖန္ ပူပန္တာ၊ တခါ မျပဳလုိက္ရတဲ့ အခြင့္အေရးေကာင္းကို လြတ္သြားတာကိုလည္း ၿပီးၿပီးသားကို ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ ပူပန္တာ ေျပာတာ၊ အဲ့ဒါကိုစာေပက်မ္းဂန္မ်ားထဲမွာ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အနာဂါမ္မ်ားက်မွ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္ႏိုင္တယ္၊ အဲ့ဒီဓါတ္ကလည္းဘဲ နည္းနည္းအႏၱရာယ္တစ္ခုဘဲေနာ္။ သူက ဒိ႒ိၾကိဳးကို တင္းေစတာဘဲ။ ဒါေတြကို သံုးသပ္ရေအာင္ ။ရႈတဲ့ဉာဏ္နဲ႔ ယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တကယ့္သဘာ၀ အရိွတရား/အရႈခံတရားက အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ခႏၶာငါးပါး ျဖစ္မေနဘူးလား၊ ခႏၶာငါးပါး သေဘာတရားကို ဘုရားရွင္ ရႈတဲ့အခါမွာ သူ႔သဘာ၀အမွန္က အတိတ္ခႏၶာ အစဥ္မလိုက္ရဘူး၊ အနာဂတ္ ခႏၶာ မေတာင့္တရဘူး။ အတိတ္ခႏၶာက ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ ျပန္လာပါ့မလား၊ မလာဘူး၊ အနာဂတ္ခႏၶာက ေပၚမလာေသးဘူးဆိုေတာ့ ရိွေသးရဲ႕လား၊ ဒါျဖင့္ရင္ ထိုထိုေပၚဆဲမွာ ၾကည့္လိုက္ေသာ္လည္းပဲ ရဲေနတဲ့ အိုးကင္းေပၚ ေရစက္က်သလို အသစ္အသစ္ထိတိုင္းေပ်ာက္၊ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည့္ရင္ေတာ့့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းတာကိုပါ ေတြ႔ရမွာ၊ ဖြားေသဘဲေတြ႔ရမွာေနာ္၊ ဒီအျမင္မသန္တဲ့အခါမွာ ကာလေလးေတြ ဆက္စပ္သြားတတ္တယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ နာရီ မိနစ္က ထိုင္ရင္းနဲ႔ စိတ္မရွည္စရာ ေျပာခ်လိုက္တယ္ေပါ့ေနာ္၊ ေျပာၿပီးတဲ့အခါ ဒီဘက္ကို ေက်ာေပးလွည့္လာေတာ့ တခ်ိဳ႕ ပါလာၾကတယ္၊ ဒီဘက္နာရီထိပါလာၾကတယ္၊ သေဘာေပါက္လား၊ အဲ့ဒါ ကုကၠဳစၥတရားဘဲ။သေဘာေပါက္လား။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ အခ်ိဳးမတည့္တာ အျပစ္တင္စရာ တစ္ခုခုကို ျမင္လို႔ေျပာၿပီးၿပီ၊ ေျပာၿပီးတဲ့ေနာက္ကို ဒီဘက္ စကၠန္႔၊ မိနစ္၊ နာရီမွာလည္း အင္း.. ငါေျပာကို ေျပာရမွ၊ ေျပာလိုက္တာဘဲ ေကာင္းပါတယ္၊ ငါေျပာခဲ့တာ ဒါေၾကာင့္ေျပာခဲ့တာ.. မၿပီးေသးဘူး၊ အရိွန္မေျပေသးဘူးေပါ့၊ သေဘာေပါက္လား၊ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာလဲသိေနတယ္။ အင္း.. ငါ ေဒါသေတြ၊ ေဒါသေတြ ျဖစ္ေနတာဘဲ။ ငါညံ့ေတာ့ညံ့တာဘဲလို႔ မေတြးၾကဘူးလား၊ ဒါျဖင့္ရင္ ကာလအားျဖင့္ လိုက္လာတယ္လို႔ ေခၚတယ္ေနာ္၊ ဟိုေနရာမွ မျပတ္ခဲ့ဘူး၊ ဒီဘက္နာရီထိပါလာတာ၊ အဲ့ဒါ ကုကၠဳစၥလို႔ေခၚတယ္၊ ခုေယာဂီေတြ ေတြ႔မေနဘူးလား၊ ဒါ ကိုယ္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္ပဲ။ ျဖစ္ေနတာေနာ္၊ အမွန္ကေတာ့ ေျပာေနဆဲမွာဘဲ ၿပီးဆုံုးသြားတာ။ ေျပာၿပီးရင္ မရိွေတာ့ဘူး၊ မရိွရဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ပါလာတယ္။ အရိွန္က ပါလာတယ္၊ ပါလာတာေတာင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ အားမရဘူး ။ငါညံ့သြားျပန္ၿပီ။ ငါလြတ္သြားျပန္ၿပီဆိုၿပီးေတာ့ ဒီဘက္ပါမလာဘူးလား၊ အဲ့ဒါ ဘာေခၚၾကမလဲ။ ကုကၠဳစၥ။ နားလည္တယ္ေနာ္၊ ေတာ္ေတာ္ အေရးႀကီးတယ္ေနာ္။

တခါတေလက်ရင္၊ ဘုရားကဆံုးမတယ္။ အတြင္းႏႈတ္ခမ္းနဲ႔အမွ် ျပည့္တဲ့ ဆီျပည့္ခြက္ကို ကိုင္သလို သတိက အျပည့္ထားရမယ္၊ ဘုရားက ဆံုးမပါရဲ႕သားနဲ႔ ကိုယ္ကသြားရင္းလာရင္းနဲ႔ လြတ္သြားတယ္၊ လြတ္သြားတဲ့အခါက်ရင္ လြတ္မွန္းသိလိုက္ၿပီ၊ ရိုးရိုးမသိဘူး။ သူက ငါလြတ္သြားျပန္ၿပီ..ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရလိုက္ဘူး၊ အားမရေတာ့ကာ ေနႏွင့္အံုး။ ၿပီးမွဘဲ ရႈေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ဆဲြလိုက္ေသးတယ္၊ ဆဲြေတာ့ကာ အဲ့ဒီအခ်ိန္ကာလေလးမွာ ေပၚတဲ့စိတ္ အသစ္အသစ္က ဘာနဲ႔ထံုသြားလဲဆိုေတာ့ ေဒါသနဲ႔ ထံုသြားလိုက္တာ ကုုကၠဳစၥနဲ႔ ေနရာယူသြားျပန္တယ္၊ ေသခ်ာမွတ္ေနာ္၊ သူက ဉာဏ္ေလးက နည္းနည္းေလး ေနာက္က် ေနာက္က်သြားတာေပါ့၊ အလွည့္ေလးေတြဘဲေနာ္၊ လြတ္သြားတာေလးကို သိသြားတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အဲဒီ လြတ္သြားတာသိတဲ့ သေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီးေတာ့ကာ ကိုယ္ကိုု ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ရံုဘဲ။၊ ႀကိဳးအတင္း အေလ်ာ့ ၾကည့္လိုက္တာဘဲေပါ့ေနာ္၊ အတင္းအေလ်ာ့ၾကည့္လိုက္လို႔ တင္းဖဲြ႔ၿပီးေတာ့ကာ အဲဒီသေဘာတရားကိုဘဲ၊ လက္ရိွ အေျခအေနကိုဘဲ သူကရႈရတာ၊ ေနာက္လည္းဘဲ အျပစ္မတင္နဲ႔။ ေရွ႕လည္းဘဲ မသြားနဲ႔၊ ခ်က္ခ်င္း ၿဖိဳခ်လိုက္ရတာ၊ အဲ့ဒီမွာ လ်င္ျမန္တဲ့ ဉာဏ္အလင္းရိွေသာေၾကာင့္၊ ဉာဏ္ထက္ျမက္တဲ့ အလင္းဓာတ္ျမန္ေသာေၾကာင့္ ဒါတစ္ဆင့္ တက္ၿပီးေတာ့ ေျပာတာေပါ့။အဓိပၺါယ္က ဒီအနာဂါမ္ဆိုတဲ့ သေဘာက န အာဂါမိ လို႔ေျပာတာ၊ ဘာတဲ့တုန္း။ န အာဂါမိ။ အဓိပၸါယ္က ကာမဘံုထဲကို ျပန္မလာေတာ့တာ ေျပာတာ၊ တစ္ဖန္ ျပန္မလာေတာ့ဘူး၊ န ဆိုတာ ျပန္မလာတာ ။မရိွတာကိုေျပာတာေနာ္၊ အာဂါမိ ဆိုေတာ့ မလာေတာ့ဘူး၊ သေဘာတရားက သူက ျဖစ္လိုက္တယ္ဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖန္ျဖစ္ခြင့္ မေပးေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာတာ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ေပၚလာရင္ တင္းခနဲ ပူခနဲ ေပၚစရာေပၚလာလို႔ရိွရင္ ေပၚတာနဲ႔ ေနာက္စိတ္တစ္စုကို ျဖစ္ခြင့္မေပးေတာ့ဘူး၊ ဉာဏ္အုပ္ခ်လိုက္တာနဲ႔ ခ်က္ျခင္းရွင္းသြားတာ၊ အရွင္းျမန္တယ္ေပါ့၊ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ မပါေတာ့ဘူး၊ အရွင္းျမန္တယ္၊ ၾကာၾကာမပါဘူး၊ စကၠန္႔ မိနစ္ မၾကာဘူးေပါ့၊ ဟိုဘက္ကို မကူးဘူး၊ ျဖစ္ေတာ့ျဖစ္တယ္၊ အသတ္ျမန္တယ္။

ေဒါသမကုန္ဘူးေနာ္၊ လံုး၀ကုန္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ သေဘာေပါက္လား၊ ေသခ်ာမွတ္၊ ပယ္ႏိုင္တဲ့အားကို ေျပာတာ၊ ေဒါသအကုန္လံုးအၾကြင္းမဲ့ ကုန္တာက အရ ဟႏၱာ ေနာ္၊ သေဘာေပါက္လား။ ေသခ်ာမွတ္ေနာ္၊ ဒါဘုန္းဘုန္းတို႔လည္း ပထမ မသိဘူး မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးတို႔ ေျဖေတာ့ ေမးတာကို ၾကည့္ေတာ့မွ သိတာ၊ ေအာ္.. ဒီလိုပါလားလို႔။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ ဆန္႔က်င္ဘက္ဆိုရင္ ကြာဟခ်က္ ေပၚရင္ တင္းခနဲ ျဖစ္မသြားဘူးလား၊ ျဖစ္သြားတယ္၊ တရားလည္း နည္းနည္းလြတ္မသြားဘူးလား၊ လြတ္သြားတယ္၊ လြတ္သြားၿပီးတဲ့ အခါမွာ ပညာအလင္းအားနည္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ငါနဲ႔လံုးေထြးၿပီးေတာ့ကာ အင္း.. ငါညံ့သြားျပန္ၿပီ၊ ခုနကဟာက ဘယ္လိုမွန္တာ ဘယ္လိုမွားတာနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ၿပီးေတာ့ကာ အခ်ိန္ကုန္သြားတယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာေပၚတဲ့၊ စိတ္အခ်က္ေပါင္းက မ်က္ေတာင္ တစ္ခက္ကို ကုေဋတစ္သိန္းေက်ာ္ေပၚတာမဟုတ္လား၊ စိတ္အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာမွာ ေဒါသနဲ႔ ထံုသြားတာ၊ ကုကၠဳစၥေဒါသနဲ႔ ထံုသြားတာ၊ အဲ့ဒါ အရံႈးတစ္ခု၊ ႀကိဳးလည္းတင္းေနတာဘဲ၊ သေဘာေပါက္လား။ အျဖတ္ေႏွးတယ္ ေခၚတာေပါ့၊ မျမန္ေသးဘူးေနာ္၊ အဲ့ဒီေနရာမွ ကုကၠဳစၥလို႔ နားလည္ထားရတယ္။

ဘုန္းႀကီးတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီလိုပဲ က်င့္လာရတာ၊ က်င့္စဥ္ကခံရတယ္ေလ၊ ကုကၠဳစၥမွန္းမသိဘူး အစက။ ဒီေရႊျမင္တင္ေတာင္မွာ ဒီလိုပဲစၿပီး (၁) ၀ါဆိုၿပီးေတာ့ စတရားပြားမ်ားေတာ့ ဒီ ၀ိပႆနာပိုင္းလည္းပါတာေပါ့ေနာ္၊ အသုဘကမၼ႒ာန္းလဲ ပြားမ်ားေတာ့ ဆြမ္းခံသြားရင္ ဒီျမင္တိုင္း ျမင္တိုင္းမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ ခႏၶာမွာ ဒီႏွလံုးအိမ္မွာေပါ့ အေျပာင္းအလဲ အတင္းအေလ်ာ့ကို ေလ့လာရင္း ၾကည့္ရတာကိုု၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရြာထဲမွာက တစ္ခု အခ်ိဳးမေျပတာ ေတြ႔ရတယ္၊ ဆြမ္းေလာင္းတဲ့ ဒကာမ (၂) ဦးေလာက္က အ၀တ္အစားက၀တ္ရင္ မလံုမလဲ ၀တ္တတ္တယ္၊ ကေလးအေမေတြေတာ့ ကေလးအေမေတြေပါ့ေနာ္၊ အေပၚပိုင္းေတြက မလံုမလဲ ေတြ၀တ္ထားတတ္တယ္၊ ရဟန္းက ဒါကို ႏွလံုးမသြင္းရဘူး၊ မၾကည့္ရဘူးဆိုတာကိုး..၊ အဲ့ဒီေတာ့ ကိုယ္ကသြားရင္းလာရင္း နီးေတာ့လည္း ၾကည့္မိတာေပါ့ေနာ္၊ ၾကည့္မိတဲ့အခါမွာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို မသန္႔မရွင္းထင္တယ္ေပါ့၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အသုဘ ကမၼ႒ာန္း ပြားရမယ္ဆို ႀကိဳတင္သြားကတည္းက ေလ့က်င့္ထားတာေပါ့၊ အနားေရာက္တဲ့အခါ ဒါကို စိတ္က မသန္႔မရွင္း ျဖစ္ျဖစ္သြားၿပီးေတာ့ ျပန္ျပန္ပါပါလာတယ္၊ တစ္လမ္းလံုးပါပါလာတယ္၊ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ညံ့တယ္လို႔ ပါပါလာတာ။ ေတာ္ေတာ္ ရက္ကေလးၾကာသြားတယ္။

တစ္ေန႔က်မွ ေတာင္တက္ခါနီးေလးမွာက်မွ။ မွတ္မိေသးတယ္။ မန္က်ည္းပင္ေလး တစ္ပင္နားက်မွ လင္းခနဲ သိလိုက္တာ။ ေအာ္.. ကုကၠဳစၥႀကီး၀င္ေနတာပါလားလိုု႔၊ ခုနက နာရီဟာ မရိွေတာ့ဘူး။ ဒီေရာက္ေအာင္ ပါလာတာ နည္းတဲ့ ခရီးမဟုတ္ဘူး၊ မ်က္ေတာင္ တစ္ခက္ေပါင္းမ်ားစြာေပါ့။ အမ်ားႀကီးပါလာတာ၊ ကုကၠဳစၥနဲ႔ ထံုလာပါလားလို႔ သြားျမင္ေတာ့မွ လင္းခနဲ ျပတ္သြားတာ၊ ဟိုမွာတင္ၿပီးရမွာ ပါလာတာ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီးပါလာတာ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား၊ ေနာက္တခါ ဒီလိုဘဲ။ ခုနက ေျပာတဲ့ မသန္႔မရွင္းျမင္ရတဲ့ပံုက ျမင္မွလို႔ေအာက္ေမ့တာ မဟုတ္ဘူး၊ ေနာက္မွ သေဘာေပါက္တာ။ တစ္ေန႔ ဂရုစိုက္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုပဲ ေနရင္း မေနာကိုဘဲ ဂရုစိုက္ရတာေပါ့ေနာ္၊ အဲ့ဒီအိမ္မေရာက္ခင္ (၂) အိမ္ ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ပံုက ေပၚႏွင့္ေနၿပီးကိုး..။ မေနာမွာေပၚေနတာ။ အဲဒီေတာ့ ေအာ္…မေနာမွာ စေပၚေနတာဘဲ။ ဒီမွာကိုက စရႈပ္ေနတာ မသိလုိက္တာ၊ ဒီမွာေတာ့ မသန္႔မွန္းေတာ့ သိလိုက္တာေပါ့ေနာ္။ နည္းနည္းေလးေတာ့ ရႈပ္ေထြးသြားမွန္းသိလိုက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္လို႔ ဘယ္က စရႈပ္မွန္းမသိလို႔ ရွာရတာ ပင္ပန္းလိုက္တာ၊ မေနာမွာစၿပီးေတာ့ (၂) အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ေပၚေနတာ။ အမွန္က မၾကည့္ခင္က ျမင္ေနတာႀကီးကိုး..။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီက စတာပါလားလို႔ သိေတာ့မွ ႏိုင္ေတာ့တာ။ အဲ့ဒီေတာ့ ၾကည့္လည္းျပႆနာမရိွေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္၊ ၿပီးေတာ့လည္းဘဲ အျပစ္တင္တာလည္းဘဲ ကုကၠဳစၥ မွန္းသိေတာ့မ ႏိုင္ေတာ့တာ (၂) ခုေပါ့။ သေဘာေပါက္တယ္ေနာ္၊ မၾကည့္ခင္က ျမင္ေနတာရယ္ ၿပီးတဲ့အခါ ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ အျပစ္တင္တာရယ္ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ရႈပ္တယ္၊ အဲ့ႏွစ္ခု ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာ။ အဲ့ဒါကို ရေအာင္ရွာရမယ္ေနာ္။

ခုလဲ အဲ့ဒီနည္းကို မွတ္ထားေနာ္၊ ဥပမာအားျဖင့္- ေျပာရင္းဆိုရင္း၊ စားရင္းေသာက္ရင္းျဖင့္ လြတ္သြားတယ္၊ တရားထိုင္ရင္းလည္း လြတ္သြားမွာဘဲေနာ္၊ မလြတ္မရိွဘူး။ လြတ္မွာဘဲ။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ မိမိရဲ႕ဉာဏ္အင္အားက တစ္သံသရာလံုး ပါလာတဲ တဏွာရဲ႕ အရိွန္အဟုန္ေပါ့ေနာ္၊ ဒီဓါတ္ကို ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္ျပတ္အံုးမလဲ၊ ခ်က္ခ်င္းဘယ္ႏိုင္အံုးမလဲေနာ္၊ လြတ္တဲ့အခါ လြတ္သြားမွာေပါ့၊ သေဘာေပါက္လား၊ ကြာဟတာေလးေတြ၊ ဉာဏ္အင္းအားေလးေတြက နည္းေသးေတာ့ကာ ဘယ္သိအံုးမလဲ။ မႏိုင္ေသးဘူးေပါ့ေနာ္၊ လြတ္သြားတာကို ဘုန္းႀကီးတို႔ေတြက သိမ္းတဲ့အခါမွာ ကုကၠဳစၥနဲ႔ မသိမ္းဖို႔ လိုအပ္တာ။ အဲ့ဒါေလးတစ္ခု လိုအပ္တာ။ အသိမ္းေလးမွာ အေရးႀကီးတာ၊ အသိမ္းေလးမွာ ကုကၠဳစၥ ခံခံေနတာ သတိထားပါေနာ္၊ သေဘာေပါက္လား။

ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ ျဖစ္တတ္တယ္။ ရႈမွတ္ေနရင္းနဲ႔ကိုဘဲ တခါတေလက် လြတ္သြားတယ္၊ သေဘာေပါက္လား၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားရပါ့မလား၊ အဲဒါ ကုကၠဳစၥ စ၀င္ေနတာ၊ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ တရားရႈၿပီးေတာ့ နည္းေပးလိုက္တယ္ေပါ့။ တရားထိုင္ၿပီးလည္း ၿပီးေရာ ျပန္ဆံုတဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာက မၾကည္လင္ေတာ့ဘူး၊ မၾကည္ေတာ့ဘုန္းဘုန္းက ဘာလို႔ မၾကည္တာလဲၾကည့္ေတာ့ သူ႔တိုု႔ကိုယ္သူ တိုု႔ အားမရျဖစ္လာၾကတာ၊ အဲဒါ ဘယ္ဒဏ္ခံရတာလဲ၊ ကုကၠဳစၥဒဏ္ခံရတာ သေဘာေပါက္လား၊ ခုတရားေယာဂီေတြ ရွစ္နာရီထိုးေတာ့ ျပန္ေခၚတယ္ မဟုတ္လား၊ ကဲ မနက္က ထိုင္ခါစလို ၾကည္ရဲ႕လား၊ မၾကည္ဘူးမဟုုတ္လား၊ သိမ္မၾကည္ဘူးေနာ္၊ ဘာလို႔လဲဆို ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အားမရလာတာ၊ ခဏခဏ လြတ္တာမ်ားလာတာကိုး..၊ နားလည္လား၊ ဆရာသမားေရွ႕မွာ အားထုတ္တုန္းကေတာ့ မပ်ံ႕လြင့္ဘူးဆိုေတာ့ ၾကည္ၿပီး ဟုတ္ေနတာဘဲ မဟုတ္လား၊ အဲ့ ပံုစံ မျဖစ္ေကာင္းဘူးလားလို႕ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရတဲ့ သေဘာေလး၀င္ေနတာ၊ အ့ဲဒါဘာလဲ.. ကုကၠဳစၥ၊ နားလည္ၿပီ၊ ဘာေခၚၾကမလဲ။ ကုကၠဳစၥ၊ ေဒါသ၊ ေဒါသ အဲ့ဒါက။ နားလည္ၿပီလား၊ သူ႔ကို ရေအာင္ရွာေနာ္။

ကုကၠဳစၥ အင္မတန္ဆိုးတယ္ေနာ္၊ ဒီ ကုကၠဳစၥရဲ႕သေဘာတရားက မျမင္လို႔ ႀကီးထြားလာလို႔ရိွရင္ စိတ္က်ေရာဂါ ျဖစ္တတ္တယ္၊ ရဟန္းလည္း လူထြက္ခ်င္စိတ္ေပါက္တတ္တယ္၊ကိုယ့္ကိုယ္ကို အသံုးမက်ဘူး ျမင္လာတာကိုး၊ မထူးေတာ့ပါဘူး ျဖစ္ခ်င္တာျဖစ္ဆိုၿပီးေတာ့ ေမွ်ာခ်ခ်င္စိတ္ေပါက္တတ္တယ္၊ ကုကၠဳစၥ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာ၊ သေဘာေပါက္လား၊ သူကတဲ့ မွတ္ထား ။ ကၽြန္ဆင္းရဲတဲ့၊ ဘာဆင္းရဲတဲ့တုန္း ကၽြန္ဆင္းရဲ ကၽြန္ဆင္းရဲ၊ ကၽြန္ဆင္းရဲဆိုတာ တျခားမဟုတ္ဘူး သူလုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ခြင့္မရဘူး၊ စဥ္းစားေနာ္။ အိပ္ခ်င္လည္း အိပ္လို႔မရဘူး၊ သြားခ်င္လည္း သြားလို႔မရဘူး၊ သခင္ခိုင္းတာဘဲ ခံေနရတာ သေဘာေပါက္လား၊ သခင္ဆိုုတာ အဲဒါ အ၀ိဇၨာတဏွာေျပာတာေနာ္၊ ကိုယ္က တရားကို မျပတ္မလပ္ အားထုတ္ခ်င္တယ္၊ နိဗၺာန္ေပါက္သြားခ်င္တယ္၊ အားစိုက္တယ္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္လို႔ ကုကၠဳစၥကို မျမင္လိုက္ဘူးဆိုရင္ အခ်ိန္ကာလ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာဟာ သူေမႊေနတာနဲ႔ ခံေနရတယ္။

သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ျဖစ္တာက ေဒါသ။ ေတာ္ေတာ္ အေျခအေနဆိုးေနတာ ။ သေဘာေပါက္လား၊ လိုခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ျဖစ္ေတာ့ ေဒါသဆိုေတာ့ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္မေနဘူးလား၊ ကုကၠဳစၥ အင္မတန္ဆိုးတာ၊ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား၊ တခါတေလ ဘုန္းႀကီးသြားအမွတ္ရေသးတယ္၊ ဒကာတစ္ေယာက္ ေျပာျပလို႔။ ဘုန္းဘုန္းဘုရားတဲ့။ ရန္ကုန္ထဲသြားတာ ရန္ကုန္ထဲမေရာက္ဘူးတဲ့၊ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္သြားတယ္တဲ့၊ဘာျဖစ္တာလဲေပါ့၊ လမ္းမွာဘုရားတဲ့.. ပံုစံမက်တာျမင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္၀င္ၿပီး ရိုက္ရင္း၊ ပုတ္ရင္း၊ ထိုးရင္းနဲ႔ တပည့္ေတာ္ ရန္ကုန္မေရာက္ဘပဲ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္သြားလို႔တဲ့၊ တည့္တည့္ေရာက္ခ်င္တာ မေရာက္ပဲနဲ႔ အခ်ဳပ္ခန္းေရာက္သြားလို႔တဲ့၊ အဲ့ဒီစကားသြားအမွတ္ရတယ္ေနာ္၊ လိုခ်င္တာ နိဗၺာန္လို႔ အားစိုက္ရင္း လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ က ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားမရ ေဒါသက၀င္ေနေတာ့ကာ နိဗၺာန္သြားမွာလား အပါယ္သြားမွာလား၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ဆင္းရဲေခၚတာ။ သေဘာေပါက္လား၊ သူကပိုဆိုးတယ္။

ကုကၠဳစၥက အႏၱရာယ္မ်ားတယ္ေနာ္။ ဒါလည္းဘဲ အနာဂါမ္က်မွ သူက ပယ္ရမယ္လို႔ဆိုေတာ့၊ မျမင္တတ္ဘူး၊ ေအာက္အေျခခံ ေသာတာပန္ေလာက္ကေတာ့ သူက ဒိုးလိုေမႊမွာ၊ အေမႊခံရလိမ့္မယ္သူက၊ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား၊ အေရးႀကီးတယ္ေနာ္၊ အနာဂါမ္ေလာက္က်မွ ဒါကိုု ပယ္ႏိုင္တာ၊ ျမင္ေအာင္လည္း ၾကည့္တတ္ဖို႔လိုအပ္တယ္၊ စာမွာေတာ့ ရိွတယ္၊ အလုပ္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွာရခက္တယ္၊ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား၊ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္..။

အခ်ိန္တိုင္း လူကို ျပန္အကဲခတ္ပါေနာ္၊ လက္ရိွအခ်ိန္ကို မေက်ာ္နဲ႔ စကားလည္း သိတယ္ေနာ္၊ ေကာင္းၿပီ။ ေနာက္ကို ျပန္ၿပီးဆင္းတာလည္း ေက်ာ္တယ္ေခၚတာဘဲ။ ေရွ႕သြားလည္း ေက်ာ္တယ္ေခၚတာဘဲ။ လက္ရိွ အေျခအေနကေန မေရြ႕ေစရဘူးေနာ္၊ အဲဒီေတာ့ လက္ရိွ အေျခအေနမွာ ျပန္အကဲခတ္လိုက္ရတယ္။ ေယာာဂီအေဟာင္းေတြက သိေနျပီ။ ဒိ႒ိအတင္းအေလ ွ်ာ့ကိုု အကဲခပ္ေနာ္။ ကိုယ့္သႏၱန္မွာ.. ဒီ…ေမးက ဖဲြ႔တဲ့ တင္းတဲ့သေဘာတရားက ဘယ္ေလာက္ ၾကပ္သြားလဲ၊ မ်က္လံုးမွာရိွတဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံုကလဲ ဘယ္ေလာက္ တင္းၾကပ္လာသလဲ၊ နားအံုေတြလည္း ပါတယ္ေနာ္၊ ပုခံုးေတြ၊ ၀မ္းဗိုက္ေတြ၊ ေပါင္ေတြကအစ တင္းၾကပ္တဲ့ ဖဲြ႔စည္းမႈနဲ႔ အတူ ဒိ႒ိႀကိဳးတင္းလို႔ရိွရင္ စကားပါထြက္ေနတယ္၊ ရင္ထဲစကားေတြက ေျပာေနတာရွိတယ္၊ အဲ့ဒါကို …. ငါညံ့တယ္လို႔ အျပစ္မတင္ရဘူးေနာ္၊ ငါည့ံတယ္လို႔ အျပစ္တင္လိုက္ရင္ ကုကၠဳစၥ ျဖစ္သြားၿပီ။

(ဆက္ရန္…)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေမတၱာ…

ကိုယ့္သႏၱန္မွာ ကုသိုလ္ဓါတ္ျဖစ္ပြားဖို႔အတြက္က လိုရင္းပဲ။ နားလည္ျပီလား....။ 

အဲဒီေတာ့ တစ္ဘက္သားကို ႏွလံုးေအးေအာင္၊ စိတ္တိုင္းက်ေအာင္ ေမတၱာႏွင့္ ယွဥ္ျပီးေတာ့ကာ ခ်စ္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ပြားရမွာ။

အဲဒိီေတာ႔ ခ်စ္တဲ႔စိတ္ ေပၚလာရင္ ေပးရတာလည္း ၀န္မေလးေတာ႔ဘူး။ နည္းနည္းခ်စ္ရင္ နည္းနည္း ေပးႏိုင္တယ္၊ မ်ားမ်ားခ်စ္ရင္ မ်ားမ်ားေပးႏိုင္တယ္။ တအားခ်စ္ရင္ အသက္ပါေပးႏိုင္တယ္။ သေဘာေပါက္လား။ ခ်စ္တဲ႔စိတ္သာ ေပၚပါေစ။ ဒါလိုရင္း အခ်က္ပဲ။ ဒီေတာ႔ ကုသိုလ္အားလံုးရဲ ႔ လိုရင္းအခ်က္ဟာ ေမတၱာပဲ။ သေဘာေပါက္ၿပီေနာ္။ လိုရင္းဟာ ဘာတဲ့တုန္း။ ေမတၱာ…။

တကယ္ခ်စ္တဲ႔စိတ္ ထားရမယ္ေနာ္။ မိခင္ဟာ တစ္ဦးတည္းေသာ သားေလးအေပၚမွာခ်စ္တဲ႔စိတ္မ်ိဳးတဲ့၊ အသက္ပါေပးတဲ႔ စိတ္မ်ိဳးၿဖစ္ေနတာ။ အဲဒီစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ သတၱ၀ါမ်ားအေပၚမွာ ထားရမယ္။ အပိုင္းအၿခားမရိွ ထားရမယ္။ ငါ႔မိသားစု၊ သူ႔မိသားစု နယ္နိမိတ္ မၿခားရဘူးတဲ႔။ အဲဒီစိတ္မ်ိဳး ထားႏိုင္ၿပီဆိုရင္ က်န္တဲ႔ဒါနကအစ ပါရမိီအကုန္ ေအာင္တာပဲ။ ပုညဆိုတဲ႔ ေကာင္းမွဳ၀င္ေတာ႔မွာပဲ။ နားလည္ၿပီလား။

အဲဒီေတာ႔ ဘယ္သူ႔အေပၚကိုၿဖစ္ၿဖစ္ ၾကည္႔လိုက္လို႔ရိွိုရင္ အၿပစ္မရွာရဘူး၊ အမုန္းမထားရဘူး။ နားလည္ၿပီလား။ အတင္းမေၿပာရဘူး၊ စိတ္ထဲကလည္း မေၿပာရဘူး၊ ပါးစပ္ကလည္း မေၿပာရဘူးေနာ္။ ခ်စ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္။ နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ၿပီးေတာ႔ ရင္ထဲမွာ တန္ဖိုးထားရမယ္။

ဒီေနရာမွာ ေမတၱာနဲ႔ ခ်စ္ပံုခ်စ္နည္းက (တျခားခ်စ္ပံုခ်စ္နည္းေတြႏွင့္) မတူဘူးေနာ္ ။ ေသခ်ာမွတ္ပါ။ အခု ဘုန္းဘုန္းတို႔ သိတာေတြနဲ႔ တၿခားစီပဲေနာ္။ ကုသိုလ္ရဲ ႔ အေၿခခံေလးကို ေသခ်ာမွတ္ၾက။

ဒီကုသို္လ္ဓါတ္ ၿဖစ္ဖို႔အေရးက ေမတၱာဓါတ္ အေၿခခံမွရတာတဲ႔။ ေမတၱာဆိုတာ ပါဠိစကားၿဖစ္ေနတယ္။ ဒါကုိ ဘာသာၿပန္ရတာ အင္မတန္ ခက္တယ္။ ဘုရားေပးတဲ႔ ဥပမာနဲ႔မွ သေဘာေပါက္မွာေနာ္။ မိခင္က သားေလး တစ္ေယာက္ထဲ ရထားတဲ႔အေပၚမွာ ထားတဲ႔ ေမတၱာမ်ိဳး ဆိုေတာ့ကာ အခ်က္ေတြက ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ၾကိဳးစား ၿပန္ၾကတာေနာ္။ ကိုယ္႔သားေလးကို ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ကာ မေတာင္းပဲနဲ႔ ကေလးေလးက ဆယ္လသားဆိုရင္ စကားမေၿပာတတ္ေသးဘူး။ သို႔ေသာ္ ကေလးငိုတာနဲ႔  အမူအယာၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ကာ ကေလးရင္ထဲမွာ ဘာလိုေနတယ္ဆိုတာကုိ ေဖာ္ႏိုင္ၾကတယ္။ သေဘာေပါက္ရဲ႔လား။ အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔ သူ႔စိတ္ စိတ္၀င္စားႏိုင္ရမယ္။

အဲဒီေတာ႔ ၁) က ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔သူ႔စိတ္ ၿဖစ္ေနတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္။ ကိုယ္လံုးကေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ပဲ။ စိတ္က သူ႔စိတ္တဲ႔။ အဲဒီလိုေနႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေမတၱာရဲ ႔ အေၿခခံ အေၾကာင္းတစ္ခ်က္ေပၚလာတယ္။

ၿပီးရင္ ၂) က တစ္ဖက္သားကို တကယ္တန္ဖိုးထားရမွာ။ တန္ဖိုးထားရမွာေနာ္။ ကုိယ္႔သားသမီးေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ အရုပ္ဆိုးဆိုး ခ်စ္တာပဲ။ တန္ဖိုးထားတာပဲ။ ဘယ္ေလာက္မုိက္မိုက္ တန္ဖိုးထားၾကတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီအတိုင္းပဲ။ တကယ္တန္ဖိုးထားရမွာ။ တဖက္သားကို တန္ဖိုးထားၿပီး တကယ္ခ်စ္ရမယ္။ စိတ္၀င္စားရမွာ။ နားလည္ၿပီေနာ္။ တဖက္သားကို ဂုဏ္ပ်က္ေအာင္ တန္ဖိုးက်ေအာင္ မေတြးရဘူး။ မေၿပာရဘူး။ တန္ဖိုးမခ်ပစ္ရဘူး။ မုန္းရင္ တန္ဖိုးခ်ပစ္တာ။ အလကားပါကြာ။ ဘယ္ေလာက္ရိွရိွ။ ဒီလိုဟာ တန္ဖိုးခ်တာ။ နားလည္မလား။ အဲဒီလိုမ်ိဳးမရိွရဘူး။ တန္ဖိုးခ်ရင္ ကိုယ့္စိတ္က စြမး္အားက်သြားၿပီ။ အပူဓါတ္ထြက္ၿပီ။ တန္ခိုးက်ေတာ႔မယ္။ တူေသာ အက်ိဳးေပးလိမ္႔မယ္။ ကိုယ္႔ကိုမုန္းတဲ႔ သူေတြေပၚလာေတာ႔မွာပဲ။ နားလည္မလား။ ဒီ(ကိုယ္)ထဲစြမ္းအားမဟုတ္တာ ၀င္သြားတာကိုး။ စိတ္အစာ စားမွားသြားတာကိုး။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ ေသခ်ာမွတ္ေနာ္။

ၿပီးရင္ ၃) က တန္ဖိုးထားတဲ႔ အၿပင္မွာ တန္ဖိုးထားရင္ မွားခ်င္သေလာက္ မွားပါေစ။ နားလည္ခြင္႔လႊတ္ရမယ္။ နားလည္ခြင္႔လႊတ္တဲ႔စိတ္ ရိွကိုရိွရမယ္။ ကိုုယ္႔ကိုယ္ကအစေနာ္။ အကုန္လံုး ခြင္႔လႊတ္ရမွာေနာ္္။ နားလည္ခြင္႔လႊတ္ရမွာ။ အဲ… ခြင္႔မလႊတ္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ႔ ပူေနမွာပဲ။ အရာရာကို နားလည္ ခြင္႔လႊတ္ေပးႏိုင္ၾကတဲ႔စိတ္က မိခင္စိတ္ပဲ။ သားသမီးေတြ ဘယ္ေလာက္ဆိုးဆိုး နားလည္ခြင္႔လႊတ္ၾကတာပဲေနာ္။ ဘယ္ေလာက္မွားမွား၊ ၾကိဳက္သေလာက္မွား။ တစ္ခါမွားလည္းပဲ ေၿပာသာေၿပာတာ။ ခြင္႔လႊတ္တာပဲ။ ႏွစ္ခါမွားလည္း ခြင္႔လႊတ္ပဲ။ ဆယ္ခါမွားလည္း ခြင္႔လႊတ္ပဲ။ ေသသည္အထိ ခြင့္လႊတ္တုန္းပဲ။ ခြင္႔လႊတ္လို႔ မဆံုးမွ မဆံုးႏိုင္တာေနာ္။ သူက ေမတၱာအားကိုး။ သေဘာေပါက္ရဲ႔လား။ ေမတၱာတကယ္ ရိွသြားရင္ နားလည္ခြင္႔လႊတ္ နိုင္ၾကတယ္။ ခြင္႔မလႊတ္ေတာ့ဘူး။ တစ္သက္လံုးမုန္းတယ္ဆိုရင္ ဒါေမတၱာ ကင္းမဲ႔သြားလို႔။ အဲဒီအမုန္းဓါတ္၀င္ရင္ ကိုယ္ပဲစြမ္းအားက်သြားတာပဲ။ သေဘာေပါက္လား။ အားလံုးအေပၚကို တန္ဖိုးထားရမယ္။ တကယ္ခ်စ္ရမယ္၊ နားလည္ ခြင္႔လႊတ္တတ္ရမယ္။

ၿပီးရင္ နံပါတ္၄) က ေကာင္းစားေစခ်င္တဲ႔စိတ္ မေလွ်ာ႔ရဘူး။ သူ႔အေပၚ တိုးတက္ေကာင္းမြန္တာကိုပဲ ေတာင့္တရမယ္။ ေကာင္းစားေစလိုေသာစိတ္တဲ့။ အၿမဲရိွရမယ္။

ဒါကိုယ္႔ကိုယ္ကို ၾကိဳးစားၾက။ ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔ သူ႔စိတ္ေနာ္။ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ႔ တကယ္တန္ဖိုးထားရမယ္၊ ေကာင္းစားေစလိုတဲ႔ စိတ္ရိွရမယ္၊ နားလည္ခြင္႔လႊတ္ရမွာေနာ္။ အဲဒီလိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔ တကယ္ခ်စ္ရမွာ၊ တကယ္တန္ဖိုးထားရမွာ။ အဲဒီစိတ္သာ ဘုန္းဘုန္းတို႔ေမြး။ အကုန္ေအာင္ၿမင္ၿပိီသာ မွတ္ေတာ့။ နားလည္မလား၊ ေကာင္းၿပီေနာ္။ မခက္ဘူးေနာ္။

မ်ားေသာအားၿဖင္႔ လူေတြက ကိုယ္႔အေၾကာင္းကိုပဲ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္႔စိတ္ လုပ္ေနၾကတာ။ ဒီကစတာ။ အဲဒါ မာနသမားေတြ၊ အယူသမားေတြ။ နားလည္မယ္ေနာ္။ ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာပဲ ေလွ်ာက္ေတြးေနေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္စိတ္။ သူမ်ားဘက္က လွည္႔မစဥ္းစားဘူး၊ ဘယ္ေတာ႔မွ မေအာင္ဘူး၊ နားလည္မလား။ အပူဓါတ္ပဲထြက္ေနမွာပဲ။ အဲ…ၿဖစ္ရမွာက ကိုယ္႔ကိုယ္နဲ႔ သူစိတ္ၿဖစ္ရမွာ။ စိတ္၀င္စားၿပီးေတာ႔ တဖက္သားရင္ထဲေအးေအာင္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲဆိုၿပီး တန္ဖိုးထားၿပီးေတာ႔ကာ ေကာင္းစားေစခ်င္တဲ႔စိတ္ကို ေမြးရမွာ။ မွားလည္းပဲ နားလည္ခြင္႔လႊတ္တယ္။ ၿပီးတာ ၿပီးခဲ႔ၿပီ။ ထားပစ္ခဲ႔။ တအားခ်စ္ေနရမွာ။ အဲဒီစိတ္မ်ိဳး မ်ားမ်ား ထားႏိုင္လို႔ရိွရင္ ဒါနက အစ အကုန္ေအာင္ၿပီပဲ။ ေအာင္ရင္ စြမ္းအား ၿပည့္လာတာပဲ။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေတြလည္း က်င့္ခဲ့ၾကတာ ဒိီကစတာပဲ။ သေဘာေပါက္ၿပီလား။ အဲဒီေတာ႔ ရုပ္ေတြကအစ အကုန္ၾကည္လင္ၿပီး ေၿပာင္းေတာ့တာပဲ။ ရၿပီေနာ္။

ဒါက နိယာမတရားၾကီးတဲ့။ ကမၻာ႔အစဥ္အလာ နိယာမတရားၾကီးတဲ့။ လမ္းေဟာင္းၾကီးေခၚတယ္။ ဘုရား၊ ပေစၥကဗုဒၶေတြလည္း ဒီကပဲ သြားတာပဲ။ နိဗၺာန္လမ္းအထိ ေပါက္တာေနာ္။ ေအာင္ၿမင္တဲ႔႔ပုဂၢိဳလ္တိုင္းက ဒီကခ်ည္းသြားတာပဲ။ အဲ…ဆန္႔က်င္ဘက္ က်င္႔တဲ႔ပုဂၢိဳလ္ကေတာ႔ ဆံုးရွံးတဲ႔အထဲမွာ အကုန္ပါတာပဲ။ အပယ္ေလးပါးသြားၾကမွာပဲ။

 
Typed By: M.Pyone
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ပိုင္းေလာ႔ဆရာေတာ္ အရွင္ေဇယ်ပ႑ိတ၏ နေမာတႆ ဘုရားရွိခိုး

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

အရဟေတာ = တစ္ေထာင္႔ငါးရာ ကိေလသာတို႔မွ ကင္းေ၀းသန္႔ရွင္းေတာ္မူ၍ မေကာင္းမႈတရားတို႔ကို ဆိတ္ကြယ္ရာ၌ပင္ ၿပဳေတာ္မမူ၊ ေၿပာေတာ္မမူ၊ စိတ္ေတာ္ကပင္ ၾကံစည္ေတာ္မမူသၿဖင္႔၊ ၿဗဟၼာ၊ နတ္၊ လူသံုးဘံုသူတို႔၏ ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ပါေပထေသာ။

သမၼာသမၺဳဒၶႆ = သစၥာေလးပါး ၿမတ္တရားႏွင္႔ အလံုးစံုေသာ တရားေတာ္ၿမတ္တို႔ကို ဆရာမကူ သယမၻဴဉာဏ္ၿမတ္ၿဖင္႔ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ တတ္အပ္ထင္ထင္ သိၿမင္ေတာ္မူႏိုင္ ပါေပထေသာ။

တႆ ဘဂ၀ေတာ = ထုိဘုန္းေတာ္အနႏၱ၊ ဉာဏ္ေတာ္အနႏၱ၊ တန္ခုိးေတာ္အနႏၱႏွင္႔ ၿပည႔္စံုေတာ္မူေသာ ၿမတ္စြာဘုရားအား။

နေမာ = ရိုေသၿမတ္ႏိုး မာန္ညြတ္က်ိဳးး၍ ရိွခိုးၿခင္းသည္။

အတၳဳဘ၀ႏၱဳ = စင္စစ္မေသြ ၿဖစ္ၾကပါေစကုန္သတည္း။

(သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု။)
 
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၃)

ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ အရွင္ေဇယ်ပ႑ိတ

ဘုရား ကိုယ္တိုင္လည္း ေဟာၿပီးသား.. အႏွစ္သာရ က ဘာလဲဆိုရင္ အခ်ိန္မေရြး လြတ္ေျမာက္မႈပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. သီလပိုင္းကလည္း ဘာအတြက္လည္း ဆိုရင္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အတြက္ပဲ.. သမာဓိကလည္း ဘာအတြက္လည္း ဆိုရင္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အတြက္ပဲ.. အဲဒီအတြက္သာ ဘုရားေဟာတာ.. ဒါမွသာ တဏွာအစပ္ ျပတ္မွ ဇာတိ မလာမွာကိုး.. နားလည္ၿပီေနာ္.. မဟာသာေရာပမ သုတၱန္မွာ ေဟာထားၿပီးသား.. ဒါလည္းပဲ ဘုန္းႀကီးတို႔ လူေကာ၊ ရဟန္းေကာ သတိထားရမယ့္ အခ်က္ပဲေနာ.. တစ္ေန႔ ဘုရားက ရဟန္းေတြကို အမိန္႔ရွိတယ္၊ တရားကို မွတ္ၾကတဲ့.. ငါဘုရား ရွိတုန္းမွာ ႀကိဳးစားမွတ္ၾက၊ ငါဘုရား မရွိမွ ေနာင္တတဖန္ မျဖစ္ၾကနဲ႔လို႔ အမိန္႔ရွိတယ္။ ေဒ၀ဒတ္ႀကီး အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ကာ ဘုရားေဟာတဲ့ တရား.. မဟာ သာေရာပမ သုတၱန္ ဆိုတာရွိတယ္..

တစ္ေန႔တဲ့ သစ္ပင္ရဲ႕ အႏွစ္ ကို ရွာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အႏွစ္ကို မသိဘဲနဲ႔ကာ ေတာထဲသြားတယ္.. သစ္ပင္ေတြ႔တ့ဲ အခါမွာ သူက အခက္အရြက္ ကေလးေတြကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ျပန္လာတယ္တဲ့.. ဒါ တစ္ေယာက္ေပါ့ေနာ.. ခ်စ္သားတို႔.. အႏွစ္နဲ႔မွၿပီးမယ့္ ကိစၥမွာ ၿပီးပါ့မလားလို႔ ေမးေတာ့.. ၿပီးပါ့မလား.. မၿပီးဘူးေနာ္.. တစ္ခါ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း သြားျပန္တယ္.. သူလည္း အႏွစ္ မသိဘူးတဲ့.. သူက်ေတာ့ အေပြးေလးေတြ ကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. ဒီတစ္ေယာက္က ဘာတုန္း.. အေပြး.. ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း အႏွစ္မသိဘူး.. တစ္ခါ အေခါက္ ကေလးကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. မွတ္ထားေနာ္.. ေနာက္တစ္ေယာက္ က်ေတာ့ကာ အကာ ေရာက္သြားၿပီ.. ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းၿပီ.. အကာကိုလည္း အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. အႏွစ္ မေရာက္ေသးဘူးေနာ္.. ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္က်မွ အႏွစ္ကို သိလို႔ အႏွစ္ ကို ယူလာတယ္တဲ့..

ဘယ္ႏွစ္ဦးလဲ.. ငါးဦး.. ပထမက အခက္အရြက္၊ ၿပီးေတာ့ အေပြး၊ အေခါက္၊ အကာ၊ အႏွစ္ မေရာက္ေသးဘူးေနာ္.. အႏွစ္ က ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္တာ..

အဲဒီလိုပဲ.. ဘုရား သာသနာမွာကြယ္.. ပထမ အခက္အရြက္ ကိုခူးတဲ့ သာသနာတြင္း ပုဂၢိဳလ္ ရွိတယ္တဲ့.. ဘုရားရွင္ မိန္႔တာက အခက္အရြက္ ကို ခူးၾကတယ္တဲ့.. ဘာလဲ ဆိုေတာ့.. လာဘ္လာဘ အပူေဇာ္ အေက်ာ္ေစာ တဲ့.. စၿပီ ဆိုကတည္းကိုက လာဘ္လာဘ ဗဟိဒၵ အေျခြရံ အေက်ာ္ေစာကို အႏွစ္ထင္တာတဲ့.. ငါက ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေစာတယ္၊ ငါက ေက်ာင္းႀကီး အႀကီးႀကီး၊ ဖုန္း ဘယ္ေလာက္.. မ်ိဳးစံု ႂကြားတာ.. အဲဒါေတြကို အႏွစ္သာရ ထင္ၿပီးေတာ့ကာ၊ ပန္းတိုင္ ထင္ၿပီးေတာ့ကာ အားထုတ္ၾကတာ.. ေက်ာင္းႀကီး ေဆာက္ၿပီးၿပီ၊ ကားေတြ ပိုင္မယ္၊ ဖုန္းေတြ ပိုင္မယ္.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ သံဃာတစ္ပါး.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ ရဟန္း.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ ေယာဂီ.. အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေနာ.. လာဘ္ပသကၠာ အပူေဇာ္ အေက်ာ္ေစာကိုပဲ အဆံုး ထင္ၿပီးေတာ့ကာ ပန္းတိုင္ ထင္ၿပီးေတာ့ က်င့္ၿပီးေတာ့ “ငါသာလွ်င္ ျပည့္စံုတယ္.. သူမ်ားက မျပည့္စံုဘူး ဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာ” ကိုယ့္ကိုယ္ကို မာန္ရစ္ၿပီးေတာ့ တင္ေနတယ္တဲ့.. အဲဒါဟာ အခက္အရြက္ ခူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္.. ဘာမွ အႏွစ္ မေရာက္ဘူးတဲ့..

ေနာက္ ဒုတိယ တစ္ဆင့္.. သီလ ကို ေစာင့္ထိန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္.. သီလကို ေဩာ္.. လာဘ္လာဘေတြ အေရးမႀကီးဘူး.. သီလျမဲဖို႔ အဓိကပဲ ဆုိၿပီး သီလကို အားစိုက္တာ.. စိုက္ေတာ့ သီလမွာ လံုေနတဲ့ အခါက်ေတာ့.. မာန တက္သြားတယ္.. သီလမာန.. “ငါသာ သီလလံုတာ.. ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ငါ့လို မဟုတ္ဘူး.. ဖိုးသူေတာ္ေလာက္ပဲ ေအာက္ေမ့တာ” တစ္ဖက္သားကို သီလ မလံုဘူးဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာ.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္တာ.. အဲမွာ ေသာင္တင္ျပန္ေရာ.. သေဘာေပါက္လား.. ေျပာရရင္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တာေပါ့.. သီလ မလံုတဲ့သူေတြကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တာ.. သကၤန္းရံုတာေလး ေစာင္းရင္ေတာင္ မွပဲ.. ကိုယ္က တည့္ထားေတာ့ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တယ္ဆုိတာ မာန တက္တာ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္ ခြင့္လႊတ္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး.. သီလ သေဘာတရားကလည္း ဘာအတြက္ ဆိုတာ သိမထားတာ.. ၀ိမုတၱိ ေရာက္ဖို႔ အတြက္ ဘုရားက လမ္းခင္းထားတာပဲ ရွိေသးတယ္.. သာသနာမွာ ဆိုရင္ အေပြးေလး ခြါတာ.. တဲ့.. ဘာခြါတာတုန္း.. အေပြး ခြါတာေနာ္..

တစ္ခါ တစ္ဆင့္တက္.. ဒါက ဘာလဲ ဆိုရင္ ပညာ ၀ိမုတၱိ သြားဖို႔အတြက္ ဘုရားက ေဟာတဲ့ တရားေနာ္.. သာသနာေတာ္ႀကီး ခိုင္ျမဲဖို႔ အတြက္ကေတာ့ သီလက အဓိကေပါ့.. ၀ိနည္းက အဓိကေပါ့.. သေဘာေပါက္လား.. ေရရွည္ခိုင္ဖို႔ ထားေနာ္.. သို႔ေသာ္ လုပ္ငန္းခြင္ က်ေတာ့ကာ.. ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေပြး ေလာက္ပဲ ရိွတယ္လို႔ ဘုရားက ျပတာ.. ၀ိမုတၱိ လုပ္ငန္းစဥ္မွာက်ေတာ့ ဘာေခၚလဲ.. အေပြး အဆင့္ပဲထား.. သာသနာ အရွည္တည္ဖို႔က်ေတာ့ စည္းကမ္း မို႔လို႔.. စည္းကမ္းေဘာင္ ရွိမွ သာသနာက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခိုင္မွာ.. ဒါက တစ္ပိုင္း.. သေဘာေပါက္လား.. ဒါလည္း ျမဲေအာင္ ႀကိဳးစားရ မွာပဲေနာ္.. အဲ ဒါေပမယ့္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္ က်ေတာ့ ၀ိမုတၱိ လမ္းေၾကာင္းက်ေတာ့.. ဘုရားက ဘယ္လို ျပတုန္း.. သာသနာမွာဆို အေပြးပဲ ရွိေသးတယ္.. အကာေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး.. အေခါက္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး..

တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သီလကလည္းပဲ ဘာမွ မဟုတ္ေသးဘူး.. ထပ္တိုးၿပီး တစ္ဆင့္ တက္ရဦးမယ္.. ကမၼ႒ာန္းေတြ ပြားရဦးမယ္.. ဆိုၿပီး ကမၼ႒ာန္းကို အားစိုက္ေတာ့ကာ သမာဓိေတြ ျမဲၿပီး.. အားေကာင္းလာေတာ့ ၾကည္လင္ေတာ့ကာ.. ေဘးလူေတြကို ၾကည့္ၿပီး.. “ငါ့လို ကမၼ႒ာန္း မပြားၾကဘူး” သူမ်ားႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္.. ေသာင္တင္ေနျပန္ေရာ.. နားလည္မလား.. အဲဒီမွာလည္း တစ္ခါ အဲဒါ အေခါက္ ခြါတာ.. နားလည္ၿပီေနာ္.. မ်က္စိ မလည္နဲ႔ေနာ္.. ရွိတယ္ေနာ္.. ဒါ သတိထားပါ..

တစ္ခါ တစ္ဆင့္တက္လိုက္ေတာ့ကာ သမာဓိ စ်ာန္ ပါ ရၿပီတဲ့ အဘိဉာဥ္ တန္ခိုးပါ ရၿပီတဲ့.. ေဒ၀ဒတ္ႀကီးလို.. သေဘာေပါက္လား.. ေလာကီ အဘိဉာဥ္ စ်ာဥ္ေတြ ရၿပီး အၾကားအျမင္ေတြ ရတယ္.. ေဖာက္ျမင္တယ္.. အားအင္ေတြ ေကာင္းၿပီး ေကာင္းကင္ ပ်ံႏိုင္တယ္.. အားရွိသြားတာ.. အဲဒီေတာ့ကာ မာန တက္ၿပီးတက္ၿပီးေတာ့ “ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက တကယ္မွ မက်င့္ဘဲ.. ငါ့လိုဘယ္ရမလဲ. ငါသာ ပ်ံႏိုင္တာ” ဆိုၿပီးေတာ့ တစ္ဖက္သား ႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္ၿပီးေတာ့ မာန တက္ၿပီးေတာ့ အဲမွာ ေသာင္တင္ေန ျပန္ေရာ.. အဲဒါ ကပ္ေနၿပီေနာ္.. အကာ ေရာက္ေနၿပီ.. အႏွစ္နား ကပ္ေနၿပီ.. အလွည့္ လိုေတာ့တာေနာ္.. အဲဒီမွာ တစ္ခါ သြားျပန္တာပဲ.. တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္.. နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ထိုင္ႏိုင္တယ္.. သမာဓိ ေကာင္းတာကိုး.. အၾကာႀကီး ထုိင္ၿပီး.. ၿငိမ္ၿပီး ေအးခ်မ္းေနျပန္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အထုိင္က်ေနတာပဲ.. “ငါက အထိုင္ႏိုင္ဆံုး.. ဒင့္ျဖင့္လူက ငါ့လို မထိုင္ႏိုင္ဘူး” ဆိုၿပီး.. မာန္တက္တာ.. အဲဒီမွာ ေသာင္တင္တာ အမ်ားႀကီးပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. လူမ်ားရင္ ထုိင္ၾကၿပီ.. ေလးငါး ဆယ္ရက္.. တစ္ခ်ိဳ႕ ေလးငါးရက္.. ေလးငါးနာရီ ထိုင္ၾကျပန္ၿပီ.. မသိမသာ မာန္တက္တာ မသိဘူး..

အမွန္ ဒီအက်င့္က သူမ်ားသိေအာင္ က်င့္တာမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔.. ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အလုပ္.. ဘုရားေဟာမွာ မေထရ္တစ္ပါး.. ရဟန္းတာေနၿပီ.. ရွင္ဘုရင္ ပင့္တာ မလိုက္ခ်င္ေတာ့ ရွင္ဘုရင္ ႂကြတဲ့ အခ်ိန္ ကုတင္ေပၚမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး.. တုတ္နဲ႔ ေျမႀကီး ျခစ္ျပေနတာ.. ဘုရင္က ေတြ႔ေတာ့ “ဟင္” ဆိုၿပီး ျပန္သြားေရာ.. အဲေတာ့ ေဘးက သံဃာေတြက အရွင္ဘုရား ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ တာတုန္း.. သာသနာ ၾကည္ညိဳရာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့.. ဆိုၿပီး ၀ိုင္းေျပာၾကတာ.. ေအးကြယ္.. သာသနာ ၾကည္ညိဳဖို႔က ငါ့တာ၀န္ထား ဆုိၿပီး အဓိ႒ာန္ၿပီးေတာ့က ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေကာ..

ေနာက္ၿပီး ရဟန္းတစ္ပါး.. စာခ်ရင္းနဲ႔ ရဟန္းတာေနတာ.. ဒါေပမယ့္ ရဟႏၱာ ျဖစ္ေနတာ လူမသိၾကဘူး.. အရွင္ဘုရား ေက်ာင္း ေခါင္မိုးထက္မွာ အေခါင္းႏွစ္ေခါင္း ဆန္းဆန္း ၾကယ္ၾကယ္ ေရာက္ေနပါတယ္ ဆိုေတာ့.. ေအာ္ ေအာ္ ေအာ္.. ဘုန္းရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီး အပူေဇာ္ ခံရမွာေပါ့ဆိုၿပီး သကၤန္းေလး ရံုၿပီး ေကာင္းကင္ ပ်ံသြားေရာ.. ေနာက္ၿပီး အေခါင္းထဲ ၀င္လိုက္တာ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေရာ.. အေခါင္း တစ္ေခါင္းက ခုန ပ်ံလြန္ေတာ္မူ သြားတဲ့.. ေျမႀကီး တုတ္နဲ႔ျခစ္တဲ့ ရဟႏၱာရဲ႕ အေခါင္း.. အေခါင္း ႏွစ္ေခါင္းက အေပၚမွာ တံ့ေနတာေနာ္.. ဘယ္သူမွ ခ်လို႔ မရဘူး.. ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ ကန္ေတာ့မွ က်တယ္.. သေဘာေပါက္လား.. သာသနာကို ၾကည္ညိဳေအာင္လည္း လုပ္ေတာ့ လုပ္ပစ္ခဲ့တာပဲ..

အဲေတာ့ သတိထားရမွာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့.. သူမ်ား အထင္ႀကီးေအာင္ ဟန္ေဆာင္္ၿပီးေတာ့ ထိုင္တာမ်ိဳး မလုပ္ရဘူးေနာ္.. သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာန.. မာန.. ငါအၾကာႀကီး ထိုင္ႏိုင္တာပဲ.. ဆိုၿပီး မာနနဲ႔ ထိုင္ေတာ့ ေကာင္းပါ့မလား.. မလုပ္နဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. သူမ်ားသိေအာင္.. သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာနေနာ္.. ငါထိုင္တာ သူမ်ားသိေအာင္၊ ငါက်င့္တာ သူမ်ား သိေအာင္.. ညဘက္က ငါ ဘယ္ႏွစ္နာရီ ၾကာေအာင္ ပြားမိတာ.. မႂကြားနဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. တစ္ခ်ိဳ႕က ညက ငါ ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ.. သူမ်ားကို သိေအာင္ ႂကြားတယ္.. ႂကြားစရာ အလုပ္မွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေနာ္.. သေဘာေပါက္လား.. အဲဒါကိုက သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာန.. ငါဘယ္ေလာက္ ထိုင္ႏိုင္တယ္ ဆုိတာလည္း ေကာင္းပါ့မလား.. လုပ္မျပရဘူးေနာ္.. ဆံုးမၿပီးသား. ဆရာေတာ္ေတြ ၀ိသုဒၶိမဂ္မွာ.. ဆံုးမၿပီးသားေနာ္.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ ေတာင္မွ သူမ်ား အသိမခံရဘူး..

ရဟန္းႏွစ္ပါး ရွိရာမွာ.. တစ္ပါးက ေက်ာမခ် ဓုတင္ကို တစ္သက္လံုး အဓိ႒ာန္ ထားတာ.. အဲဒါ ညက်ရင္ ထိုင္ေနၿပီ.. ညက်ရင္ တံုးလံုး မလွဲဘူး.. ထိုင္ေနၿပီေနာ္.. အဲဒါ တစ္ပါးက အိပ္တာ.. မိုးရြာေတာ့ လွ်ပ္လက္တဲ့ အခါ ႏိုးေတာ့ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ.. ထိုင္လ်က္ သြားေတြ႔တာ.. အရွင္ဘုရား.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာလား ဆိုေတာ့ လွဲလိုက္တယ္.. မေျပာဘူး.. ေဆာက္တည္တယ္ မေျပာဘူး.. တံုးလံုးလွဲလိုက္တယ္.. သူမ်ား အသိမခံဘူး.. ဘာမွ မေျပာဘဲ လွဲအိပ္လိုက္တယ္.. ေနာက္မွ သူ႔အလုပ္သူ ျပန္လုပ္တာ.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ ေတာင္မွ အသိမခံဘူး.. အဲလို ျဖစ္ရမယ္တဲ့.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ကိုယ္က်င့္တာကို သူမ်ား သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ပါတာကိုက သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. သူမ်ားႏွိမ့္ခ် ကုိယ့္ကို ျမႇင့္တင္တဲ့ မာန.. သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. ပါမေနဘူးလား.. အဲမွာ ေသာင္တင္တတ္တယ္.. နားလည္ၾကရဲ႕လား.. သေဘာေပါက္ တယ္ေနာ္.. အေရးႀကီး တယ္ေနာ္.. အဲေတာ့ကာ.. အထိုင္ၿပိဳင္တာလည္း ဘုန္းႀကီးက သတိေပးပါတယ္.. မၿပိဳင္ၾကပါနဲ႔.. တစ္ခ်ိဳ႕ နာရီေတာင္ ၿပိဳင္တယ္.. နာရီေပါင္း ဘယ္ေလာက္ ထိုင္ထားတာ..

အဲလို မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဘုရား ေဟာတာက.. ဘယ္လို ပံုစံျဖစ္ျဖစ္.. အမူအယာ တိုင္းမွာ တဏွာအစပ္ ျပတ္ မျပတ္ သိေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္.. ျဖတ္တတ္ရမယ္.. တံုးလံုးလွဲရင္းလည္း မေသႏိုင္ ဘူးလား.. ေမးပါဦးမယ္.. ကဲ.. တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေသတဲ့ မသာကို တြက္လိုက္.. တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ ဆိုသလိုေနာ္.. ရွာၾကည့္လိုက္.. ထိုင္ေသတဲ့ မသာက နည္းမေနဘူးလား.. လဲေသတဲ့ မသာက မ်ားပါတယ္ေနာ္.. တံုးလံုးလွဲရင္း တရားက်င့္လို႔ မရႏိုင္ဘူးလား.. တံုးလံုး လွဲရင္ပဲ တစ္ခ်ိဳ႕က တရားက်င့္တယ္ မထင္ဘူးေလ.. တံုးလံုးလွဲရင္းလည္း တရားက်င့္လို႔ ရပါတယ္.. သေဘာေပါက္လား.. ဒါ သက္သာေသာ ဣရိယာပုတ္ ေခၚတယ္.. ညာေတာ့ မညာနဲ႔ေပါ့.. တရားက်င့္တယ္ ဆိုၿပီး အိပ္ေတာ့ မအိပ္နဲ႔ေပါ့.. အဲဒါေတာ့ ညာလို႔ မရဘူးေပါ့ေနာ္.. ရွိဘူးတယ္.. ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ေတာသြားေတာ့.. ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ တစ္ပါးပါတယ္.. အဲဒီ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက သူက ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတာကိုး.. အဲဒါ ေန႔ခင္းဘက္ အိပ္ခ်င္ေတာ့.. ေက်ာင္းသားကို မွာတယ္.. ဘုန္းႀကီး ေမးလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္ေနတယ္ ေျပာလိုက္တဲ့.. အဲဒါ ေက်ာင္းသားက တင္ပါ့ဘုရား ဆိုေတာ့ သူက ၀င္အိပ္တာ.. ဧည့္သည္လာေတာ့ ကေလးက ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္.. ကေလးက မညာတတ္ဘူး.. အဲဒါ ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အိပ္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့.. ဘုန္းဘုန္း ဘာလုပ္ေနလဲ ဆုိေတာ့.. တရား က်ိန္းေနတယ္တဲ့..  ထိုင္တယ္ မေျပာဘဲ တရားက်ိန္းေနတယ္တဲ့.. အခုလည္းပဲ တရား မက်ိန္းၾကနဲ႔ ေပါ့ေနာ္.. အဲေတာ့ ညာေတာ့ မညာၾကနဲ႔ ေပါ့ေနာ္.. တံုးလံုးလွဲလည္းပဲ.. အိပ္ေတာ့ တကယ္ မအိပ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္.. တရား ႀကိဳးစားေပါ့.. နားလည္ၿပီလား.. ဒီေတာ့ကာ ဘုရားေဟာတာက အင္မတန္ ေျဖာင့္စင္းဖို႔..

ဒါျဖင့္ရင္ သာသနာရဲ႕ အႏွစ္သာရ ကို ရွာတဲ့ ေနရာမွာ.. လာဘ္လာဘ ပူေဇာ္တာေတြ နာမည္ ႀကီးတာက.. သာသနာမွာ ဘာေခၚလဲ.. အခက္အရြက္၊ နားလည္မလား.. သီလမွာ ေသာင္တင္တာ က်ေတာ့.. အေပြး၊ ကမၼ႒ာန္းေတြမွာ ျမဲတာက.. အေခါက္၊ အဘိဉာဥ္ တန္ခိုးပါ ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ့.. အကာ ပဲ ရွိေသးတယ္တဲ့.. ဒါျဖင့္ရင္ အဓိက အႏွစ္က ဘာလဲ ဆုိေတာ့.. အခ်ိန္မေရြးေနာ္.. လြတ္ေျမာက္ေနဖို႔ ပါ။ လြတ္ေျမာက္မႈကို ဘုရားက လိုခ်င္တာ.. နားလည္ၿပီလား.. အခ်ိန္မေရြး၊ ကာလ မေရြးမွာ.. ဉာဏ္တည့္ လြတ္ေျမာက္မႈ သေဘာတရား ရဖို႔သာ အႏွစ္သာရ.. က်န္တာေတြက ေရွ႕ကေန လမ္းခင္းထားတာ ေခၚတယ္..

သို႔ေသာ္ သီလသည္ သာသနာရဲ႕ အသက္ပါေနာ္.. သီလကိုလည္း အရွည္တည္ေအာင္ အားလံုး ေစာင့္စည္းၾကရ မွာေပါ့.. သို႔ေသာ္ အလုပ္ခြင္ က်ေတာ့ကာ မာန ထားရမွာလား.. သီလ မာန မထားရဘူး.. ျဖတ္သြားရ မွာေနာ္.. ဒါ သတိထားပါ.. “သူမ်ား ႏွိမ့္ခ် ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္” တဲ့ မာနမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူးတဲ့.. သေဘာေပါက္လား.. ေသခ်ာမွတ္ၾကေနာ္.. အဲေတာ့ ဒီမွာ ဘုန္းႀကီးတို႔ သတိေပးေနၾကတယ္.. သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. တရားအတင္း ဆုိတာလည္း ေပၚတတ္တယ္.. တရားအတင္း ဆုိတာလည္း ရွိတတ္တယ္.. ခဏခဏ ဘုန္းဘုန္း ေျပာဘူးပါတယ္.. ေတာင္ငူနယ္မွာ ကေလးေတြ ေျပာတာကို တစ္ဆင့္ မွတ္ရတာ.. ဗလီ သြားတတ္ေတာ့ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္.. အဲမွာ ညီက ျပန္လည္း ျပန္ေရာ.. အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖကို တိုင္တယ္.. “အေဖ အေဖ.. အစ္ကုိရယ္တဲ့.. ဘုရားရွိခိုးတာ ဘုရားဆီမွာ စိတ္မရွိဘူး.. ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔တဲ့” “မင္း ဘယ္က ျမင္တာတုန္း” ဆိုေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ၾကည့္ေနတာတဲ့”  သေဘာေပါက္လား.. သူေကာ ဘုရားဆီမွာ စိတ္ရွိလား.. မရွိဘူးေလ..

တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္ေနာ္.. ေယာဂီေတြ အခ်င္းခ်င္း အတင္းေျပာၾကတာ.. ေယာဂီေတြက ရိပ္သာမွာ လာၿပီး စကားေတြ မ်ားေနၾကတာ.. တရားလည္း မထုိင္ဘူး.. လို႔ ေျပာၾကတယ္.. ေျပာတဲ့သူေကာ ထိုင္လား.. 

တစ္ခ်ိဳ႕ ေျပာတယ္ေနာ္.. အမေလး.. ရိပ္သာနဲ႔ မတူဘူး.. စကားေတြ မ်ားေနၾကတာပဲ.. တရားလည္း မလုပ္ၾကဘူး ေျပာေတာ့.. ေျပာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေကာ.. သူေကာ ထိုင္လား ဆိုေတာ့.. ဒီအခ်ိန္မွာ မထိုင္လို႔ ေျပာတာ.. ဟို ရိုးရိုးတန္းတန္း ေျပာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေျပာတာမို႔လို႔ ေတာ္ေသးတယ္.. သူက သူမ်ားအေပၚ အထင္ေသး ေျပာတာ.. ပိုေတာင္ ညံ့ေသးတယ္.. သေဘာေပါက္လား.. သူက မာနနဲ႔ေျပာတာ ပိုေတာင္ ည့ံေသးတယ္.. နားလည္တယ္ေနာ္.. သတိထားေနာ္.. သိမ္ေမြ႔လြန္း အားႀကီးလို႔ ေျပာေနတာေနာ္.. တစ္ဖက္သား ႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္တာ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔တာ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ရိပ္စားမိလား.. အဲေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကို သတိထား.. မမွားေစနဲ႔ေနာ္..

အင္မတန္ ဆိုးတာ.. သီလေလး ျမဲထားလို႔ ရွိရင္လည္း တင္းထားၿပီးေတာ့ကာ.. ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္က ငါ့ထက္နိမ့္တယ္လို႔ ျမင္သြားရင္ေကာ ေကာင္းလား.. မေကာင္းဘူး.. အဲဒီမွာ ခံရတာပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. အားလံုးကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ထားပါ.. သူမသာ ကိုယ္မသာပဲ  ဘာမွ မထူးပါဘူးေနာ္.. နားလည္ၾကတယ္ မွတ္လား.. အဲေတာ့ကာ သူလည္း မွားမွာပဲ.. ကိုယ္လည္း မွားမွာပဲ.. ေမာဟ မကင္းေသးရင္ အမွားက ဘယ္ရမလဲ.. ရွိမွာေပါ့.. စံကင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေျပာသလို “သူမွားလည္း ကိုယ္ျပင္၊ ကိုယ္မွားလည္း အျပင္ခံ” ဒီလိုစိတ္ ေမြးရမွာေနာ္.. ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီးေတာ့ကာ မာနနဲ႔ ဆက္ဆံရမွာလား.. အဲဒီ မာနမ်ိဳး မ၀င္ရဘူးေနာ္.. သတိထားၾက.. ျပင္ၾကေနာ္.. ကဲ.. ဆက္ရေအာင္..

တကယ့္ အရွိ သေဘာတရားကေတာ့ ၀ိမုတၱိ ေခၚတယ္ေနာ္.. ကာလသံုးပါး လြတ္ၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေနတာပဲ.. အခု ေျပာရင္း ဆိုရင္း ကဲ.. ၾကားသိ၊ ေတြးသိ၊ သိသေဘာေတြဟာ.. အေပါင္းအားျဖင့္္ေနာ္.. ေလာင္ၿပီးေတာ့ကာ ၿပီးဆံုး မေနဘူးလား.. အခ်ိန္ထားလိုက္၊ အခ်ိန္ ထားလိုက္ေနာ္.. ကုန္မေနဘူးလား.. ကုန္တဲ့ အခ်ိန္က ျပန္လာပါ့မလား.. မလာဘူးေနာ္.. ခုန ေျပာတဲ့ အသံေတြ၊ အသိေတြ လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. ဘယ္ေတာ့မွ မရေတာ့ဘူး.. ကဲ ခုနေျပာတဲ့ ခံစားမႈေတြ လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. ကဲ အသက္ရွဴလိုက္တဲ့ ခံစားမႈေကာ ျပန္လိုခ်င္တယ္.. တစ္ေပါင္းတည္း ေနာ္.. ထုတ္လိုက္တဲ့ ခံစားမႈကိုလည္း ျပန္လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. မရဘူးေလ.. ခံစားမႈေနာက္မွာ အရိပ္ပါ ပါသြားတာေနာ္.. အရိပ္ကို ထူးၿပီးေတာ့ လုပ္မေနနဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. တစ္ေပါင္းတည္း ပါတာ.. ေပ်ာက္ေအာင္လည္း မႀကိဳးစားနဲ႔.. နားလည္ၿပီလား.. သူ႔သေဘာ အတုိင္းပဲ.. ေပ်ာက္တာလည္း ရွိၿပီးသား.. ေပ်ာက္ေအာင္လို႔ ငါနဲ႔ အားမစိုက္နဲ႔ေနာ္.. အမွန္သိ လိုက္ရင္ သူ႔ဟာသူ ေပ်ာက္ေနလိမ့္မယ္.. ဒါျဖင့္ ကဲ ထပ္ရွဴမယ္.. ရွဴဆဲကာလ ေပၚသမွ် ခံစားမႈနဲ႔ အရိပ္ေတြကို ျပန္လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. မရွိေတာ့ဘူးေလ.. သေဘာေပါက္လား.. ကဲ ထပ္ၿပီး တစ္ခါ ထုတ္လိုက္ျပန္တယ္.. အဲမွာ ရွိတဲ့ ခံစားမႈေတြကို ျမဲေအာင္ ခိုင္ေအာင္ ရပ္ထားမယ္.. ရလား.. ျပန္လိုခ်င္လို႔ေကာ ရလား.. ၿပီးဆံုးေနတာပဲ ရွိတယ္.. နားလည္ၿပီေနာ္.. အခ်ိန္နဲ႔ ယွဥ္ထားတာကိုး..

သုတၱန္က ဘာတုန္း.. ဘေဒၵကရတၱ သုတၱန္ ေနာ္.. မနက္ျဖန္ သဘက္ခါ စိတ္မခ်ရဘူး.. ဒီေန႔ပဲ လုပ္ပါ.. ဘုရားက ဆံုးမခဲ့တာေနာ္.. အင္မတန္ ရွင္းေအာင္ ေဟာပစ္ခဲ့တာ.. နားလည္ၿပီလား.. ဒါေၾကာင့္ နတ္ေတြ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ဘုရားက ေလးခါေတာင္ ေဟာရတာကိုး.. အတိတ္ခႏၶာ အစဥ္မလိုက္ပါနဲ႔.. ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ.. အနာဂတ္ခႏၶာ မေတာင့္တပါနဲ႔.. မလာေသးဘူး.. ခု ေပၚဆဲ ခႏၶာကေကာ.. ေရမွာ အရုပ္ေရးသလို၊ ရဲေနတဲ့ သံအိုးကင္းေပၚ ေရစက္က်သလို.. ထိရင္းေပ်ာက္၊ သိရင္းေပ်ာက္၊ ေလာင္ရင္းကုန္.. ၿပီးဆံုးေနတာ.. ဒါ ခႏၶာငါးပါးကို ရွဳတဲ့ေနရာမွာ ဒီနည္းက အျမင့္ဆံုးပဲ.. ဘုရားေပးတာ.. အဲဒါ ဘုရားေျပာတဲ့ ၀ယဓမၼာ သခၤါရာ.. ဒါနဲ႔မွ သေဘာေပါက္ၾက လိမ့္မယ္.. ရၿပီလား.. ကိုယ္လံုးထဲက ရြရြမြမြ ရွဳတာ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မဟုတ္ဘူးေလ.. ကိုယ္လံုးႀကီး အထည္ထင္ထား ကတည္းကိုက ၿငိမ္ေနၿပီေလ.. ငါ့ကိုယ္လံုးလို႔ ထင္ထား ကတည္းကိုက ဒိ႒ိ ပါမေနဘူးလား.. ငါ့ကိုယ္ထဲက လက္ေျခေတြ လိုက္ၿပီး ခ်ာလပတ္ ရမ္းေနတာပဲ.. ဘယ္ေတာ့ ဆံုးမလဲ.. ငါနဲ႔ တိုက္တာကိုး.. မ်က္ႏွာက ငါ ထင္ထားတာကိုး.. အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ လည္ေနမွာပဲ.. ေသေအာင္ရွဳ၊ နိဗၺာန္ မေပၚဘူး.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္..

ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ၀ိပႆနာ ရွဳတာက ေရွ႕စိတ္ ေနာက္စိတ္ စကားေျပာခဲ့တယ္ေလ.. မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ေရွ႕စိတ္ကုိ ေနာက္စိတ္နဲ႔ ရွဳတာေဟ့ လို႔ မေျပာခဲ့ဘူးလား.. ေျပာခဲ့ၿပီးသား.. အစဥ္ ကိုေျပာခဲ့ၿပီးသား.. ပုစၦာသခ်ၤာ တြက္သလိုပဲ..

တစ္ေခါက္ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ငါးဆယ္ အေျမႇာက္ လကၡဏာ ေလး.. ညီမွ်ျခင္း.. ကဲ ဘာအေျဖ ေပၚတုန္း.. မေနာမွာ ဘာေပၚလာတုန္း.. ေပၚတယ္ေနာ္.. အဲေတာ့ ေျပာတဲ့ အသံထဲမွာ အေျဖပါလား.. မေနာ ေပၚေပၚခ်င္းေကာ အေျဖေပၚလား.. မေပၚဘူး.. ေနာက္စိတ္ အစုကေနာ္.. ႏွစ္ရာ ဆိုတဲ့ ပံုေလး ေပၚမလာဘူးလား.. ေပၚလာတာ.. အဲဒါ ပညာအလင္းက ေဖာ္ေပးတာ.. ငါမဟုတ္ဘူး.. အဲဒီအတိုင္းပဲ အသက္ ဒီလို ရွဴလိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္မွာ ထိတာနဲ႔ မေနာမွာ ေပၚတာ.. ေပၚတာကို ေခါင္းမဟုတ္ေၾကာင္း၊ လက္လို႔ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ စကား မေျပာေၾကာင္း.. တံလွ်ပ္လို ၾကည့္ၿပီး တရိပ္ရိပ္ ကုန္ဆံုးေၾကာင္း ၾကည့္တာက.. ပညာအလင္း.. နားလည္ၿပီလား.. အဲဒီအတိုင္း ရွဳတာပါ..

တဏွာဆိုတာ အဲဒီ အာရံုကို ဆက္တာ.. အေကာင္ထင္ၿပီး ဆက္တာက တဏွာ.. ဆက္ေတာ့မွ ငါ့ေခါင္း၊ ငါ့ကိုယ္၊ ငါဘယ္လို ေနခ်င္တာ၊ ငါဘယ္လို ျဖစ္ခ်င္တာ.. ဆိုရင္ ဥပါဒါန္.. နားလည္ၿပီလား.. အဲလို အားစိုက္လိုက္တာနဲ႔ ရင္ထဲမွာ တင္းၿပီး တြန္းအားထြက္ရင္ ဓါတ္ရိပ္ ဓါတ္ခိုးေျပာင္းၿပီး ေတာ့ကာ ကမၼဘ၀ ပဲ.. မေက်မနပ္ဆိုရင္ မ်က္ႏွာက ၿငိႇ္ဳးက်ၿပီး ပူေလာင္ေနရင္ အပါယ္ ဇာတိပဲ.. ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ေသခ်ာမွတ္ၾက.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလို႔ မ်က္ႏွာ ၿငိႇဳးက်သြားလည္း ဘာေခၚလဲ.. အပါယ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတာပဲ.. ညံ့တာ.. ပူေလာင္တယ္ ဆိုကတည္းက ညံ့ေနၿပီ.. အားမရရင္ ပူေလာင္ၿပီ ဆိုကတည္းက ဘာတုန္း.. အပါယ္ ဇာတိပဲ.. ဓါတ္ရိပ္ဓါတ္ခိုး ည့ံေနၿပီ.. အမွန္က မ်က္ႏွာ အျမဲတမ္း ရႊင္လန္းေနမွ ေကာင္းတာ.. ကုသိုလ္သမား ဆိုတာ ရင္ထဲေအးၿပီး အျမဲတမ္း ရႊင္လန္းေနရမွာ.. နားလည္လား.. တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ မ်က္ႏွာ ၿငိႇဳးေနၿပီ ဆိုရင္.. အဲဒီ ၿငိႇဳးေနတာကိုက အပါယ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတာ.. ကုိယ့္ကုိယ္ကို ဒါေၾကာင့္မို႔ အရွံဳး မခံနဲ႔ေနာ္.. အျမဲတမ္း ျပံဳးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ..

တဏွာဆိုတဲ့ သေဘာတရားက တျခား မဟုတ္ဘူး.. ေပၚတဲ့အာရံု၊ ျမင္ဖူးတဲ့ အဆင္း၊ ၾကားဖူးတဲ့ အသံ၊ နံဖူးတဲ့ အနံ႔၊ စားဖူးတဲ့ အရသာ၊ ေတြ႔ဖူးတဲ့ အေတြ႔အထိ.. ပံုရိပ္ေတြ ပါပဲေနာ္.. အဲဒါကို အေကာင္အထည္ ထင္လိုက္တဲ့ ဒိ႒ိရွိေတာ့မွ.. ငါထင္ေတာ့မွ တဏွာက ဆက္တာ.. သေဘာေပါက္လား.. သူ႔သေဘာတရား အမွန္ကေတာ့ ကာလနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ကုန္ဆံုးဖို႔ ေပၚလာတာ.. ေပ်ာက္ဖို႔ ေပၚတာ.. စကားေျပာတာ ပါလား.. မပါဘူး.. ေတာင္းဆိုခ်က္ ရွိပါ့မလား.. မရွိဘူးေနာ္.. အဲဒီအတိုင္း သိေနမယ္ဆိုရင္ ဒါက ၀ိမုတၱိ ေခၚတယ္.. အနာဂတ္လည္း မဟုတ္၊ အတိတ္ေကာ ဟုတ္လား.. မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ပစၥဳပၸန္ေကာ တင္လား.. လြတ္ေျမာက္ေနတယ္.. အဲဒီေရာက္ေအာင္ သြားဖို႔ကို ဘုရားက သင္တာ.. နားလည္ၿပီေနာ္.. ဒါ အဓိက သာသနရဲ႕အႏွစ္ပဲလို႔ ဘုရားက ဆံုးမတာ.. ဒါကလိုရင္းပဲလို႔ ဘုရားက အမိန္႔ရွိတာ.. ေဒ၀ဒတ္ႀကီးက အဲဒီ လိုရင္း မေရာက္ဘဲနဲ႔ စ်ာဥ္အဘိဉာဥ္မွာ ေသာင္တင္ၿပီးေတာ့ ငရဲ က်သြားတာကိုး.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ဒီအဆင့္ေရာက္မွ စိတ္ခ်ရမွာ.. သီလမွာ တင္လည္းပဲ အႏွစ္ ေရာက္ပ့ါမလား.. မေရာက္.. သို႔ေသာ္ သီလသည္ သာသနာရဲ႕အသက္ဆုိေတာ့ ေစာင့္စည္းရမယ္ေနာ္.. လုပ္ငန္းခြင္မွာေတာ့ ဒါ အေပြး ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ မွတ္ထားရမွာ.. သီလ မာနလည္း မထားရဘူးေနာ္..

********************************

ပိုင္းေလာ့ ဆရာေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ကိေလသ သံေယာဇဥ္ဆယ္ပါး ပယ္ပံု တရားေတာ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေရးသား ပူေဇာ္ပါသည္..။ အျဖဴေရာင္ေမတၱာ (http://www.apymt.com/2010/07/blog-post_11.html) မွ ထပ္ဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၂)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၄)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ခင္ပြန္းၾကီး (၁၀)ပါး ကန္ေတာ့ခန္း

PilotSayadaw-KhinPonGyi10Par

Publish at Scribd or explore others: Religion & Spiritual eBooks buddhism

ခင္ပြန္းၾကီး(၁၀)ပါး

Publish at Scribd or explore others: Religion & Spiritual eBooks buddhism


(ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ဘုရား ဗိုလ္တစ္ေထာင္ေစတီေတာ္ရင္ျပင္၌ ေဟာၾကားထားေသာ ခင္ပြန္းၾကီး(၁၀)ပါး တရားေတာ္ကို ဒီဘေလာ့ဂ္ရဲ ့ http://vimuttisukha.blogspot.com/2008/08/10-persons-of-khin-pon-gyi-by-pilot.html ေနရာမွာ ျပန္လည္ ၾကည့္ရႈၾကည္ညိဳနာယူနိဳင္ပါသည္ခင္ဗ်ား။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Asking The Forgiveness From The Buddha For The Insultation To Ten Persons Who Should Not Be Insulted (ခင္ပြန္းၾကီး ဆယ္ပါး ကန္ေတာ့ခန္း)

Pilot Sayadaw, Ashin ZeyaPandita (Moenhyin Theingi Monastery)

The Sayadaw is famous for his scientific explanation about Buddha Dhamma and Kamma. Sayadaw became a monk after he has got the science degree from University.

This Dhamma Video is one of his renowned Dhamma Talk. This Dhamma Talk Ceremony was held at the square of Botahtaung Pagoda last year, 2007. The significant event happened in that ceremony is after the long-houred talk of Sayadaw, most of the audiences were crying for feeling guilty of themselves.

(The video is reproduced from www.pilotsayadaw.net)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္