Showing posts with label ၾသဃတရဏသုတ္. Show all posts
Showing posts with label ၾသဃတရဏသုတ္. Show all posts

Wednesday, December 7, 2011

မၿငိမ္..မလႈပ္

အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္သည္ ေကာသလတိုင္း၊ သာဝတၳိျပည္ ေဇတဝန္ေက်ာင္းတိုက္၌သီတင္းသံုးေနစဥ္ ညဥ္႔တညဥ္႔၏ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္ေလာက္ဝယ္ အမ်ိဳးအမည္မထင္ရွားေသာနတ္သားတစ္ပါးသည္ ဘုရားရွင္အနီးေရာက္လာၿပီး သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္ အျပစ္ကင္းလြတ္ေသာေနရာ၌ေန၍ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို႐ိုေသစြာရွိခိုးၿပီးေအာက္ပါစကားကိုေလွ်ာက္ထား၏။

အရွင္ျမတ္ဘုရား.....ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားသည္ အဘယ္နည္းျဖင္႔ ၾသဃ-၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို တဘက္ကမ္းေရာက္ ကူးခတ္ လြန္ေျမာက္ေတာ္မူခဲ႔ပါသနည္းဘုရားဟု.....ေမးေလွ်ာက္ရာ..ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္က....

ဒါယကာနတ္သား...ငါသည္ရပ္တည္၍လည္းမေန၊ လံုးပမ္းႀကိဳးကုတ္အားထုတ္မႈကိုလည္းမျပဳပဲ ၾသဃ ၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာသမုဒၵရာကို တဘက္ကမ္းေရာက္ ကူးခတ္လြန္ေျမာက္ခဲ႔ေပ၏..ဟုမိန္႔ေတာ္မူ၏။

ဤနတ္သားဟာ ရူပဘံုမွ ျဗဟၼာတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး မာနဓာတ္ခံနဲ႔ဘုရား႐ွင္ထံလာသူ ျဖစ္တယ္။ ငါသည္ ေဂါတမဗုဒၶ၏ ၾသဃ ၄ပါးကိုလြန္ေျမာက္ၿပီးေၾကာင္းကို သိ၏။ ၾသဃ ၄ပါးဆိုတာ ဘာေတြျဖစ္တယ္ဆိုသည္ကိုလည္းသိၿပီးျဖစ္တယ္။ လြန္ေျမာက္ပံု လြန္ေျမာက္နည္းေလးေလာက္သာ ငါသိဖို႔လိုေနတာ။ ထိုနည္းကေလးကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္အား ေမးေလွ်ာက္၍ တစ္ခြန္းတစ္ပါဒေလာက္ေဟာရင္ ဒလေဟာ ငါသိစရာရွိသည္ ဟု သူ႔ကိုယ္သူ အထင္ႀကီးလာခဲ႔တာျဖစ္တယ္။ ထိုနတ္သား၏ အတြင္းစိတ္ထားကို အစင္းသားသိျမင္ေတာ္မူၿပီးျဖစ္ေသာ ဘုရား႐ွင္သည္ မာနက်သြားေစရန္ရည္သန္ေတာ္မူလွ်က္ ငါသည္ၿငိမ္လည္းမၿငိမ္၊ လႈပ္လည္းမလႈပ္ (မၿငိမ္မလႈပ္) ကူးခဲ႔၏ ဟု စကားဝွက္ျဖင္႔ ေျဖေတာ္မူလိုက္တယ္။

နတ္သားဟာသူေမွ်ာ္လင္႔ထားသလိုမဟုတ္ဘဲ ဘုရား႐ွင္ရဲ႕ အေျဖကို နားမလည္ဘဲ အခက္ၾကံဳ႐ွာေလတဲ႔ အတြက္ ေအာက္ပါေတာင္းပန္စကားကိုေလွ်ာက္ထားရ႐ွာျပန္တယ္။

႐ွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား...အဘယ္နည္းျဖင္႔မရပ္တည္၊ အဘယ္ပံုမႀကိဳးပမ္းမလႈပ္႐ွားပဲ ၾသဃ ၄ျဖာသံသရာတည္းဟူေသာ သံသရာသမုဒၵရာ စခန္းမွ လြတ္လမ္းရေတာ္မူခဲ႔ပါသနည္း (အ႐ွင္ဘုရား၏ မၿငိမ္၊ မလႈပ္ ကူးေျမာက္ခဲ႔ပံု စကားအက်ဥ္းကို တပည္႔ေတာ္နားလည္ေအာင္ အက်ယ္ေဟာေတာ္မူပါဦးဘုရား)..လို႔ ေလွ်ာက္ထားရေလသည္။

ထိုအခါျမတ္စြာဘုရားရွင္က...ဒါယကာ နတ္သား ငါသည္ၾသဃ ၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာသမုဒၵရာကို ကူးျဖတ္ရာ၌ ရပ္တည္ေနလွ်င္ နစ္ျမဳပ္သြား၏။ လံုးပမ္းၾကိဳးကုတ္အားထုတ္ လႈပ္႐ွားျပန္ေသာအခါ ေမ်ာပါသြား၏။ ထိုသို႔ ၿငိမ္လွ်င္ျမဳပ္ လႈပ္လွ်င္ေမ်ာေသာေၾကာင္႔ ရပ္လည္းမရပ္တည္၊ ခြန္အားစိုက္ထုတ္ လႈပ္လည္းမလႈပ္႐ွားပဲ ၾသဃ ၄ ျဖာသမုဒၵရာကို ကူးခတ္လြန္ေျမာက္ေတာ္မူခဲ႔ေပသည္။

ထိုသို႔အနည္းငယ္ခ်ဲ႕၍ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာ တရားေတာ္ကို နာရေသာအခါ ထိုနတ္သားသည္ ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္၍ ေသာတာပတၱိမဂ္ဖိုလ္တရားထူးသို႔ေရာက္ေလ၏။

နတ္သားကေတာ႔ ဤမွ် အနည္းငယ္ခ်ဲ႕၍ ေဟာေတာ္မူအပ္ေသာတရားကို အက်ယ္သိျမင္ေကာင္းစြာသေဘာေပါက္၍ တရားထူးသို႕ေရာက္ေလ၏။ ထိုနတ္သား၏ အက်ယ္သိျမင္ေတာ္မူပံုမွာ.....

ၾသဃ၄ျဖာ သံသရာဆိုတာ.....သက္႐ွိ၊သက္မဲ႔ အရာဝတၳဳမ်ားကို လႊမ္မိုးႏွစ္ျမဳပ္တတ္ေသာ ႀကီးစြာေသာေရအဟုန္ကို ၾသဃ ဟု ေခၚ၏။ ဤ၌ ထိုေရအဟုန္ႏွင္႔တူေသာ တရား ၄ပါးကို ၾသဃ ဟုေခၚရသည္။ ထိုတရား ၄ပါးသည္ ရဟႏၱာမျဖစ္ေသးေသာ သတၱဝါမ်ားကို သံသရာ၌ လြမ္းမိုးဖိႏွစ္ျမဳပ္ထားတတ္၏။ ထိုၾသဃတရား ၄ပါးကား..

၁။ ကာေမာဃ (ကာမ+ၾသဃ) ႐ူပါ႐ံု၊ သဒၵါရံုစေသာ ငါးျဖာအာ႐ံု ကာမဂုဏ္တို႔အေပၚ၌ တာတြယ္စံုမက္ႏွစ္သက္တတ္ေသာတဏွာ ( နတ္ျပည္ ၆ထပ္၊ လူ႕ရပ္ လူ႕ရြာ ၊ အပါယ္ ၄ဘံု ဟူေသာ ကာမနယ္ ကို စံုမက္ႏွစ္သက္တတ္ေသာတရား)

၂။ ဘေဝါဃ (ဘဝ+ ၾသဃ) ျဗဟၼာျပည္ ၂၀ ႏွင္႔ ထိုျဗဟၼာျပည္ကို ေရာက္ေစတတ္ေသာစ်ာန္တရားတို႔အေပၚ၌ တာတြယ္စံုမက္ႏွစ္သက္ တတ္ေသာတဏွာ

၃။ ဒိေ႒ာဃ (ဒိ႒ိ + ၾသဃ) ခႏၶာ ၅ပါး ႐ုပ္နာမ္တရားတို႔အေပၚ၌ အႏွစ္အမာခံ (အတၱ) ရွိတယ္လို႔ မွားယြင္းစြာစြဲယူေသာ ၆၂ ပါးေသာဒိ႒ိ

၄။ အဝိေဇၨာဃ (အဝိဇၨာ+ ၾသဃ) သစၥာ၄ပါး အမွန္တရားကို မသိမျမင္ႏိုင္ေအာင္ ကာကြယ္္ဖံုးလႊမ္းတတ္ေသာေမာဟ

ၿငိမ္လွ်င္ျမဳပ္ ၊ လႈပ္လွ်င္ေမ်ာ

ဘုရား႐ွင္သည္နတ္သားအား ငါသည္ ရပ္တည္၍ေနလွ်င္ ျမဳပ္၍ လႈပ္ရွားအားထုတ္ျပန္လွ်င္ေမ်ာ၏ ဟု ေဟာေတာ္မူေသာ ထိုစကား၏ဆိုလိုရင္းမွာ...

ေလာကမွာ အၿငိမ္တရား၊ အလႈပ္တရား၊ မၿငိမ္ မလႈပ္တရား ဟူ၍ အေၾကာင္းတရား ၃မ်ိဳး၊ ၃ စား႐ွိ၏။ ထို႔အတူ အက်ိဳးတရား၌လည္း အစဥ္အတိုင္း အျမဳပ္၊ အေမ်ာ၊ အကူး ၃မ်ိဳးပင္႐ွိ၏။

အၿငိမ္တရားဆိုတာ အကုသိုလ္တရား၊ အလႈပ္တရားဆိုတာ ဘဝစည္းစိမ္ ခ်မ္းသာကိုေတာင္႔တၿပီး ျပဳအပ္ေသာေလာကီကုသိုလ္၊ မၿငိမ္မလႈပ္တရားဆိုတာ ဝဋ္ဘဝမွလြတ္ေျမာက္ရန္ရည္သန္၍ ျပဳအပ္ေသာ ေလာကီကုသိုလ္တရား

ၿငိမ္လွ်င္ျမဳပ္ပံု

ေလာကမွာလူတို႔ဟာ မိမိေနထိုင္ရာ တိုက္တာ၊အိမ္၊ အေဆာက္အဦမွာ သက္ေတာင္႔သက္သာ ၿငိမ္သက္စြာေနႏိုင္ၾကသည္။ တျခားသူတစ္ပါးအိမ္မွာ ဧည္႔သည္အျဖစ္ျဖင္႔ေနရလွ်င္ ကိုယ္႔အိမ္ျပန္ဖို႔စိတ္ေစာေနတာရယ္၊ သူမ်ားအိမ္ဆိုေတာ႔ ေနရထိုင္ရ သက္ေတာင္႔သက္သာ မ႐ွိတာေၾကာင္႔ မၿငိမ္မသက္လႈပ္ယွက္ေနသကဲ႔သို႔ဘဲ....ေလာဘ၊ေဒါသ၊မာန၊ဣႆာ၊မစၦရိယ စေသာ အကုသိုလ္စုသည္ အျမဲမျပတ္ကိုယ္ႏွင္႔ ထပ္ခ်ပ္ပါလာေသာသံသရာဖြားဖက္ေတာ္မ်ားသာျဖစ္တယ္။ နံနက္အိပ္ယာထ မ်က္လံုးႏွစ္လံုးဖြင္႕လိုက္သည္မွစလို႔ ညအိပ္ယာဝင္ မ်က္လံုးမွတ္အိပ္ေပ်ာ္သည္႔ အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ ေလာဘ၊ေဒါသစတဲ႔ အကုသိုလ္တရားစုနဲ႔သာ အေနမ်ား၊ အျဖစ္မ်ားတယ္။ ထိုအကုသိုလ္တရားစုဟာ မိမိတို႔အျမဲေနထိုင္ရာ အိမ္ေဂဟာနဲ႔တူတယ္။ ထိုအကုသိုလ္တရားစုနဲ႔ေနထိုင္ျခင္းသည္ နိဗၺာန္ လမ္းမွလြဲဖယ္ရပ္တန္႔တည္ၿငိမ္ေနသည္မည္၏။ ထိုအၿငိမ္းတရားအကုသိုလ္အျဖစ္မ်ားလွ်င္ အပါယ္ ၄ပါးမွာ ႏွစ္ျမဳပ္ခံရေတာ႕မယ္။

လႈပ္လွ်င္ေမ်ာပံု

ဘဝစည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို အာသာခင္မင္ လိုခ်င္ေတာင္႔တ၍ ျပဳသမွ် ေလာကီကုသိုလ္တို႔သည္လည္း သံသရာစခန္းမွာ အထက္တန္းမွျဖစ္လိုမႈ ရလိုမႈေၾကာင္႔ လႈပ္လႈပ္႐ွာ႐ွားေျပးလႊားေနရတာနဲ႔တူတယ္။ ျမစ္ကိုအလွ်ားလိုက္ကူးသူလိုဘဲ လူ႕ျပည္၊ နတ္ျပည္စုန္ဆန္ ေျပးလႊား ေမ်ာပါေနၾကရတယ္။ ျမဳပ္လမ္းထက္စာရင္ေတာ႔ သင္႔ေလွ်ာ္သလို႐ွိေပမဲ႔ ေမ်ာပါမ်ားရင္လက္ပန္းက်ၿပီး အျမဳပ္မွာ လက္စ သတ္ရမည္ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထိုအလႈပ္တရား ေလာကီကုသိုလ္မ်ားသည္ စိတ္ခ်၊လက္ခ် အားကိုးရေသာတရားမ်ား မဟုတ္တတ္ေသးေခ်ကား...။

မၿငိမ္၊မလႈပ္ကူးပံု

ခႏၶာဝန္လက္စသိမ္း၍ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအးျမရာမွန္ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ရည္သန္ေတာင္းတ ျပဳအပ္ၾကေသာ ဝိဝဋနိႆိတကုသိုလ္တရားမ်ိဳးသာလွ်င္ ျမဳပ္လမ္းမဝင္၊ ေမ်ာလမ္းမစြက္ နိဗၺာန္တည္းဟူေသာ ကမ္းတဘက္သို႕လွမ္းတက္ႏိုင္ေၾကာင္း တရားေကာင္းျဖစ္ေပတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား႐ွင္သည္ ထို အၿငိမ္၊အလႈပ္ တရားႏွစ္ပါးပယ္၍ ဤမၿငိမ္၊မလႈပ္ တရားျဖင္႔ၾသဃ၄ျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာ၏ တဘက္ကမ္းအေရာက္ တက္လွမ္းကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ႔ေပသည္ဟု...... နတ္သားသည္ျမတ္စြာဘုရား၏တရားကို အက်ယ္သိျမင္၍ ေသာတာပတၱိမဂ္ဖိုလ္ တရားထူးရကာ ေက်နပ္မႈရွိလွသျဖင္႔ ဂါထာစကားျဖင္႔ ေလွ်ာက္ထားခ်ီးက်ဴးေလ၏။

စိရႆံ ဝတ ပႆာမိ၊ ျဗဟၼာဏံ ပရိနိဗၺဳတံ။

အပၸတိ႒ံ အနာယူဟံ၊ တိဏၰံ ေလာေက ဝိသတၱိကံ။

လူ႔နတ္ျဗဟၼာ သတၱဝါ အေပါင္းဟူေသာ ေလာကဝယ္ ငါးျဖာအာ႐ံုကာမဂုဏ္၌ အဟုန္ျပင္းလတ္ သံလိုက္ဓာတ္သို႔ ၿငိကပ္တတ္ေသာတဏွာကို ရပ္တည္၍လည္းမေန၊ လံုးပမ္းအားထုတ္ၾကိဳးကုတ္မႈလည္းမျပဳပဲ ပယ္ခြာလြန္ေျမာက္ သံသရာသမုဒၵရာ၏တဘက္ကမ္းကို ေရာက္ေတာ္မူၿပီးေသာ၊ ကိေလသာအပူခပ္သိမ္းေအးၿငိမ္းေတာ္မူၿပီးေသာ ကႆပထြတ္တင္ဘုရားရွင္၏ စံဝင္နိဗၺဴယူၿပီးမွေနာက္ အေထာက္လွမ္းကြာ ၾကာျမင႔္ေသာယခုအခါမွ ေကာင္းစြာအသင္႕ဖူးျမင္ခြင္႔ ရေလစြတကား...။ ။

(ေဒဝတာသံယုတ္ ၾသဃ တရဏသုတ္)

ေတာင္ျမိဳ႕မဟာဂႏၶာ႐ံု ပဓါနနာယကဆရာေတာ္ အ႐ွင္ကု႑လာဘိဝံသ၏ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ ျမန္မာဘာသာဋီကာ

(http://www.facebook.com/notes/meme-htun/%E1%80%99%E1%81%BF%E1%80%84%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%99%E1%80%9C%E1%82%88%E1%80%95%E1%80%B9/256433117743228)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, July 31, 2010

ဘုရားရွင္ရဲ႕ Swimmology



ဒီေန႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ဆြမ္းသြားကပ္ေတာ့ ေက်ာင္းကဦးဇင္းက တရားတိုေလးတစ္ပုဒ္ ေဟာလိုက္တယ္။ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးပါဘဲ။ ဦးဇင္းေဟာတာေလး အတိုခ်ဳံးေျပာရရင္...
...ဒါနျပဳၾကတဲ့သူ အမ်ိဳးအစား (၄) မ်ိဳးရွိပါတယ္တဲ့။
  • ပထမအမ်ိဳးအစားက ရွိလို႔ လွဴတာပါတဲ့။ သူ ့မွာ ရွိေနလို ့ (သို ့) ပိုေနလို ့ သူမ်ားကို လွဴတာပါ။ အဲဒီအလွဴမ်ိဳးကို ျမတ္စြာဘုရားက မခ်ီးမႊမ္းပါဘူးတဲ့။
  • ဒုတိယ တစ္မ်ိဳးက ရွိဖို ့လွဴတာပါတဲ့။ မရွိလို ့မလွဴ၊ မလွဴလို ့မရွိ ဆိုတဲ့စကားေၾကာင့္ ရွိခ်င္ၾကတာနဲ ့ လွဴၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီအလွဴမ်ိဳးကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားက မခ်ီးမႊမ္းပါဘူးတဲ့။
  • တတိယတစ္မ်ိဳးက သိဖို ့ လွဴတာတဲ့။ သံဃာေတာ္ေတြဟာ ပရိယတၱိ၀န္ေတြ ပဋိပတၱိ၀န္ေတြကို ေဆာင္ျပီးေနၾကတယ္။ သူတို ့သိထားတဲ့တရားမ်ိဳး ငါလည္း သိခ်င္လိုက္တာဆိုတဲ့ စိတ္ဆႏၵႏွင့္ လွဴၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီအလွဴမ်ိဳးကိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ခ်ီးမႊမ္းပါတယ္တဲ့။
  • ေနာက္ဆံုးတစ္မ်ိဳးကေတာ့ သိလို ့လွဴတာပါတဲ့။ ဒါနရဲ ့ေကာင္းက်ိဳးတရားကို တကယ္နားလည္သိရွိသေဘာေပါက္သြားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္မို ့လို ့ လွဴဒါန္းမႈျပဳၾကတဲ့သူေတြတဲ့။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးရဲ ့အလွဴကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ခ်ီးမႊမ္းပါတယ္တဲ့။
ဦးဇင္းကဆက္ျပီး ၾသဃတရဏသုတ္ ကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလး ဆက္ေဟာပါတယ္။ (စကားခ်ပ္။ ။ သုတ္ေတာ္အက်ယ္ႏွင့္ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြကေတာ့ ပို ့စ္တင္ထားျပီးသားမို ့လို ့ ထပ္ျပီး ဒီမွာ မေျပာျပေတာ့ပါဘူး။) အဓိကကေတာ့ ျငိမ္ျပီးကူးရင္ျမွဳပ္မယ္။ အဲဒါက အကုသိုလ္လုပ္တဲ့သူေတြက အပါယ္ဂတိကို သြားရတတ္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာ။ လႈပ္ျပီးကူးရင္ေမ်ာမယ္။ အဲဒါက ခုန ပထမႏွင့္ဒုတိယအမ်ိဳးအစားဒါနကုသိုလ္ရွင္ေတြကို ရည္ညႊန္းတယ္။ ေနာက္ဆံုးကေတာ့ မျငိမ္မလႈပ္ကူးနည္းေပါ့။ ဒါကေတာ့ တတိယႏွင့္ စတုတၳအမ်ိဳးအစားဒါနကုသိုလ္ရွင္ေတြကို ရည္ညြန္းတယ္ ဆိုျပီး သုတ္ေတာ္ကို ေကာက္ခ်က္ဆြဲပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုဆက္ေဟာတာကေတာ့ သံဃာမွာ ဒုႆီလမရွိဘူးလို ့ဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တယ္တဲ့။ အခုဆို ဘယ္ဘုန္းၾကီးက ၀ိနည္းႏွင့္မညီဘူး။ ဘယ္ဘုန္းၾကီးကေတာ့ျဖင့္ ဘာေတြလုပ္ေနျပန္ျပီစသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အသံေတြထြက္ၾကတယ္တဲ့။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီလိုမ်ိဳး ကိုယ္မၾကည္ညိဳနိဳင္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြႏွင့္ ပတ္သက္ရ၊ လွဴဒါန္းရတဲ့အခါေတြမွာ ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ မျမင္ဘဲနဲ ့ သံဃာလို ့ သံဃာ့အဖြဲ ့အစည္းတစ္ခုလံုးကို အာရံုျပဳျပီး မိမိအတြက္ ေကာင္းမႈလယ္ယာမ်ိဳးေစ့ကို စိုက္ပ်ိဳးပါလို ့ မိန္ ့ၾကားျပီး တရားနိဂံုးခ်ဳပ္ ေရစက္ခ် အမွ်ေ၀ေပးပါတယ္။



တရားအျပီး ကိုယ့္ဖာသာ စပ္ဆက္ျပီးေတြးျဖစ္တာကေတာ့ တခါက ပို ့စ္တင္ဖူးတဲ့ ပေရာဖက္ဆာႏွင့္သေဘာၤသားပံုျပင္ထဲကလို ေရကူးနည္းကို မေလ့လာခဲ့တဲ့ ဆရာခမ်ာ ပင္လယ္ထဲသေဘၤာပ်က္ေတာ့ ေရနစ္ဖို ့ျဖစ္ခဲ့ရသလို သံသရာခရီးမွာလည္း ေရကူးနည္းမတတ္ရင္ တျခားဘာေတြဘယ္ေလာက္တတ္တတ္ ေမ်ာရျမွဳပ္ရမွာပါလားလို ့....။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးသာ ပြင့္မလာခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေလာကမွာ အနတၱတရားဆိုတာရွိပါလားလို ့ သိခြင့္ က်င့္သံုးနားလည္ခြင့္ကို ေလာကသားေတြ ရၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အရွင္ျမတ္ၾကီး ေဟာၾကားခဲ့လို ့သာေပါ့။ အနတၱဆိုတာ ဘာဆိုတာ နားလည္ဖို ့ အရွင္ျမတ္ၾကီးေျပာျပ ေဟာျပခဲ့တဲ့ ေရကူးနည္းနဲ့ ပမာတူတဲ့ တရားေတြရွိလို ့သာ ခံသာေတာ့တယ္လို ့ ေတြးရင္း.....။

ဒီေန ့က ပဥၥ၀ဂၢီ(၅)ဦးကို အရွင္ျမတ္ၾကီးက အနတၱလကၡဏာသုတ္ေဟာၾကားေတာ္မူတဲ့ေန ့ျဖစ္ေနတာေရာ၊ ဇူလိုင္ (၃၁)ရက္ ျဖစ္ေနတာေရာ ႏွစ္ခုေပါင္းျပီး ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို အမွတ္တရဓမၼလက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, June 16, 2010

ၾသဃတရဏသုတ္ ႏွင့္ သူတို ့အေတြးမ်ား (၄)

မေလွ်ာက္ဘဲႏွင့္ေရာက္

(၁)

လြန္ခဲ့ေသာရက္က ေအာက္ပါ အေၾကာင္းအရာကို ကၽြန္ေတာ္၏မိတ္ေဆြက ေျပာျပပါသည္။ သူေျပာသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ၾကားဘူးေသာ္လည္း သူ၏ေျပာျပပံုကို ႏွစ္သက္သေဘာက်သည့္အတြက္ သူ၏ေျပာပံုအတိုင္း ျပန္ေျပာနိဳင္ရန္ ေအာက္တြင္ၾကိဳးစား၍ ေရးၾကည့္ပါသည္။
(၂)

အခါတစ္ပါးမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကို ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက ေမးေလွ်ာက္တယ္။ ဘယ္လိုေမးေလွ်ာက္သလဲဆိုေတာ့...“ဒုကၡခပ္သိမ္း ျငိမ္းေတာ္မူတဲ့ ရွင္ေတာ္ဘုရားသည္ ဘယ္ပံုဘယ္နည္းအားျဖင့္ (ကာေမာဃ၊ ဘေ၀ါဃ၊ ဒိေ႒ာဃ၊ အ၀ိေဇၨာဃ တည္းဟူေသာ) ၾသဃေလးသြယ္ ေရပင္လယ္ၾကီးကို ကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့ပါသလဲ” လို ့ ေမးေလွ်ာက္တယ္။ ဒီအခါမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားက “ငါသည္ ရပ္တည္လဲမေနဘဲ၊ သြားဖို ့ရန္လည္း အားမထုတ္ဘဲ ၾသဃေလးသြယ္ ေရပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္” လို ့ေျဖတယ္။

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားရဲ ့ အေျဖကို တစ္ဘက္ကပုဂၢိဳလ္က နားမလည္ဘူး။ ဒီလိုနားမလည္ေတာ့ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကို ထပ္ျပီးေမးတယ္။ “အရွင္ဘုရား... အရွင္ဘုရားသည္ ၾသဃေလးပါးတည္းဟူေသာ ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးကို အဘယ္ကဲ့သို ့ ရပ္၍လည္း မေနဘဲ၊ သြားလည္း မသြားဘဲ ကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့ပါသလဲ” လို ့ေလွ်ာက္တယ္။ ဒီအခါမွာ ျမတ္စြာဘုရားက ....“ရပ္ေနတဲ့အခါ နစ္ျမဳပ္တယ္၊ သြားဖို ့ရန္အားထုတ္တဲ့အခါ ေမ်ာတယ္။ ငါဟာ...ရပ္လည္းမေနဘဲ သြားလည္းမသြားဘဲ သံသရာေရအယဥ္လို ့ဆိုအပ္တဲ့ ၾသဃေလးသြယ္ သမုဒ္ပင္လယ္ၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္” လို ့ ေျဖေတာ္မူတယ္။

ဒီအခါမွာ ေမးတဲ့ပုဂၢိဳလ္က....“ရပ္လဲမေနဘဲ၊ သြားဖို ့ရန္လည္း အားမထုတ္ဘဲ ၾသဃေလးသြယ္လို ့ ဆိုရတဲ့ သံသရာ သမုဒ္ျပင္က်ယ္ၾကီးကို ကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကို အခုမွပင္ ဖူးေတြ ့ရေပတယ္” လို ့ ေလွ်ာက္ထားျပီး ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားထံကေန ထြက္ခြာသြားတယ္တဲ့။

ဒီမွာ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား မိန္ ့ေတာ္မူတဲ့...“ငါဟာ ရပ္တည္မေနဘဲ” ဆိုတဲ့စကားက ကာမသုခလႅိကႏုေယာဂဆိုတဲ့ ကာမဂုဏ္ေတြထဲမွာ ေန ေနတာ မဟုတ္ဖူး။ ကာမဂုဏ္ေတြကို လိုက္စား၊ ခံစားေနျခင္းမဟုတ္ဖူးလို ့ ဆိုလိုတယ္။ “သြားဖို ့ရန္လဲ အားမထုတ္ဘဲ” ဆိုတာက အတၱကိလမထာႏုေယာဂဆိုတဲ့ အက်င့္ေတြကို က်င့္ေဆာင္အားထုတ္မႈ မလုပ္ဖူးလိုု ့ဆိုလိုတယ္လို ့ အ႒ကထာဆရာေတြက ဖြင့္ျပတတ္ၾကတယ္။ ျပီးေတာ့....ဒီေတာ့ “ရပ္ေနတဲ့အခါနစ္ျမဳပ္တယ္” ဆိုတာ အဲဒီ ကာမဂုဏ္ေတြကို ခံစားႏွစ္သက္ေနရင္....သံသရာ ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးထဲမွာ နစ္မြန္းသြားမယ္၊ “သြားဖို ့အားထုတ္တဲ့အခါ....သြားျပန္တဲ့အခါ ေမ်ာပါတယ္” ဆိုတာက ဆိုခဲ့တဲ့ အတၱကိလမထာႏုေယာဂဆိုတဲ့ မိမိကိုယ္ကို ညွင္းဆဲတဲ့အက်င့္ေတြကို က်င့္ရင္....ဒါဟာလည္း သံသရာကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း မဟုတ္ဘဲ သံသရာ ၾသဃေရေတြထဲ ေမ်ာပါသြားအံုးမွာဘဲလို ့ ဆိုလိုတယ္တဲ့။

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားဟာ ဆိုခဲ့တဲ့ ကာမသုခလႅိကာႏုေယာဂ နဲ ့ အတၱကိလမထာႏုေယာဂဆိုတဲ့ အစြန္း(၂)ပါးေနာက္မလိုက္ဘဲ မဇၥ်ိမပဋိပဒါ မဂၢင္ရွစ္ပါးလမ္းကို လိုက္ခဲ့တယ္။ “ဒါေၾကာင့္ ငါဟာ ျမဳပ္လဲမျမဳပ္ဘဲ ေမ်ာလဲမေမ်ာဘဲနဲ ့ ၾသဃေလးသြယ္ သမုဒၵရာသံသရာျပင္က်ယ္ၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္” လို ့ ဗုဒၶျမတ္စြာက မိန္ ့ေတာ္မူျခင္းျဖစ္တယ္လို ့ ဖြင့္ဆိုျပတာလည္း ရွိတယ္။

တခ်ိဳ ့ကေတာ့ အထက္က ဗုဒၶစကားေတြျဖစ္တဲ့ “ရပ္တည္လည္း မေနဘဲ၊ သြားဖို ့လည္း အားမထုတ္ဘဲ ၾသဃသမုဒၵရာၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္”ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္နဲ ့ “ျမဳပ္လည္းမျမဳပ္ဘဲ၊ ေမ်ာလည္း မေမ်ာဘဲ သံသရာပင္လည္ၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္”ဆိုတဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြဟာ ပို ့စ္ေမာ္ဒန္အျမင္ Post Modern Thought နဲ ့ ဆိုင္တဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြျဖစ္တယ္တဲ့။ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားမွာ ပို ့စ္ေမာ္ဒန္ အေတြးအျမင္ေတြ ရွိတယ္တဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အေဆာက္အအံုကိုျဖိဳခ်ျပီး အတြင္းက သဘာ၀တၱ၊ အတြင္းမွာ ၀ွက္ထားတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ထုတ္ၾကည့္ရမယ္၊ ဒီကြန္စထရပ္ Deconstruct လုပ္ၾကည့္ရသလို ဗုဒၶစာေပေတြကို ေလ့လာတဲ့အခါ အေပၚယံ စာမ်က္ႏွာ face value ထက္ စာသား text ရဲ ့ အတြင္းမွာရွိတဲ့ အနက္၀ွက္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို ့ ပိုျပီးအေရးၾကီးတယ္လို ့ ဆိုၾကတယ္။ ဘယ္လိုေဖာ္ထုတ္ျပမယ္ ဆိုတာေတာ့ ေဆြးေႏြးၾကည့္ရအံုးမွာပဲ။

တခ်ိဳ ့ကေတာ့... “ရပ္တည္ေနေတာ့လည္း ျမဳပ္တယ္၊ သြားဖို ့ၾကိဳးစားေတာ့လည္း ေမ်ာတယ္...” ဆိုတဲ့ စကားေတြဟာ ေယာဂအက်င့္နဲ ့ တကၠဆိုတဲ့ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ျခင္းကို ရည္ညႊန္းတာျဖစ္တယ္လို ့ ဆိုၾကတယ္။ ေယာဂအက်င့္ - ဒါမွမဟုတ္ သမထအက်င့္ဆိုတာ ကမၼ႒ာန္းအာရံုတစ္ခုခုအေပၚမွာ တစ္စိုက္တည္းစိုက္ေနေအာင္ က်င့္ရတဲ့အက်င့္ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ - ေျမၾကီးကသိုဏ္းအားထုတ္သူဟာ  အဲဒီ ေျမၾကီးကသိုဏ္းေပၚမွာပဲ စိတ္ကိုစူးစိုက္ထားရတယ္။ ဒီလို ကသိုဏ္းေပၚမွာပဲ စူးစိုက္ေနတာ၊ ကသိုဏ္းနိမိတ္မွတစ္ပါး အျခားဘယ္ကိုမွ စိတ္မသြားရေအာင္ အားထုတ္ေနတာဟာ ‘ရပ္တည္’ ေနတဲ့ သေဘာပဲတဲ့၊ ဒီလို စိတ္ရပ္တည္ျပီး သမာဓိတရားေတြ ရရံုမွ်နဲ ့ေတာ့ ကိေလသာေတြကုန္တဲ့ လြတ္ေျမာက္ေရးတရား (မဂ္ဖိုလ္ဉာဏ္) ေတြကို မရနိဳင္ေသးဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သံသရာ၀ဲၾသဃၾကီးထဲ နစ္ျမဳပ္နိဳင္တာပဲ။

ျပီးေတာ့.... တကၠေဗဒအစရွိတဲ့ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈနည္းေတြနဲ ့လည္း ရုပ္နာမ္ေတြရဲ ့ အမွန္တရား ဒါမွမဟုတ္ ရုပ္နာမ္ေတြရဲ ့ ပရမတၳသဘာ၀ကို သိနိဳင္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ေလာက္ေတြးေတြး ပရမတၳသဘာ၀၊ ရုပ္နာမ္ေတြရဲ ့ အနတၱသဘာ၀ကို သိနိဳင္တာမဟုတ္ဘူး။ ေတြးေနသမွ်ေတာ့ စိတ္ဟာအေတြးေတြနဲ ့ပဲ လြင့္ေမ်ာေနမွာပဲ။ ဒီေတာ့ ‘ေမ်ာ’ တယ္ဆိုတာ ေတြးေတာေနျခင္းျဖစ္တယ္။ အေတြးမွ်၊ ဆင္ျခင္မႈမွ်ျဖင့္ ရုပ္နာမ္ေတြရဲ ့ ပရမတၳသဘာ၀ကို မသိနိဳင္တဲ့အတြက္ မဂ္ဖိုလ္ဆိုတဲ့ ဉာဏ္ပညာကိုလည္း မရနိဳင္ဘူး။ ဒီဉာဏ္ေတြကို မရရင္ ကိေလသာေတြကေန မလြန္ေျမာက္နိဳင္ဘူး။ မလြန္ေျမာက္ရင္ ၾသဃေလးသြယ္ဆိုတဲ့ ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးထဲမွာ ေမ်ာေနအံုးမွာပဲ။ ဗုဒၶကေတာ့ ျမဳပ္လည္း မျမဳပ္ဘူး။ ေမ်ာလည္း မေမ်ာပါဘူး။

ဘာျပဳလို ့ မျမဳပ္တာလဲဆိုေတာ့ ဗုဒၶက မရပ္တဲ့အတြက္ျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ မေမ်ာတာလဲဆိုေတာ့ ဗုဒၶက သြားမွမသြားဘဲ။ မသြားေတာ့ မေမ်ာဘူူး။

ဒီမွာ....‘မရပ္ဘူး’ဆိုတာက....ခႏၶာ(၅)ခုမွာ ျဖစ္သမွ် ျဖစ္လာသမွ်ကို ၀ိပႆနာမျပတ္ရႈမွတ္ေနတာကို ဆိုလိုတာတဲ့။ ျဖစ္သမွ် ျဖစ္လာသမွ် ရႈမွတ္ေနတဲ့အတြက္ ရႈမွတ္သူဟာ ရပ္ေနတာ၊ ျငိမ္ေနတာ၊ စိုက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါျဖင့္ ျဖစ္သမွ်....ျဖစ္လာသမွ်ကို လိုက္ျပီးရႈမွတ္ေနျခင္းဟာ သြားေနတဲ့ သေဘာမဟုတ္ဘူးလားလို ့ ေမးစရာရွိတယ္။ တကယ္က....ျမင္တာၾကားတာစတဲ့ ျဖစ္လာသမွ်ကို ျမင္ရံုမွ်၊ ၾကားရံုမွ်တြင္ ရပ္တည္ေအာင္ထားဖို ့ ၀ိပႆနာရႈမွတ္ေနတာဆိုေတာ့ သြားေနတဲ့သေဘာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၀ိပႆနာရႈမွတ္ေနျခင္းဟာ ရပ္ေနတဲ့သေဘာ မဟုတ္ဘူး။

ခႏၶာ ၅ ခု (ရုပ္၊ ေ၀ဒနာ၊ သညာ၊ သခၤါရ၊ ၀ိဉာဏ္)မွာ ျဖစ္လာသမွ်ကို ၀ိပႆနာရႈမွတ္ေနတယ္ဆိုတာ မဂၢင္ ၅ ခု တစ္ေပါင္းတည္း အလုပ္လုပ္ေနတာျဖစ္တယ္တဲ့။ (၁) သမၼာဒိ႒ိ၊ (၂) သမၼာသကၤပၸ၊ (၃) သမၼာ၀ါယမ၊ (၄) သမၼာသတိ၊ (၅) သမၼာသမာဓိ ဆိုတဲ့ မဂၢင္ ၅ ခုကို အလုပ္သမားမဂၢင္ (ကာရကမဂၢင္) လို ့ေတာင္ အမည္ေပးထားတယ္။ ဒီမဂၢင္ ၅ ခုဟာ ၀ိပႆနာရႈတဲ့ေနရာမွာ တကယ့္ကို အလုပ္လုပ္ရတဲ့ မဂၢင္ေတြျဖစ္ေနလို ့ပဲတဲ့။ ဒီမဂၢင္ ၅ ခု ညီညြတ္စြာ အလုပ္လုပ္ျပီဆိုရင္ ၀ိပႆနာရႈသူဟာ ခႏၶာ ၅ ခုရဲ ့ ပရမတၳသဘာ၀ေတြကို သိနိဳင္တယ္။ ရုပ္ဆုိတာျဖစ္ျပီး ပ်က္ေနတာ၊ ေ၀ဒနာဆိုတာ ခံစားျပီး ပ်က္ေနတာ၊ သညာဆိုတာ မွတ္သားျပီး ပ်က္ေနတာ၊ သခၤါရဆိုတာ ေစ့ေဆာ္ျပီး ပ်က္ေနတာ၊ ၀ိဉာဏ္ဆိုတာ သိျပီးပ်က္ေနတာလို ့ မွန္မွန္ကန္ကန္ျမင္သိတယ္။ ဗုဒၶအဘိဓမၼာကို ကိုးကားျပီး တခ်ိဳ ့ပညာရွင္ေတြကေတာ့ ....ဆိုခဲ့တဲ့ မဂၢင္ ၅ ခု ညီညြတ္စြာျဖစ္ရင္ ၀ီထိတစ္ခု ဆံုးျပီးလို ့ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ပထမဆင္ျခင္ ၀ီထိမွာ ၀ိပႆနာရႈမွတ္နိဳင္ရင္ ထိလာသမွ်အာရံုေတြရဲ ့ ပ်က္သြားမႈ မျမဲမႈကို မွန္မွန္ကန္ကန္သိနိဳင္တယ္လို ့ ေဖာ္ျပၾကတယ္။ ဒီပထမဆင္ျခင္၀ီထိမွာ ၀ိပႆနာမရႈမွတ္နိဳင္ရင္ေတာ့ ျဒပ္၀ီထိ၊ အမည္၀ီထိေတြ ၀င္လာျပီဆိုေတာ့ ထိလာတဲ့ အာရံုရဲ ့ ပရမတၱသေဘာကို မသိနိဳင္ေတာ့ဘူး။ သူ ့အသိဟာ ပညတ္ကို သိတဲ့ အသိေတြပဲ ျဖစ္သြားနိဳင္တယ္လို ့ ေဖာျ္ပၾကတယ္။ ဆိုခဲ့တဲ့အတိုင္း ျဒပ္၀ီထိေတြ အမည္၀ီထိေတြ မက်ခင္ ပထမဆင္ျခင္၀ီထိမွာ ၀ိပႆနာ တကယ္ရႈသိနိဳင္ရင္ေတာ့ ထိလာတိုင္းေသာ အာရံုေတြရဲ ့ ပ်က္မႈ၊ မျမဲမႈကို အမွန္အကန္သိတဲ့ ဉာဏ္အျမင္ေတြျဖစ္တယ္။

၀ီထိတစ္ခုဆံုးတိုင္းဆံုးတိုင္း ၀ိပႆနာ မျပတ္ရႈမွတ္ေနျခင္းဟာ ျငိမ္ျပီး“ရပ္”ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ရပ္ေနတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ မျမဳပ္ဘူး။ ျပီးေတာ့ ၀ိပႆနာ မျပတ္ရႈေနျခင္းဟာ ေတြးေတာဆင္ျခင္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အေတြးေတြနဲ ့ဆံုးစမရွိ “သြား”ေနတာမဟုတ္ဘူး။ မသြားတဲ့အတြက္ မေမ်ာဘူးလို ့လည္း ဖြင့္ျပၾကတယ္။ ၀ိပႆနာရႈမွတ္လို ့ ေနာက္ဆံုးမွာ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ေတြ ရသြားရင္ေတာ့ ၾသဃေလးသြယ္ဆိုတဲ့ ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးထဲ နစ္ျမဳပ္စရာလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေမ်ာပါသြားစရာလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားက... “ငါဟာ ရပ္တည္လည္း မေနဘဲနဲ ့၊ သြားဖို ့လည္း အားမထုတ္ဘဲနဲ ့ သံသရာဆိုတဲ့ ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္။ ရပ္ရင္ျမဳပ္တယ္။ သြားေတာ့ ေမ်ာတယ္။ ငါဟာ ျမဳပ္လည္း မျမဳပ္ဘဲနဲ ့၊ ေမ်ာလည္း မေမ်ာဘဲနဲ ့ ၾသဃေလးသြယ္ဆိုတဲ့ ပင္လယ္သမုဒၵရာၾကီးကို ကူးေျမာက္ခဲ့တယ္” လို ့ ေျပာတာျဖစ္မယ္။ ဒီလို ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား ေျပာဆိုမိန္ ့ၾကားတာကို လာျပီးေမးျမန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က.....

“သတၱေလာကၾကီးမွာ.....ရပ္တည္မေနဘဲ၊ သြာဖို ့လည္း အားမထုတ္ဘဲ တဏွာကို ကူးေျမာက္ေတာ္မူျပီးေသာ မေကာင္းမႈမွ အပျပဳျပီးေသာ ျငိမ္းေအးေတာ္မူျပီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကာျမင့္မွပင္ ဖူးျမင္ရေလစြတကား” လို ့ ေလွ်ာက္ထားျပီးေတာ့ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားတယ္တဲ့။
(၃)

အထက္ပါအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျပာျပေသာ မိတ္ေဆြျဖစ္သူ၏ အိမ္မွ အျပန္တြင္ မလွမ္းေလွ်ာက္ဘဲႏွင့္ ေရာက္သည့္အေၾကာင္းကို လြင့္လြင့္ေမ်ာေမ်ာ ေတြးေတာလာခဲ့မိပါသည္။     ။

နႏၵာသိန္းဇံ
ဓမၼရိပ္မဂၢဇင္း အတြဲ(၁) အမွတ္(၆)
(ဇြန္လ ၂၀၀၆)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, June 15, 2010

ၾသဃတရဏသုတ္ ႏွင့္ သူတို ့အေတြးမ်ား (၃)

မျငိမ္မလႈပ္ကူးနည္း

ဆရာေတာ္ ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ
တစ္ခါတုန္းက ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ့အခ်ိန္ ညတစ္ည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာ ရူပျဗဟၼာတစ္ဦးက ျမတ္စြာဘုရားဆီကို လာျပီး ေမးခြန္းေမးပါတယ္။

“ျမတ္စြာဘုရား...ၾသဃေလးျဖာ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို တစ္ဖက္ကမ္းေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုကူးခဲ့ပါသလဲဘုရား။”
“ဒါယကာ....ငါဟာ ျငိမ္ျပီးလည္း မကူးဘူး၊ လႈပ္ျပီးလည္း မကူးဘူး၊ မျငိမ္မလႈပ္ သံသရာတစ္ဖက္ကမ္းကို ကူးခဲ့တာ”

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မျငိမ္မလႈပ္ကူးခဲ့တာဆိုေတာ့ ရူပျဗဟၼာက နားမလည္ေတာ့ပါဘူး။
ရူပျဗဟၼာက ျမတ္စြာဘုရားဆီကို မာနေလးနဲ ့လာတာပါ။ သူက ဘယ္လိုအေတြးရွိသလဲဆိုေတာ့ “ငါ့အေနနဲ ့ ျမတ္စြာဘုရား ၾသဃေလးပါးက လြန္ေျမာက္ျပီးျပီဆိုတာလည္း သိထားတယ္။ ၾသဃေလးပါးက ဘာေတြလဲ ဆိုတာလည္း သိထားတယ္။ ကူးနည္းေလးသိဖို ့ပဲ လိုေတာ့တယ္” လို ့ အေတြးမာနရွိေနတာပါ။

မာနရွိေနရင္ တရားမရနိဳင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ျမတ္စြာဘုရားက “ငါက ျငိမ္လည္း မကူးဘူး၊ လႈပ္လည္း မကူးဘူး၊ မျငိမ္မလႈပ္ ကူးခဲ့တာ” လို ့ စကား၀ွက္နဲ ့ေျဖလိုက္တာပါ။ သူမေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျဖစကား ၾကားလိုက္ရေတာ့ ရူပျဗဟၼာ နားမလည္ေတာ့ပါဘူး။

ဒီေတာ့မွ သူ ့ရဲ ့မာနေလးကိုခ်ျပီး “ျမတ္စြာဘုရား....ဘယ္လို မျငိမ္မလႈပ္ကူးခဲ့တာလဲဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ကို အက်ယ္ေဟာျပပါဦးဘုရား” လို ့ ျပန္ေလွ်ာက္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကလည္း ျပန္ရွင္းျပပါတယ္။

”ဒါယကာ...ငါဟာ သံသရာတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို ကူးတဲ့ေနရာမွာ ျငိမ္ေနရင္ ျမွုပ္သြားလိမ့္မယ္။ လႈပ္ေနရင္လည္း ေမ်ာသြားလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါျငိမ္လည္း မကူးဘူး၊ လႈပ္လည္း မကူးဘူး၊ မျငိမ္မလႈပ္ ကူးခဲ့တာ”

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က နည္းနည္းေလးပဲ ခ်ဲ ့ေဟာလိုက္တာနဲ ့ ရူပျဗဟၼာလည္း သေဘာေပါက္ျပီး ေသာတာပတၱိဖိုလ္ကို ရသြားပါေတာ့တယ္။

(ၾသဃတရဏသုတ္၊ သံယုတ္ပါဠိေတာ္)

အဲဒီမွာ အံ့ၾသဖို ့ေကာင္းတာက ျမတ္စြာဘုရားရွင္က နည္းနည္းေလးပဲ ခ်ဲ ့ေဟာလိုက္တာနဲ ့ ရူပျဗဟၼာက သေဘာေပါက္ျပီး ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတာပါ။ နတ္ျဗဟၼာေတြဟာ လူေတြနဲ ့မတူပါဘူး။ အသိဉာဏ္က သိပ္ျပီးလ်င္ျမန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းသေဘာေပါက္ျပီး တရားထူးရသြားတာပါ။

ကဲ....ရူပျဗဟၼာကေတာ့ နည္းနည္းေလးခ်ဲ ့ေဟာလိုက္တာနဲ ့ ေသာတာပန္တည္သြားပါျပီ။ စာေရးသူနဲ ့စာဖတ္သူကေတာ့ ေသာတာပန္နားကို မကပ္နိဳင္ေသးပါဘူး။

ျငိမ္ျပီးကူးရင္ ျမဳပ္မယ္၊ လႈပ္ျပီးကူးရင္ ေမ်ာမယ္၊ မျငိမ္မလႈပ္ကူးပါဆိုေတာ့ ဘယ္လိုကူးမလဲ.....?

မ်က္လံုးထဲမွာလည္း ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေပါ့။ သမုဒၵရာထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ျငိမ္ေနရင္ ျမဳပ္သြားပါလိမ့္မယ္။ လႈပ္ေနရင္ ေမ်ာသြားပါလိမ့္မယ္။

ျမတ္စြာဘုရား အလိုက် မျငိမ္မလႈပ္ ဘယ္လိုကူူးမလဲ?
ေျဖၾကည့္ပါဦး။
(............................)
အဲဒီမွာ အျငိမ္တရားရယ္၊ အလႈပ္တရားရယ္၊ မျငိမ္မလႈပ္တရားရယ္ဆိုျပီး သံုးမ်ိဳးခြဲသိလိုက္ပါ။

အျငိမ္တရားဆိုတာ အကုသိုလ္တရားပါ။ အလႈပ္တရားဆိုတာ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြ ေတာင့္တျပီး ျပဳတဲ့ကုသိုလ္ပါ။ မျငိမ္မလႈပ္တရားဆိုတာ နိဗၺာန္ကို ေတာင့္တျပီး ျပဳတဲ့ကုသိုလ္ပါ။

ရွင္းေအာင္ေျပာရရင္ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္ေနတာ အျငိမ္တရားပါ။ ေလာကီစည္းစိမ္ေတြ ေတာင့္တျပီး ကုသိုလ္ျပဳတာဟာ အလႈပ္တရားပါ။ နိဗၺာန္ကို ေတာင့္တျပီး ကုသိုလ္ျပဳတာဟာ မျငိမ္မလႈပ္တရားပါ။

ဥပမာ ထားပါေတာ့။ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ဣႆာမစၦရိယ စတဲ့ အကုသိုလ္တရားေတြ ကိန္းေနျပီဆိုရင္ ျငိမ္ျပီး ကူးေနတာပါ။ ျငိမ္ျပီးကူးရင္ ျမဳပ္ေတာ့မွာပါ။ ဘယ္ကိုျမဳပ္မွာလည္း ဆိုေတာ့ အပါယ္ေလးပါးကို ျမဳပ္မွာပါ။

ေနာက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳတဲ့အခါမွာ “ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ စီးပြားေရး အဆင္ေျပရပါလို၏၊ ရာထူးတက္ရပါလို၏၊ ဥစၥာေပါရပါလို၏၊ ေနာက္ဘ၀ ပညာတက္ရပါလို၏၊ သူေဌးၾကီး ျဖစ္ရပါလို၏၊ နတ္ျပည္ေရာက္ရပါလို၏“ စသည္ျဖင့္ ေလာကီဆုေတြ ေတာင့္တျပီး ကုသိုလ္ျပဳေနရင္ လႈပ္ျပီးကူးေနတာပါ။ လႈပ္ျပီးကူးရင္ ေမ်ာေတာ့မွာပါ။ ဘယ္ကိုေမ်ာမွာလည္းဆိုေတာ့ လူ ့ျပည္၊ နတ္ျပည္၊ ျဗဟၼာ့ျပည္ကို ေမ်ာေတာ့မွာပါ။ ဘယ္ေလာက္ထိေမ်ာေနမယ္ဆိုတာ မသိရပါဘူး။ လူ ့ျပည္ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ေတြကို စုန္ဆန္ေမ်ာေနရေတာ့မွာပါ။

“ေနာက္ဘ၀ သူေဌးၾကီးျဖစ္ရပါလို၏” ဆုေတာင္း၊ ဆုေတာင္းျပည့္ေတာ့ေကာ သံသရာမွာ ေမ်ာရဦးမွာပါ။ ေနာက္ဘ၀ထပ္ဆုေတာင္း၊ ဆုေတာင္းျပည့္ေတာ့ေကာ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေမ်ာေနရဦးမွာပါ။

ေလာကီဆုေတြ ေတာင့္တမိတိုင္းလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးပါ။ “ငါေတာ့လႈပ္ေနျပီ၊ ေမ်ာေတာ့မယ္” လို ့။

အဲဒီမွာ နတ္ျပည္ ျဗဟၼာ့ျပည္ဆိုတာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ဘံုေတြလို ့ ေျပာလို ့ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သက္တမ္းေစ့တဲ့အခါ ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းရဦးမွာပါ။ ေအာက္ျပန္ဆင္းတဲ့အခါ ကိေလသာ မကင္းေသးတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္ျပဳမိဦးမွာပါ။ အကုသိုလ္ျပဳမိရင္ အျပစ္အားေလ်ာ္စြာ ခံရဦးမွာပါ။

ေနာက္မျငိမ္မလႈပ္ကူးနည္းကေတာ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳတဲ့အခါတိုင္း “ဤကုသိုလ္ေကာင္းမႈသည္ နိဗၺာန္၏ အေထာက္အပ့ံျဖစ္ပါေစ” လို ့ နိဗၺာန္ကို ေတာင့္တျပီးျပဳတာပါ။ ေလာကီဆုေတြကို မေတာင္းပါဘူး။

ဒါကေတာ့ မျငိမ္မလႈပ္ကူးတာပါ။

တကယ္လို ့မ်ား တစ္စံုတစ္ေယာက္အေပၚ မုန္းျပီး အာဃာတေတြျဖစ္ေနရင္ ျငိမ္ျငိမ္ကူးေနတာပါ။ ျငိမ္ျငိမ္ကူးေနရင္ေတာ့ ျမဳပ္ရေတာ့မွာပါ။

အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိျပန္ေပးပါ။ “ငါေတာ့ ျငိမ္ေနျပီ၊ ျမဳပ္ေတာ့မယ္” “ငါေတာ့ ျငိမ္ေနျပီ၊ ျမဳပ္ေတာ့မယ္” လို ့ ႏွစ္ၾကိမ္ သံုးၾကိမ္ေလာက္ အသံထြက္ျပီး သတိေပးပါ။ တရားနဲ ့မေ၀းတဲ့သူဆိုရင္ သတိေပးလိုက္တာနဲ ့ ေပ်ာက္သြားတာ မ်ားပါတယ္။ ဒီလို သတိေပးတတ္တဲ့အက်င့္ကို အထံုျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္ထားရပါမယ္။

ေနာက္ဆို အကုသိုလ္စိတ္ ရင္ထဲ၀င္တာနဲ ့ သတိေပးျပီးသား ျဖစ္ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။

ဒါမွမဟုတ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ရဲ ့မေကာင္းေၾကာင္း အတင္းေျပာေနတယ္ဆိုပါေတာ့။ ဒါလည္း ျငိမ္ေနတာပါပဲ။

အတင္းေျပာတာလည္း စြဲတတ္ပါတယ္။ စြဲသြားရင္ ျဖတ္ရခက္ပါတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ ့မေတြ ့လိုက္နဲ ့ အတင္းေျပာဖို ့ကိုပဲ စိတ္က ညြတ္ေနေတာ့တာပါ။

ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အတင္းေျပာတာကို အကုသုိလ္လို ့မထင္ပါဘူး။ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ အလုပ္တစ္ခုလို ့ပဲ ထင္ထားတာပါ။ အတင္းေျပာတာဟာ ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္ပါဘူး။ ျမတ္စြာဘုရားက -
ပရ၀ဇၨာႏုပႆိႆ၊
နိစၥံ ဥဇၥ်ာန သညိေနာ။
အာသ၀ါ တႆ ၀ဎုႏၱိ၊
အာရာ ေသာ အာသ၀ကၡယာ။
လို ့ ေဟာျပေပးထားပါတယ္။

အဓိပၸါယ္ကေတာ့ သူတစ္ပါးအတင္းေျပာေနတဲ့သူမွာ အာသေ၀ါတရားေတြ တိုးပြားျပီး နိဗၺာန္နဲ ့ေ၀းေနတတ္ပါတယ္တဲ့။

ဒါကိုေထာက္ျပီး နိဗၺာန္လိုခ်င္တဲ့သူဟာ သူတစ္ပါးအတင္းကို မေျပာရပါဘူး။ အတင္းေျပာရင္ နိဗၺာန္နဲ ့ ေ၀းေ၀းေနပါလိမ့္မယ္။ စာေခါင္းစဥ္နဲ ့ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း ျငိမ္ျပီးကူးေနတာပါ။

တရားသေဘာမသိခင္က ေျပာခဲ့တာေတြကေတာ့ ထားလိုက္ပါေတာ့။ သိျပီးေနာက္ပိုင္း မေျပာမိေအာင္ အထူးေစာင့္ထိန္းရပါမယ္။

တခ်ိဳ ့ဆို အတင္းေျပာရတာကို အရသာတစ္ခုလိုကို သေဘာထားျပီး ေျပာေနၾကတာပါ။ ၀ါသနာတူခ်င္း ေတြ ့လိုက္လို ့ကေတာ့ ေျပာလို ့မဆံုးေတာ့ပါဘူး။

ဒါဟာ အရက္သမားေတြ အရက္စြဲသလို “အတင္းစြဲ” သြားေတာ့တာပါ။ အတင္းေျပာတဲ့ေရာဂါစြဲသြားရင္ ကုရခက္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားအဆံုးအမေတြနဲ ့ ေသခ်ာျပန္ကုယူရပါတယ္။ မကုဘဲပစ္ထားရင္ ေရာဂါသည္းျပီး ဆိုးက်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ လိုရင္းကေတာ့ အတင္းေျပာတာ အကုသိုလ္ဆိုတာကို ေသခ်ာႏွလံုးသြင္းထားလိုက္ဖို ့ပါ။

ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ရင္ထဲအကုသိုလ္ေတြကိန္းေနရင္ ျငိမ္ျပီးကူးတာပါ။ ကုသုိလ္ျပဳတိုင္း ေလာကီဆုေတြပဲေတာင့္တေနရင္ လႈပ္ျပီးကူးတာပါ။ ကုသိုလ္ျပဳတိုင္း နိဗၺာန္ကိုေတာင့္တျပီးျပဳရင္ မျငိမ္မလႈပ္ကူးတာပါ။

ကူးနည္းသံုးနည္းထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မျငိမ္မလႈပ္ကူးနည္းကို ႏွစ္သက္ေတာ္မူပါတယ္။ မျငိမ္မလႈပ္ကူးနည္းက ခက္လားဆိုေတာ့ မခက္ပါဘူး။ ကုသိုလ္ျပဳတိုင္း နိဗၺာန္ကို ဆုေတာင္းလိုက္ရုံပါ။

သံသရာမွာ ျငိမ္ျပီးကူးခဲ့လို ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ျမဳပ္ခဲ့ျပီးပါျပီ။ လႈပ္ျပီးကူးခဲ့လို ့လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ေမ်ာခဲ့ျပီးပါျပီ။ အခုအခ်ိန္အထိ ေမ်ာေနရတုန္းပါ။ ဘယ္ေလာက္အထိ ေမ်ာေနရဦးမယ္ ဆိုတာလည္း မသိရပါဘူး။

ဒီကစျပီး မျငိမ္မလႈပ္ကူးဖို ့ပဲ လိုပါေတာ့တယ္။
လူတိုင္းလူတိုင္း ကုသိုလ္မျပဳဖူးတဲ့သူ ဘယ္သူမွ မရွိပါဘူး။ နည္းတာနဲ ့မ်ားတာပဲ ကြာၾကမွာပါ။
နည္းနည္းမ်ားမ်ား မျငိမ္မလႈပ္ကူးနည္းနဲ ့ကူးဖို ့ပါပဲ။

သံသရာက်င္လည္ရတာ သိပ္ျငီးေငြ ့ဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ ရပိုင္ခြင့္ေတြ၊ ခံစားခြင့္ေတြနဲ ့ဆိုေတာ့ သံသရာက်င္လည္ရတာ ဟုတ္သလိုလိုရွိေနတာပါ။ တကယ္ေတာ့လည္း ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ဒုကၡေတြက ကပ္ပါလာျပီးသားပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပည့္စံု ျပည့္စံု ေပ်ာ္ရတဲ့ရက္က နည္းပါတယ္။ စိတ္ညစ္ရတဲ့ ရက္က မ်ားမ်ားရယ္ပါ။ ဒီၾကားထဲ ေလာကဓံဆိုးေတြနဲ ့လည္း ၾကံဳနိဳင္ပါေသးတယ္။

ဒါေၾကာင့္ သံသရာက်င္လည္ရတာ သိပ္ေၾကာက္ဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ သံသရာ၀ဋ္က ျမန္ျမန္ကၽြတ္သြားေလ ေကာင္းေလပါပဲ။

ဘာပဲေျပာေျပာ ကုသိုလ္ျပဳတိုင္း နိဗၺာန္ကို ဦးတည္လိုက္တာနဲ ့ ျမတ္စြာဘုရား အလိုက် “မျငိမ္မလႈပ္” ကူးလိုက္တာပါပဲ။

အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)
အလင္းတန္းဂ်ာနယ္
၁၂.၁၀.၂၀၀၉


က်မ္းကိုး
သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္ ျမန္မာဘာသာဋီကာ စာမ်က္ႏွာ - ၁၊ အရွင္ကု႑လာဘိ၀ံသ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, June 11, 2010

ၾသဃတရဏသုတ္ ႏွင့္ သူတို ့အေတြးမ်ား (၂)

မာန-ပယ္မွ နိဗၺာန္ေရာက္နိုင္မယ္ ( သုိ႔ ) ႀသဃတရဏသုတ္

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ (ပန္းကမၻာ)

အခါတပါး ၿမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တိၳၿမိဳ႕ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္သုံးေနစဥ္ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္၀ယ္ ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္၀ါထြန္းလင္းေတာက္ပလ်က္ နတ္သားတေယာက္ေရာက္လာကာ “ၿမတ္စြာဘုရားသည္ အဘယ္သို႔ေသာ အေႀကာင္းၿခင္းရာၿဖင္႔ သံသရာ ၀ဲႀသဃကို ကူးေၿမာက္ေတာ္မူခဲ႔ပါသနည္း”- ဟုေမးေလ၏။
“ဒါယကာ နတ္သား -ငါဘုရားသည္ ရပ္တည္မေနပဲ အားမထုတ္ပဲ သံသရာအယဥ္ ႀသဃကို ကူးေၿမာက္ခဲ႔သည္”
“ဘယ္လိုပါလဲဘုရား တပည္႔ေတာ္ နားမလည္နိုင္ပါ၊ ထပ္မံ ရွင္းလင္းေဟာေတာ္မူပါအုံး”
“ဒါယကာနတ္သား၊ ရပ္ေနရင္ နစ္ၿမဳစ္သြားမယ္၊ အားထုတ္ရင္ေတာ႔ ႀသဃတြင္ ေမ်ာပါသြားမယ္ - ဤသုိ႔လ်င္ ငါဘုရားသည္ ရပ္တည္မေနပဲ အားမထုတ္ပဲ သံသရာအယဥ္ ႀသဃကို ကူးေၿမာက္ခဲ႔သည္”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ 

တရားဆုံးေသာအခါ -- နတ္သားသည္ -
“သတၱေလာက၌ ရပ္တည္မေနပဲ အားမထုတ္ပဲ သံသရာႀသဃကို ကူးေၿမာက္ေတာ္မူၿပီးေသာ မေကာင္းမွဳ႕ အားလုံးကိုပယ္ခြာကာ ကိေလသာတို႔မွၿငိမ္းေတာ္မူၿပီးေသာ ဘုရားရွင္ကို နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကာၿမင္႔မွ ဖူးၿမင္ရေလစြတကား ”- ဂါထာစီကုံးကာ ေလ်ာက္ထားေလ၏။

ထုိစကားကို ဘုရားရွင္သည္ ဆိတ္ဆိတ္လက္ခံေတာ္မူေသာေႀကာင္႔ ငါ႔စကားကို ၿမတ္စြာဘုရားလက္ခံေပတယ္ - ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာၿဖစ္ကာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေလေတာ႔၏။

သုတၱန္ အဖြင္႔နွင္႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္မ်ား

ၿမတ္စြာဘုရားသည္ တရားေဟာေတာ္မူေသာအခါ အၿမဲတမ္းခ်ိဳသာေတာ္မမူပဲ နာယူသူ အလိုအဇၥ်ာသယအလိုက္ သင္႔ေတာ္သလို ေၿဖေတာ္မူ၏၊ တခါတရံ ၿပႆနာေမးၿမန္းသူကို နွိပ္ကြပ္၍တမ်ိဳး အထက္စီးမွ လႊမ္းမိုး၍တဖုံ အေႀကာင္းသင္႔သည္႔အတုိင္း ေၿဖေတာ္မူခဲ႔သည္၊ တရားေဟာရာတြင္ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္း ကြဲၿပားေသး ဟူ၏၊ အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ တရားနာသူကို နွိပ္ကြပ္၍ ေဟာၿခင္းဟူေသာ  နိဂၢဟမုခေဒသနာ ၿဖင္႔လည္းေကာင္း၊ (တိတၳိ ပရဗိုဇ္တို႔အား ေဟာႀကားၿခင္းမ်ိဳးၿဖစ္သည္)  အခ်ိဳ႕ေနရာတြင္ စိတ္ဓာတ္တို႔ တက္ႀကြႀကည္လင္လာေအာင္ ေဟာႀကားၿခင္း ပဂၢဟမုခေဒသနာ ၿဖင္႔လည္းေကာင္း (စတင္ဖူးၿမင္ရကတည္းက ႀကည္ညိဳရင္းစြဲ ရွိသူတို႔အား ေဟာႀကားၿခင္းမ်ိဳး) အားၿဖင္႔ ေဟာေတာ္မူေလ႔ရွိ၏။ 

နိဂၢယွ နိဂၢယွာဟံ အာနႏၵ ၀ကၡာမိ၊ ပ၀ယွ ပ၀ယွ ၀ကၡာမိ၊ ေယာ သာေရာ ေသာ ႒ႆတီ တိ၊( မ. နိ. ၃. ၁၉၆ )

“အာနႏၵာ ငါဘုရားဟာ တရားေတာ္ကို ႏွိပ္ကြပ္ၿပီးလဲ ေဟာေတာ္မူတယ္၊ လႊမ္းမိုးၿပီးလည္း ေဟာေတာ္မူတယ္၊ တကယ္ဆုိေတာ႔  သဒၶါ သီလ ၀ီရိယ ပညာ စတဲ႔ အႏွစ္သာရ ရွိသူမ်ားဟာ တရားေတာ္ကို ထိုးထြင္းသိနိုင္ေပလိမ္႔မယ္”- ဟု မဇၥ်ိမနိကာယ္ ဥပရိပဏၰာသ ပါဠိေတာ္တြင္ ဖြင္႔ၿပထားေသး၏၊

အထက္ပါ ေမးခြန္းေမးေသာ နတ္သားသည္ အလြန္အကဲ မာနႀကီးကာ ကုိယ္႔ကိုယ္ကို ပညာရွိဟု မွတ္ထင္ေနၿပီး သူတပါးကို အထင္ေသးတတ္၏၊ ငါသာလ်င္ အားလုံး သိၿပီး တတ္ၿပီးၿဖစ္သည္ဟု ယူဆထားသတတ္။ သူ႔ဘ၀အမွန္ကား ကႆပဘုရားရွင္လက္ထက္၌ တရားက်င္႔ႀကံကာ နတ္စည္းစိမ္ခံစားေနၿပီး ယခုေဂါတမဘုရားရွင္ကို ဖူးရေသာအခါ၌လည္း - ေလာကမွာ ငါသိၿပီးသားေတြ အမ်ားႀကီးပဲ၊ မသိေသးတာေတြက နည္းနည္းပဲ ရွိတယ္၊ ဒါေႀကာင္႔ မသိေသးတာေတြကို ဘုရားကို ေမးမယ္ ဆိုကာ လုိရင္းတိုရွင္းၿဖင္႔ အကဲစမ္းကာ ေမးၿမန္းေလ၏၊ 

ၿမတ္ဗုဒၶကလည္း - “ဒီနတ္သားဟာ ေတာ္ေတာ္မာနႀကီးတာပဲ၊ ညစ္ပတ္ေပက်ံေနတဲ႔ လက္သုတ္ပု၀ါကို အေရာင္ထပ္မံ ဆုိးရင္ၿဖင္႔ ဘာမွ ထူးၿခားလာမွာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒါေႀကာင္႔ သူ႔ရဲ႕ မာနကို မပယ္ဘဲနွင္႔  တရားထူး ရဖို႔ မၿဖစ္နိုင္ဘူး၊ အရင္ဦးဆုံး သူ႔မာန က်ိဳးသြားေအာင္ ေဟာမွ ၿဖစ္မယ္ ” ဟု ဆိုကာ တိုတိုတုတ္တုတ္ စကား နွစ္ခြန္းသာေၿဖေတာ္မူၿပီး အုိးရြဲ႕ကို စေလာင္းရြဲ႕ၿဖင္႔ ဖုံးသကဲ႔သို႔ ေၿဖေတာ္မူ၏။ 

အေၿဖကို နားမလည္နိုင္ေသာ နတ္သားသည္ ထိုအခါက်မွ  မာနစိတ္ကုိ နွိမ္ခ်ကာ အက်ယ္ခ်ဲ႕ ေဟာေတာ္မူပါအုံးဘုရား -ဟု ေလ်ာက္ထားေလရာ -

ဒါယကာနတ္သား ေလာကမွာ ကာမဂုဏ္ငါးပါးလို႔ဆိုတဲ႔ ကာေမာဃ၊ ရူပဘ၀ အရူပဘ၀ေတြမွာ တက္မက္တြယ္တာတတ္တဲ႔ တဏွာဆိုတဲ႔  ဘေ၀ါဃ၊  မိစၦာဒိ႒ိအယူ ၆၂ ပါးမွာ ကပ္ၿငိ္ေနတတ္တဲ႔ ဒိေ႒ာဃ၊ သံသရာတေလ်ာက္ သစၥာတရားကို မသိနိုင္ၿခင္း ေမာဟဆိုတဲ႔ အ၀ိေဇၨာဃ တရား ၄ ပါးရွိေနသမွ် သတၱ၀ါေတြဟာ အပါယ္ေလးပါးမွာ နစ္ၿမဳပ္ေနႀကအုံးမွာပဲ - ဒီေနရာမွာေတာ႔  ၃၁ ဘုံလုံးမွာ ရွိေနတဲ႔ ကိေလသာအစုအပုံလို႔ ဆုိရမယ္႔ ႀသဃတရားေတြထဲမွာ မက်င္႔ႀကံပဲ ရပ္ေနရင္ သံသရာမွာ နစ္ၿမဳပ္ေနအုံးမွာပဲ၊ ႀကိဳးစား အားထုတ္မယ္ ဆုိရင္ေတာ႔ နိဗၺာန္တဖက္ကမ္းကို ကူးေၿမာက္သြားနို္င္လိမ္႔မယ္၊  ငါဘုရားသည္ လြန္ေၿမာက္ၿပီးသား ၿဖစ္တဲ႔အတြက္ အားမထုတ္ေတာ႔ဘူး၊  ဒီနည္းနဲ႔ သံသရာ ႀသဃကို ကူးေၿမာက္ခဲ႔ပါတယ္ -

တရားေတာ္အဆုံးမွာေတာ႔ နတ္သားဟာ ေသာတာပန္ တည္သြားတာေႀကာင္႔ အထက္ပါ ဂါထာကို ရြတ္ဆိုကာ ပန္း နံ႔သာ မ်ိဳးစုံနဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီး ၿပန္သြားေလေတာ႔၏။ 

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ
M A ,P hD ( Research )

http://www.dhammayaungchi.com

က်မ္းကိုး
ႀသဃတရဏသုတၱံ၊
နဠ၀ဂ္၊
ေဒ၀တာသံယုတ္
သဂါထာ၀ဂၢ အ႒ကထာ - ဋီကာ
မဇၥ်ိမနိကာယ္ ဥပရိပဏၰာသ ပါဠိေတာ္

ၾသဃတရဏသုတ္ ႏွင့္ သူတို ့အေတြးမ်ား (၁) 
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ၾသဃတရဏသုတ္ ႏွင့္ သူတို ့အေတြးမ်ား (၁)

ၾသဃတရဏသုတ္

မူရင္းသုတ္ေတာ္ (ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္)

သံသရာအယဥ္ 'ၾသဃ'ကို မည္သို႔ ကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့ပါသနည္း...


အကြၽႏု္ပ္သည္ ဤသို႔ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္- အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ နတ္သားတစ္ေယာက္သည္ ညဥ့္ဦးယံ လြန္ၿပီးေသာ သန္းေခါင္ယံ အခ်ိန္၌ အလြန္ ႏွစ္သက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းရွိသည္ ျဖစ္၍ ေဇတဝန္ တစ္ေက်ာင္းလံုးကို ကိုယ္ေရာင္ကိုယ္ဝါျဖင့္ ထြန္းလင္းေစလ်က္ ျမတ္စြာဘုရား အထံသို႔ ခ်ဥ္းကပ္၍ ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ တစ္ခုေသာေနရာ၌ ရပ္တည္ကာ ျမတ္စြာဘုရားအား...

''အသွ်င္- အသွ်င္ဘုရားသည္ အဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းအားျဖင့္ သံသရာ အယဥ္ 'ၾသဃ'ကို ကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့ ပါသနည္း'' ဟု ေလွ်ာက္၏၊

“ဒါယကာနတ္သား ငါသည္ ရပ္တည္မေနဘဲ အားမထုတ္ဘဲ သံသရာအယဥ္ 'ၾသဃ'ကို ကူးေျမာက္ခဲ့၏” ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။ ''အသွ်င္အသွ်င္ဘုရားသည္ အဘယ္သို႔လွ်င္ ရပ္တည္မေနဘဲ အားမထုတ္ဘဲ သံသရာအယဥ္ 'ၾသဃ'ကို ကူးေျမာက္ေတာ္မူခဲ့ပါသနည္း'' ဟု ေလွ်ာက္၏၊ “ဒါယကာနတ္သား ငါသည္ အၾကင္အခါ၌ ရပ္တည္ေန၏၊ ထိုအခါ နစ္ျမဳပ္ရ၏၊ အၾကင္အခါ၌ အားထုတ္၏၊ ထိုအခါေမ်ာပါ ရ၏၊

ဒါယကာနတ္သား ဤသို႔လွ်င္ ငါသည္ ရပ္တည္မေနဘဲ အားမထုတ္ဘဲ သံသရာအယဥ္ 'ၾသဃ'ကို ကူးေျမာက္ခဲ့၏” ဟု ေဟာေတာ္မူ၏။

''သတၱေလာက၌ ရပ္တည္မေနဘဲ အားမထုတ္ဘဲ တဏွာကို ကူးေျမာက္ေတာ္ မူၿပီးေသာ မေကာင္းမႈမွ အပျပဳၿပီးေသာ ကိေလသာ ၿငိမ္းေအးေတာ္မူၿပီးေသာ ျမတ္စြာဘုရားကို ၾကာျမင့္မွပင္ ဖူးျမင္ရေလစြ တကား''။

ထိုနတ္သားသည္ ဤစကားကို ေလွ်ာက္ထား၏၊ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ႏွစ္သက္ လက္ခံေတာ္မူ၏၊

ထိုအခါ ထိုနတ္သားသည္ ''ငါ့အား ျမတ္စြာဘုရားသည္ ႏွစ္သက္ လက္ခံ ေတာ္မူ၏'' ဟု သိ၍ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးၿပီးလွ်င္ အ႐ိုအေသျပဳကာ ထိုအရပ္၌ပင္ ကြယ္ေပ်ာက္ေလ၏။ 1

၁ - ၾသဃတရဏသုတ္၊ နဠ၀ဂ္၊ ေဒ၀တာသံယုတ္၊ သဂါထာ၀ဂၢသံယုတ္။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္