ေလွထိုးသမေလး ႏွင့္ ကိုုယ္ေတာ္ကေလး

ေအးခ်မ္းတဲ႔ေတာရေက်ာင္းကေလးတစ္ခုမွာသံဃာေတာ္မ်ားေနထိုင္ၾကပါတယ္။

ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုက၀န္းပတ္စီးဆင္းေနပါတယ္။ တျခားေေနရာမ်ားသို႔သြားလာလိုပါက ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုမွတစ္ဆင္႔ ျဖတ္သန္းသြားလာၾကရပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကိုျဖတ္သြားဖို႔ရာ ကူးတို႔ေလွကေလး တစ္စီးပဲရွိပါတယ္။ ကူးတို႔ကုိေလွာ္ခတ္တဲ႔ ကူတို႔သမားကေလးကလည္း အလြန္ေခ်ာေမာလွပတဲ႔ မိန္းမပ်ိဳေလးျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီမိန္းကေလးက အသိဥာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည္႔စံုသူကေလးပါ။ စီးစရာကလည္း ဒီေလွနဲ႔ ဒီမိန္းကေလးပဲရွိတာေပါ႔ေနာ္။

ကိုယ္ေတာ္ငယ္ကေလးတစ္ပါးဟာ အေၾကာင္းကိစၥတစ္ခုေၾကာင္႔ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကို သြားေရာက္ဆည္းကပ္ဖို႔ လိုအပ္လာပါတယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ကေလးကို ျဖတ္သန္းသြားလာရပါတယ္။ ကူးတို႔ကူးခတ္တဲ႔ မိန္းမပ်ိဳကေလးက လြန္စြာေခ်ာေမာလွပတာေၾကာင္႔ ကိုယ္ေတာ္ကေလးက ေငးေမာေနမိတာေပါ႔။ တစ္ဘက္ကမ္းေရာက္ေတာ႔ ကူးတို႔ခတစ္က်ပ္စီ ေပးၾကရပါတယ္။

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္ကနွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ ။ ။ ဒကာမေလး သူမ်ားေတြက်ေတာ႔တစ္က်ပ္ပဲက်ၿပီး က်ဳပ္က်မွ ဘာလို႔နွစ္က်ပ္က်တာလဲ။

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ကိုယ္ေတာ္ကရဟန္းျဖစ္ၿပီး တပည္႔ေတာ္ကို ငန္းတယ္။ ကိုယ္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ နွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ဒါ႔ ေၾကာင္႔မို႔လို႔ နွစ္ေယာက္ခေပးရမယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလဲ ရွက္ရွက္နဲ႔ နွစ္ေယာက္ခေပးလိုက္ရပါတယ္။ ညေနေက်ာင္းျပန္ေတာ႔ ဒီေလွကေလးနဲ႔ပဲေပါ႔။ ဒီတစ္ခါေတာ႔ကိုယ္ေတာ္က ေလးက ေလွခနွစ္ဆေပးရမွာစိုးလို႔ မိန္းမပ်ိဳေလးကိုလံုး၀မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူး။ ျမစ္ေရျပင္ကိုသာစိုက္ၾကည္႔ေနပါတယ္။

ကမ္းေရာက္ေတာ႔ . . .

မိန္းမပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္နွစ္က်ပ္က်ပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ ။ ။ ဒကာမေလး ငါနင္႔ကိုလံုး၀မၾကည္႔ပဲ ဘာလို႔ထပ္ပိုေတာင္းရတာတံုး။

မိန္မပ်ိဳ ။ ။ ကိုယ္ေတာ္က တပည္႔ေတာ္ကိုမၾကည္႔ေပမဲ႔ တစ္လမ္းလံုး တပည္႔ေတာ္အေၾကာင္းပဲ ေတြးေတာလာတာ ဆိုေတာ႔႔ ကိုယ္ေတာ႔ေခါင္းထဲမွာ လူနွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတယ္။မရဘူး ႏွစ္ေယာက္ခပဲေပးရမယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ဟုတ္ေနျပန္ေတာ႔႔ နွစ္ေယာက္ခ ေပးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ေန ့စဥ္အသြားႏွစ္က်ပ္ အျပန္နွစ္က်ပ္ေပးေနရပါတယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း ဆရာသမားထံ သူ႔အျဖစ္အျပက္ေတြကိုေျပာျပၿပီး အကူအညီေတာင္းခံပါတယ္။

ဆရာေတာ္။ ။ဒီမိန္းကေလးဟာဥာဏ္ရွိတဲ႔သူျဖစ္တယ္။ ဒီတစ္ခါမင္းေလွစီးရင္ မ်က္နွာလြဲစရာမလိုပါဘူး။ မင္းရင္ထဲမွာျဖစ္ ေနတဲ႔ ကိေလသာသံေယာစဥ္ေတြကိုသာ သိမွတ္ၿပီးတရားရူ႕သြားပါ။ ကုိယ္ေတာ္အဆင္ေျပပါလိမ္႔မယ္။

ကိုယ္ေတာ္ကေလးလည္း အဲဒီကစၿပီေတာ႔ေလွခနွစ္ဆေပးစရာမလိုေတာ႔ပါဘူး။

(ဗီယက္နမ္လူမ်ိဳးဆရာေတာ္တစ္ပါးနွင္႔ ေရႊဥမင္တရားျပဆရာေတာ္ဦးေတဇနိယတို႔ ေျပာသည္)

(အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတစ္ခုမွ ေတြ ့ရွိသျဖင့္ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္ ခင္ဗ်ား။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

I Have No Home

30 March, 2009 by Cittasamvaro

The Mp3 recording from Wednesday 25th March 09 when Venerbale Sayadaw U Jotika stopped off in Bangkok to give a (much too rare) public talk, hosted by his publisher DMG Books is posted below (English only segments)

Sayadaw is a hugely respected master from Burma, whose Dhamma is lyrical, simple and precise. There are several books of his teachings, notably the superb Map of the Journey and the book Snow in the Summer which is available online. While online versions are free, the proceeds from the printed versions are forwarded and used to help the suffering people in Myanmar. This was a very special opportunity to meet with a tremendously inspiring teacher.

*****

The event was in English with translation into Thai, but through the wonders of modern computing it was a relatively painless process to cut the Thai parts and create an MP3 of just the English sections; posted below.

The talk was based on some verses from an old anonymous Samurai poem, which served as a launching point into some beautiful dhamma. In fact, this topic will be the basis of Sayadaw’s upcoming book.

Venerable Sayadaw will see this post and all your comments, and is very interested to hear your own reactions to the stanzas - what they mean to you. He has asked that, if you listen to the talk, you pick out whichever of the stanzas has struck you in anyway, and explain why. You can also leave any other messages/comments.

The verses referred to (use google for the full poem):

I have no parents; I make the Heavens and the Earth my parents.

I have no home; I make mindfulness my home.

I have no life or death; I make the tides of breathing my life and death.

I have no divine power; I make honesty my divine power.

I have no friends; I make my mind my friend.

I have no castle; I make the immovable mind my castle.

I have no sword; I make absence of self my sword.

The file is for free distribution, but rather than offering for download elsewhere please use this page as a link so that comments can be forwarded to Sayadaw. Click image below :

Posted in All Posts, Dhamma, Myth and Tale | Tagged bangkok, Sayadaw, U Jotika | 2

(This article is reproduced from http://littlebang.wordpress.com. Please connect to the original blog to leave comments and reactions.)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

U THANT OF THE FOUR BRAHA VIHARA

Many people have asked me how I felt at the time of my appointment at Acting Secretary General. They have been invariably surprised to learn that I did not feel the way most people would have felt in similar circumstances. To understand my feelings and my conception of the role of Secretary General – the nature of my religious and cultural background must first be understood. I should therefore like to outline not only my religious beliefs, but also my conception of human institutions and of the human situation itself.

As a Buddhist, I was trained to be tolerant of everything except intolerance. I was brought up not only to develop the spirit of tolerance, but also to cherish moral and spiritual qualities, especially modesty, humility, compassion, and most important, to attain a certain degree of emotional equilibrium. I was taught to control my emotions through a process of concentration and meditation. Of course, being human, and not yet having reached the stage of arahant or arhat (one who attains perfect enlightenment), I cannot completely “control” my emotions, but I must say that I am not really excited or excitable.

To understand my religious background, a brief explanation of certain ethical aspects of Buddhism will be necessary. Among the teachings of the Buddha are four features of meditation, the primary purpose of which is the attainment of moral and spiritual excellence: metta (good will or kindness), karuna (compassion), mudita (sympathetic joy), and upkkha (equanimity or equilibrium).

A true Buddhist practices his metta to all, without distinction; Buddhists need to apply in their daily lives the teachings of metta even to those whom they have never seen before, and will not see afterwards. “Just as the sun shines on all, or the rain falls on all, without distinction,” metta embraces all beings impartially and spontaneously, expecting nothing in return, not even appreciation. Metta is impersonal love or good will, the opposite of sensuous craving or a burning, sensual fire that can turn into wrath, hatred, or revenge when not required. A true Buddhist has to practice metta to friends and foes alike.

Karuna (compassion) is the second aspect of Buddhist meditation that all true Buddhists are expected to practice. This quality of compassion is deeply rooted in the Buddhist concept of suffering. Human life is one of suffering; hence, it is the duty of a good Buddhist to mitigate the suffering of others, not only in his thought but also in practice. He shows his compassion or pity to all, be they living in this or in another world. (Buddhism believes in life after death.) Buddhist charity is best seen during the feasts or dana given to the poor or to homeless monks, who are provided with alms food with a view to the donor’s attaining a higher order of bliss in the other world. The regular practice of compassion opens one’s mind to the “Noble Truth of Suffering” and its origin. For the Buddha has taught us that suffering originates in craving and ignorance. Hatred, or instance, is the root of all evil.

Mudita (sympathetic joy) can best be defined as one’s expression of sympathy with other people’s joy. The happiness of others generates happiness in the mind of a good Buddhist. Melancholy and pessimism have no place in the Buddha-dhamma or dharma (the cosmic and moral law governing the world, as formulated by the Buddha in his teachings.) One’s life gains in joy by sharing in the happiness of others, as if that happiness were one’s own. The person who cultivates altruistic joy radiates it over everyone in his surroundings, and thus everyone enjoys working and living with him. The practice of mudita not only dispels worry and frustrations but strengthens our moral fiber. Thus a true Buddhist is expected to pray for the happiness of all human beings. By practicing mudita, one automatically renders as important service to the entire community.

Upekkha (equanimity or equilibrium or detachment) connotes the acquisition of a balance of mind, whether in triumph or tragedy. This balance is achieved only as a result of deep insight into the nature of things, and primarily by contemplation and meditation. If one understands how unstable and impermanent all worldly things and conditions are, one learns to bear lightly even the greatest misfortune that befalls one or the greatest reward that is bestowed on one. This lofty quality of even-mindedness or emotional equilibrium is the most difficult of all ethical virtues to practice and apply in our hectic world. To contemplate life, but not to be enmeshed in it, is the law of the Buddha.

To achieve upekkha, one has to meditate. The Buddha’s teaching regarding meditation aims at producing a state of perfect mental health, emotional equilibrium, and tranquility. But this concept of Buddhist meditation is very much misunderstood, both by Buddhists and non-Buddhists. The word “meditation” is generally associated with a particularly posture, or musing on some kind of mystic or mysterious thought or going into a trance. Such misunderstanding is mainly due to the lack of s suitable English word for the original term bhavana, which means mental culture or mental development. The Buddhist bhavana aims at cleaning the mind of impurities, such ill will, hatred, and restlessness; it aims at cultivating such qualities as concentration, awareness, intelligence, confidence, and tranquility, leading finally to the attainment of the highest wisdom.

In other words, through meditation I seek inner peace. I heartily agree with Father Dominique Georges Pire, winner of the Nobel Peace Prize, when he says: “I still think that to be a peacemaker, that is to say a man of peace, one must first be at peace with oneself. One must achieve inner peace. This involves getting to know oneself and learning to control one’s impulses. Only then can a peaceful being approach the immense task of creating harmony between groups and between individuals.

It is far from my intention to claim that I have reached a very high stage on the path to attainment of the highest wisdom, or that I have attained complete “inner peace”. I can claim, however, that I practice bhavana every day. I try to cultivate the ethical aspects of Buddhism, and I believe that I have attained a greater degree of emotional equilibrium than most people. This explains why I received the tragic news of the sudden death (in a traffic accident) of my only son, Tin Maung Thant, on May 21, 1962, with minimal emotional reaction. For are not birth and death the two phases of the same life process? According to the Buddha, birth is followed by death, but death, in turn, is followed by rebirth.

The same minimal emotional reaction applied to the news brought to me on September 23, 1965, by the Norwegian permanent representative, Ambassador Sivert Nielson, that it was the intention of the Nobel Peace Committee in Oslo to award me the coveted prize for 1965. He showed me the letter addressed to him by the Nobel Peace Committee. My response was / is not the Secretary General merely doing his job when he works for peace? After Ambassador Nielsen left my office, my thoughts wandered to those who were more deserving of that prize than myself – those whose lifelong preoccupation had been the peace of the world, the welfare of mankind, and the unity of the human community: people like Paul Hoffman, Dr. S. Radhakrishnan, and many others. In any event, it was most gratifying to learn (on October 25) that UNICEF (the United Nations Children’s Fund), whose accomplishments in the humanitarian field no one questions, was the recipient of that prize.

Ref: MANDALA, (PP. 7-8)

February 1990

Buddha Dhamma Mandala Society

Tower Road PO BOX 1442 S 9132

With Compliments of C. W. Printing

No. 83 Genting Lane # 04-02 Alhomied Building

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အုပ္ခ်ဳပ္သူႏွင့္ နဳိင္ငံသာယာေရး

ဓမၼတာအားျဖင့္ ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာနဳိင္ငံသည္ သာယာ၏။ ယုတ္ညံ့သူတုိ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာနဳိင္ငံသည္ မသာယာ။ ထုိစဥ္က ကပိလ၀တ္နဳိင္ငံသည္ ျမင့္ျမတ္သူအုပ္ခ်ဳပ္ေသာနဳိင္ငံျဖစ္၏။ ထုိေၾကာင့္သာယာ၏။ သာယာသည္ဆုိရာ၌ ႐ုပ္ပုိင္ဆုိင္ရာတုိးတက္မႈမ်ား႐ွိသည္ကုိ ဆုိသည္မဟုတ္။ စိတ္ပုိင္းဆိုင္ရာတုိးတက္မႈမ်ား ႐ွိသည္ကုိလည္း ဆုိသည္မဟုတ္။ ကုိယ္က်င့္သိကၡာပုိင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္မႈမ်ား႐ွိသည္ကုိသာ ဆုိျခင္းျဖစ္၏။


ကုိယ္က်င့္သိကၡာပုိင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္မႈမ႐ိွပါဘဲ ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာမ်ားသာ တုိးတက္လာလွ်င္လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာမ်ားသာ တုိးတက္လာလွ်င္လည္းေကာင္း၊ သို႔မဟုတ္ ႐ုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာမ်ားႏွင့္ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ ရာမ်ား ႏွစ္မ်ဳိးလုံးတုိးတက္လာလွ်င္လည္းေကာင္း ယင္းသို႔တုိးတက္လာျခင္းသည္ ေလာက၌ ေကာင္းေသာ လကၡဏာကုိ မေဆာင္၊ သုစ႐ုိတ္မ်ား ထြန္းကားမႈကုိ ျဖစ္ေပၚေအာင္မလုပ္၊ အနဳိင္က်င့္၀ါဒကုိသာ ဖတ္တြယ္တတ္ သျဖင့္ ေလာက၌ မေကာင္းေသာလကၡဏာကုိသာ ေဆာင္၏။ ဒုစ႐ုိတ္မ်ား ထြန္းကားမႈကုိသာ ျဖစ္ေစ၏။


ထုိေၾကာင့္ သာယာသည္ဆုိရာ၌ ကုိယ္က်င့္သိကၡာပုိင္းဆုိင္ရာ ထြန္းကားမႈ႐ွိျခင္းကုိသာ ဆုိပါမွ မွန္ကန္မည္ဟူ၍ နားလည္အပ္၏။

ဦးေရႊေအာင္ ၊ ဗုဒၶ ေလာကသားတုိ႕၏ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူး႐ွင္ ကုိယ္က်င့္ဗုဒၶ၀င္၊ ရာျပည့္စာအုပ္တုိက္၊ ၂၀၀၃-ခုႏွစ္၊ စတုတၳအႀကိမ္၊ စာ-၂၆၇)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ျမန္မာႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ အထူးလက္ေဆာင္

ကၽြန္ေတာ့္ အီးေမးလ္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးအတြက္ Forward Mail ေလးကို အားလံုးအတြက္ ျပန္လည္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

ႏွစ္သစ္အခ်ိန္အခါမွာ အားလံုး ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတို ့ျဖင့္ ထံုမႊမ္းျပီး မဂၤလာရွိစြာ ျဖတ္သန္းနိဳင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းအပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား။


The Best Present

Publish at Scribd or explore others: Presentations & Spre buddhism

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္

အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္

ဦးပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)

ယုံၾကည္မႈ

ေလာကတြင္ ယုံၾကည္မႈသည္ အေရးႀကီး၏။ မည္သည့္ေနရာတြင္မဆုိ ယုံၾကည္မႈႏွင့္ အလုပ္ လုပ္လုပ္ရ၏။ ဆက္ဆံရ၏။ သင္ယူ ရ၏။ ေျပာဆုိ ေဆြးေႏြးရ၏။

ယုံၾကည္မႈကင္းမဲ႔ေနေသာ မိဘႏွင့္သားသမီး၊ ဆရာႏွင့္ တပည့္၊ အလုပ္ရွင္ႏွင့္ အလုပ္သမား၊ လင္ႏွင့္မယား၊ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ ဒကာ၊ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း မည္သုိ႔မွ် ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ၍ မျဖစ္ႏုိင္။ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး စေသာ အေရးေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔တြင္ ယုံၾကည္မႈ မပါဘဲ မည္သည့္အရာကုိမွ် တည္ေဆာက္၍ မရႏုိင္။

ယုံၾကည္မႈ-ဆုိေသာ စကားလုံး သုံးလုံးတြင္ အေရးပါသည္ကား ယုံႏွင့္ၾကည္ပင္ျဖစ္၏။ ယုံ၏ ေနာက္တြင္ အရည္အခ်င္းသည္ ကပ္လုိက္လာ၏။ ယုံဖုိ႔အတြက္ အရည္အခ်င္းရွိရမည္။ မိဘသည္လဲ မိဘအရည္းအခ်င္း၊ ဆရာသည္လဲ ဆရာ့ အရည္အခ်င္း စသည္ျဖင့္ ကုိယ္စီကုိယ္စီမွာ အရည္အခ်င္းရွိဖုိ႔လုိ အပ္၏။

ယုံမိၿပီဆုိလွ်င္ ၾကည္လင္လာေတာ့၏။ တစ္ဦးကုိ တစ္ဦး အျပစ္မျမင္။ ေလာက ဆုိရုိးစကား တစ္ခုလုိ္။ ခ်စ္တဲ႔သူမွာ အျပစ္ရွာ ဘယ္ခါ အျပစ္ေတြ႕မလဲ ဆုိသည္ပင္။ ဆုိလုိသည္မွာ ယုံၾကည္မႈ၏ ေနာက္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ အားကုိလုိမႈ၊ တုိင္ပင္လုိမႈ စသည္တုိ႔ ယွဥ္တြဲကပ္ပါလ်က္ ရွိသည္ဟု ဆုိလုိပါ၏။

ယုံၾကည္မႈႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈ

ယုံၾကည္မႈ ႏွင့္ ကုိးကြယ္မႈသည္ တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု ဆက္စပ္လ်က္ ရွိၾက၏။ ယုံၾကည္မႈ မပါဘဲ ကုိးကြယ္မႈ မျဖစ္ႏုိင္။ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ထားေသာ ဘာသာတရားကုိ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္က မယုံၾကည္လွ်င္ ဘာသာတရား၏ အက်ိဳးေပး ေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ားကလည္း ေလ်ာ့ပါးသြားႏုိင္၏။

ယုံၾကည္မႈ သုံးမ်ိဳး

ယုံၾကည္မႈကုိ

၁။ သာမန္ ယုံၾကည္မႈ၊

၂။ အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္မႈ၊

၃။ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈဟု သုံးမ်ိဳး ခြဲျခားၾကည့္ႏုိင္၏။

သာမန္ယုံၾကည္မႈ

သာမန္ယုံၾကည္မႈသည္ မိရုိးဖလာ ယုံၾကည္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ႏုိင္၏။ မိဘႏွစ္ပါး (သုိ႔) ဘုိးဘြား အစဥ္အဆက္ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားမ်ားကုိ စဥ္းစားေ၀ဖန္မႈ၊ ဆင္ျခင္သုံးသပ္မႈ မပါဘဲ၊ ယုံၾကည္ျခင္းမ်ိဳးကုိ သာမန္ယုံၾကည္မႈဟုဆုိႏုိင္၏။

အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္မႈ

အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္မႈမ်ားသည္ စာေပမ်ားကုိ ဖတ္ရႈၿပီး အသိဉာဏ္မ်ား တုိးပြားလာျခင္း ေၾကာင့္ျဖစ္ႏုိင္၏။ သာမန္ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ထက္ ပုိမို အဆင့္အတန္းရွိ၏။ အသိဉာဏ္လည္း ပုိမို ရွိ၏။ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာေရးစာေပမ်ားကုိ ေလ႔လာ ဖတ္ရႈေလ႔လာ၏။ သက္ဆုိင္ရာ တရားဓမၼမ်ားကုိ နည္းမ်ိဳးစုံႏွင့္ နာၾကား၏၊ သိလုိသည္မ်ားကုိ ဘာသာေရး ဆရာမ်ားအထံသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္ ေမးျမန္း၏၊ မိမိကုိယ္တုိင္ တရားေတာ္အတုိင္း မက်င့္ႀကံ အားမထုတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ နားလည္ တတ္ကၽြမ္းေအာင္ ေလ႔လာထား၏။ တစ္ပါးသူတုိ႔အား မိမိကဲ႔သုိ႔ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေအာင္ တုိက္တြန္း အားေပးျခင္းမ်ိဳး ျပဳလုပ္တတ္၏။ အရမ္းကာေရာ ယုံၾကည္သည္မ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ စဥ္းစဥ္းစားစား ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ျဖင့္ အေၾကာင္း အက်ိဳး၊ အေကာင္းအဆုိးကုိ ခြဲျခားနားလည္ႏုိင္သည့္ ဤကဲ႔သုိ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ အလယ္အလတ္ ယုံၾကည္သူ ဟု ေခၚဆုိႏုိင္၏္။

အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈ

အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈဆုိသည္မွာ မိမိကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားအတြက္ အကာအကြယ္ ေပးရမည္ဆုိလွ်င္ မိမိအသက္ကုိပင္ စေတး၀ံ႕၊ စေတးခံႏုိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကုိ ဆုိလုိ၏။ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္ၾကသူမ်ားသည္ လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ ယုံၾကည္သူမ်ား မဟုတ္သည္ကေတာ့ ေသခ်ာပါ၏။

ငယ္ရြယ္သည့္အခ်ိန္ ကေလးငယ္တုိ႔၏ ဦးေႏွာက္အသိဉာဏ္ထဲသုိ႔ အတင္းရုိက္သြင္း၍ ျဖစ္ေစ၊ အသိဉာဏ္ပညာ မရွိဘဲ မစဥ္းစား မခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္၍ ျဖစ္ေစ။ ထြက္ေပါက္ပိတ္ေနသည့္ အတြက္ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ စာေပအမ်ားအျပားကုိ ဖတ္ရႈၿပီး စာေပမ်ားမွ တစ္ဆင့္ ဘာသာတရားမ်ား ႏႈိင္းယွဥ္ေ၀ဖန္၍ ျဖစ္ေစ၊ အသိထူး အက်င့္ထူးမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေစ၊ စသည့္အေၾကာင့္မ်ားေၾကာင့္ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသို႔ ေရာက္သြားၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္ႏုိင္၏။

စေတး၀ံ႔သူမ်ား

အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈဆုိသည္မွာ မိမိ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားအတြက္ အကာအကြယ္ ေပးရမည္ဆုိလွ်င္ “မိမိအသက္ကုိ မေႏွး ေပးဆပ္ စေတး၀ံ႔သူမ်ား”ကုိ ဆုိလုိပါ၏။

ငယ္စဥ္အခါ ကေလးတုိ႔၏ ႏုနယ္သည့္ အသိဉာဏ္မ်ားကုိ အေျခခံလွ်က္ ဘာသာေရး သေဘာ တရားမ်ား အတင္းအဓမၼ သြတ္သြင္းကာ သံမႈိ ရုိက္စြဲထားသလုိ ရုိက္စြဲထား၏။ ထုိကေလးတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ အသိဉာဏ္အေပၚ သြတ္သြင္းရုိက္ႏွိပ္ထားေသာ ဘာသာေရးတုိ႔က ေသသည့္ တုိင္ေအာင္ မေပ်ာက္ပ်က္ႏုိင္ေတာ့ ။

အထူးသျဖင့္ အေၾကာက္တရားမ်ားႏွင့္ ခ်ိန္းေျခာက္လ်က္ ရုိက္ႏွိပ္ထားသည့္ ဘာသာေရးက ပုိမုိ စြဲၿမဲ ခုိင္မာလွ၏။ ထုိအေၾကာက္တရားမ်ားကပင္ စဥ္းစား ဆင္ျခင္မႈ နည္းပါးလွ်က္ ဘာသာေရးကုိ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႔ေပးလုိက္ေတာ့၏။

ငယ္စဥ္ကတည္းက စြဲၿမဲခုိင္မာလာသည့္ အေၾကာက္တရာမ်ားက အေၾကာင္း အက်ိဳး၊ အေကာင္း အဆုိးကုိ မခြဲျခား မေ၀ဖန္ႏုိင္ေတာ့။ ဆင္ျခင္ စဥ္းစားဖုိ႔အတြက္လည္း အခ်ိန္မေပးႏုိင္၊ ဦးေႏွာက္အသိဉာဏ္ ကလည္း လက္မခံႏုိင္ေတာ့။ အေၾကာက္တရားမ်ားက စြဲၿမဲခုိင္မာ၍ ေနေခ်ၿပီ။

အသိဉာဏ္ပညာ နည္းပါးၾကေသာ လူသားတုိ႔အတြက္ အဓိပၸါယ္ရိွေသာ လုပ္ရပ္၊ အဓိပၸါယ္မဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္၊ တန္ဖုိးရိွေသာ လုပ္ရပ္၊ တန္ဖုိးမဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္၊ မိမိအတြက္၊ မိမိႏွင့္ ပတ္သက္ေနသည့္ ေဆြမ်ိဳး၊ အသုိင္းအ၀ုိင္း၊ မိမိႏုိင္ငံ၊ ေလာက၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးက်ိဳး၊ ပတ္၀န္းက်င္၏ ေကာင္းက်ိဳး၊ ဆုိးက်ိဳး၊ စသည္တုိ႔ကုိ နားမလည္၊ စိတ္မ၀င္စား၊ တုိက္တြန္းသူ ရွိလာပါကလည္း ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ကုိ နားမလည္၊ မေ၀ဖန္ မပုိင္းျခားႏုိင္၊ မိမိလုပ္လုိေသာ အရာက္ုိသာ တေဇာက္ကန္းလုပ္တတ္ၾကသျဖင့္ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္သြားၾကေသာ အစြန္းေရာက္ စေတး၀ံ႔သူမ်ားသာ ျဖစ္ေတာ့၏။

ဘ၀၏ ပန္းတုိင္သုိ႔

ဘာသာေရးစာေပမ်ားကုိ ဖတ္ရႈေလ႔လာၾကသည့္ လူသားတုိ႔အဖုိ႔ ဘာသာတရား အားလုံး၏ သေဘာထားကုိ ၿခဳံငုံ သုံးသပ္မိၾကသျဖင့္ ပုိ၍ တန္ဖိုးရွိေသာ ဘာသာတရားကုိ ရွာေဖြတတ္လာ၏။ ဘာသာတစ္ခုႏွင့္တစ္ခု၊ အမွန္ႏွင့္အမွား၊ အဆုိးႏွင့္အေကာင္းကုိ ႏႈိင္းႏႈိင္းခ်ိန္ခ်ိန္ျဖင့္ ဆင္ျခင္ဆုံးျဖတ္ တတ္လာ၏။

ဘာသာေရးအသိဉာဏ္မ်ား ၾကြယ္၀လာသည္ႏွင့္အမွ် ပုိ၍ ျမင့္ျမတ္သည့္ ဘာသာတရားကုိ ကုိးကြယ္ ယုံၾကည္တတ္လာၿပီး၊ မိမိယုံၾကည္ ကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားကုိလည္း အသက္တမွ် ယုံၾကည္ကုိးစားကာ “အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔” ေရာက္ေအာင္ ပုိ႕ေဆာင္ေပးလုိက္ေတာ့၏။ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈသုိ႔ ေရာက္ရွိျခင္းသည္ ဘ၀၏ အမွန္တရား၊ ဘ၀၏အဓိပၸါယ္၊ ဘ၀၏ အလွသစၥာတရား၊ ဘ၀၏ အျမင့္ျမတ္ဆုံး ပန္းတုိင္သုိ႔ ေရာက္ျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

စဥ္းစားစရားမ်ား

လူသားတုိ႔၏ အဆုံးစြန္ထိ ယုံၾကည္မႈမ်ားသည္ ဘာသာတရားအတြက္ ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ ၾကည္ၫုိေလးစားစရာ ေကာင္းလွ၏။ သုိ႔ေသာ္ မိမိတုိ႔ စေတးေနေသာ ဘာသာတရားသည္ အမွန္တကယ္ စေတးသင့္ေသာ ဘာသာတရားျဖစ္ပါ၏ေလာ? ဆုိသည့္ ေမးခြန္းကုိေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္စားသင့္ၾက၏။

ဥပမာ ဘာသာတရားက မိမိအတြက္ အသက္အႏၲရာယ္ ေပးမွာကုိ ေၾကာက္သျဖင့္ မိမိအသက္ကုိ စေတး၀ံ႔သည္ေလာ?၊ ထုိသုိ႔မဟုတ္ ဘာသာတရားေၾကာင့္ မိမိ၊ မိမိေဆြမ်ိဳး၊ အသုိင္းအ၀ုိင္းစသည္မ်ား ရာထူးအာဏာပါ၀ါ၊ ၾသဇာ၊ အင္ပါယာမ်ား တုိးတက္လာမည္။ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား တုိးတက္လာမည္။ ပညာရပ္ေတြ အတုိင္းအဆ မရွိႏုိင္ေလာက္ တတ္ေျမာက္လာမည္၊ တီထြင္ ႀကံဆႏုိင္လာမည္။ ထုိ႔အတြက္ေၾကာင့္ ယင္းဘာသာကုိ မိမိႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ အတၱေလာကအတြက္ ရည္ရြယ္၍ အသက္ကုိ စေတး၀ံ႔သည္ေလာ?။

သုိ႔မဟုတ္ ယင္းဘာသာတရားက မိမိ၏ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းမွန္ကုိ ၫႊန္ျပေပးသည့္အတြက္၊ မိမိႏွင့္ ဆက္စပ္ေနသည့္ ပတ္၀န္က်င္ကုိ ေကာင္းက်ိဳးျပဳသည့္အတြက္ အသက္ကုိ မေႏွး ေပးဆပ္၀ံ႔သည္ေလာ?။

အသက္ကုိ စေတး၀ံ႔ေလာက္သည့္အထိ ေပးဆပ္မႈသည္ သာမန္အားျဖင့္ မျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္သင့္သည္ ကုိေတာ့ လူသားအားလုံး သတိမူသင့္ စဥ္းစားသင့္ၾကသည္ဟု ထင္ျမင္မိ၏။

ငယ္ရြယ္ ႏုနယ္သည့္အခ်ိန္

လူသားမ်ားတြင္ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္သည့္အခ်ိန္တြင္ အသိပညာ မၾကြယ္ေသးျခင္း၊ ကေလးတုိ႔၏ မွတ္စိတ္ သိစိတ္မ်ားသည္ အေရာင္းမစြန္းထင္းေသးျဖင့္ အျဖဴထည္သက္သက္နီးပါး ျဖစ္ျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ဘာသာတရား လူ႕ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကုိ သက္ဆုိင္ရာ မိဘတုိ႔က သင္ၾကားေပးရသည္မွာ လြယ္ကူလွ၏။

ဆရာ ဆရာမတုိ႔ကလည္း စြမ္းႏုိင္သည့္အေလ်ာ္က္ သင္ၾကားေပးၾက၏။ မိဘ ဆရာတုိ႔ သင္ၾကား ေပးလုိက္ေသာ ဘာသာတရား လူ႕ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကုိ မွတ္သား နာခံ၍ အခ်ိန္တန္ အရြယ္ေရာက္ လူလား ေျမာက္ေသာအခါ မိဘဆရာသမားတုိ႔ သင္ၾကားေပးလုိက္သည့္အတုိင္း လူလိမၼာ လူယဥ္ေက်းမ်ား အမ်ား အျပား ေပၚေပါက္လာၾကေတာ့၏။

ထိတ္လန္႔စရာ အသြင္တစ္ရပ္

ယခုေခတ္တြင္ လူသား အေတာ္မ်ားမ်ားသည္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး စသည္ျဖင့္ အေရးေပါင္းမ်ားစြာတုိ႔ျဖင့္ လုံးလည္ခ်ာလည္ လုိက္ေနၾကရာ၊ မိဘ ဆရာသမားမ်ားက မိမိတုိ႔၏ သားငယ္ သမီးငယ္ တပည့္ငယ္တုိ႔အား စိတ္ေရာကုိယ္ပါ ဘာသာတရား လူ႕ယဥ္မႈမ်ားကုိ မသင္ေပးႏုိင္ၾကေတာ့ေခ်။

ထုိအခါ ငယ္ရြယ္သူ သား သမီး တပည့္တုိ႔အတြက္ လူလိမၼာ လူယဥ္မ်ား ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္ေစ ဖုိ႔မွာ ထိတ္လန္႔စရာ အသြင္တစ္ရပ္အျဖစ္ တည္ရွိေနေတာ့သည္။

တာ၀န္သိသူမွာ တာ၀န္ရွိ

“တာ၀န္သိသူမွာ တာ၀န္ရွိ၏”ဟု ေရွးပညာရွိႀကီးမ်ား မိန္႔ဆုိခဲ႔ၾက၏။ လူလိမၼာ လူယဥ္ေက်းမ်ား အသီးသီး ေပၚေပါက္၍ ကမၻာေလာကႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းေစရန္။ လူသားမ်ားတြင္ အတၱမာနမ်ား နည္းႏုိင္သမွ် နည္းပါးေစရန္ တာ၀န္သိၾကေသာ လူသားတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိၾက၏။ အထူးသျဖင့္ မိဘမ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တုိ႔မွာ အဓိကအားျဖင့္ တာ၀န္ရွိလာ၏။

တာ၀န္သိရွိသည္ကုိ တာ၀န္သိမႈႏွင့္ ႏႈို္င္းခ်ိန္၍ မိမိပုိင္ဆုိင္ ႏုိင္းနင္းသည့္အေလ်ာက္ ဘာသာေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနသည့္ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကုိ တာ၀န္ယူ လုပ္ေဆာင္ ေျဖရွင္း သင္ေပးၾကလွ်င္ ယေန႔လူငယ္ေလးမ်ားသည္ ေနာင္တစ္ခ်ိန္တြင္ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ား၊ သားေကာင္း၊ သမီးေကာင္းမ်ား၊ ႏုိင္ငံသားေကာင္း၊ သမီးေကာင္း၊ ကမၻာ့သားေကာင္း သမီးေကာင္းမ်ား။ တပည့္ေကာင္း တပည့္ျမတ္ တပည့္မြန္မ်ား အမွန္တကယ္ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာမည္မွာ အမွန္မုခ်ပင္။

ဆုိလုိသည္မွာ လူသားအားလုံး ယဥ္ေက်းလိမၼာေစဖုိ႔၊ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား ထားရွိႏုိင္ဖုိ႔၊ အတၱမာနမ်ား ကင္းစင္ႏုိင္သမွ် ကင္းစင္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ လူသားအားလုံးမွာ တာ၀န္ရွိ၏။ ထုိ႔ထက္ မိဘ၊ ဆရားသမားတုိ႔မွာ ပုိ၍တာ၀န္ရွိ၏။ တာ၀န္အရွိဆုံးမွာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တုိ႔ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ကုိယ္တုိင္က ယဥ္ေက်းလိမၼာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမရွိ၊ အတၱမာနကုိ ေရွ႕တန္းတင္၍ မိမိကုိယ္က်ိဳးအတြက္သာ စဥ္းစားေနၾကလွ်င္ သားငယ္ သမီးငယ္ တပည့္ငယ္တုိ႔ ေနာင္ေရးမွာ ရင္ေလးစရာပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

တိရစၦာန္ပင္ သင္၍ရ

လူသားတုိ႔က မိမိတုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္း ငယ္ရြယ္သည့္ အိမ္ေမြးတိရစ ၦာန္ေလးမ်ားကုိ မိမိတုိ႔ လုိအပ္သည့္ ပုံစံအတုိင္း ပုံစံသြင္း သင္ၾကားေပးၾက၏။ ထုိက္သင့္သေလာက္ တတ္ေျမာက္သည္ကုိလ့ည္း လူတုိင္း သိရွိၾက၏။ ထုိသုိ႔ဆုိလ်င္ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တုိ႔က ကေလးမ်ား အသိပညာ ႏုနယ္သည့္အခ်ိန္တြင္ မိမိတုိ႔ ျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္း လူ႕ယဥ္ေက်းမႈ တရားမ်ား၊ ကုိယ္ခ်င္းစာ တရားမ်ားကုိ ပုံစံသြင္း သင္ၾကားေပးလုိက္လွ်င္ ပုိ၍ အဆင္ေျပႏုိင္မည္ ထင္ပါ၏။

လူယုတ္မာႀကီး

ၿဗိတိန္ ႏိုင္ငံက စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္တစ္ဦး ေရးသားထားေသာ စာတစ္ပုိဒ္ကုိ သတိရမိ၏။ “ကေလးငယ္မ်ား အား၊ ဘာသာတရား ယဥ္ေက်းမႈမပါဘဲ ပညာေရးသက္သက္ကုိသာ သင္ၾကားေပးလုိက္ပါ။ အရြယ္ေရာက္ လူလားေျမာက္ေသာအခါ ပရိယာယ္ၾကြယ္ေ၀ေသာ လူယုတ္မာႀကီး ျဖစ္သြားပါလိမ့္မည္”ဟု သူက ဆုိခဲ႔၏။ စဥ္းစားစရာ ေတြးေတာစရာပင္။

အေရာင္ဆုိးျခင္း

လူသားတုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈသေဘာတြင္ အသိမၾကြယ္ ကေလးငယ္တုိ႔ဘ၀က အလြန္ျဖဴစင္၏။ ကေလးတုိ႔၏ ယုံၾကည္မႈသည္ အလြန္ရုိးသား ေျဖာင့္မတ္၏။ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈတုိ႔ မရွိ။ ထုိကေလးငယ္တုိ႔၏ အျဖဴေရာင္ အသိဉာဏ္ေပၚတြင္ ယုံၾကည္ျခင္း၊ ယဥ္ေက်းျခင္း၊ စာနာနားလည္ျခင္း၊ အတၱမာနမ်ား ကင္စင္ေစျခင္း၊ စသည့္ ျမင့္ျမတ္သည့္ ဘာသာေရး အေရာင္မ်ား ဆုိးေပးလုိက္ေသာအခါ မိဘ၊ ဆရာ၊ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္တုိ႔ ဆုိးလုိက္သည့္ အေရာင္အတုိင္း စိတ္ႀကိဳက္ပုံစံမ်ား အမ်ားအားျဖင့္ ထြက္ေပၚလာေတာ့၏။

ဘာသာေရး၏ အက်ိဳးရဒ္

မိမိကုိးကြယ္သည့္ ဘာသာတရားကုိ ယုံၾကည္မႈရွိျခင္းေၾကာင့္ လိမၼာ ယဥ္ေက်းလာျခင္း၊ ႀကီးသူကုိ ရုိေသ၊ ရြယ္တူကုိ ေလးစား၊ ငယ္သူကုိ သနားတတ္လာျခင္း၊ “ငါလုိလူ မရွိ”ဟူသည့္ အတၱမာနမ်ား ကင္းစင္လာျခင္း၊ ေလာကေကာင္းက်ိဳး ပတ္၀န္က်င္ေကာင္းက်ိဳးမ်ား ေဆာင္ရြက္တတ္လာျခင္း၊ ခ်မ္းသာသူကုိ ေတြ႕လွ်င္ မနာလုိမႈ ၀န္တုိမႈမ်ား ကင္းစင္လာၿပီး ၀မ္းေျမာက္ေသာ စိတ္ထားမ်ား ထားတတ္လာျခင္း၊ ဆင္းရဲသူ ကုိယ့္ထက္နိမ့္ပါးသူတုိ႔ႏွင့္ ေတြ႕ေသာအခါ မိမိအတၱကုိ ေရွ႕တန္းမတင္ ေတာ့ဘဲ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမ်ားထား တတ္လာျခင္း၊ ရုိင္းပင္း ကူညီလုိသည့္ စိတ္ဓာတ္မ်ား တဖြားဖြား ေပၚေပါက္လာျခင္း၊ စသည့္ ေကာင္းက်ိဳးတရားတုိ႔သည္ ဘာသာတရားကုိ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိလာေသာ အက်ိဳးရလဒ္ အသီးအပြင့္မ်ားပင္ျဖစ္ေတာ့၏။

ဘာသာေရးအေျခခံ

ဘာသာတရား စစ္မွန္လွ်င္ မည္သည့္ လူသားကုိမဆုိ ဆင္းရဲမႈ ပူပန္မႈ စိုးရိမ္မႈ ေၾကာင့္ၾကမႈ ပယ္ေဖ်ာက္ေပးႏုိင္သည့္ နည္းလမ္း အစစ္အမွန္ရွိရ၏။

နည္းလမ္းေကာင္းမွ၊ ဘာသာတရား စစ္မွန္မွ လူသားတုိ႔သည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈမ်ားကုိ ရရွိႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။

ဘာသာေရးသည္ တစ္ဘ၀စာ မဟုတ္သည့္အတြက္ လူသားတုိ႔ အေျခခံမွစ၍ သတိထားသင့္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မည္သည့္ဘာသာသည္ ဘာေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရသနည္း?။ ဘယ္လုိနည္းမ်ိဳးႏွင့္ ေပၚလာရသနည္း?။ က်င့္စဥ္က အဘယ္သုိ႔ ရွိသနည္း?။ ယင္းက်င့္စဥ္သည္ မည္သုိ႔ မည္ပုံ အားထုတ္ရသနည္း?။ စသည့္ စသည့္ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာကုိ လူသားတုိင္း ေလ႔လာစစ္ေၾကာရေပ လိမ့္မည္။

စစ္မွန္သည့္ ဘာသာတရားျဖစ္ဖုိ႔ တည္ေထာင္သည့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္၏ အက်င့္၊ စရုိက္၊ ၀ါသနာ၊ အနစ္နာခံမႈ စသည္တုိ႔ကုိ မည္သည့္ဘာသာ၀င္ မဆုိ အေျခခံ က်က် ေလ႔လာ ဆည္းပူးသင့္၏။ အေျခခံမွ စ၍ မေလ့လာ မဆည္းပူးလ်င္ သာမန္ယုံၾကည္မႈ (သုိ႔) မိရုိးဖလာ၊ အစဥ္အလာအရ ကုိးကြယ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကေပေတာ့မည္။

အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္

ေလာကတြင္ မည္သည့္ ဘာသာရပ္ကုိမဆုိ သင္ၾကားတတ္ေျမာက္လုိလွ်င္ အေျခခံမွ၍ က်နစြာ ဆည္းပူး သင္ယူရ၏။ အေျခခံမ်ား မေကာင္းဘဲ ႀကီးမားသည့္ မည္သည့္ေအာင္ျမင္မႈမ်ိဳးကုိမွ မရႏုိင္။

အေျခခံ အုတ္ျမစ္ မေကာင္းသည့္ အထပ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမင့္မားသည့္ အေဆာက္အဦးကုိ တည္ေဆာက္လွ်င္ ျမင့္မားေလေလ ျမန္ျမန္ ၿပိဳက် ပ်က္စီးေလေလပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။

အေျခခံမပါေသာ ပညာသင္ယူ ဆည္းပူသူတုိ႔သည္လည္း အထက္တန္းေရာက္ေလ၊ ပညာတတ္သူ၊ အသိဉာဏ္ရွိသူတုိ႔ ေရွ႕ေမွာက္သုိ႔ ေရာက္ရွိေလ၊ ေခါင္းမေဖာ္ မ်က္ႏွာ မျပ၀ံ့ဘဲ ပ်က္စီး အရွက္ကြဲရေလေလ သာ ျဖစ္ေတာ့၏။ ပညာတတ္၊ ပညာရွိ၊ အသိဉာဏ္ရွိသူ ျဖစ္ခ်င္လွ်င္ အေျခခံေကာင္းဖုိ႔ လုိသည္မွာ သိသာ ထင္ရွားလွ၏။

ထုိ႔ထက္ ပုိ၍ပုိ၍ အေရးႀကီးသည္မွာ ဘာသာတရားသုိ႔ ခ်ဥ္းကပ္လုိသူ ဘာသာတရား ရွိခ်င္သူတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ ယုံၾကည္ ခ်ဥ္းကပ္ ဆည္းကပ္လုိသည့္ ဘာသာတရား မူရင္း အေျခခံမ်ားကုိ မေမ႔ မေလ်ာ့ မေပါ့ဆဘဲ အေျခခံမွ စ၍ ေကာင္းမြန္စြာ ေလ႔လာေစလုိပါေၾကာင္း အသိေပးရင္း။ အေျခခံမ်ား ေကာင္းေစခ်င္။

၀န္ခံခ်က္

စာေရးသူ ေရးသားခဲ႔ၿပီးေေသာ “ရင္းႏွီးမႈႏွင့္ ရလဒ္မ်ား” စာအုပ္ရွိ နိဒါန္းကုိ အေျခခံ၍ ဤစာမူကုိ ျပန္လည္ေရးသား ပညာဒါနျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေမာင္ပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)

Pyinyar08@gamil.com

ဘန္ဘာမ္းရုေက်ာင္းတုိက္၊ ဘန္ေကာင္ႏြိဳင္းရပ္ကြက္။

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ




ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အရင္းေလးေတာ့ မဆုံးေစခ်င္

အရင္းေလးေတာ့ မဆုံးေစခ်င္

ဦးပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)

ဘာသာတရားမ်ား

ကမၻာေပၚတြင္ လူသားမ်ား သန္းေပါင္း ေထာင္ႏွင့္ခ်ီ၍ ရွိၾကသည္။ ထုိလူသားမ်ားတြင္ လုိခ်င္မႈ အမ်က္ထြက္မႈ၊ ေတြေ၀ေငးေမာမႈမ်ား လူတုိင္း ကုိယ္စီ ရွိၾက၏။

လုိခ်င္မႈ၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ တပ္မက္မႈ၊ သံေယာဇဥ္ ရွိမႈ စသည္တုိ႔ႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနေသာ ေလာဘအရင္းခံသည့္ အေၾကာက္တရားမ်ား၊ ပူပန္စုိးရိမ္မႈမ်ား၊ ထိတ္လန္႔စရာမ်ား ရွိၾကျပန္၏။

ထုိအေၾကာက္တရားမ်ား ပူပန္စုိးရိမ္မႈမ်ား၊ ထိတ္လန္႔စရာမ်ား ကြယ္ေပ်ာက္ေစရန္ လူသားတုိ႔သည္ မိမိတုိ႔၏ စိတ္ကုိ ေအးၿငိမ္းေအာင္ လုပ္ေဆာင္ ရွာေဖြၾကရင္းျဖင့္ လူသားတုိ႔၏ အတၱႏွင့္ ေလာဘကုိ အေျခခံလဆက္ ဘာသာတရားမ်ား အသီးသီး ေပၚေပါက္လာရျခင္းျဖစ္၏။

ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္

လူသားတုိင္းသည္ ဘ၀၏ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ အလုိရွိၾက၏။ လူသားတုိ႔ အလုိရွိၾကေသာ အရာမ်ားသည္ စိတ္၏ ခံစားမႈႏွင့္ လုိရင္းအားျဖင့္ သက္ဆုိင္၏။

လူသားတုိ႔က ရုပ္ျဒဗ္ ပစၥည္း၀တၳဳမ်ားႏွင့္ အေဆာင္အေယာင္မ်ားက ၿငိမ္ခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္မ်ားကုိ ျပည့္ျပည့္၀၀ ေပးႏုိင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနၾက၏။ သုိ႔ေသာ္ ထုိအရာမ်ားက အဆုံးစြန္အထိ ျပည့္ျပည့္၀၀ မေပးႏုိင္ၾက။ တဒဂၤခဏသာ ေျဖဆည္ရာအျဖစ္ ေပးစြမ္းႏုိင္ၾကၿပီး ၾကာေတာ့လည္း ရုိးအီ သြားၾကျပန္၏။

ဘာသာတရားမ်ားကသာ လူသားတုိ႔ အလုိရွိေနေေသာ စိတ္၏ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမ်ားကုိ ထာ၀စဥ္ ေပးစြမ္းႏိုင္ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘာသာတရားမ်ားကုိ အသိဉာဏ္ရွိေသာ လူသားတုိ႔ ရွာေဖြ ဆည္းကပ္ ကုိးကြယ္ၾကျခင္း ျဖစ္ေပမည္။

စဥ္စားစရာမ်ား

သုိ႔ေသာ္ မိမိတုိ႔ ကုိးကြယ္ေနသည့္ ဘာသာတရားက စိတ္၏ ေပ်ာ္ရႊင္ၿငိမ္းခ်မ္းမႈမ်ား အမွန္တကယ္ ေပးႏုိင္၊ မေပးႏုိင္ ဆုိသည္ကုိေတာ့ အသိဉာဏ္ရွိေသာ လူသားတုိ႔ အေသအခ်ာ စိစစ္ စဥ္းစားရာ၏။

ဘာသာတရားမ်ားသည္ ကုိးကြယ္သူ လူသားမ်ားအား ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ားကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္ၾကသလုိ၊ ဆုိက်ိဳးမ်ားကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္ၾကပါသေလာ?၊ ဘာသာတရား ကိုးကြယ္ျခင္းေၾကာင့္ ရရွိႏုိင္ေသာ အက်ိဳးအျပစ္တုိ႔ကုိလည္း သတိခ်ပ္သင့္လွ၏။

လူ႕ဘ၀သည္ တန္ဖိုး အလြန္ႀကီးမားလွ၏။ တန္ဖုိးႀကီးမားေသာ လူ႕ဘ၀ကုိ ရရွိေသာ လူသားတုိ႔အဖုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ မိမိ ဂုဏ္ယူသင့္၏။ လူသားသည္ အသိဉာဏ္ပညာရွိ၏။ စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္၏။ အေကာင္းအဆုိးကုိ သိ၏။ ဆင္းရဲမ်ိဳးစုံကုိ ခံစားၾကရသည့္အခါ ပူပန္မႈ ေသာကေတြက တသီတတန္း။ ခ်မ္းသာသုခကုိ ခံစားၾကရသည့္အခါ ေပ်ာ္မဆုံး ရႊင္မဆုံး တၿပဳံးၿပဳံး။ ၿပဳံးတစ္လွည့္ မဲ႔တစ္ခါ လူ႕ဘ၀ လူ႕အရသာမ်ားကုိ ခံစားၾက၏။

ခ်မ္းသာသုခကုိ ခံစားၾကရသည့္အခါ လူ႕ဘ၀ လူ႕ေလာကႀကီးကုိ ေမ႔ေလ်ာ့ ေနတတ္ၾကေသာ္လည္း ဆင္းရဲဒုကၡကုိ ခံစားၾကရသည့္အခါ အားကုိးရာကုိ အလ်င္အျမန္ ရွာေဖြၾကေတာ့၏။ အခ်ိဳ႕လူသားက မိဘေတြကုိ အားကုိ၏။ အခ်ိဳ႕က ေဆြမ်ိဳး၊ အခ်ိဳ႕က ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမ၊ အခ်ိဳ႕က အာဏာပုိင္ အဖြဲ႕အစည္း၊ အခ်ိဳ႕က ေဗဒင္ဆရာ၊ အခ်ိဳ႕က ဘုိးေတာ္၊ နတ္ကေတာ္၊ အခ်ိဳ႕ ရုိးရာနတ္မ်ား စသည္ျဖင့္ အားကုိရာကုိ အသီးသီး ရွာေဖြၾက၏။

မိမိတုိ႔ ရွာေဖြၾကေသာ အားကုိးရာမ်ားသည္ အမွန္တကယ္ပင္ အားကုိးထုိက္ပါသေလာ?။ ဆင္းရဲဒုကၡ ေသာကေ၀ဒနာမီးမ်ားကုိ ဆုံးခန္းထိေအာင္ ဖယ္ရွားေပးႏုိင္သည့္ စြမ္းရည္သတၱိထူးမ်ား ရွိပါသေလာ။ စဥ္းစား ဆင္ျခင္ သုံးသပ္၍ ဘာသာတရား ကုိးကြယ္မႈအတြက အေသအခ်ာ စဥ္းစား ဆုံးျဖတ္ၾကရာ၏။

စစ္ေၾကာ ေ၀ဖန္သင့္

လူသားတုိ႔ အမိ၀မ္းၾကာတုိက္၌ ကိန္းေအာင္း (ပဋိသေႏၶ) ေနခဲ႔ခ်ိန္မွ စ၍ ဆင္းရဲမ်ိဳးစုံ အဖုံဖုံကုိ ခံစားခဲ႔ၾကရ၏။ မိခင္၏ အသြားအလာ အစားအေသာက္ အေနအထုိင္ မဆင္ျခင္မႈတုိ႔ေၾကာင့္ ရင္ေသြးမ်ား ဆင္းရဲမ်ိဳးစုံ အဖုံဖုံကုိ ပုိ၍ပုိ၍ ခံစားၾကရန္၏။

တဏွာ ေလာဘစသည့္ ကိေလသာတရားမ်ား ဖုံးလႊမ္း ဖိစီး ႏွိပ္စက္မႈတုိ႔ေၾကာင့္ ႀကီးျပင္းလာေသာအခါ ကုိယ္၀န္ရွိစဥ္က ခံစားခဲ့ရေသာ ဆင္းရဲမႈမ်ားကုိ လူသားတုိ႔ အမွတ္မရ သတိမရၾကေတာ့ေခ်။

မ်ားေသာအားျဖင့္ အမိ၀မ္းၾကာတုိက္မွ ေမြးဖြားလာၾကသည့္ လူသားအားလုံးလုိလုိ “ငုိျခင္းသေဘာ”ျဖင့္ လူ႕ေလာကထဲ ၀င္ေရာက္လာၾကခဲ႕၏။ လူ႕ေလာက လူ႕ဇာတ္ခုံေပၚသုိ႔ ကန္႔လန္႔ကာဖြင့္ ၀င္ေရာက္လာၾကေသာ ဥမမယ္အရြယ္ ကေလးငယ္တုိ႔၏ ငုိျခင္းသေဘာကိုလည္း အသိဉာဏ္ရွိေသာ လူသားတုိ႔ စဥ္းစားေတြးေခၚ စစ္ေၾကာ ေ၀ဖန္သင့္လွ၏။

ကုန္ဆုံးသြားခ်ိန္မ်ား

လူသားတုိ႔ ေမြဖြားလာခဲ႔ခ်ိန္မွ စတင္၍ စကားေျပာတတ္ရန္ ၅-ႏွစ္သား အရြယ္ေလာက္အထိ အမိအဖတုိ႔၏ သြန္သင္ ဆုံးမမႈမ်ားေအာက္တြင္ ေနၾကရ၏။ ထုိ႔ေနာက္ အတတ္ပညာ ရွာေဖြျခင္းစသည္ျဖင့္ အႏွစ္ ၂၀-ခန္႔ အခ်ိန္ကုန္ဆုံးၾကရျပန္၏ ဘြဲ႕ရ၍ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာမ်ား သင္ၾကားခ်ိန္ ၿပီးဆုံးသြားျပန္ေတာ့လည္း အနားမေနရ၊ လူ႕ေလာက လူ႕ပတ္၀န္းက်င္တြင္ လူတန္းေစ႔ ေနထုိင္ႏုိင္ေရးအတြက္ စီးပြားဥစၥာမ်ား ရွာေဖြၾကရျပန္၏။

လူတန္းေစ႔ ေနထုိင္ႏုိင္ၿပီဟု ယူဆၾကေသာ္လည္း လူ႕အသုံးအေဆာင္ ဇိမ္ခံပစၥည္းမ်ားက တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရုိးႏုိင္ေအာင္ ေန႔စဥ္ေန႕တုိင္းလုိ သစ္လြင္ ေပၚထြက္ေန႔သည့္အတြက္ ေခတ္ႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းရင္း (သုိ႔) အမီလုိက္ရင္း၊ သားေရး သမီးေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးစသည္ျဖင့္ အေရးကိစၥ ေျမာက္မ်ားစြာတုိ႔၏ လႊမ္းမုိးမႈေအာက္တြင္ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း ေမ်ာပါသြားၾကရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆုံးမွန္းမသိ ကုန္ဆုံးသြားၾကရေတာ့၏။

အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် အသက္အရြယ္ေတြ ႀကီးရင့္လာၾက၏။ ေနာက္ဆုံး ဘ၀၏ သေဘာတရားမ်ား၊ ဘ၀၏ အဓိပၸါယ္ႏွင့္တန္ဖုိး၊ ဘ၀၏အမွန္တရားမ်ား၊ အသက္ရွင္ေနထုိင္ျခင္း၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈမ်ားကုိ မရွာေဖြမိၾကေတာ့ဘဲ သက္တမ္းခ်ိန္မ်ား ကုန္ဆုံးသြားၾကရျပန္ေတာ့၏။

အဆင့္အတန္း

ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ဆင္းရဲျခင္း၊ ပညာတတ္ျခင္းႏွင့္ ပညာမတတ္ျခင္း၊ ရာထူးအာဏာ ပါ၀ါရွိျခင္းႏွင့္ မရွိျခင္း၊ ရုပ္ေခ်ာျခင္းႏွင့္ ရုပ္ဆုိးျခင္း-စသည္ျဖင့္ အဆင့္အတန္းခြဲျခားၾက၊ ကြဲျပားၾကေသာ လူသားတုိ႔အတြက္ အဆင့္အတန္း ခြဲျခား၍ မရႏုိင္သည္ကား “ေမြးဖြားျခင္း၊ ရွင္သန္ျခင္း၊ ေသဆုံးျခင္း”ပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ ထုိအရာကုိ ပညာရွင္ႀကီးတုိ႔က ဘ၀၏ တူၿမဲတရား သုံးပါးဟု ကင္ပြန္းတပ္ခဲ႕ၾက၏။

လူဘ၀ေရာက္လာသူ လူသားအားလုံး အရင္းမရႈံးဖုိ႕ အေရးႀကီး၏။ အျမတ္မရႏုိင္ေစကာမူ အရင္းအတုိင္း ပုံမွန္ေလးေတာ့ လည္ပတ္ေစခ်င္၏။ ေနာင္ဘ၀ဆုိသည္မွာ မေသခ်ာေသာ္လည္း ဒီဘ၀ေလးမွာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္း ေပ်ာ္ရႊင္ ေစခ်င္ပါ၏။

လူ႕ဘ၀တြင္ စီးပြားဥစၥာ ရွာေဖြျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အရင္းရႈံးသြားလ်င္ ယုတ္စြအဆုံး တစ္တ၀စာအတြက္ နလန္မထူႏုိ္င္ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ေသာ္လည္း လူ႕ဘ၀အရင္းအႏွီးႀကီး ဆုံးရႈံးသြားပါက တစ္သံသရာလုံး နလန္မထူဘဲ ရွိေခ်ေတာ့မည္။

အေရးပါလွ ကေလးဘ၀

ေျပာင္းလဲလာေသာ ေခတ္ စနစ္တုိ႔အရ အရာအားလုံးတုိ႔သည္ ထိန္းခ်ဳပ္၍ မရ၊ ျဖစ္ ပ်က္ ေျပာင္းလဲမႈတုိ႔က ျမန္ဆန္လြန္းလွ၏။ အရာအားလုံးတုိ႔ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းလာ၏။ အရာအားလုံးတုိ႔ ဆုတ္ယုတ္ပ်က္စီးသြားျပန္၏။ တုိးတက္ျဖစ္ထြန္းလာသည္ကား ရုပ္ျဒဗ္ ပစၥည္း၀တၳဳမ်ား၊ ဆုတ္ယုတ္ ပ်က္စီးသြားသည္ကား စိတ္ဓာတ္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ စဥ္းစားဖုိ႔တုိ႔ေတာ့ လုိမည္ထင္ပါ၏။

ရုပ္ျဒဗ္ပစၥည္းတုိ႔ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရုိးႏုိင္ေအာင္ ေပၚထြက္လ်က္ ရွိၾက၏။ တစ္ခုကုိ သုံးလုိ႔မွ အားမရေသးခင္ အျခားတစ္ခုက အဆင္သင့္ အစားထုိး ၀င္ေရာက္ ေနရာယူႏွင့္ေနေပၿပီ။ ရုပ္ျဒဗ္ ပစၥည္း၀တၳဳမ်ား တုိးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာသလုိ စိတ္ဓာတ္ယဥ္ေက်းမႈမ်ားလည္း တုိးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာလွ်င္ သိပ္ေကာင္းမွာ-ဟု ေတြးေနမိ၏။ ထုိအေတြး၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ အေရးပါလွေသာ ကေလးတုိ႔၏ ဘ၀ကုိ စဥ္းစားမိလာ၏။

တာ၀န္ေက်ၾကဖုိ႔

ယေန႔ေတာ့ ကေလးဘ၀၊ ေနာင္ေသာ္လူႀကီး၊ ယေန႔ေတာ့ တပည့္၊ ေနာင္ေသာ္ ဆရာ၊ ယေန႔ သားသမီး၊ ေနာင္ေသာ္ မိဘ စသည္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲေနရသည္က ဓမၼတာ။ လူတုိင္းတြင္ တာ၀န္ကုိယ္စီ ရွိၾက၏။ ထုိတာ၀န္း ၀တၱရာမ်ားကုိလည္း ျမတ္ဗုဒၶက အသီးအသီး ညႊန္ၾကားထားရွိၿပီးျဖစ္၏။ ကုိယ့္တာ၀န္ ကုိယ္ေက်ဖုိ႔ေတာ့ လုိမည္ထင္ပါသည္။

အရင္းေလးေတာ့ မဆုံးေစခ်င္

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ လူသားတုိ႔ အားကုိးရာကုိ ရွာေဖြၾကရာတြင္ လမ္းေျဖာင့္ လမ္းမွန္ေရာက္ဖုိ႔ အေရးႀကီးလွ၏။ ကုိယ္မလုပ္ေဆာင္ႏုိင္သည္ႏွင့္ အမွားမ်ား၊ အသုံးမ၀င္၊ အသုံးမက်သည့္ အရာမ်ားဟု မေ၀ဖန္သင့္။ မထင္ျမင္ မယူဆသင့္၊ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္သည္မ်ားကုိ ေရြးခ်ယ္ စုစည္း၍ လုပ္ေဆာင္သြားၾကရေပအုံးမည္။

ကုိယ္ရရွိထားသည့္ ဘ၀၊ စည္းစိမ္အေပၚ သာယာ ယဇ္မူး၍ ဇိမ္ခံကာ အလုပ္ ဆက္မလုပ္လွ်င္ စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ား တစ္ေန႔တစ္ျခား ပ်က္စီး ဆုတ္ယုတ္ႏုိင္သည္ကုိ သတိမူသင့္သလုိ။ အတိတ္ဘ၀က ရရွိထားသည္ ကုသုိလ္ကံအေပၚ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္၍ ေကာင္းမႈ ကုသုိလ္မ်ားကုိ ထပ္မံ မျပဳလုပ္ေတာ့လွ်င္ ေကာင္းမႈကံ ကုန္ဆုံး ပ်က္သုဥ္း၍ မေကာင္းသည့္ ဘုံဘ၀မ်ားသုိ႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိသြားႏုိင္ေၾကာင္းကုိလည္း သတိမူသင့္၏။ ယခုလက္ရွိ ရထားသည္ ဘ၀မ်ိဳးေလး ျပန္မရႏုိင္ၾကလွ်င္ ဘ၀အရင္းပါ ဆုံးရႈံးသြားႏုိင္ေၾကာင္း အသိေပးရင္းျဖင့္။ အရင္းေလးေတာ့ မဆုံးေစခ်င္။

၀န္ခံခ်က္

ဤစာမူကုိ စာေရးသူ ေရးသားခဲ႔ေသာ “ယဥ္ေက်းေစရာ ဓမၼကဗ်ာ” စာအုပ္ရွိ နိဒါန္းကုိ အေျခခံ၍ေရးသားခဲ႔ ျခင္းျဖစ္၏။

အေမရိကန္ႏုိင္ငံ နယူေယာ့ခ္ၿမိဳ႕ရွိ မစိုးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္သုိ႔ ပုိ႔ေပးၿပီး၊ မဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပၿပီးလည္းျဖစ္၏။

သုိ႔ေသာ္ စာဖတ္သူမ်ား မွ်ေ၀ခံစားႏုိင္ရန္ ညီငယ္ ေမာင္ဖုိးသားႏွင့္ ကုိ၀ိမုတၱိတုိ႔မွတဆင့္ ျပန္လည္ လက္ဆင့္ကမ္း ကုသုိလ္ ပြားမ်ားလုိက္ပါသည္။

ဦးပညာ (မန္းတကၠသုိလ္)

Pyinyar08@gmail.com

ဘန္ေကာက္ႏြဳိင္းရပ္ကြက္၊ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ၊


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္