How Big Are You?

၁၆၊ ၅၊ ၂၀၀၉ (စေနေန ့) တုန္းက ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏလကၤာရ (ေယာဆရာေတာ္) ရဲ ့“ကူညီေဖးမ ပရဟိတ” ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ တရားေတာ္ကို အြန္လိုင္းကေန နာယူလိုက္ရပါတယ္။ ဆရာေတာ္က “ဆ၀ါလာတ သုတၱန္” ကိုအေျခခံျပီး ေဟာာၾကားဆံုးမသြားခဲ့ပါတယ္။

ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏရဲ ့တရားကို နာယူေနရင္းက ကၽြန္ေတာ္တရားတိပ္ေခြေလးတစ္ခုကို ခ်က္ခ်င္းသတိရ လိုက္တယ္။ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ၁၉၉၇ခုႏွစ္ေလာက္က ၾသစေၾတးလ်မွာ ေဟာထားတဲ့တရားေလးပါ။ "Giving & Loving" တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာမၾကာနာျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္အတၱေတြႏွင့္ ပိတ္ေလွာင္မြန္းၾကပ္မႈေတြ ျဖစ္လာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေပါ့။

တရားထဲမွာ ဆရာေတာ္က လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို အဓိကေျပာသြားပါတယ္။ Dr. Albert Schweitzer အေၾကာင္းပါ။ အာဖရိကကိုသြားျပီး ဘ၀ကိုျမွဳပ္ႏွံျပီး လူသားအက်ိဳးျပဳအလုပ္ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့အေၾကာင္းကို နားေထာင္မိတိုင္း အားက်ၾကည္ညိဳစိတ္ ျဖစ္ရပါတယ္။ သူ ့ဘ၀ႏွင့္ သူ ့လုပ္ေဆာင္မႈေတြကို စာေပမွာရွာဖတ္ေတာ့လည္း တကယ္ကို စိတ္၀င္စားဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ အတုယူဖို ့ေကာင္းပါတယ္။ ၾကည္ညိဳစရာေကာင္းပါတယ္။

သူဟာ တျခားဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ပါ။ တခါတေလ သူ ့လုပ္ငန္းအတြက္ ပိုက္ဆံလိုရင္ ဥေရာပနိဳင္ငံေတြမွာ လိုက္တရားေဟာျပီးေတာင္ ရံပံုေငြရွာတဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ ့ရဲ ့လုပ္ေဆာင္မႈေတြကေတာ့ ဗုဒၶအလုိက် ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ ့ရဲ ့စိတ္ဓါတ္ကလည္း ဗုဒၶရဲ ့အဆံုးအမကို လိုက္နာေနသူလိုပါဘဲ။ တခါက သူ ့အေၾကာင္းကို ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးႏွင့္ ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက တကယ္လို ့သာ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ဦးဇင္းတို ့က ဆုၾကီးပန္လို ့ေတာင္ ေျပာခ်င္တာတဲ့။

ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီဆရာ၀န္ၾကီးဟာ တကယ္ကိုကိုယ္က်ိဳးစြန္ ့ျပီး အမ်ားအက်ိဳးကိုလုပ္သြားခဲ့သူပါ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္လို ့နာမည္ခံထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ သူ ့စိတ္ဓါတ္ရဲ ့ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းကို မွီဖို ့ အခ်ိန္ေတာ္ ေတာ္ယူျပီး ၾကိဳးစားရအံုးမွာပါ။

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက က သူ ့ရဲ ့တရားကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ႏွင့္ အဆံုးသတ္ထားပါတယ္။ ကဗ်ာနာမည္က "Splendid Torch" တဲ့။ George Bernard Shaw ရဲ ့လက္ရာပါ။ အဲဒီကဗ်ာကို နားေထာင္ရင္း၊ ဖတ္ၾကည့္ရင္း အဲဒီကဗ်ာထဲမွာသံုးထားတဲ့ "Use Up" ဆိုတဲ့စကားလံုးေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္ ေစခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ဒီဘ၀ ကံအေလ်ာက္ရလာတဲ့ ခႏၶာၾကီးကို ဘယ္ေလာက္ထိအသံုးခ်ခဲ့ျပီးျပီလဲ။ ဘာေတြအတြက္ အသံုးခ်ခဲ့ျပီးျပီလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားအစရွိတဲ့ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းၾကီးမ်ားကေတာ့ သူတို ့ရရွိလာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ကို မိမိအက်ိဳး၊ သူတစ္ပါးအက်ိဳးေတြအတြက္ အကုန္အသံုးခ်ျပီး ဖေယာင္းတိုင္ တစ္တိုင္ရဲ ့ မီးစာေရာ၊ ဖေယာင္းေရာ ကုန္ေတာ့မွ မီးျငိမ္းသလိုမ်ိဳး အသံုးခ်လို ့ရသမွ် အကုန္ထုတ္ျပီး သံုးသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခႏၶာ၀န္ခ်မယ့္အခ်ိန္အထိ အမ်ားေ၀ေနယ်တို ့ရဲ ့အက်ိဳးကို ေရွ ့ရႈေဆာင္ရြက္ေတာ္မူသြားခဲ့ၾကပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရား ႏွင့္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းတို ့ရဲ ့တပည့္ျဖစ္ခ်င္ၾကတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေရာ ဘယ္အတိုင္း အတာအထိ ကၽြန္ေတာ္တို ့ဘ၀ေတြကို ဘာေတြအတြက္ အသံုးခ်ခဲ့ျပီးျပီလဲဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္စရာေကာင္း ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့ေနာက္ပိုင္း မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ေကာ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ေပးျပီးျပီလဲ။ လက္ဆင့္ကမ္းေပးရမယ္ဆိုရင္ေကာ ဘာေတြကို ေပးခဲ့မွာလဲ။

ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏရဲ ့တရားေတာ္ကို အဲဒီညကနာလိုက္ရာက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မေမးျဖစ္ေတာ့တဲ့ ဒီေမးခြန္းေတြေခါင္းထဲ ျပန္ေရာက္လာေအာင္ သတိေပးလိုက္သလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

"Giving & Loving" တရားေခြထဲမွာ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက က "How big are you?" လို ့ေမးထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီေမးခြန္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေရာ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမအားလံုးကိုပါ ထပ္ဆင့္ျပီး ေမးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ "HOW BIG ARE YOU?" လို ့။

Splendid Torch

This is the true joy in life:

the being used for a purpose

recognized by yourself as a mighty one.

The being a force of nature,

instead of a feverish, selfish little clod of ailments and grievances

complaining that the world will not devote itself to making me happy.

I am of the opinion that

my life belongs to the whole community,

and as long as I live,

it is my privilege to do for it whatever I can.

I want to be thoroughly used up when I die -

for the harder I work, the more I live.

I rejoice in life for its own sake.

Life is no "brief candle" to me;

it is a sort of splendid torch

which I have got hold of for the moment,

and I want to make it burn as brightly as possible

before handing it on to future generations.

(George Bernard Shaw)

ရိုေသေလးစားရပါေသာ ဘုန္းဘုန္းဦးတိကၡဉာဏလကၤာရ ႏွင့္ ပရဟိတလုပ္ငန္းမ်ားကို အားက်ိဳးမာန္တက္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးကို ဒီေဆာင္းပါး၊ ဒီကဗ်ာေလးျဖင့္ ရိုေသစြာဂါရ၀ျပဳ လိုက္ပါသည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၅)

နီးၿခင္း - ေ၀းၿခင္း

လူတိုင္းအတြက္မသြားဘဲ နီးနီးလာတာကေသၿခင္းတရား၊ သြားပါလွ်က္ ေ၀းေေနတာက နိဗၺာန္ေရႊၿပည္။

ၿမား နဲ ့စိတ္

ၿမားလုပ္ေသာသူသည္ အသက္မရွိသည့္ ေကာက္ေနေသာၿမားတို ့ကို ေၿဖာင့္ေအာင္ၿပဳႏိုင္ေသးရင္ အသက္ရွိေသာလူသားက ( ဘုန္းၾကီးတို ့၊ သူေတာ္စင္ေတြက )
ဟိုဒီသြားေနတဲ့ မိမိစိတ္ကေလးကိုထိန္းၿပီး
၀ိပႆနာတရားၾကိဳးစားအားထုတ္ထိုက္တယ္။

ေ၀ဒနာႏုပႆနာကမၼ႒ာန္း

တရားရႈမွတ္ေနတုန္း ေ၀ဒနာ ၿဖစ္ေပၚလာရင္သည္းခံၿပီးေတာ့ ၾကိဳးစားမွတ္ရတယ္၊

အဲဒီ ေ၀ဒနာကိုပင္ ေၾသာ္ - ကံေကာင္းေထာက္မလို ့ ေတြ ့လာရတဲ့ ငါရဲ ့မိတ္ေဆြၾကီးပဲလို ့ သေဘာထားၿပီး ေ၀ဒနာရဲ ့ သေဘာကိုသိေအာင္ရႈမွတ္ရတယ္။
အဲဒါကိုပဲ ေ၀ဒနာႏုပႆနာကမၼ႒ာန္းလို ့ေခၚပါတယ္။

မသိ မသာ လြန္နစ္နာ

တရားသေဘာကိုမသိဘဲနဲ ့ ေသသြားတဲ့သူမ်ားတယ္၊
မသိမသာဆိုတာ အဲဒါေၿပာတာေပါ့၊
သစၥာေလးပါးၿမတ္တရားကိုမသိေတာ့ သံသရာမွာ ထပ္ၿပန္တလဲလဲ မသာေတြၿဖစ္ၾကရတယ္။ မသိ=သစၥာေလးပါးၿမတ္တရားကိုမသိ။ မသာ=အဖန္တလဲလဲေသေၾက ပ်က္စီးရၿခင္း၊
အဲဒါ အနစ္နာဆံုးပဲ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

မိုးသို ့.....တိုင္တည္ျခင္း

(ဒီေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ သူေတြကေတာ့ ျပံဳးၾကပါလိမ့္မယ္။)

ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာမေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြကို အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းျပီးေအာင္လုပ္၊ က်က္စရာရွိတဲ့စာေတြက်က္။ အားလံုးျပီးသြားတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငါလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြအားလံုး ျပီးသြားျပီေပါ့။ တာ၀န္ေက်ျပီေပါ့။

ေက်ာင္းသားဘ၀ စာေမးပြဲေတြအမ်ားၾကီးေျဖခဲ့ဘူးပါတယ္။ စာအကုန္ရထားတဲ့ဘာသာမ်ိဳး သြားေျဖရမယ့္ေန ့ဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ဘာထိတ္လန္ ့စိုးရိမ္စိတ္မွ မရွိဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဘဲ စာေမးပြဲခန္းထဲ၀င္၊ ေမးခြန္းလႊာကို ေကာက္ကိုင္ျပီး ေမးထားသမွ်ေတြေျဖျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္လည္ သတိရမိပါတယ္။

ေက်ာင္းေတြျပီးလို ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားပိုင္းကို ကၽြမ္းက်င္လာျပီးတဲ့ေနာက္ အမွားအယြင္းမရွိလုပ္နိဳင္လာေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ လြတ္လပ္မႈတစ္မ်ိဳးကို ခံစားရျပန္တာပါဘဲ။ အလုပ္အေပၚမွာ စိတ္တင္းက်ပ္မႈမရွိ လုပ္နိဳင္သြားခဲ့ျပန္တာကိုး။

ဒီလိုနဲ ့အခ်ိန္က်လို ့ အိမ္ေထာင္ျပဳ၊ စီးပြားဥစၥာရွာျပီး ေလာက ၀တၱရားေတြ ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ အလွည့္ေရာက္လာ ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘက္က အားသြန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေပးလိုက္နိဳင္လို ့ အစစအဆင္ေျပသြားတာ မ်ိဳးေတြႏွင့္ တခါတေလ ေတြ ့ၾကံဳရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ေလာကလူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀ရဲ ့ျပီးျပည့္စံုမႈလို ့ဆိုလာရင္ ဇနီး၊ မယား၊ သမီး၊ သား၊ ဥစၥာစီးပြား၊ အျခံအရံ ႏွင့္ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနထိုင္နိဳင္မႈကိုဘဲ တန္ဖိုးထား ေျပာၾကမွာ ကမၻာ့လူသားတိုင္းရဲ ့ (၉၀) ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ေလာက္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ လို ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းဘဲ ဒီပန္းတိုင္ေတြအတြက္ပဲ ဘ၀ရဲ ့အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျဖတ္သန္းအသံုးခ် ခဲ့ျပီးပါျပီ။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိလည္း ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြကို ရရွိ ပိုင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းဖူး ခဲ့ပါျပီ။

တစ္ေန ့ကနာလိုက္ရတဲ့ တရားတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဆရာေတာ္က “မေက်နပ္ရင္ ေအာက္ၾကည့္၊ ေက်နပ္ရင္ အထက္ၾကည့္” တဲ့။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္ဘ၀ကို အလိုမက်၊ စိတ္တိုင္းမက်၊ အားမရ ေတြျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ေလာက္ အဆင္မေျပ၊ အေျခအေနမလွၾကတဲ့ သူေတြကို သတိရပါေပါ့၊ ဒါဆိုရင္ ေဒါသထြက္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာေတြ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွျပီလို ့အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ အစစသာသူေတြကို သတိရလိုက္ပါေပါ့။ ဒါဆိုရင္ ေသြးနားထင္ေရာက္ေနတာ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြကို အြန္လိုင္းမွာရွာဖတ္ရင္းႏွင့္ ဘုရားလက္ထက္ကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာကီ၀တၱရားေတြေက်ပြန္လို ့ အားရေက်နပ္ျပီး ပါးစပ္ကကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရေလာက္ေအာင္ ၀မ္းသာလံုးစို ့ေနတဲ့ ပုဏၰားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလး ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သူက ဘယ္လိုေတြ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာသလဲဆိုေတာ့

၁။ “ငါသည္ ထမင္းခ်က္ၿပီးသူ ႏြားနို႔ညႇစ္ယူၿပီးသူ ျဖစ္၏၊ မဟီျမစ္၏ ကမ္းနား၌ အျခံအရံႏွင့္တကြ ေနသူျဖစ္၏၊ (ငါ၏) အိမ္ကိုလည္း မိုးၿပီးေလၿပီ၊ မီးကိုလည္း ထြန္းညႇိၿပီးေလၿပီ၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုပါမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


မိုးကို တိုင္တည္ျပီး ေျပာလိုက္ပံုေလးပါ....

ေနာက္ သူက ဆက္ေျပာပါေသးတယ္

၂။ “(ဤအရပ္၌)မွက္ ျခင္ မရွိကုန္၊ ျမက္တို႔ေပါက္ရာ ျမစ္ဝွမ္း၌ ႏြားတို႔ က်က္ စားကုန္၏၊ ထုိႏြားတို႔သည္ ရြာခ်လာေသာ မိုးႀကီးကိုလည္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိၾကကုန္၏၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


သူက ႏြားေက်ာင္းသား သူေဌးတစ္ဦးပါ။

၃။ “(ငါ၏ အိမ္ရွင္မ) ေဂါပီသည္ လင့္အလိုသို႔ လိုက္တတ္၏၊ ေလာ္လည္မႈ မရွိ၊ ကာလရွည္စြာက ေပါင္းသင္းခဲ့ေသာ မယားျဖစ္ခဲ့၏၊ ငါ့ကို ျမတ္ႏိုး၏၊ ထုိမယား၏ အျပစ္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ့် ငါမၾကားစဖူး၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ကဲ....သူ ့မိန္းမေကာင္းေၾကာင္းေလးကို ၾကြားၾကြားေလးေျပာထားတာပါ။

၄။ “ငါသည္ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ျဖင့္သာ အသက္ေမြးျမဴ၏၊ ငါ၏ သားသမီးတို႔သည္လည္း ငါႏွင့္အတူတကြ ေနထုိင္ၾကကုန္၏၊ အနာေရာဂါ မရွိၾကကုန္၊ ထုိသားသမီးတို႔၏ အျပစ္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ် ငါမၾကားစဖူး၊ (မိုးနတ္မင္း) အကယ္၍ ရြာသြန္း လိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ဒါက်ေတာ့ သူ ့အလုပ္ႏွင့္ သားသမီးေတြ ေကာင္းေၾကာင္းဗ်။

၅။ “ဤအရပ္၌ ငါ့အား မသင္းမကြပ္ရေသးေသာ ႏြားေပါက္တို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ႏို႔စို႔ ႏြားငယ္တို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ႏြားမတို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ အရြယ္ ေရာက္ ႏြားမတို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ႏြားတို႔၏ အႀကီးျဖစ္ေသာ ႏြားလား (ဥသဘ) လည္း ရွိ၏၊ မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ ပါေလာ့။”


ဒါကေတာ့ သူ ့ပိုင္ဆိုင္မႈကို ၾကြားတာေပါ့ဗ်ာ။

၆။ “ႏြားခ်ည္တုိင္တို႔ကို မတုန္လႈပ္ေစကုန္မူ၍ ျမဲစြာ စိုက္ထားအပ္ကုန္ၿပီ၊ ျဖဴဆန္ျမက္ ျဖင့္ ျပဳအပ္ကုန္ေသာ ႀကိဳးအသစ္တို႔ကို ေကာင္းစြာ က်စ္ထားကုန္ၿပီ၊ (ထုိႀကိဳး တို႔ကို) ႏြားငယ္တို႔သည္လည္း ျဖတ္ျခင္းငွါ မတတ္ႏိုင္ကုန္၊ မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ဒါကက်ေတာ့ သူ ့အလုပ္ကိစၥေတြမွာ ျပဳလုပ္စရာတာ၀န္ေတြကို လုပ္ျပီးျပီဆိုတာ ေျပာျပန္ေရာ။


သူေျပာလိုက္တာေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုဏၰားကို ေတာ္ေတာ္အားက်ဖို ့ေကာင္းေနပါတယ္။ တယ္ဟုတ္တဲ့ လူဘဲ။ ဇနီးေကာင္းလည္း ရွိတယ္။ သားသမီးေတြႏွင့္ တေပ်ာ္တပါး။ ဥစၥာပစၥည္းကလည္း ၾကႊယ္၀ခ်မ္းသာတယ္။ သူလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားေတြလည္း အကုန္လုပ္ျပီးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္။ ဘယ္ေလာက္အားက်ဖို ့ေကာင္းလဲ။ ကိုယ္ေတြမ်ား သူ ့လိုေျပာခ်င္လိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ။

အဲဒီမွာဘဲ သူထက္သာတဲ့သူတစ္ဦးက ေပၚလာပါေရာဗ်ား။ ဘယ္သူမ်ားလည္းဆိုေတာ့.........“ဗုဒၶ” ေပါ့။

ပုဏၰားက တစ္ခြန္းထုတ္ေျပာလိုက္တာႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း ခ်က္ခ်င္း တစ္ခြန္းျပန္ျပီးေျပာတယ္။ မသိရင္ (ေခတ္စကားႏွင့္ေျပာရရင္ေတာ့) ဗုဒၶက ပုဏၰားကို ဖဲ့ ေနသလိုပါဘဲ။

၁။ “ငါသည္ အမ်က္မထြက္သူ စိတ္၌ စူးဝင္တတ္ေသာ ေျငာင့္တံသင္း ကင္းၿပီးသူ ျဖစ္၏၊ မဟီျမစ္၏ ကမ္းနား၌ တစ္ညဥ့္သာ ေနသူျဖစ္၏၊ ငါ၏ (ခႏၶာ) အိမ္ကို (ကိေလသာ) အမိုး ဖြင့္လွစ္ထားၿပီ၊ မီး (တစ္ဆယ့္တစ္ပါး) ၿငိမ္းေအး ေလၿပီ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ျမတ္စြာဘုရားရဲ ့မိုးသို ့တိုင္တည္ပံုေလးပါ။


ပုဏၰားက ႏြားေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုေလး ျပန္ေျပာတယ္။

၂။ “ငါဘုရားသည္ (အရိယမဂ္တည္းဟူေသာ) ေဖာင္ကို (ဉာဏ္ျဖင့္) ဖြဲ႕ထားၿပီး ေကာင္းစြာ စီရင္ထားၿပီး ျဖစ္ခဲ့၏၊ (ငါသည္) ၾသဃေလးပါးဟူေသာ ေရအလ်ဥ္ကို တြန္းလွန္ပယ္ ေဖ်ာက္ကူးေျမာက္ၿပီးလွ်င္ နိဗၺာန္ဟူေသာ ကမ္းတစ္ဘက္သို႔ ေရာက္ၿပီး ျဖစ္ရကား (ငါ့အား) ေဖာင္ျဖင့္ အက်ဳိး မရွိေတာ့ေပ၊ (ကိေလသာဟူ ေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္း လိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့မိန္းမအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုျပန္ဆိုျပန္ေရာ။

၃။ “ငါ၏ စိတ္သည္ (ငါ့) အလိုသို႔ လိုက္၏၊ ကိေလသာ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္၏၊ ကာလရွည္ၾကာစြာ ထက္ဝန္းက်င္ ပြါးေစအပ္ၿပီးသည္ျဖစ္၍ ေကာင္းစြာ ယဥ္ေက်း ၿပီးျဖစ္ရကား ငါ့အား မေကာင္းမႈ မရွိေတာ့ေခ်၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့အလုပ္အေၾကာင္း၊ သားသမီးေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း အခုလို

၄။ “ငါသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူ၏ အခစားမဟုတ္၊ ေလာကအားလံုး၌ သဗၺညဳတဉာဏ္ ေလာကုတၱရာ သမာဓိ ခ်မ္းသာျဖင့္ လွည့္လည္ႏိုင္သူ ျဖစ္၍ အဖိုးအချဖင့္ ငါ့အား အက်ဳိးမရွိေတာ့ေပ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ၾကြားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုဆိုပါတယ္။

၅။ “ဤသာသနာေတာ္၌ ငါဘုရားအား မသင္းမကြပ္ရေသးေသာ ႏြားေပါက္ (ပရိယု-႒ာနကိေလသာ) တို႔သည္လည္း မရွိကုန္၊ ႏို႔စို႔ႏြားငယ္ (အႏုသယကိေလသာ) တို႔သည္လည္း မရွိကုန္၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ႏြားမ (ပုညာဘိသခၤါရ) စသည္တို႔သည္ လည္းေကာင္း အရြယ္ေရာက္ႏြားမ (တဏွာ) တို႔သည္လည္းေကာင္း မရွိကုန္၊ ႏြားတို႔၏ အႀကီးျဖစ္ေသာ ႏြားလားဥသဘ (အဘိသခၤါရဝိညာဥ္)သည္လည္း မရွိ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက ေနာက္ဆံုး သူ ့တာ၀န္ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ျပီးတဲ့အေၾကာင္းေျပာခ်ိန္မွာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကလည္း ဒီလိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။


၆။ “ႏြားလားဥသဘသည္ ႀကိဳးအေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္၍ တည္သကဲ့သို႔ ငါသည္ အထက္ပိုင္း သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဆင္ေျပာင္ႀကီးသည္ ဆင္တံုးမႏြယ္ႀကိဳးကို ခ်ဳိးျဖတ္၍ တည္သကဲ့သို႔ ငါသည္ ေအာက္ပိုင္း သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း အမိဝမ္းတုိက္၌ ကိန္းေနျခင္းသို႔ တစ္ဖန္ ကပ္ေရာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ (ကိေလ သာ ဟူေသာ) မိုးနတ္ မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”



ဒီတရားေတာ္ကို ဖတ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႏွလံုးေတြ တကယ္ကို တုန္လႈပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ေလာကီျပည့္စံုမႈေတြအတြက္ အသည္းအသန္ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ပုဏၰားလိုမ်ိဳးလည္း မၾကံဳး၀ါးနိဳင္။ ျမတ္စြာဘုရားလိုမ်ိဳး ဥဒါန္းက်ဴးဖို ့ကေတာ့ ေ၀းလိုက္သည္မ်ား။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ အခ်ိန္ေပးလုပ္ကိုင္ရွာေဖြေနၾကတာေတြကေရာ။ တကယ္ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား အာမခံခ်က္ေပးနိဳင္မွာလဲ။ ေသၾကျပီေဟ့ဆိုရင္ ဘာေတြက၊ ဘယ္သူေတြက ကိုယ့္ေနာက္ကို ပါလာမွာလဲ။

ဒါဆို တစ္ဘ၀လံုး တာ၀န္၀တၱရားေတြေက်ေအာင္လုပ္ေနတာေတြ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိစၥေတြမွာ တာ၀န္ ေက်တယ္လို ့ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္ေနမႈေတြဟာ တကယ္ဟုတ္လို ့လား။ ကိုယ့္အတြက္ တကယ္အသံုးတည့္တဲ့ အရာေတြလား။ ကိုယ့္ သံသရာခရီးအတြက္ ကိုယ္ဘာမ်ားတာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္ထားျပီးခဲ့ျပီလဲ။

ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီသုတ္ေတာ္မွာ ဆက္လက္ျပီး ေဟာထားတာက-

“သားသမီးရွိသူသည္ သားသမီးတို႔ျဖင့္ စိုးရိမ္ရ၏၊ ႏြားရွိသူသည္ ႏြားတို႔ျဖင့္ စုိးရိမ္ရ၏၊ မွန္၏- ဥပဓိတို႔သည္ လူတို႔ကို စုိးရိမ္ေစကုန္၏၊ ဥပဓိမရွိသူသည္ မစိုးရိမ္ရ။”


ကၽြန္ေတာ္တို ့ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတာေတြက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ စိုးရိမ္မႈကိုဘဲ ျဖစ္ေစတာ တကယ္အမွန္ပါ။ ဒီပိုင္ဆိုင္မႈေတြအေပၚမွာ ျငိတြယ္မႈေၾကာင့္ ပူေလာင္မႈေတြဘဲ ျဖစ္ေစခဲ့တာပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ တဒဂၤ၊ ခဏ အခ်ိန္ေလးမွ်ပါ။ ကိုယ္ေတြက မျငိေအာင္လည္းဘဲ ေနမွ မေနနိဳင္ၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း “သမုဒယေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ တရားစကားႏွင့္က ကြက္တိကိုက်လို ့။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့တကယ္ေက်ရမယ့္တာ၀န္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြႏွင့္ တစ္သံသရာလံုး အျမဲလိုက္ပါေနတဲ့ ကိေလသာေတြကို ကုန္ေအာင္လုပ္ၾကဖို ့ပါ။ ဒီဟာေတြေၾကာင့္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာ ဘ၀ဇာတ္ခံု အဖုံဖုံကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ကေနၾကရတာပါ။

ဒီကိေလသာေတြက ဆြဲခ်ခဲ့လို ့စုတ္ျပတ္စြာ က်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေျခအေနေတြ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာရွိခဲ့ပါျပီ။ ေနာင္လည္း သူတို ့ေတြက ကိုယ့္ကို ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို အေနနိမ့္ေအာင္ လုပ္ေနၾကအံုးမွာပါ။ ဒုကၡေပါင္းစံုခံစားခုိင္းၾကအံုးမွာပါ။

ဒါေတြကို ဘာလို ့ကၽြန္ေတာ္သိရက္နဲ ့ သံေ၀ဂ မရနိဳင္ရတာလဲ။ ဘာေတြမ်ားေကာင္းေနလို ့သာယာေနရတာလဲ။ ေမးခြန္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိပါတယ္။

“ငါသည္ အရိယာမဂ္တည္းဟူေသာ ေဖာင္ကုိ ေကာင္းစြာဖဲြ႔ထားျပီးေလျပီ ၊ ဩဃတည္းဟူေသာ ေရအလ်င္ကုိ ကူးေျမာက္၍ နိဗၺာန္ဟူေသာ တဖက္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ျပီးျဖစ္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့အားေဖာင္ျဖင့္ အက်ိဳးမရွိေတာ့ ၊ အုိ… ကိေလသာတည္းဟူေသာ မုိးပဇၨဳန္.. သင္ရြာလုိက ရြာသြန္းေလေလာ့…….။”


ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့ ရင္ထဲကထြက္လာတဲ့ ဒီႏွဳတ္ထြက္စကား။ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ျပီး ေရရြတ္မိပါတယ္။

ေၾသာ္...ငါ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာနိဳင္မွာပါလိမ့္ မိုးရယ္...။

ကၽြန္ေတာ့္အာရံုျမင္ကြင္းထဲကို ညပိုင္းတာ၀န္ျပီးဆံုးလို ့ ခရီးသည္မတင္ေတာ့ဘဲ ဒီအတိုင္းေမာင္းသြားတဲ့ ဘက္စ္ ကား တစ္စီး၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားရဲ ့အေရွ ့ဘက္အေပၚ Display Screen မွာ “OUT OF SERVICE” တဲ့။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ


(ဘုန္းဘုန္း ဦး တိကၡဉာဏရဲ ့ဘေလာ့ဂ္က မဟီျမစ္ကမ္းမွ က်ဴးရင့္သံ ကိုဖတ္ျပီး မူရင္း တရားေတာ္ ဓနိယသုတ္၊ ဥရဂ၀ဂ္၊ သုတၱနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္ ကို ဦးေလာကနာထ၏ အကူအညီျဖင့္ ထပ္ဆင့္ရွာေဖြဖတ္ရင္းက ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘုန္းဘုန္းဦးတိကၡဥာဏႏွင့္ ေရာက္တက္ရာရာ

ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ

ဒီေန ့အြန္လိုင္းတက္လိုက္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္းဦးတိကၡဥာဏ(ေယာဆရာေတာ

္) ကလည္း လိုင္းေပၚမွာ ရွိေနတာႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း ေရာက္တက္ရာရာ ေျပာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗဟုသုတျဖစ္စရာ မွတ္သားစရာေတြ ဘုန္းဘုန္းေျပာတဲ့အထဲမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါေနတာမို ့ အားလံုးကို ျပန္လည္ေ၀ငွလိုက္ပါတယ္။

ခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

1:06 PM me: ဘုန္းဘုန္း၊ မဂၤလာပါ။ ေနေကာင္းပါရဲ ့လားဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: မဂၤလာပါ ကုိ၀ိမုတၱိ

  ေနေကာင္းပါတယ္

1:07 PM ကုိ၀ိမုတၱိေကာ ေနေကာင္းလား

 me: ဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းဘုန္းျပီးျပီလားဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: မျပီးေသးဘူး ဒကာ

 me: အခ်ိန္ေတာ့နီးျပီထင္တယ္

 bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္

1:08 PM me: တပည့္ေတာ္ ဒီရက္ပိုင္း အြန္လိုင္းသိပ္မတက္ျဖစ္တာနဲ ့ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္လား

  အလုပ္ေတြ ရႈပ္ေနတယ္နဲ႔တူတယ္

1:09 PM me: အလုပ္မရႈပ္ဘူးဘုရား။ နားေနရတာ။ အဲဒါနွင့္ ကိုယ့္ဖာသာ တရားေလးႏွင့္ ေနေနလို့ဘုရား

1:10 PM Mind Tuning ျပန္လုပ္ေနတာပါ ဘုရား။ :)

 bhikkhu.tikkhanana: ဟား.. ေကာင္းတယ္ေလ..ဘာျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ျဖစ္ဖုိ႔လုိတာပါ

1:11 PM me: တင္ပါ့ ဘုရား

1:12 PM ဘုန္းဘုန္း ဆိုက္ဒ္အသစ္ေတာ္ေတာ္ေလးျပီးေနျပီလားဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ျပီးေနပါျပီ

  ဘုန္းဘုန္းလုပ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ

  ကုိ၀င္းျမင့္တုိ့လုပ္ေနတာပါ

1:13 PM me: တင္ပါ့။

  ေကာင္းပါတယ္ ဘုရား

1:14 PM bhikkhu.tikkhanana: အခု အဲဒီမွာ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ

 me: ၁နာရီ ၁၅ ပါဘုရား

1:15 PM တပည့္ေတာ္ ဘုန္းဘုန္းဘေလာ့ဂ္က ဓနိယသုတ္ကို ျပန္ေရးထားတာေလးကို ဖတ္သြားတယ္ဘုရား။

 bhikkhu.tikkhanana: ေအာ္ ေျပာရအုံမယ္...ကုိ၀ိမုတၱိပုိ႔တဲ့ အီးေမးလ္ေတြကုိ ဘုန္းဘုန္းဆုိက္ သတင္းလႊာ က႑ရယ္ တရားက႑ရယ္မွာ တင္ထားလုိက္တယ္

 me: တင္ပါ့ ရပါတယ္ ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ဘုရားဒကာေလး မုိ႔ပါ

 me: ဘုန္းဘုန္း အသံုး၀င္တယ္ဆို တပည့္ေတာ္ ၀မ္းသာပါတယ္ ဘုရား

1:16 PM ဟားဟား

  မေန ့ကေတာ့ ဦးေလာက သူ ့ဆိုက္မွာ တပည့္ေတာ္ရိုက္ထားတဲ့ ဘုရားပံုတင္ထားတယ္

 bhikkhu.tikkhanana: ေအာ္

1:17 PM me: ခုန စကားဆက္လုိက္အံုးမယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ဥဒါန္းေတာ္ကို ဖတ္ျပီး တပည့္ေတာ္ ပီတိေတြျဖစ္ မ်က္ရည္ေတြက်လာတယ္ဘုရား

  တကိုယ္လံုးတုန္တက္ျပီးေတာ့။ ေတာ္ေတာ္ကို ထူးဆန္းတယ္

1:18 PM ဒီတခါေတာ့ တပည့္ေတာ္ Heart ထိတဲ့အလွည့္လားမသိဘူး

 bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္လား

 me: တင္ပါ့။

 bhikkhu.tikkhanana: သဒၶါတရားေတြ အရမ္းျမင့္ေနတဲ့ ကာလေတြပါေလ

1:19 PM me: တင္ပါ့။ ဘုန္းဘုန္းဆီကပို ့စ္ကိုဖတ္ျပီး မူရင္းဖတ္ခ်င္တာႏွင့္ ဦးေလာကနာထဆီကို လွမ္းေတာင္းေတာ ့ မူရင္းသုတ္ျမန္မာျပန္ဖတ္ရတယ္ဘုရား

1:20 PM bhikkhu.tikkhanana: ဦးေလာက က ဘယ္မွာ သီတင္းသုံးတာလဲ

 me: ဆန္ဖရန္စစၥကို ထင္တယ္ဘုရား

1:21 PM bhikkhu.tikkhanana: ေအာ္

 me: အဲဒါ ဖတ္ေနရင္း မ်က္ရည္ ေတြက်လာလို ့။ ဦးေလာကကို ခ်က္ခ်င္းလွမ္းေျပာမိတယ္။ အဲဒါ သူက ပီတိကို ျပန္မွတ္၊ ျပန္မွတ္ဆိုျပီး သတိလွမ္းေပးတယ္

 bhikkhu.tikkhanana: အင္း ဟုတ္ပါတယ္

1:22 PM me: တပည့္ေတာ္ အဲဒီဥဒါန္းေလးႏွင့္စပ္ျပီး ေဆာင္းပါးေလးတစ္ပုဒ္ေတာ့ ေရးျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္ဘုရား

1:23 PM မေန ့က တပည့္ေတာ္ပို ့လိုက္တဲ့ အေယာင္ေဆာင္ျခင္း (၃၇) ပါးကလည္း တပည့္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လန္ ့သြားတယ္ဘုရား။

 bhikkhu.tikkhanana: ေကာင္းတယ္ ေရးျဖစ္ေအာင္ေရးပါ

1:24 PM me: တင္ပါ့

 bhikkhu.tikkhanana: ေအးဗ်ာ ဒါ သတိထားစရာေတြခ်ည္းပဲ

  အေယာင္ေဆာင္ျခင္း ၃၇ ပါးကေလ

 me: တင္ပါ့။ အဲဒါ ဘုန္းဘုန္းတို ့အားလံုးကိုလည္း သတိရသြားတာနွင့္

  တရားမလုပ္တဲ့သူမွာ ဒါေတြျဖစ္စရာမရွိဘူးဘုရား။ လုပ္ေနတဲ့သူေတြမွာ ျဖစ္မွာေလ

1:25 PM သူေတာ္ေကာင္းတရားလုပ္ေနရင္းႏွင့္ အကုသိုလ္ျဖစ္ၾကရတာဆိုေတာ့

 bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္ပါတယ္

  တကယ့္ကုိ သတိျပဳစရာေတြပါ

 me: ဘုန္းဘုန္းတို ့သိျပီးသားလို ့ေတာ့ထင္ပါတယ္ဘုရား

1:26 PM bhikkhu.tikkhanana: ဘုရားရွင္ေဟာတဲ့ ဟုိေနရာ ဒီေနရာကေန ဆရာၾကီးက ေကာက္ႏႈတ္စုေပါင္းထားတာပါ..သိထားတာေတာ့မ်ားပါတယ္

 me: တင္ပါ့

 bhikkhu.tikkhanana: ျပန္ဖတ္လို္က္ေတာ့ ျပန္သတိေပးျပီးသား ျဖစ္သြားတာေပါ့

 me: တင္ပါ့ဘုရား

1:28 PM အထူးသျဖင့္ တရားအားထုတ္ျပီးခါစ အခ်ိန္ေတြမွာ ေယာဂီေတြ သဒၶါတရားတက္ျပီး ျဖစ္တတ္ၾကတဲ့ ျပႆနာေတြရွိတာကိုးဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္တယ္

1:29 PM အဲဒီအေယာင္ေဆာင္ျခင္း ၃၇ ပါးကုိလဲ ဆုိက္သစ္မွာ တင္ထားလုိက္ေသးတယ္

 me: တင္ပါ့ဘုရား။ ၀မ္းသာပါတယ္ဘုရား

1:31 PM တပည့္ေတာ္ တစ္ခုသတိထားမိတာက တရားအားထုတ္တဲ့သူေတြက တရားအျပင္ ကိုယ့္ထက္ ၀ါရင့္တဲ့ ဓမၼမိတ္ေဆြျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာသမားတစ္ဦးဦးဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူတို ့ရဲ ့ေနပံုထိုင္ပံု ေျပာဆိုဆက္ဆံပံုေတြကို ပါ အတုယူေလ့လာသင့္တယ္လို ့ထင္ပါတယ္ဘုရား

  မဟုတ္ရင္ လူေတြၾကားထဲ သိပ္အခ်ိဳးမက်ျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္ၾကလို ့

1:32 PM bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္ပ ကုိ၀ိမုတၱိ

  ဒီလုိေတြ အမ်ားၾကီးေတြ႔ရတယ္

  သတိထားသင့္တဲ့အရာပါ

 me: ဟုတ္တယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီလို ျဖစ္ခဲ့ဖူးလို ့ဘုရား

1:33 PM တရားအားထုတ္ျပီးခါစမွာ ေတြ ့ရာလူကို တရားစကားဘဲေျပာခ်င္ေန။

  ကိုယ္ကနားေထာင္ဖို ့ကို အားမသန္

 bhikkhu.tikkhanana: အဲဒါ သတိျပဳစရာပါ

 me: အဲလိုျဖစ္တာဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ဦးဇင္းတုိ့ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတြ႔ရတယ္

1:35 PM me: အဲဒါ တပည့္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူလည္း တရားလုပ္ထားတာပါ။ တပည့္ေတာ္ကို ေနာက္သလိုေျပာင္သလို ႏွင့္ တစ္ခြန္းေျပာလိုက္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး သတိထားလိုက္ရေတာ့တယ္

  သူက “တရား၀ါနုတဲ့သူေတြက တအားေျပာခ်င္ၾကတယ္တဲ့။ ၀ါရင့္တဲ့သူေတြက နားဘဲေထာင္ေတာ့တယ္” တဲ့

1:36 PM သူက လူေတြၾကားထဲ ဘယ္ေတာ့မွ တရားအေၾကာင္းမေျပာဘူးဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: တရားအလုပ္လုပ္စမွာ ျငိမ္းေအးမႈေလးေတြ႔တယ္ က်န္တဲ့လူေတြကုိလဲ ခံစားေစခ်င္ ေတြ႔ေစခ်င္တယ္.. သူရဲ့ ေစတနာ သဒၶါေတြကုိ ပညာနဲ႔ ထိန္းေပးမွ ေနရ ထုိင္ရတာ အဆင္ေျပတယ္

 me: အဲဒါ တပည့္ေတာ္ကို တစ္ခြန္းတည္းထည့္လိုက္တာ တပည့္ေတာ္ တခါတည္း နင္သြားတယ္။

 bhikkhu.tikkhanana: အင္းေပါ့

1:37 PM me: ေနာင္တပည့္ေတာ္ အဲဒါ ဆင္ျခင္ျဖစ္သြားေရာ

1:38 PM ေနာက္ျပီး ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ ့ ေထရုပတၱိေတြ လုိုက္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ သူတို ့ရဲ ့ေနပံုထိုင္ပံုေျပာဆိုပံုေတြ အတုယူျဖစ္တယ္

  အဲဒီက်မွ ေတာ္ေတာ္ဟန္က်သြားတာ။

1:39 PM bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္တယ္

  ဆရာေတာ္ၾကီးေတြက သိပ္ျပီး သိုသုိ သိပ္သိပ္ေနေတာ္မူၾကတာ

1:40 PM ေရျပည့္သြားရင္ ေဘာင္ဘင္ သိပ္မခတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ေျပာ၇မယ္ထင္ပါတယ္

  လုိအပ္ရင္ေတာ့လဲ ေျပာရတာေပါ့ေလ

1:41 PM me: ဟုတ္ပါတယ္ဘုရား။ တီးမွျမည္တယ္ဆိုတာ

 bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္တယ္ စည္ၾကီးနဲ႔တူသြားတယ္

1:42 PM me: ေနာက္ျပီးျဖစ္တတ္ၾကတာ ကိုယ္သိတာေတြကဘဲ အမွန္ဆိုျပီး သူမ်ားကထပ္ေျပာလာရင္ စဥ္းစားေတာင္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ လက္မခံၾကတာမ်ိဳးဘုရား

1:43 PM bhikkhu.tikkhanana: အလယ္အလတ္ကုိ ရွာတယ္ ေလွ်ာက္တယ္ဆုိျပီး ေဘးကိုေတာ့ မေရာက္သင့္ေပဘူး ေပါ့

 

1:45 PM me: တင္ပါ့ဘုရား။ ဇင္ပံုျပင္ထဲက ဥပမာလို ့ကိုယ့္ေရခြက္ကို ဖံုးထားမယ္(သို ့) အျပည့္ၾကီးထားထားေတာ့ တျခားသူက ကိုယ့္ခြက္ထဲကို လာထည့္ေပးလို ့မရဘူးျဖစ္ၾကတာဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ေကာင္းလုိက္တဲ့ စကား

 me: အဲဒါ နစ္နာမႈလို ့ထင္ပါတယ္ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ေသခ်ာတာေပါ့

  ရင္ကုိ အၿမဲဖြင့္ ၾကိဳဆုိရမယ္

1:46 PM me: တင္ပါ့။

1:47 PM တပည့္ေတာ္ သတိထားမိတာ တရားသမားေတြ ကိုယ္အားထုတ္တဲ့တရားကို ျပန္သြားစြဲတဲ့ အစြဲျဖစ္တာကိုပါဘုရား

1:48 PM bhikkhu.tikkhanana: အစဲြကေတာ့ ဘာမွ မေကာင္းပါဘူး. ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ့ေျပာင္းတဲ့အစဲြဆုိေတာ္ေသးရဲ့...........

  ျပင္းထန္လြန္းရင္ မေကာင္းေတာ့ဘူး

1:49 PM me: ဟုတ္တယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာမမွတ္မိေတာ့လို ့။ ဘယ္ဆရာေတာ္လည္းမသိဘူး ဆံုးမထားတာ။ အစြဲကင္းခ်င္လို ့တရားအားထုတ္ပါတယ္ဆိုကာမွ တရားကို ျပန္စြဲ၊ ရိပ္သာျပန္စြဲ၊ နည္းစနစ္ကိုျပန္စြဲ မျဖစ္သင့္ဘူးလို ့ေျပာထားတာ

1:50 PM bhikkhu.tikkhanana: ဦးဇင္းလဲ ဘယ္ဆရာေတာ္လုိ႔ မသိဘူး ၾကားဖူးပါတယ္..ေဖာင္ဆုိတာ သုံးျပီးရင္ ထားခဲ့ရတာလုိ႔ နားလည္မိပါတယ္

1:51 PM me: ဟုတ္တယ္ဘုရာ။ ဘုန္းဘုန္းအခ်ိန္ရရင္တပည့္ေတာ္ကို အဲဒီတရားမူရင္းေလးရွာေပးလို ့ရမလားဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ညပုိင္းေလာက္ ပို႔ထားေပးလုိက္မယ္ေလ

1:52 PM ခုေတာ့ နည္းနည္း လုပ္စရာေတြရွိေနေသးလုိ႔

 me: တင္ပါ့ဘုရား။ ခ်က္ခ်င္းၾကီးမဟုတ္ပါဘူးဘုရား

  ဘုန္းဘုန္းအားမွပါ

1:53 PM ဘုန္းဘုန္းဆြမ္းခ်ိန္နီးေနျပီလားဘုရား

1:54 PM bhikkhu.tikkhanana: ဟုတ္ ၁၅ မိနစ္ေလာက္က်န္ပါေသးတယ္

1:56 PM me: တပည့္ေတာ္ ကို ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက ေျပာဖူးတယ္ဘုရား။ တခ်ိဳ ့ရိပ္သာဆရာေတာ္ေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရဟႏၱာၾကီးေတြလို ေနေနၾကတယ္တဲ့။ အဲဒါဟန္ေဆာင္မႈဘဲလို ့သူကေျပာတယ္။ အဲဒါကို ဘုန္းဘုန္း ဘယ္လိုသေဘာရလဲဘုရား

1:57 PM bhikkhu.tikkhanana: အဲလုိေတာ့ အရမ္းမေျပာသင့္ဘူး

1:58 PM ဦးဇင္းတုိ႔ဆရာ တိပိဋကဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ကမိန့္ဖူးတယ္

 me: တပည့္ေတာ္က စဥ္းစားၾကည့္တာ သူတို ့က ၀ိနည္းတအားထိန္းတာရယ္။ သတိကို အခ်ိန္တိုင္းထိန္းေနတာရယ္ေၾကာင့္လို ့ထင္တာဘဲဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: တခ်ိဳ့က မဟာစည္ဆရာေတာ္တရားထူးမရဘူး လိမ္ေျပာတာနဲ႔ စြပ္စြဲၾကတာကုိး

 me: တင္ပါ့

1:59 PM bhikkhu.tikkhanana: စာေပသုံးသပ္ခ်က္နဲ႔ေျပာရ ရင္ေတာ့ အဓိမာန သူ႔ဟာသူ ရျပီလုိ႔ထင္ျပီး ေနတာ

  အျပစ္မရွိဘူး

 me: တင္ပါ့

 bhikkhu.tikkhanana: အဲဒီ သိကၡာပုဒ္မွာ အျပစ္လြတ္သူစာရင္းထဲပါတယ္

 me: တင္ပါ့

 bhikkhu.tikkhanana: ဆုိလုိတာက လိမ္ညာ ျဖီးျဖန္းတာ မဟုတ္ပဲ

  သူ့ဟာသူ

  ေနတတ္တဲ့ပုံစံနဲ႔ေနတာကုိ အျပစ္လုိ႔မေျပာသင့္ဘူး

2:00 PM me: တင္ပါ့

  မွတ္သားစရာပါဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ေျပာရင္ ေျပာတဲ့သူ့ရဲ့ အေနအထားကုိ ေဖာ္ျပတာပါပဲ

 me: ခုနဆရာေတာ္ကေတာ့ သူက ဒါ သာေဌယ် လို ့ေျပာခ်င္တဲ့ပံုဘဲဘုရား

2:01 PM bhikkhu.tikkhanana: “မာယာ ျပစ္ဖုံး ဟိတ္ဟန္သုံး ေခၚထုံး သာေဌယ်”

  ေသခ်ာတာကေတာ့ဗ်ာ သူေတာ္ေကာင္းဆုိတာ လူမ်ားအျပစ္ကို မေျပာဘူး

2:02 PM ေမးခဲ့ရင္ေတာ့ နည္းနည္းပဲ ေျပာတယ္

 me: တင္ပါ့။ ဒါလည္း တိုင္းဖို ့ေပတံတစ္ခုပါဘဲဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: သပၸဳရိသ သုတၱန္တဲ့

2:03 PM အဂုၤတၱရနိကာယ္

  စတုကၠနိပတ္မွာ ရွာၾကည့္လုိ႔ဖတ္နုိင္တယ္

  တုိင္းတာစရာ ေပတံေလးေတြေပါ့ေလ

 me: တင္ပါ့ဘုရား

  တင္ပါ့ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ကုိယ္က ဘယ္အရာကုိမွ လြယ္လြယ္မေျပာမိဖုိ႔လုိတယ္

2:04 PM တကယ္လုိ႔ ကုိယ္ေျပာတဲ့ လူ သို႔ ကုိယ္ေတာ္က အရိယာအစစ္ျဖစ္ေနရင္

  အလကားေနရင္း အျပစ္ေတြၾကီးကုန္ေရာ

 me: တင္ပါ့။ သတိထားရမွာပါ ဘုရား။

 bhikkhu.tikkhanana: အရိယာအစစ္ အတုကလဲ အေနအထုိင္နဲ႔ ဆုံးျဖတ္လုိ႔မရဘူး

2:05 PM ဆုိပါစုိ႔ စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ၾကီးတုိ႔ ပုံစံက ရဟန္းအခ်င္းခ်င္း ၾကည္ညိဳစရာမွ မရွိတာ

  ၀တ္ပုံ စားပုံေျပာပါတယ္

 me: တင္ပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ဒါေပမယ့္ သူက တကယ့္ကုိ ဘ၀လြတ္ေျမာက္သူပဲ

 me: ဟုတ္ပါတယ္ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ဘုရားေဟာေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္

2:06 PM ဒီလုိဆုိေတာ့ လိမ္ညာေနတာမဟုတ္ဘူး....ျပီးေတာ့ သာသနာကုိ ေႏွာက့္ယွက္ေနတာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္..

  သိပ္ေျပာစရာ မလုိပါဘူး

2:07 PM me: “သာသနာကို ေႏွာက္ယွက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုရင္” ဆိုတာ ေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး မွတ္သားထိုက္တယ္ဘုရား

2:08 PM bhikkhu.tikkhanana: ဆရာေတာ္ေတြထဲမွာလဲ ရိပ္သာမုန္း

  ျပီးေတာ့ စာသင္တုိက္မုန္းေတြကလဲ ရွိတတ္လုိ႔

  သတိနဲ႔ ခ်ိန္နုိင္ေအာင္ ေထာက္ျပတာပါ

  တကယ္ဆုိ ဦးဇင္းတုိ႔လဲ ပရိယတ္ကုိ အားသန္ခဲ့သူပါ

2:09 PM me: တပည့္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္ဘုရား။ ဘုန္းဘုန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႏွင့္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေနဖူးတယ္

2:10 PM တခါတေလ ဘုန္းဘုန္းေတြေျပာထည့္လိုက္တဲ့စကားေတြက တပည့္ေတာ္ကို တြန္ ့သြားေစတယ္။

2:12 PM bhikkhu.tikkhanana: မ်ိဳးစုံနားလည္နုိင္ပါတယ္..နားလည္ထားသင့္ပါတယ္..ဒါေပမယ့္ ကုိယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္...ျပီးေတာ့ ဆည္းကပ္သင့္တဲ့ သူ....ျပီးေတာ့ ေလာကထဲ ေနသမွ် ေလာက၀တ္ေက်ပြန္မႈေတြ ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားေနနုိင္ေအာင္ အားထုတ္သင့္တယ္လုိ႔ ျမင္မိပါတယ္

  “ေလာက၀တ္ မေက်ရင္ အေနခက္တယ္.ဓမၼ၀တ္မေက်ရင္ အေသခက္တယ္” လုိ႔ ဆရာမ်ားဆုံးမတာကုိ နာခံဖူးပါတယ္

2:13 PM me: တင္ပါ့။ မွတ္သားစရာပါဘုရား

2:14 PM ဘုန္းဘုန္း ဆြမ္းဘုန္းရအံုးမယ္။ တပည့္ေတာ္ေနာက္မွ ဆက္ပါေတာ့မယ္ဘုရား။

2:15 PM ဒီေန ့ဘုန္းဘုန္းႏွင့္ေျပာရတာ အင္မတန္ အက်ိဳးမ်ားပါတယ္ဘုရား

 bhikkhu.tikkhanana: ေတြ႔ရတာ ၀မ္းသာပါတယ္ ကုိ၀ိမုတၱိ

  ေနာက္မွ ဆက္ေျပာက်မယ္ေလ

  ဟန္ခ်က္ညီညီ ေလွ်ာက္နုိင္ပါေစလုိ႔ေတာ့ ဆႏၵျပဳခ်င္ပါတယ္

 me: တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာ ဦးတင္ကန္ေတာ့ပါတယ္ဘုရား

2:16 PM တင္ပါ့ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ၾကိဳးစားပါ့မယ္ဘုရား

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၄)

တရားရဖို ့မလြယ္

အာရုံနဲ ့မွတ္စိတ္နဲ ့ တြဲကနဲ ဂ်က္မိေအာင္မွတ္ႏိုင္မွ၊ မွတ္တတ္မွ၊ မွတ္ေနမွ။
အပါယ္ေလးဘံုက လြတ္မယ္၊ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ မွတ္ေနရင္းနဲ ့
ၾကံစည္တယ္၊ စဥ္းစားတယ္၊ စိတ္ကူးတယ္၊ အေတြးနယ္ခ်ဲ ့တယ္။
အမွတ္ေပ်ာက္ေနမယ္၊ လြတ္ေနမယ္၊ က်ဲေနမယ္ဆိုရင္ တရားရဖို ့ မလြယ္ကူဘူး။

ေရ နဲ ့စိတ္

အသက္မရွိတဲ့ ေရေတြကိုေတာင္ လယ္သမားၾကီးေတြက
ကိုယ္လိုရာကိုေရာက္ေအာင္ သြယ္ယူႏိုင္တယ္၊ ပို ့ႏိုင္တယ္ဆိုရင္
အသက္ရွိတဲ့လူသားက ( ဘုန္းၾကီးတို ့၊ သူေတာ္စင္ေတြက )
မိမိရဲ ့စိတ္ကေလးကိုထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး
တရားလမ္းေၾကာင္းအေပၚ တင္ၿပီး က်င့္ၾကံပြားမ်ားအားထုတ္သင့္တယ္။

သစ္သား နဲ ့ စိတ္

အသက္မရွိတဲ့ သစ္သားကိုပင္ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ ပန္းပုသမားက
ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံရေအာင္၊ အရုပ္ၿဖစ္ေအာင္ ၿပဳႏိုင္ေသးရင္၊
အသိဥာဏ္ရိွတဲ့ လူသားက ( ဘုန္းၾကီးတို ့၊ သူေတာ္စင္ေတြက )
မိမိစိတ္ကိုထိန္းၿပီး ခႏၶာဥာဏ္စိုက္ ရႈမွတ္ထိုက္ပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၂)

ကၽြႏု္ပ္ေတြ ့ေသာ စိတ္သဘာ၀ (၁)

ဆိုက္ကုိလုိဂ်ီပညာျဖင့္ သကၠာယဒိ႒ိ မျပဳတ္နိဳင္

ဗုဒၶ၏နည္းျဖင့္သာ တတ္နိဳင္သည္

ဥပုသ္ဇရပ္တစ္ခု၌ “စာတတ္ေပတတ္” ေခၚၾကေသာ လူၾကီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ဆံုမိၾကရာ တစ္ေယာက္က-
“ကၽြန္ေတာ္တို ့တစ္ေတြအေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ားက မဂၢဇင္းထဲမွာ ေရးတယ္ဆို၊ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေတာ့ မဂၢဇင္းဖတ္တဲ့အထဲက မဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားကေျပာလို ့ၾကားရတာပါ။”

ကၽြႏု္ပ္။ ။ “ဘယ္လိုေရးတယ္ ၾကားလို ့လဲခင္ဗ်ာ”
ဒု-လူၾကီး။ ။ “ကၽြန္ေတာ္တို ့ကစာတတ္ရံုသာတတ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားကေတာ့လက္ေတြ ့အလုပ္လုပ္တယ္ဆို”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ “ခင္ဗ်ားတို ့လဲ လက္ေတြ ့အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုလ်င္ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ စာတတ္ေပတတ္ေတြထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို ့မပါဘူးေပါ့။”
ပ-လူၾကီး။ ။ “ကၽြန္ေတာ္တို ့လက္ေတြ ့လုပ္တယ္လို ့ေတာ့ မေျပာလိုပါဘူူး။ သို ့ေသာ္ ခင္ဗ်ားလက္ေတြ ့လုပ္ပံု က ဘယ္လိုလဲသိပါရေစ။”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ (အၾကံတစ္ခု ေပၚလာသည္ႏွင့္) “ႏႈတ္နဲ ့ေတာ့ ေရလည္ေအာင္ ေျပာမျပတတ္ဘူးခင္ဗ်ာ။ မဂၢဇင္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရးျပမယ္။ ဖတ္ၾကည့္ၾကေတာ့”
ဒု-လူၾကီး။ ။ “ကၽြန္ေတာ္တို ့က မဂၢဇင္းဖတ္တဲ့ လူစားမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး ခင္ဗ်။”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ “ဒီလိုဆို ခင္ဗ်ားတို ့ဆံုးရံႈးတာေပါ့။”
ဒု-လူၾကီး။ ။ “ခင္ဗ်ာ၊ ဘယ္လိုမ်ား ဆံုးရႈံးပါလိမ့္”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ “ဆံုးရံႈးတာကေတာ့ ဒီလိုပါ။ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္လုပ္ပံုကို ခင္ဗ်ားတို ့ကသိခ်င္လို ့ ေမးတယ္ မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကို မဂၢဇင္းထဲမွာ ခင္ဗ်ားတို ့ဖတ္မၾကည့္လိုဘူးဆိုလ်င္ ခင္ဗ်ားတို ့သိခ်င္တာ မသိရတဲ့အတြက္ ခင္ဗ်ားတို ့ဆံုးရံႈးတာေပါ့။”
ပ-လူၾကီး။ ။ “ေၾသာ္.....ဒီလိုလား။ ဒါျဖင့္လဲ ေစာင့္ဖတ္ၾကရေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘယ္ေတာ့ေလာက္ ေရးမွာလဲ”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ “မူလတုန္းကေတာ့ ေရးဖို ့မၾကံရြယ္ေသးပါဘူး။ ခင္ဗ်ားတို ့နဲ ့ေတြ ့ရလို ့ေရွ ့အပတ္ ေရးပို ့မယ္ ၾကံတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့တာ ျမင္တာ ေရးေပမယ့္ စာနဲ ့မကိုက္လွ်င္ ေျပာျပေပါ့ဗ်ာ”
ဒု-လူၾကီး။ ။ “ခင္ဗ်ားစာနဲ ့ညွိျပီး ေရးမယ္မဟုတ္လား”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ “ဒီလိုရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တရုတ္ျပည္သြားလို ့ျပန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ေတြ ့ခဲ့တာေတြ ေရးျပရာမွာ ဘယ္စာနဲ ့မွ ကၽြန္ေတာ္ညွိမေနဘူး။ ကိုယ္ေတြ ့ခဲ့တာေတြ ကိုယ္ေရးတာပဲ။ လက္ေတြ ့ဆိုလွ်င္ ဒီလိုပဲ ျဖစ္ရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား”
ႏွစ္ေယာက္စလံုး။ ။ “တယ္လာတဲ့ လူပါကလား”
ကၽြႏု္ပ္။ ။ “ကၽြန္ေတာ္ေရးျပတာ တရုတ္ျပည္မဟုတ္ေသးဘူး ဆိုလ်င္လဲ ခင္ဗ်ားတို ့က ေျပာျပေပါ့”
ပ-လူၾကီး။ ။ “ဒီေလာက္ပဲ ေသခ်ာသလားဗ်ာ”
ကၽြႏ္ုပ္။ ။ “ကိုယ္ျဖစ္တာ ေတြ ့တာေတြကို ေရးတာေလာက္ေတာ့ ေသခ်ာတာေပါ့။ သို ့ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့တာဟာ ပီကင္းမဟုတ္ေသးဘူ။ စာဆိုနဲ ့မကိုက္ေသးဘူးဆိုလွ်င္လဲ ေ၀ဖန္နိဳင္ခြင့္ရွိတယ္”


ဆက္ရန္......

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အေယာင္ေဆာင္ျခင္း (၃၇)ပါး

(၁) ရာဂသည္ ေမတၱာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂) ေသာကသည္ ကရုဏာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃) ေလာဘမူေသာမနႆသည္ မုဒိတျဗဟၼာ့၀ိဟာရေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၄) ကုသိုလ္တရားတို ့၌အားမထုတ္ျခင္း ၀န္ခ်ျခင္းတို ့သည္ ဥေပကၡာျဗဟၼာ့၀ိဟာရေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၅) စိတ္ပူပန္ျခင္း ေဒါသ ေဒါမနႆတရားသည္ ၀ဋ္ဆင္းရဲကို ထိတ္လန္ ့ျခင္း သံေ၀ဂေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၆) ပုဂၢိဳလ္ယုတ္ျမတ္၊ ၾကည္ညိဳအပ္ မၾကည္ညိဳအပ္ ေရြးခ်ယ္စံုစမ္းျခင္း၌ မၾကည္ညိဳတတ္ေသာ အသဒၶိယဟု ဆိုအပ္ေသာ မကၡပဠာသီ အကုသိုလ္တရားသည္ စံုစမ္းျခင္း ပညာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၇) သဒၶါအားၾကီးရာ၌ ဆိုးေကာင္းယုတ္ျမတ္ အမွတ္မထင္ မဆင္ျခင္တတ္ ပညာကင္းလြတ္ မသိတတ္ေသာ ေမာဟသည္ သဒၶါေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၈) မေကာင္းမႈကို ကဲ့ရဲ ့ရႈံ ့ခ်ရာ၌ သူတစ္ပါးတို ့၏ အျပစ္ကို ရႈေလ့ရွိေသာ ဂရဟာ၊ ၀မၻနာ၊ အေကၠာသန ဟူေသာ မသူေတာ္တရားသည္ ပါပဂရဟိတာ ဟုဆိုအပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၉) တပည့္သားတို ့ကို ႏွိမ္နင္းဆံုးမရာ၌ ႏႈတ္ၾကမ္းျခင္း ဖရုႆ၀ါစာ အကုသိုလ္တရားသည္ နိဂၢယွ၀ါဒိတာ ဟုဆိုအပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၀) မိမိကိုယ္ကို ဒါယကာတို ့ေအာက္ႏွိမ့္ခ်၍ ေျပာဆိုေသာအားျဖင့္ လာဘ္ကိုရွာျခင္းဟူေသာ စာဋဳကမ်တာ အေနသနတရားသည္ ပိယ၀ါဒိတာဟူေသာ ေမတၱာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၁) အာဇီ၀ပါရိသုဒၶိသီလကို ျဖည့္က်င့္ရာ၌ မိမိ၏ပစၥည္းတို ့ကို ေ၀ဖန္၍ သံုးေဆာင္ေလ့မရွိေသာ ေလာဘ မေစၦရ အကုသိုလ္တရားသည္ အာဇီ၀ပါရိသုဒၶိသီလေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၂) မိမိပစၥည္းဥစၥာတို ့ကို အလဇၨီပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ ေ၀ဖန္ျဖန္ ့ျဖဴး၍သံုးေဆာင္ျခင္း မိစၦာဇီ၀ အလဇၨီပဂၢဟ အကုသိုလ္ တရားသည္ သံ၀ိဘာဂနာယကဂုဏ္တည္းဟူေသာ သဒၶါေမတၱာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၃) တရားႏွင့္ေလ်ာ္ေသာ ၀စနပဋိသႏၶာရ၊ ဓမၼပဋိသႏၶါရတို ့ျဖင့္ ဒါယကာတို ့အား မခ်ီးေျမွာက္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ ေသာ ကရုဏာေမတၱာ သဒၶါကင္းေသာ မသူေတာ္တရားသည္ လူတို ့ႏွင့္ႏွီးေႏွာျခင္းမရွိရဟူေသာ ဂိဟိအသံသဂၢ သီလေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၄) လူတို ့ႏွင့္တရားမသင့္ ေရာေႏွာျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ အာစာရ၀ိပၸတိၱမိစၧာဇီ၀အကုသို္လ္တရားသည္ သဂၤဟဟုဆိုအပ္ေသာ သဒၶါ ေမတၱာ ကရုဏာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၅) သူႏွစ္ေယာက္တို ့၏အၾကား ကြဲျပားစိမ့္ငွာ ကုန္းေခ်ာေျပာဆိုျခင္း မသူေတာ္တရားသည္ သစၥ၀ါဒိတာ ဟူေသာ သူေတာ္ေကာင္းတရားေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၆) အ၀ိသုဏ၀ါစာ သုစရိုက္တရားအရာ၌ သူတစ္ပါးတို ့အက်ိဳးမဲ့ လိုလားျခင္းတည္းဟူေသာ ဣႆာ မေစၦရ ေဒါသမူ အကုသိုလ္တရားသည္ သူတစ္ပါးတို ့ပ်က္ျပားၾကလတၱံ ့သည္ကို သိျမင္လ်က္ ကုန္းတိုက္ရာ ေရာက္မည္ ေၾကာင့္ မေျပာဆို၀ံ့သည့္ အဟန္အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၇) မိမိဒါယကာအိမ္တြင္ ၀င္ေရာက္လာသူ အလွဴခံတို ့အား ႏွလံုးမသာမယာျခင္း ေဒါသမေစၦရရန္သည္ ဒါယကာတို ့အား သနားျခင္း ကရုဏာဟန္ အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၈) ေနာက္သားေနာင္လာသံဃာေတာ္တို ့အတြက္ အာ၀ါသကို ကၽြဲႏြားလူသူ လုယူ ဖ်က္ဆီးသည့္အခါ မသဒၶါ မၾကည္ညိဳ ၀န္တိုျခင္း အာ၀ါသမေစၦရ အကုသိုလ္တရားသည္ သဒၶါေမတၱာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၁၉) တရားေဟာအပ္ေသာ ကုသိုလ္တရားအရာ၌ ဓမၼမေစၦရ အကုသိုလ္တရားသည္ လွည့္ပတ္အေယာင္ ေဆာင္တတ္၏။
(၂၀) ဂိုဏ္းသံဃာတပည့္မ်ားကို တရားက်မ္းဂန္ သင္ၾကားပို ့ခ်ခ်ီးေျမွာက္ျခင္းဟုဆိုအပ္ေသာ သဒၶါ ေမတၱာ ကရုဏာ အရာ၌ ဂိုဏ္းအေပါင္းအေဖာ္ကို တြယ္တာျခင္း သဂၤဏိကာရာမ တဏွာသည္ ဂဏာနုဂၢဟသဒၶါ ေမတၱာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၁) အက်ိဳးမဲ့ေသာစကားတို ့ႏွင့္တကြ ကာလရွည္ၾကာ ေျပာဆိုမိျခင္း ဘႆာရာမတဏွာသည္ ဓမၼေဒသနာကို ေမြ ့ေလ်ာ္ေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၂) ရဟန္းတရား၌ မေမြ ့ေလ်ာ္နိဳင္ျခင္း၊ အမႈသစ္၌သာ ေမြ ့ေလ်ာ္နိဳင္ျခင္း၊ တဏွာဟူေသာကမၼရာမ ပပဥၥတရားသည္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၌ ေမြ ့ေလ်ာ္ျခင္းဟူေသာ ပုညာရာမ အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၃) ပဋိကူလသညာကမၼ႒ာန္းအရာ၌ စက္ဆုပ္ရြံရွာႏွလံုးမသာျခင္း ဗ်ာပါဒသည္ ပဋိကူလသညာ ကမၼ႒ာန္းထင္ေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၄) ပဋိကူလသညာကမၼ႒ာန္း၏ အစြမ္းျဖင့္ ရြံရွာအပ္ေသာ အာရံုကို မရြံရွာျခင္းျဖစ္ရာ၌ ကာမတဏွာသည္ ရာဂစရိုက္အစြမ္းျဖင့္ မရြံရွာသည္ကိုလ်က္ ပဋိကူလသညာကမၼ႒ာန္းထင္ေသာအားျဖင့္ မရြံရွာေယာင္ ေဆာင္တတ္၏။
(၂၅) ဘာ၀နာကမၼ႒ာန္းအရာ၌ ငိုက္မ်ဥ္းျခင္း ထိနမိဒၶစသည္ သမာဓိေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၆) မထိုင္မရပ္ မျပတ္ျပန္လွန္ စၾကၤံသြားျခင္းစသည္ ကမၼ႒ာန္းကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ရာ၌ ကမၼ႒ာန္းကို မ၀င္မသက္ စိတ္ထြက္ေျပးသြားျခင္း ဥဒၶစၥတရားသည္ ၀ီရိယတိုးပြားေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၇) ၀ိနယကုကၠဳစၥအားျဖင့္ မအပ္လိမ့္ေယာင္ အပ္လိမ့္ေယာင္ႏွင့္ မေရွာင္ျပဳမိသျဖင့္ ႏွလံုးမသာ ၀ိပၸဋိသာရ ကုကၠဳစၥသည္ သိကၡကာမ ကုကၠဳစၥ ေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၈) သက၀ါဒ ပရ၀ါဒ ပကၡႏွစ္ပါးတို ့၌ ယုတၱာယုတၱိရွိမရွိကို ၾကံစည္စံုစမ္းရာ၌ သက၀ါဒ၌ သို ့ေလာသို ့ေလာ သကၤာယံုမွားျခင္း ၀ိစိကိစၦာ အယုတ္တရားသည္ စူးစမ္းဆင္ျခင္တတ္ေသာပညာ အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၂၉) ဣ႒ အနိ႒အာရံုတို ့၌ ၀မ္းမနည္း ၀မ္းမသာ လ်စ္လ်ဴရႈျခင္း၊ ဥေပကၡာတရားအရာ၌ ဆိုးေကာင္းယုတ္ျမတ္ မသိတတ္၍ အမွတ္မဲ့ေနျခင္း အညာဏုေပကၡာ ဟူေသာေမာဟတရားသည္ ဆိုးေကာင္းယုတ္ျမတ္ သိတတ္ လ်က္သာ လ်စ္လ်ဴရႈရသည္ဟူေသာ ဉာဏုေပကၡာေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃၀) ပရမတၳသေဘာကို နစ္ေနာဆင္ျခင္တတ္ေသာ ပညာအရာ၌ သတၱဇီ၀ါ ငါသူတစ္ပါးမဟုတ္၊ နာမ္ရုပ္အစုမွ်သာျဖစ္၍ လွံဓားျဖင့္ထိုးခုတ္ျခင္းကို ျပဳေသာ္လည္း ပကတိအားျဖင့္ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာရွိေသာ ဇီ၀ိတိေျႏၵကို မဖ်က္စီးနိဳင္ရာ ရုပ္ကလာပ္အၾကားကိုသာ လွံသြား ဓားသြား က်ေရာက္သည္ျဖစ္၍ ပဏ၀မ မျဖစ္နိဳင္ရာဟူေသာ အကိရိယဒိ႒ိ အစရွိေသာ မိစၦာဒိ႒ိတရားသည္ ၪာဏ္ၾကီးသည့္အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃၁) သားသမီးေျခြရံပရိသတ္တို ့ တြယ္တာမက္ေမာျခင္းကင္းေသာ ၀ိရာဂတရားအရာ၌ သူတစ္ပါးတို ့အား သနားျခင္းမရွိ နိကရုဏာသေဘာတရားသည္ ႏွစ္သက္တြယ္တာျခင္းကင္းသည့္ အဟန္အေယာင္ေဆာင္ တတ္၏။
(၃၂) ဘုရားခြင့္ျပဳေတာ္မူသည္ကို ငါမွီ၀ဲသည္ဟူေသာ အမွတ္ျဖင့္ သဒါရဟူေသာ စိုးပိုင္အာရံု ကာမဂုဏ္အမႈ၌ တြယ္တာမက္ေမာျခင္း တဏွာသည္ အပ္သည္ကိုသာ ငါမွီ၀ဲအပ္သည္ ဟူေသာ အမွတ္ကို ျဖစ္ေစသျဖင့္ အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃၃) ကိုယ့္ရွင္ ကိုယ္သာ ကိုယ့္ဆရာဟု ပညာအားကိုး အျမတ္တနိဳးျပဳရာ၌ သီတင္သံုးေဖာ္ ဆရာသမား သူတစ္ပါးတို ့၏ အဆံုးအမကို မလိုက္နာနိဳင္ျခင္း အယုတ္တရားသည္ အတၳာဓိပတိဟန္ အေယာင္ေဆာင္ တတ္၏။
(၃၄) ဓမၼ၀ိဟာရီသာ ပမာဏဟု ႏွလံုးျပဳသျဖင့္ သီတင္းသံုးသံဃာေတာ္တို ့ကံၾကီးကံငယ္ မႈၾကီးမႈငယ္တို ့ေၾကာင့္ စည္းေ၀းၾကသည့္အခါ အညီအညြတ္ မလာမေရာက္ မေလာက္မလား ေလးစားမျပဳေနျခင္းဟူေသာ သျဗဟၼာ့စာရီ အဂါရ၀တရားသည္ မိမိလည္း တရားတစ္ခုအာရံုျပဳ၍ ေကာင္းေသာေနျခင္းျဖင့္သာ ေနပါသည္ အမွတ္ကိုျဖစ္ေစသျဖင့္ အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃၅) သီတင္သံုးေဖာ္ ဆရာသခင္တို ့အား ေလာကအၾကိဳက္အလိုလိုက္၍ တရားမငဲ့ မ်က္ႏွာငဲ့ကာ ျပဳရေသာ ေ၀ယ်ာ၀စၥတို ့သည္ ဆရာသခင္ အရွင္မ်ားကို ခံ့ညားရိုေသျခင္း ေလာကာဓိပတိဟူေသာ ဂါရ၀တရား ေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃၆) အတိုင္းအရွည္ႏွင့္ယွဥ္၍ စကားေျပာဆိုျခင္း သတိသမၸဇညတရားအရာ၌ စကားအလြန္နည္းပါးျခင္း၊ သီတင္းသံုးေဖာ္ အာဂႏၱဳကတို ့ႏွင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာမေျပာဆိုနိဳင္ျခင္း အာလသိယ မာနထမၻ သာရမၻ တရားသည္ စကားအရာ၌ အတိုင္းအရွည္ကိုသိေသာ သတိသမၸဇည အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။
(၃၇) သီတင္းသံုးေဖာ္ အာဂႏၱဳက ရဟန္းတို ့ႏွင့္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ေျပာဆိုေလ့ရွိေသာ သဒၶါေမတၱာ ကုသိုလ္တရားအရာ၌ အလြန္အယုတ္ ဟုတ္မဟုတ္ကို မဆင္ျခင္၊ ဆိုခ်င္ မက္ေမာ အလိႈင္းတၾကီး ေျပာဆိုမိေသာ မာယာသာေဌယ် အယုတ္တရားသည္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ သဒၶါၾကည္ညိဳဆိုေသာ အေယာင္ေဆာင္တတ္၏။

(သုခမွတ္စု စာအုပ္မွ စာမ်က္ႏွာ ၃၀၁-၃၀၃ ကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္