What is Buddhism? (အပိုင္း ၆)

Do Buddhists Believe In A God?

Buddhism s a non-theistic religion in that one does not worship a God, creator or savior Progress on the Buddhist path to enlightenment is not dependent on an external force but on one's own effort. Buddhist cosmology does recognize the existence of heavenly realms, and the divine beings living there are very similar to what people would associate with gods or God. Because of the fundamental law of impermanence however, even these beings are subject to passing away and being reborn, still caught in the cycle of birth and death, and therefore not taken as an ultimate refuge.

(to be continued.....)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၂)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၃)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၄)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၅)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၂)

အက်ဥ္းခ်ဳပ္တရားအားထုတ္နည္း

တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ အစပထမေတာ့ သမာဓိထူေထာင္တဲ့အေနနဲ ့ ပင္တိုင္ကမၼ႒ာန္းၿဖစ္တဲ့ ႏွာသီးဖ်ားမွာပဲ ၀င္ေလတိုးထိတာသိ၊ ထြက္ေလတိုးထိတာသိ၊ အဲဒီႏွစ္ခ်က္၊ ေရွ ့ေနာက္ႏွစ္ရပ္ အမွတ္ဆက္စပ္ေအာင္ မွတ္ရမယ္။ ဒါ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ပဲ။

ေယာနိေသာ မနသိကာရ

တရားထိုင္ေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ အားလုံး ခႏၶာဥာဏ္စိုက္ၿပီးေတာ့ ေလ်ာင္း ထုိင္ ရပ္ သြား ေလးပါးေသာ ဣရိယာပုတ္တိုင္းမွာ ေယာနိေသာ မနသိကာရ ( အသင့္အတင့္ ႏွလုံးသြင္း ) ထားၿပီး ရႈမွတ္ႏုိင္ရတယ္။ အမွတ္ဆက္ႏုိင္ရတယ္။ ေရွ ့ေနာက္ႏွစ္ရပ္ အမွတ္ဆက္ေအာင္ ၾကိဳစားၿပီးေတာ့ မွတ္ၾကရမယ္။

နိဗၺာန္လိုခ်င္ရင္ အေဖာ္မခင္ရ

တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီတစ္ေယာက္ဟာ စကားေၿပာ နည္းရတယ္။ စကားေၿပာရင္ တရားေလ်ာ့တတ္တယ္။ ဥာဏ္မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ တခ်ိဳ ့ေယာဂီေတြ အသက္ ( ၅၀၊ ၆၀၊ ၇၀ ) ေတြဆုိေတာ့ အခ်ိန္က ေႏွာင္းေနၿပီ၊ အခ်ိန္ကနည္းသြားၿပီ၊ ဒီေတာ့ ကိုယ့္တရားကိုသာ တြင္က်ယ္မႈ ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားမွတ္ၾကပါ။ နိဗၺာန္လိုခ်င္ရင္ အေဖာ္မခင္ရဘူး။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဗုဒၶတရားေတာ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး

ဘာသာေရးက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ျပႆနာေတြကို ခ်ဥ္းကပ္ရာမွာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ကိစၥေတြကို ေဆာင္ ၾကဥ္းေနတဲ့ လူတဦးခ်င္းကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ေယဘုယ်မူေတြကို အၾကံျပဳျပီး ဒီမူေတြအရ လူသားတရပ္လံုးရဲ႕ ဘ၀သာယာတိုးတက္ေကာင္းမြန္ေရး၊ အရင္းအျမစ္ေတြကို အညီအမွ် အက်ိဳးတူခံစား ရ ေရးအတြက္ ျဖစ္ေပၚလာေစဖို႔ပဲျဖစ္တယ္။

ဘာသာေရးကို ေလာကီေရး၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ေရာေထြးေအာင္ အားထုတ္ျခင္းဟာ ျပႆနာကိုဖန္တီးျခင္းပဲျဖစ္ တယ္။ ဘာသာေရးရဲ႕အေျခခံက ကိုယ္က်င့္သီလပဲျဖစ္တယ္။ သန္႔စင္ ျခင္း၊ ၀ိသုဒၶိနဲ႔ ယံုၾကည္ျခင္း သဒၶါ တရားပဲျဖစ္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာက အာဏာမွာ အေျခခံတယ္။ လူ႔သမိုင္းတေလွ်ာက္မွာ အာဏာရအုပ္စိုး သူမ်ားဟာ မိမိရဲ႕အာဏာ အုပ္စိုးျခင္းကို တရား၀င္ေၾကာင္း၊ ဘုရားအလိုေတာ္က်ျဖစ္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း၊ လူေတြယံုၾကည္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ဘာသာေရးကို ဆြဲသံုးတာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။

ဘာသာေရးကို မိမိတို႔ႏိုင္ငံေရးအက်ိဳးအတြက္ လိုရာဆြဲျပီး အသံုးခ်ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘာသာတရားရဲ႕ ျမင့္မားတဲ့ ကိုယ္က်င့္တရား စံ ေတြဟာ ႏိုင္ငံေရးေလာဘေတြေၾကာင့္ ယုတ္ညံ့မႈေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာပဲဟု အရွင္ ေဒါက္တာသီရိဓမၼနႏၵက What Buddhists Believe စာအုပ္တြင္ ေရးသားထားပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘာသာေရးကို ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ခြဲျခားထားရမယ္
ဆိုတဲ့အခ်က္ကို အသိအမွတ္ျပဳျပီး ႏိုင္ငံေရး စနစ္ ကို
အကန္႔အသတ္ထားျပီး ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေရးကို
ေဖာ္ေဆာင္ပံုနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕သင္ၾကား ခ်က္ ေတြထဲမွာ အခ်က္အလက္ေျမာက္ျမားစြာရွိပါတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕
ေဒသနာေတာ္ထဲမွာ ဒီေန႔ကမၻာၾကီးထဲက လူသားေတြအတြက္ တိုက္႐ိုက္အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစႏိုင္တာေတြ၊
ႏိုင္ငံေရးအစီအမံေတြအတြက္ အသံုးတဲ့ တာ ေတြအမ်ားၾကီး
ပါရွိပါတယ္။

အေမရိကန္လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာစာတမ္းမွာပါတဲ့ ေသာမတ္စ္ ဂ်က္ဖာဆင္ရဲ႕“လူတိုင္းကိုတူညီမွ်တစြာ ဖန္ဆင္း ထားတာျဖစ္တယ္”( All men are created equal)
ဆိုတဲ့စကားမ်ိဳးကို ျမတ္ဗုဒၶက ေရွးႏွစ္ေပါင္း၂၅၀၀
ေက်ာ္ကတည္းက မိန္႔ၾကားခဲ့တာပါ။ ျပီးေတာ့ ဇတ္တို႔၊
လူတန္းစားတို႔ ဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးထဲမွာ လူ ေတြက တမင္ဖန္တီးခဲ့ၾကတာေတြသာျဖစ္တယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက လူေတြကို ခြဲျခားသက္မွတ္ရာမွာ သူတို႔ရဲ႕ အက်င့္သီလအေပၚမူ တည္ျပီးမွ အယုတ္၊ အလတ္၊ အျမတ္ ခြဲျခားပံုကို ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ။

လူသားေတြအခ်င္းခ်င္း လူ႔ေဘာင္အက်ိဳးကိုေဆာင္ရြက္ရာမွာ စိတ္ပါလက္ပါ အတူတကြ ႐ိုင္းပင္းကူညီ လုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ကိုလည္း ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဆရာဦးေရႊေအာင္ရဲ႕“ဗုဒၶ (သို႔မဟုတ္) ေလာကသားတို႔ ၏ အႏႈိင္းမဲ့ေက်းဇူးရွင္” စာအုပ္မွာ “ႏိုင္ငံျဖစ္ေစ၊ လူမ်ိဳးကိုျဖစ္ေစ ထူေထာင္ရာ၌ စည္းလံုးမႈသည္ မ်ားစြာ အေရးၾကီး၏။ က်မ္းဂန္မ်ား၌ စည္းလံုးမႈကို ၂ မ်ိဳးျပ၏။ စည္းလံုးမႈတမ်ိဳးကို သမ၀ါယသမၼႏၶ ဟု ေခၚ၏။ အျခားစည္းလံုးမႈတမ်ိဳးကို သံေယာဂသမၼႏၶ ဟုေခၚ၏။ သမ၀ါယသမၼႏၶ အရ စည္းလံုးေသာအခါ ႏိုင္ငံသား အားလံုးတို႔သည္ သူတလူ၊ ငါတမင္း သေဘာမ်ိဳးမရွိ၊ အားလံုးတသားတည္းျဖစ္ၾက၏။ တေသြး တသံ တမိန္႔ တည္းျဖစ္၏။ သံေယာဂသမၼႏၶအရ စည္းလံုးေသာအခါ ႏိုင္ငံသားအားလံုးတို႔သည္ တစ္ေသြးတစ္သံတစ္မိန္႔ တည္းမျဖစ္၊ သူတလူ၊ ငါတမင္းျဖစ္ၾက၏။ တသားတည္းျဖစ္ေသာ စည္းလံုးမႈကို ျဖစ္ေပၚေအာင္ အားထုတ္ရာ တြင္ အျမင္ခ်င္းတူမႈႏွင့္ အက်င့္ခ်င္းတူမႈသည္ အေရးၾကီးသည္။

ျမတ္စြာဘုရားသည္ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းကို ဖြဲ႔စည္းရာတြင္ အျမင္ခ်င္းတူမႈႏွင့္ အက်င့္ခ်င္း တူမႈအေပၚ အေျခ ခံ၍ စည္း႐ံုးျခင္းျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း၏ စည္းလံုးမႈသည္ က်စ္လ်စ္၏၊ သိပ္သည္း၏၊ တစ္ေသြး တစ္သံ တစ္မိန္႔တည္းျဖစ္၏။ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းတြင္ ဇတ္ အသီးသီးပါ၀င္၏။ သို႔ရာတြင္ သံဃာ့ အဖြဲ႔အစည္း၌ ဇတ္ သည္ မထင္ေပၚေတာ့၊ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္း အဖြဲ႕႔၀င္အျဖစ္သာ ထင္ေပၚ၏။”လို႔ ေရးသား ထားပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္သာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ကတည္းက တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းဟာ ကမၻာေပၚမွာ ဒီေန႔ထိေအာင္ ထင္ရွားတည္ရွိႏိုင္ျခင္းျဖစ္တယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကို ဆက္ခံသူ မည္သူ႔ကိုမွ ၾကိဳတင္ခန္႔ထားျခင္းမရွိပါ။ သံဃာ့အဖြဲ႔အစည္းကို ဓမၼ၀ိနယ ကသာ လမ္းညႊန္ေတာ္ မူရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ယေန႔ထက္တိုင္ေအာင္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဗုဒၶရဲ႕ ၀ိနည္းဥပေဒ မ်ားကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္လမ္းညႊန္ပါတယ္။ မည္သည့္ အာဏာကမွ ျဖိဳခြင္း ဖ်က္ဆီး ျခိမ္းေျခာက္ႏိုင္စြမ္းမရွိပါ။

ျမတ္ဗုဒၶက ဒီမိုကေရစီ ျဖစ္စဥ္အရ ညွိႏႈိင္း၊ တိုင္ပင္၊ စည္းေ၀း၊ ဆံုးျဖတ္၊ လုပ္ကိုင္တာကိုအားေပးပါတယ္။ ဒီအခ်က္ကို သံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕အဖြဲ႔အစည္းမွာ ပိုျပီးထင္ရွားပါတယ္။ သံဃာ့အဖြဲ႕႔အစည္းထဲမွာ သံဃာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ကိစၥကို သံဃာေတာ္တိုင္း ပါ၀င္ေဆြးေႏြး ဆံုးျဖတ္ပိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ၾကီးက်ယ္တဲ့ ျပႆနာေပၚေပါက္ လာတဲ့အခါက်မွ ျပႆနာ အတိမ္အနက္ကို သံဃာေတာ္မ်ားေရွ႕ေမွာက္တင္ျပျပီး ဒီမိုကေရစီပါလီမန္ လႊတ္ေတာ္ေရွ႕ ေဆြးေႏြးၾကသလို ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾကရပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာက ႏိုင္ငံေရးအာဏာကိုခ်ဥ္းကပ္ရာမွာ ကိုယ္က်င့္တရား(မင္းက်င့္တရား)နဲ႔ ျပည္သူ႔အာဏာကို သံုးစြဲရာမွာ တာ၀န္ယူမႈအေပၚ အေျခခံပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဘုရားက အၾကမ္းမဖက္ေရးကိုသာ ေဟာၾကား ဆံုးမေတာ္မူပါတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကိုသာ တေလာကလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ့တရားအျဖစ္သတ္မွတ္ပါတယ္။ လူ႔ အသက္ ကို ဖ်က္ဆီးျခင္းအၾကမ္းဖက္မႈကို ျမတ္ဗုဒၶခြင့္ျပဳေတာ္မမူပါ။

တရားတဲ့စစ္ဆိုတာဘယ္ေတာ့မွမရွိဘူးလို႔လဲ ျပတ္ျပတ္သားသားေၾကညာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶ သင္ၾကားခ်က္က “ေအာင္ႏိုင္ျခင္းသည္ အမုန္းတရားကိုသာ ပြားေစရာ၏၊ ႐ႈံးနိမ့္သူကား ဆင္းရဲစြာ ေနၾကရသည္၊ အႏိုင္အ႐ႈံးကို ပယ္ေသာသူသာလွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းသုခႏွင့္ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို ရႏိုင္သည္”ဟု ဓမၼပဒ မွာ ေဟာေတာ္မူပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶသည္ အၾကမ္းမဖက္ေရး ျငိမ္းခ်မ္းေရးတရားကိုသာ ေဟာေတာ္မူတာမဟုတ္ပါ။စစ္ပြဲျဖစ္ရာေနရာကို ကိုယ္တိုင္ၾကြေရာက္ျပီး စစ္မျဖစ္ၾကဖို႔ တားဆီးေတာ္မူခဲ့တယ္။ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္းဆိုလို႔ လူ႔သမိုင္း မွာျဖင့္ ျမတ္ဗုဒၶသည္သာ ပထမဆံုး ပုဂၢိဳလ္ထူး၊ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ျဖစ္ပါတယ္။

သက်သာကီ၀င္မ်ားႏွင့္ ေကာလိယေတြ၊ ေရာဟီနီျမစ္က ေရခြဲေ၀ေရးကိစၥမွာ ျမတ္ဗုဒၶဟာစစ္တလင္းကို ကိုယ္တိုင္ၾကြသြားျပီး တရားဓမၼကို ေဟာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အဇာတသတ္မင္းက ၀ဇၨီတိုင္းကို စစ္မတိုက္ျဖစ္ေအာင္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က ဆြဲေဆာင္ေတာ္မူႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ေလာကအက်ိဳးကိုလိုလားတဲ့ ျမတ္ဗုဒၶဟာ အစိုးရေကာင္း၊ အုပ္စုိးသူေကာင္း ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ၾကိဳတင္ရွိအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

တိုင္းျပည္တျပည္မွာ အဂတိလိုက္စားမႈေတြ ဘယ္လိုျဖစ္လာႏိုင္တယ္ဆိုတာကို ေဟာၾကားရာမွာ တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သူ ႏိုင္ငံအၾကီးအကဲက အက်င့္ပ်က္ျပီး အဂတိလိုက္စားျပီး မတရားျပဳက်င့္ရင္ တိုင္းသူျပည္ သားမ်ားလည္း အက်င့္ပ်က္ျပီး အဂတိလိုက္စားတတ္ပံုကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ အုပ္စိုးသူမင္းက အစ မင္းေစပါမက်န္ အဂတိလိုက္စားၾကျပီဆိုရင္ တိုင္းသူျပည္သား လူအမ်ားစိတ္ဆင္းရဲရပံု၊တိုင္းျပည္ဆုတ္ယုတ္
ပ်က္စီးရပံုမ်ားကို ထုတ္ေဖာ္ေဟာၾကားေတာ္မူပါတယ္။ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ မင္းလုပ္သူအစိုးရဟာ လူသား ခ်င္း စာနာေထာက္ထား၊ သနား၊ ငဲ့ညွာေသာ မူ၀ါဒနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သင့္ေၾကာင္းကိုလည္း ဆံုးမေတာ္မူပါတယ္။

စကၠ၀တၱွီသီဟနႏၵသုတ္မွာ ျမတ္ဗုဒၶက အက်င့္ပ်က္မႈ၊ ရာဇ၀တ္မ်ားျဖစ္ၾကတဲ့ ခိုးမႈ၊ လိမ္မႈ၊ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈ၊ မုန္းတီးမႈ၊ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြဟာ ဆင္းရဲၾကပ္တည္းမႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာေၾကာင္းကို ေဟာေတာ္မူတယ္။ မင္းနဲ႔ အစိုးရေတြအေနနဲ႔ ရာဇ၀တ္မႈေတြကို အျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းျဖင့္ ႏွိမ္ႏွင္းၾကရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရာဇ၀တ္မႈပေပ်ာက္ေအာင္ အင္အားပါ၀ါကိုသံုးျပီး လုပ္ထားတာကေတာ့ အက်ိဳးမဲ့အခ်ည္းႏွီးပဲျဖစ္ ေၾကာင္းကို ေဟာထားပါတယ္။

ကုတဒႏၱသုတ္မွာလည္း ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဘုရားက အင္အားသံုးျပီး ရာဇ၀တ္မႈကို ႏွိမ္ႏွင္းမယ့္အစား စီးပြားေရး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးသင့္ေၾကာင္းကိုလည္း အၾကံျပဳေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့တယ္။ အစိုးရဟာ တိုင္းျပည္နဲ႔ အရင္းအျမစ္ေတြကို အသံုးျပဳျပီး တိုင္းသူျပည္သားေတြ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာမက်ဆင္းရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ္လို႔ ေဟာထားပါတယ္။

ဇာတကနိပါတ္ေတာ္ထဲမွာ မင္းက်င့္တရား ဆယ္ပါးကို အစိုးရတို႔လိုက္နာအပ္ေၾကာင္း ေဟာေတာ္မူထားပါ တယ္။ မင္းက်င့္တရားဆယ္ပါးအား ခုေခတ္ကာလမွာလည္း တိုင္းျပည္ကို ျငိမ္းခ်မ္းသာယာစြာ အုပ္ခ်ဳပ္လိုတဲ့ အစိုးရမင္းမ်ားအသံုးခ် လိုက္နာက်င့္သံုးထိုက္တယ္။ ဒီမင္းက်င့္တရား(ရာဇဓမၼ) ဆယ္ပါးကေတာ့-

၁။ ရက္ေရာမႈ၊ လြတ္လပ္မႈရွိျပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္ျခင္း
၂။ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားရဲ႕ ဘ၀သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရးအတြက္ မိမိရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးအတၱကို စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာ ခံျခင္း
၃။ အက်င့္သီလ အဆင့္ျမင့္ေကာင္းမြန္ျခင္း
၄။ ႐ိုးသား၊ ေျဖာင့္မတ္ျပီး အၾကြင္းမဲ့ဂုဏ္သိကၡာရွိျခင္း
၅။ ၾကင္နာ၊ သနားတတ္ျခင္း
၆။ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ေလးစား၊ အားက်ေလာက္ေအာင္ မိမိတို႔ရဲ႕ဘ၀ အေနအထိုင္
႐ိုးသားျခင္း
၇။ အမ်က္ေဒါသ ကင္းစင္ျခင္း
၈။ အၾကမ္းမဖက္ျခင္း
၉။ သည္းခံတတ္ျခင္း
၁၀။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကို ေလးစားစြာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ညီညြတ္မႈကို
ျမွင့္တင္ျခင္းတို႔ျဖစ္ပါတယ္။

မင္းတို႔က်င့္အပ္တဲ့ တရားနဲ႔ဆက္လ်ဥ္းၿပီး ျမတ္ဗုဒၶက စကၠ၀တၳီသီဟနႏၵသုတ္မွာ ေဟာေတာ္မူထားတာက -

၁။ အုပ္စိုးသူ အစိုးရေကာင္း၊ မင္းေကာင္းတို႔မည္သည္ ဘက္လိုက္ျခင္း၊ အဂတိလိုက္စား
ျခင္း၊ တိုင္းသူျပည္သား၊ လူအမ်ားတို႔အေပၚ ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမရွိျခင္းသည္ တရပ္၊
၂။ အုပ္စိုးသူ မင္းေကာင္း အစိုးရေကာင္းတို႔မည္သည္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔အေပၚ အမုန္း
စိတ္ထား၍ ဆက္ဆံျခင္းမျပဳျခင္းသည္ တရပ္၊
၃။ အုပ္စိုးသူ မင္းေကာင္းအစိုးရေကာင္းတို႔မည္သည္ တရားမွ်တမႈရွိေသာ တရားဥပေဒ
ကို ျပဌာန္းရာ၍ ေၾကာက္႐ြံ႕ထိတ္လန္႔မႈ မရွိျခင္းလည္း တရပ္၊
၄။ မင္းေကာင္း၊ အစိုးရေကာင္းတို႔မည္သည္ မိမိတို႔ျပဌာန္းလိုေသာ ဥပေဒကို ေကာင္းစြာ
သိနားလည္မႈရွိရမည္။ ငါ့မွာ ဥပေဒျပဌာန္းခြင့္အာဏာရွိသည္ဆိုကာမွ် သေဘာထားျဖင့္
ျပဌာန္းျခင္းမျပဳအပ္၊ တရားဥပေဒကို ျပဌာန္းရာ၌ အေၾကာင္း ယုတၱိ ခိုင္လံုမႈရွိျပီး စိတ္
ႏွလံုးေကာင္းျဖင့္သာ ျပဌာန္းရမည္။

မိလိႏၵပဥွာမွာလည္း“မင္းၾကီး ဥပမာေသာ္ကား ေယာက္်ားသည္ အစြမ္းသတၱိမရွိ၊ အမ်ိဳးယုတ္၏၊ နည္းေသာ ပညာရွိ၏၊ ၾကီးက်ယ္စြာေသာမင္း၏ အျဖစ္ကို ရေသာ္ တခဏျခင္းျဖင့္ေဖာက္ျပန္၏၊ ပရိသတ္ကို ဖ်က္ဆီး၏၊ ထိုသို႔ မထိုက္တန္ေသာ မင္းဆိုးမင္းညစ္အား ျပည္သူတို႔က ညွဥ္းဆဲ ႏွိပ္စက္ရာသည္။ ျပည္သူတို႔က အျပစ္ ဒဏ္ခတ္ရသည္။ ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ ဥပေဒႏွင့္အညီ မအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အုပ္စိုးသူ မင္းတို႔ကို အျပစ္ဒဏ္ ေပးရမည္။ထို႔အျပင္ မင္းကဲ့သို႔မက်င့္၊ ဓားျပကဲ့သို႔က်င့္ေသာ မင္းဆိုးမင္းယုတ္အားလည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို မျပဳရာ”ဟု ေဟာေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

မဇၥ်နိမနိကာယ္မွာ အျပစ္မရွိတဲ့ တိုင္းသူျပည္သားေတြကိုသာ အျပစ္ဒဏ္ေပးျပီး တကယ့္လက္သည္ တရားခံ ကို ေတာ့ အျပစ္မေပးဘဲ ထားတဲ့မင္းဟာ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ မသင့္တဲ့မင္းျဖစ္ေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပထားပါ တယ္။

ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲတဲ့မင္းဟာ မတရားသျဖင့္ အျပစ္ဒဏ္စီရင္ျခင္း၊ မတရားသျဖင့္ အခြန္အတုပ္ေကာက္ခံ ျခင္း၊ အဓမၼနည္းမ်ားျဖင့္ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္း၊ အဂတိအမ်ိဳးမ်ိဳးလိုက္စား ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ားက အဲဒီမင္း ကို တနည္းမဟုတ္၊ တနည္းအားျဖင့္ တံု႔ျပန္လာၾကလိမ့္မယ္လို႔ မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ေကာင္းျမတ္တဲ့ မင္းတို႔အတြက္ လမ္းညႊန္ခ်က္ကို က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ္ဘုရင္ၾကီး အာေသာကမင္းဟာ BC ၃၀၀ ေလာက္ က စျပီး ဂုဏ္သတင္းေက်ာ္ေဇာျပီး လူ႔သမိုင္းမွာ ထြန္းပခဲ့ပါတယ္။

ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဟာ အလြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူမႈျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသမားၾကီးလဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အိႏၵိယျပည္မွာ အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ ဇတ္စနစ္ကို ဗုဒၶက ႐ႈတ္ခ်ျပီး လူအခ်င္းခ်င္းတန္းတူ အခြင့္အေရးကို အေရးထားခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းသာ အလြန္အမင္းမကြာျခားေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႕ လူမႈဘ၀အဆင့္အတန္းျမင့္မားေရးကိုလဲ အားေပးခဲ့ပါတယ္။

လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို အုပ္ခ်ဳပ္ရာမွာ ေလာဘတဏွာဦးစီးျပီးမလုပ္ၾကဖို႔၊ ေမတၱာဂရုဏာနဲ႔ စာနာေထာက္ထား စိတ္နဲ႔ သာ အုပ္ခ်ဳပ္ေနထိုင္ၾကဖို႔ကိုလည္း တိုက္တြန္းဆံုးမေတာ္မူပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ကို အျပင္ပန္း ဗဟိႏၶအားျဖင့္ လုပ္တာဟာ ေရတိုပဲရမယ္၊ တကယ္တမ္းျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္ရင္ စိတ္ေျပာင္းေတာ္လွန္ေရးလုပ္မွရမယ္ဆို တာကို ထုတ္ေဖာ္မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။

အင္အားပါ၀ါကိုအသံုးျပဳျပီးလုပ္တဲ့ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးဟာ ခဏပဲခံတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲ့ဒီျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးမွာ စြဲစရာအျဖစ္မပါဘူး။ တကယ္တမ္းျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးျဖစ္္ဖို႔ကေတာ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ လို တဲ့ စိတ္ဓာတ္အမွန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနမွသာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ လူသားတိုင္းမိမိကိုယ္တိုင္ အမွန္တရားခ်စ္ျမတ္ႏိုး မႈ၊ လူအခ်င္းခ်င္းတရားမွ်တေစလိုမႈ စတဲ့ တရားမ်ားဆီက ရွင္သန္အားကို ရရွိေနသေ႐ြ႕ ရပ္တည္ရွင္သန္ ေနၾကမွာပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ မိန္႔ခဲ့ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဗုဒၶရဲ႕ မြန္ျမတ္ မွန္ကန္ တဲ့ ၾသ၀ါဒ အျမဳေတကို ယံုၾကည္အားကိုးျပီး လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ အဓမၼတရားမ်ားကို ဖယ္ရွား ေရးတို႔အတြက္ တမ်ိဳးသားလံုး အသက္ေပး ေဆာင္ရြက္ရမွာျဖစ္တယ္။

(http://www.irrawaddymedia.com မွ အာကာမိုး၏ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္ခင္ဗ်ား။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဣဒံ ေမ ဉာတီနံ ေဟာတု၊ သုခိတာ ေဟာႏၱဳ ဉာတေယာ။

ခင္မင္ရတဲ့ ဓမၼေမာင္ႏွမတို ့ေရ

ျပီးခဲ့တဲ့ တနလၤာေန ့ (၇၊ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၀၉ ) မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ တစ္ခုကို ထူးထူးျခားျခားေလး လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပခ်င္လို ့ပါ။ အဲဒီေန ့က လုပ္ခဲ့တာကို  စျပီး မေျပာျပခင္ ဒီကုသိုလ္ လုပ္ျဖစ္ဖို ့အတြက္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြျဖစ္လာပံုေလး

ကို အရင္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

မႏွစ္ကပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီတိုင္းျပည္ေရာက္ခါစ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တို ့ထံုးစံအတိုင္း ျမိဳ ့ပတ္၀န္းက်င္အနီးအနားမွာ ရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ေတြကို လိုက္ဖူးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါႏွင့္ဘဲ Tokyo Daibutsu လို ့ေခၚတဲ့ ဘုရားၾကီးဆီကို ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားကိုေရာက္ေတာ့ ဘုရားရွိခုိး၊ ပတ္၀န္းက်င္ ေလ့လာစရာရွိတာေတြ ေလွ်ာက္ေလ့လာရင္းက ဘုရားေက်ာင္း၀င္း အေနာက္ဘက္မွာ သုႆန္ တစ္ခု ရွိတာကို သတိထားလိုက္မိပါတယ္။ ဒီနိဳင္ငံမွာက မ်ားေသာအားျဖင့္ သုႆန္ေတြကို ဘုရားေတြ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ ႏွင့္တြဲျပီး ထားတတ္ၾကပါတယ္။ သုႆန္ဆိုေပမယ့္လို ့ အရိုးျပာအိုးကိုဘဲ ျမွဳပ္ထားၾကတာပါ။ ေနာက္ျပီး သန္ ့ရွင္းသပ္ရပ္မႈလည္း ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း စပ္စုခ်င္တာႏွင့္ သုႆန္၀င္းထဲကို ၀င္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အထဲေရာက္ေတာ့ သူတို ့ေတြရဲ ့ အုပ္ဂူ အမွတ္အသား ေတြကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္ရင္းက ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကို အေတြးတစ္ခု ၀င္လာပါတယ္။ အခု ဒီသုႆန္မွာ ျမွဳပ္ထားၾကတဲ့သူေတြဟာ ငါႏွင့္ သံသရာ ဘ၀ တစ္ခုခုမွာ ေဆြမ်ိဳးေတြေတာ့ ေတာ္ခဲ့ဖူးမွာဘဲ။ ငါႏွင့္ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစားေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးမွာဘဲ။ အခုလည္း အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို ့ ငါ ဒီေနရာေရာက္လာတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား ဒီေနရာမွ သူတို ့ေတြ မျမင္အပ္တဲ့ သတၱ၀ါေတြအျဖစ္ရွိေနခဲ့ရင္ ငါေရာက္ေနတုန္းေလး သူတို ့အတြက္ တစ္ခုခု ေကာင္းတာလုပ္ေပးမယ္ လို ့ ဆႏၵျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါနဲ ့ဘဲ ရတနာ (၃) ပါးကို အာရံုျပန္ျပဳ၊ ဘုရားစာေတြ စိတ္ထဲကေနရြတ္၊ ေနာက္ ေမတၱသုတ္ရြတ္၊ ဂုဏ္ေတာ္ေတြရြတ္၊ ျပီးေတာ့ သူတို ့ေတြအတြက္ရည္စူးျပီး ေမတၱာပို ့၊ အမွ်ေ၀ လုပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အဲဒီေန ့က ဘုရားဖူးျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိပ္တဲ့အခါ အိပ္မက္တစ္ခု မက္ခဲ့ပါတယ္။ အိပ္မက္ထဲမွာ လူေတြအမ်ားၾကီးဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး ၀မ္းသာအားရ စကားလာေျပာၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္နာမည္ကို ေခၚျပီး ”.......လုပ္တာ အရမ္းေကာင္းတယ္။ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္” ဆိုျပီး ေျပာသြားၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အိပ္ရာက နိဳးလာေတာ့ ေအာ္...ဒါ ငါ လုပ္လိုက္တာ သူတို ့အတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူးရွိလို ့ လာေျပာၾကတာ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို ့ မွတ္ယူလိုက္ပါတယ္။

ဒါနဲ ့ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ အားတဲ့ ရက္ေတြဆိုရင္ အဲဒီဘုရားကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမိဳ ့ထဲမွာဘဲ ေနာက္ထပ္သုႆန္အၾကီးၾကီးတစ္ခုရွိေသးတယ္။ လူေနရပ္ကြက္ ႏွစ္ရပ္ကြက္၊ သံုးရပ္ကြက္စာေလာက္ရွိမယ္ထင္တယ္။ Nippori ဆိုတဲ့ ေနရာမွာပါ။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမန္မာျပည္က ေထာက္ၾကံ့စစ္သခ်ၤိဳင္းလိုမ်ိဳးဘဲ။ ရႈခင္းလည္း လွတယ္။ Tourists ေတြကိုလည္း စြဲေဆာင္တဲ့ ေနရာတစ္ခုပါ။ အဲဒီ သုႆန္ကို ျဖစ္ျဖစ္သြားျပီး ဘုရားစာရြတ္၊ ေမတၱာပို ့၊ အမွ်ေ၀ လုပ္လုပ္ေပးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ အဲဒီေနရာေတြကို သြားတိုင္း ဒီေနရာမွာ ရွိေနၾကတဲ့ သူေတြဟာ ဒါ ငါႏွင့္သံသရာမွာ အဘိုးအဘြား၊ မိဘ၊ ဇနီးခင္ပြန္း၊ ညီအကို၊ ႏွမ၊ အစ္မ၊ သားသမီး၊ ဦးၾကီးဦးေလး၊ ေဒၚၾကီးေဒၚေလး၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ၊ ဆရာ၊ တပည့္၊ အသက္သခင္ေက်းဇူးရွင္စသည္ျဖင့္ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္ခဲ့ၾကတဲ့သူေတြလို ့ ႏွလံုးသြင္းပါတယ္။ သူတို ့ကို ငါတတ္နိဳင္သေလာက္ ေက်းဇူးျပန္တံု ့ျပန္မယ္လို ့လည္း ႏွလံုးသြင္းပါတယ္။ ေနာက္ သံသရာဘ၀ေတြမွာ သူတို ့ေတြႏွင့္ငါႏွင့္ လက္တြဲျပီး အတူတကြ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြကို လုပ္ခဲ့ၾကလိမ့္မယ္။ တကယ္လို ့မ်ား သူတို ့ေတြက အဲဒီကုသိုလ္လုပ္ခဲ့တာေတြကို ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ရင္ ငါ့ကို ျပန္ျမင္တဲ့ခဏမွာ အဲဒါကို ခ်က္ခ်င္းျပန္သတိရပါေစ ဆိုျပီးေတာ့လည္း အာရံုျပဳထားပါတယ္။

ဒီတိုင္းျပည္မွာက ဗုဒၶဘာသာဆိုေပမယ့္လို ့ သူတို ့အယူအဆေတြက ကၽြန္ေတာ္တို ့ႏွင့္ မတူတာမ်ားပါတယ္။ ေနာက္ျပီး လူေတြရဲ ့ စိတ္ထဲမွာကိုက ဘာသာတရားက သူတို ့ႏွင့္ခပ္ကင္းကင္းျဖစ္ေနၾကျပီး အခ်ိန္တိုင္း ေလာကီေအာင္ျမင္ေရးေတြႏွင့္ နပမ္းလံုးေနၾကတဲ့ သူေတြဆိုေတာ့ သူတို ့လက္ကိုင္ထားတဲ့ေဆာင္ပုဒ္ကိုက အလုပ္မလုပ္နိဳင္တဲ့ေန ့ အသက္မရွိတဲ့ေန ့ လို ု့ကို ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီေတာ့ သူတို ့ေတြရဲ ့ဘ၀ကူးဘယ္လိုျဖစ္မယ္ဆိုတာ ေမာင္ႏွမတို ့တေတြ မွန္းၾကည့္နိဳင္ေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္ေနာ္။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလိုမ်ိဳး လုပ္ေပးေနရင္းက စိတ္ထဲမွာ သိပ္အားမရခ်င္ဘူးျဖစ္လာပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ငါအခုလိုလုပ္ေနတာထက္ ပိုျပီးထိေရာက္တာမ်ိဳး သူတို ့ေတြကို လုပ္ေပးနိဳင္ရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို ့ ေတြးမိပါတယ္။ မိမိထက္ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သာလြန္ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြကေန လုပ္ေပးနိဳင္ရင္ သူတို ့ေတြအတြက္ ပိုအက်ိဳးရွိလိမ့္မယ္လို ့ ခံစားရပါတယ္။ ျဖစ္နိဳင္ရင္ ရဟန္း၊ သံဃာေတြကို ပင့္ေဆာင္ျပီး လုပ္ေပးလို ့ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲလို ့ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီလိုမ်ိဳး သုႆန္သြားသြားျပီး လုပ္ေပးေနတာကို သိတဲ့သူေတြထဲမွာ တခ်ိဳ ့ကလည္း ၀မ္းသာၾကည္နဴးၾကသလို၊ တခ်ိဳ ့ကလည္း ဒီကို ေရာက္တာမွာ ႏွစ္မေပါက္ေသးဘူး၊ ေဂါက္သြားျပီထင္တယ္လို ့ ေျပာသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေနာက္ တခ်ိဳ ့ကလည္း ေသတာတို ့၊ သုႆန္တို ့ဆိုရင္ တြန္ ့ၾက၊ စပ္ဆုပ္ၾကတာတို ့ေတြ ရွိေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္ဘာသြားသြားလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို လူသိမခံဘဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ႏွင့္ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက သီတင္သံုးေနၾကတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္လို ့ အခြင့္အခါမေပးေသးတာေၾကာင့္ထင္ပါရဲ ့။ ေက်ာင္းေတာင္ သိပ္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုႏွင့္ ဒီဘက္လပိုင္းေတြမွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း ခဏခဏေရာက္ျဖစ္တာရယ္၊ အခုေလာေလာဆယ္ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတြကလည္း လူငယ္ပိုင္းကိုယ္ေတာ္ေတြ၊ ဆက္ဆံရတာ စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏွီးပြင့္လင္းမႈလည္း ရွိေနတာႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းေတြကို အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပျပီး တပည့္ေတာ္ သူတို ့သူတို ့ေတြအတြက္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္လုပ္ေပးခ်င္၊ အမွ်ေ၀ေပးခ်င္လို ့ပါလို ့ ေလွ်ာက္ထားေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြက လိုလိုလားလားဘဲ ဒါ တအားေကာင္းတဲ့ကိစၥ၊ လုပ္ၾကတာေပါ့ဆိုျပီး ဘုန္းဘုန္းေတြ အားမယ့္တစ္ရက္ကို Appointment ယူလာလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ဒါနဲ ့ဘဲ ျပီးခဲ့တဲ့ (၇) ရက္ေန ့က ကၽြန္ေတာ္ တအားလုပ္ခ်င္ေနတဲ့ ဆႏၵတစ္ခုျပည့္၀စြာ အေကာင္အထည္ေဖာ္နိဳင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေန ့က မနက္ပိုင္း ဘုန္းဘုန္း သံုးပါးကို ေန ့ဆြမ္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာဘဲ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါတယ္။ ေနာက္ ေက်ာင္းမွာေရာက္ေနၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကို ေန ့လည္စာ ေကၽြးေမြးဧည့္ခံပါတယ္။ အားလံုး စားေသာက္ျပီးၾကတာႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းေတြႏွင့္အတူ Tokyo Daibutsu ကို စတင္သြားေရာက္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ေက်ာင္းကိုေရာက္ေနတဲ့ ဧည့္သည္ေတြကလည္း စိတ္၀င္စားပါတယ္ဆိုျပီး လုိက္လာခဲ့ၾကေတာ့ အားလံုး လူစံုတက္စံုတေပ်ာ္တပါးပါဘဲ။

ဘုရားေရာက္ေတာ့မွ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ၾကီးေရွ ့မွာ ဘုန္းဘုန္းေတြက သီလေပး၊ တရားေဟာ၊ တရားနာ၊ ပရိတ္ရြတ္၊ ေမတၱာပို ့၊ သံသရာေဆြမ်ိဳးေတြအတြက္ ရည္မွန္းျပီး သကၤန္းပရိကၡရာလွဴဒါန္း၊ ျပီးေတာ့ အမွ်ေ၀ လုပ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းေတြကလည္း တကယ့္ကို ေစတနာ၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ အျပည့္ႏွင့္ ဦးေဆာင္စီမံေဆာင္ရြက္ေပးေတာ္မူၾကပါတယ္။

အဲဒီဘုရားရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးေရွ ့ေနရာမွာ တရားေဟာ၊ တရားနာျပီးသြားၾကေတာ့မွ သုႆန္ေနရာကို သြားျပီး ဘုန္းဘုန္းေတြက ေမတၱာပို ့၊ အမွ်ေ၀ကို ထပ္ဆင့္ လုပ္ေဆာင္ေပးေတာ္မူၾကပါတယ္။  ဘုန္းဘုန္းေတြက အားလံုးကိုယ္စား တညီတညာတည္း ေအာက္ပါအတိုင္း ရြတ္ဆိုေတာ္မူပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြက စိတ္ထဲကေန အာရံုျပဳထားလိုက္ၾကပါတယ္။

“ဣဒံ ေမ ဉာတီနံ ေဟာတု၊ သုခိတာ ေဟာႏၱဳ ဉာတေယာ။”

အနက္အက်ဥ္း-
ေမ = အကၽြႏ္ုပ္၏ ၊ ဣဒံ (ပုညံ) = ဤယေန ့ယခုျပဳလုပ္ေဆာက္တည္ရေသာ ဒါနကုသိုလ္၊ သီလကုသိုလ္၊ ဘာ၀နာကုသိုလ္စသည့္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအစုစုတို ့သည္ ၊ ဉာတီနံ = အစမထင္ေသာ သံသရာတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဘ၀အဆက္ဆက္က ေတာ္စပ္ပတ္သက္ခဲ့ၾကေသာ အေဆြအမ်ိဳးတို ့အား ((၀ါ) ေဆြမ်ိဳးတို ့၏ အတၱာယ = အက်ိဳးငွာ ) ေဟာတု = ျဖစ္ပါေစသတည္း။
ဉာတေယာ = ထိုေဆြမ်ိဳးအေပါင္းတို ့သည္ ၊ သုခိတာ = ခ်မ္းသာျခင္း ရွိၾကကုန္သည္၊ ေဟာႏၱဳ = ျဖစ္ၾကပါေစ ကုန္သတည္း။

ေမတၱာပို ့ရြတ္ဆိုျပီးတဲ့ေနာက္ သုႆန္ထဲမွာဘဲ ေရစက္ခ်အမွ်ေ၀ျခင္းကို ထပ္မံျပဳလုပ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ အယူ၀ါဒမတူတဲ့သူေတြပိုင္ဆိုင္တဲ့  အရပ္ေဒသတစ္ခုမွာ ေထရ၀ါဒအယူအဆႏွင့္ လုပ္ေနၾကရတာျဖစ္ေတာ့ ေဘးလူေတြ သတိမထားမိေအာင္ဘဲ Informal ေတာ့ ဆန္တာေပါ့ခင္ဗ်ာ။ အားလံုးက မတ္တပ္ရပ္ျပီးဘဲ ေနၾကပါတယ္။ ရြတ္တဲ့ ဘုန္းဘုန္းေတြကလည္း တိုးတိုးညင္ညင္ေလးရြတ္၊ လိုက္ဆိုၾကတဲ့ သူေတြကလည္း ခပ္တိုးတိုးဘဲေပါ့။ ေရစက္ခ်ေတာ့လည္း မသိမသာေလးဘဲ။ (ကၽြန္ေတာ့္တစ္သက္မွာ ဒီတစ္ခါဘဲ ေရသန္ ့ဗူးႏွင့္ ေျမၾကီးေပၚကို ေလာင္းျပီး ေရစက္ခ်အမွ်ေ၀ ပထမဆံုး လုပ္ဖူးျခင္းပါဘဲ။)

အဲဒီလိုႏွင့္ Tokyo Daibutsu မွာ လုပ္တဲ့ အစီအစဥ္ ေအာင္ျမင္စြာႏွင့္ ျပီးသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ Nippori သုႆန္ကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။

Nippori မွာေတာ့ တရားထပ္ေဟာ၊ ထပ္နာမလုပ္ေတာ့ဘဲ တန္းျပီးဘဲ သုႆန္ထဲမွာ ေမတၱာပို ့ဆုေတာင္း အမွ်ေ၀၊ ေရစက္ခ် လုပ္ပါတယ္။ မနက္ပိုင္းက လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြကို ျပန္အာရံုျပဳျပီးေတာ့ေပါ့။

အားလံုးျပီးသြားေတာ့ ညေနလည္း ေစာင္းသြားပါျပီ။ ဘုန္းဘုန္းေတြေရာ၊ ပရိတ္သတ္ေရာ အားလံုးလည္း ပင္ပန္းသြားၾကပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးရဲ ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကည္နဴး၀မ္းေျမာက္မႈေတြ ကိုယ္စီႏွင့္ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ မေမးႏွင့္ေတာ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ ၀မ္းသာၾကည္နဴးေနမလဲဆိုတာကို။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္ၾကည္နဴးေနသလိုဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့မျမင္နိဳင္တဲ့ သူေတြ အေယာက္ေပါင္းမ်ားစြာဟာလည္းဘဲ ဒီလို ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ကုသိုလ္အခြင့္အေရးမ်ိဳးႏွင့္ ဆံုဆည္းၾကံဳၾကိဳက္ခြင့္ရၾကလို ့ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၀မ္းသာေနၾကရွာမလဲ။ သူတို ့သူတို ့ေတြရဲ ့ လက္ရွိဘ၀အေနအထားကေန ဒီ့ထက္မက သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အေျခအေနတစ္ခုခုကို သူတို ့ကံအားေလ်ာ္စြာ ေရာက္ရွိခံစားၾကရမွာကေတာ့ ဧကန္အမွန္ဘဲျဖစ္မွာပါ။

ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဒီအမွတ္တရ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေလးကို ေတြးမိတိုင္း ၾကည္းနဴး၀မ္းသာလို ့မဆံုး ျဖစ္မိပါတယ္။ တကယ္ပါ။ ဘာ အက်ိဳးခံစားခြင့္ကိုမွ မေမွ်ာ္လင့္ မေတာင့္တပါဘူး။ ဒီကုသိုလ္ေကာင္းမႈကို လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵဘဲရွိတာပါ။ လုပ္ေပးလိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ခ်မ္းသာတယ္။ ၾကည္နဴးတယ္။ ဒါေလးပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါက ေရးျပခဲ့ဖူးတဲ့ George Bernard Shaw ရဲ ့ Splendid Torch ကဗ်ာထဲက စာသားေလးတစ္ေၾကာင္းအတိုင္းပါဘဲ။ It is my privilege to do for it တဲ့။ ဒါဟာ ငါ့လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ ၀တၱရားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ငါ့ရဲ ့ ရပိုင္ခြင့္ အခြင့္အေရးတစ္ခုပါ လို ့။ အဲဒီလိုေလး ခံစားမိပါတယ္။

အဲ.... ကၽြန္ေတာ္ အာလူးဖုတ္တာမ်ားသြားျပီ။ အဓိက ေမာင္ႏွမေတြဆီ ဒီစာေရးရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခဲ့သမွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအစုစုတို ့ကို အမွ်ေပးေ၀ခ်င္လို ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီေန ့က သံသရာတစ္ေလွ်ာက္ကေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေဆြေဟာင္းမ်ိဳးေဟာင္းေတြ အားလံုးအတြက္ လုပ္ခဲ့သမွ် ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအစုစုတို ့ကို ဓမၼေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကို အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။ အားလံုး ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ထပ္တူ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြအတြက္ ၀မ္းေျမာက္ၾကည္နဴးစြာျဖင့္ သာဓုေခၚဆိုေတာ္ မူၾကပါခင္ဗ်ား။

အမွ်....အမွ်...အမွ်....ယူေတာ္မူၾကပါခင္ဗ်ား.......။

(ဤ အီးေမးလ္စာစုျဖင့္ တပည့္ေတာ္၏ ကုသိုလ္ျပဳလိုေသာ ဆႏၵကို မျငိဳမျငင္ ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ ေမတၱာ ကရုဏာ အျပည့္အ၀ျဖင့္ ကူညီေတာ္မူေသာ တိုက်ိဳ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္ ဘုန္းဘုန္းတို ့အား တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာ ရွိခိုးဦးတင္ ကန္ေတာ့ပါတယ္ အရွင္ျမတ္အေပါင္းတို ့ဘုရား။ )

ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? (အပိုင္း ၅)

Rebirth

The Buddha remembered his past lives. Even today there are monks, nuns and others who can remember their previous existences. Such a strong memory is a result of deep meditation and mental training. For those who can recall their past lives, the idea of rebirth becomes an established fact which puts this present life in a meaningful perspective.

The law of kamma can only be fully understood in the framework of many lifetimes, because sometimes it takes this long for kamma to bear its fruit.

Rebirth is not limited merely to the human realm. The Buddha taught that the realm of human beings is but one among many. In addition there are realms of heavens, hells, animals and ghosts. Depending on the kamma one has accumulated, one may be reborn into any of these. Understanding this brings up a sense of empathy and respect for the lives of all beings.

Because no realm is permanent, the repetitive cycle of birth and death and the wandering on from realm to realm is inherently unsatisfying. Eventually one seeks a way out. By following the Noble Eightfold Path to its culmination of enlightenment, the process of rebirth ceases completely.

(to be continued.....)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၂)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၃)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၄)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၁၁)

ေလာကႏွစ္မ်ိဳး

ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ ဟူေသာ ဗုဒၶၾသဝါဒအရ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္လာခဲ့ေသာ ကၽြႏု္ပ္အျမင္၌ ေလာကသည္ ႏွစ္မ်ိဳးရွိ၏။ ပထမတစ္မ်ိဳးမွာ “ပညတ္ေလာက” သို ့မဟုတ္ အိပ္မက္ေလာက (dream world) ျဖစ္၍ ဒုတိယတစ္မ်ိဳးမွာ “ပရမတ္ေလာက” သို ့မဟုတ္ ဒိ႒ေလာက (actual world) ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ သတၱဝါဟူသမွ်သည္ သံသရာလဆန္း တစ္ရက္ေန ့မွစ၍ “အိပ္မက္ေလာက” ထဲ၌သာလွ်င္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေမြ ့ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္လာခဲ့ၾက၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ “အိပ္မက္ေလာက” ဆိုနိဳင္ပါသနည္း။ (ကၽြႏ္ုပ္မွာ စာတတ္ေပတတ္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ စာတတ္သူမ်ား၏ အျမင္၌ အသံုးအႏႈန္း၊ အေခၚအေဝၚမ်ားမွာ မွန္ေကာင္းမွ မွန္ေပ၏။ သို ့ရာတြင္ စာမတတ္ေသာ အရပ္သားမ်ား နားလည္ေအာင္ “စိတ္၀င္စားေအာင္” ေရးသားတင္ျပျခင္းျဖစ္၍ ၄င္းတို ့နားလည္ၾကလ်င္ ျပီးေရာဟု သေဘာပိုက္မိပါေတာ့သည္။)

အိပ္မက္ေလာက

ရွင္းဦးအံ့။
နိဳင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္သည္ (၄င္းတို ့လူစု ေမွ်ာ္မွန္းေသာ ပန္းတံုးတိုင္သို ့ေရာက္၍) ၀န္ၾကီးျဖစ္လာသည္ ဆိုအံ့။ ေမွ်ာ္မွန္းေသာ အရာကို ရခါစ လူမ်ား၏ထံုးစံအတိုင္း “ငါတမူကား ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေပျပီ” ဟူေသာ သတိရမႈသည္ မၾကာခဏ ျဖစ္ေပၚလာေပလိမ့္မည္။ အိပ္ရာမွနိဳး၍ မ်က္ႏွာသစ္ေသာ အခ်ိန္မွသည္ မ်က္စိႏွစ္လံုး မွိတ္ေသာ အခ်ိန္တိုင္ေအာင္ (လက္ထပ္ျပီးခါစ သတို ့သားႏွင့္ သတို ့သမီးသဖြယ္) အျခားေသာ အလုပ္ကိစၥမ်ား ေဆာင္ရြက္ခိုက္ အခ်ိန္မ်ားမွတပါး၊ အားလပ္ေသာ နာရီပိုင္း၊ မိနစ္ပိုင္းဟူသမွ်တြင္ မိမိအျဖစ္ကို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အနုလံု-ပဋိလံု ျပန္လွန္သတိရ ဆင္ျခင္မိေပလိမ့္မည္။ အိမ္ေရွ ့တြင္ ဆိုဖာၾကီးေပၚ၌ ပက္လက္လွန္၍ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္းလည္း “ငါ၀န္ၾကီးျဖစ္လာေပျပီ။ ငါ့ကို ကူညီေသာ မည္သူအား မည္သည့္ရာထူးေပး၍ ငါ့ကိုေထာက္ခံေသာ မည္၀ါအား မည္ကဲ့သို ့ အက်ိဴးခံစားခြင့္ရွိေအာင္ လုပ္ေပးအံုးမွ ေတာ္မည္။ ငါ့ကို ပမာမခန္ ့ေရးသားေသာ မည္သည့္အယ္ဒီတာကို တရားစြဲျပီး ေထာင္ခ်မည္ဆိုလ်င္ ခ်နိဳင္ေသာ အာဏာ ငါ့လက္ထဲသို ့ ေရာက္လာေပျပီ။ ငါတို ့အဖြဲ ့ျပဳတ္ေအာင္ ၾကံၾကေသာ မည္သူမည္၀ါတို ့အားလည္း ပုဒ္မ ၅ ႏွင့္ ဖမ္းခ်ဳပ္မည္ဆိုက ခ်ဳပ္နိဳင္ေပျပီ” စသည္ျဖင့္ စိတ္ကူးလ်က္ရွိစဥ္ သတင္းစာေရာက္လာ၍ ေကာက္ၾကည့္လိုက္ရာ ျမိဳ ့တစ္ျမိဳ ့သို ့ မိမိေရာက္ခဲ့စဥ္က အရာရွိမ်ားႏွင့္ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖဆိုသူမ်ားက ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ၾကိဳဆိုၾကျပီး အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားက မိမိအား ပန္းစည္းဆက္ေနၾကေသာ ဓာတ္ပံုကိုျမင္လိုက္ရ၍ ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ရျခင္းအတြက္ တိုး၍ၾကည္နဴးျပန္သည္။ တဖန္သတင္းစာထဲ၌ မိမိေျပာခဲ့ေသာ မိန္ ့ခြန္းကို ေတြ ့ရ၍ ဖတ္ၾကည့္ရာ ၾသဘာလက္ခုပ္တီးၾကေသာ အသံမ်ားပင္ နားထဲသို ့၀င္လာ၍ “တယ္ေတာ္တဲ့ ငါေပတကား” ဟု ဆထက္ထမ္းပိုး စိတ္ၾကည္နဴးျခင္း ျဖစ္မိျပန္သည္။ ထိုအခိုက္တြင္ ၀န္ၾကီးကေတာ္ ေျပး၀င္လာ၍ “ေကာင္းနိဳင္ၾကေသးရဲ ့လားရွင္၊ တင္တင္္ျမင့္ေက်ာင္းအသြားမွာ ကားေမွာက္ျပီး ေဆးရံုေရာက္ေနျပီတဲ့။ တယ္လီဖုန္းလာေနတယ္။” ဟုေျပာလိုက္ရာတြင္ ပန္းစည္းဆက္သျဖင္းမ်ား ခံယူေနသည့္အသြင္အျပင္ႏွင့္ မိန္ ့ခြန္းကို ခ်ီးက်ဴးၾကသည့္ ၾသဘာလက္ခုပ္သံမ်ားသည္ (အိပ္ယာမွ လန္ ့နိဳးသူ၏ အိပ္မက္ကဲ့သို ့) ၀န္ၾကီး၏ မ်က္စိထဲ၊ နားထဲမွာ ရုတ္တရတ္ခ်က္ခ်င္း ကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေလေတာ့သည္။

ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္

ဤေနရာ၌ ဆိုဖာေပၚတြင္ ၀န္ၾကီး၏စိတ္ကူးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္၏ အိပ္မက္မက္ျခင္းတို ့သည္ မည္ကဲ့သို ့ျခားနားျခင္း ရွိပါသနည္း။

၀န္ၾကီး၏ စိတ္ကူးမွာ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ျဖစ္၍ အိပ္မက္မွာ တကယ္မဟုတ္ဟု ဆိုခဲ့လ်င္ အိပ္မက္ထဲက အျဖစ္အပ်က္မွာလည္း မနိဳးေသးမီ အခိုက္အတန္ ့တြင္ အဟုတ္တကယ္ပင္ ထင္ရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ အိပ္မက္ထဲတြင္လည္း ၀မ္းသာစရာရွိလ်င္ ၀မ္းသာရသည္။ ၀မ္းနည္းစရာရွိလ်င္ ၀မ္းနည္းရသည္။ ေၾကာက္စရာရွိလ်င္ တကယ္ေၾကာက္ရသည္ပင္ မဟုတ္ပါေလာ။ နိဳးလာေသာအခါ၌ ထိုအျခင္းအရာမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ရသည့္နည္းတူ ၀န္ၾကီးမွာလည္း သမီးကားေမွာက္သည္ဆိုေသာ သတင္းကိုၾကားရေသာအခါတြင္ ပန္းစည္းဆက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားႏွင့္ ၾသဘာလက္ခုပ္သံမ်ားသည္ ခ်က္ခ်င္း ကြယ္ေပ်ာက္ သြားေတာ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ဤမွ်သာမကေသး၊ ပန္းစည္းဆက္ေသာ ရူပါရံုႏွင့္ ၾသဘာလက္ခုပ္တီးေသာ သဒၵါရံုတို ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ ၾကည္နဴးမႈလည္း ကြယ္ေပ်ာက္သြား၍ သမီးအတြက္ ရတက္ေပြရသည့္ ေသာကစိတ္ ၀င္ေရာက္လာေတာ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ တခဏခ်င္း ကြယ္ေပ်ာက္နိဳင္၍ တခဏခ်င္း ေျပာင္းလဲနိဳင္ေသာ အျခင္းအရာကို အဟုတ္တကယ္ဟူ၍ မွတ္ယူထိုက္ပါသေလာ။ အိပ္မက္ထက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ပိုျပီးခိုင္ျမဲမႈ ရွိပါေသးသနည္း။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၁)

အရယူတတ္ၾကပါေစ

ယခုလိုရခဲလွေသာ လူ ့ဘ၀ၾကီးကို ရေနရုံတင္မကဘဲ ၾကံဳခဲလွေသာ ဗုဒၶၿမတ္စြာသာသနာေတာ္ၾကီးနဲ ့ ၾကံဳေနတုန္း ဒါနကို ဧရာတည္၊ သီလၿဖင့္ တန္ဆာဆင္၊ ဘာ၀နာၿဖင့္ အထြဋ္တင္ၿပီးေတာ့ အခြင့္ေကာင္းၾကီးကို လက္မလြတ္ၾကေစနဲ ့။ အရယူတတ္ၾကပါေစ။

ကုသိုလ္ေလရြက္ အထက္ကိုဆန္

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ တရားစခန္း၀င္ၿပီး အရိယာသူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြ နည္းမွီးၿပီး ခႏၶာဥာဏ္စိုက္၍ ၀ိပႆနာတရားေတြ ၾကိဳးစားက်င့္ၾကံေနတာဟာ မိမိတို ့ရဲ ့ ကုသိုလ္ေလွရြက္ၾကီးကို အထက္ကို ဆန္တက္ေအာင္ ၿပဳလုပ္ေနၾကတာပဲ။ နိဗၺာန္ထိေအာင္ ဆန္တက္ၾကရမယ္ မဟုတ္လား။

တရားအားထုတ္ရၿခင္းအေၾကာင္း

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ ဘာေၾကာင့္ တရားအားထုတ္ရတာလဲလို ့ ေမးရင္ အရိယာ သူေတာ္ေကာင္းၾကီေတြ ၿမင္ေတာ္မူ၊ ရေတာ္မူတဲ့ သႏိၱသုခ နိဗၺာနဓာတ္ (အၿငိမ္းဓာတ္) ၾကီးကို ရၿပီး အုိနာေသဇာတ္ အၿမစ္ၿပတ္ခ်င္လို ့ တရားအားထုတ္ရၿခင္း ၿဖစ္တယ္လို ့ ေၿဖရပါလိမ့္မယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္