သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၄)

ဘုရားနဲ ့ေတြ ့သူ

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ အားလုံး သိထားရမွာက တရားေတြ ့မွ ဘုရားနဲ ့ေတြ ့တယ္။ တရားမေတြ ့ရင္ ဘုရားနဲ ့မေတြ ့ဘူးလို ့မွတ္ရမယ္။ ဒီေတာ့ဘုရားနဲ ့ေတြ ့ခ်င္ရင္ တရားေတြ ့ေအာင္ ၾကိဳးစားမွတ္ရမယ္။

ဗုဒၶဘာသာသံုးမ်ိဳး

ေအာက္တန္း ဗုဒၶဘာသာ၊ အလယ္တန္း ဗုဒၶဘာသာ၊ အထက္တန္း ဗုဒၶဘာသာ၊ ဗုဒၶဘာသာ သုံးမ်ိဳးရွိတယ္။ ကံနဲ ့ ကံ၏အက်ိဳးကို ယံုၾကည္တဲ့အဆင့္ဟာ ေအာက္တန္းဗုဒၶဘာသာၿဖစ္တယ္။ အနိစၥ-မၿမဲဘူး၊ ဒုကၡ-ဆင္းရဲတယ္၊ အနတၱ-အစိုးမရဘူးလို ့ လကၡဏာေရးသံုးပါးကို ဆင္ၿခင္ၿပီးေတာ့ ဥာဏ္ထဲမွာ ဆင္ၿခင္တဲ့သေဘာကေတာ့ အလယ္တန္းဗုဒၶဘာသာ၊ မဂ္ဥာဏ္ ဖုိလ္ဥာဏ္ရၿပီး သစၥာေလးပါး ကို ၿမင္သြားတဲ့အဆင့္ကေတာ့ အထက္တန္းဗုဒၶဘာသာၿဖစ္တယ္။ ေအာက္တန္း၊ အလယ္တန္း အဆင့္မွ်နဲ ့ပဲ အားရတင္းတိမ္ မေနၾကဘဲ အထက္တန္းဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ၿဖစ္ေအာင္ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြအားလုံး က်င့္ၾကံ အားထုတ္ၾကရမယ္။

ေယာက္မ နဲ ့ လွ်ာ

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ေယာက္မနဲ ့တူတဲ့ပုဂၢိဳလ္မၿဖစ္ေစနဲ ့။ ေယာက္မဟာ အရသာႏွင့္ၿပည့္စုံတဲ့ဟင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်က္ခ်က္၊ ေမႊေမႊအရသာ မသိဘူး။ လွ်ာကသာအရသာမ်ိဳးစုံကို သိႏိုင္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တရားေတာ္ေတြကို သိေအာင္ နာၾကား၊ ၾကိဳးစား ၿပီးေတာ့လဲ ပြားမ်ား အားထုတ္၊ လွ်ာနဲ ့တူတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြၿဖစ္ေအာင္ က်င့္ေဆာင္ အားထုတ္ၾကရမယ္။

သူငယ္ေတာ္ေတာရဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပၾသ၀ါဒမ်ား (တင္ထားျပီးသမွ်)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၁၃)

ဒိ႒ေလာက

ဒိ႒ေလာကဟူသည္ကား အဘယ္သို ့နည္း။

အထက္ပါ ဥဒါဟရုဏ္၌ ၀န္ၾကီးသည္ ၄င္း၏ေနအိမ္အတြင္း ဆိုဖာေပၚ၌ထိုက္လ်က္ ေဆးလိပ္ေသာက္ေနသည္ဟု ဆိုခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုအခိုက္တြင္ လမ္းေပၚမွ ကားသြားသံႏွင့္ ဟြန္းသံမ်ား ၾကားေကာင္းၾကားေပလိမ့္မည္။ ေနာက္တခဏတြင္ ကားသံေရာ၊ ဟြန္းသံပါ (သူ သတိျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ) ကုန္ဆံုးကြယ္ေပ်ာက္ သြားၾကေပလိမ့္မည္။ သူ၏ စပယ္နီယယ္ ေခြးကေလးတက္လာသည္ကို ျမင္လိုက္ရ၍ သူ၏ေျခသလံုးကို ပြတ္သီးပြတ္သပ္ လုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ရူပါရံုထိခိုက္ျခင္းႏွင့္ ေဖာ႒ဗၺရံု အေတြ ့သေဘာတို ့ (သူ သတိျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ) ျဖစ္ေပၚျပီး ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးသြားၾကေပလိမ့္မည္။ ေဆးလိပ္ကို ဖြာလိုက္သည့္အခါ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ရသာရံုႏွင့္ ေဆးလိပ္မွထြက္ေသာ မီးခိုးေငြ ့မ်ားသည္ အထက္သို ့တလိပ္လိပ္တက္ျခင္းကို ျမင္ရ၍ (သူသတိျပဳသည္ျဖစ္ေစ၊ မျပဳသည္ျဖစ္ေစ) ကုန္ခန္းကြယ္ေပ်ာက္သြားေပလိမ့္မည္။ စားပြဲေပၚရွိ ပန္းစိုက္ကရားထဲမွ ႏွင္းဆီပန္းရနံ ့သည္ သူ၏ႏွာ၀သို ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္တိုး၀င္၍ ေမႊးၾကိဳင္ေသာ ဂႏၶာရံုကို ခံစားရေပလိမ့္မည္။ ထို ့ေနာက္ ေလမသင့္ျပန္သျဖင့္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားေပလိမ့္မည္။ ထိုင္လ်က္ရွိေသာ ဆိုဖာၾကီး၏ ႏူးညံ့ေသာ အ၀တ္ခင္းႏွင့္ စပရိန္တို ့၏ ေပ်ာ့အိေသာ အေတြ ့ကို (သတိျပဳမိတိုင္း) ခံစားခြင့္ရွိေပလိမ့္မည္။ သတိမျပဳမိေသာ အခါ၌ ခံစားေသာေ၀ဒနာသည္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ဆံုးသြားေပလိမ့္မည္။ ၀န္ၾကီး၏ “ဒိ႒ေလာက” ၌မူကား ပန္းစည္းဆက္ေသာ အမ်ိဳးသမီးကေလးမ်ားလည္း မရွိ။ ပမာမခန္ ့ေရးေသာ အယ္ဒီတာလည္း မရွိ။ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ၾကိဳဆိုၾကေသာ ပရိတ္သတ္လည္း မရွိေခ်။ အကယ္၍ ထို၀န္ၾကီးသည္ “အိပ္မက္ေလာက” ထဲ၌ မေနမူ၍ “ဒိ႒ေလာက” ထဲ၌သာ ေနမိပါမူ အယ္ဒီတာအေပၚ၌ ေဒါပြေသာစိတ္လည္း ျဖစ္စရာမရွိ။ ငါလုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္နိဳင္ျပီဟု အထင္ေရာက္ေသာ မာနသေဘာလည္း ၀င္လာနိဳင္ခြင့္ ရွိလိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။

လကၡဏာတင္နိဳင္ျခင္း

အၾကင္ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္သည္ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” ဟူေသာ ဗုဒၶ၏ ၾသ၀ါဒအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးေသာအခါတြင္ ၄င္း၏စိတ္သည္ အိပ္မက္ေလာကထဲ၌ ေမ်ာ၍မပါေတာ့ဘဲ (အခ်ိန္အပိုင္းအျခားႏွင့္ ျဖစ္ေစ) ဒိ႒ေလာက၌ ေနဖို ့ၾကိဳးစားရေလေတာ့သည္။ ယင္းသို ့ၾကိဳးစားရာ၌ လက္ငင္းအခ်ိန္ကာလႏွင့္ “ဤေနရာ ဤဌာန” အေပၚ၌သာ (now & here) စိတ္ကိုထိန္းထားနိဳင္သည့္အခါ အသစ္အသစ္ျဖစ္ေပၚလာေသာ အျခင္းအရာကေလးမ်ားသည္ ေနာက္တခဏတြင္ ကုန္ဆံုးေပ်ာက္ကြယ္တတ္ေသာ သေဘာကို ၾကာေလျမင္ေလ ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အလိုမက်မႈတည္းဟူေသာ ေဒါမနႆျဖစ္ရာမွ သတိရ၍ ဒိ႒ေလာကထဲသို ့ ျပန္၀င္လိုက္ေသာအခါ ေဒါသစိတ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျခင္းကို ေတြ ့ရမည့္ျပင္ ခုနက ျဖစ္ခဲ့မိေသာ ေဒါသစိတ္သည္ ဘယ္ဆီသို ့ေရာက္သြား၍ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ဌာန၌ စုပံုလ်က္ရွိေလသနည္းဟူသည္ကို ရွာေဖြရင္း၊ စုပံုလ်က္မရွိျခင္းကို သိျခင္းျဖင့္ တစ္ဆင့္တက္၍ ရင့္က်က္ေသာစိတ္ ျဖစ္လာနိဳင္သည္။ ေတာင္ေတာင္အီအီ စဥ္းစားျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊ ဒိ႒ေလာကထဲမွ ေပၚထြက္လာသည့္ အနိစၥသေဘာ၊ အနတၱသေဘာ စသည္ျဖင့္ အလ်ဥ္းသင့္သလို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျခင္းကို သမၼာသကၤပၸ ဟု ေခၚဆိုရေပလိမ့္မည္။ လကၡဏာေရးသံုးပါးကို ပါးစပ္မွ ရြတ္ဆို၍ စိပ္ပုတီးအပတ္တစ္ေထာင္ စိပ္ျခင္းအားျဖင့္ ရုပ္၏ အနိစၥသေဘာ၊ စိတ္၏ အနတၱသေဘာ စသည္ကို တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ်ပင္ ထိုးထြင္းသိျမင္ဖို ့ ခဲယဥ္းေပလိမ့္မည္။


(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? (အပိုင္း ၈)

A Path Of Inquiry

The Buddha warned against blind faith and encouraged wise inquiry and tolerance. In one of his talks he pointed out the danger in basing one's beliefs merely on the following criteria: hearsay, tradition, because many others say it is so, the authority of ancient scriptures, due to logical deduction, or out of respect for one's teachers, elders or priests. Instead the traveler on the path of inquiry should maintain an open mind and thoroughly investigate his or her own experience of life. When one sees for oneself that a particular view or belief is both reasonable and in accordance with one's experience, leading to happiness for both oneself and others, only then should that view be adopted. This standard of course applies to the Buddha's own teachings. They should be looked into carefully, and examined with the clarity generated by meditation. As meditation deepens, direct insight into the nature of life grows. Only at this point do the teachings offer the bliss of liberation.

(to be continued.....)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၂)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၃)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၄)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၅)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၆)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၇)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၁၃)

သတိဆိုတဲ့ တံခါးမွဴး

တရားအားထုတ္တဲ့အခါမွာ သတိဟာ တံခါးေစာင့္နဲ ့တူတယ္။ ပကတိၿမိဳ ့အ၀င္၀ေတြမွာေစာင့္တဲ့ တံခါးမွဴးဟာ ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈ မရွိတဲ့သူေတြကိုအ၀င္မခံဘူး၊ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရတဲ့သူေတြကိုမွသာ အ၀င္ခံတယ္။ ဒီအတိုင္းပါပဲ၊ သတိဆိုတဲ့ တံခါးေစာင့္၊ တံခါးမွဴးက အကုသိုလ္ေတြကို အ၀င္မခံဘူး။ ကုသိုလ္ေတြေတာ့ အ၀င္ခံတယ္။ ၀င္ခြင့္ၿပဳတယ္။

အေနလည္းေပ်ာ္ အေသလည္းေပ်ာ္

သတိပ႒ာန္တရားနဲ ့ ေနတဲ့သူဟာ ေသခါနီးမွာ ညည္းညည္းညဴညဴေအာ္ေအာ္ဟစ္ဟစ္ မေသရဘူး။ ကိုယ့္အမွတ္နဲ ့ကိုယ္ ေနရတယ္။ ေသရတယ္။ လုံး၀သတိမေမ့ဘူး။ သတိ မလြတ္ဘူး။ သတိပ႒ာန္တရားကို ထိထိမိမိပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မွတ္သားပြားမ်ားထားတဲ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ဟာ အေနေၿဖာင့္တယ္။ အေသေၿဖာင့္တယ္။

က်န္းမာေရး နဲ ့ တရား

ေယာဂီသူေတာ္စင္အားလုံး က်န္းမာေရးကို အထူးဂရုစိုက္ၾကပါ။က်န္းမာေရးေကာင္းေအာင္ ဆီး၊ ၀မ္း၊ ေလ သုံးမ်ိဳးကို အထူးဂရုစိုက္ရမယ္။ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့အက်င့္ ၿပဳလုပ္ေပးရမယ္။ ေသြးေလညီညြတ္မွ က်န္းမာေရးေကာင္းမယ္။ က်န္းမာေရး ေကာင္းမွ တရားမွတ္ရတာ ပို၍ အဆင္ေၿပမယ္။ ဥာဏ္တက္မယ္။ ဥာဏ္ထက္မယ္။

သူငယ္ေတာ္ေတာရဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပၾသ၀ါဒမ်ား (တင္ထားျပီးသမွ်)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? (အပိုင္း ၇)

The Illusion Of A Permanent Self Or Soul

The Buddha taught that there is no essential or permanent core to a living being that could be considered one's true self or soul. What appears to be an individual person is actually a changing process of mental and physical qualities combining temporarily in a particular way. Through possessive attachment, the mind identifies with part or all of this process, and this gives rise to the sense of self, 'me' and 'mine'. In fact, all phenomena, animate or inanimate, are dependently arisen from causes and conditions. In a constant state of flux, all things are empty of independent inherent existence and the entirety of reality is a continuous flow of interconnected, causally conditioned events arising and passing away in the present moment

Rebirth however, still occurs without a soul. Consider the simile of a candle burning low and about to go out. A new candle is then lit from the old one. Though the old candle goes out, the new candle now burns brightly. What went across from the old candle to the new? There was a causal link, but no 'thing' went across Similarly, there was a causal link between one's past and present life, but no soul went across.

The Buddha taught that it is precisely this deep misunderstanding, the illusion of a self, that is the root cause of all human suffering. The illusion of self manifests as the ego, and the natural unstoppable function of the ego is to control. Big egos want to control the world, average egos attempt to control their immediate surroundings of home, family and workplace, and all egos strive to control what they assume to be their own bodies and minds. This attempt to control leads to attraction and aversion which consequently proliferates to acquire possessions, manipulate others and exploit the environment.

Although the sense of self seeks its own happiness, its insatiable craving repeatedly produces discontent. As long as one identifies with somethings as oneself, the inevitable result is a lack of outer harmony or inner fulfillment. Only through sharp insight based on profound meditation can this mirage be clearly seen for what it truly is. Only then can one know perfect happiness.

(to be continued.....)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၂)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၃)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၄)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၅)
What is Buddhism? (အပိုင္း ၆)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၂)

Full Awareness

After ten years of apprenticeship, Tenno achieved the rank of Zen teacher. One rainy day, he went to visit the famous master Nan-in. When he walked in, the master greeted him with a question, "Did you leave your wooden clogs and umbrella on the porch?"

"Yes," Tenno replied.

"Tell me," the master continued, "did you place your umbrella to the left of your shoes, or to the right?"

Tenno did not know the answer, and realized that he had not yet attained full awareness. So he became Nan-in's apprentice and studied under him for ten more years.

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၁၂)

“ထင္ေၾကး” ႏွင့္ ၾကည္နူးျခင္း

တဖန္ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖၾကိဳဆိုၾကျခင္းမ်ား၊ ပန္းစည္းဆက္ၾကျခင္းမ်ားသည္ အတိတ္ကာလ၌ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အျခင္းအရာမ်ားသာျဖစ္၍ ဆိုဖာၾကီးေပၚ၌ ၀န္ၾကီးထိုင္လ်က္ရွိေသာအခ်ိန္တြင္ ျပီးပ်က္ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ၾကိဳဆိုၾကေသာ အရာရွိမ်ားႏွင့္ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖမ်ားအနက္မွ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္ပင္ ကြယ္လြန္ခ်င္ ကြယ္လြန္နိဳင္ျပီ မဟုတ္ပါေလာ။ ၀န္ၾကီးအား စည္စည္ကားကား ၾကိဳဆိုနိဳင္ေစရန္အတြက္ အခ်ိဳ ့အလုပ္ရံုမွ အလုပ္သမားမ်ားအား ပိုက္ဆံေပးျပီး အလုပ္ပိတ္ေပးရျခင္းလည္း ျဖစ္နိဳင္သည္။ ရွက္တတ္ပါသည္ဆို၍ ပန္းစည္းမဆက္ခ်င္ေသာ အမ်ိဳးသမီးကေလးအားလည္း ေခ်ာ့ေမာ့၍ျဖစ္ေစ၊ ျခိမ္းေျခာက္၍ျဖစ္ေစ တိုက္တြန္းခဲ့ရျခင္းလည္း ျဖစ္နိဳင္သည္။ ၾကိဳဆိုၾကရေသာ အရာရွိမ်ားအနက္တြင္လည္း ၀န္ၾကီးေတြ ခဏခဏ ၾကိဳဆိုၾကရ၍ အလုပ္ပ်က္လွသည္ဆိုကာ မလြဲမေရွာင္သာ၍ စူစူေအာက္ေအာက္ႏွင့္ လိုက္ပါလာရသူမ်ားလည္း ပါနိဳင္သည္။ ရာထူးတိုးဖို ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ၾကိဳဆိုၾကေသာ အရာရွိမ်ားလည္း ပါနိဳင္သည္။ ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ မ်က္မွန္းတန္းမိလ်င္ ျမတ္သည္ထင္ေသာ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖမ်ားလည္း ပါနိဳင္သည္။ မေန၀ံ့ေသာေၾကာင့္ မလႊဲသာ၍ လိုက္ပါလာၾကေသာ ျမိဳ ့မိျမိဳ ့ဖမ်ားလည္း ပါနိဳင္သည္။

သို ့ပါလ်က္ ၀န္ၾကီးကမူ ယာဥ္ေပၚမွဆင္း၍ ပရိတ္သတ္ထုၾကီးကို ျမင္လိုက္ရသည္ႏွင့္ တျပိဳင္နက္ “ငါ့ကို ၾကည္ညိဳေလးစားျခင္းေၾကာင့္ ၾကိဳဆိုၾကသည္” ဟု အားလံုးသိမ္းက်ံဳး၍ “ထင္” လိုက္ျပီး ႏႈတ္ခမ္းေမြးသပ္မိေလေတာ့သည္။ မူလကတည္းက ထင္ေၾကးျဖင့္ ၾကည္နဴးခဲ့ရေသာ အျခင္းအရာတစ္ခုခု ျပီးဆံုးသြားသည္တိုင္ေအာင္ ေနာင္အခါကာလ၌ ျပန္လည္ေတြးေတာျခင္းအားျဖင့္ (ေခ်းေျခာက္ကို ေရႏွဴးျပီး) ၾကည္နဴးရျခင္းသည္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံတြင္းေတြ ့ဖို ့ထိုက္ပါသနည္း။ အိပ္မက္ထက္ပိုျပီး ဘယ့္ကေလာက္ ေျခေျချမစ္ျမစ္ မည္မည္ရရ ရွိပါသနည္း။

၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ကို ဥဒါဟရုဏ္ေဆာင္၍ျပရျခင္းမွာ ဤလက္ထက္၌ လူအမ်ားမက္ေမာၾကေသာ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထင္ရွားေစရန္အတြက္သာ ျဖစ္ေပရာ၊ ခပ္သိမ္းေသာ လူတို ့သည္လည္း ဤနည္းႏွင္ႏွင္ စိတ္ကူးယဥ္ကာ အိပ္မက္ေလာကထဲ၌ တစ္သံသရာလံုးလံုး ေနလာခဲ့ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္ေလသည္။

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္