INTRODUCTION TO INSIGHT MEDITATION 7

REFLECTION

Choiceless Awareness

Meditation can also proceed without a meditation object, in a state of pure contemplation, or 'choiceless awareness'.

After calming the mind by one of the methods described above, consciously put aside the meditation object. Observe the flow of mental images and sensations just as they arise, without engaging in criticism or praise. Notice any aversion and fascination; contemplate any uncertainty, happiness, restlessness or tranquility as it arises. You can return to a meditation object (such as the breath) whenever the sense of clarity diminishes, or if you begin to feel overwhelmed by impressions. When a sense of steadiness returns, you can relinquish the object again.

This practice of 'bare attention' is well-suited for contemplating the mental process. Along with observing the mind's particular 'ingredients', we can turn our attention to the nature of the container. As for the contents of the mind, Buddhist teaching points especially to three simple, fundamental characteristics.

First, there is changeability (anicca) - the ceaseless beginning and ending all the things go through, the constant movement of the content of the mind. This mind-stuff may be pleasant or unpleasant, but it is never at rest.

There is also a persistent, often subtle, sense of dissatisfaction (dukkha). Unpleasant sensations easily evoke that sense, but even a lovely experience creates a tug in the heart when it ends. So at the best of moments there is still an inconclusive quality in what the mind experiences, a somewhat unsatisfied feeling.

As the constant arising and passing of experiences and moods become familiar, it also becomes clear that - since there is no permanence in them - none of them really belong to you. And, when this mind-stuff is silent - revealing a bright spaciousness of mind - there are no purely personal characteristics to be found! This can be difficult to comprehend, but in reality there is no 'me' and no 'mine' - the characteristic of 'no-self', or impersonality (anatta).

Investigate fully and notice how these qualities pertain to all things, physical and mental. No matter if your experiences are joyful or barely endurable, this contemplation will lead to a calm and balanced perspective on your life.

(to be continued....)

INTRODUCTION TO INSIGHT MEDITATION (FROM 1 TO 6)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ပဲႏြယ္ကုန္းဆရာေတာ္၏ သုတပန္းခိုင္ (၅)

၁၄။ ကုသိုလ္ရခ်င္လို ့ေက်ာင္းလာတာ။ အကုသိုလ္ ယူမသြားပါႏွင့္။
၁၅။ အငွားေက်ာင္းေသာ ႏြားေက်ာင္းသားသည္ ႏြားကို ေက်ာင္းရေသာ္လည္း ႏြားနိဳ ့အရသာကို မခံစားရသကဲ့သို ့ တရားမက်င့္သူသည္ ပိဋကသံုးပံုကို သင္ၾကားပို ့ခ် ေဟာေျပာျပသေနေသာ္လည္း မဂ္ဖိုလ္အရသာကို မခံစားရဘူး။
၁၆။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတရားေတြကို ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ျပဳလုပ္ေဆာက္တည္ပြားမ်ားရမယ္ဆိုတာ နားလည္ေအာင္ ဗုဒၶစာေပ ဗဟုသုတ ေလ့လာမွျဖစ္မယ္။
၁၇။ ဗုဒၶစာေပ ဗဟုသုတမရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဟာ ကုသုိလ္၊ အကုသုိလ္ေတာင္မွ ခြဲျခားျပီး မသိနိဳင္ဘူး။
၁၈။ ႏွမ္းေစ့ေလာက္ သူမ်ားအျပစ္မၾကည့္နဲ ့။ အုန္းသီးေလာက္ ကိုယ့္အျပစ္ ျမင္ေအာင္ၾကည့္။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၂၃)

အခိ်န္မၿဖဳန္းနဲ ့

အလွဴေပးတဲ့ သူကလဲ သီလရွိၿပီး အလွဴခံတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဘက္ကလဲ ကမၼ႒ာန္းတရားေတြ က်င့္ၾကံ အားထုတ္ေနရင္ အဲဒီအလွဴဟာ အင္မတန္မွ ေက်းဇူးမ်ားပါတယ္။ တန္ဖိုးၾကီးမားတဲ့စိန္ဟာ ေရႊနဲ ့အနားကြပ္လိုက္တဲ့အခါက်မွ ပိုၿပီးေတာ့ ၿမဲတယ္၊ တင့္တယ္ပါတယ္၊ ေရွ ့ဥာဏ္ ေနာက္ဥာဏ္ ဆက္စပ္ေအာင္ မွတ္ရတယ္၊ မွတ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရတယ္၊ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မေနရဘူး၊ အလကားေနရင္း အခိ်န္ေတြ မကုန္ေစရဘူး။

၃၁ - ဘုံထဲ တ၀ဲလည္လည္

ေရွ ့ေနာက္ ႏွစ္ရပ္ အမွတ္မဆက္လွ်င္၊ အမွတ္ေပ်ာက္ေနလွ်င္ ေလာဘ ေဒါသ စတဲ့ နီ၀ရဏ တရားေတြ ဖုံးလႊမ္းလာမယ္၊ ဥာဏ္မတက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ ေသမင္းမၿမင္တဲ့ နိဗၺာန္ခြင္ကို မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ၃၁ - ဘုံမွာပဲ တ၀ဲလည္လည္ ၿဖစ္ေနမွာ။

၀ိပႆနာအလုပ္ဟူသည္

ကမၼ႒ာန္းတရား ၾကိဳးစားအားထုတ္ရတယ္ဆိုတာ ဘ၀မ်ားစြာ သံသရာကပါလာတဲ့ ကိေလသာေတြ နည္းသည္ထက္ နည္းေအာင္၊ က်ဲသည္ထက္ က်ဲေအာင္၊ ပါးသည္ထက္ ပါးေအာင္၊ ေနာက္ဆုံး ကုန္ခမ္းသြားေအာင္ အားထုတ္ရၿခင္း ၿဖစ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ၾကိဳစားရႈမွတ္ႏိုင္ရမယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? Part 8 (Spanish Version)

El Buda advirtió contra la fe ciega y pregunta sabia animada y tolerancia. En uno de sus charlas señaló el peligro basando las creencias de uno meramente en el criterio siguiente: rumor, tradición, porque muchos que otros dicen que así es, la autoridad de escrituras antiguas, debido a deducción lógica o fuera de respeto para los maestros de uno, superiores o sacerdotes. En cambio el viajero en el camino de pregunta debe mantener a una mente abierta y completamente debe investigar su o su propia experiencia de vida. Cuando uno ve para a sí mismo que una vista particular o la creencia es ambos razonable y de acuerdo con la experiencia de uno, llevando a felicidad para ambos a sí mismo y otros, sólo entonces deba esa vista se adopte. Esta norma aplica claro a las propias enseñanzas del Buda. Deben parecerse cuidadosamente en y examinaron con la claridad generada por meditación. Cuando la meditación ahonda, la visión directa en la naturaleza de vida crece. Sólo a estas alturas haga que las enseñanzas ofrecen la beatitud de liberación.
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘယ္မွာလဲ ကုိယ့္အတြက္

အမွန္တကယ္ေတာ့ လူသားတုိင္းဟာ လူ႕ေလာကႀကီးကုိ ေခတၱခဏ လာေရာက္ၾကတဲ႕ ဧည့္သည္ေတြပါ။ ဘယ္ကလာလဲ။ ဘယ္ကုိသြားမလဲ။ ဘယ္လုိ ဘယ္ပုံ လုပ္ၾကမလဲ စသည္ျဖင့္ လဲ ေပါင္းမ်ားစြားကလည္း အမ်ားႀကီးပါ။

မိမိတုိ႔ ရရွိထားတဲ႕ ဘ၀ဟာ အလြန္ပဲ တုိေတာင္းလြန္းလွပါတယ္။ မိမိဘ၀ကုိ ဘာေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့သလဲ။ မည္သည့္အရာေတြနဲ႕ ျဖတ္သန္းေနဆဲလဲ။ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ျဖတ္သန္းအုံးမွာလဲ - စသည္ျဖင့္ လဲ - ေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ စဥ္းစားစရာပါ။ (ေမာင္ဖုိးသား၊ အျဖဴေရာင္ေမတၱာစကားကုိ ယူသုံးျခင္းမဟုတ္ပါ။ စကားခ်ပ္)

ေမြးေန႔လုပ္တဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြဟာ တဦးနဲ႕တဦး မတူညီႏုိင္ၾကေပမယ့္ ေသျခင္းတရားကေတာ့ တူညီေနအုံးမွာပါ။ အုိျခင္းတရားေတြကေတာ့ တူညီေနၾကရအုံးမွာပါ။ ၿပီးခဲ႕တဲ႕ႏွစ္က ညီငယ္ ေမာင္ဖုိးသား (အျဖဴေရာင္ေမတၱာ) အတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီး ေရးခဲ႕တဲ႕ တခုခုေတာ့ လုပ္ေစခ်င္ ေဆာင္းပါးကုိလည္း သတိရမိျပန္တယ္။ (ပညာဇာနည္ ၊ http://pyinyarzarni.blogspot.com/ (၁၃၊ ၁၂၊ ၂၀၀၉ - မွာ ၀င္ေရာက္ ၾကည္ရႈႏုိင္ပါသည္။ စကားခ်ပ္ )

မိမိကုိယ္တုိင္ အလုပ္မလုပ္ဘဲ မိဘ အေမြေတြကုိ ဒီအတုိင္း ထုိင္စားလုိ႔ မကုန္ႏုိင္ဘူး ဆုိေပမယ့္ အဲဒါက မ်က္ျမင္ေတြ႕ႀကဳံရတဲ႕ အေမြေတြေလ။ အတိတ္က အေမြေတြ (စားၾကြင္းေတြ)ကုိ ထုိင္စားၿပီး ဘာကုသုိလ္မွ ဆက္မလုပ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ တုိေတာင္းလွတဲ႕ဘ၀က ရင္ေလးၿပီး ဘ၀င္မေအးစရာ။ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႕ ႀကဳံဆုံေနရတာ မဟုတ္တဲ႕အတြက္ အတိတ္က ကုသုိ္လ္ကံအေမြေတြ ဘယ္အခ်ိန္ကုန္လုိ႔ ကုန္္မွန္းမသိေတာ့ ဘ၀က မေသခ်ာ။ မေသခ်ာ မေရရာတာေတြကုိ ေဘးဖယ္ၿပီး ေသခ်ာေအာင္ ကုသုိလ္တခုခု လုပ္ေနတာက ပုိၿပီး စိတ္ခ်ရမယ္ထင္တယ္။

ဒီေနရာမွာ စဥ္းစားစရာက ကုိယ့္အတြက္ ကုသုိလ္ေတြကုိ လုပ္မွာလား။ သူမ်ားအတြက္ ကုသုိလ္ေတြ လုပ္ၾကမလားဆုိတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာတယ္။ တခ်ိဳ႕က ေျပာၾကတယ္ “ ကုိယ္အတြက္ ကုသုိလ္ေလးေတာ့ လုပ္အုံးမွ ” တဲ႕။ ကုသုိလ္လုပ္တာ ကုိယ့္အတြက္လုိ႔ သေဘာထားၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ကုသုိလ္လုပ္တာက ကုိယ့္အတြက္ လုပ္တာမဟုတ္ပါဘူး။ သူမ်ားအတြက္ လုပ္တာပါ။ ဒါန (အလွဴ) လုပ္တယ္ဆုိတာ ကုိယ့္အတြက္ လုပ္တာမွ မဟုတ္တာ။ သူမ်ားကုိ ေပးတာ၊ သူမ်ားကုိ ေကၽြးတာေလ။ သီလေစာင့္တယ္ဆုိတာကလည္း ကုိယ့္အတြက္ ေစာင့္ၾကတာမွ မဟုတ္တာ။ သတၱ၀ါေတြ ေသမွာစုိးလုိ႔၊ သူမ်ားပစၥည္းဥစၥာေတြ အလကားေနရင္း ကုန္သြားမွာစုိးလုိ႔။ အိမ္ေထာင္ေရးေတြ ၿပိဳကြဲ ပ်က္စီးမွာစုိးလုိ႔ စသည္ျဖင့္ သီလေစာင့္ၾကတာ မဟုတ္လား။ ဘယ္မွာလဲ ကုိယ့္အတြက္။

ဒါေပမယ့္ ေလာကနိယာမ (သုိ႔မဟုတ္) ကမၼနိယာမတရား (သုိ႔မဟုတ္) ဓမၼနိယာမတရားက ဒီအတုိင္း လက္ပုိက္ၾကည့္ မေနပါဘူး ကုိယ္လုပ္တဲ႕ အလုပ္ေပၚမွာ သူတုိ႔က ခ်က္ကင္ (checking) အၿမဲတမ္း လုပ္ေနပါတယ္။ ကုိယ္ ဘာလုပ္ေနသလဲ။ ဘာလုပ္ခဲ႔သလဲ။ သူတုိ႔ေတြ အၿမဲတမ္း ေစာင့္ၾကည့္ ေနပါတယ္။ အဲဒါေတြက မိမိ လုပ္ေနတဲ႕ အလုပ္အေပၚ သူတုိ႔က ျပန္လည္ စီရင္ခ်က္ခ်ေပးသြားမွာပါ။ မလုိခ်င္လုိ႔လည္း မရဘူး။ လုိခ်င္လုိ႔လြန္းလုိ႔လည္း ရမွာမဟုတ္ဘူး။

ဒီလုိ ေျပာလုိက္ျပန္ေတာ့ ဆုေတာင္းဖုိ႔ မလုိေတာ့ဘူးလားဆုိတဲ႕ အေတြးတခ်က္ေပၚလာျပန္တယ္။ ဆုေတာင္းတယ္ဆုိတာ ဘာလဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဆုေတာင္းတာလဲ။ ဒါလည္း စဥ္းစားဖုိ႔ လုိလာျပန္တယ္။ ဆုေတာင္းတာက ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာကုိ ေျပာျပတာ။ တုိင္တည္တာ။

ဘုရားေဟာထားတာ ရွိတယ္။ ပါဠိစကားေပါ့။ ဆႏၵာဓိပတိ ဆႏၵသမၸယုတၱကာနံ ဓမၼာနံ တံ သမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ အဓိပတိပစၥေယန ပစၥေယာ-တဲ႕။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ဆႏၵႀကီးလွ်င္ ႀကံသမွ်ၿပီး၏ -ဆုိတဲ႕ ျမန္မာစကားပုံ အတုိင္း ပါပဲ။

ဆႏၵ ရွိရုံနဲ႕ ၿပီးႏုိင္မလား။ ငါ သမၼတႀကီး ျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ကုေဋၾကြယ္၀တဲ႕ သူေဌးျဖစ္ခ်င္လုိက္တာ။ ျဖစ္ေရာ့ဟဲ႕ သမၼတႀကီး။ ျဖစ္ေရာ့ဟဲ႕ သူေဌးႀကီး။ ျဖစ္သြားၿပီလား။ မနက္ျဖန္ ပုတ္ေလာက္၊ သံစည္ပုိင္းေလာက္ ရွိတဲ႕ ေဒၚလာေတြ တနင့္တပုိးႀကီး လာေလေရာ့။ ေရာက္လာၿပီလား။ စဥ္းစားဖုိ႔ ေျပာတာပါ။

ဆႏၵရဲ႕ေနာက္မွာ လုိလုိခ်င္ခ်င္နဲ႕ ႀကိဳးစားအားထုတ္မႈလည္း ရွိအုံးမွ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ကုိင္ဇာဆုိတဲ႕ သီခ်င္းထဲကလုိ ထုိင္ေနလုိ႔ေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး - ဆုိတာေလ။ ေနာက္တိ ေနာက္ေတာက္ စကားနဲ႕ဆုိျပန္ေတာ့ ထသြားမွ က်ိဳးမွန္းလည္း သိေနပါအုံးမယ္-တဲ႕။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ မိမိလုိခ်င္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြကုိ လက္ေတြ႕ လုပ္ေဆာင္မႈနဲ႕ လုိလုိခ်င္လုပ္မွ ရလိမ့္မယ္ဆုိတာေတာ့ သံသယရွိစရာ လုိမယ္မထင္ပါဘူး။

ကဲ လုိလည္း လုိခ်င္ပါၿပီ၊ ဆႏၵလည္း ရွိပါၿပီ။ ရမတဲ႕လား။ စိတ္လည္းပါအုံးမွ။ ဆႏၵရွိတာ စိတ္ပါနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးကြဲတယ္ေနာ္။ ကုိယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ဆႏၵေတာ့ ရွိပါရဲ႕ စိတ္မပါ့တပါနဲ႕ လုပ္ေနျပန္ရင္လည္း ေတာင္းတဲ႕ ဆုတုိင္းလည္း ျပည့္ႏုိင္ၾကမယ္ မထင္မိျပန္ဘူး။

အေရးႀကီးတဲ႕ အခ်က္္ကေတာ့ ပညာရွိဖုိ႔ အေရးႀကီးဆုံးပဲ။ ပညာက အရာရာကုိ အဆုံးအျဖတ္ ေပးသြားမွာပါ။ ပညာဟာ တကယ္ေတာ့ က်ယ္ျပန္႔လွပါတယ္။ ေလာကီနယ္မွာဆုိ ျမင္ မဆုံး၊ ေတြး မဆုံး၊ ေငး မဆုံး၊ လုိက္လုိ႔ကုိ မဆုံးႏုိင္ေအာင္ ပညာရပ္ေတြက ေရွ႕က ေျပးေနတယ္။ ေလာကီပညာနယ္က ထြက္ေျမာက္ႏုိင္ေလာက္တဲ႕ (ေလာက+ဥတၱရာ = ေလာကုတၱရာ) ပညာ ဆုိရင္ေတာ့ အားပါးပါး မီႏုိင္မယ္ကုိ မထင္ေတာ့ဘူး။


ဘယ္မွာလဲ ကုိယ့္အတြက္


မိမိရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ တခုမွာ ( ဒီဘ၀ကုိပဲ ေျပာပါသည္) ဘာေတြပဲ လုပ္ခဲ့၊ ေျပာခဲ႕၊ ႀကံစည္ေတြးေတာခဲ့။ နိယာမဆုိတဲ႕ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္က အဆုံးအျဖတ္ေပးသြားမွာ အမွန္မုခ်ပါပဲ။ ေကာင္းေကာင္း ဆုိးဆုိးေပါ့။ သူမ်ားအတြက္ပဲ ေျပာေျပာ ကုိယ့္အတြက္ပဲ ေျပာေျပာ။ ဘယ္မွာလဲ ကုိယ့္အတြက္ ဆုိတာကေတာ့ ကုိယ့္ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေစတနာအတုိင္းပဲ ဆက္လက္ေလွ်ာက္လွမ္း ရမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္းျဖင့္ - ဘယ္မွာလဲ ကုိယ့္အတြက္ ေဆာင္းပါးကုိ ဒီမွာပဲ အဆုံးသတ္လုိက္ရပါသည္။

ပညာဇာနည္ (မန္းတကၠသုိလ္)
http://pyinyarzarni.blogspot.com/

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Praise And Blame

In my experience, most western-born monks talking to western-born audiences go right for the tough stuff; non-self, theories of perception, impermanence, or the nature of consciousness, and so on. In contrast, an Asian-born monk talking to an Asian audience is more likely to deal with more everyday practical concerns. The emphasis is more likely to be on precepts and finding peace rather than on the higher reaches of philosophy and the detailed route to Enlightenment.

Last night's talk was wonderful example of that. A popular and respected teacher here in Bangkok, Sayadaw U Jotika, originaly from Burma, spoke about 'Praise and Blame' and based his talk on the reference to the eight vicissitudes of life in the Mangala Sutta. He recited the Pali, explained each phrase, and then focused on one small section, explaining why praise and blame are vicissitudes, and giving practical ideas for dealing with them.

Everyone, he pointed out, has been praised, and everyone has suffered criticism at times, even the Buddha. Then Sayadaw went on to talk about his experiences growing up, reading about religion, and struggling to find his own understanding of life, which brought criticism from his family, friends, and society. Ask too many questions, he recounted, and people will soon see you as a nuisance, and even dangerous.

After every few minutes U Jotika, speaking in English, would pause while his talk was translated into Thai, giving the evening a gentle, rolling, rhythm, and in a hall packed with hundreds of people, with the crowd spilling even into the corridors outside, there was a wonderful attentive silence throughout. "But" he said, "the Buddha said not to believe", and it was that which, and U Jotika pointed out the humour in this, brought him to trust and love the Buddha.

"Then it becomes my religion, very personal, and not the same as anyone else's" he said. "Not in a possessive way, but in such a way as it's fully yours and infuses your whole life." And he gave examples of how he himself learnt to deal with blame, based on seeing for himself how his responses worked. At first, when criticised, he'd argue back, later he'd just try to explain, later still he realised that he didn't need to do anything.

In the long run it becomes obvious who is right or wrong. There's no need to say anything. Stop, he said, let go, and move on. This gives you more freedom. If you respond to every criticism, he said, you are a puppet, in the control of others. It's the same if you seek praise. The solution is mindfulness. Pay attention to your mind and the qualities of your mind, pay attention to how you feel when praised or blamed, and you will overcome.

Listen to your own wisdom. And do listen to the advice of people you know to be wise. And when giving criticism to others, as from a parent to a child for example, be calm, he said, make sure the time is right, and don't do it publicly to bring shame on anyone. Educate, don't punish. And don't forget that the biggest critic is yourself, so correct yourself and regain your self-respect.

These lessons from the Mangala Sutra, he repeatedly pointed out, are to be lived and not just recited. Don't be manipulated by praise or blame, and don't use praise and blame to manipulate others. Live out your own life, he said, and don't allow the world to be your master. The less you are effected by the opinions of others, the more you can rely upon mindfulness and your own wisdom, the more freedom and dignity you have.

The evening finished with some chanting, including some of those hymn-like chants that I really love listening to, and many people stayed to make merit and buy copies of U Jotika's books in Thai and English. I bought his most popular book, Snow in Summer, which has sold over a million copies, and hope to read it some time soon. If the book contains the same wisdom and inspiration as I saw in the talk last night, I'm in for a real treat.

(This post was reproduced from Marcus' Journal and photos were taken from Little Bang.)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡႏွင့္ ဓမၼသာကစၦာ

8:03 PM Bhikkhu: ကုိ၀ိမုတၱိ

  ေနေကာင္းပါရဲ့လား

 me: ဘုန္းဘုန္း မဂၤလာပါဘုရား

 Bhikkhu: မဂၤလာပါ

 

5 minutes

8:25 PM me: ဘုန္းဘုန္း။ နိမိတ္ေပၚတာမွာ အလင္းနိမိတ္ႏွင့္ နတ္ျပည္ ငရဲျပည္ စတာေတြဆီ သြားတာႏွင့္ တခ်ိဳ ့ျမင္ၾကတဲ့ အရိုးစုုပံုေပၚတာတို ့ ဘုရားေစတီေပၚတာတို ့ႏွင့္ ဘယ္လိုကြာလဲဘုရား

8:26 PM Bhikkhu: တခ်ိဳ႔ျမင္ၾကတဲ့ အရုိးစုေပၚတာဆုိတာက

8:27 PM me: တခ်ိဳ ့ေတြ တရားမွတ္ေနရင္း အာရံုမွာ အရိုးစုေတြျမင္ရတာတို ့၊ တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကို ဖူးရတာတို ့ေတြ ရွိၾကတာကို ေျပာတာဘုရား

8:28 PM တခ်ိဳ ့လည္း နတ္သား နတ္သမီးေတြ ျမင္ရတာတို ့။ စကားသံၾကားရတာတို ့ေတြ ရွိတယ္ေျပာတယ္

8:29 PM Bhikkhu: သူတုိ႔ျမင္ရတဲ့ အာရုံေတြက ရွင္းလင္းသလား ေ၀ေ၀လားလား မေျပာတတ္ဘူး

8:30 PM me: တခ်ိဳ ့လည္း ရွင္းတယ္ေျပာတယ္ဘုရား။ တခ်ိဳ ့လည္း ခပ္၀ါး၀ါးဘဲ။ သမာဓိအား ကြာလို ့ထင္တယ္

 Bhikkhu: အလင္းနိမိတ္ကေတာ့....သီးသန္႔ၾကည့္ရ ပုိ႔လႊတ္ၾကည့္ရတာမုိ႔ မတူဘူးလုိ႔ေတာ့ထင္တယ္

8:31 PM me: တင္ပါ့။ အလင္းနိမိတ္က သမထ သီးသန္ ့ျဖစ္သြားမလားဘုရား

 Bhikkhu: သူတုိ႔ျမင္ၾကတာက..ကုိယ့္ေရွ့မွာ ဒီအတုိင္းေပၚလာတဲ့ သေဘာရွိတယ္

  ဟုတ္ပါတယ္

  ဟုိဟာက ၀ိပႆနာရႈေနရင္းမွာ ကုိယ္သန္တဲ့ စရုိက္အားေလ်ာ္စြာ ျမင္လာတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္

  ကုိယ္တုိင္ေတာ့ ၀ိပႆနာပုိင္းမွာ မျမင္ဖူးဘူး

8:32 PM ဒါေပမယ့္ အရုိးစု သေဘာျဖစ္သြားတာကုိေတာ့ နားလည္တယ္

  ခန္ဓာကုိယ္ တစ္ေနရာရာကုိ စုိက္ရႈေနရင္း အသားေတြ တလႊာစီကြာက်သြားတယ္ ေနာက္ပုိင္းေတာ့ ခန္ဓာကုိယ္ တစ္ခုလုံးျဖန္႔ၾကည့္တာ အရုိးေတြပဲျမင္ရေတာ့တယ္

  ဒါကေတာ့ အလငး္နိမိတ္နဲ႔ မတူဘူး

8:33 PM me: တင္ပါ့။

 Bhikkhu: ဦးဇင္းျမင္ဖူးတာက အရုိးစု ျခေတာင္ပုိ႔ ေရျမွပ္ ဒါေတြေတာ့ ေတြ႔ခဲ့ရတယ္

  ၀ိပႆနာပုိင္းမွာေလ

 me: တင္ပ့ါ

  အဲဒါကိုက်ေတာ့ ဘာနိမိတ္ေခၚလဲဘုရား။ စာလိုက်ေတာ့

8:34 PM Bhikkhu: သမာဓိအလင္းနဲ႔ ဥာဏ္အလင္း ဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ကြာတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္.

  ၀ိပႆနာဥာဏ္အလင္းလုိ႔ ေျပာရမွာ

  နိမိတ္အမ်ိဳးအစားထဲ မပါဘူးလုိ႔ ထင္တယ္ ကုိ၀ိမုတၱိ

8:35 PM me: ျဖစ္ပ်က္ဉာဏ္စျပီး ျဖစ္ခါစမွာ ေပၚတက္ၾကတာေနာ္ဘုရား

8:36 PM Bhikkhu: နိမိတ္ကေတာ့ သမထနယ္ပယ္က အလင္းဓာတ္ကုိး...ခုနက ဦးဇင္းျမင္တာေတြက ၀ိပႆနာဥာဏ္အလင္း လုိ႔နားလည္မိတယ္..ဒါေပမယ့္ အာရုံမွန္ဥာဏ္အလင္းေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္

  ဦးဇင္းကေတာ့ ပရိကမ္ အတိတ္အေၾကာင္း အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြရႈရင္း ခဏေပၚလာတယ္..ခဏေလးပဲ.. ျဖစ္ပ်က္အဆင့္ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အရမ္းကုိ သိသာလြန္းတယ္

8:37 PM me: တင္ပါ့ဘုရား

  တပည့္ေတာ္ အဲဒီႏွစ္ခုကို စိတ္ထဲ နဲနဲရႈပ္ေနတာဘုရား။ ဘယ္ဟာႏွင့္ ဘယ္လိုကြာလဲဆိုတာ

 Bhikkhu: အခုေကာ

8:38 PM ေျပာတဲ့လူကေတာ့ သူသိတဲ့ ပုံစံအတုိင္း ေျပာထည့္လုိက္တာ

 me: ဘုန္းဘုန္းေျပာတာ ျဖစ္နိဳင္တယ္ဘုရား။

8:39 PM ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ ဒီ၀ိပႆနာပိုုင္း ေပၚတဲ့အာရံုေတြက ကိုယ္ မသိဖူး၊ မျမင္ဖူး၊ မစဥ္းစားဖူးတာမ်ိဳး မေပၚဘူးဘုရား

  ကိုယ္တစ္နည္းနည္းႏွင့္ သိထားတာမ်ိဳးေတြထဲကဘဲ ေပၚတယ္

 Bhikkhu: ဟုတ္တယ္

8:41 PM me: အဲဒီအာရံုေတြကို မွတ္ရင္းႏွင့္ဘဲ ဉာဏ္က ဒီဘက္က သူ ့ဖာသာတက္သြားတာမ်ိဳး မဟုတ္လားဘုရား

 Bhikkhu: ဟုတ္ပါတယ္..

 me: ေနာက္တစ္ခု တပည့္ေတာ္ မွတ္ထားဖူးတာ ဟုတ္လားေတာ့မသိဘူး

 Bhikkhu: ေျပာျပပါအုံး

8:42 PM me: အရိယာျဖစ္ျပီးသြားရင္ အဲဒီနိမိတ္အာရံုေတြ ထပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို ့ေျပာတယ္ဘုရား

 Bhikkhu: ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္လိမ့္မယ္.. ေသခ်ာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး

  ကုိယ္တုိင္က ဘာမွ မသိေသးလုိ႔

8:43 PM me: ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ သူက ျပန္စရင္ ဥဒယဒ္ဘယ ကေနစမွာဆိုေတာ့ ။ ေတြးၾကည့္တာျဖစ္ေလာက္မယ္ထင္တာဘဲ

 Bhikkhu: အနဳေလာမဥာဏ္အဆင့္ ဆုိရင္ေတာင္ မျဖစ္ေလာက္ ေတာ့ပါဘူး

  အရိယာဆုိရင္ေတာင္ ပိုျပီး မျဖစ္နိဳင္ဘူး

 me: တင္ပါ့ဘုရား။ အဲဒါကို တပည့္ေတာ္ အလင္းနိမိတ္ႏွင့္္သြားေရာေနတာ

8:44 PM အရိယာျဖစ္ျပီးတဲ့သူ အလင္းနိမိတ္ျပန္ရမရ

 Bhikkhu: အလင္းနိမိတ္က ဗုိလ္ၾကီး၊ ေစာေစာက အာရုံေတြက ဗုိလ္ခ်ဳပ္

 me: ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဘုရား

 Bhikkhu: အလင္းနိမိတ္ရဲ့ သေဘာအရေတာ့...ဘယ္အခ်ိန္မဆုိ ထိန္းထားရင္ ျပန္ရနိဳင္တယ္..

8:45 PM ဦးဇင္းအျမင္ေနာ္

  အလင္းနိမိတ္က ၀ိပႆနာဥာဏ္အလငး္ေလာက္ မျမင့္ဘူးလုိ႔ ေျပာတာပါ

 me: ခုနဘုန္းဘုန္းေျပာသလိုမ်ိဳး အလင္းနိမိတ္က သမထ သက္သက္ဆိုရင္ေတာ့ ျပန္ရနိဳင္စရာ အေၾကာင္းရွိတယ္

8:46 PM Bhikkhu: ေအာ္..သိျပီ... သုဘူတိဆုိတဲ့ ရဟန္တာ မေထရ္ေလ..အဲဒီနိမိတ္ေတြနဲ႔ တရားေဟာတာ

 me: တင္ပါ့

 Bhikkhu: ဒါဆုိေတာ့ အရိယာျဖစ္ျပီးလဲ အလင္းနိမိတ္ကေတာ့ ရနိဳင္တာပဲ

8:47 PM me: တင္ပါ့။ အဲဒါကို သမထအေနႏွင့္ ယူသံုးရင္ ရမယ့္သေဘာျဖစ္မယ္ေနာ္ဘုရား

 Bhikkhu: ဟုတ္တယ္

  သမထအေနနဲ့ယူသုံးမွ

 me: ဒါဆို ၀ိပႆနာယာနိကႏွင့္ ရဟႏၱာျဖစ္တဲ့သူေတြ ဘယ္လိုမ်ိဳးျဖစ္နိုင္မလဲဘုရား

8:48 PM Bhikkhu: ၀ိပႆနာယာနိက သမားကေတာ့ မျမင္နိဳင္ အလင္းနိမိတ္မ၇နိဳင္ေလာက္ဘူး

  ရဟန္တာတုိင္း စ်ာန္ပ်ံလုိ႔ မရတာကုိ ေထာက္ဆ ၾကည့္ရမယ္

  အဲလုိထင္တယ္

8:49 PM me: တင္ပါ့။ ဘုန္းဘုုန္း ဘုရားလက္ထက္က ရဟႏၱာေတြက သမထယာနိကမ်ားမယ္ထင္တယ္ေနာ္ဘုရား

8:50 PM Bhikkhu: သမထယာနိက မ်ားလုိ႔.. အခ်ိန္ေတြလဲ အမ်ားၾကီးယူျပီး ေလ့က်င့္ၾကတာရယ္ ပါရမီေတြလဲ ျပည့္လာၾကတာရယ္ေၾကာင့္ စ်ာန္ပ်ံ စသည္ျဖစ္တယ္လုိ႔ သုံးသပ္မိပါတယ္

8:51 PM me: ဘုရားႏွင့္အတူ ေကာင္းကင္ခရီးၾကြရမယ့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ၀ိပႆနာယာနိက ရဟႏၱာေတြ ဘယ္လိုမ်ိဳး လုပ္မလဲလို ့ ကပ္သီးကပ္သပ္ေတြးမိလို ့ဘုရား

8:52 PM Bhikkhu: ၀ိပႆနာ ယာနိက သမားျဖစ္ေပမယ့္ ပဋိသမၻိဒါ ပတၱ ရဟႏၱာေတြက်ေတာ့ ပ်ံနိဳင္မယ္ထင္တယ္

 me: တင္ပါ့

 Bhikkhu: ဒါကေတာ့ ပါရမီအရွိန္ေၾကာင့္ ျဖစ္မလားဘဲ

 me: တင္ပါ့

 Bhikkhu: ေသခ်ာတာကေတာ့ သမထယာနိက မ်ားတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္ေနာ္

8:53 PM me: စြန္းလြန္းဆရာေတာ္ၾကီး ေထရုပတၱိမွာ သူ ့ကို အဘိဉာဥ္ႏွင့္ပတ္သက္တာေတြ ကို စမ္းခိုင္းေတာ့ လုပ္လို ့ေတာ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ မလုပ္ခ်င္ဘူးလို ့ေျပာထားတာဖတ္ဖူးတယ္ဘုရား

8:54 PM Bhikkhu: ေအာ္

8:55 PM me: သဲအင္းဂူဆရာေတာ္လည္း သူစ်န္ပ်ံဖို ့စမ္းတာ ေျမၾကီးကေန နဲနဲဘဲ ၾကြလို ့ရတယ္ဆိုလားဘဲ ။ တခါ နာလိုက္ရတာ

 Bhikkhu: ေအာ္

8:56 PM သမထယာနိက သမားကေတာ့ သမထ စတုထၱဆင့္ေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ ဖင္က ၾကြတတ

 me: ဟုတ္္လားဘုရား

8:57 PM Bhikkhu: ဆရာေတာ္ၾကီး တစ္ပါးရွိပါတယ္ သူတရားထုိင္ေနတာ ၾကမ္းျပင္နဲ႔လြတ္ေနလုိ႔ တပည့္ေတြက အဲဒီၾကမ္းျပင္ကုိ ဆဲြၾကည့္ၾကသတဲ့

 me: တင္ပါ့

 Bhikkhu: ေသကၡ်ေတာင္ဆရာေတာ္ ဦးတိေလာကေလ

 me: တင္ပါ့။ တပည့္ေတာ္ ငယ္ငယ္က တခါ ဖတ္ဖူးတယ္

  တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ အလင္းေရာင္ထြက္လာတယ္ေျပာတယ္

8:58 PM ေနာက္တစ္ခုက စ်ာန္အဆင့္ဆင့္ကို ရမရက ကိုယ္တိုင္ တခါတည္း သိလို ့ရတယ္ မဟုတ္လားဘုရား။ အဓိ႒ာန္၀င္စရာလို ေသးလားဘုရား

 Bhikkhu: အဓိ႒ာန္ေတာ့မလုိပါဘူး

8:59 PM me: တပည့္ေတာ္ နားလည္သေလာက္ ပထမစ်ာန္ဆိုရင္ သူ ့ရဲ ့စ်ာန္အဂၤါေတြ မိမိဆီမွာ ျဖစ္ေနျပီဆိုတာ တရားထိုင္ေနတဲ့သူက တခါတည္းသိေနနိဳင္တာဘဲေနာ္ဘုရား

9:00 PM Bhikkhu: ဦးဇင္းလဲ အဲလုိ နားလည္မိတယ္

9:01 PM me: အဓိ႒ာန္တာက ၀သီေဘာ္နိဳင္ဖို ့အတြက္ လုပ္တာမ်ိဳးက်မွလို ့ထင္တယ္။ အဲဒါဟုုတ္လားမသိဘူးဘုုရား

9:02 PM Bhikkhu: ၀သီေဘာ္နိဳင္ဖုိ႔ ေလ့က်င့္ၾကတာေတာ့ ဟုတ္တယ္..အဓိ႒ာန္လုိ႔ ေခၚလား မေခၚလားေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚမလာဘူး

9:03 PM me: တင္ပါ့။ အဆင့္တစ္ခုျပီးတစ္ခု ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ အျပန္ျပန္အလွန္လွန္ေလ့က်င့္တာမ်ိဳးမဟုတ္လားဘုရား

 Bhikkhu: ဟုတ္ပါတယ္

9:04 PM me: အဲဒါက တပည့္ေတာ္္တို ့ ၀ိပႆနာမွွာ ဖိုလ္၀င္စားဖို ့အတြက္ကိုု လည္း ဒါမ်ိဳးဘဲ အဓိ႒ာန္ရတာဘဲမဟုုတ္လားဘုရား

9:05 PM Bhikkhu: ဟုတ္မွာပါ..ဦးဇင္း သိပ္နားမလည္ေသးတာ

9:07 PM me: ဘုန္းဘုန္္း အဲလို ့အလင္းနိမိတ္ႏွင့္သြားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုခံစားေနရလဲဘုရား။ ၀ိတက္မ်ားေနမလားဘုရား

 Bhikkhu: အာရုံက ကုိယ္ပုိ႔တဲ့ဆီ တန္းတန္းမတ္မတ္ သြားေနတယ္..ဒါေပမယ့္ ဟုိၾကည့္ ဒီၾကည့္ ဟုိဟာေတြ႔ခ်င္ ဒါေတြ႔ခ်င္ဆုိေတာ့ ၀ိတက္က မ်ားေနတယ္

9:08 PM me: ဘုန္းဘုန္း ၀ိပႆနာ အားမထုတ္ျဖစ္ခင္ အလင္းနိမိတ္လႊတ္တာႏွင့္ ၀ိပႆနာအားထုတ္ျပီး လႊတ္တာမွာ ကြာျခားမႈဘာရွိလဲဘုရား။ စိတ္ပိုုင္းဆိုင္ရာမွာ

9:09 PM Bhikkhu: ၀ိပႆနာအားထုတ္လုိ႔ ေလးရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ လႊတ္ကုိ မလႊတ္ခ်င္ေတာ့ဘူး

 me: တင္ပါ့

 Bhikkhu: အရသာျခင္းကြာတာကုိ နားလည္သြားလုိ႔လား မသိ

 me: တင္ပါ့

9:10 PM Bhikkhu: အျပင္ကုိလႊတ္ေနတာထက္ အတြင္းပုိင္းကုိ စုိက္ၾကည့္ေနတာ..အတြင္းပုိင္း အသားတက္ဖုိ႔က်ေတာ့ အတြင္းမွာပဲ စိတ္ကုိထားတာက ပုိထိေရာက္တာကုိး

 me: တင္ပါ့။

9:11 PM တပည့္ေတာ္္ ေတြးၾကည့္မိတာပါ။ အဲဒီလိုလႊတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ျပန္ၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနမွာဘဲလို ့

 Bhikkhu: အျပင္လြႊတ္တာကေတာ့ ဗဟုသုတေလာက္ ကုသုိလ္ သဒ္ဓာတရားတက္ဖုိ႔ေလာက္ ပဲ ေကာင္းတယ္ ထင္ပါတယ္

9:12 PM လူ႔ျပည္လႊတ္တာက အေရးမၾကီး မသိသာဘူး..ျဗဟၼျပည္ကေတာ့ သတိထားမိလုိက္တယ္ စိတ္ကုိ ေမာေနတာပဲ

  အစပုိင္းကစ သမာဓိအားနည္းလာရင္ ဘုန္းခနဲဆုိ ျပဳတ္က်တာေတာင္ျဖစ္ေသးတယ္

  သမာဓိျပဳတ္က်တာ

9:13 PM me: တင္ပါ့။ ေနာက္ အဲလို လႊတ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္မွာ အကုသိုလ္ အနုစား တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေနမလားလို ့ ထင္တယ္ဘုရား။ အဲဒါ ျဖစ္နိဳင္လားမသိဘူး

 Bhikkhu: ဒါကေတာ့ ကုိယ့္ၾကည့္တဲ့ အာရုံေပၚမွာ မူတည္လိမ့္မယ္

9:14 PM me: တစ္ခုခုကို လုပ္ခ်င္ေနတဲ့ ေဇာကပ္ေနတာ ဆိုေတာ့ စိတ္မွာ တည္ျငိမ္မႈ မျဖစ္နိဳင္ဘူးထင္လို ့ဘုရား

 Bhikkhu: ဆုိပါစုိ႔ ေလာဘအနဳစားလုိ႔ေျပာရေအာင္လဲ...ဘုရားစြယ္ေတာ္ကုိ ဖူးတဲ့အခါၾကေတာ့ ကုသုိလ္ဆန္ဒပဲ ျဖစ္ေနတာကုိး

  တခုခုလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ေနရာမွာ အဘိဓမၼာသေဘာက ေလာဘနဲ႔ ဆန္ဒကုိ ခဲြထားတယ္

 me: တင္ပါ့

9:15 PM တကယ္လို ့ရတနာသံုးပါး အာရံုဆိုရင္ ျပႆနာမဟုတ္တဲ့သေဘာလားဘုရား

 Bhikkhu: ဟုတ္ပါတယ္

  မိသားစုအေၾကာင္းေတြ

  ဘာေတြဆုိရင္ မေက်နပ္စရာ ေတြ႔ခ်င္ေတြ႔နိဳင္တယ္

  ဒီျပင္အာရုံေတြလဲ ဒိအတုိင္းပဲေပါ့ေလ

9:16 PM me: တကယ္လို ့နတ္ျပည္မွာ နတ္သမီးကို ၾကည့္ေနရင္း အဲဒီေယာဂီေသရင္ ဘ၀ကူးေကာင္းနိဳင္မလားဘုရား

 Bhikkhu: သူက နတ္သမီးကုိ ျမင္ျမင္ခ်င္း ဟာကြာ လွလုိက္တာ လုိခ်င္လုိက္တာ ဆုိတဲ့စိတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္ ျဗဳန္းခနဲ ေသသြားရင္ ဘ၀ကူးမေကာင္းနိုင္ဘူး

 me: တင္ပါ့

9:17 PM Bhikkhu: နတ္သမီးကုိ ျမင္ျပီး သူတုိ႔က ေကာင္းမႈေတြ အမ်ားၾကီးလုပ္လုိ႔ ဒီကုိေရာက္ေနတာလုိ႔ ကုသုိလ္ေတြး ေတြးခ်ိန္ ေသသြားရင္ ဘ၀ကူးေကာငး္မယ္

 me: တင္ပါ့

9:18 PM Bhikkhu: ဒါေတာင္ နတ္သမီးလုိခ်င္စိတ္နဲ႔ ေသလုိ႔ ဘ၀ကူးမေကာင္းခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒီ မေကာင္းတဲ့ ဘ၀မွာ သူခဏပဲ ခံစားရမယ္

 me: တင္ပါ့

 Bhikkhu: သမထ ကုသုိလ္ကံ အင္အားက ၾကီးလုိ႔ပါ

 me: တင္ပါ့

9:20 PM တပည့္ေတာ္က အဲဒီေဇာကပ္ျပီး ပင္ပန္းေနရတာမ်ိဳးကို စိတ္ထဲတစ္မ်ိဳးၾကီးျဖစ္ေနတယ္။ သိပ္သေဘာမက်ခ်င္ဘူး

 Bhikkhu: သေဘာမက်ရင္ မပုိ႔ဘဲ မလႊြတ္ဘဲ ေနဖုိ႔ပါပဲေလ

9:21 PM me: တင္ပါ့။ ခုနဘုန္းဘုန္းေျပာသလို အျပင္ကို လႊတ္မယ့္အစား အတြင္းကိုျပန္ၾကည့္တာက အက်ိဳးမ်ားမလားလို ့

 Bhikkhu: ဟုတ္ပါတယ္

 me: ဘုန္းဘုန္း အျပင္သြားမလို ့လား

 Bhikkhu: တရားတက္တာ ျမန္သြားမွာေပါ့

 me: သြားေလဘုရား

 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္