Just Standing
Once there were three people who took a walk in the country. They happened to see a man standing on a hill. One of them said, "I guess he is standing on a hill to search for lost cattle."
"No," the second said, "I think he is trying to find a friend who has wandered off somewhere."
Whereas the third said,"No, he is simply enjoying the summer breeze."
As there was no definite conclusion, they went up the hill and asked him,"Are you searching for strayed cattle?"
"No," he replied.
"Are you looking for your friend?"
"No," again.
"Are you enjoying the cool breeze?"
"No," yet again.
"Then why are you stading on the hill?"
"I am just standing" was the answer.
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Sunday, May 16, 2010
Friday, May 14, 2010
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားေသာ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးအေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)
***************
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားေသာ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးအေၾကာင္း
အရွင္ဓမၼပီယ (ဓမၼာစရိယ)
သက္ေတာ္ (၂၄)ႏွစ္
၀ါေတာ္ (၄)၀ါ
ကေလာင္အမည္ – သက်ေသြး
(၁၈.၉.၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။)
သက္ေတာ္ (၂၄)ႏွစ္
၀ါေတာ္ (၄)၀ါ
ကေလာင္အမည္ – သက်ေသြး
(၁၈.၉.၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည္။)
-------------------------------
ေက်ာင္း၀န္းေထာင့္ရွိ အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေလးကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သူသည္ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ အလ်ဥ္းၿဖစ္မသြားခဲ့ပါ။ တကယ္ဆို ေန၀င္ခါစ သည္အခ်ိန္ေလးသည္ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ၿဖစ္ဖို႔ အေကာင္းဆံုးၿဖစ္သည္။
သို ့ေသာ္ သူေၾကာက္လန္ ့စိတ္ ျဖစ္မသြားခဲ့ပါ။
ဂူမ်က္နွာၿပင္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရေသာ စာေၾကာင္းေလးမ်ားက ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေနရာကို အစားထိုး၀င္သြားေလလားမသိ။ ၿပီးေတာ့ အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေပၚတြင္ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ ကင္းလြတ္ရပါလို၏” ဟူေသာ စာသားေလးကိုလည္း ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ သူသည္ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္ထက္ စိတ္၀င္စားသည့္စိတ္က ပိုမ်ားသြားသည္။
သူသည္ သည္ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ညတရားေဟာဖို႔ ေန႔လည္(၃)နာရီခြဲေလာက္ကမွ ေရာက္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သည္ျမိဳ ့ကေလးသည္ သူ ့အတြက္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။။
တရားပြဲက ည(၇)နာရီမွ စမွဆိုေတာ့ အခ်ိန္ရေသးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေအာက္သုိ႔ဆင္းခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းၿဖင့္ သည္ေနရာကေလးသို႔ သူေရာက္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။
အသက္၂၄ႏွစ္ဆိုတာ ေလာကမွာေနလို႔ အေကာင္းဆံုးအရြယ္ေလး။ ဘာၿဖစ္လို႔ပါလိမ့္။ ၿပီးေတာ့ စာေရးတဲ့ဦးဇင္းေလးတဲ့။ ျပီးေတာ့ စာေရးသည္ဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္သြားသည္။ ကို ‘သက်ေသြး’ ဆိုသည့္ကေလာင္နာမည္ေလးကို မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕တြင္ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စေတာ့ ေတြ႕ဖူးသည္၊ မ်ားမ်ားေတာ့မေတြ႕ဖူး။ သူမဖတ္ၿဖစ္သည့္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေရးေနတာလည္းၿဖစ္ႏိုင္သည္။
သူ႕အသက္ႏွင့္တြက္လွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္စုငယ္ေသာ ဦးဇင္းေလး။ စာေပေလာကအတြက္ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း ဆံုးရႈံးသြားသလို သာသနာအတြက္လည္း ရဟန္းတစ္ပါး ဆံုးရႈံးသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည့္ ေန႔စြဲကိုၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ်မၾကာေသး။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ အုတ္ဂူေလးပင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ရွိေနဆဲ။ သူသည္ ၂၄ႏွစ္အရြယ္တုန္းက စာေတြေရးေနခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းအတြက္ စာေတြလည္းက်က္ေနခဲ့သည္။ အုတ္ဂူထဲက ဦးဇင္းေလးလည္း သည္အတိုင္းသာ ၿဖစ္ေနလိမ့္မည္။
သူသည္ ညေနခင္းမ်ားစြာကို ပံုစံမ်ိဳးစံုၿဖင့္ ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ အၿပံဳးႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အမုန္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အလြမ္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အေမာႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။၊ အေပ်ာ္ ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ ၿဖတ္သန္းေနတာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။
သူသည္ ပင့္သက္ကို႐ိႈက္ရင္း အုတ္ဂူနားဆီသို ့တိုးသြားမိသည္။ အုတ္ဂူေလးကို လက္ႏွင့္ထိလိုက္ေတာ့ ၾကမ္းရွရွ အဂၤေတသားသည္ သူ၏ႏွလံုးသားကို လာ၍ထိသေယာင္၊ ထိလက္စလက္ကို ခ်က္ခ်င္းမရုပ္မိ။
ဘာၿဖစ္လို႔ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါလိမ့္…….. တစ္ခုခုမ်ားၿဖစ္ခဲ့လို႔လား…။
သူေတြးေနဆဲမွာပင္ သူ႔ေနာက္မွ ေၿခသံသဲ့သဲ့ ၾကားရသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၊ သက္ေတာ္(၈၀)ခန္႔ရွိၿပီ ၿဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္သည္ ေတာင္ေ၀ွးကို အားၿပဳထားသည္။ မ်က္မွန္ထူထူ၊ သကၤန္းအညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ႏွင့္ ဇရာ၏လကၡဏာကို ၿပေနေသာ္လည္း ဆရာေတာ္တစ္ပါးအၿဖစ္ ပို၍သပၸာယၿဖစ္ေနပါသည္။
ဆရာေတာ္ သူ ့အနားေရာက္လာေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးလိုက္သည္။
‘ဦးဇင္းေလးက အုတ္ဂူေလးကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္၀င္စားေနပံုရတယ္’
‘မွန္ပါဘုရား’
‘ဒီအေၾကာင္းေတြကို တပည့္ေတာာ္ ဘယ္သူ႔မွလည္း ေၿပာၿပ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေၿပာမၿပမိေအာင္လည္း သတိထားပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးကေတာ့ စားလည္းေရး တရားလည္းေဟာေတာ့ အမ်ားနဲ႔ဆက္ဆံေနရတာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့သူက ဦးဇင္းေလးလိုပဲ စာေရးတယ္၊ စာေရးဆရာသိပ္ၿဖစ္ခ်င္တာ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ ဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေတာ့ ပါဖူးတယ္’
‘ေၿပာပါဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္၀င္စားေနပါတယ္ဘုရား’
‘ဒီဦးဇင္းေလးက ဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ပဲ အေၿခခံစာေတြသင္ေပး၊ တပည့္ေတာ္ပဲ မႏၱေလးကစာသင္တိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခဲ့ရတာ၊ ဟိုတစ္ႏွစ္ကပဲ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ သီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္လို႔ဆိုၿပီး သကၤန္းတစ္စံု ဆုခ်လိုက္ရေသးတယ္။ လိုရင္းေၿပာရရင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးရယ္၊ သူေနတဲ့စာသင္တိုက္မွာ ဦးဇင္းတစ္ပါးက သရီးရိုင္ဖယ္ဆိုတဲ့ သကၤန္းတစ္စံုေပ်ာက္တယ္တဲ့၊ ေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းက တပည့္ေတာ္ရဲ႕တပည့္ဦးဇင္းေလးကို စြပ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ။ ေနာက္ဆံုးဘယ္အထိၿဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ဦးဇင္းေတြကပါ ယံုလာၿပီး စကားေတြဘာေတြ မေၿပာၾကေတာ့ဘူးတဲ့၊ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ဆြမ္းအတူမစားၾကေတာ့တာပဲ၊ သူမ်ားပစၥည္းခိုးရင္ ပါရာဇိကကံက်တာဆိုေတာ့ ပါရာဇိကက်တဲ့ ဦးဇင္းနဲ႔ ဆြမ္းအတူမစားခ်င္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။
အားလံုးက ၀ိုင္းၾကဥ္ထားေတာ့ ဦးဇင္းေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အထီးက်န္လာပံုရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို သြားေလွ်ာက္ျပလိုက္တယ္။ ဆရာေတာ္က ခ်က္ခ်င္းသံဃာကုန္ေခၚၿပီး ၾသ၀ါဒေပးတယ္။ တပ္အပ္မၿမင္ဘဲနဲ႔ မစြပ္စြဲဖို႔ေပါ့ေလ။ သံဃာၾကားထဲမွာ ဦးဇင္းေလးက လူးလွိမ့္ငိုေနတယ္တဲ့။ သူမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းလည္း က်ိန္ၿပီးေၿပာတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ဇာတိၿဖစ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ဒီေက်ာင္းကိုၿပန္ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ သူေရာက္တဲ့အခ်ိန္က တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းစားေနတဲ့အခ်ိန္ ၁၁နာရီေလာက္ ရွိၿပီ။ ဒါနဲ႔ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဦးဇင္း တစ္ခါတည္း ၀င္ဘုဥ္းေပးလိုက္” လို ့ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ့ “ဆရာေတာ္လည္းတပည့္ေတာ္ကို ယံုမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တပည့္ေတာ္ကို တစ္ပါးတည္းပဲၿပင္ေပးပါတဲ့”။ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဟဲ့...ဦးဇင္း၊ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ၊ လာ...တစ္ခါတည္း ဒီမွာ ၀င္ဘုဥ္းေပး။” လို ့ထပ္ေျပာေပမယ့္ သူက အေၾကာက္အကန္ၿငင္းေနတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူစိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုၿပီး ၿပင္ေကၽြးခိုင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ တစ္ပါးတည္းပဲ စားတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စကားမေၿပာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းေထာင့္က မန္က်ည္းပင္ေအာက္မွာ အၿမဲသြားသြား တရားထိုင္တယ္။ ဒီကိုေရာက္ျပီး ၁၅ရက္ေၿမာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ဦးဇင္းေလးရယ္ ေျပာရမွာေတာင္ စကားမထြက္ရက္ပါဘူး။ အဲဒီ သူတရားထိုင္တဲ့မန္က်ည္းပင္မွာပဲ ႀကိဳးဆြဲခ် ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတယ္။’
‘အို’ သူ႔ႏႈတ္မွ အသံထြက္သည္အထိ အ့ံၾသသြားပါသည္။ ဆရာေတာ္က စကားဆက္သည္။
‘ပ်ံလြန္ေတာ္မူေတာ့ သကၤန္းၾကားထဲမွာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ ေတြ႔ရတယ္။ ဘာေရးထားသလဲဆိုေတာ့ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ ကင္းလြတ္ရပါလို၏။” တဲ့။ တပည့္ေတာ္တို႔လည္း သူဘာေတြၿဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း မသိရဘူး၊ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလည္း စိတ္မေကာင္းၾကဘူး။ သူ႔အေမဆိုတာကေတာ့ ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ အခုဆိုပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုပါေတာ့’
‘အဲဒီဦးဇင္းေလးက သကၤန္းကို တကယ္ေကာယူမိလို႔လားဘုရား’
‘အဲဒါေၿပာမလို႔ပဲ….. ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး သံုးလေလာက္ၾကာေတာ့ သူနဲ႔ေတာ္ေတာ္ခင္တဲ့ သူ႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းတစ္ပါးေရာက္လာတယ္။ ေရာက္လာတဲ့....သူ ့သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းဆီက စကားၾကားရေတာ့မွ အားလံုးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတယ္။ သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းေလးက သကၤန္းေပ်ာက္သြားတာေတာ့ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ၿဖစ္ပံုက အဲဒီဦးဇင္းေလးက ဆြမ္းခံႀကြေနတုန္း သူ႔ရဲ႕ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက ေတာကေရာက္လာတယ္တဲ့။ မႏၱေလးကို ပစၥည္းလာ၀ယ္တာတဲ့၊ ေသတၱာေပၚမွာ သရီးရိုင္ဖယ္သကၤန္းကို ေတြ႔သြားၿပီး သေဘာက်တာနဲ႔ တူလည္းၿဖစ္၊ တပည့္လည္းၿဖစ္ေနတာနဲ႔ မေၿပာပဲ ယူသြားလိုက္တယ္။ ဘူတာကို ခ်က္ခ်င္းဆင္းရတာဆိုေတာ့ ယူသြားတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔မွလည္း ေျပာခ်ိန္မရေတာ့ဘူး ထင္တယ္။ အၿဖစ္မွန္ကို ဘယ္သူမွမသိၾကေတာ့ ၿပႆနာၿဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ။
ေနာက္ တပည့္ေတာ္ တပည့္ဦးဇင္းေလး ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး ႏွစ္လေလာက္ေနမွ သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ ဦးဇင္းေလးက သူ႔ရြာၿပန္မွ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက သူသကၤန္းယူသြားတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာျပတာတဲ့၊ အၿဖစ္မွန္ကို သိရတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကလြန္ကုန္ၿပီ။
တစ္ထြာေလာက္ရွိတဲ့ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ အသက္တစ္ေခ်ာင္းအထိ ဆံုးရံႈးသြားရတယ္။
တပည့္ေတာ္ အသက္ ရွစ္ဆယ္နီးေနပါျပီ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုကိစၥကို အသက္အရြယ္အရ တရားနဲ ့ေျဖလို ့ရပါတယ္။ ဒီဦးဇင္းေလးကိစၥက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ရတဲ့ တပည့္ရင္းေလး ၿဖစ္ေနေတာ့ သံေယာဇဥ္လည္း ေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ဣေျႏၵမရေတာ့ ျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာ သူ႔၀ဋ္ရွိလို႔ ခံရတာပဲေလလို႔ ႏွလံုးသြင္းလိုက္ရတယ္ ဦးဇင္းေလးရယ္’
ဆရာေတာ္က ဆက္တိုက္ေျပာလိုက္ရလို ့ထင္သည္။ သည္မွာပင္ စကားကို ရပ္ထားသည္။ စကားက သည္မွာတင္ မဆံုးသင့္ေသးပါ။ သည့္အတြက္ သူကပဲ စကားစလိုက္ရသည္။
“ဆရာေတာ္ဘုရား။ ဘုရားတပည့္ေတာ္ အထင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးအေနနဲ ့ ဒီနည္းနဲ ့မေျဖရွင္းဘဲ တျခားနည္းတစ္ခုခုနဲ ့ ေျဖရွင္းဖို ့ေကာင္းတယ္ဘုရား။ ေျဖရွင္းနည္း မွားသြားတယ္ ထင္တယ္ဘုရား။”
”အင္း...ဒါေပမယ့္ ဦးဇင္းေလးရယ္...၀ဇီရဗုဒၶိဋီကာမွာ ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။
ေယဘုေယ်န ဟိ သတၱာနံ၊ ၀ိနာေသ ပစၥဳပ႒ိေတ။
အနေယာနယ ရူေပန၊ ဗုဒၶိမာဂမၼတိဌတိ။ တဲ့
အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “သတၱ၀ါေတြဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္ နည္းဆိုးနည္းမွားဟာ နည္းမွန္ဟန္ေဆာင္ျပီး စိတ္မွာ ထင္လာတတ္တယ္” တဲ့။ တကယ္ေတာ့...လူဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္ ဘာနဲ ့မွ ကာကြယ္လို ့ မရေတာ့ပါဘူး။ ကဲ...ကဲ....ဦးဇင္းေလးလည္း တရားေဟာရဦးမယ္။ ၾကြေတာ့...ၾကြေတာ့။”
“မွန္ပါဘုရား”
သူ ဆရာေတာ္ကုိလက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးရင္း နားေနေဆာင္သို႔ၿပန္ခဲ့သည္။ လွမ္းရသည့္ ေၿခလွမ္းေတြက သိပ္မသြက္ခ်င္၊ ေလးတြဲ႔ဖင့္ေႏွးေနသည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ သူ႔တပည့္ ဦးဇင္းေလး လဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူေလးနားမွာပဲ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။
တစ္ထြာေလာက္ရွိေသာ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို သူေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့မုန္းခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္သြားပါသည္။
ၿမတ္စြာဘုရားလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ နပိုလီယန္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဟစ္တလာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ မာသာထရီဇာ လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဘင္လာဒင္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။
ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ မၾကာခင္ၿပာၿဖစ္ရဦးမည္။ ၿပာမၿဖစ္ခင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအေနႏွင့္ အေကာင္းအဆိုးေတြဖန္တီးေနဦးမည္။ ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ပင္ သူက်င္လည္ရာ၀န္းက်င္တြင္ရွိေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အျမင့္သို ့လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အနိမ့္သို ့လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အေမွာင္ထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ အလင္းထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ အၿဖဴအမည္း ကို ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးႏိုင္ပါသည္။
လွ်ာတစ္ေခ်ာင္သည္ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေကာ ဇာတ္သိမ္းသြားျပီဟု ဆိုနိဳင္ပါမည္လား။
ဗုဒၶဘာသာ၏ အဘိဓမၼာသေဘာတရားအရ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ရွိသည္ပဲေလ။ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးအရ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ျပဳမူေျပာဆိုခဲ့ေသာ အမူအရာတို ့သည္ ကမၼသတၱိတစ္ခုအေနႏွင့္ ဟိုဘက္ဘ၀အထိ ပါသြားပါလိမ့္မည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဘာမွ အယူခံခြင့္မရွိေတာ့။ သတၱိအားေလ်ာ္စြာ သုဂတိ၊ ဒုဂၢတိ တစ္ခုခုက အသင့္ၾကိဳေနပါလိမ့္မည္။
ျပာမျဖစ္ခင္ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အမွီျပဳျပီး တမလြန္၏ သုဂတိ ဒုဂၢတိကို ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ရွိေနေသးသည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ေရြးခ်ယ္နိဳင္ခြင့္ မရွိေတာ့ပါ။
ဘာပဲေျပာေျပာ ည(၇)နာရီ ထိုးလွ်င္ပင္ သူလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳရပါဦးမည္။ သည္ေတာ့လည္း သူ၏လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ရျပန္ပါသည္။
ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ
ေမာ္လျမိဳင္ကၽြန္းျမိဳ ့နယ္
ပရိယတၱိသာသနာႏုဂၢဟအသင္း
ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္မဂၢဇင္း (၁၃၁၆-၁၃၆၆)
သို ့ေသာ္ သူေၾကာက္လန္ ့စိတ္ ျဖစ္မသြားခဲ့ပါ။
ဂူမ်က္နွာၿပင္တြင္ ေတြ႕လိုက္ရေသာ စာေၾကာင္းေလးမ်ားက ေၾကာက္လန္႔စိတ္ေနရာကို အစားထိုး၀င္သြားေလလားမသိ။ ၿပီးေတာ့ အုတ္ဂူၿဖဴၿဖဴေပၚတြင္ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ ကင္းလြတ္ရပါလို၏” ဟူေသာ စာသားေလးကိုလည္း ေတြ ့လိုက္ရပါသည္။ သူသည္ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္ထက္ စိတ္၀င္စားသည့္စိတ္က ပိုမ်ားသြားသည္။
သူသည္ သည္ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ညတရားေဟာဖို႔ ေန႔လည္(၃)နာရီခြဲေလာက္ကမွ ေရာက္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ သည္ျမိဳ ့ကေလးသည္ သူ ့အတြက္ ပထမဦးဆံုးအၾကိမ္ ေရာက္ဖူးျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။။
တရားပြဲက ည(၇)နာရီမွ စမွဆိုေတာ့ အခ်ိန္ရေသးသည္ႏွင့္ ေက်ာင္းေအာက္သုိ႔ဆင္းခဲ့သည္။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းၿဖင့္ သည္ေနရာကေလးသို႔ သူေရာက္လာခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။
အသက္၂၄ႏွစ္ဆိုတာ ေလာကမွာေနလို႔ အေကာင္းဆံုးအရြယ္ေလး။ ဘာၿဖစ္လို႔ပါလိမ့္။ ၿပီးေတာ့ စာေရးတဲ့ဦးဇင္းေလးတဲ့။ ျပီးေတာ့ စာေရးသည္ဆိုေတာ့ သူ႔အတြက္ပို၍ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္သြားသည္။ ကို ‘သက်ေသြး’ ဆိုသည့္ကေလာင္နာမည္ေလးကို မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕တြင္ တစ္ပုဒ္စ၊ ႏွစ္ပုဒ္စေတာ့ ေတြ႕ဖူးသည္၊ မ်ားမ်ားေတာ့မေတြ႕ဖူး။ သူမဖတ္ၿဖစ္သည့္ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေရးေနတာလည္းၿဖစ္ႏိုင္သည္။
သူ႕အသက္ႏွင့္တြက္လွ်င္ ဆယ္စုႏွစ္တစ္စုငယ္ေသာ ဦးဇင္းေလး။ စာေပေလာကအတြက္ ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္း ဆံုးရႈံးသြားသလို သာသနာအတြက္လည္း ရဟန္းတစ္ပါး ဆံုးရႈံးသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။
ပ်ံလြန္ေတာ္မူသည့္ ေန႔စြဲကိုၾကည့္ေတာ့ ဘာမွ်မၾကာေသး။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ အုတ္ဂူေလးပင္ သစ္သစ္လြင္လြင္ရွိေနဆဲ။ သူသည္ ၂၄ႏွစ္အရြယ္တုန္းက စာေတြေရးေနခဲ့သည္။ ၿပီးေတာ့ ဓမၼာစရိယတန္းအတြက္ စာေတြလည္းက်က္ေနခဲ့သည္။ အုတ္ဂူထဲက ဦးဇင္းေလးလည္း သည္အတိုင္းသာ ၿဖစ္ေနလိမ့္မည္။
သူသည္ ညေနခင္းမ်ားစြာကို ပံုစံမ်ိဳးစံုၿဖင့္ ၿဖတ္သန္းခဲ့ဖူးပါသည္။ အၿပံဳးႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အမုန္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အလြမ္းႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။ အေမာႏွင့္လည္း ျဖတ္သန္းဖူးသည္။၊ အေပ်ာ္ ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ ေၾကာက္လန္ ့စိတ္ႏွင့္လည္း ၿဖတ္သန္းဖူးသည္။ သည္ညေနခင္းေလးကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္ ၿဖတ္သန္းေနတာ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။
သူသည္ ပင့္သက္ကို႐ိႈက္ရင္း အုတ္ဂူနားဆီသို ့တိုးသြားမိသည္။ အုတ္ဂူေလးကို လက္ႏွင့္ထိလိုက္ေတာ့ ၾကမ္းရွရွ အဂၤေတသားသည္ သူ၏ႏွလံုးသားကို လာ၍ထိသေယာင္၊ ထိလက္စလက္ကို ခ်က္ခ်င္းမရုပ္မိ။
ဘာၿဖစ္လို႔ ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားပါလိမ့္…….. တစ္ခုခုမ်ားၿဖစ္ခဲ့လို႔လား…။
သူေတြးေနဆဲမွာပင္ သူ႔ေနာက္မွ ေၿခသံသဲ့သဲ့ ၾကားရသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သည္ေက်ာင္းတိုက္၏ ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္၊ သက္ေတာ္(၈၀)ခန္႔ရွိၿပီ ၿဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္သည္ ေတာင္ေ၀ွးကို အားၿပဳထားသည္။ မ်က္မွန္ထူထူ၊ သကၤန္းအညိဳေရာင္ရင့္ရင့္ႏွင့္ ဇရာ၏လကၡဏာကို ၿပေနေသာ္လည္း ဆရာေတာ္တစ္ပါးအၿဖစ္ ပို၍သပၸာယၿဖစ္ေနပါသည္။
ဆရာေတာ္ သူ ့အနားေရာက္လာေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးလိုက္သည္။
‘ဦးဇင္းေလးက အုတ္ဂူေလးကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္၀င္စားေနပံုရတယ္’
‘မွန္ပါဘုရား’
‘ဒီအေၾကာင္းေတြကို တပည့္ေတာာ္ ဘယ္သူ႔မွလည္း ေၿပာၿပ မေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေၿပာမၿပမိေအာင္လည္း သတိထားပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးကေတာ့ စားလည္းေရး တရားလည္းေဟာေတာ့ အမ်ားနဲ႔ဆက္ဆံေနရတာဆိုေတာ့ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့သူက ဦးဇင္းေလးလိုပဲ စာေရးတယ္၊ စာေရးဆရာသိပ္ၿဖစ္ခ်င္တာ၊ မဂၢဇင္းေတြမွာ ဆယ့္ေလးငါးပုဒ္ေတာ့ ပါဖူးတယ္’
‘ေၿပာပါဘုရား၊ ၿပီးေတာ့ ဂူေလးကိုၾကည့္ၿပီး တပည့္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္၀င္စားေနပါတယ္ဘုရား’
‘ဒီဦးဇင္းေလးက ဒီၿမိဳ႕ကပဲ၊ မိဘေတြကလည္း အေတာ္အသင့္ခ်မ္းသာၾကပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ပဲ အေၿခခံစာေတြသင္ေပး၊ တပည့္ေတာ္ပဲ မႏၱေလးကစာသင္တိုက္ကို ကိုယ္တိုင္ပို႔ေပးခဲ့ရတာ၊ ဟိုတစ္ႏွစ္ကပဲ ဓမၼာစရိယတန္းမွာ သီလကၡန္တစ္က်မ္းေအာင္လို႔ဆိုၿပီး သကၤန္းတစ္စံု ဆုခ်လိုက္ရေသးတယ္။ လိုရင္းေၿပာရရင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးရယ္၊ သူေနတဲ့စာသင္တိုက္မွာ ဦးဇင္းတစ္ပါးက သရီးရိုင္ဖယ္ဆိုတဲ့ သကၤန္းတစ္စံုေပ်ာက္တယ္တဲ့၊ ေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းက တပည့္ေတာ္ရဲ႕တပည့္ဦးဇင္းေလးကို စြပ္စြဲတယ္ေပါ့ေလ။ ေနာက္ဆံုးဘယ္အထိၿဖစ္လာသလဲဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ဦးဇင္းေတြကပါ ယံုလာၿပီး စကားေတြဘာေတြ မေၿပာၾကေတာ့ဘူးတဲ့၊ ပိုဆိုးတာကေတာ့ ဆြမ္းအတူမစားၾကေတာ့တာပဲ၊ သူမ်ားပစၥည္းခိုးရင္ ပါရာဇိကကံက်တာဆိုေတာ့ ပါရာဇိကက်တဲ့ ဦးဇင္းနဲ႔ ဆြမ္းအတူမစားခ်င္ၾကတဲ့ သေဘာေပါ့ေလ။
အားလံုးက ၀ိုင္းၾကဥ္ထားေတာ့ ဦးဇင္းေလးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အထီးက်န္လာပံုရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ကို သြားေလွ်ာက္ျပလိုက္တယ္။ ဆရာေတာ္က ခ်က္ခ်င္းသံဃာကုန္ေခၚၿပီး ၾသ၀ါဒေပးတယ္။ တပ္အပ္မၿမင္ဘဲနဲ႔ မစြပ္စြဲဖို႔ေပါ့ေလ။ သံဃာၾကားထဲမွာ ဦးဇင္းေလးက လူးလွိမ့္ငိုေနတယ္တဲ့။ သူမဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းလည္း က်ိန္ၿပီးေၿပာတယ္တဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ႔ဇာတိၿဖစ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးရဲ႕ဒီေက်ာင္းကိုၿပန္ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ သူေရာက္တဲ့အခ်ိန္က တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းစားေနတဲ့အခ်ိန္ ၁၁နာရီေလာက္ ရွိၿပီ။ ဒါနဲ႔ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဦးဇင္း တစ္ခါတည္း ၀င္ဘုဥ္းေပးလိုက္” လို ့ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူကဘာၿပန္ေၿပာသလဲဆိုေတာ့ “ဆရာေတာ္လည္းတပည့္ေတာ္ကို ယံုမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တပည့္ေတာ္ကို တစ္ပါးတည္းပဲၿပင္ေပးပါတဲ့”။ တပည့္ေတာ္ကလည္း “ဟဲ့...ဦးဇင္း၊ ဘာေတြေျပာေနတာလဲ၊ လာ...တစ္ခါတည္း ဒီမွာ ၀င္ဘုဥ္းေပး။” လို ့ထပ္ေျပာေပမယ့္ သူက အေၾကာက္အကန္ၿငင္းေနတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူစိတ္ခ်မ္းသာပါေစဆိုၿပီး ၿပင္ေကၽြးခိုင္းလိုက္တယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ တစ္ပါးတည္းပဲ စားတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွလည္း စကားမေၿပာဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းေထာင့္က မန္က်ည္းပင္ေအာက္မွာ အၿမဲသြားသြား တရားထိုင္တယ္။ ဒီကိုေရာက္ျပီး ၁၅ရက္ေၿမာက္တဲ့ေန႔မွာပဲ ဦးဇင္းေလးရယ္ ေျပာရမွာေတာင္ စကားမထြက္ရက္ပါဘူး။ အဲဒီ သူတရားထိုင္တဲ့မန္က်ည္းပင္မွာပဲ ႀကိဳးဆြဲခ် ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတယ္။’
‘အို’ သူ႔ႏႈတ္မွ အသံထြက္သည္အထိ အ့ံၾသသြားပါသည္။ ဆရာေတာ္က စကားဆက္သည္။
‘ပ်ံလြန္ေတာ္မူေတာ့ သကၤန္းၾကားထဲမွာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ ေတြ႔ရတယ္။ ဘာေရးထားသလဲဆိုေတာ့ “ဘ၀ဆက္တိုင္း သံသယၿဖင့္ ႏွိပ္စက္ခံရသူအၿဖစ္မွ ကင္းလြတ္ရပါလို၏။” တဲ့။ တပည့္ေတာ္တို႔လည္း သူဘာေတြၿဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုတာလည္း မသိရဘူး၊ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလည္း စိတ္မေကာင္းၾကဘူး။ သူ႔အေမဆိုတာကေတာ့ ေၿပာမေနပါနဲ႔ေတာ့။ အခုဆိုပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုပါေတာ့’
‘အဲဒီဦးဇင္းေလးက သကၤန္းကို တကယ္ေကာယူမိလို႔လားဘုရား’
‘အဲဒါေၿပာမလို႔ပဲ….. ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး သံုးလေလာက္ၾကာေတာ့ သူနဲ႔ေတာ္ေတာ္ခင္တဲ့ သူ႔ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းတစ္ပါးေရာက္လာတယ္။ ေရာက္လာတဲ့....သူ ့သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းဆီက စကားၾကားရေတာ့မွ အားလံုးစိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရတယ္။ သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ဦးဇင္းေလးက သကၤန္းေပ်ာက္သြားတာေတာ့ တကယ္ေပ်ာက္သြားတာပဲ။ ၿဖစ္ပံုက အဲဒီဦးဇင္းေလးက ဆြမ္းခံႀကြေနတုန္း သူ႔ရဲ႕ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက ေတာကေရာက္လာတယ္တဲ့။ မႏၱေလးကို ပစၥည္းလာ၀ယ္တာတဲ့၊ ေသတၱာေပၚမွာ သရီးရိုင္ဖယ္သကၤန္းကို ေတြ႔သြားၿပီး သေဘာက်တာနဲ႔ တူလည္းၿဖစ္၊ တပည့္လည္းၿဖစ္ေနတာနဲ႔ မေၿပာပဲ ယူသြားလိုက္တယ္။ ဘူတာကို ခ်က္ခ်င္းဆင္းရတာဆိုေတာ့ ယူသြားတဲ့အေၾကာင္း ဘယ္သူ႔မွလည္း ေျပာခ်ိန္မရေတာ့ဘူး ထင္တယ္။ အၿဖစ္မွန္ကို ဘယ္သူမွမသိၾကေတာ့ ၿပႆနာၿဖစ္ၾကေတာ့တာပဲ။
ေနာက္ တပည့္ေတာ္ တပည့္ဦးဇင္းေလး ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီး ႏွစ္လေလာက္ေနမွ သကၤန္းေပ်ာက္တဲ့ ဦးဇင္းေလးက သူ႔ရြာၿပန္မွ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက သူသကၤန္းယူသြားတဲ့ အေၾကာင္းေၿပာျပတာတဲ့၊ အၿဖစ္မွန္ကို သိရတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကလြန္ကုန္ၿပီ။
တစ္ထြာေလာက္ရွိတဲ့ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းဟာ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဘာမဟုတ္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းဟာ အသက္တစ္ေခ်ာင္းအထိ ဆံုးရံႈးသြားရတယ္။
တပည့္ေတာ္ အသက္ ရွစ္ဆယ္နီးေနပါျပီ။ ေတာ္ရံုတန္ရံုကိစၥကို အသက္အရြယ္အရ တရားနဲ ့ေျဖလို ့ရပါတယ္။ ဒီဦးဇင္းေလးကိစၥက်ေတာ့ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ကိုယ္တိုင္ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးခဲ့ရတဲ့ တပည့္ရင္းေလး ၿဖစ္ေနေတာ့ သံေယာဇဥ္လည္း ေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ဣေျႏၵမရေတာ့ ျဖစ္မိတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သေဗၺသတၱာ ကမၼႆကာ သူ႔၀ဋ္ရွိလို႔ ခံရတာပဲေလလို႔ ႏွလံုးသြင္းလိုက္ရတယ္ ဦးဇင္းေလးရယ္’
ဆရာေတာ္က ဆက္တိုက္ေျပာလိုက္ရလို ့ထင္သည္။ သည္မွာပင္ စကားကို ရပ္ထားသည္။ စကားက သည္မွာတင္ မဆံုးသင့္ေသးပါ။ သည့္အတြက္ သူကပဲ စကားစလိုက္ရသည္။
“ဆရာေတာ္ဘုရား။ ဘုရားတပည့္ေတာ္ အထင္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးအေနနဲ ့ ဒီနည္းနဲ ့မေျဖရွင္းဘဲ တျခားနည္းတစ္ခုခုနဲ ့ ေျဖရွင္းဖို ့ေကာင္းတယ္ဘုရား။ ေျဖရွင္းနည္း မွားသြားတယ္ ထင္တယ္ဘုရား။”
”အင္း...ဒါေပမယ့္ ဦးဇင္းေလးရယ္...၀ဇီရဗုဒၶိဋီကာမွာ ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ရွိတယ္။
ေယဘုေယ်န ဟိ သတၱာနံ၊ ၀ိနာေသ ပစၥဳပ႒ိေတ။
အနေယာနယ ရူေပန၊ ဗုဒၶိမာဂမၼတိဌတိ။ တဲ့
အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “သတၱ၀ါေတြဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္ နည္းဆိုးနည္းမွားဟာ နည္းမွန္ဟန္ေဆာင္ျပီး စိတ္မွာ ထင္လာတတ္တယ္” တဲ့။ တကယ္ေတာ့...လူဟာ ပ်က္စီးဖို ့အခ်ိန္တန္လာရင္ ဘာနဲ ့မွ ကာကြယ္လို ့ မရေတာ့ပါဘူး။ ကဲ...ကဲ....ဦးဇင္းေလးလည္း တရားေဟာရဦးမယ္။ ၾကြေတာ့...ၾကြေတာ့။”
“မွန္ပါဘုရား”
သူ ဆရာေတာ္ကုိလက္အုပ္ခ်ီၿပီး အရိုအေသေပးရင္း နားေနေဆာင္သို႔ၿပန္ခဲ့သည္။ လွမ္းရသည့္ ေၿခလွမ္းေတြက သိပ္မသြက္ခ်င္၊ ေလးတြဲ႔ဖင့္ေႏွးေနသည္။ ဆရာေတာ္ကေတာ့ သူ႔တပည့္ ဦးဇင္းေလး လဲေလ်ာင္းရာ အုတ္ဂူေလးနားမွာပဲ ရပ္က်န္ခဲ့သည္။
တစ္ထြာေလာက္ရွိေသာ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို သူေတာ္ေတာ္ေၾကာက္သြားပါသည္။ ၿပီးေတာ့မုန္းခ်င္စိတ္လည္း ေပါက္သြားပါသည္။
ၿမတ္စြာဘုရားလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ အရွင္သာရိပုတၱရာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ နပိုလီယန္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ ဟစ္တလာလည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။ မာသာထရီဇာ လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးၿပဳခဲ့သည္။ ဘင္လာဒင္လည္း လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။
ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ မၾကာခင္ၿပာၿဖစ္ရဦးမည္။ ၿပာမၿဖစ္ခင္ေတာ့ ခႏၶာကိုယ္၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအေနႏွင့္ အေကာင္းအဆိုးေတြဖန္တီးေနဦးမည္။ ထိုလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းေၾကာင့္ပင္ သူက်င္လည္ရာ၀န္းက်င္တြင္ရွိေသာ သတၱ၀ါတို႔သည္ အျမင့္သို ့လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အနိမ့္သို ့လည္း ေရာက္သြားနိဳင္သည္။ အေမွာင္ထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ အလင္းထဲသို႔လည္း ေရာက္သြားႏုိင္သည္။ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းသည္ အၿဖဴအမည္း ကို ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးႏိုင္ပါသည္။
လွ်ာတစ္ေခ်ာင္သည္ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေကာ ဇာတ္သိမ္းသြားျပီဟု ဆိုနိဳင္ပါမည္လား။
ဗုဒၶဘာသာ၏ အဘိဓမၼာသေဘာတရားအရ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ရွိသည္ပဲေလ။ ကံ, ကံ၏အက်ိဳးအရ အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ျပဳမူေျပာဆိုခဲ့ေသာ အမူအရာတို ့သည္ ကမၼသတၱိတစ္ခုအေနႏွင့္ ဟိုဘက္ဘ၀အထိ ပါသြားပါလိမ့္မည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဘာမွ အယူခံခြင့္မရွိေတာ့။ သတၱိအားေလ်ာ္စြာ သုဂတိ၊ ဒုဂၢတိ တစ္ခုခုက အသင့္ၾကိဳေနပါလိမ့္မည္။
ျပာမျဖစ္ခင္ လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အမွီျပဳျပီး တမလြန္၏ သုဂတိ ဒုဂၢတိကို ေကာင္းေကာင္းဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ရွိေနေသးသည္။ ျပာျဖစ္သြားလွ်င္ေတာ့ ဖန္တီးနိဳင္ခြင့္ ေရြးခ်ယ္နိဳင္ခြင့္ မရွိေတာ့ပါ။
ဘာပဲေျပာေျပာ ည(၇)နာရီ ထိုးလွ်င္ပင္ သူလွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို အသံုးျပဳရပါဦးမည္။ သည္ေတာ့လည္း သူ၏လွ်ာတစ္ေခ်ာင္းကို ေက်းဇူးတင္လိုက္ရျပန္ပါသည္။
ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ
ေမာ္လျမိဳင္ကၽြန္းျမိဳ ့နယ္
ပရိယတၱိသာသနာႏုဂၢဟအသင္း
ေရႊရတုအထိမ္းအမွတ္မဂၢဇင္း (၁၃၁၆-၁၃၆၆)
(“အျမဲစီးဆင္းေနေသာ ျမစ္တစ္ဆင္း အေၾကာင္း” စာအုပ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)
----------------------------------
(အေမရိကားမွာ ေလာေလာဆယ္ သီတင္းသံုးေနတဲ့ ဦးဇင္းေလးတစ္ပါးက ဒီေဆာင္းပါးေလး တင္ေပးဖို ့ေျပာလာလို ့ ဟိုမွသည္မွ ရွာေဖြတင္ေပးလိုက္ပါသည္။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Thursday, May 13, 2010
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေမ ဘာမ်ားထားခဲ့ပါလိမ့္ (အပိုင္း ၃)
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေသျခင္းအေပၚ အရပ္ဓေလ့မ်ား
(၁)
ကၽြန္ေတာ္တို ့ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး နာေရးကိစၥမွာ အေတြ ့အၾကံဳလံုး၀မရွိၾကေတာ့ ရပ္မိရပ္ဖေတြကဘဲ အေမ့ကိစၥမွာ ၀ိုင္းကူျပီး အကုန္စီစဥ္ေပးခဲ့ၾကတယ္။ သူတို ့ေတြစီစဥ္ေပးမႈေၾကာင့္ ကိစၥအားလံုးနီးပါး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ ့မႈေတြရွိခဲ့ေပမယ့္လို ့ မထင္မွတ္တဲ့ စိတ္ညစ္စရာ၊ စိတ္ရႈပ္စရာေတြလည္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူတို ့အားလံုးကို အခုအခ်ိန္အထိ ေက်းဇူးတင္ေနတုန္းပါဘဲ။ သာေရးကိစၥမွာ ကူညီတာထက္ နာေရးမွာ အားတက္သေရာ ၀ိုင္းကူေပးၾကတဲ့ ေက်းဇူးက တစ္သက္ေမ့စရာ မဟုတ္တဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြပါဘဲ။
အေမ့ကို ေဆးရံုကေန ျပန္သယ္လာျပီး အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဘဲ အိမ္နားကလူေတြ အေမဆံုးျပီဆိုတာ သိသြားၾကတာနဲ ့အသီးသီးေရာက္လာျပီး ကူညီၾကေတာ့တာပါ။ ေရခ်ိဳးေပးတဲ့သူက ခ်ိဳးေပး၊ အ၀တ္အစားျပင္ေပးတဲ့သူကျပင္ေပး၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့။
ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာကေတာ့ အေမ့ကို ျပင္ထားတဲ့ကုတင္ပါဘဲ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက သြားသယ္လာတာလို ့ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အိမ္မွာ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္အပိုေတြ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး ရွိေနတာကို ဘာလို ့ထုတ္မသံုးတာပါလိမ့္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။ “ဒါ အရပ္ဓေလ့ေလ” လို ့ အနားက တစ္ေယာက္က ဆိုလာေတာ့ “ေၾသာ္။ ကိုယ္ကမွ နားမလည္တာ၊ နားလည္တဲ့သူေတြ စီစဥ္ထားၾကတာ အျပစ္မတင္ေကာင္းပါဘူးေလ” လို ့ ျငိမ္ေနလိုက္ရပါတယ္။
အေမ့ပါးစပ္ထဲလည္း မတ္ေစ့ ထည့္ေပးထားတယ္လို ့ သိရတယ္။ အင္း....အေမေတာ့ ဒုကၡဘဲ။ ဒီမတ္ေစ့ ပါးစပ္ထဲမွာ ခိုးလိုးခုလုေတာ့ ျဖစ္ေနေတာ့မယ္လို ့ ေပါက္ကရ က ေတြးမိလိုက္ေသး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီမတ္ေစ့ကို ခဲရာခဲစစ္ ရွာေဖြျပီး ထည့္ေပးထားတဲ့သူကိုေတာ့ ခ်ီးမႊမ္းခန္းဖြင့္ရမွာပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတာကေတာ့ အေမ့ကို ျပင္ထားတဲ့ကုတင္ပါဘဲ။ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက သြားသယ္လာတာလို ့ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အိမ္မွာ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္အပိုေတြ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး ရွိေနတာကို ဘာလို ့ထုတ္မသံုးတာပါလိမ့္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိပါတယ္။ “ဒါ အရပ္ဓေလ့ေလ” လို ့ အနားက တစ္ေယာက္က ဆိုလာေတာ့ “ေၾသာ္။ ကိုယ္ကမွ နားမလည္တာ၊ နားလည္တဲ့သူေတြ စီစဥ္ထားၾကတာ အျပစ္မတင္ေကာင္းပါဘူးေလ” လို ့ ျငိမ္ေနလိုက္ရပါတယ္။
အေမ့ပါးစပ္ထဲလည္း မတ္ေစ့ ထည့္ေပးထားတယ္လို ့ သိရတယ္။ အင္း....အေမေတာ့ ဒုကၡဘဲ။ ဒီမတ္ေစ့ ပါးစပ္ထဲမွာ ခိုးလိုးခုလုေတာ့ ျဖစ္ေနေတာ့မယ္လို ့ ေပါက္ကရ က ေတြးမိလိုက္ေသး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီမတ္ေစ့ကို ခဲရာခဲစစ္ ရွာေဖြျပီး ထည့္ေပးထားတဲ့သူကိုေတာ့ ခ်ီးမႊမ္းခန္းဖြင့္ရမွာပဲ။
(၂)
ညသန္းေခါင္ အေတာ္ေလးေက်ာ္လာေတာ့ အိမ္ကလူေတြက ကၽြန္ေတာ့္ကို သြားအိပ္ခိုင္းပါတယ္။ မနက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းသြားျပီး စာေမးပြဲေျဖရအံုးမယ္ဆိုေတာ့။ နားသင့္ျပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ စာေမးပြဲကိစၥက ေခါင္းထဲမွာ ေပ်ာက္ေနပါျပီ။ ၾကည့္ထားတဲ့စာေတြေတာင္ ဘယ္ဆီေရာက္ကုန္ျပီမွန္းမသိေတာ့
တကယ္ကေတာ့ အိပ္လို ့မေပ်ာ္၊ နားလို ့လည္း မရပါဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုး အစကေနအဆံုး ျပန္သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေနမိပါတယ္။ ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ျပီး ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို အေမက အေကာင္းၾကီးကေန ျဗံဳးစားၾကီး ေရာဂါေဖာက္ျပီး ဆံုးသြားတာပါလိမ့္။ ျဖစ္နိဳင္ေခ်ကေတာ့ ဒီေရာဂါက အေမ့ကိုယ္ထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္ေနတာေနမွာပါ။ အေမလည္း သတိမထားမိ၊ က်န္တဲ့သူေတြလည္း မသိျဖစ္ျပီး ေနာက္ဆံုး ေရာဂါသည္းခ်ိန္က်မွ အားလံုး သိလိုက္ရတာမ်ိဳးျဖစ္မယ္လို ့ ယူဆမိတာပါဘဲ။
ေနာက္ အေမ့ရဲ ့စ်ာပနကိစၥအားလံုး ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ျဖစ္ဖို ့အတြက္လည္း ေလာေလာဆယ္ အိမ္မွာရွိေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ လုပ္ရမယ့္ ၀တၱရားေတြအတြက္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ မိုးသာလင္းသြားပါတယ္။ တစ္ေရးမွ မအိပ္လိုက္ရပါဘူး။ ဒါနဲ ့ဘဲ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ အ၀တ္အစားလဲျပီး ေက်ာင္းသြားစာေမးပြဲေျဖဖို ့အတြက္ ျပင္ရပါေတာ့တယ္။
တကယ္ကေတာ့ အိပ္လို ့မေပ်ာ္၊ နားလို ့လည္း မရပါဘူး။ ေခါင္းထဲမွာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုး အစကေနအဆံုး ျပန္သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေနမိပါတယ္။ ဘာေတြ ဘယ္လို ျဖစ္ျပီး ဘယ္လိုကေန ဘယ္လို အေမက အေကာင္းၾကီးကေန ျဗံဳးစားၾကီး ေရာဂါေဖာက္ျပီး ဆံုးသြားတာပါလိမ့္။ ျဖစ္နိဳင္ေခ်ကေတာ့ ဒီေရာဂါက အေမ့ကိုယ္ထဲမွာ တျဖည္းျဖည္း ျဖစ္ေနတာေနမွာပါ။ အေမလည္း သတိမထားမိ၊ က်န္တဲ့သူေတြလည္း မသိျဖစ္ျပီး ေနာက္ဆံုး ေရာဂါသည္းခ်ိန္က်မွ အားလံုး သိလိုက္ရတာမ်ိဳးျဖစ္မယ္လို ့ ယူဆမိတာပါဘဲ။
ေနာက္ အေမ့ရဲ ့စ်ာပနကိစၥအားလံုး ေခ်ာေခ်ာေမြ ့ေမြ ့ျဖစ္ဖို ့အတြက္လည္း ေလာေလာဆယ္ အိမ္မွာရွိေနတဲ့ သားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ လုပ္ရမယ့္ ၀တၱရားေတြအတြက္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ မိုးသာလင္းသြားပါတယ္။ တစ္ေရးမွ မအိပ္လိုက္ရပါဘူး။ ဒါနဲ ့ဘဲ မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတိုက္ အ၀တ္အစားလဲျပီး ေက်ာင္းသြားစာေမးပြဲေျဖဖို ့အတြက္ ျပင္ရပါေတာ့တယ္။
(၃)
ေက်ာင္းကေန စာေမးပြဲေျဖျပီးတာႏွင့္ အိမ္ကို ခ်က္ခ်င္းတန္းျပန္ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္တာႏွင့္ လူၾကီးေတြ ေမာင္ႏွမေတြႏွင့္တိုင္ပင္ျပီး စ်ာပနကိစၥလိုအပ္မယ့္ဟာေတြအားလံု
အေမ့ကို ဂူသြင္းမွာဆိုေတာ့ အုတ္ဂူေဆာက္ဖို ့ကိစၥ၊ သုႆန္မွာ ေျမေနရာ၀ယ္ဖို ့ကိစၥေတြ၊ အေမ့ကိုထည့္ဖို ့ Coffin လုပ္ဖို ့ကိစၥေတြ ဒီကေန ့အျပီး စီစဥ္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးဘဲ အေမ့ကို ေသသြားျပီဘဲ၊ ျပီး ျပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္တို ့မလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ တတ္နိဳင္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတိုင္းအတာႏွင့္ အေကာင္းဆံုး အဆင္အေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခ်င္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္အေမရဲ ့ေနာက္ဆံုးခရီးပဲေလ....။ အေမ သိသိ..မသိသိ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြကေတာ့ အေကာင္းဆံုး အတတ္နိဳင္ဆံုး ၾကိဳးစားစီစဥ္ေပးမွာပါဘဲ။
ကၽြန္ေတာ္က coffin ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဒါမွာဖိုု ့အၾကံျပဳပါတယ္။ အားလံုးက သေဘာတူတဲ့အတြက္ ဒီတာ၀န္ကို ကၽြန္ေတာ္ဘဲယူျပီး ရန္ကုန္က သုႆန္တစ္ခုမွာ coffin သြား၀ယ္ပါတယ္။
အဲဒီေရာက္ေတာ့ သူတို ့လုပ္ထားျပီးသားေတြႏွင့္ ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ေတြထဲက ၾကိဳက္တဲ့ပံုလိုက္ရွာလိုက္ေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြ သံုးတတ္ၾကတဲ့ ဒီဇိုင္းကို သေဘာက်တာႏွင့္ မွာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ အေမက ၀တယ္ဆိုေတာ့ အေပၚပိုင္း ရင္ဘက္ေနရာက က်ယ္မွအဆင္ေျပမယ္ဆိုျပီးေပါ့။
ေနာက္ အေမဆံုးတဲ့ ႏွစ္ေတြတုန္းက နာေရးကူညီမႈအသင္းေတြက ေခတ္မစားေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမိဳ ့မွာဆိုရင္ စ်ာပနယာဥ္ဆိုတာက ၾကံဳသလို ျဖစ္သလို စီစဥ္ၾကရတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ coffin ၀ယ္တဲ့ဆီကဘဲ ကားတစ္ခါတည္း ငွားလာခဲ့လိုက္ပါေတာ့တယ္။
အေမ့ကို ဂူသြင္းမွာဆိုေတာ့ အုတ္ဂူေဆာက္ဖို ့ကိစၥ၊ သုႆန္မွာ ေျမေနရာ၀ယ္ဖို ့ကိစၥေတြ၊ အေမ့ကိုထည့္ဖို ့ Coffin လုပ္ဖို ့ကိစၥေတြ ဒီကေန ့အျပီး စီစဥ္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေမာင္ႏွမေတြအားလံုးဘဲ အေမ့ကို ေသသြားျပီဘဲ၊ ျပီး ျပီးေရာ ဆိုတာမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္တို ့မလုပ္ခ်င္ၾကပါဘူး။ တတ္နိဳင္သေလာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတိုင္းအတာႏွင့္ အေကာင္းဆံုး အဆင္အေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခ်င္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္အေမရဲ ့ေနာက္ဆံုးခရီးပဲေလ....။ အေမ သိသိ..မသိသိ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြကေတာ့ အေကာင္းဆံုး အတတ္နိဳင္ဆံုး ၾကိဳးစားစီစဥ္ေပးမွာပါဘဲ။
ကၽြန္ေတာ္က coffin ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဒါမွာဖိုု ့အၾကံျပဳပါတယ္။ အားလံုးက သေဘာတူတဲ့အတြက္ ဒီတာ၀န္ကို ကၽြန္ေတာ္ဘဲယူျပီး ရန္ကုန္က သုႆန္တစ္ခုမွာ coffin သြား၀ယ္ပါတယ္။
အဲဒီေရာက္ေတာ့ သူတို ့လုပ္ထားျပီးသားေတြႏွင့္ ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ေတြထဲက ၾကိဳက္တဲ့ပံုလိုက္ရွာလိုက္ေတာ့ ခရစ္ယာန္ေတြ သံုးတတ္ၾကတဲ့ ဒီဇိုင္းကို သေဘာက်တာႏွင့္ မွာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ အေမက ၀တယ္ဆိုေတာ့ အေပၚပိုင္း ရင္ဘက္ေနရာက က်ယ္မွအဆင္ေျပမယ္ဆိုျပီးေပါ့။
ေနာက္ အေမဆံုးတဲ့ ႏွစ္ေတြတုန္းက နာေရးကူညီမႈအသင္းေတြက ေခတ္မစားေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမိဳ ့မွာဆိုရင္ စ်ာပနယာဥ္ဆိုတာက ၾကံဳသလို ျဖစ္သလို စီစဥ္ၾကရတာဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီ coffin ၀ယ္တဲ့ဆီကဘဲ ကားတစ္ခါတည္း ငွားလာခဲ့လိုက္ပါေတာ့တယ္။
(မျပီးေသးပါ။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Wednesday, May 12, 2010
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေမ ဘာမ်ားထားခဲ့ပါလိမ့္ (အပိုင္း ၂)
ငါသည္ ေသျခင္းသေဘာရွိသည္ျဖစ္၏။ ေသျခင္းသေဘာတရားကို မလြန္ဆန္နိဳင္။
ငါ့အား ခပ္သိမ္းေသာ ႏွလံုးကိုပြားေစတတ္ေသာ
ငါ့အား ခပ္သိမ္းေသာ ႏွလံုးကိုပြားေစတတ္ေသာ
အေဆြအမ်ိဳး၊ အေဆြခင္ပြန္း၊ ခ်စ္ကၽြမ္း၀င္သူတို ့ႏွင့္
အရပ္တစ္ပါးသို ့ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ ရွင္ကြဲ ကြဲရျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊
ဘ၀တစ္ပါးသို ့ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ ေသကြဲ ကြဲရျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ျဖစ္တတ္ေခ်၏။
အရပ္တစ္ပါးသို ့ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ ရွင္ကြဲ ကြဲရျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊
ဘ၀တစ္ပါးသို ့ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ ေသကြဲ ကြဲရျခင္းသည္ လည္းေကာင္း ျဖစ္တတ္ေခ်၏။
အဘိဏွသုတ္
(၄)
အေမဆံုးမယ့္ေန ့မနက္ပိုင္းမွာ ရင္ဘက္က တအားေအာင့္လာလို ့ ဆရာ၀န္ျပၾကည့္ေတာ့ ဆရာ၀န္က ႏွလံုးျဖစ္တာလို ့ေျပာျပီး ေဆးရံုအျမန္တင္ခိုင္းတာႏွင့္ ရန္ကုန္က ပုဂၢလိကေဆးရံုတစ္ခုမွာ သြားျပၾကတယ္။ အဲဒီေဆးရံုကလည္း ႏွလံုးႏွင့္ပက္သက္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာက ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးမွာ အစံုဆံုးမို ့ အဲဒီသာ သြားျပဖို ့အၾကံထပ္ေပးတာႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေဆးရံုၾကီးရဲ ့အေရးေပၚဌာနကို ေရာက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အဲဒီမွာ အေမ့ကို ၾကိဳးစားကုသေနရင္းႏွင့္ဘဲ အေမအသက္ဆံုးပါးသြားခဲ့ရပါတယ္။
ေဆးရံုကို လိုက္သြားၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမေတြျပန္ေျပာျပလို ့ အေမ့ကို ကုသမႈအပိုင္းမွာ လူနာအေပၚ ၀န္ေဆာင္မႈေလ်ာ့ယြင္းမႈေတြေၾကာင့္ အေမ မေသသင့္ဘဲေသသြားခဲ့ရေၾကာင္း ၾကားသိခဲ့ရေပမယ့္လည္း ဘယ္တတ္နိဳင္မလဲေလ။ ေသတဲ့သူလည္း ေသသြားခဲ့ျပီဘဲ။ အေမကံကုန္မယ့္ေန ့ေရာက္လို ့ ေသသြားခဲ့ရတာဘဲ။ သူမ်ားေတြကို အျပစ္တင္ေနလို ့လဲ ဘာမွ ျပန္ျပီး ထူးလာမွာမွ မဟုတ္ေတာ့တာဆိုေတာ့။ အေမေရ..ကံရွိသေလာက္ပဲေပါ့။
(၅)
ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚကဆင္းလို ့ အိမ္ေပၚတက္သြားခ်ိန္မွာ အေမ့ Body ကို ကန္ ့လန္ ့ကာေတြႏွင့္ကာျပီး လူႏွစ္ေယာက္ ေဆးထိုးေနၾကတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို ့ျမိဳ ့မွာက ေရခဲတိုက္ေကာင္းေကာင္းမရွိေတာ့ ေဆးရုံမွာဆံုးတာမဟုတ္ရင္ အားလံုး ကိုယ့္အိမ္မွာဘဲ Body ကို ထားၾကပါတယ္။ အခု အေမ့ကို ေဆးထိုးရတာက ကၽြန္ေတာ့္အကို တစ္ေယာက္ ခရီးလြန္ေနလို ့ သူ ့ ျပန္အလာကို ေစာင့္ဖို ့အတြက္ပါ။ အေမ့ခမ်ာ သူ ့ရဲ ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ သူအရင္းႏွီးဆံုး ေယာက်ၤားသံုးဦးလံုး သူ ့အနားမွာ ရွိမေနခဲ့ရွာပါဘူး။ ခင္ပြန္းကလည္း ခရီးလြန္၊ သားႏွစ္ေယာက္ကလည္း အေ၀းေရာက္။ အေဖကေတာ့ ဘယ္လိုမွ အခ်ိန္မွီ ျပန္လာလို ့မရေတာ့လို ့ မေစာင့္ေတာ့ဘူး။ အကိုကေတာ့ သံုးေလးရက္အတြင္း ျပန္ေရာက္နိဳင္တယ္ဆိုေတာ့ သူ ့ကို အေမ့ရဲ ့ေနာက္ဆံုးခရီးမီဖို ့ေစာင့္ၾကဖို ့ ေမာင္ႏွမေတြ ဆံုးျဖတ္ျပီး အခုလိုစီစဥ္လိုက္ၾကတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အေဖတို ့ဆႏၵအတိုင္းသာဆိုရင္ေတာ့ (ဘယ္သူ ့ကိုမွလည္း အခုလို ေစာင့္စရာမလိုခဲ့ရင္) ၂၄ နာရီအတြင္း သျဂိဳလ္ဖို ့စီစဥ္ျဖစ္ၾကမွာပါ။ အခုေတာ့လည္း မတတ္နိဳင္ဘူးေလ။ အကိုကလည္း သူ ့ကို ေစာင့္ပါဆိုေတာ့။ တစ္ခုေတာ့လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ရာသီဥတု တအားပူေနတဲ့အခ်ိန္၊ အေမကလည္း ၀တယ္ဆိုေတာ့ ေဆးထိုးထားတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။
ေဆးထိုးတဲ့သူေတြျပီးသြားေတာ့ အေမ့နားကို ကၽြန္ေတာ္သြားၾကည့္မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အေဖတို ့ဆႏၵအတိုင္းသာဆိုရင္ေတာ့ (ဘယ္သူ ့ကိုမွလည္း အခုလို ေစာင့္စရာမလိုခဲ့ရင္) ၂၄ နာရီအတြင္း သျဂိဳလ္ဖို ့စီစဥ္ျဖစ္ၾကမွာပါ။ အခုေတာ့လည္း မတတ္နိဳင္ဘူးေလ။ အကိုကလည္း သူ ့ကို ေစာင့္ပါဆိုေတာ့။ တစ္ခုေတာ့လည္း ေကာင္းပါတယ္။ ရာသီဥတု တအားပူေနတဲ့အခ်ိန္၊ အေမကလည္း ၀တယ္ဆိုေတာ့ ေဆးထိုးထားတာ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာင္းတယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။
ေဆးထိုးတဲ့သူေတြျပီးသြားေတာ့ အေမ့နားကို ကၽြန္ေတာ္သြားၾကည့္မိတယ္။
ေၾသာ္....အေမ တကယ္ ဆံုးသြားခဲ့ျပီကိုး......
အေမ မဆံုးခင္အခ်ိန္မွာ နာက်င္မႈကို ေတာ္ေတာ္ေလးခံစားသြားခဲ့ရပံုေပၚတယ္။ မ်က္ႏွာက ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈအရိပ္ေတြ ထင္က်န္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ေဆးထိုးထားလို ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္းက တခါတည္း အသက္ပါသြားတယ္လို ့ေျပာတယ္။
အေမတစ္ေယာက္ တစ္ဘ၀ စခန္းသိမ္းသြားခဲ့ျပီေပါ့။
အေမ မဆံုးခင္အခ်ိန္မွာ နာက်င္မႈကို ေတာ္ေတာ္ေလးခံစားသြားခဲ့ရပံုေပၚတယ္။ မ်က္ႏွာက ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈအရိပ္ေတြ ထင္က်န္ေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ ေဆးထိုးထားလို ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္းက တခါတည္း အသက္ပါသြားတယ္လို ့ေျပာတယ္။
အေမတစ္ေယာက္ တစ္ဘ၀ စခန္းသိမ္းသြားခဲ့ျပီေပါ့။
(မျပီးေသးပါ။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Tuesday, May 11, 2010
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အေမ ဘာမ်ားထားခဲ့ပါလိမ့္
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ဒီအခ်ိန္မွာ အေမဟာ မေျပာမဆိုဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပီးႏွဳတ္ဆက္ျပီး ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူသြားမယ့္အေၾကာင္း ေျပာလည္းမသြားသလို၊ အရိပ္အေငြ ့ေလးေတာင္မွ မျပခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဘာမွ သက္သက္မွတ္မွတ္ မွာခဲ့ ေျပာခဲ့တာ မ်ိဳးလည္း လုပ္မသြားပါဘူး။ ဘာတစ္ခုမွလည္း ထားမသြားခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေမ လံုး၀ မရွိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ အေမ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထားသြားခဲ့တာေတာ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ထားသြားတဲ့အရာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလြဲရင္ ဘယ္သူ ့မွ မသိၾက၊ သတိမထားမိလိုက္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းျပီးခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ ဒါ ငါ့အတြက္ အေမ ထားသြားခဲ့တဲ့ အရာပါလားလို ့ နားလည္ခဲ့မိတာပါ။ အေမ ထားခဲ့တဲ့ တစံုတရာဆိုတာကေတာ့....
--------------------------------------------------------------------------------------------
ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေသျခင္းတရား
(၁)
ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီညက ရာသီဥတုကလည္း ပူ၊ စိတ္ကလည္း ရႈပ္ ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ဗ်ာမ်ားေနခဲ့ပါတယ္။ မနက္ျဖန္ စာေမးပြဲ စေျဖရမွာမို ့ သူငယ္ခ်င္း သံုးေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္ႏွင့္နီးတဲ့ အိမ္တစ္လံုးမွာ စုငွားျပီး စာအတူၾကည့္ေနၾကတာပါ။
ည (၁၁) နာရီေလာက္ ျခံေရွ ့ကို ကားတစ္စင္း ေခါင္း ထိုး၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၹ ကားျဖစ္ေနတာႏွင့္ အိမ္ေအာက္ဆင္းလာျပီး ျခံတံခါးဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။
ကားေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၹ လုပ္တဲ့သူ ဆင္းလာျပီး ျခံတံခါးကိုကိုင္ရင္း မ်က္ႏွာ မေကာင္းစြာႏွင့္ဘဲ “မင္းအေမ ညေနက ဆံုးသြားျပီ။” လို ့ ျပတ္ျပတ္ေတာင္းေတာင္းၾကီး ေျပာလိုက္တဲ့စကားက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု မင္သက္သြားေစပါတယ္။
ဘာျဖစ္သြားတာပါလိမ့္။ ေယာကၹကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးကိစၥကို ေနာက္ျပီး ေျပာမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ ့မ်က္ႏွာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ပ်က္ေနတယ္။ “မင္း အခု အိမ္ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ။ ငါတို ့ စီစဥ္စရာရွိတာေတြ ဆက္စီစဥ္ရေအာင္။”
ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ျခံတံခါးဖြင့္ေပးရင္း အက်ိဳးအေၾကာင္း အားလံုးကို ေမးရပါတယ္။ အိမ္ေပၚက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အားလံုးဆင္းလာျပီး နာေထာင္ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အေမဆံုးတာကို ၀မ္းနည္းတာမျဖစ္မိေသးပဲ အံ့ၾသတဲ့စိတ္က အရင္ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ဘာလို ့ အေမ ဆံုးသြားတာပါလိမ့္။
ည (၁၁) နာရီေလာက္ ျခံေရွ ့ကို ကားတစ္စင္း ေခါင္း ထိုး၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၹ ကားျဖစ္ေနတာႏွင့္ အိမ္ေအာက္ဆင္းလာျပီး ျခံတံခါးဆီ ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။
ကားေပၚက ကၽြန္ေတာ့္ ေယာကၹ လုပ္တဲ့သူ ဆင္းလာျပီး ျခံတံခါးကိုကိုင္ရင္း မ်က္ႏွာ မေကာင္းစြာႏွင့္ဘဲ “မင္းအေမ ညေနက ဆံုးသြားျပီ။” လို ့ ျပတ္ျပတ္ေတာင္းေတာင္းၾကီး ေျပာလိုက္တဲ့စကားက ကၽြန္ေတာ့္ကိုု မင္သက္သြားေစပါတယ္။
ဘာျဖစ္သြားတာပါလိမ့္။ ေယာကၹကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးကိစၥကို ေနာက္ျပီး ေျပာမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ ့မ်က္ႏွာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ပ်က္ေနတယ္။ “မင္း အခု အိမ္ျပန္လိုက္ခဲ့ပါ။ ငါတို ့ စီစဥ္စရာရွိတာေတြ ဆက္စီစဥ္ရေအာင္။”
ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ျခံတံခါးဖြင့္ေပးရင္း အက်ိဳးအေၾကာင္း အားလံုးကို ေမးရပါတယ္။ အိမ္ေပၚက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း အားလံုးဆင္းလာျပီး နာေထာင္ၾကပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ အေမဆံုးတာကို ၀မ္းနည္းတာမျဖစ္မိေသးပဲ အံ့ၾသတဲ့စိတ္က အရင္ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိပါတယ္။ ဘာလို ့ အေမ ဆံုးသြားတာပါလိမ့္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္ စာေမးပြဲေျဖဖို ့ ငွားထားတဲ့ အိမ္ကို မသြားခင္ အေမ့ကို သြားႏႈတ္ဆက္ေတာ့ အေမက ကုတင္ေပၚမွာ လွဲေနတယ္။ ေသြးတိုးတက္ျပီး ေခါင္းမူးေနလို ့။ ဒါက အေမျဖစ္ေနၾကပါ။ ေသြးတိုးတက္ရင္ ေခါင္းမူးတယ္။ အဲဒီေန ့တစ္ေန ့ေလာက္ အိပ္ယာထဲမွာလွဲ၊ ေဆးေသာက္ျပီး နားလိုက္ရင္ ေနာက္ေန ့ဆို လူေကာင္းပကတိ ျပန္ျဖစ္ေနၾက။ ကၽြန္ေတာ္တို ့အဖို ့ အေမေသြးတိုးတက္တဲ့ကိစၥက အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့။
ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုတာကလည္း အျပင္သြားခါနီးတိုင္း လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကအတိုင္း။ ကၽြန္ေတာ္က အေဆာင္မွာ ေန ေနၾက သူဆိုေတာ့ တစ္အိမ္လံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ညအိပ္ညေန အျပင္သြားတာ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူူး။ ၾကားရက္ေတြဆို အေဆာင္မွာေန၊ စေန တနဂၤေႏြဆို အိမ္ျပန္၊ ဒါ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနၾက။ ဘာမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကိစၥမဟုတ္။ တခါတေလ ၾကားရက္ေတြ အဆင္ေျပရင္ အိမ္က လူေတြက ကၽြန္ေတာ့္အေဆာင္လာလည္၊ ဟိုဆိုင္ ဒီဆိုင္ သြားစား။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို အေဆာင္ျပန္ပို ့ေပး။ ျပီးရင္ သူတို ့ကအိမ္ျပန္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို ့ မိသားစုႏွင့္ ခြဲျပီး ေနရတာ ဘာမွ အထူးအဆန္းျပႆနာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်င့္သားရေနတဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ေနပါျပီ။
အခုလည္း အေမ့ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ထြက္လာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါဘဲ။ အေမ စာေမးပြဲ ေျဖေနတဲ့ ၾကားထဲ အဆင္ေျပရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ သူကလည္း အဲဒီအတိုင္းပါဘဲ။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး စကားေတြ ေျပာမေန။ သြားခါနီး ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ”ေအးေအး။ စာေမးပြဲ ေကာင္းေကာင္းေျဖ။” ဒီေလာက္ပါဘဲ။
အိမ္က ထြက္လာျပီး ႏွစ္ရက္ေျမာက္တဲ့ ဒီေန ့ည မွာ အေမဆံုးျပီ လို ့ၾကားလိုက္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထူးဆန္းအံ့ၾသစရာ အတိျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။
ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုတာကလည္း အျပင္သြားခါနီးတိုင္း လုပ္ရိုးလုပ္စဥ္ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကအတိုင္း။ ကၽြန္ေတာ္က အေဆာင္မွာ ေန ေနၾက သူဆိုေတာ့ တစ္အိမ္လံုးအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ညအိပ္ညေန အျပင္သြားတာ မထူးဆန္းေတာ့ပါဘူူး။ ၾကားရက္ေတြဆို အေဆာင္မွာေန၊ စေန တနဂၤေႏြဆို အိမ္ျပန္၊ ဒါ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ေနၾက။ ဘာမွ ထူးထူးဆန္းဆန္း ကိစၥမဟုတ္။ တခါတေလ ၾကားရက္ေတြ အဆင္ေျပရင္ အိမ္က လူေတြက ကၽြန္ေတာ့္အေဆာင္လာလည္၊ ဟိုဆိုင္ ဒီဆိုင္ သြားစား။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို အေဆာင္ျပန္ပို ့ေပး။ ျပီးရင္ သူတို ့ကအိမ္ျပန္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို ့ မိသားစုႏွင့္ ခြဲျပီး ေနရတာ ဘာမွ အထူးအဆန္းျပႆနာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်င့္သားရေနတဲ့ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္ေနပါျပီ။
အခုလည္း အေမ့ကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ထြက္လာေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပါဘဲ။ အေမ စာေမးပြဲ ေျဖေနတဲ့ ၾကားထဲ အဆင္ေျပရင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာဦးမွာ မဟုတ္လား။ သူကလည္း အဲဒီအတိုင္းပါဘဲ။ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး စကားေတြ ေျပာမေန။ သြားခါနီး ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ ”ေအးေအး။ စာေမးပြဲ ေကာင္းေကာင္းေျဖ။” ဒီေလာက္ပါဘဲ။
အိမ္က ထြက္လာျပီး ႏွစ္ရက္ေျမာက္တဲ့ ဒီေန ့ည မွာ အေမဆံုးျပီ လို ့ၾကားလိုက္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ထူးဆန္းအံ့ၾသစရာ အတိျဖစ္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။
(၃)
ကၽြန္ေတာ္ ေမြးလာကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ို
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေသျခင္းတရားဆိုတာႏွင့္ တစိမ္းေတြလို ေနလာလိုက္တာ။ အခုမွ ေသတာကို စျပီး နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ၾကံဳရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြက တစ္ခုျပီး တစ္ခု ဆက္တိုက္ ထြက္လာေနတယ္။ ေသတယ္။ အေမေသတယ္။ ဘာလို ့ေသတာလဲ။ ဘာလို ့အေမက အရင္ေသတာလဲ။ ဘာလို ့ ေသမယ္ဆိုတာ ၾကိဳမသိတာလဲ။ ဘာမွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရဘဲ ဘာလို ့ေသတာလဲ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေသမယ္လို ့ ထင္မထား၊ ဘယ္သူမွလည္း ထင္မထားဘဲ ဘာလို ့ ျဗံဳးစားၾကီး ေသရတာလဲ။ ေသသြားေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ငါတို ့ေတြက ဘာေတြ ဆက္လုပ္ရမွာလဲ။ ေသသြားတဲ့ အေမကေရာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္မွာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္လာတဲ့ လမ္းမွာ အေတြးေတြ ေမးခြန္းေတြႏွင့္ ရႈပ္ရွက္ခက္ေနပါတယ္။ ေဘးက အေဖာ္လိုက္လာေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀မ္းနည္းေနမွာစိုးလို ့ အားေပးစကားေျပာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ ့ကိုေတာ့ စကားတစ္ခြန္းေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။ ”သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ အိမ္ေပၚတက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျမင္ရမယ့္ ျမင္ကြင္းအတြက္ကိုေတာ့ အားယူရ လိမ့္မယ္ထင္တယ္” လို ့။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေသျခင္းတရားဆိုတာႏွင့္ တစိမ္းေတြလို ေနလာလိုက္တာ။ အခုမွ ေသတာကို စျပီး နဖူးေတြ ့ဒူးေတြ ့ၾကံဳရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေမးခြန္းေတြက တစ္ခုျပီး တစ္ခု ဆက္တိုက္ ထြက္လာေနတယ္။ ေသတယ္။ အေမေသတယ္။ ဘာလို ့ေသတာလဲ။ ဘာလို ့အေမက အရင္ေသတာလဲ။ ဘာလို ့ ေသမယ္ဆိုတာ ၾကိဳမသိတာလဲ။ ဘာမွ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရဘဲ ဘာလို ့ေသတာလဲ။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ေသမယ္လို ့ ထင္မထား၊ ဘယ္သူမွလည္း ထင္မထားဘဲ ဘာလို ့ ျဗံဳးစားၾကီး ေသရတာလဲ။ ေသသြားေတာ့ က်န္ခဲ့တဲ့ ငါတို ့ေတြက ဘာေတြ ဆက္လုပ္ရမွာလဲ။ ေသသြားတဲ့ အေမကေရာ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္မွာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္လာတဲ့ လမ္းမွာ အေတြးေတြ ေမးခြန္းေတြႏွင့္ ရႈပ္ရွက္ခက္ေနပါတယ္။ ေဘးက အေဖာ္လိုက္လာေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀မ္းနည္းေနမွာစိုးလို ့ အားေပးစကားေျပာေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သူ ့ကိုေတာ့ စကားတစ္ခြန္းေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။ ”သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ အိမ္ေပၚတက္လိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျမင္ရမယ့္ ျမင္ကြင္းအတြက္ကိုေတာ့ အားယူရ လိမ့္မယ္ထင္တယ္” လို ့။
(မျပီးေသးပါ။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Saturday, May 8, 2010
ခႏၱီပါရမီ
ဆရာေတာ္ အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္-အင္းမ)
ခႏၱီတရား၊ သည္းခံျငား၊ စိတ္ထားဘယ္သို႔ ျဖည့္သနည္း။
လူမိုက္အမႈ၊ ငါျပန္ျပဳလွ်င္၊ သူလိုငါလဲ၊ လူမိုက္ပဲဟု၊ စိတ္ထဲေတြးဆ၊ ေအးျမျမႏွင့္၊ ေဒါသမထြက္၊ စိတ္မပ်က္၊ သက္သက္ အနာခံသတည္း။
“ငါ့အေပၚ၌ လူမိုက္ျပဳေသာ ေစာ္ကားမႈကို ငါက ျပန္ျပဳလွ်င္ ငါလည္း သူ႔လိုလူမိုက္ ျဖစ္မွာပဲ” ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတြးဆ၍ ေဒါသမထြက္ဘဲ စိတ္ပ်က္ အားငယ္၍လည္း မေနဘဲ စိတ္ေအးေအးႏွင့္ မိမိကသာ အနာခံလိုက္ျခင္းသည္ ခႏၱီပါရမီ၏ သေဘာတည္း။ (အရွင္ ဇနကာဘိ၀ံသ၊ ရုပ္စံု ဗုဒၶ၀င္ အေမးအေျဖ ႏွာ-၂၆)
လူမိုက္အမႈ၊ ငါျပန္ျပဳလွ်င္၊ သူလိုငါလဲ၊ လူမိုက္ပဲဟု၊ စိတ္ထဲေတြးဆ၊ ေအးျမျမႏွင့္၊ ေဒါသမထြက္၊ စိတ္မပ်က္၊ သက္သက္ အနာခံသတည္း။
“ငါ့အေပၚ၌ လူမိုက္ျပဳေသာ ေစာ္ကားမႈကို ငါက ျပန္ျပဳလွ်င္ ငါလည္း သူ႔လိုလူမိုက္ ျဖစ္မွာပဲ” ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတြးဆ၍ ေဒါသမထြက္ဘဲ စိတ္ပ်က္ အားငယ္၍လည္း မေနဘဲ စိတ္ေအးေအးႏွင့္ မိမိကသာ အနာခံလိုက္ျခင္းသည္ ခႏၱီပါရမီ၏ သေဘာတည္း။ (အရွင္ ဇနကာဘိ၀ံသ၊ ရုပ္စံု ဗုဒၶ၀င္ အေမးအေျဖ ႏွာ-၂၆)
ငါးရာ့ငါးဆယ္ သရဘဂၤဇာတ္မွာ မင္းသံုးပါးနဲ႔ သိၾကားမင္းတို႔ ဘုရားအေလာင္း သရဘဂၤ ရေသ့ဆီ ေရာက္လာၿပီး သိၾကားမင္းက ေမးခြန္းျပႆနာ ေမးပါတယ္။
“ရွင္ရေသ့.. ေလာကမွာ ဘယ္တရားကို ပယ္သတ္ရင္ တစ္ရံတခါမွ် မစိုးရိမ္ရသလဲ၊
ဘယ္တရားကို ပယ္ရွားရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ခ်ီးမြမ္းသလဲ၊
ေလာကမွာ ဘယ္သူ ေျပာဆိုတဲ့ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံရပါ့မလဲ”
ဒီေတာ့ သရဘဂၤရေသ့က-
“ေလာကမွာ ေဒါသကို ပယ္သတ္လိုက္ရင္ တစ္ရံတခါမွ် မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူး၊
ေက်းဇူးကန္းမႈကို မျပဳရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ခ်ီးမြမ္းပါတယ္။
ကိုယ့္ထက္သာတဲ့သူ၊ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူသူ၊ ကိုယ့္ေအာက္ နိမ့္တဲ့သူတို႔ရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံရမယ္။ အဲဒီလို သည္းခံလိုက္ျခင္းကို အျမတ္ဆံုးလို႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ေျပာဆိုၾကတယ္”
“ရွင္ရေသ့.. ေလာကမွာ ဘယ္တရားကို ပယ္သတ္ရင္ တစ္ရံတခါမွ် မစိုးရိမ္ရသလဲ၊
ဘယ္တရားကို ပယ္ရွားရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ခ်ီးမြမ္းသလဲ၊
ေလာကမွာ ဘယ္သူ ေျပာဆိုတဲ့ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံရပါ့မလဲ”
ဒီေတာ့ သရဘဂၤရေသ့က-
“ေလာကမွာ ေဒါသကို ပယ္သတ္လိုက္ရင္ တစ္ရံတခါမွ် မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူး၊
ေက်းဇူးကန္းမႈကို မျပဳရင္ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ခ်ီးမြမ္းပါတယ္။
ကိုယ့္ထက္သာတဲ့သူ၊ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူသူ၊ ကိုယ့္ေအာက္ နိမ့္တဲ့သူတို႔ရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံရမယ္။ အဲဒီလို သည္းခံလိုက္ျခင္းကို အျမတ္ဆံုးလို႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ေျပာဆိုၾကတယ္”
ဘုရားအေလာင္းရဲ႕ အေျဖစကား ၾကားေတာ့ သိၾကားမင္းက ေမးခြန္း ထပ္ေမးျပန္ပါတယ္။
“ရွင္ရေသ့ရယ္၊ ေလာကမွာ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူ၊ ကိုယ့္ထက္ျမတ္တဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံရတာေတာ့ သည္းခံႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေအာက္ နိမ့္တဲ့သူရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ သည္းခံႏိုင္မွာလဲ”
“ရွင္ရေသ့ရယ္၊ ေလာကမွာ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူ၊ ကိုယ့္ထက္ျမတ္တဲ့ သူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံရတာေတာ့ သည္းခံႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ေအာက္ နိမ့္တဲ့သူရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ သည္းခံႏိုင္မွာလဲ”
ဘုရား အေလာင္းေတာ္ ကလည္း ျပန္ေျဖေပး ပါတယ္။
“ကိုယ့္ထက္ ျမတ္သူရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံတာဟာ ေၾကာက္လို႔ သည္းခံတာပဲ၊ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူရဲ႕ စကားကို သည္းခံတာက်ေတာ့ တကယ္လို႔ သည္းမခံလိုက္ရင္ ငါ့ထက္သာေအာင္ ၾကံစည္အားထုတ္ ျပဳလုပ္သြားမယ့္ အျပစ္ကို ျမင္လို႔ သည္းခံတာ၊ ဒီသည္းခံျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးဟာ ျမတ္တဲ့ သည္းခံျခင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ေအာက္ နိမ့္သူရဲ႕ စကားကို သည္းခံႏိုင္မွ အျမတ္ဆံုး သည္းခံျခင္းလို႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ေျပာၾကတယ္” လို႔ ျပန္ေျဖေပးလိုက္ ပါတယ္။
သည္းခံတဲ့ ေနရာမွာ တရား သေဘာေလးေတြ အာရံုျပဳၿပီး သည္းခံတာက ပို အဆင္ေျပပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခႏၱီ ပါရမီရဲ႕ သေဘာေလးကို အာရံုျပဳၿပီး သည္းခံရပါတယ္။
အာရံုဆိုး တစ္ခုကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖန္တီးလာတဲ့ အခါ “ငါ ခႏၱီပါရမီ ျဖည့္ဖို႔အတြက္ ဖန္တီးေပး ေနတာ၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ငါ့ကို ပါရမီ ျဖည့္ေပးေနသူပဲ” လို႔ ဆင္ျခင္ ႏွလံုးသြင္းလိုက္ ရင္လည္း သည္းခံဖို႔အတြက္ တရားအသိ အားေတြ ၀င္လာေတာ့ တာပါ။ တရားအားေတြ ရင္ထဲ ေရာက္လာရင္ အလိုလို သည္းခံၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။
တကယ္ဆို သူ႔ကိုေတာင္ ကိုယ္က ျပန္သနား ရမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူ ကိုယ့္ကို ေျပာဆိုႏွိမ့္ခ် ကဲ့ရဲ႕ ေနတာက အကုသိုလ္ပါ။ ကိုယ္ ခႏၱီပါရမီ ျဖည့္ေနတာက ကုသိုလ္ပါ။
အကုသိုလ္ဟာ အကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ိဳး ရွိပါတယ္။ ကုသိုလ္ဟာ ကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ိဳး ရွိပါတယ္။ အက်ိဳးေပးပံုျခင္း မတူပါဘူး။ ျပဳၿပီးတာနဲ႔ ကံေျမာက္သြားေတာ့ တာပါ။ ကံက ကာလ တစ္ခုမွာ အက်ိဳးတစ္ခုခုကို ေပးေတာ့ မွာပါ။
“ကိုယ့္ထက္ ျမတ္သူရဲ႕ ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ စကားကို သည္းခံတာဟာ ေၾကာက္လို႔ သည္းခံတာပဲ၊ ကိုယ္နဲ႔ တန္းတူရဲ႕ စကားကို သည္းခံတာက်ေတာ့ တကယ္လို႔ သည္းမခံလိုက္ရင္ ငါ့ထက္သာေအာင္ ၾကံစည္အားထုတ္ ျပဳလုပ္သြားမယ့္ အျပစ္ကို ျမင္လို႔ သည္းခံတာ၊ ဒီသည္းခံျခင္း ႏွစ္မ်ိဳးဟာ ျမတ္တဲ့ သည္းခံျခင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ေအာက္ နိမ့္သူရဲ႕ စကားကို သည္းခံႏိုင္မွ အျမတ္ဆံုး သည္းခံျခင္းလို႔ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ေျပာၾကတယ္” လို႔ ျပန္ေျဖေပးလိုက္ ပါတယ္။
သည္းခံတဲ့ ေနရာမွာ တရား သေဘာေလးေတြ အာရံုျပဳၿပီး သည္းခံတာက ပို အဆင္ေျပပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ခႏၱီ ပါရမီရဲ႕ သေဘာေလးကို အာရံုျပဳၿပီး သည္းခံရပါတယ္။
အာရံုဆိုး တစ္ခုကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဖန္တီးလာတဲ့ အခါ “ငါ ခႏၱီပါရမီ ျဖည့္ဖို႔အတြက္ ဖန္တီးေပး ေနတာ၊ ဘာပဲေျပာေျပာ ငါ့ကို ပါရမီ ျဖည့္ေပးေနသူပဲ” လို႔ ဆင္ျခင္ ႏွလံုးသြင္းလိုက္ ရင္လည္း သည္းခံဖို႔အတြက္ တရားအသိ အားေတြ ၀င္လာေတာ့ တာပါ။ တရားအားေတြ ရင္ထဲ ေရာက္လာရင္ အလိုလို သည္းခံၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။
တကယ္ဆို သူ႔ကိုေတာင္ ကိုယ္က ျပန္သနား ရမွာပါ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ သူ ကိုယ့္ကို ေျပာဆိုႏွိမ့္ခ် ကဲ့ရဲ႕ ေနတာက အကုသိုလ္ပါ။ ကိုယ္ ခႏၱီပါရမီ ျဖည့္ေနတာက ကုသိုလ္ပါ။
အကုသိုလ္ဟာ အကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ိဳး ရွိပါတယ္။ ကုသိုလ္ဟာ ကုသိုလ္ရဲ႕ အက်ိဳး ရွိပါတယ္။ အက်ိဳးေပးပံုျခင္း မတူပါဘူး။ ျပဳၿပီးတာနဲ႔ ကံေျမာက္သြားေတာ့ တာပါ။ ကံက ကာလ တစ္ခုမွာ အက်ိဳးတစ္ခုခုကို ေပးေတာ့ မွာပါ။
ကံရဲ႕ အက်ိဳး အျပစ္ေတြကို ဆက္ၿပီး ဆင္ျခင္လိုက္ မိတဲ့အခါ ကိုယ့္အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္လို႔ ၀မ္းေျမာက္ရ ေပမယ့္ သူ႔အတြက္ က်ေတာ့ ကာလ တစ္ခုမွာ ဆိုးက်ိဳး လာေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ သနား ကရုဏာေတာင္ ျပန္ျဖစ္သြားရ တာပါ။
သူ႔ကို သနားစရာ သတၱ၀ါလို႔ ဉာဏ္ထဲမွာ ထင္လာတဲ့ အခါ ကိုယ့္ရဲ႕ သည္းခံမႈဟာ အထူး ေၾကာင့္ၾက စိုက္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။
တကယ္လို႔ ကိုယ္က ေဒါသအေလွ်ာက္ ျဖတ္ကနဲ တုန္႔ျပန္မိ လိုက္ရင္ ဆိုးက်ိဳးေတြက ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ၀င္လာေတာ့ တာပါ။ တခ်ိဳ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြဆို အပါယ္ ဒုဂၢတိ အထိေတာင္ ဆြဲခ်ႏိုင္ ပါတယ္။
ခႏၱီ ပါရမီရဲ႕ သေဘာက ေဒါသမထြက္ဘဲ သည္းခံရမွာပါတဲ့။ အာရံုဆိုး တစ္ခုခုနဲ႔ ၾကံဳလိုက္ရတ့ဲ အခါ ပထမဆံုး ၀င္လာမယ့္ သူက ေဒါသပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က ဓါတ္ခံအားနည္းလို႔ ေဒါသစိတ္ ၀င္လာေပမယ့္ ၀င္လာတဲ့ ေဒါသကို သိလိုက္ႏိုင္ရ ပါမယ္။ ၀င္လာတဲ့ ေဒါသကို မသိလိုက္ ႏိုင္ရင္ ေဒါသကို အေျခခံၿပီး “သူက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ္ေတာ့ ငါကလည္း ဒီလို လုပ္တာေပါ့” ဆိုၿပီး ျဖတ္ကနဲ အမွား တုန္႔ျပန္မႈကို က်ဴးလြန္လိုက္ မိေရာ။ တဒဂၤအတြင္း ျဖစ္သြားရ တာပါ။
တကယ္ေတာ့ ရင္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ ေဒါသဟာ ကာလ ၾကာၾကာႀကီး တည္မေနပါဘူး။ အခိုက္အတန္႔ တစ္ခုပါပဲ။ ကိုယ္က ျဖစ္ဆဲ အခိုက္အတန္႔ ေလးမွာ ကိုယ့္ေဒါသကို သိလိုက္ႏိုင္ ဖို႔ပါ။
တကယ္လို႔ ကိုယ္က ပါရမီရွင္ေတြလို ပါရမီေျမာက္တဲ့ ခႏၱီကို ခ်က္ခ်င္း မျဖည့္က်င့္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသကိုေတာ့ ထိန္းႏိုင္ရ ပါမယ္။ ေဒါသ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ေဒါသရဲ႕ ဆိုက်ိဳးေလး ေတြကို ဆင္ျခင္ေနလိုက္ မယ္ဆိုရင္လည္း ေဒါသက ေလ်ာ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ မဟာဗုဒၶ၀င္ ပထမတြဲ ဒုတိယပိုင္း ထဲမွာ ေဒါသအျပစ္ လကၤာေလး ရွိပါတယ္။
ရုပ္ရည္ဆင္းပ်က္၊ အိပ္စက္ မေပ်ာ္၊ က်ိဳးေသာ္မရ၊ ေဘာဂေႁခြေရြ၊ မိတ္ေဆြပ်က္ျပား၊ အပါယ္လား၊ ခုနစ္ပါး ေကာဓ အျပစ္တည္း။
ေဒါသ ျဖစ္ေနခိုက္မွာ ဒီလကၤာေလးကို အဓိပၸါယ္ သေဘာအထိ ပါေအာင္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ရြတ္ဆို ဆင္ျခင္ေနမယ္ ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ေနတ့ဲ ေဒါသ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္။
ဆိုးက်ိဳး ႏွစ္ခုစလံုးက ေၾကာက္စရာေတြ ခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ သေဘာ အဓိပၸါယ္ ေလးေတြကို ေပၚႏိုင္သမွ် ေပၚေအာင္ အာရံုျပဳၿပီး ႏွလံုးသြင္းၿပီး ရြတ္သြားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
အာရံုဆိုးကို ေတြ႔ၿပီး ေဒါသ ျဖစ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသကို အေျခခံၿပီး တံု႔ျပန္မႈ တစ္ခုခုကို ျပဳျဖစ္လိုက္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဖက္သားကို အမွီျပဳၿပီး ကိုယ္ပါ ရွံဳးရေတာ့ တာပါ။ ေဈးစကားနဲ႔ ေျပာရင္ အျမတ္ မရရင္ေတာင္ အရွံဳး မရေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရ မွာပါ။
ေလာကဓံဆိုး တစ္ခုဟာ ဘယ္ေလာက္ အထိ တည္ေနမွာလဲ၊ ကိုယ္က တစ္သက္လံုး ေနပါ ဆိုရင္ေတာင္ သူက မေနပါဘူး။ ကာလ တစ္ခုပါပဲ။ ဒီကာလ အခိုက္အတန္႔ေလး တစ္ခုမွာ ကိုယ္က သည္းခံလိုက္ႏိုင္ ဖို႔ပါပဲ။
ပါရမီ သေဘာနဲ႔ ေျပာရင္ ဒါန ပါရမီတို႔ သီလ ပါရမီတို႔ဟာ ျဖည့္ခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ထျဖည့္လို႔ ရပါတယ္။ ခႏၱီ ပါရမီတို႔ က်ေတာ့ အာရံု တစ္ခုခုနဲ႔ ေတြ႔လိုက္မွ ကိုယ့္အတြက္ ပါရမီ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကို အာရံုဆိုး တစ္ခု လာေပးတဲ့ သူကို ကိုယ့္ကို ပါရမီ ျဖည့္ေပးတဲ့ အတြက္ တကယ္ဆို ေက်းဇူးေတာင္ တင္ရပါဦးမယ္။
သည္းခံတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္ၾကားဖူး ထားတဲ့ ဂါထာေလးေတြ၊ ဇာတ္ေတာ္ ကေလးေတြ၊ ပံု၀တၳဳ ကေလးေတြ၊ လကၤာေလးေတြ၊ အဆံုးအမ စကားေလး ေတြကို အာရံုျပဳၿပီး ဆင္ျခင္ သည္းခံလို႔လည္း ရပါတယ္။
သည္းခံမႈ ပါရမီကို ျဖည့္က်င့္တဲ့ ေနရာမွာ ပင္ကိုယ္ ဓါတ္ခံ ဗဟုသုတ တရား အသိေလး ေတြလည္း ရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘာကို ေျပးသတိ ရလိုက္မိသလဲ ဆိုေတာ့ စံကင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ ဩ၀ါဒ စကားေလးပါ။ ျပႆနာ တစ္ခု ျဖစ္လာတဲ့ အခါ အလြတ္ ဆံုးမေတာ္ မမူဘဲ တရားသေဘာ သက္၀င္ေအာင္ ဆံုးမခဲ့ပံု ေလးပါ။
တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က သူ႔ေျခေထာက္ကို ေသးပန္း ခံရတဲ့ အေၾကာင္း လာေလွ်ာက္ပါတယ္။ အေလွ်ာက္ခံ ရတဲ့ ေက်ာင္းသားက မေတာ္တဆ ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ျပ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က-
“ဒို႔ ေမးပါဦးမယ္၊ မင္း ေျဖေပါ့၊ မေက်နပ္ ရင္လည္း သူ႔ကို ဒဏ္ေပးရ တာေပါ့၊ အဲဒီေသးဟာ ရုပ္တရားလား၊ နာမ္တရားလား”
“ရုပ္တရားပါ ဘုရား”
“မင္း ေျခေထာက္ကေကာ”
“ရုပ္ပါ ဘုရား”
“ရုပ္ ရုပ္ခ်င္း ထိတာ မဟုတ္လား၊ ဒါ ရြံစရာလား”
“ရြံစရာ မဟုတ္ပါ၊ ေက်နပ္ပါၿပီ ဘုရား”
“ေအး ရုပ္၊ ရုပ္ခ်င္း ထိမိတာက အျပစ္မရွိဘူး၊ ဒါကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေပၚလာတဲ့ နာမ္က ႏွလံုးသြင္း မတတ္ရင္ အျပစ္ ျဖစ္တတ္တယ္၊ စိတ္ဆိုးတယ္ ဆိုတာ ဒါပဲ”
ေက်ာင္းသား ကေလးငယ္ေလး ေတြကို တရား သေဘာနဲ႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး သည္းခံတတ္ေအာင္ ဆံုးမခဲ့ပံု ေလးပါ။ အထူးသျဖင့္ နာမ္က ႏွလံုးသြင္း မတတ္ရင္ အျပစ္ ျဖစ္တတ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဆံုးအမ တစ္ခုခုကို အာရံုျပဳၿပီး သည္းခံလိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ကိုယ့္အတြက္ မရွံဳးေတာ့ ပါဘူး။
တစ္ခါတေလ ေဒါသအေလွ်ာက္ သည္းမခံႏိုင္ဘဲ ပက္ကနဲ ျပန္ေျပာလိုက္မိ တဲ့အခါ ေျပာတုန္းကေတာ့ ေက်နပ္သလို ရွိေပမယ့္ ေနာက္ရက္ က်ေတာ့ စိတ္မေကာင္း သိပ္ျဖစ္ရတာပါ။ အထူးသျဖင့္ ဘာမဟုတ္တာ ေလးနဲ႔ ကိုယ့္အတြက္ အကုသိုလ္ ျဖစ္သြားရတာ သိပ္ရွံဳးရ တာပါ။
အမွန္ေတာ့ တရားရဲ႕ သေဘာက သိဖို႔နဲ႔ က်င့္ဖို႔ရယ္ပါ။
အာရံုတစ္ခုနဲ႔ ေတြ႔လို႔ တရား သေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး က်င့္သံုးလိုက္ ရရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အားရ ေက်နပ္ ရတာပါ။ အရသာေကာင္း တစ္ခုကို သိသြားရင္ ေနာင္ က်င့္သံုးဖို႔ မခက္လွေတာ့ ပါဘူး။
“ေဩာ္.. ငါဟာ ျမတ္စြာ ဘုရား စကားကို နားေထာင္လိုက္တဲ့ သူပဲ” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္မႈနဲ႔ အတူ ၾကည္ညိဳမႈပါ ျဖစ္ရေတာ့ တာပါ။
သူ႔ကို သနားစရာ သတၱ၀ါလို႔ ဉာဏ္ထဲမွာ ထင္လာတဲ့ အခါ ကိုယ့္ရဲ႕ သည္းခံမႈဟာ အထူး ေၾကာင့္ၾက စိုက္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။
တကယ္လို႔ ကိုယ္က ေဒါသအေလွ်ာက္ ျဖတ္ကနဲ တုန္႔ျပန္မိ လိုက္ရင္ ဆိုးက်ိဳးေတြက ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲ ၀င္လာေတာ့ တာပါ။ တခ်ိဳ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြဆို အပါယ္ ဒုဂၢတိ အထိေတာင္ ဆြဲခ်ႏိုင္ ပါတယ္။
ခႏၱီ ပါရမီရဲ႕ သေဘာက ေဒါသမထြက္ဘဲ သည္းခံရမွာပါတဲ့။ အာရံုဆိုး တစ္ခုခုနဲ႔ ၾကံဳလိုက္ရတ့ဲ အခါ ပထမဆံုး ၀င္လာမယ့္ သူက ေဒါသပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္က ဓါတ္ခံအားနည္းလို႔ ေဒါသစိတ္ ၀င္လာေပမယ့္ ၀င္လာတဲ့ ေဒါသကို သိလိုက္ႏိုင္ရ ပါမယ္။ ၀င္လာတဲ့ ေဒါသကို မသိလိုက္ ႏိုင္ရင္ ေဒါသကို အေျခခံၿပီး “သူက ငါ့ကို ဒီလိုလုပ္ေတာ့ ငါကလည္း ဒီလို လုပ္တာေပါ့” ဆိုၿပီး ျဖတ္ကနဲ အမွား တုန္႔ျပန္မႈကို က်ဴးလြန္လိုက္ မိေရာ။ တဒဂၤအတြင္း ျဖစ္သြားရ တာပါ။
တကယ္ေတာ့ ရင္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ ေဒါသဟာ ကာလ ၾကာၾကာႀကီး တည္မေနပါဘူး။ အခိုက္အတန္႔ တစ္ခုပါပဲ။ ကိုယ္က ျဖစ္ဆဲ အခိုက္အတန္႔ ေလးမွာ ကိုယ့္ေဒါသကို သိလိုက္ႏိုင္ ဖို႔ပါ။
တကယ္လို႔ ကိုယ္က ပါရမီရွင္ေတြလို ပါရမီေျမာက္တဲ့ ခႏၱီကို ခ်က္ခ်င္း မျဖည့္က်င့္ႏိုင္ေသးရင္ေတာင္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေဒါသကိုေတာ့ ထိန္းႏိုင္ရ ပါမယ္။ ေဒါသ ျဖစ္လာတဲ့အခါ ေဒါသရဲ႕ ဆိုက်ိဳးေလး ေတြကို ဆင္ျခင္ေနလိုက္ မယ္ဆိုရင္လည္း ေဒါသက ေလ်ာ့သြားတာ မ်ားပါတယ္။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ မဟာဗုဒၶ၀င္ ပထမတြဲ ဒုတိယပိုင္း ထဲမွာ ေဒါသအျပစ္ လကၤာေလး ရွိပါတယ္။
ရုပ္ရည္ဆင္းပ်က္၊ အိပ္စက္ မေပ်ာ္၊ က်ိဳးေသာ္မရ၊ ေဘာဂေႁခြေရြ၊ မိတ္ေဆြပ်က္ျပား၊ အပါယ္လား၊ ခုနစ္ပါး ေကာဓ အျပစ္တည္း။
ေဒါသ ျဖစ္ေနခိုက္မွာ ဒီလကၤာေလးကို အဓိပၸါယ္ သေဘာအထိ ပါေအာင္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ရြတ္ဆို ဆင္ျခင္ေနမယ္ ဆိုရင္လည္း ျဖစ္ေနတ့ဲ ေဒါသ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္။
ဆိုးက်ိဳး ႏွစ္ခုစလံုးက ေၾကာက္စရာေတြ ခ်ည္းပဲ ဆိုေတာ့ သေဘာ အဓိပၸါယ္ ေလးေတြကို ေပၚႏိုင္သမွ် ေပၚေအာင္ အာရံုျပဳၿပီး ႏွလံုးသြင္းၿပီး ရြတ္သြားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။
အာရံုဆိုးကို ေတြ႔ၿပီး ေဒါသ ျဖစ္လို႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေဒါသကို အေျခခံၿပီး တံု႔ျပန္မႈ တစ္ခုခုကို ျပဳျဖစ္လိုက္ရင္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တစ္ဖက္သားကို အမွီျပဳၿပီး ကိုယ္ပါ ရွံဳးရေတာ့ တာပါ။ ေဈးစကားနဲ႔ ေျပာရင္ အျမတ္ မရရင္ေတာင္ အရွံဳး မရေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရ မွာပါ။
ေလာကဓံဆိုး တစ္ခုဟာ ဘယ္ေလာက္ အထိ တည္ေနမွာလဲ၊ ကိုယ္က တစ္သက္လံုး ေနပါ ဆိုရင္ေတာင္ သူက မေနပါဘူး။ ကာလ တစ္ခုပါပဲ။ ဒီကာလ အခိုက္အတန္႔ေလး တစ္ခုမွာ ကိုယ္က သည္းခံလိုက္ႏိုင္ ဖို႔ပါပဲ။
ပါရမီ သေဘာနဲ႔ ေျပာရင္ ဒါန ပါရမီတို႔ သီလ ပါရမီတို႔ဟာ ျဖည့္ခ်င္ရင္ ခ်က္ခ်င္း ထျဖည့္လို႔ ရပါတယ္။ ခႏၱီ ပါရမီတို႔ က်ေတာ့ အာရံု တစ္ခုခုနဲ႔ ေတြ႔လိုက္မွ ကိုယ့္အတြက္ ပါရမီ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကို အာရံုဆိုး တစ္ခု လာေပးတဲ့ သူကို ကိုယ့္ကို ပါရမီ ျဖည့္ေပးတဲ့ အတြက္ တကယ္ဆို ေက်းဇူးေတာင္ တင္ရပါဦးမယ္။
သည္းခံတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္ၾကားဖူး ထားတဲ့ ဂါထာေလးေတြ၊ ဇာတ္ေတာ္ ကေလးေတြ၊ ပံု၀တၳဳ ကေလးေတြ၊ လကၤာေလးေတြ၊ အဆံုးအမ စကားေလး ေတြကို အာရံုျပဳၿပီး ဆင္ျခင္ သည္းခံလို႔လည္း ရပါတယ္။
သည္းခံမႈ ပါရမီကို ျဖည့္က်င့္တဲ့ ေနရာမွာ ပင္ကိုယ္ ဓါတ္ခံ ဗဟုသုတ တရား အသိေလး ေတြလည္း ရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘာကို ေျပးသတိ ရလိုက္မိသလဲ ဆိုေတာ့ စံကင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ ဩ၀ါဒ စကားေလးပါ။ ျပႆနာ တစ္ခု ျဖစ္လာတဲ့ အခါ အလြတ္ ဆံုးမေတာ္ မမူဘဲ တရားသေဘာ သက္၀င္ေအာင္ ဆံုးမခဲ့ပံု ေလးပါ။
တစ္ေန႔မွာ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က သူ႔ေျခေထာက္ကို ေသးပန္း ခံရတဲ့ အေၾကာင္း လာေလွ်ာက္ပါတယ္။ အေလွ်ာက္ခံ ရတဲ့ ေက်ာင္းသားက မေတာ္တဆ ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ျပ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က-
“ဒို႔ ေမးပါဦးမယ္၊ မင္း ေျဖေပါ့၊ မေက်နပ္ ရင္လည္း သူ႔ကို ဒဏ္ေပးရ တာေပါ့၊ အဲဒီေသးဟာ ရုပ္တရားလား၊ နာမ္တရားလား”
“ရုပ္တရားပါ ဘုရား”
“မင္း ေျခေထာက္ကေကာ”
“ရုပ္ပါ ဘုရား”
“ရုပ္ ရုပ္ခ်င္း ထိတာ မဟုတ္လား၊ ဒါ ရြံစရာလား”
“ရြံစရာ မဟုတ္ပါ၊ ေက်နပ္ပါၿပီ ဘုရား”
“ေအး ရုပ္၊ ရုပ္ခ်င္း ထိမိတာက အျပစ္မရွိဘူး၊ ဒါကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေပၚလာတဲ့ နာမ္က ႏွလံုးသြင္း မတတ္ရင္ အျပစ္ ျဖစ္တတ္တယ္၊ စိတ္ဆိုးတယ္ ဆိုတာ ဒါပဲ”
ေက်ာင္းသား ကေလးငယ္ေလး ေတြကို တရား သေဘာနဲ႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး သည္းခံတတ္ေအာင္ ဆံုးမခဲ့ပံု ေလးပါ။ အထူးသျဖင့္ နာမ္က ႏွလံုးသြင္း မတတ္ရင္ အျပစ္ ျဖစ္တတ္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။
ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဆံုးအမ တစ္ခုခုကို အာရံုျပဳၿပီး သည္းခံလိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ကိုယ့္အတြက္ မရွံဳးေတာ့ ပါဘူး။
တစ္ခါတေလ ေဒါသအေလွ်ာက္ သည္းမခံႏိုင္ဘဲ ပက္ကနဲ ျပန္ေျပာလိုက္မိ တဲ့အခါ ေျပာတုန္းကေတာ့ ေက်နပ္သလို ရွိေပမယ့္ ေနာက္ရက္ က်ေတာ့ စိတ္မေကာင္း သိပ္ျဖစ္ရတာပါ။ အထူးသျဖင့္ ဘာမဟုတ္တာ ေလးနဲ႔ ကိုယ့္အတြက္ အကုသိုလ္ ျဖစ္သြားရတာ သိပ္ရွံဳးရ တာပါ။
အမွန္ေတာ့ တရားရဲ႕ သေဘာက သိဖို႔နဲ႔ က်င့္ဖို႔ရယ္ပါ။
အာရံုတစ္ခုနဲ႔ ေတြ႔လို႔ တရား သေဘာနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး က်င့္သံုးလိုက္ ရရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္အားရ ေက်နပ္ ရတာပါ။ အရသာေကာင္း တစ္ခုကို သိသြားရင္ ေနာင္ က်င့္သံုးဖို႔ မခက္လွေတာ့ ပါဘူး။
“ေဩာ္.. ငါဟာ ျမတ္စြာ ဘုရား စကားကို နားေထာင္လိုက္တဲ့ သူပဲ” ဆိုၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္မႈနဲ႔ အတူ ၾကည္ညိဳမႈပါ ျဖစ္ရေတာ့ တာပါ။
သည္းခံရမယ္ ဆိုေတာ့ ေနရာတကာ ေခါင္းငံု႔ၿပီး သည္းခံရမွာလား ဆိုေတာ့ အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ပါဘူး။
ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သီလကၡန္ အ႒ကထာ ႏွာ-၅၃ မွာ ဖြင့္ျပထား ပါတယ္။
မဟုတ္မမွန္ တာကို မဟုတ္ မမွန္တဲ့ အတိုင္း ျပန္ေျဖရွင္းရ မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေျဖရွင္းတဲ့ ေနရာမွာ အျပစ္ေျပာတဲ့ ေနရာမွာသာ ေျဖရွင္းရ မွာပါ။ တျခား ေနရာေတြမွာ လိုက္ၿပီး ေျဖရွင္းေနစရာ မလိုပါဘူး။
ဒါနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး သီလကၡန္ အ႒ကထာ ႏွာ-၅၃ မွာ ဖြင့္ျပထား ပါတယ္။
မဟုတ္မမွန္ တာကို မဟုတ္ မမွန္တဲ့ အတိုင္း ျပန္ေျဖရွင္းရ မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေျဖရွင္းတဲ့ ေနရာမွာ အျပစ္ေျပာတဲ့ ေနရာမွာသာ ေျဖရွင္းရ မွာပါ။ တျခား ေနရာေတြမွာ လိုက္ၿပီး ေျဖရွင္းေနစရာ မလိုပါဘူး။
“သင္ဟာ သီလ မရွိတဲ့သူပဲ၊ သင့္ဆရာဟာ သီလ မရွိတဲ့ သူပဲ။ သင္ဟာ ဒီလို ဒီလို အမႈကို ျပဳထားတယ္၊ သင့္ဆရာဟာ ဒီလို ဒီလို အမႈကို ျပဳထားတယ္” အဲဒီလို ေျပာဆိုလာရင္ သည္းခံမေနရပါဘူးတဲ့။ သည္းခံေနရင္ တစ္ဖက္က ယံုမွား သံသယ ျဖစ္သြားတတ္ ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီ အခါမ်ိဳးမွာ ေဒါသ မျဖစ္ေစဘဲ အျပစ္ကို ေျဖရွင္းရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
တကယ္လို႔ သင္ဟာ “ကုလားအုပ္ပဲ၊ ႏြားပဲ” စသည္ျဖင့္ ေျပာဆို စြပ္စြဲကဲ့ရဲ႕ လာရင္ေတာ့ ေျပာဆိုလာတဲ့ သူကို လ်စ္လ်ဴရွဳၿပီး သည္းခံေနလိုက္ ပါတဲ့။
ဒါ စာမွာ ဖြင့္ျပထား တာကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ေရးျပတာပါ။
အဓိက ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ သီလကို ေစာ္ကားလာ ရင္ေတာ့ ေဒါသမထြက္ဘဲ မဟုတ္မွန္တာကို မဟုတ္မွန္တဲ့ အတိုင္း ျပန္ေျဖရွင္း ရမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေျဖရွင္းတဲ့ ေနရာမွာလည္း ေဒါသမထြက္ စိတ္မဆိုးဘဲ ေျဖရွင္းရမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေဒါသနဲ႔ သြားေျဖရွင္း ရင္ေတာ့ စာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
၀ိပႆနာ သေဘာနဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေလာကမွာ ဘာမွ မျမဲပါဘူး။ သူလည္း မျမဲပါဘူး။ ကိုယ္လည္း မျမဲပါဘူး။ မျမဲတာကို မျမဲဘူးလို႔ ၀ိပႆနာ သေဘာနဲ႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို အလိုလို ခြင့္လႊတ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ နိဗၺာန္ ေရာက္ဖို႔သာ အဓိက ဆုိေတာ့ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ မေနခ်င္ေတာ့ ပါဘူး။ နိဗၺာန္ ရဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေရႊထက္ေတာင္ တန္ဖိုး ရွိေနတာ ဆိုေတာ့ ရလာတဲ့ အခ်ိန္ကိုပဲ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးခ်ရေတာ့ မွာပါ။ အဓိက ကေတာ့ မျမဲတဲ့ သေဘာေလး ေတြကို မျမဲဘူးလို႔ သိလိုက္ဖို႔ ပါပဲေလ။
ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္က ခႏၱီ ပါရမီကို ျဖည့္က်င့္ခ်င္တဲ့ သူပါ။ တကယ္လို႔ အာရံုဆိုး တစ္ခုကို ေတြ႔ၿပီး သည္းခံဖို႔ ခက္ေနရင္ ျမတ္စြာဘုရား ေရွ႕ကို သြားလိုက္ပါ။ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီၿပီး “ျမတ္စြာဘုရား ဘုရား တပည့္ေတာ္ ဒီေန႔ တစ္ေန႔တာ ျမတ္စြာဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ပါမည္ ဘုရား” လို႔ အဓိ႒ာန္ လိုက္ပါ။ စိတ္ထဲ မွာလည္း “ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္၊ ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္” လို႔ ေတြးေတြးေနရ ပါမယ္။ ၾကံဳလာတဲ့ အာရံုကိုလည္း “ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီး သူ႔ကို သည္းခံမယ္” လို႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး သည္းခံပစ္ လိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ ကိုယ့္ရင္ထဲကို ခႏၱီ ပါရမီ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။
ကဲ.. စာဖတ္သူ ျမတ္စြာဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီး သည္းခံၾကည့္ပါလား၊ အဆင္ေျပသြား ပါလိမ့္မယ္။
က်မ္းကိုးမဟာဗုဒၶ၀င္ ပထမတြဲ၊ ပထမပိုင္း- ဒုတိယပိုင္း။
(တိပိဋက မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ ဘုရား)
အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)
တကယ္လို႔ သင္ဟာ “ကုလားအုပ္ပဲ၊ ႏြားပဲ” စသည္ျဖင့္ ေျပာဆို စြပ္စြဲကဲ့ရဲ႕ လာရင္ေတာ့ ေျပာဆိုလာတဲ့ သူကို လ်စ္လ်ဴရွဳၿပီး သည္းခံေနလိုက္ ပါတဲ့။
ဒါ စာမွာ ဖြင့္ျပထား တာကို ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း ေရးျပတာပါ။
အဓိက ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာ သီလကို ေစာ္ကားလာ ရင္ေတာ့ ေဒါသမထြက္ဘဲ မဟုတ္မွန္တာကို မဟုတ္မွန္တဲ့ အတိုင္း ျပန္ေျဖရွင္း ရမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေျဖရွင္းတဲ့ ေနရာမွာလည္း ေဒါသမထြက္ စိတ္မဆိုးဘဲ ေျဖရွင္းရမယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ေဒါသနဲ႔ သြားေျဖရွင္း ရင္ေတာ့ စာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
၀ိပႆနာ သေဘာနဲ႔ ၾကည့္လိုက္ရင္ ေလာကမွာ ဘာမွ မျမဲပါဘူး။ သူလည္း မျမဲပါဘူး။ ကိုယ္လည္း မျမဲပါဘူး။ မျမဲတာကို မျမဲဘူးလို႔ ၀ိပႆနာ သေဘာနဲ႔ သိလိုက္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူ႔ကို အလိုလို ခြင့္လႊတ္ၿပီးသား ျဖစ္သြားပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀မွာ နိဗၺာန္ ေရာက္ဖို႔သာ အဓိက ဆုိေတာ့ သူ႔အတြက္ အခ်ိန္ကုန္ခံ မေနခ်င္ေတာ့ ပါဘူး။ နိဗၺာန္ ရဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ေရႊထက္ေတာင္ တန္ဖိုး ရွိေနတာ ဆိုေတာ့ ရလာတဲ့ အခ်ိန္ကိုပဲ ကိုယ့္အတြက္ အသံုးခ်ရေတာ့ မွာပါ။ အဓိက ကေတာ့ မျမဲတဲ့ သေဘာေလး ေတြကို မျမဲဘူးလို႔ သိလိုက္ဖို႔ ပါပဲေလ။
ဘာပဲေျပာေျပာ ကိုယ္က ခႏၱီ ပါရမီကို ျဖည့္က်င့္ခ်င္တဲ့ သူပါ။ တကယ္လို႔ အာရံုဆိုး တစ္ခုကို ေတြ႔ၿပီး သည္းခံဖို႔ ခက္ေနရင္ ျမတ္စြာဘုရား ေရွ႕ကို သြားလိုက္ပါ။ လက္အုပ္ကေလး ခ်ီၿပီး “ျမတ္စြာဘုရား ဘုရား တပည့္ေတာ္ ဒီေန႔ တစ္ေန႔တာ ျမတ္စြာဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ပါမည္ ဘုရား” လို႔ အဓိ႒ာန္ လိုက္ပါ။ စိတ္ထဲ မွာလည္း “ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္၊ ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ေနတယ္” လို႔ ေတြးေတြးေနရ ပါမယ္။ ၾကံဳလာတဲ့ အာရံုကိုလည္း “ငါ ျမတ္စြာ ဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီး သူ႔ကို သည္းခံမယ္” လို႔ ႏွလံုးသြင္းၿပီး သည္းခံပစ္ လိုက္ပါ။ ဒါဆိုရင္ ကိုယ့္ရင္ထဲကို ခႏၱီ ပါရမီ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။
ကဲ.. စာဖတ္သူ ျမတ္စြာဘုရားကို ခႏၱီ ပါရမီနဲ႔ ပူေဇာ္ၿပီး သည္းခံၾကည့္ပါလား၊ အဆင္ေျပသြား ပါလိမ့္မယ္။
က်မ္းကိုးမဟာဗုဒၶ၀င္ ပထမတြဲ၊ ပထမပိုင္း- ဒုတိယပိုင္း။
(တိပိဋက မင္းကြန္း ဆရာေတာ္ ဘုရား)
အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)
ျမင့္ျမတ္သူတုိ႔ရဲ႕ အလုပ္ စာအုပ္မွ...
(အျဖဴေရာင္ေမတၱာ ဘေလာ့ဂ္မွ ျပန္လည္ကူးယူ ေဖာ္ျပ ဓမၼဒါနျပဳပါသည္။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Wednesday, April 28, 2010
ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၁၆)
A Parable
A man traveling across a field encountered a tiger. He fled, the tiger after him. Coming to a precipice, he caught hold of the root of a wild vine and swung himself down over the edge. The tiger sniffed at him from above. Trembling, the man looked down to where, far below, another tiger was waiting to eat him. Only the vine sustained him.
Two mice, one white and one black, little by little started to gnaw away the vine. The man saw a luscious strawberry near him. Grasping the vine with one hand, he plucked the strawberry with the other.
How sweet it tasted!
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Subscribe to:
Posts (Atom)
