ေျမာက္ဦးဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱ၀ါယာမိႏၵ
ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ
ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၂)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၃)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Thursday, August 26, 2010
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၄)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၂)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၃)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Tuesday, August 24, 2010
အတုမဲ့ နိဳင္ငံေရးသုခမိန္ မေဟာသဓာ အပိုင္း(၃)
ဘုန္းကံၾကီးမားျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားမ်ား
ပစၥဳပၸန္တိုင္း အေလးထားကာ ေမတၱာတရားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ ျပဳလုပ္သင့္ေသာ ဘုန္းၾကီးျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားသည္ ဆယ္ပါးရွိပါသည္။ ၄င္းတို ့မွာ-
(၁) ဒါန - စြမ္းသမွ်ေသာ ပစၥည္းဥစၥာျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၂) သီလ - ျဖဴစင္ေသာကိုယ္က်င့္တရားျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၃) ဘာ၀နာ - ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ထားမ်ား ေမြးျမဴပြားမ်ား၍ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၄) အပစာယန - သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ ေလာကတစ္ခုလံုးအေပၚ ရိုေသမႈ၊ ေလးစားျမတ္ႏိုးမႈျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၅) ေ၀ယ်ာ၀စၥ - ကိုယ္ထိလက္ေရာက္အပင္ပန္းခံ၍ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၆) ပတၱိဒါန - မိမိ၏ျဖဴစင္ေသာေကာင္းမႈမ်ားကို သူတစ္ပါးအားမွ်ေ၀တိုက္တြန္းမႈျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၇) ပတၱာႏုေမာဒန - သူတစ္ပါးတို ့၏ ျဖဴစင္ေသာေကာင္းမႈမ်ားကို အားေပး၀မ္းေျမာက္မႈျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၈) ဓမၼသ၀နာ - ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ အသိပညာတို ့ကို ေလ့လာနာယူ၍ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၉) ဓမၼေဒသနာ - ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ အသိပညာတို ့ကို သူတစ္ပါးတို ့ကို ေဟာေျပာပို ့ခ်သင္ၾကားေပးလွ်က္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၁၀) ဒိ႒ိဇုုကမၼ - ကမၼနိယာမႏွင့္ အထက္ပါ (၉)ပါးတို ့ကို ေလးနက္စြာ ေျဖာင့္မွန္စြာ နားလည္သိျမင္သေဘာေပါက္လွ်က္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
အထက္ပါဆယ္ပါးေသာ ေကာင္းမႈတရားတို ့ကို ပစၥဳပၸန္တိုင္း စြမ္းႏိုင္သမွ် ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္စြာ က်င့္သံုးေနပါလွ်င္ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္ရြက္သူတို ့သည္ အေလာင္းေတာ္မေဟာသဓာကဲ့သို ့ပင္ မိမိတို ့စြမ္းရည္အေလွ်ာက္ ဘုန္းရွိန္ေတာက္လာမည္။ ႏိုင္ငံႏွင့္ ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို တေန ့တျခား တိုးပြားေဆာင္ရြက္လာႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသတည္း။
အညၾတသုေတသီတစ္ဦး
ေရႊရတု
အတြဲ ၉၊ အမွတ္ (၁၀)
ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ ၂၀၁၀။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။)
အတုမဲ့ နိဳင္ငံေရးသုခမိန္ မေဟာသဓာ
အတုမဲ့ နိဳင္ငံေရးသုခမိန္ မေဟာသဓာ အပိုင္း(၂)
(၁) ဒါန - စြမ္းသမွ်ေသာ ပစၥည္းဥစၥာျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၂) သီလ - ျဖဴစင္ေသာကိုယ္က်င့္တရားျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၃) ဘာ၀နာ - ျမင့္ျမတ္ေသာစိတ္ထားမ်ား ေမြးျမဴပြားမ်ား၍ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၄) အပစာယန - သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ ေလာကတစ္ခုလံုးအေပၚ ရိုေသမႈ၊ ေလးစားျမတ္ႏိုးမႈျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၅) ေ၀ယ်ာ၀စၥ - ကိုယ္ထိလက္ေရာက္အပင္ပန္းခံ၍ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၆) ပတၱိဒါန - မိမိ၏ျဖဴစင္ေသာေကာင္းမႈမ်ားကို သူတစ္ပါးအားမွ်ေ၀တိုက္တြန္းမႈျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၇) ပတၱာႏုေမာဒန - သူတစ္ပါးတို ့၏ ျဖဴစင္ေသာေကာင္းမႈမ်ားကို အားေပး၀မ္းေျမာက္မႈျဖင့္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၈) ဓမၼသ၀နာ - ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ အသိပညာတို ့ကို ေလ့လာနာယူ၍ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၉) ဓမၼေဒသနာ - ဗုဒၶေဒသနာေတာ္ႏွင့္ ျမင့္ျမတ္မွန္ကန္ေသာ အသိပညာတို ့ကို သူတစ္ပါးတို ့ကို ေဟာေျပာပို ့ခ်သင္ၾကားေပးလွ်က္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
(၁၀) ဒိ႒ိဇုုကမၼ - ကမၼနိယာမႏွင့္ အထက္ပါ (၉)ပါးတို ့ကို ေလးနက္စြာ ေျဖာင့္မွန္စြာ နားလည္သိျမင္သေဘာေပါက္လွ်က္ ႏိုင္ငံ၊ ေလာက၊ သာသနာေကာင္းက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ျခင္း
အထက္ပါဆယ္ပါးေသာ ေကာင္းမႈတရားတို ့ကို ပစၥဳပၸန္တိုင္း စြမ္းႏိုင္သမွ် ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းေျမာက္စြာ က်င့္သံုးေနပါလွ်င္ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္ရြက္သူတို ့သည္ အေလာင္းေတာ္မေဟာသဓာကဲ့သို ့ပင္ မိမိတို ့စြမ္းရည္အေလွ်ာက္ ဘုန္းရွိန္ေတာက္လာမည္။ ႏိုင္ငံႏွင့္ ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို တေန ့တျခား တိုးပြားေဆာင္ရြက္လာႏိုင္မည္ ျဖစ္ပါသတည္း။
အညၾတသုေတသီတစ္ဦး
ေရႊရတု
အတြဲ ၉၊ အမွတ္ (၁၀)
ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ ၂၀၁၀။
(ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးသြားပါမည္။)
အတုမဲ့ နိဳင္ငံေရးသုခမိန္ မေဟာသဓာ
အတုမဲ့ နိဳင္ငံေရးသုခမိန္ မေဟာသဓာ အပိုင္း(၂)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Monday, August 23, 2010
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၃)
ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ အရွင္ေဇယ်ပ႑ိတဘုရား ကိုယ္တိုင္လည္း ေဟာၿပီးသား.. အႏွစ္သာရ က ဘာလဲဆိုရင္ အခ်ိန္မေရြး လြတ္ေျမာက္မႈပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. သီလပိုင္းကလည္း ဘာအတြက္လည္း ဆိုရင္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အတြက္ပဲ.. သမာဓိကလည္း ဘာအတြက္လည္း ဆိုရင္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အတြက္ပဲ.. အဲဒီအတြက္သာ ဘုရားေဟာတာ.. ဒါမွသာ တဏွာအစပ္ ျပတ္မွ ဇာတိ မလာမွာကိုး.. နားလည္ၿပီေနာ္.. မဟာသာေရာပမ သုတၱန္မွာ ေဟာထားၿပီးသား.. ဒါလည္းပဲ ဘုန္းႀကီးတို႔ လူေကာ၊ ရဟန္းေကာ သတိထားရမယ့္ အခ်က္ပဲေနာ.. တစ္ေန႔ ဘုရားက ရဟန္းေတြကို အမိန္႔ရွိတယ္၊ တရားကို မွတ္ၾကတဲ့.. ငါဘုရား ရွိတုန္းမွာ ႀကိဳးစားမွတ္ၾက၊ ငါဘုရား မရွိမွ ေနာင္တတဖန္ မျဖစ္ၾကနဲ႔လို႔ အမိန္႔ရွိတယ္။ ေဒ၀ဒတ္ႀကီး အေၾကာင္းျပဳၿပီးေတာ့ကာ ဘုရားေဟာတဲ့ တရား.. မဟာ သာေရာပမ သုတၱန္ ဆိုတာရွိတယ္..
တစ္ေန႔တဲ့ သစ္ပင္ရဲ႕ အႏွစ္ ကို ရွာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အႏွစ္ကို မသိဘဲနဲ႔ကာ ေတာထဲသြားတယ္.. သစ္ပင္ေတြ႔တ့ဲ အခါမွာ သူက အခက္အရြက္ ကေလးေတြကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ျပန္လာတယ္တဲ့.. ဒါ တစ္ေယာက္ေပါ့ေနာ.. ခ်စ္သားတို႔.. အႏွစ္နဲ႔မွၿပီးမယ့္ ကိစၥမွာ ၿပီးပါ့မလားလို႔ ေမးေတာ့.. ၿပီးပါ့မလား.. မၿပီးဘူးေနာ္.. တစ္ခါ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း သြားျပန္တယ္.. သူလည္း အႏွစ္ မသိဘူးတဲ့.. သူက်ေတာ့ အေပြးေလးေတြ ကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. ဒီတစ္ေယာက္က ဘာတုန္း.. အေပြး.. ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း အႏွစ္မသိဘူး.. တစ္ခါ အေခါက္ ကေလးကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. မွတ္ထားေနာ္.. ေနာက္တစ္ေယာက္ က်ေတာ့ကာ အကာ ေရာက္သြားၿပီ.. ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းၿပီ.. အကာကိုလည္း အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. အႏွစ္ မေရာက္ေသးဘူးေနာ္.. ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္က်မွ အႏွစ္ကို သိလို႔ အႏွစ္ ကို ယူလာတယ္တဲ့..
ဘယ္ႏွစ္ဦးလဲ.. ငါးဦး.. ပထမက အခက္အရြက္၊ ၿပီးေတာ့ အေပြး၊ အေခါက္၊ အကာ၊ အႏွစ္ မေရာက္ေသးဘူးေနာ္.. အႏွစ္ က ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္တာ..
အဲဒီလိုပဲ.. ဘုရား သာသနာမွာကြယ္.. ပထမ အခက္အရြက္ ကိုခူးတဲ့ သာသနာတြင္း ပုဂၢိဳလ္ ရွိတယ္တဲ့.. ဘုရားရွင္ မိန္႔တာက အခက္အရြက္ ကို ခူးၾကတယ္တဲ့.. ဘာလဲ ဆိုေတာ့.. လာဘ္လာဘ အပူေဇာ္ အေက်ာ္ေစာ တဲ့.. စၿပီ ဆိုကတည္းကိုက လာဘ္လာဘ ဗဟိဒၵ အေျခြရံ အေက်ာ္ေစာကို အႏွစ္ထင္တာတဲ့.. ငါက ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေစာတယ္၊ ငါက ေက်ာင္းႀကီး အႀကီးႀကီး၊ ဖုန္း ဘယ္ေလာက္.. မ်ိဳးစံု ႂကြားတာ.. အဲဒါေတြကို အႏွစ္သာရ ထင္ၿပီးေတာ့ကာ၊ ပန္းတိုင္ ထင္ၿပီးေတာ့ကာ အားထုတ္ၾကတာ.. ေက်ာင္းႀကီး ေဆာက္ၿပီးၿပီ၊ ကားေတြ ပိုင္မယ္၊ ဖုန္းေတြ ပိုင္မယ္.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ သံဃာတစ္ပါး.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ ရဟန္း.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ ေယာဂီ.. အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေနာ.. လာဘ္ပသကၠာ အပူေဇာ္ အေက်ာ္ေစာကိုပဲ အဆံုး ထင္ၿပီးေတာ့ကာ ပန္းတိုင္ ထင္ၿပီးေတာ့ က်င့္ၿပီးေတာ့ “ငါသာလွ်င္ ျပည့္စံုတယ္.. သူမ်ားက မျပည့္စံုဘူး ဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာ” ကိုယ့္ကိုယ္ကို မာန္ရစ္ၿပီးေတာ့ တင္ေနတယ္တဲ့.. အဲဒါဟာ အခက္အရြက္ ခူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္.. ဘာမွ အႏွစ္ မေရာက္ဘူးတဲ့..
ေနာက္ ဒုတိယ တစ္ဆင့္.. သီလ ကို ေစာင့္ထိန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္.. သီလကို ေဩာ္.. လာဘ္လာဘေတြ အေရးမႀကီးဘူး.. သီလျမဲဖို႔ အဓိကပဲ ဆုိၿပီး သီလကို အားစိုက္တာ.. စိုက္ေတာ့ သီလမွာ လံုေနတဲ့ အခါက်ေတာ့.. မာန တက္သြားတယ္.. သီလမာန.. “ငါသာ သီလလံုတာ.. ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ငါ့လို မဟုတ္ဘူး.. ဖိုးသူေတာ္ေလာက္ပဲ ေအာက္ေမ့တာ” တစ္ဖက္သားကို သီလ မလံုဘူးဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာ.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္တာ.. အဲမွာ ေသာင္တင္ျပန္ေရာ.. သေဘာေပါက္လား.. ေျပာရရင္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တာေပါ့.. သီလ မလံုတဲ့သူေတြကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တာ.. သကၤန္းရံုတာေလး ေစာင္းရင္ေတာင္ မွပဲ.. ကိုယ္က တည့္ထားေတာ့ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တယ္ဆုိတာ မာန တက္တာ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္ ခြင့္လႊတ္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး.. သီလ သေဘာတရားကလည္း ဘာအတြက္ ဆိုတာ သိမထားတာ.. ၀ိမုတၱိ ေရာက္ဖို႔ အတြက္ ဘုရားက လမ္းခင္းထားတာပဲ ရွိေသးတယ္.. သာသနာမွာ ဆိုရင္ အေပြးေလး ခြါတာ.. တဲ့.. ဘာခြါတာတုန္း.. အေပြး ခြါတာေနာ္..
တစ္ခါ တစ္ဆင့္တက္.. ဒါက ဘာလဲ ဆိုရင္ ပညာ ၀ိမုတၱိ သြားဖို႔အတြက္ ဘုရားက ေဟာတဲ့ တရားေနာ္.. သာသနာေတာ္ႀကီး ခိုင္ျမဲဖို႔ အတြက္ကေတာ့ သီလက အဓိကေပါ့.. ၀ိနည္းက အဓိကေပါ့.. သေဘာေပါက္လား.. ေရရွည္ခိုင္ဖို႔ ထားေနာ္.. သို႔ေသာ္ လုပ္ငန္းခြင္ က်ေတာ့ကာ.. ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေပြး ေလာက္ပဲ ရိွတယ္လို႔ ဘုရားက ျပတာ.. ၀ိမုတၱိ လုပ္ငန္းစဥ္မွာက်ေတာ့ ဘာေခၚလဲ.. အေပြး အဆင့္ပဲထား.. သာသနာ အရွည္တည္ဖို႔က်ေတာ့ စည္းကမ္း မို႔လို႔.. စည္းကမ္းေဘာင္ ရွိမွ သာသနာက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခိုင္မွာ.. ဒါက တစ္ပိုင္း.. သေဘာေပါက္လား.. ဒါလည္း ျမဲေအာင္ ႀကိဳးစားရ မွာပဲေနာ္.. အဲ ဒါေပမယ့္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္ က်ေတာ့ ၀ိမုတၱိ လမ္းေၾကာင္းက်ေတာ့.. ဘုရားက ဘယ္လို ျပတုန္း.. သာသနာမွာဆို အေပြးပဲ ရွိေသးတယ္.. အကာေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး.. အေခါက္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး..
တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သီလကလည္းပဲ ဘာမွ မဟုတ္ေသးဘူး.. ထပ္တိုးၿပီး တစ္ဆင့္ တက္ရဦးမယ္.. ကမၼ႒ာန္းေတြ ပြားရဦးမယ္.. ဆိုၿပီး ကမၼ႒ာန္းကို အားစိုက္ေတာ့ကာ သမာဓိေတြ ျမဲၿပီး.. အားေကာင္းလာေတာ့ ၾကည္လင္ေတာ့ကာ.. ေဘးလူေတြကို ၾကည့္ၿပီး.. “ငါ့လို ကမၼ႒ာန္း မပြားၾကဘူး” သူမ်ားႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္.. ေသာင္တင္ေနျပန္ေရာ.. နားလည္မလား.. အဲဒီမွာလည္း တစ္ခါ အဲဒါ အေခါက္ ခြါတာ.. နားလည္ၿပီေနာ္.. မ်က္စိ မလည္နဲ႔ေနာ္.. ရွိတယ္ေနာ္.. ဒါ သတိထားပါ..
တစ္ခါ တစ္ဆင့္တက္လိုက္ေတာ့ကာ သမာဓိ စ်ာန္ ပါ ရၿပီတဲ့ အဘိဉာဥ္ တန္ခိုးပါ ရၿပီတဲ့.. ေဒ၀ဒတ္ႀကီးလို.. သေဘာေပါက္လား.. ေလာကီ အဘိဉာဥ္ စ်ာဥ္ေတြ ရၿပီး အၾကားအျမင္ေတြ ရတယ္.. ေဖာက္ျမင္တယ္.. အားအင္ေတြ ေကာင္းၿပီး ေကာင္းကင္ ပ်ံႏိုင္တယ္.. အားရွိသြားတာ.. အဲဒီေတာ့ကာ မာန တက္ၿပီးတက္ၿပီးေတာ့ “ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက တကယ္မွ မက်င့္ဘဲ.. ငါ့လိုဘယ္ရမလဲ. ငါသာ ပ်ံႏိုင္တာ” ဆိုၿပီးေတာ့ တစ္ဖက္သား ႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္ၿပီးေတာ့ မာန တက္ၿပီးေတာ့ အဲမွာ ေသာင္တင္ေန ျပန္ေရာ.. အဲဒါ ကပ္ေနၿပီေနာ္.. အကာ ေရာက္ေနၿပီ.. အႏွစ္နား ကပ္ေနၿပီ.. အလွည့္ လိုေတာ့တာေနာ္.. အဲဒီမွာ တစ္ခါ သြားျပန္တာပဲ.. တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္.. နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ထိုင္ႏိုင္တယ္.. သမာဓိ ေကာင္းတာကိုး.. အၾကာႀကီး ထုိင္ၿပီး.. ၿငိမ္ၿပီး ေအးခ်မ္းေနျပန္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အထုိင္က်ေနတာပဲ.. “ငါက အထိုင္ႏိုင္ဆံုး.. ဒင့္ျဖင့္လူက ငါ့လို မထိုင္ႏိုင္ဘူး” ဆိုၿပီး.. မာန္တက္တာ.. အဲဒီမွာ ေသာင္တင္တာ အမ်ားႀကီးပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. လူမ်ားရင္ ထုိင္ၾကၿပီ.. ေလးငါး ဆယ္ရက္.. တစ္ခ်ိဳ႕ ေလးငါးရက္.. ေလးငါးနာရီ ထိုင္ၾကျပန္ၿပီ.. မသိမသာ မာန္တက္တာ မသိဘူး..
အမွန္ ဒီအက်င့္က သူမ်ားသိေအာင္ က်င့္တာမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔.. ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အလုပ္.. ဘုရားေဟာမွာ မေထရ္တစ္ပါး.. ရဟန္းတာေနၿပီ.. ရွင္ဘုရင္ ပင့္တာ မလိုက္ခ်င္ေတာ့ ရွင္ဘုရင္ ႂကြတဲ့ အခ်ိန္ ကုတင္ေပၚမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး.. တုတ္နဲ႔ ေျမႀကီး ျခစ္ျပေနတာ.. ဘုရင္က ေတြ႔ေတာ့ “ဟင္” ဆိုၿပီး ျပန္သြားေရာ.. အဲေတာ့ ေဘးက သံဃာေတြက အရွင္ဘုရား ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ တာတုန္း.. သာသနာ ၾကည္ညိဳရာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့.. ဆိုၿပီး ၀ိုင္းေျပာၾကတာ.. ေအးကြယ္.. သာသနာ ၾကည္ညိဳဖို႔က ငါ့တာ၀န္ထား ဆုိၿပီး အဓိ႒ာန္ၿပီးေတာ့က ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေကာ..
ေနာက္ၿပီး ရဟန္းတစ္ပါး.. စာခ်ရင္းနဲ႔ ရဟန္းတာေနတာ.. ဒါေပမယ့္ ရဟႏၱာ ျဖစ္ေနတာ လူမသိၾကဘူး.. အရွင္ဘုရား ေက်ာင္း ေခါင္မိုးထက္မွာ အေခါင္းႏွစ္ေခါင္း ဆန္းဆန္း ၾကယ္ၾကယ္ ေရာက္ေနပါတယ္ ဆိုေတာ့.. ေအာ္ ေအာ္ ေအာ္.. ဘုန္းရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီး အပူေဇာ္ ခံရမွာေပါ့ဆိုၿပီး သကၤန္းေလး ရံုၿပီး ေကာင္းကင္ ပ်ံသြားေရာ.. ေနာက္ၿပီး အေခါင္းထဲ ၀င္လိုက္တာ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေရာ.. အေခါင္း တစ္ေခါင္းက ခုန ပ်ံလြန္ေတာ္မူ သြားတဲ့.. ေျမႀကီး တုတ္နဲ႔ျခစ္တဲ့ ရဟႏၱာရဲ႕ အေခါင္း.. အေခါင္း ႏွစ္ေခါင္းက အေပၚမွာ တံ့ေနတာေနာ္.. ဘယ္သူမွ ခ်လို႔ မရဘူး.. ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ ကန္ေတာ့မွ က်တယ္.. သေဘာေပါက္လား.. သာသနာကို ၾကည္ညိဳေအာင္လည္း လုပ္ေတာ့ လုပ္ပစ္ခဲ့တာပဲ..
အဲေတာ့ သတိထားရမွာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့.. သူမ်ား အထင္ႀကီးေအာင္ ဟန္ေဆာင္္ၿပီးေတာ့ ထိုင္တာမ်ိဳး မလုပ္ရဘူးေနာ္.. သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာန.. မာန.. ငါအၾကာႀကီး ထိုင္ႏိုင္တာပဲ.. ဆိုၿပီး မာနနဲ႔ ထိုင္ေတာ့ ေကာင္းပါ့မလား.. မလုပ္နဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. သူမ်ားသိေအာင္.. သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာနေနာ္.. ငါထိုင္တာ သူမ်ားသိေအာင္၊ ငါက်င့္တာ သူမ်ား သိေအာင္.. ညဘက္က ငါ ဘယ္ႏွစ္နာရီ ၾကာေအာင္ ပြားမိတာ.. မႂကြားနဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. တစ္ခ်ိဳ႕က ညက ငါ ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ.. သူမ်ားကို သိေအာင္ ႂကြားတယ္.. ႂကြားစရာ အလုပ္မွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေနာ္.. သေဘာေပါက္လား.. အဲဒါကိုက သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာန.. ငါဘယ္ေလာက္ ထိုင္ႏိုင္တယ္ ဆုိတာလည္း ေကာင္းပါ့မလား.. လုပ္မျပရဘူးေနာ္.. ဆံုးမၿပီးသား. ဆရာေတာ္ေတြ ၀ိသုဒၶိမဂ္မွာ.. ဆံုးမၿပီးသားေနာ္.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ ေတာင္မွ သူမ်ား အသိမခံရဘူး..
ရဟန္းႏွစ္ပါး ရွိရာမွာ.. တစ္ပါးက ေက်ာမခ် ဓုတင္ကို တစ္သက္လံုး အဓိ႒ာန္ ထားတာ.. အဲဒါ ညက်ရင္ ထိုင္ေနၿပီ.. ညက်ရင္ တံုးလံုး မလွဲဘူး.. ထိုင္ေနၿပီေနာ္.. အဲဒါ တစ္ပါးက အိပ္တာ.. မိုးရြာေတာ့ လွ်ပ္လက္တဲ့ အခါ ႏိုးေတာ့ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ.. ထိုင္လ်က္ သြားေတြ႔တာ.. အရွင္ဘုရား.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာလား ဆိုေတာ့ လွဲလိုက္တယ္.. မေျပာဘူး.. ေဆာက္တည္တယ္ မေျပာဘူး.. တံုးလံုးလွဲလိုက္တယ္.. သူမ်ား အသိမခံဘူး.. ဘာမွ မေျပာဘဲ လွဲအိပ္လိုက္တယ္.. ေနာက္မွ သူ႔အလုပ္သူ ျပန္လုပ္တာ.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ ေတာင္မွ အသိမခံဘူး.. အဲလို ျဖစ္ရမယ္တဲ့.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ကိုယ္က်င့္တာကို သူမ်ား သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ပါတာကိုက သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. သူမ်ားႏွိမ့္ခ် ကုိယ့္ကို ျမႇင့္တင္တဲ့ မာန.. သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. ပါမေနဘူးလား.. အဲမွာ ေသာင္တင္တတ္တယ္.. နားလည္ၾကရဲ႕လား.. သေဘာေပါက္ တယ္ေနာ္.. အေရးႀကီး တယ္ေနာ္.. အဲေတာ့ကာ.. အထိုင္ၿပိဳင္တာလည္း ဘုန္းႀကီးက သတိေပးပါတယ္.. မၿပိဳင္ၾကပါနဲ႔.. တစ္ခ်ိဳ႕ နာရီေတာင္ ၿပိဳင္တယ္.. နာရီေပါင္း ဘယ္ေလာက္ ထိုင္ထားတာ..
အဲလို မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဘုရား ေဟာတာက.. ဘယ္လို ပံုစံျဖစ္ျဖစ္.. အမူအယာ တိုင္းမွာ တဏွာအစပ္ ျပတ္ မျပတ္ သိေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္.. ျဖတ္တတ္ရမယ္.. တံုးလံုးလွဲရင္းလည္း မေသႏိုင္ ဘူးလား.. ေမးပါဦးမယ္.. ကဲ.. တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေသတဲ့ မသာကို တြက္လိုက္.. တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ ဆိုသလိုေနာ္.. ရွာၾကည့္လိုက္.. ထိုင္ေသတဲ့ မသာက နည္းမေနဘူးလား.. လဲေသတဲ့ မသာက မ်ားပါတယ္ေနာ္.. တံုးလံုးလွဲရင္း တရားက်င့္လို႔ မရႏိုင္ဘူးလား.. တံုးလံုး လွဲရင္ပဲ တစ္ခ်ိဳ႕က တရားက်င့္တယ္ မထင္ဘူးေလ.. တံုးလံုးလွဲရင္းလည္း တရားက်င့္လို႔ ရပါတယ္.. သေဘာေပါက္လား.. ဒါ သက္သာေသာ ဣရိယာပုတ္ ေခၚတယ္.. ညာေတာ့ မညာနဲ႔ေပါ့.. တရားက်င့္တယ္ ဆိုၿပီး အိပ္ေတာ့ မအိပ္နဲ႔ေပါ့.. အဲဒါေတာ့ ညာလို႔ မရဘူးေပါ့ေနာ္.. ရွိဘူးတယ္.. ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ေတာသြားေတာ့.. ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ တစ္ပါးပါတယ္.. အဲဒီ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက သူက ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတာကိုး.. အဲဒါ ေန႔ခင္းဘက္ အိပ္ခ်င္ေတာ့.. ေက်ာင္းသားကို မွာတယ္.. ဘုန္းႀကီး ေမးလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္ေနတယ္ ေျပာလိုက္တဲ့.. အဲဒါ ေက်ာင္းသားက တင္ပါ့ဘုရား ဆိုေတာ့ သူက ၀င္အိပ္တာ.. ဧည့္သည္လာေတာ့ ကေလးက ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္.. ကေလးက မညာတတ္ဘူး.. အဲဒါ ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အိပ္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့.. ဘုန္းဘုန္း ဘာလုပ္ေနလဲ ဆုိေတာ့.. တရား က်ိန္းေနတယ္တဲ့.. ထိုင္တယ္ မေျပာဘဲ တရားက်ိန္းေနတယ္တဲ့.. အခုလည္းပဲ တရား မက်ိန္းၾကနဲ႔ ေပါ့ေနာ္.. အဲေတာ့ ညာေတာ့ မညာၾကနဲ႔ ေပါ့ေနာ္.. တံုးလံုးလွဲလည္းပဲ.. အိပ္ေတာ့ တကယ္ မအိပ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္.. တရား ႀကိဳးစားေပါ့.. နားလည္ၿပီလား.. ဒီေတာ့ကာ ဘုရားေဟာတာက အင္မတန္ ေျဖာင့္စင္းဖို႔..
ဒါျဖင့္ရင္ သာသနာရဲ႕ အႏွစ္သာရ ကို ရွာတဲ့ ေနရာမွာ.. လာဘ္လာဘ ပူေဇာ္တာေတြ နာမည္ ႀကီးတာက.. သာသနာမွာ ဘာေခၚလဲ.. အခက္အရြက္၊ နားလည္မလား.. သီလမွာ ေသာင္တင္တာ က်ေတာ့.. အေပြး၊ ကမၼ႒ာန္းေတြမွာ ျမဲတာက.. အေခါက္၊ အဘိဉာဥ္ တန္ခိုးပါ ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ့.. အကာ ပဲ ရွိေသးတယ္တဲ့.. ဒါျဖင့္ရင္ အဓိက အႏွစ္က ဘာလဲ ဆုိေတာ့.. အခ်ိန္မေရြးေနာ္.. လြတ္ေျမာက္ေနဖို႔ ပါ။ လြတ္ေျမာက္မႈကို ဘုရားက လိုခ်င္တာ.. နားလည္ၿပီလား.. အခ်ိန္မေရြး၊ ကာလ မေရြးမွာ.. ဉာဏ္တည့္ လြတ္ေျမာက္မႈ သေဘာတရား ရဖို႔သာ အႏွစ္သာရ.. က်န္တာေတြက ေရွ႕ကေန လမ္းခင္းထားတာ ေခၚတယ္..
သို႔ေသာ္ သီလသည္ သာသနာရဲ႕ အသက္ပါေနာ္.. သီလကိုလည္း အရွည္တည္ေအာင္ အားလံုး ေစာင့္စည္းၾကရ မွာေပါ့.. သို႔ေသာ္ အလုပ္ခြင္ က်ေတာ့ကာ မာန ထားရမွာလား.. သီလ မာန မထားရဘူး.. ျဖတ္သြားရ မွာေနာ္.. ဒါ သတိထားပါ.. “သူမ်ား ႏွိမ့္ခ် ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္” တဲ့ မာနမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူးတဲ့.. သေဘာေပါက္လား.. ေသခ်ာမွတ္ၾကေနာ္.. အဲေတာ့ ဒီမွာ ဘုန္းႀကီးတို႔ သတိေပးေနၾကတယ္.. သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. တရားအတင္း ဆုိတာလည္း ေပၚတတ္တယ္.. တရားအတင္း ဆုိတာလည္း ရွိတတ္တယ္.. ခဏခဏ ဘုန္းဘုန္း ေျပာဘူးပါတယ္.. ေတာင္ငူနယ္မွာ ကေလးေတြ ေျပာတာကို တစ္ဆင့္ မွတ္ရတာ.. ဗလီ သြားတတ္ေတာ့ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္.. အဲမွာ ညီက ျပန္လည္း ျပန္ေရာ.. အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖကို တိုင္တယ္.. “အေဖ အေဖ.. အစ္ကုိရယ္တဲ့.. ဘုရားရွိခိုးတာ ဘုရားဆီမွာ စိတ္မရွိဘူး.. ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔တဲ့” “မင္း ဘယ္က ျမင္တာတုန္း” ဆိုေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ၾကည့္ေနတာတဲ့” သေဘာေပါက္လား.. သူေကာ ဘုရားဆီမွာ စိတ္ရွိလား.. မရွိဘူးေလ..
တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္ေနာ္.. ေယာဂီေတြ အခ်င္းခ်င္း အတင္းေျပာၾကတာ.. ေယာဂီေတြက ရိပ္သာမွာ လာၿပီး စကားေတြ မ်ားေနၾကတာ.. တရားလည္း မထုိင္ဘူး.. လို႔ ေျပာၾကတယ္.. ေျပာတဲ့သူေကာ ထိုင္လား..
တစ္ခ်ိဳ႕ ေျပာတယ္ေနာ္.. အမေလး.. ရိပ္သာနဲ႔ မတူဘူး.. စကားေတြ မ်ားေနၾကတာပဲ.. တရားလည္း မလုပ္ၾကဘူး ေျပာေတာ့.. ေျပာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေကာ.. သူေကာ ထိုင္လား ဆိုေတာ့.. ဒီအခ်ိန္မွာ မထိုင္လို႔ ေျပာတာ.. ဟို ရိုးရိုးတန္းတန္း ေျပာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေျပာတာမို႔လို႔ ေတာ္ေသးတယ္.. သူက သူမ်ားအေပၚ အထင္ေသး ေျပာတာ.. ပိုေတာင္ ညံ့ေသးတယ္.. သေဘာေပါက္လား.. သူက မာနနဲ႔ေျပာတာ ပိုေတာင္ ည့ံေသးတယ္.. နားလည္တယ္ေနာ္.. သတိထားေနာ္.. သိမ္ေမြ႔လြန္း အားႀကီးလို႔ ေျပာေနတာေနာ္.. တစ္ဖက္သား ႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္တာ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔တာ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ရိပ္စားမိလား.. အဲေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကို သတိထား.. မမွားေစနဲ႔ေနာ္..
အင္မတန္ ဆိုးတာ.. သီလေလး ျမဲထားလို႔ ရွိရင္လည္း တင္းထားၿပီးေတာ့ကာ.. ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္က ငါ့ထက္နိမ့္တယ္လို႔ ျမင္သြားရင္ေကာ ေကာင္းလား.. မေကာင္းဘူး.. အဲဒီမွာ ခံရတာပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. အားလံုးကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ထားပါ.. သူမသာ ကိုယ္မသာပဲ ဘာမွ မထူးပါဘူးေနာ္.. နားလည္ၾကတယ္ မွတ္လား.. အဲေတာ့ကာ သူလည္း မွားမွာပဲ.. ကိုယ္လည္း မွားမွာပဲ.. ေမာဟ မကင္းေသးရင္ အမွားက ဘယ္ရမလဲ.. ရွိမွာေပါ့.. စံကင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေျပာသလို “သူမွားလည္း ကိုယ္ျပင္၊ ကိုယ္မွားလည္း အျပင္ခံ” ဒီလိုစိတ္ ေမြးရမွာေနာ္.. ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီးေတာ့ကာ မာနနဲ႔ ဆက္ဆံရမွာလား.. အဲဒီ မာနမ်ိဳး မ၀င္ရဘူးေနာ္.. သတိထားၾက.. ျပင္ၾကေနာ္.. ကဲ.. ဆက္ရေအာင္..
တကယ့္ အရွိ သေဘာတရားကေတာ့ ၀ိမုတၱိ ေခၚတယ္ေနာ္.. ကာလသံုးပါး လြတ္ၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေနတာပဲ.. အခု ေျပာရင္း ဆိုရင္း ကဲ.. ၾကားသိ၊ ေတြးသိ၊ သိသေဘာေတြဟာ.. အေပါင္းအားျဖင့္္ေနာ္.. ေလာင္ၿပီးေတာ့ကာ ၿပီးဆံုး မေနဘူးလား.. အခ်ိန္ထားလိုက္၊ အခ်ိန္ ထားလိုက္ေနာ္.. ကုန္မေနဘူးလား.. ကုန္တဲ့ အခ်ိန္က ျပန္လာပါ့မလား.. မလာဘူးေနာ္.. ခုန ေျပာတဲ့ အသံေတြ၊ အသိေတြ လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. ဘယ္ေတာ့မွ မရေတာ့ဘူး.. ကဲ ခုနေျပာတဲ့ ခံစားမႈေတြ လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. ကဲ အသက္ရွဴလိုက္တဲ့ ခံစားမႈေကာ ျပန္လိုခ်င္တယ္.. တစ္ေပါင္းတည္း ေနာ္.. ထုတ္လိုက္တဲ့ ခံစားမႈကိုလည္း ျပန္လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. မရဘူးေလ.. ခံစားမႈေနာက္မွာ အရိပ္ပါ ပါသြားတာေနာ္.. အရိပ္ကို ထူးၿပီးေတာ့ လုပ္မေနနဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. တစ္ေပါင္းတည္း ပါတာ.. ေပ်ာက္ေအာင္လည္း မႀကိဳးစားနဲ႔.. နားလည္ၿပီလား.. သူ႔သေဘာ အတုိင္းပဲ.. ေပ်ာက္တာလည္း ရွိၿပီးသား.. ေပ်ာက္ေအာင္လို႔ ငါနဲ႔ အားမစိုက္နဲ႔ေနာ္.. အမွန္သိ လိုက္ရင္ သူ႔ဟာသူ ေပ်ာက္ေနလိမ့္မယ္.. ဒါျဖင့္ ကဲ ထပ္ရွဴမယ္.. ရွဴဆဲကာလ ေပၚသမွ် ခံစားမႈနဲ႔ အရိပ္ေတြကို ျပန္လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. မရွိေတာ့ဘူးေလ.. သေဘာေပါက္လား.. ကဲ ထပ္ၿပီး တစ္ခါ ထုတ္လိုက္ျပန္တယ္.. အဲမွာ ရွိတဲ့ ခံစားမႈေတြကို ျမဲေအာင္ ခိုင္ေအာင္ ရပ္ထားမယ္.. ရလား.. ျပန္လိုခ်င္လို႔ေကာ ရလား.. ၿပီးဆံုးေနတာပဲ ရွိတယ္.. နားလည္ၿပီေနာ္.. အခ်ိန္နဲ႔ ယွဥ္ထားတာကိုး..
သုတၱန္က ဘာတုန္း.. ဘေဒၵကရတၱ သုတၱန္ ေနာ္.. မနက္ျဖန္ သဘက္ခါ စိတ္မခ်ရဘူး.. ဒီေန႔ပဲ လုပ္ပါ.. ဘုရားက ဆံုးမခဲ့တာေနာ္.. အင္မတန္ ရွင္းေအာင္ ေဟာပစ္ခဲ့တာ.. နားလည္ၿပီလား.. ဒါေၾကာင့္ နတ္ေတြ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ဘုရားက ေလးခါေတာင္ ေဟာရတာကိုး.. အတိတ္ခႏၶာ အစဥ္မလိုက္ပါနဲ႔.. ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ.. အနာဂတ္ခႏၶာ မေတာင့္တပါနဲ႔.. မလာေသးဘူး.. ခု ေပၚဆဲ ခႏၶာကေကာ.. ေရမွာ အရုပ္ေရးသလို၊ ရဲေနတဲ့ သံအိုးကင္းေပၚ ေရစက္က်သလို.. ထိရင္းေပ်ာက္၊ သိရင္းေပ်ာက္၊ ေလာင္ရင္းကုန္.. ၿပီးဆံုးေနတာ.. ဒါ ခႏၶာငါးပါးကို ရွဳတဲ့ေနရာမွာ ဒီနည္းက အျမင့္ဆံုးပဲ.. ဘုရားေပးတာ.. အဲဒါ ဘုရားေျပာတဲ့ ၀ယဓမၼာ သခၤါရာ.. ဒါနဲ႔မွ သေဘာေပါက္ၾက လိမ့္မယ္.. ရၿပီလား.. ကိုယ္လံုးထဲက ရြရြမြမြ ရွဳတာ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မဟုတ္ဘူးေလ.. ကိုယ္လံုးႀကီး အထည္ထင္ထား ကတည္းကိုက ၿငိမ္ေနၿပီေလ.. ငါ့ကိုယ္လံုးလို႔ ထင္ထား ကတည္းကိုက ဒိ႒ိ ပါမေနဘူးလား.. ငါ့ကိုယ္ထဲက လက္ေျခေတြ လိုက္ၿပီး ခ်ာလပတ္ ရမ္းေနတာပဲ.. ဘယ္ေတာ့ ဆံုးမလဲ.. ငါနဲ႔ တိုက္တာကိုး.. မ်က္ႏွာက ငါ ထင္ထားတာကိုး.. အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ လည္ေနမွာပဲ.. ေသေအာင္ရွဳ၊ နိဗၺာန္ မေပၚဘူး.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္..
ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ၀ိပႆနာ ရွဳတာက ေရွ႕စိတ္ ေနာက္စိတ္ စကားေျပာခဲ့တယ္ေလ.. မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ေရွ႕စိတ္ကုိ ေနာက္စိတ္နဲ႔ ရွဳတာေဟ့ လို႔ မေျပာခဲ့ဘူးလား.. ေျပာခဲ့ၿပီးသား.. အစဥ္ ကိုေျပာခဲ့ၿပီးသား.. ပုစၦာသခ်ၤာ တြက္သလိုပဲ..
တစ္ေခါက္ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ငါးဆယ္ အေျမႇာက္ လကၡဏာ ေလး.. ညီမွ်ျခင္း.. ကဲ ဘာအေျဖ ေပၚတုန္း.. မေနာမွာ ဘာေပၚလာတုန္း.. ေပၚတယ္ေနာ္.. အဲေတာ့ ေျပာတဲ့ အသံထဲမွာ အေျဖပါလား.. မေနာ ေပၚေပၚခ်င္းေကာ အေျဖေပၚလား.. မေပၚဘူး.. ေနာက္စိတ္ အစုကေနာ္.. ႏွစ္ရာ ဆိုတဲ့ ပံုေလး ေပၚမလာဘူးလား.. ေပၚလာတာ.. အဲဒါ ပညာအလင္းက ေဖာ္ေပးတာ.. ငါမဟုတ္ဘူး.. အဲဒီအတိုင္းပဲ အသက္ ဒီလို ရွဴလိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္မွာ ထိတာနဲ႔ မေနာမွာ ေပၚတာ.. ေပၚတာကို ေခါင္းမဟုတ္ေၾကာင္း၊ လက္လို႔ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ စကား မေျပာေၾကာင္း.. တံလွ်ပ္လို ၾကည့္ၿပီး တရိပ္ရိပ္ ကုန္ဆံုးေၾကာင္း ၾကည့္တာက.. ပညာအလင္း.. နားလည္ၿပီလား.. အဲဒီအတိုင္း ရွဳတာပါ..
တဏွာဆိုတာ အဲဒီ အာရံုကို ဆက္တာ.. အေကာင္ထင္ၿပီး ဆက္တာက တဏွာ.. ဆက္ေတာ့မွ ငါ့ေခါင္း၊ ငါ့ကိုယ္၊ ငါဘယ္လို ေနခ်င္တာ၊ ငါဘယ္လို ျဖစ္ခ်င္တာ.. ဆိုရင္ ဥပါဒါန္.. နားလည္ၿပီလား.. အဲလို အားစိုက္လိုက္တာနဲ႔ ရင္ထဲမွာ တင္းၿပီး တြန္းအားထြက္ရင္ ဓါတ္ရိပ္ ဓါတ္ခိုးေျပာင္းၿပီး ေတာ့ကာ ကမၼဘ၀ ပဲ.. မေက်မနပ္ဆိုရင္ မ်က္ႏွာက ၿငိႇ္ဳးက်ၿပီး ပူေလာင္ေနရင္ အပါယ္ ဇာတိပဲ.. ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ေသခ်ာမွတ္ၾက.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလို႔ မ်က္ႏွာ ၿငိႇဳးက်သြားလည္း ဘာေခၚလဲ.. အပါယ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတာပဲ.. ညံ့တာ.. ပူေလာင္တယ္ ဆိုကတည္းက ညံ့ေနၿပီ.. အားမရရင္ ပူေလာင္ၿပီ ဆိုကတည္းက ဘာတုန္း.. အပါယ္ ဇာတိပဲ.. ဓါတ္ရိပ္ဓါတ္ခိုး ည့ံေနၿပီ.. အမွန္က မ်က္ႏွာ အျမဲတမ္း ရႊင္လန္းေနမွ ေကာင္းတာ.. ကုသိုလ္သမား ဆိုတာ ရင္ထဲေအးၿပီး အျမဲတမ္း ရႊင္လန္းေနရမွာ.. နားလည္လား.. တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ မ်က္ႏွာ ၿငိႇဳးေနၿပီ ဆိုရင္.. အဲဒီ ၿငိႇဳးေနတာကိုက အပါယ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတာ.. ကုိယ့္ကုိယ္ကို ဒါေၾကာင့္မို႔ အရွံဳး မခံနဲ႔ေနာ္.. အျမဲတမ္း ျပံဳးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ..
တဏွာဆိုတဲ့ သေဘာတရားက တျခား မဟုတ္ဘူး.. ေပၚတဲ့အာရံု၊ ျမင္ဖူးတဲ့ အဆင္း၊ ၾကားဖူးတဲ့ အသံ၊ နံဖူးတဲ့ အနံ႔၊ စားဖူးတဲ့ အရသာ၊ ေတြ႔ဖူးတဲ့ အေတြ႔အထိ.. ပံုရိပ္ေတြ ပါပဲေနာ္.. အဲဒါကို အေကာင္အထည္ ထင္လိုက္တဲ့ ဒိ႒ိရွိေတာ့မွ.. ငါထင္ေတာ့မွ တဏွာက ဆက္တာ.. သေဘာေပါက္လား.. သူ႔သေဘာတရား အမွန္ကေတာ့ ကာလနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ကုန္ဆံုးဖို႔ ေပၚလာတာ.. ေပ်ာက္ဖို႔ ေပၚတာ.. စကားေျပာတာ ပါလား.. မပါဘူး.. ေတာင္းဆိုခ်က္ ရွိပါ့မလား.. မရွိဘူးေနာ္.. အဲဒီအတိုင္း သိေနမယ္ဆိုရင္ ဒါက ၀ိမုတၱိ ေခၚတယ္.. အနာဂတ္လည္း မဟုတ္၊ အတိတ္ေကာ ဟုတ္လား.. မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ပစၥဳပၸန္ေကာ တင္လား.. လြတ္ေျမာက္ေနတယ္.. အဲဒီေရာက္ေအာင္ သြားဖို႔ကို ဘုရားက သင္တာ.. နားလည္ၿပီေနာ္.. ဒါ အဓိက သာသနရဲ႕အႏွစ္ပဲလို႔ ဘုရားက ဆံုးမတာ.. ဒါကလိုရင္းပဲလို႔ ဘုရားက အမိန္႔ရွိတာ.. ေဒ၀ဒတ္ႀကီးက အဲဒီ လိုရင္း မေရာက္ဘဲနဲ႔ စ်ာဥ္အဘိဉာဥ္မွာ ေသာင္တင္ၿပီးေတာ့ ငရဲ က်သြားတာကိုး.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ဒီအဆင့္ေရာက္မွ စိတ္ခ်ရမွာ.. သီလမွာ တင္လည္းပဲ အႏွစ္ ေရာက္ပ့ါမလား.. မေရာက္.. သို႔ေသာ္ သီလသည္ သာသနာရဲ႕အသက္ဆုိေတာ့ ေစာင့္စည္းရမယ္ေနာ္.. လုပ္ငန္းခြင္မွာေတာ့ ဒါ အေပြး ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ မွတ္ထားရမွာ.. သီလ မာနလည္း မထားရဘူးေနာ္..
********************************တစ္ေန႔တဲ့ သစ္ပင္ရဲ႕ အႏွစ္ ကို ရွာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ အႏွစ္ကို မသိဘဲနဲ႔ကာ ေတာထဲသြားတယ္.. သစ္ပင္ေတြ႔တ့ဲ အခါမွာ သူက အခက္အရြက္ ကေလးေတြကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ျပန္လာတယ္တဲ့.. ဒါ တစ္ေယာက္ေပါ့ေနာ.. ခ်စ္သားတို႔.. အႏွစ္နဲ႔မွၿပီးမယ့္ ကိစၥမွာ ၿပီးပါ့မလားလို႔ ေမးေတာ့.. ၿပီးပါ့မလား.. မၿပီးဘူးေနာ္.. တစ္ခါ ေနာက္တစ္ေယာက္လည္း သြားျပန္တယ္.. သူလည္း အႏွစ္ မသိဘူးတဲ့.. သူက်ေတာ့ အေပြးေလးေတြ ကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. ဒီတစ္ေယာက္က ဘာတုန္း.. အေပြး.. ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း အႏွစ္မသိဘူး.. တစ္ခါ အေခါက္ ကေလးကို အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. မွတ္ထားေနာ္.. ေနာက္တစ္ေယာက္ က်ေတာ့ကာ အကာ ေရာက္သြားၿပီ.. ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းၿပီ.. အကာကိုလည္း အႏွစ္ထင္ၿပီး ခြါလာတယ္.. အႏွစ္ မေရာက္ေသးဘူးေနာ္.. ေနာက္ဆံုး တစ္ေယာက္က်မွ အႏွစ္ကို သိလို႔ အႏွစ္ ကို ယူလာတယ္တဲ့..
ဘယ္ႏွစ္ဦးလဲ.. ငါးဦး.. ပထမက အခက္အရြက္၊ ၿပီးေတာ့ အေပြး၊ အေခါက္၊ အကာ၊ အႏွစ္ မေရာက္ေသးဘူးေနာ္.. အႏွစ္ က ေနာက္ဆံုးမွ ေရာက္တာ..
အဲဒီလိုပဲ.. ဘုရား သာသနာမွာကြယ္.. ပထမ အခက္အရြက္ ကိုခူးတဲ့ သာသနာတြင္း ပုဂၢိဳလ္ ရွိတယ္တဲ့.. ဘုရားရွင္ မိန္႔တာက အခက္အရြက္ ကို ခူးၾကတယ္တဲ့.. ဘာလဲ ဆိုေတာ့.. လာဘ္လာဘ အပူေဇာ္ အေက်ာ္ေစာ တဲ့.. စၿပီ ဆိုကတည္းကိုက လာဘ္လာဘ ဗဟိဒၵ အေျခြရံ အေက်ာ္ေစာကို အႏွစ္ထင္တာတဲ့.. ငါက ထင္ေပၚ ေက်ာ္ေစာတယ္၊ ငါက ေက်ာင္းႀကီး အႀကီးႀကီး၊ ဖုန္း ဘယ္ေလာက္.. မ်ိဳးစံု ႂကြားတာ.. အဲဒါေတြကို အႏွစ္သာရ ထင္ၿပီးေတာ့ကာ၊ ပန္းတိုင္ ထင္ၿပီးေတာ့ကာ အားထုတ္ၾကတာ.. ေက်ာင္းႀကီး ေဆာက္ၿပီးၿပီ၊ ကားေတြ ပိုင္မယ္၊ ဖုန္းေတြ ပိုင္မယ္.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ သံဃာတစ္ပါး.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ ရဟန္း.. ဘုန္းႀကီးတဲ့ ေယာဂီ.. အမ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့ေနာ.. လာဘ္ပသကၠာ အပူေဇာ္ အေက်ာ္ေစာကိုပဲ အဆံုး ထင္ၿပီးေတာ့ကာ ပန္းတိုင္ ထင္ၿပီးေတာ့ က်င့္ၿပီးေတာ့ “ငါသာလွ်င္ ျပည့္စံုတယ္.. သူမ်ားက မျပည့္စံုဘူး ဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာ” ကိုယ့္ကိုယ္ကို မာန္ရစ္ၿပီးေတာ့ တင္ေနတယ္တဲ့.. အဲဒါဟာ အခက္အရြက္ ခူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္.. ဘာမွ အႏွစ္ မေရာက္ဘူးတဲ့..
ေနာက္ ဒုတိယ တစ္ဆင့္.. သီလ ကို ေစာင့္ထိန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္.. သီလကို ေဩာ္.. လာဘ္လာဘေတြ အေရးမႀကီးဘူး.. သီလျမဲဖို႔ အဓိကပဲ ဆုိၿပီး သီလကို အားစိုက္တာ.. စိုက္ေတာ့ သီလမွာ လံုေနတဲ့ အခါက်ေတာ့.. မာန တက္သြားတယ္.. သီလမာန.. “ငါသာ သီလလံုတာ.. ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ငါ့လို မဟုတ္ဘူး.. ဖိုးသူေတာ္ေလာက္ပဲ ေအာက္ေမ့တာ” တစ္ဖက္သားကို သီလ မလံုဘူးဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်တာ.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္တာ.. အဲမွာ ေသာင္တင္ျပန္ေရာ.. သေဘာေပါက္လား.. ေျပာရရင္ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တာေပါ့.. သီလ မလံုတဲ့သူေတြကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တာ.. သကၤန္းရံုတာေလး ေစာင္းရင္ေတာင္ မွပဲ.. ကိုယ္က တည့္ထားေတာ့ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ ၾကည့္တယ္ဆုိတာ မာန တက္တာ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္ ခြင့္လႊတ္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး.. သီလ သေဘာတရားကလည္း ဘာအတြက္ ဆိုတာ သိမထားတာ.. ၀ိမုတၱိ ေရာက္ဖို႔ အတြက္ ဘုရားက လမ္းခင္းထားတာပဲ ရွိေသးတယ္.. သာသနာမွာ ဆိုရင္ အေပြးေလး ခြါတာ.. တဲ့.. ဘာခြါတာတုန္း.. အေပြး ခြါတာေနာ္..
တစ္ခါ တစ္ဆင့္တက္.. ဒါက ဘာလဲ ဆိုရင္ ပညာ ၀ိမုတၱိ သြားဖို႔အတြက္ ဘုရားက ေဟာတဲ့ တရားေနာ္.. သာသနာေတာ္ႀကီး ခိုင္ျမဲဖို႔ အတြက္ကေတာ့ သီလက အဓိကေပါ့.. ၀ိနည္းက အဓိကေပါ့.. သေဘာေပါက္လား.. ေရရွည္ခိုင္ဖို႔ ထားေနာ္.. သို႔ေသာ္ လုပ္ငန္းခြင္ က်ေတာ့ကာ.. ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေပြး ေလာက္ပဲ ရိွတယ္လို႔ ဘုရားက ျပတာ.. ၀ိမုတၱိ လုပ္ငန္းစဥ္မွာက်ေတာ့ ဘာေခၚလဲ.. အေပြး အဆင့္ပဲထား.. သာသနာ အရွည္တည္ဖို႔က်ေတာ့ စည္းကမ္း မို႔လို႔.. စည္းကမ္းေဘာင္ ရွိမွ သာသနာက ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခိုင္မွာ.. ဒါက တစ္ပိုင္း.. သေဘာေပါက္လား.. ဒါလည္း ျမဲေအာင္ ႀကိဳးစားရ မွာပဲေနာ္.. အဲ ဒါေပမယ့္လို႔ လုပ္ငန္းခြင္ က်ေတာ့ ၀ိမုတၱိ လမ္းေၾကာင္းက်ေတာ့.. ဘုရားက ဘယ္လို ျပတုန္း.. သာသနာမွာဆို အေပြးပဲ ရွိေသးတယ္.. အကာေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး.. အေခါက္ေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး..
တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ သီလကလည္းပဲ ဘာမွ မဟုတ္ေသးဘူး.. ထပ္တိုးၿပီး တစ္ဆင့္ တက္ရဦးမယ္.. ကမၼ႒ာန္းေတြ ပြားရဦးမယ္.. ဆိုၿပီး ကမၼ႒ာန္းကို အားစိုက္ေတာ့ကာ သမာဓိေတြ ျမဲၿပီး.. အားေကာင္းလာေတာ့ ၾကည္လင္ေတာ့ကာ.. ေဘးလူေတြကို ၾကည့္ၿပီး.. “ငါ့လို ကမၼ႒ာန္း မပြားၾကဘူး” သူမ်ားႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္.. ေသာင္တင္ေနျပန္ေရာ.. နားလည္မလား.. အဲဒီမွာလည္း တစ္ခါ အဲဒါ အေခါက္ ခြါတာ.. နားလည္ၿပီေနာ္.. မ်က္စိ မလည္နဲ႔ေနာ္.. ရွိတယ္ေနာ္.. ဒါ သတိထားပါ..
တစ္ခါ တစ္ဆင့္တက္လိုက္ေတာ့ကာ သမာဓိ စ်ာန္ ပါ ရၿပီတဲ့ အဘိဉာဥ္ တန္ခိုးပါ ရၿပီတဲ့.. ေဒ၀ဒတ္ႀကီးလို.. သေဘာေပါက္လား.. ေလာကီ အဘိဉာဥ္ စ်ာဥ္ေတြ ရၿပီး အၾကားအျမင္ေတြ ရတယ္.. ေဖာက္ျမင္တယ္.. အားအင္ေတြ ေကာင္းၿပီး ေကာင္းကင္ ပ်ံႏိုင္တယ္.. အားရွိသြားတာ.. အဲဒီေတာ့ကာ မာန တက္ၿပီးတက္ၿပီးေတာ့ “ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္ေတြက တကယ္မွ မက်င့္ဘဲ.. ငါ့လိုဘယ္ရမလဲ. ငါသာ ပ်ံႏိုင္တာ” ဆိုၿပီးေတာ့ တစ္ဖက္သား ႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္ၿပီးေတာ့ မာန တက္ၿပီးေတာ့ အဲမွာ ေသာင္တင္ေန ျပန္ေရာ.. အဲဒါ ကပ္ေနၿပီေနာ္.. အကာ ေရာက္ေနၿပီ.. အႏွစ္နား ကပ္ေနၿပီ.. အလွည့္ လိုေတာ့တာေနာ္.. အဲဒီမွာ တစ္ခါ သြားျပန္တာပဲ.. တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္.. နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ထိုင္ႏိုင္တယ္.. သမာဓိ ေကာင္းတာကိုး.. အၾကာႀကီး ထုိင္ၿပီး.. ၿငိမ္ၿပီး ေအးခ်မ္းေနျပန္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အထုိင္က်ေနတာပဲ.. “ငါက အထိုင္ႏိုင္ဆံုး.. ဒင့္ျဖင့္လူက ငါ့လို မထိုင္ႏိုင္ဘူး” ဆိုၿပီး.. မာန္တက္တာ.. အဲဒီမွာ ေသာင္တင္တာ အမ်ားႀကီးပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. လူမ်ားရင္ ထုိင္ၾကၿပီ.. ေလးငါး ဆယ္ရက္.. တစ္ခ်ိဳ႕ ေလးငါးရက္.. ေလးငါးနာရီ ထိုင္ၾကျပန္ၿပီ.. မသိမသာ မာန္တက္တာ မသိဘူး..
အမွန္ ဒီအက်င့္က သူမ်ားသိေအာင္ က်င့္တာမွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔.. ကိုယ့္ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အလုပ္.. ဘုရားေဟာမွာ မေထရ္တစ္ပါး.. ရဟန္းတာေနၿပီ.. ရွင္ဘုရင္ ပင့္တာ မလိုက္ခ်င္ေတာ့ ရွင္ဘုရင္ ႂကြတဲ့ အခ်ိန္ ကုတင္ေပၚမွာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး.. တုတ္နဲ႔ ေျမႀကီး ျခစ္ျပေနတာ.. ဘုရင္က ေတြ႔ေတာ့ “ဟင္” ဆိုၿပီး ျပန္သြားေရာ.. အဲေတာ့ ေဘးက သံဃာေတြက အရွင္ဘုရား ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ တာတုန္း.. သာသနာ ၾကည္ညိဳရာ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေပါ့.. ဆိုၿပီး ၀ိုင္းေျပာၾကတာ.. ေအးကြယ္.. သာသနာ ၾကည္ညိဳဖို႔က ငါ့တာ၀န္ထား ဆုိၿပီး အဓိ႒ာန္ၿပီးေတာ့က ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေကာ..
ေနာက္ၿပီး ရဟန္းတစ္ပါး.. စာခ်ရင္းနဲ႔ ရဟန္းတာေနတာ.. ဒါေပမယ့္ ရဟႏၱာ ျဖစ္ေနတာ လူမသိၾကဘူး.. အရွင္ဘုရား ေက်ာင္း ေခါင္မိုးထက္မွာ အေခါင္းႏွစ္ေခါင္း ဆန္းဆန္း ၾကယ္ၾကယ္ ေရာက္ေနပါတယ္ ဆိုေတာ့.. ေအာ္ ေအာ္ ေအာ္.. ဘုန္းရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ေရာၿပီး အပူေဇာ္ ခံရမွာေပါ့ဆိုၿပီး သကၤန္းေလး ရံုၿပီး ေကာင္းကင္ ပ်ံသြားေရာ.. ေနာက္ၿပီး အေခါင္းထဲ ၀င္လိုက္တာ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳသြားေရာ.. အေခါင္း တစ္ေခါင္းက ခုန ပ်ံလြန္ေတာ္မူ သြားတဲ့.. ေျမႀကီး တုတ္နဲ႔ျခစ္တဲ့ ရဟႏၱာရဲ႕ အေခါင္း.. အေခါင္း ႏွစ္ေခါင္းက အေပၚမွာ တံ့ေနတာေနာ္.. ဘယ္သူမွ ခ်လို႔ မရဘူး.. ဘုရင္ကိုယ္တိုင္ ကန္ေတာ့မွ က်တယ္.. သေဘာေပါက္လား.. သာသနာကို ၾကည္ညိဳေအာင္လည္း လုပ္ေတာ့ လုပ္ပစ္ခဲ့တာပဲ..
အဲေတာ့ သတိထားရမွာ ဘာလဲ ဆိုေတာ့.. သူမ်ား အထင္ႀကီးေအာင္ ဟန္ေဆာင္္ၿပီးေတာ့ ထိုင္တာမ်ိဳး မလုပ္ရဘူးေနာ္.. သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာန.. မာန.. ငါအၾကာႀကီး ထိုင္ႏိုင္တာပဲ.. ဆိုၿပီး မာနနဲ႔ ထိုင္ေတာ့ ေကာင္းပါ့မလား.. မလုပ္နဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. သူမ်ားသိေအာင္.. သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာနေနာ္.. ငါထိုင္တာ သူမ်ားသိေအာင္၊ ငါက်င့္တာ သူမ်ား သိေအာင္.. ညဘက္က ငါ ဘယ္ႏွစ္နာရီ ၾကာေအာင္ ပြားမိတာ.. မႂကြားနဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. တစ္ခ်ိဳ႕က ညက ငါ ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ.. သူမ်ားကို သိေအာင္ ႂကြားတယ္.. ႂကြားစရာ အလုပ္မွ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ေနာ္.. သေဘာေပါက္လား.. အဲဒါကိုက သိမ္ေမြ႔တဲ့ မာန.. ငါဘယ္ေလာက္ ထိုင္ႏိုင္တယ္ ဆုိတာလည္း ေကာင္းပါ့မလား.. လုပ္မျပရဘူးေနာ္.. ဆံုးမၿပီးသား. ဆရာေတာ္ေတြ ၀ိသုဒၶိမဂ္မွာ.. ဆံုးမၿပီးသားေနာ္.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ ေတာင္မွ သူမ်ား အသိမခံရဘူး..
ရဟန္းႏွစ္ပါး ရွိရာမွာ.. တစ္ပါးက ေက်ာမခ် ဓုတင္ကို တစ္သက္လံုး အဓိ႒ာန္ ထားတာ.. အဲဒါ ညက်ရင္ ထိုင္ေနၿပီ.. ညက်ရင္ တံုးလံုး မလွဲဘူး.. ထိုင္ေနၿပီေနာ္.. အဲဒါ တစ္ပါးက အိပ္တာ.. မိုးရြာေတာ့ လွ်ပ္လက္တဲ့ အခါ ႏိုးေတာ့ ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ.. ထိုင္လ်က္ သြားေတြ႔တာ.. အရွင္ဘုရား.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာလား ဆိုေတာ့ လွဲလိုက္တယ္.. မေျပာဘူး.. ေဆာက္တည္တယ္ မေျပာဘူး.. တံုးလံုးလွဲလိုက္တယ္.. သူမ်ား အသိမခံဘူး.. ဘာမွ မေျပာဘဲ လွဲအိပ္လိုက္တယ္.. ေနာက္မွ သူ႔အလုပ္သူ ျပန္လုပ္တာ.. ဓုတင္ ေဆာက္တည္တာ ေတာင္မွ အသိမခံဘူး.. အဲလို ျဖစ္ရမယ္တဲ့.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ကိုယ္က်င့္တာကို သူမ်ား သိေစခ်င္တဲ့ ေစတနာေလး ပါတာကိုက သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. သူမ်ားႏွိမ့္ခ် ကုိယ့္ကို ျမႇင့္တင္တဲ့ မာန.. သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. ပါမေနဘူးလား.. အဲမွာ ေသာင္တင္တတ္တယ္.. နားလည္ၾကရဲ႕လား.. သေဘာေပါက္ တယ္ေနာ္.. အေရးႀကီး တယ္ေနာ္.. အဲေတာ့ကာ.. အထိုင္ၿပိဳင္တာလည္း ဘုန္းႀကီးက သတိေပးပါတယ္.. မၿပိဳင္ၾကပါနဲ႔.. တစ္ခ်ိဳ႕ နာရီေတာင္ ၿပိဳင္တယ္.. နာရီေပါင္း ဘယ္ေလာက္ ထိုင္ထားတာ..
အဲလို မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ဘုရား ေဟာတာက.. ဘယ္လို ပံုစံျဖစ္ျဖစ္.. အမူအယာ တိုင္းမွာ တဏွာအစပ္ ျပတ္ မျပတ္ သိေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္.. ျဖတ္တတ္ရမယ္.. တံုးလံုးလွဲရင္းလည္း မေသႏိုင္ ဘူးလား.. ေမးပါဦးမယ္.. ကဲ.. တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ ေသတဲ့ မသာကို တြက္လိုက္.. တစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ ဆိုသလိုေနာ္.. ရွာၾကည့္လိုက္.. ထိုင္ေသတဲ့ မသာက နည္းမေနဘူးလား.. လဲေသတဲ့ မသာက မ်ားပါတယ္ေနာ္.. တံုးလံုးလွဲရင္း တရားက်င့္လို႔ မရႏိုင္ဘူးလား.. တံုးလံုး လွဲရင္ပဲ တစ္ခ်ိဳ႕က တရားက်င့္တယ္ မထင္ဘူးေလ.. တံုးလံုးလွဲရင္းလည္း တရားက်င့္လို႔ ရပါတယ္.. သေဘာေပါက္လား.. ဒါ သက္သာေသာ ဣရိယာပုတ္ ေခၚတယ္.. ညာေတာ့ မညာနဲ႔ေပါ့.. တရားက်င့္တယ္ ဆိုၿပီး အိပ္ေတာ့ မအိပ္နဲ႔ေပါ့.. အဲဒါေတာ့ ညာလို႔ မရဘူးေပါ့ေနာ္.. ရွိဘူးတယ္.. ဘုန္းဘုန္းတုိ႔ ေတာသြားေတာ့.. ဘုန္းဘုန္းနဲ႔အတူ တစ္ပါးပါတယ္.. အဲဒီ ကိုယ္ေတာ္ႀကီးက သူက ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနတာကိုး.. အဲဒါ ေန႔ခင္းဘက္ အိပ္ခ်င္ေတာ့.. ေက်ာင္းသားကို မွာတယ္.. ဘုန္းႀကီး ေမးလို႔ရွိရင္ တရားထိုင္ေနတယ္ ေျပာလိုက္တဲ့.. အဲဒါ ေက်ာင္းသားက တင္ပါ့ဘုရား ဆိုေတာ့ သူက ၀င္အိပ္တာ.. ဧည့္သည္လာေတာ့ ကေလးက ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္.. ကေလးက မညာတတ္ဘူး.. အဲဒါ ေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ အိပ္ေနတာ ေတြ႔ေတာ့.. ဘုန္းဘုန္း ဘာလုပ္ေနလဲ ဆုိေတာ့.. တရား က်ိန္းေနတယ္တဲ့.. ထိုင္တယ္ မေျပာဘဲ တရားက်ိန္းေနတယ္တဲ့.. အခုလည္းပဲ တရား မက်ိန္းၾကနဲ႔ ေပါ့ေနာ္.. အဲေတာ့ ညာေတာ့ မညာၾကနဲ႔ ေပါ့ေနာ္.. တံုးလံုးလွဲလည္းပဲ.. အိပ္ေတာ့ တကယ္ မအိပ္နဲ႔ေပါ့ေနာ္.. တရား ႀကိဳးစားေပါ့.. နားလည္ၿပီလား.. ဒီေတာ့ကာ ဘုရားေဟာတာက အင္မတန္ ေျဖာင့္စင္းဖို႔..
ဒါျဖင့္ရင္ သာသနာရဲ႕ အႏွစ္သာရ ကို ရွာတဲ့ ေနရာမွာ.. လာဘ္လာဘ ပူေဇာ္တာေတြ နာမည္ ႀကီးတာက.. သာသနာမွာ ဘာေခၚလဲ.. အခက္အရြက္၊ နားလည္မလား.. သီလမွာ ေသာင္တင္တာ က်ေတာ့.. အေပြး၊ ကမၼ႒ာန္းေတြမွာ ျမဲတာက.. အေခါက္၊ အဘိဉာဥ္ တန္ခိုးပါ ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ့.. အကာ ပဲ ရွိေသးတယ္တဲ့.. ဒါျဖင့္ရင္ အဓိက အႏွစ္က ဘာလဲ ဆုိေတာ့.. အခ်ိန္မေရြးေနာ္.. လြတ္ေျမာက္ေနဖို႔ ပါ။ လြတ္ေျမာက္မႈကို ဘုရားက လိုခ်င္တာ.. နားလည္ၿပီလား.. အခ်ိန္မေရြး၊ ကာလ မေရြးမွာ.. ဉာဏ္တည့္ လြတ္ေျမာက္မႈ သေဘာတရား ရဖို႔သာ အႏွစ္သာရ.. က်န္တာေတြက ေရွ႕ကေန လမ္းခင္းထားတာ ေခၚတယ္..
သို႔ေသာ္ သီလသည္ သာသနာရဲ႕ အသက္ပါေနာ္.. သီလကိုလည္း အရွည္တည္ေအာင္ အားလံုး ေစာင့္စည္းၾကရ မွာေပါ့.. သို႔ေသာ္ အလုပ္ခြင္ က်ေတာ့ကာ မာန ထားရမွာလား.. သီလ မာန မထားရဘူး.. ျဖတ္သြားရ မွာေနာ္.. ဒါ သတိထားပါ.. “သူမ်ား ႏွိမ့္ခ် ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္” တဲ့ မာနမ်ိဳး မျဖစ္ေစရဘူးတဲ့.. သေဘာေပါက္လား.. ေသခ်ာမွတ္ၾကေနာ္.. အဲေတာ့ ဒီမွာ ဘုန္းႀကီးတို႔ သတိေပးေနၾကတယ္.. သိမ္ေမြ႔တယ္ေနာ္.. တရားအတင္း ဆုိတာလည္း ေပၚတတ္တယ္.. တရားအတင္း ဆုိတာလည္း ရွိတတ္တယ္.. ခဏခဏ ဘုန္းဘုန္း ေျပာဘူးပါတယ္.. ေတာင္ငူနယ္မွာ ကေလးေတြ ေျပာတာကို တစ္ဆင့္ မွတ္ရတာ.. ဗလီ သြားတတ္ေတာ့ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္.. အဲမွာ ညီက ျပန္လည္း ျပန္ေရာ.. အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖကို တိုင္တယ္.. “အေဖ အေဖ.. အစ္ကုိရယ္တဲ့.. ဘုရားရွိခိုးတာ ဘုရားဆီမွာ စိတ္မရွိဘူး.. ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္နဲ႔တဲ့” “မင္း ဘယ္က ျမင္တာတုန္း” ဆိုေတာ့ “ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ၾကည့္ေနတာတဲ့” သေဘာေပါက္လား.. သူေကာ ဘုရားဆီမွာ စိတ္ရွိလား.. မရွိဘူးေလ..
တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္ေနာ္.. ေယာဂီေတြ အခ်င္းခ်င္း အတင္းေျပာၾကတာ.. ေယာဂီေတြက ရိပ္သာမွာ လာၿပီး စကားေတြ မ်ားေနၾကတာ.. တရားလည္း မထုိင္ဘူး.. လို႔ ေျပာၾကတယ္.. ေျပာတဲ့သူေကာ ထိုင္လား..
တစ္ခ်ိဳ႕ ေျပာတယ္ေနာ္.. အမေလး.. ရိပ္သာနဲ႔ မတူဘူး.. စကားေတြ မ်ားေနၾကတာပဲ.. တရားလည္း မလုပ္ၾကဘူး ေျပာေတာ့.. ေျပာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေကာ.. သူေကာ ထိုင္လား ဆိုေတာ့.. ဒီအခ်ိန္မွာ မထိုင္လို႔ ေျပာတာ.. ဟို ရိုးရိုးတန္းတန္း ေျပာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေမ့ေမ့ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေျပာတာမို႔လို႔ ေတာ္ေသးတယ္.. သူက သူမ်ားအေပၚ အထင္ေသး ေျပာတာ.. ပိုေတာင္ ညံ့ေသးတယ္.. သေဘာေပါက္လား.. သူက မာနနဲ႔ေျပာတာ ပိုေတာင္ ည့ံေသးတယ္.. နားလည္တယ္ေနာ္.. သတိထားေနာ္.. သိမ္ေမြ႔လြန္း အားႀကီးလို႔ ေျပာေနတာေနာ္.. တစ္ဖက္သား ႏွိမ့္ခ်.. ကိုယ့္ကို ျမႇင့္တင္တာ အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔တာ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ရိပ္စားမိလား.. အဲေတာ့ ကိုယ့္ကုိယ္ကို သတိထား.. မမွားေစနဲ႔ေနာ္..
အင္မတန္ ဆိုးတာ.. သီလေလး ျမဲထားလို႔ ရွိရင္လည္း တင္းထားၿပီးေတာ့ကာ.. ဒင့္ျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္က ငါ့ထက္နိမ့္တယ္လို႔ ျမင္သြားရင္ေကာ ေကာင္းလား.. မေကာင္းဘူး.. အဲဒီမွာ ခံရတာပဲ.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. အားလံုးကို နားလည္ ခြင့္လႊတ္ထားပါ.. သူမသာ ကိုယ္မသာပဲ ဘာမွ မထူးပါဘူးေနာ္.. နားလည္ၾကတယ္ မွတ္လား.. အဲေတာ့ကာ သူလည္း မွားမွာပဲ.. ကိုယ္လည္း မွားမွာပဲ.. ေမာဟ မကင္းေသးရင္ အမွားက ဘယ္ရမလဲ.. ရွိမွာေပါ့.. စံကင္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေျပာသလို “သူမွားလည္း ကိုယ္ျပင္၊ ကိုယ္မွားလည္း အျပင္ခံ” ဒီလိုစိတ္ ေမြးရမွာေနာ္.. ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီးေတာ့ကာ မာနနဲ႔ ဆက္ဆံရမွာလား.. အဲဒီ မာနမ်ိဳး မ၀င္ရဘူးေနာ္.. သတိထားၾက.. ျပင္ၾကေနာ္.. ကဲ.. ဆက္ရေအာင္..
တကယ့္ အရွိ သေဘာတရားကေတာ့ ၀ိမုတၱိ ေခၚတယ္ေနာ္.. ကာလသံုးပါး လြတ္ၿပီးေတာ့ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေနတာပဲ.. အခု ေျပာရင္း ဆိုရင္း ကဲ.. ၾကားသိ၊ ေတြးသိ၊ သိသေဘာေတြဟာ.. အေပါင္းအားျဖင့္္ေနာ္.. ေလာင္ၿပီးေတာ့ကာ ၿပီးဆံုး မေနဘူးလား.. အခ်ိန္ထားလိုက္၊ အခ်ိန္ ထားလိုက္ေနာ္.. ကုန္မေနဘူးလား.. ကုန္တဲ့ အခ်ိန္က ျပန္လာပါ့မလား.. မလာဘူးေနာ္.. ခုန ေျပာတဲ့ အသံေတြ၊ အသိေတြ လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. ဘယ္ေတာ့မွ မရေတာ့ဘူး.. ကဲ ခုနေျပာတဲ့ ခံစားမႈေတြ လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. ကဲ အသက္ရွဴလိုက္တဲ့ ခံစားမႈေကာ ျပန္လိုခ်င္တယ္.. တစ္ေပါင္းတည္း ေနာ္.. ထုတ္လိုက္တဲ့ ခံစားမႈကိုလည္း ျပန္လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. မရဘူးေလ.. ခံစားမႈေနာက္မွာ အရိပ္ပါ ပါသြားတာေနာ္.. အရိပ္ကို ထူးၿပီးေတာ့ လုပ္မေနနဲ႔.. သေဘာေပါက္လား.. တစ္ေပါင္းတည္း ပါတာ.. ေပ်ာက္ေအာင္လည္း မႀကိဳးစားနဲ႔.. နားလည္ၿပီလား.. သူ႔သေဘာ အတုိင္းပဲ.. ေပ်ာက္တာလည္း ရွိၿပီးသား.. ေပ်ာက္ေအာင္လို႔ ငါနဲ႔ အားမစိုက္နဲ႔ေနာ္.. အမွန္သိ လိုက္ရင္ သူ႔ဟာသူ ေပ်ာက္ေနလိမ့္မယ္.. ဒါျဖင့္ ကဲ ထပ္ရွဴမယ္.. ရွဴဆဲကာလ ေပၚသမွ် ခံစားမႈနဲ႔ အရိပ္ေတြကို ျပန္လိုခ်င္တယ္.. ရမလား.. မရွိေတာ့ဘူးေလ.. သေဘာေပါက္လား.. ကဲ ထပ္ၿပီး တစ္ခါ ထုတ္လိုက္ျပန္တယ္.. အဲမွာ ရွိတဲ့ ခံစားမႈေတြကို ျမဲေအာင္ ခိုင္ေအာင္ ရပ္ထားမယ္.. ရလား.. ျပန္လိုခ်င္လို႔ေကာ ရလား.. ၿပီးဆံုးေနတာပဲ ရွိတယ္.. နားလည္ၿပီေနာ္.. အခ်ိန္နဲ႔ ယွဥ္ထားတာကိုး..
သုတၱန္က ဘာတုန္း.. ဘေဒၵကရတၱ သုတၱန္ ေနာ္.. မနက္ျဖန္ သဘက္ခါ စိတ္မခ်ရဘူး.. ဒီေန႔ပဲ လုပ္ပါ.. ဘုရားက ဆံုးမခဲ့တာေနာ္.. အင္မတန္ ရွင္းေအာင္ ေဟာပစ္ခဲ့တာ.. နားလည္ၿပီလား.. ဒါေၾကာင့္ နတ္ေတြ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ ဘုရားက ေလးခါေတာင္ ေဟာရတာကိုး.. အတိတ္ခႏၶာ အစဥ္မလိုက္ပါနဲ႔.. ၿပီးဆံုးခဲ့ၿပီ.. အနာဂတ္ခႏၶာ မေတာင့္တပါနဲ႔.. မလာေသးဘူး.. ခု ေပၚဆဲ ခႏၶာကေကာ.. ေရမွာ အရုပ္ေရးသလို၊ ရဲေနတဲ့ သံအိုးကင္းေပၚ ေရစက္က်သလို.. ထိရင္းေပ်ာက္၊ သိရင္းေပ်ာက္၊ ေလာင္ရင္းကုန္.. ၿပီးဆံုးေနတာ.. ဒါ ခႏၶာငါးပါးကို ရွဳတဲ့ေနရာမွာ ဒီနည္းက အျမင့္ဆံုးပဲ.. ဘုရားေပးတာ.. အဲဒါ ဘုရားေျပာတဲ့ ၀ယဓမၼာ သခၤါရာ.. ဒါနဲ႔မွ သေဘာေပါက္ၾက လိမ့္မယ္.. ရၿပီလား.. ကိုယ္လံုးထဲက ရြရြမြမြ ရွဳတာ ဟုတ္ရဲ႕လား.. မဟုတ္ဘူးေလ.. ကိုယ္လံုးႀကီး အထည္ထင္ထား ကတည္းကိုက ၿငိမ္ေနၿပီေလ.. ငါ့ကိုယ္လံုးလို႔ ထင္ထား ကတည္းကိုက ဒိ႒ိ ပါမေနဘူးလား.. ငါ့ကိုယ္ထဲက လက္ေျခေတြ လိုက္ၿပီး ခ်ာလပတ္ ရမ္းေနတာပဲ.. ဘယ္ေတာ့ ဆံုးမလဲ.. ငါနဲ႔ တိုက္တာကိုး.. မ်က္ႏွာက ငါ ထင္ထားတာကိုး.. အဲလိုဆိုရင္ေတာ့ လည္ေနမွာပဲ.. ေသေအာင္ရွဳ၊ နိဗၺာန္ မေပၚဘူး.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္..
ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ၀ိပႆနာ ရွဳတာက ေရွ႕စိတ္ ေနာက္စိတ္ စကားေျပာခဲ့တယ္ေလ.. မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ေရွ႕စိတ္ကုိ ေနာက္စိတ္နဲ႔ ရွဳတာေဟ့ လို႔ မေျပာခဲ့ဘူးလား.. ေျပာခဲ့ၿပီးသား.. အစဥ္ ကိုေျပာခဲ့ၿပီးသား.. ပုစၦာသခ်ၤာ တြက္သလိုပဲ..
တစ္ေခါက္ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ငါးဆယ္ အေျမႇာက္ လကၡဏာ ေလး.. ညီမွ်ျခင္း.. ကဲ ဘာအေျဖ ေပၚတုန္း.. မေနာမွာ ဘာေပၚလာတုန္း.. ေပၚတယ္ေနာ္.. အဲေတာ့ ေျပာတဲ့ အသံထဲမွာ အေျဖပါလား.. မေနာ ေပၚေပၚခ်င္းေကာ အေျဖေပၚလား.. မေပၚဘူး.. ေနာက္စိတ္ အစုကေနာ္.. ႏွစ္ရာ ဆိုတဲ့ ပံုေလး ေပၚမလာဘူးလား.. ေပၚလာတာ.. အဲဒါ ပညာအလင္းက ေဖာ္ေပးတာ.. ငါမဟုတ္ဘူး.. အဲဒီအတိုင္းပဲ အသက္ ဒီလို ရွဴလိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ကိုယ္မွာ ထိတာနဲ႔ မေနာမွာ ေပၚတာ.. ေပၚတာကို ေခါင္းမဟုတ္ေၾကာင္း၊ လက္လို႔ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ စကား မေျပာေၾကာင္း.. တံလွ်ပ္လို ၾကည့္ၿပီး တရိပ္ရိပ္ ကုန္ဆံုးေၾကာင္း ၾကည့္တာက.. ပညာအလင္း.. နားလည္ၿပီလား.. အဲဒီအတိုင္း ရွဳတာပါ..
တဏွာဆိုတာ အဲဒီ အာရံုကို ဆက္တာ.. အေကာင္ထင္ၿပီး ဆက္တာက တဏွာ.. ဆက္ေတာ့မွ ငါ့ေခါင္း၊ ငါ့ကိုယ္၊ ငါဘယ္လို ေနခ်င္တာ၊ ငါဘယ္လို ျဖစ္ခ်င္တာ.. ဆိုရင္ ဥပါဒါန္.. နားလည္ၿပီလား.. အဲလို အားစိုက္လိုက္တာနဲ႔ ရင္ထဲမွာ တင္းၿပီး တြန္းအားထြက္ရင္ ဓါတ္ရိပ္ ဓါတ္ခိုးေျပာင္းၿပီး ေတာ့ကာ ကမၼဘ၀ ပဲ.. မေက်မနပ္ဆိုရင္ မ်က္ႏွာက ၿငိႇ္ဳးက်ၿပီး ပူေလာင္ေနရင္ အပါယ္ ဇာတိပဲ.. ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္.. ေသခ်ာမွတ္ၾက.. ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလို႔ မ်က္ႏွာ ၿငိႇဳးက်သြားလည္း ဘာေခၚလဲ.. အပါယ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတာပဲ.. ညံ့တာ.. ပူေလာင္တယ္ ဆိုကတည္းက ညံ့ေနၿပီ.. အားမရရင္ ပူေလာင္ၿပီ ဆိုကတည္းက ဘာတုန္း.. အပါယ္ ဇာတိပဲ.. ဓါတ္ရိပ္ဓါတ္ခိုး ည့ံေနၿပီ.. အမွန္က မ်က္ႏွာ အျမဲတမ္း ရႊင္လန္းေနမွ ေကာင္းတာ.. ကုသိုလ္သမား ဆိုတာ ရင္ထဲေအးၿပီး အျမဲတမ္း ရႊင္လန္းေနရမွာ.. နားလည္လား.. တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ မ်က္ႏွာ ၿငိႇဳးေနၿပီ ဆိုရင္.. အဲဒီ ၿငိႇဳးေနတာကိုက အပါယ္ဇာတိ ျဖစ္ေနတာ.. ကုိယ့္ကုိယ္ကို ဒါေၾကာင့္မို႔ အရွံဳး မခံနဲ႔ေနာ္.. အျမဲတမ္း ျပံဳးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာ..
တဏွာဆိုတဲ့ သေဘာတရားက တျခား မဟုတ္ဘူး.. ေပၚတဲ့အာရံု၊ ျမင္ဖူးတဲ့ အဆင္း၊ ၾကားဖူးတဲ့ အသံ၊ နံဖူးတဲ့ အနံ႔၊ စားဖူးတဲ့ အရသာ၊ ေတြ႔ဖူးတဲ့ အေတြ႔အထိ.. ပံုရိပ္ေတြ ပါပဲေနာ္.. အဲဒါကို အေကာင္အထည္ ထင္လိုက္တဲ့ ဒိ႒ိရွိေတာ့မွ.. ငါထင္ေတာ့မွ တဏွာက ဆက္တာ.. သေဘာေပါက္လား.. သူ႔သေဘာတရား အမွန္ကေတာ့ ကာလနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး တရိပ္ရိပ္နဲ႔ ကုန္ဆံုးဖို႔ ေပၚလာတာ.. ေပ်ာက္ဖို႔ ေပၚတာ.. စကားေျပာတာ ပါလား.. မပါဘူး.. ေတာင္းဆိုခ်က္ ရွိပါ့မလား.. မရွိဘူးေနာ္.. အဲဒီအတိုင္း သိေနမယ္ဆိုရင္ ဒါက ၀ိမုတၱိ ေခၚတယ္.. အနာဂတ္လည္း မဟုတ္၊ အတိတ္ေကာ ဟုတ္လား.. မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ပစၥဳပၸန္ေကာ တင္လား.. လြတ္ေျမာက္ေနတယ္.. အဲဒီေရာက္ေအာင္ သြားဖို႔ကို ဘုရားက သင္တာ.. နားလည္ၿပီေနာ္.. ဒါ အဓိက သာသနရဲ႕အႏွစ္ပဲလို႔ ဘုရားက ဆံုးမတာ.. ဒါကလိုရင္းပဲလို႔ ဘုရားက အမိန္႔ရွိတာ.. ေဒ၀ဒတ္ႀကီးက အဲဒီ လိုရင္း မေရာက္ဘဲနဲ႔ စ်ာဥ္အဘိဉာဥ္မွာ ေသာင္တင္ၿပီးေတာ့ ငရဲ က်သြားတာကိုး.. သေဘာေပါက္လား.. နားလည္တယ္ေနာ္.. ဒီအဆင့္ေရာက္မွ စိတ္ခ်ရမွာ.. သီလမွာ တင္လည္းပဲ အႏွစ္ ေရာက္ပ့ါမလား.. မေရာက္.. သို႔ေသာ္ သီလသည္ သာသနာရဲ႕အသက္ဆုိေတာ့ ေစာင့္စည္းရမယ္ေနာ္.. လုပ္ငန္းခြင္မွာေတာ့ ဒါ အေပြး ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လို႔ မွတ္ထားရမွာ.. သီလ မာနလည္း မထားရဘူးေနာ္..
ပိုင္းေလာ့ ဆရာေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ ကိေလသ သံေယာဇဥ္ဆယ္ပါး ပယ္ပံု တရားေတာ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေရးသား ပူေဇာ္ပါသည္..။ အျဖဴေရာင္ေမတၱာ (http://www.apymt.com/2010/07/blog-post_11.html) မွ ထပ္ဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၂)
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၄)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Sunday, August 22, 2010
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆားေတာင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေထရုပတၱိႏွင့္ ကိုယ္ေတြ ့ျဖစ္ရပ္မ်ား
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဆားေတာင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၏ ေထရုပတၱိေတာ္
Biography Of Ven. Sar Taung Sayadawgyi
(ကိုေက်ာ္ေဇလွ (http://www.dhammaknowledge.co.cc) ထံမွ အီးေမးလ္ျဖင့္လက္ခံရရွိတဲ့ဖိုင္ကို ျပန္လည္ေ၀မွ်ပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ )
ဆရာေတာ္ၾကီး၏ အႏၱိမစ်ာပနပံုေတာ္မ်ားႏွင့္ ဗီြဒီယိုကလစ္ဖိုင္မ်ား
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Saturday, August 21, 2010
သာေရာပမသုတ္ (အကာပယ္ပစ္ အႏွစ္ကိုရွာ) (အပိုင္း ၂)
၁ဝ - စူဠသာေရာပမသုတ္
၃၁၂။ အကြ်နု္ပ္သည္ ဤသို ့ ၾကားနာခဲ့ရပါသည္ -
အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ပိဂၤလေကာစၧပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားသို ့ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားနွင့္အတူ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ နႈတ္ဆက္ စကား ေျပာဆို၏၊ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆို ျပီးဆံုး ေစ၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနေသာ ပိဂၤလေကာစၧ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤသို ့ ေလွ်ာက္၏-
''အသွ်င္ေဂါတမ တပည့္အေပါင္းနွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ဂိုဏ္းနွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ဂိုဏ္းဆရာျဖစ္ကုန္ေသာ ထင္ရွား ကုန္ေသာ ေက်ာ္ေစာ ကုန္ေသာ အယူဝါဒကို တီထြင္သူ ျဖစ္ကုန္ေသာ သူေတာ္ေကာင္း ဟု လူအမ်ားက သမုတ္ထားသူ ျဖစ္ကုန္ေသာ ပူရဏကႆပ, မကၡလိေဂါသလ, အဇိတေကသကမၺလ, ပကုဓကစၥာယန, ေဗလဋၭသား သဥၥယ, နာဋသား နိကဏၭ ဟူေသာ သမဏျဗာဟၼဏတို ့သည္ရိွကုန္၏။ ထိုသူ အားလံုးတို ့သည္ မိမိတို ့ ဝန္ခံသည့္ အတိုင္း သိပါကုန္ သေလာ၊ အားလံုးတို့သည္ပင္မသိဘဲ ရိွပါကုန္ သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ သိပါကုန္ သေလာ၊ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ မသိပါကုန္သေလာ'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။
ပုဏၰား ''ထိုသူအားလံုးတို ့သည္ မိမိတို ့ ဝန္ခံသည့္အတိုင္း သိပါကုန္ သေလာ၊ အားလံုးတို ့သည္ပင္လွ်င္ မသိဘဲ ရိွပါကုန္ သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ သိပါကုန္ သေလာ၊ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ မသိပါကုန္သေလာ'' ဟု ေမးေလွ်ာက္ျခင္းသည္ မသင့္ေလ်ာ္။ ရိွေစဦး ပုဏၰား သင့္အား တရား ေဟာအံ့၊ ထိုတရားကို နာေလာ့၊ ေကာင္းစြာ နာေလာ့၊ ေဟာၾကားအံ့ ဟု (မိန္ ့ေတာ္ မူ၏)။ ''အသွ်င္ ေကာင္းပါျပီ'' ဟုပိဂၤလေကာစၧ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကား ေလွ်ာက္ထားေလေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ (ဆိုလတၲံ့ေသာ) ဤတရားကို ေဟာေတာ္မူ၏ -
၃၁၃။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကိုလြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို့ ေျပာဆို ရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကိုရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ရိွ ျပည့္တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၄။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၅။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကိုအလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၆။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကိုအလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကုိ လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၇။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟုသိလ်က္ ဖဲခြါသြား ရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို သိ၏၊ အကာကို သိ၏၊ အခံြကို သိ၏၊ အေပြးကို သိ၏၊ အခက္ အရြက္ကို သိ၏။ ထိုသို ့ သိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ အပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု သိလ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ ရမည့္အကိ်ဳးကိုလည္း ခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၈။ ပုဏၰား ဤအတူ ပင္လွ်င္ ဤသာသနာေတာ္၌ အခိ်ဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲျခင္း အနိွပ္စက္ ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ'ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြာ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ျပည့္စံုသူလည္း ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ ''ငါသည္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား မထင္ရွားကုန္၊ တန္ခိုး အာနုေဘာ္ နည္းကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩသယသာ ရိွ၍အဆံုးအမကို ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
၃၁၉။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခိ်ဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္းတန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ ရဟန္းျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကို မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန့္ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ ''ငါသည္ အက်င့္သီလ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ေကာင္းေသာ တရားရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါး ကုန္ေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား အက်င့္သီလ မရိွသူ ယုတ္ညံ့ေသာ တရားရိွသူ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍သူတစ္ပါး ကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာတစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယသာ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
၃၂ဝ။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြာ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကို မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုမျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စုျံခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလို ဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ ''ငါသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ အာရံုတစ္ခုတည္း၌ တည္တံ့ေသာ စိတ္ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို့သည္ကားတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ မရိွသူ တုန္လႈပ္ ပံ့်လြင့္ေသာ စိတ္ရိွသူတို ့ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္း လည္းမရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္ အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြား၏။ ထိုသူသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟုေဟာၾကား၏။
၃၂၁။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း။ပ။ ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစျပန္၏။ ထိုသူသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကိုမ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလို ဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စုျံခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၏၊ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္တံ့ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ ''ငါသည္ သိျမင္လ်က္ ေန၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား မသိမျမင္ဘဲ ေနကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း နိွမ့္ခ်ေပ၏။ ထိုဉာဏ္ အျမင္ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ရိွ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
၃၂၂။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္းတန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုမျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။
ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန့္ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ကို စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္းမနိွမ့္ခ်ေပ။ ဉာဏ္ အျမင္ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို့ကို မ်က္ေမွာက္ျပုျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။
၃၂၃။ ပုဏၰား အဘယ္ တရားတို ့သည္ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ကုန္သနည္း၊ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တို ့မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ အကုသိုလ္တရားတို ့မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ ၾကံစည္ျခင္း 'ဝိတက္'နွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျခင္း 'ဝိစာရ'နွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ (နီဝရဏ) ကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ၊ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ' ရိွေသာ ပဌမဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ဝိတက္ ဝိစာရ ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ မိမိသနၲာန္၌ စိတ္ကိုၾကည္လင္ ေစတတ္ေသာ၊ စိတ္တည္ၾကည္ျခင္း 'သမာဓိ'ကို ျဖစ္ပြား ေစတတ္ေသာ၊ ၾကံစည္ျခင္း 'ဝိတက္'မရိွေသာ၊ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျခင္း 'ဝိစာရ' မရိွေသာ၊ တည္ၾကည္ျခင္း 'သမာဓိ' ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ၊ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ' ရိွေသာ ဒုတိယဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ကို မတပ္မက္ျခင္းေၾကာင့္ ေအာက္ေမ့ျခင္း 'သတိ' ဆင္ျခင္ျခင္း 'သမၸဇဥ္' နွင့္ ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍ လ်စ္လ်ဴရႈလ်က္ ေန၏၊ ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ'ကိုလည္း ကိုယ္ျဖင့္ ခံစား၏၊ အၾကင္ တတိယဈာန္ေျကာင့္ ထိုသူကို ''လ်စ္လ်ဴရႈသူ သတိရိွသူ ခ်မ္းသာစြာ ေနေလ့ရိွသူ'' ဟု အရိယာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေျပာၾကား ကုန္၏၊ ထိုတတိယဈာန္သို ့ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲကို ပယ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဝမ္းသာျခင္း နွလံုး မသာျခင္းတို ့၏ ေရွးဦးက ပင္လွ်င္ ခ်ဳပ္နွင့္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မရိွေသာ ဥေပကၡာေၾကာင့္ ျဖစ္သည့္ သတိ၏ စင္ၾကယ္ျခင္း ရိွေသာ စတုတၴဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ရူပ သညာတို ့ကို လြန္ေျမာက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္မႈ 'ပဋိဃ' သညာတို ့ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ အမိ်ဳးမိ်ဳးေသာ သညာ 'နာနတၲသညာ' တို ့ကို နွလံုးမသြင္းျခင္းေၾကာင့္ ''ေကာင္းကင္သည္ အဆံုးမရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) အာကာသာနဥၥာယတနဈာန္သို ့ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ အာကာသာနဥၥာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ''ဝိညာဏ္သည္ အဆံုးမရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) ဝိညာဏဥၥာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ဝိညာဏဥၥာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ''တစ္စံုတစ္ခုမွ် မရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) အာကိဥၥညာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ အာကိဥၥညာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ေနဝသညာနာသညာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ေနဝသညာနာသညာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ မွတ္သိျခင္း ခံစားျခင္းတို့ ခ်ဳပ္ရာ (နိေရာဓသမာပတ္) ကို ျပည့္စံုေစ၍ ေန၏။ ထိုရဟန္းအားပညာျဖင့္လည္း ျမင္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါ တရားတို ့သည္ ကုန္ခန္း ကုန္၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ အထူးသျဖင့္လည္း သာလြန္၏၊ အထူးသျဖင့္လည္း မြန္ျမတ္၏။ ပုဏၰား ဤတရားတို ့သည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္၏။
၃၂၄။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ဟု သိလ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကို ခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂိၢဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
ပုဏၰား ဤသို ့လွ်င္ ဤသာသနာေတာ္သည္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈအတြက္ မဟုတ္ေပ၊ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ၊ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ၊ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ ဟူေသာအကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ။ ပုဏၰား အၾကင္ မပ်က္စီးေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္) သည္ ရိွ၏၊ ဤသာသနာေတာ္သည္ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္)အတြက္သာ ျဖစ္၏၊ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္) သည္ အနွစ္ အသားေပတည္း၊ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္)သည္ အဆံုး (ပန္းတိုင္) ေပတည္းဟု (မိန္ ့ေတာ္မူ၏)။
ဤသို့ မိန္ ့ေတာ္ မူေသာ္ ပိဂၤလေကာစၧပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား- ''အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ နွစ္သက္ဖြယ္ ရိွပါေပ၏။ အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ နွစ္သက္ဖြယ္ရိွပါေပ၏။ပ။ အသွ်င္ ေဂါတမ အကြ်နု္ပ္ကို ယေန ့မွ စ၍ အသက္ထက္ဆံုး (ရတနာသံုးပါးကို) ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာ ဟု မွတ္ေတာ္မူပါ ဟု ေလွ်ာက္ၾကား၏။
အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာဝတၴိျပည္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အရံျဖစ္ေသာ ေဇတဝန္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုး ေနေတာ္မူ၏။ ထိုအခါ ပိဂၤလေကာစၧပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားသို ့ ခ်ဥ္းကပ္၍ ျမတ္စြာဘုရားနွင့္အတူ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ နႈတ္ဆက္ စကား ေျပာဆို၏၊ ဝမ္းေျမာက္ဖြယ္ အမွတ္ရဖြယ္ စကားကို ေျပာဆို ျပီးဆံုး ေစ၍ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေန၏၊ တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ ထိုင္ေနေသာ ပိဂၤလေကာစၧ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဤသို ့ ေလွ်ာက္၏-
''အသွ်င္ေဂါတမ တပည့္အေပါင္းနွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ဂိုဏ္းနွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ဂိုဏ္းဆရာျဖစ္ကုန္ေသာ ထင္ရွား ကုန္ေသာ ေက်ာ္ေစာ ကုန္ေသာ အယူဝါဒကို တီထြင္သူ ျဖစ္ကုန္ေသာ သူေတာ္ေကာင္း ဟု လူအမ်ားက သမုတ္ထားသူ ျဖစ္ကုန္ေသာ ပူရဏကႆပ, မကၡလိေဂါသလ, အဇိတေကသကမၺလ, ပကုဓကစၥာယန, ေဗလဋၭသား သဥၥယ, နာဋသား နိကဏၭ ဟူေသာ သမဏျဗာဟၼဏတို ့သည္ရိွကုန္၏။ ထိုသူ အားလံုးတို ့သည္ မိမိတို ့ ဝန္ခံသည့္ အတိုင္း သိပါကုန္ သေလာ၊ အားလံုးတို့သည္ပင္မသိဘဲ ရိွပါကုန္ သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ သိပါကုန္ သေလာ၊ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ မသိပါကုန္သေလာ'' ဟု (ေလွ်ာက္၏)။
ပုဏၰား ''ထိုသူအားလံုးတို ့သည္ မိမိတို ့ ဝန္ခံသည့္အတိုင္း သိပါကုန္ သေလာ၊ အားလံုးတို ့သည္ပင္လွ်င္ မသိဘဲ ရိွပါကုန္ သေလာ၊ သို ့မဟုတ္ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ သိပါကုန္ သေလာ၊ အခ်ိဳ ့တို ့သည္ မသိပါကုန္သေလာ'' ဟု ေမးေလွ်ာက္ျခင္းသည္ မသင့္ေလ်ာ္။ ရိွေစဦး ပုဏၰား သင့္အား တရား ေဟာအံ့၊ ထိုတရားကို နာေလာ့၊ ေကာင္းစြာ နာေလာ့၊ ေဟာၾကားအံ့ ဟု (မိန္ ့ေတာ္ မူ၏)။ ''အသွ်င္ ေကာင္းပါျပီ'' ဟုပိဂၤလေကာစၧ ပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ျပန္ၾကား ေလွ်ာက္ထားေလေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ (ဆိုလတၲံ့ေသာ) ဤတရားကို ေဟာေတာ္မူ၏ -
၃၁၃။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကိုလြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို့ ေျပာဆို ရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကိုရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ရိွ ျပည့္တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၄။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၅။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကိုအလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၆။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြားရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို မသိ၊ အကာကို မသိ၊ အခံြကို မသိ၊ အေပြးကို မသိ၊ အခက္ အရြက္ကို မသိ၊ ထိုသို ့ မသိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကိုအလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကုိ လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၇။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟုသိလ်က္ ဖဲခြါသြား ရာ၏။ ထိုသူကို မ်က္စိ အျမင္ ရိွေသာ ေယာက်ာ္းသည္ ျမင္၍ ဤသို ့ ေျပာဆိုရာ၏၊ ''ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ စင္စစ္ အနွစ္ကို သိ၏၊ အကာကို သိ၏၊ အခံြကို သိ၏၊ အေပြးကို သိ၏၊ အခက္ အရြက္ကို သိ၏။ ထိုသို ့ သိေသာေၾကာင့္ သာလွ်င္ အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ဤအသွ်င္ ေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ အပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု သိလ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ ရမည့္အကိ်ဳးကိုလည္း ခံစားရ လတၲံ ့'' ဟု (ေျပာဆိုရာ၏)။
၃၁၈။ ပုဏၰား ဤအတူ ပင္လွ်င္ ဤသာသနာေတာ္၌ အခိ်ဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲျခင္း အနိွပ္စက္ ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ'ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြာ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ျပည့္စံုသူလည္း ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ ''ငါသည္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား မထင္ရွားကုန္၊ တန္ခိုး အာနုေဘာ္ နည္းကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩသယသာ ရိွ၍အဆံုးအမကို ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာလွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ရိွေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍ သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္, အေပြးကို လြန္၍ သာလွ်င္ အခက္ အရြက္ကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
၃၁၉။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခိ်ဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္းတန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ ရဟန္းျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကို မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန့္ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ ''ငါသည္ အက်င့္သီလ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ေကာင္းေသာ တရားရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါး ကုန္ေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား အက်င့္သီလ မရိွသူ ယုတ္ညံ့ေသာ တရားရိွသူ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍သူတစ္ပါး ကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာတစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယသာ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္, အခံြကို လြန္၍ သာလွ်င္ အေပြးကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြာသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
၃၂ဝ။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြာ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကို မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုမျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စုျံခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလို ဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ ''ငါသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ ရိွသူ ျဖစ္၏၊ အာရံုတစ္ခုတည္း၌ တည္တံ့ေသာ စိတ္ရိွသူ ျဖစ္၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို့သည္ကားတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ မရိွသူ တုန္လႈပ္ ပံ့်လြင့္ေသာ စိတ္ရိွသူတို ့ ျဖစ္ကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုကား နိွမ့္ခ်၏။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္း လည္းမရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ ရိွေပ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္, အကာကို လြန္၍သာလွ်င္ အခံြကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါ သြား၏။ ထိုသူသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟုေဟာၾကား၏။
၃၂၁။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း။ပ။ ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္း တန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို ့ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစျပန္၏။ ထိုသူသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကိုမ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလို ဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စုျံခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၏၊ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္တံ့ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူ ျဖစ္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ ''ငါသည္ သိျမင္လ်က္ ေန၏၊ ငါမွ တစ္ပါးေသာ အျခား ရဟန္းတို ့သည္ကား မသိမျမင္ဘဲ ေနကုန္၏'' ဟု မိမိကိုယ္ကို ျမွင့္တင္၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း နိွမ့္ခ်ေပ၏။ ထိုဉာဏ္ အျမင္ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို မျဖစ္ေစ၊ အားထုတ္ျခင္းလည္း မရိွ၊ တြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလိုအဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ရိွ၏။
ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို လြန္၍ သာလွ်င္ အကာကို ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ ဟု ထင္မွတ္လ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကိုလည္း မခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂၢိဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
၃၂၂။ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ အခ်ိဳ ့ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ''(ပဋိသေႏၶတည္ေန) ျဖစ္ပြားျခင္း အိုျခင္း ေသျခင္း ပူေဆြးျခင္း ငိုေၾကြးျခင္း ကိုယ္ဆင္းရဲျခင္း စိတ္ဆင္းရဲျခင္း ျပင္းစြာ ပင္ပန္းျခင္းတို ့က လႊမ္းမိုး ဖိစီး ထားေသာေၾကာင့္ ဆင္းရဲ ဒုကၡတြင္းသို ့ သက္ဝင္ ေလွ်ာက်လ်က္ ဆင္းရဲ အနိွပ္စက္ခံေနရ၏။ ခ်မ္းသာ မဖက္ေသာ ဤဆင္းရဲ အစုကို ကုန္ဆံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ဖို ့ရန္ ထင္ရွား ျဖစ္ေကာင္းတန္ရာ၏'' ဟု ယံုၾကည္ျခင္း 'သဒၶါ' ျဖင့္ လူ့ေဘာင္မွ ထြက္ခြါ၍ ရဟန္းေဘာင္၌ ရဟန္း ျပဳ၏။ ထိုသူသည္ ဤကဲ့သို့ ရဟန္း ျပဳျပီးေနာက္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာကို ျဖစ္ေစ ျပန္၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ စိတ္တိုင္း မက်သျဖင့္ အၾကံအစည္ မျပည့္စံုသူ ျဖစ္ခဲ့၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုလာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာအလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုး အမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုအက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကိုမျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ အက်င့္ သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္မြန္ျမတ္ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္းထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။
ထိုရဟန္းသည္ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုတည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္းျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္း မနိွမ့္ခ်ေပ။ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္ေသာ တစ္ပါးေသာတရားတို ့ကို မ်က္ေမွာက္ ျပဳျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန့္ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။ ထိုရဟန္းသည္ (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ကို ရ၏။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ကို စိတ္တိုင္းက် ျဖစ္၍ အၾကံအစည္ ျပည့္စံုသူကား မဟုတ္ေပ။ ထိုရဟန္းသည္ ထိုဉာဏ္ အျမင္ျဖင့္ မိမိကိုယ္ကို မျမွင့္တင္ မူ၍ သူတစ္ပါးကိုလည္းမနိွမ့္ခ်ေပ။ ဉာဏ္ အျမင္ထက္လည္း သာလြန္ မြန္ျမတ္ေသာ တစ္ပါးေသာ တရားတို့ကို မ်က္ေမွာက္ျပုျခင္းငွါ အလိုဆႏၵကို ျဖစ္ေစ၏၊ အားလည္း ထုတ္၏၊ မတြန္ ့ဆုတ္ေသာ အလို အဇၩာသယ ရိွ၍ အဆံုးအမကိုလည္း ေလ်ာ့ရဲစြာ ယူေလ့ မရိွေပ။
၃၂၃။ ပုဏၰား အဘယ္ တရားတို ့သည္ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ကုန္သနည္း၊ ပုဏၰား ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမဂုဏ္တို ့မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ အကုသိုလ္တရားတို ့မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ ၾကံစည္ျခင္း 'ဝိတက္'နွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျခင္း 'ဝိစာရ'နွင့္ တကြ ျဖစ္ေသာ၊ (နီဝရဏ) ကင္းဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ၊ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ' ရိွေသာ ပဌမဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ဝိတက္ ဝိစာရ ျငိမ္းျခင္းေၾကာင့္ မိမိသနၲာန္၌ စိတ္ကိုၾကည္လင္ ေစတတ္ေသာ၊ စိတ္တည္ၾကည္ျခင္း 'သမာဓိ'ကို ျဖစ္ပြား ေစတတ္ေသာ၊ ၾကံစည္ျခင္း 'ဝိတက္'မရိွေသာ၊ သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ျခင္း 'ဝိစာရ' မရိွေသာ၊ တည္ၾကည္ျခင္း 'သမာဓိ' ေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ၊ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ' ရိွေသာ ဒုတိယဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ နွစ္သိမ့္ျခင္း 'ပီတိ' ကို မတပ္မက္ျခင္းေၾကာင့္ ေအာက္ေမ့ျခင္း 'သတိ' ဆင္ျခင္ျခင္း 'သမၸဇဥ္' နွင့္ ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍ လ်စ္လ်ဴရႈလ်က္ ေန၏၊ ခ်မ္းသာျခင္း 'သုခ'ကိုလည္း ကိုယ္ျဖင့္ ခံစား၏၊ အၾကင္ တတိယဈာန္ေျကာင့္ ထိုသူကို ''လ်စ္လ်ဴရႈသူ သတိရိွသူ ခ်မ္းသာစြာ ေနေလ့ရိွသူ'' ဟု အရိယာပုဂၢိဳလ္တို ့သည္ ေျပာၾကား ကုန္၏၊ ထိုတတိယဈာန္သို ့ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ခ်မ္းသာ ဆင္းရဲကို ပယ္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဝမ္းသာျခင္း နွလံုး မသာျခင္းတို ့၏ ေရွးဦးက ပင္လွ်င္ ခ်ဳပ္နွင့္ျခင္းေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မရိွေသာ ဥေပကၡာေၾကာင့္ ျဖစ္သည့္ သတိ၏ စင္ၾကယ္ျခင္း ရိွေသာ စတုတၴဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ရူပ သညာတို ့ကို လြန္ေျမာက္ျခင္းေၾကာင့္ ထိခိုက္မႈ 'ပဋိဃ' သညာတို ့ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ အမိ်ဳးမိ်ဳးေသာ သညာ 'နာနတၲသညာ' တို ့ကို နွလံုးမသြင္းျခင္းေၾကာင့္ ''ေကာင္းကင္သည္ အဆံုးမရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) အာကာသာနဥၥာယတနဈာန္သို ့ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ အာကာသာနဥၥာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ''ဝိညာဏ္သည္ အဆံုးမရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) ဝိညာဏဥၥာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ဝိညာဏဥၥာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ''တစ္စံုတစ္ခုမွ် မရိွ'' ဟု (စီးျဖန္းကာ) အာကိဥၥညာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ထက္ သာလြန္မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ အာကိဥၥညာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ ေနဝသညာနာသညာယတနဈာန္သို ့ ေရာက္၍ ေန၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ)ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္၏။
ပုဏၰား တစ္ဖန္ ထို ့ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ အလံုးစံုေသာ ေနဝသညာနာသညာယတနဈာန္ကို လြန္ေျမာက္၍ မွတ္သိျခင္း ခံစားျခင္းတို့ ခ်ဳပ္ရာ (နိေရာဓသမာပတ္) ကို ျပည့္စံုေစ၍ ေန၏။ ထိုရဟန္းအားပညာျဖင့္လည္း ျမင္ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါ တရားတို ့သည္ ကုန္ခန္း ကုန္၏။ ပုဏၰား ဤတရားသည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ အထူးသျဖင့္လည္း သာလြန္၏၊ အထူးသျဖင့္လည္း မြန္ျမတ္၏။ ပုဏၰား ဤတရားတို ့သည္လည္း (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္ အျမင္ထက္ သာလြန္ မြန္ျမတ္ ကုန္၏။
၃၂၄။ ပုဏၰား ဥပမာေသာ္ကား အနွစ္ကို အလိုရိွ၍ အနွစ္ကို ရွာမီွးေသာ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ရွာ လွည့္လည္ေသာ္ အနွစ္ ျပည့္၍ တည္ေသာ သစ္ပင္ၾကီး၏ အနွစ္ကို သာလွ်င္ ျဖတ္ယူ၍ အနွစ္ဟု သိလ်က္ ဖဲခြါသြား၏။ ထိုေယာက်ာ္းသည္ အနွစ္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အကိ်ဳးကို ခံစားရ လတၲံ ့။ ပုဏၰား ငါသည္ ဤပုဂိၢဳလ္ကို ထို ့ပမာနွင့္ အလားတူသူ ဟု ေဟာၾကား၏။
ပုဏၰား ဤသို ့လွ်င္ ဤသာသနာေတာ္သည္ လာဘ္သပ္ပကာ အေက်ာ္အေစာ ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈအတြက္ မဟုတ္ေပ၊ အက်င့္သီလနွင့္ ျပည့္စံုျခင္း ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ၊ တည္ၾကည္ျခင္း သမာဓိ ဟူေသာ အကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ၊ (ဒိဗၺစကၡဳ) ဉာဏ္အျမင္ ဟူေသာအကိ်ဳးရိွမႈ အတြက္လည္း မဟုတ္ေပ။ ပုဏၰား အၾကင္ မပ်က္စီးေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္) သည္ ရိွ၏၊ ဤသာသနာေတာ္သည္ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္)အတြက္သာ ျဖစ္၏၊ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္) သည္ အနွစ္ အသားေပတည္း၊ ဤမပ်က္စီး နိုင္ေသာ စိတ္လြတ္ေျမာက္မႈ (အရဟတၲဖိုလ္)သည္ အဆံုး (ပန္းတိုင္) ေပတည္းဟု (မိန္ ့ေတာ္မူ၏)။
ဤသို့ မိန္ ့ေတာ္ မူေသာ္ ပိဂၤလေကာစၧပုဏၰားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား- ''အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ နွစ္သက္ဖြယ္ ရိွပါေပ၏။ အသွ်င္ေဂါတမ (တရားေတာ္သည္) အလြန္ နွစ္သက္ဖြယ္ရိွပါေပ၏။ပ။ အသွ်င္ ေဂါတမ အကြ်နု္ပ္ကို ယေန ့မွ စ၍ အသက္ထက္ဆံုး (ရတနာသံုးပါးကို) ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ေသာ ဥပါသကာ ဟု မွတ္ေတာ္မူပါ ဟု ေလွ်ာက္ၾကား၏။
ဆယ္ခုေျမာက္ စူဠသာေရာပမသုတ္ျပီး၏။
၃ - ၾသပမၼ၀ဂ္
မဇၥ်ိမနိကာယ္ - မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္ ျမန္မာျပန္
၃ - ၾသပမၼ၀ဂ္
မဇၥ်ိမနိကာယ္ - မူလပဏၰာသပါဠိေတာ္ ျမန္မာျပန္
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
The mind that made your problems
The mind that made your problems.
The following is a personal note from the respected Sayadaw U Jotika to one of his followers regarding a life that has many problems.
** ** **
You are right when you said, “Life is full of problems.”
Life is full of problems.
From the time you are born, you have problems. Problems are natural. We just need to find the best ways to solve them.
There are natural problems and man made problems.
For natural problems we find natural ways to solve them.
But we are making problems. How do we solve problems that we are making?
First we must see clearly that we are making these problems.
The mind that makes problems and the mind that sees we are making problems are not the same type of mind.
- The mind that makes problems has no awareness/ mindfulness, no wisdom.
- The mind that sees that we are making problems has awareness and wisdom.
We cannot solve the problem with the same type of mind that made it.
We need a mind that is mindful and therefore wise to see the problem and solve it.
When we see that the mind is making problems – just seeing it solves most of the problems. When we don’t make problems we have only natural problems to solve. Then we will find that more than 90% of the problems are gone. Just because we are not making them anymore.
With the rest of the 10% of the problems to solve, we are not so burdened anymore. We can solve them or just live with them.
If you are carrying 100 pounds and then you drop 90 pounds, with only 10 pounds to carry now, you are not so burdened. You can carry it.
With a mind that does not create more unnecessary problems, life is not so burdensome. You can travel very light.
There are two kinds of burdens.
The burden of the body. And the burden of the defilements.
We need to keep the body healthy. So, we eat, we protect our body from excess heat or excess cold. We rest when we are tired. We sleep. When we get sick we get medical treatment. All that is burden of the body. But it has a limit.
Healthy food is not so expensive.
It is unhealthy food which is more expensive. Cigarettes are very expensive. Wine is very expensive. And many other things which we don’t need to eat or drink or use are very expensive. Clothes that keep you healthy are not so expensive.
We can stay healthy without much difficulty. With modern medical treatment it is not difficult to cure most of the diseases.
But the burden of the defilements have no limit.
Greed has no limit. We can never really satisfy greed. No matter what we do to satisfy greed it is never enough. Only wisdom can put a limit to greed.
Greed cannot solve the problem it has created. It is a mind without greed that can solve the problems greed has created.
Pride, conceit, anger, envy, jealousy all create problems.
Anger cannot solve the problems it has created. It is a mind without anger that can solve the problems anger has created.
Pride cannot solve the problems it has created. Envy, jealousy cannot solve the problems they have created.
A mind without greed, anger, pride, envy, jealousy, a mind that is mindful and wise can see the problems clearly and solve them too.
Therefore to live a good life,
to live a life which is not so burdensome; to travel light,
to live with joy, we must live mindfully.
When you are mindful you are more creative in living.
Mindful living is the best way of living.
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
The Full Moon Day Of Vaso
The full moon day of Vaso is one of the most important days for Buddhists. We Buddhists regard this day as the auspicious and noble day. Why do we Buddhists regard this day as the auspicious and noble day? It has four reasons:
(1) On this day Queen Mahamaya was pregnant with Bodhisatta(Ba Yar Laung),
(2) On this day Siddhattha Bodhisatta went to the forest to search for the truth for His own sake or convenience but for the sake of suffering humanity,
(3) On this day the Buddha preached Dhammacakkapavattana Sutta and Anattalakkhana Sutta to Devas(gods) and Brahmanas leading His five friends, sush as Koddanna, Vappa, Baddaya, Mahanan, and Assaji and,
(4) On this day Buddhist monks go into the rains retreat.
That’s why we Buddhists regard this day as the auspicious and noble day. On this special day, Buddhists offer food, shelter, robes and medicines to the monks who are going into the rains retreat. And then, on this day Buddhists offer food, fragrant sticks, candles, water, flowers, cakes, various kinds of fruit, golden robes and so on and so forth to pagodas and the images of the Buddha. Some Buddhist count beads and practice meditation by honouring the Buddha on this day. Thus, I admonish all Buddhists “Please do good deeds from this day on.”
Therefore I conclude my Dhamma message while I wish “May all of you be the noble persons who can support the Buddha’s Sasana and finally attain to Nibbana which is free suffering!
With Infinite Metta
Yours in Dhamma
Ashin Javana
University of Pune, Pune City, India
http://ashinjavana.blogspot.com
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
Subscribe to:
Posts (Atom)
