ကၽြႏု္ပ္ေတြ ့ေသာ စိတ္သဘာ၀ (၄)
စိတ္သဘာ၀ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ကၽြႏ္ုပ္၏ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဖတ္႐ႈသူတိုင္း စိတ္၀င္စားၾကေသာ္လည္း အခ်ိဳ ့မွာ ဤႏွယ္ ထိုႏွယ္ အျပစ္ဆိုခ်င္ၾက၍၊ အခ်ိဳ ႔ကလည္း ခ်ီးက်ဴးေသာစာမ်ား ေပးပို ့ၾကပါေပသည္။ အျပစ္ဆိုခ်င္သူအခ်ိဳ ႔မွာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ဖတ္႐ႈျခင္းမဟုတ္။ သူေျပာ လူေျပာႏွင့္ နားစြန္နားဖ်ားၾကားရာမွ ေ၀ဖန္ၾကျခင္းျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုသို ့ေသာလူမ်ားအား မဂၢဇင္းစာအုပ္ကို ထုတ္ငွား၍ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ဖို ့ တိုက္တြန္းသည္တြင္ ေက်နပ္သူတို ့သာ မ်ားၾကေပသည္။ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈေထာက္ခံသူမ်ားအနက္ ဓမၼစရိယ စာေမးပြဲေအာင္ျပီး အျခားေသာနည္းျဖင့္ ႏွစ္လတိုင္တိုင္ တရားအားထုတ္ခဲ့ဖူးသည္ စာခ်ပုဂၢိဳလ္ၾကီးတစ္ပါး၏ ခ်ီးက်ဴးျခင္းခံရသည္မွာ အားအရဆံုး၊ အျမတ္ႏိုးဆံုးျဖစ္၍ “လူမိုက္တစ္ေသာင္းကဲ့ရဲ ႔ေရွာင္လည္း၊ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ခ်ီးမြမ္းေပ်ာက္” ဟူေသာစကားကို သတိရမိပါေတာ့သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီး၏ ခ်ီးက်ဴးပံုကို ေဖာ္ထုတ္ေရးသားရလွ်င္ ၾကြား၀ါသည္ဟူ၍ပင္ ထင္ၾကမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ မေဖာ္ျပဘဲ ထားလိုက္ပါေတာ့သည္။
သမထအလုပ္ထက္ ခဲယဥ္းျခင္း
သေဘာက်သျဖင့္ ဘယ္ကဲ့သို ့ အားထုတ္ရပါမည္နည္းဟု ေမးၾကျမန္းၾက စံုစမ္းၾကေသာ စာမ်ားလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လက္ခံရရွိေပရာ၊ ဤေနရာမွပင္ ေျဖၾကားရေတာ့မည္။ ေဆာင္းပါးသံုးပုဒ္အနက္ (၁) နံပါတ္ ေဆာင္းပါးကို ေသခ်ာစြာဖတ္႐ႈလွ်င္ အားထုတ္ပံု အားထုတ္နည္းအေၾကာင္းကို သေဘာေပါက္ႏိုင္ေလာက္ေပသည္။ (၂) နံပါတ္ေဆာင္းပါးတြင္လည္း အိပ္မက္ေလာကႏွင့္ ဒိ႒ေလာကအေၾကာင္း ေဖာ္ျပပါရွိရာ ၄င္းသည္လည္း အားထုတ္ေရးအတြက္ အေထာက္အပ့ံျဖစ္ေစႏိုင္ေလာက္ေပသည္။ အေရးတၾကီး ၾကိဳးစားရမည္မွာ အားထုတ္သည့္အခ်ိန္အပိုင္းအျခားတြင္ အိပ္မက္ေလာကထဲသို ့ မေမ်ာပါေစဘဲ၊ ဒိ႒ေလာကထဲ၌ အခ်ိန္အမ်ားဆံုး ေနေစဖို ့ပင္ျဖစ္သည္။ သို ့ရာတြင္ ခ်က္ခ်င္းမျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္စရာ မဟုတ္ေခ်။ ပထမတြင္ ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္၊ ကူးခ်ည္ေျပာင္းခ်ည္ လုပ္ေနမည္သာ ျဖစ္၏။ ဒိ႒ေလာကထဲ၌ တစ္ဆက္တည္း ငါးမိနစ္ တည္ေနႏိုင္ဖို ့အတြက္ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ လေပါင္းမ်ားစြာ ေလ့က်င့္ယူရသည္။ ၁၅မိနစ္ တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေပရာ တစ္နာရီတည္ေရးအတြက္ ေလးငါးႏွစ္ခန္ ့ ေလ့က်င့္ယူခဲ့ရသည္။ ဤအလုပ္သည္ သမာဓိသက္သက္အလုပ္မဟုတ္။ သတိအလုပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။
သမထႏွင့္ ၀ိပႆနာ ျခားနားပံု
ရွင္းဦးအံ့။ ထြက္သက္၀င္သက္ကို စူးစိုက္၍ အာရံုျပဳရေသာ အာနပါန အလုပ္မ်ိဳးမွာ သမာဓိသက္သက္ (သမထ) အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္၍ အခ်ိန္ၾကာရွည္စြာ စူးစိုက္တည္ျငိမ္ေနႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ဖို ့ လြယ္ကူ၏။ ကၽြႏု္ပ္၏ လက္ေတြ ့မွာ ေလးငါးရက္ခန္ ့ ၾကိဳးစားရာတြင္ အျခားသို ့ အာရံုမေရာက္ေစဘဲ ထြက္သက္၀င္သက္ေပၚတြင္ခ်ည္း တစ္နာရီခန္ ့မွ် တည္ေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့၏။ အခ်ိဳ ႔လူမ်ားမွာ ဤမွ်မက စြမ္းၾကသည္ဟူ၍လည္း ၾကားရဖူး၏။ သို ့ရာတြင္ အိပ္မက္ေလာကထဲသို ့ မေရာက္ေစဘဲ၊ ဒိ႒ေလာကသက္သက္၌ တည္ေနႏိုင္ရန္မွာ ဤမွ်ေလာက္ မလြယ္ကူေခ်။ အေၾကာင္းမူကား အာနာပါနကမၼ႒ာန္းသည္ ‘သမာဓိ’ ဦးစီးေသာ သမထအလုပ္ျဖစ္၍ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံအလုပ္သည္ ‘သတိ’ဦးစီးေသာ ၀ိပႆနာအလုပ္ ျဖစ္ေပေသာေၾကာင့္တည္း။
လြယ္ေယာင္ႏွင့္ခက္ျခင္း
ထပ္၍ရွင္းဦးအံ့။ အာနာပါနအလုပ္ျဖစ္ေစ၊ ပထ၀ီကသိုဏ္းစေသာ အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေစ၊ ေလ့က်င့္သည့္အခါ စိတ္ကိုတစ္ခုေသာ အာရံု၌ ျမဲစြဲစြာ တည္ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရ၏။ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစေသာ ၀ိပႆနာအလုပ္မ်ိဳးမွာ တစ္ခုတည္းေသာအာရံု၌ (အေျခာက္တိုက္) ျငိမ္သက္စြာ တည္ေနဖို ့မဟုတ္။ ျမင္မႈၾကားမႈစေသာ ေပၚလာသမွ် အာရံုမ်ားကို သိရ၍ ထို ့ထက္ေက်ာ္လြန္မသြားေစရန္ သတိႏွင့္ေစာင့္ရျခင္းျဖစ္၏။ အာနာပါနစေသာ သမထအလုပ္မ်ိဳးမွာ စိတ္ကို ‘ခ်ည္တိုင္’ ျဖင့္ ဖမ္းထားရ၏။ ၀ိပႆနာအလုပ္မွာ ‘ခ်ည္တိုင္’ ဟူ၍ အတည္တက်မရွိေခ်။ ရုတ္တရတ္အားျဖင့္ ၾကည့္ေသာ္ တစ္ခုတည္းေသာအာရံု၌ စိတ္ကိုတည္ေစျခင္းသည္ သာ၍ခဲယဥ္းသည္ဟု မွတ္ထင္ရ၏။ စင္စစ္မွာ ‘ခ်ည္တိုင္’ျဖင့္ ဖမ္းထားရျခင္းထက္ စိတ္ကိုအလြတ္ထားျပီး သြားတိုင္းသြားတိုင္း သိရေသာအလုပ္သည္ သာ၍ခဲယဥ္းေၾကာင္းကို လက္ေတြ ႔လုပ္ၾကည့္ေသာအခါ၌ သိၾကေပလိမ့္မည္။
‘ခ်ည္တိုင္’ ၌ တည္ေစေသာ အလုပ္ဟူသမွ်သည္ သမထ (သမာဓိ) အလုပ္ျဖစ္၍၊ လႊတ္ထားျပီးသြားသမွ်ကို လိုက္၍သိရေသာ အလုပ္သည္ ၀ိပႆနာ (သမၼာသတိ) အလုပ္ျဖစ္သည္ဟု နားလည္သင့္သည္။ ၀ိပႆနာအလုပ္ကား တစ္ေနရာတည္း၌ ထားဖို ့မလို၊ ‘ေဆးစက္က်ရာ အရုပ္’ ျဖစ္ေသာ နည္းျဖစ္၍ ခဲယဥ္းသေလာက္ တန္ဖိုးရွိပါဘိသည္။
ဥဒယဗၺယဉာဏ္ အစစ္
ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံနည္းျဖင့္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေသာ ေယာဂီသည္ ‘ဒိ႒ေလာက’ ထဲ၌ ၾကာရွည္စြာ မထားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ေနရမည္ မဟုတ္ေခ်။ အာနာပါနအလုပ္မ်ိဳး၌ တစ္နာရီတည္ေနႏိုင္သည့္ သမာဓိရွိေသာ ေယာဂီသည္ ‘ခ်ည္တိုင္’မပါဘဲ စိတ္ကိုအလြတ္ထားျပီး ငါးမိနစ္ခန္ ့မွ် သတိႏွင့္ေစာင့္ၾကည့္ဖို ့ အခက္အခဲေတြ ့ေကာင္းေတြ ့ေပမည္။ ဒိ႒ေလာကထဲ၌ ေနပါဆိုေသာ္လည္း အိပ္မက္ေလာကထဲသို ့ လစ္ခနဲ လစ္ခနဲ ကူးသြားျခင္းကို ေတြ႔ရေပလိမ့္မည္။ ကိစၥမရွိပါ။ ၾကိဳးစား၍ အလုပ္လုပ္သျဖင့္ ဟိုဘက္သည္ဘက္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ကူးသန္းေနျခင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ဖန္ မ်ားလာေသာအခါ စိတ္၏ သဘာ၀အစစ္အမွန္ကို တစ္ေန႔တျခား ရိပ္မိလာ၍ တစ္လထက္တစ္လ ရင့္က်က္လာေၾကာင္း ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ဦးေခါင္းထဲ၌ ‘ရြရြ-ရြရြ’ ျဖစ္သည္ဆိုေသာ ဥဒယဗၺယဉာဏ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ စိတ္၏ ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္း သေဘာအမွန္ကို ဥဒယဗၺယဉာဏ္ျဖင့္ ထိုးထြင္းသိျမင္ရပါလိမ့္မည္။ ဥဒယဗၺယဉာဏ္အစစ္ျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ လက္ပန္းေပါက္ခတ္ထိုက္သေလာက္ ဗုဒၶက ခ်ီးေျမွာက္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)
စိတ္သဘာ၀ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ကၽြႏ္ုပ္၏ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဖတ္႐ႈသူတိုင္း စိတ္၀င္စားၾကေသာ္လည္း အခ်ိဳ ့မွာ ဤႏွယ္ ထိုႏွယ္ အျပစ္ဆိုခ်င္ၾက၍၊ အခ်ိဳ ႔ကလည္း ခ်ီးက်ဴးေသာစာမ်ား ေပးပို ့ၾကပါေပသည္။ အျပစ္ဆိုခ်င္သူအခ်ိဳ ႔မွာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ကိုယ္တိုင္ဖတ္႐ႈျခင္းမဟုတ္။ သူေျပာ လူေျပာႏွင့္ နားစြန္နားဖ်ားၾကားရာမွ ေ၀ဖန္ၾကျခင္းျဖစ္သည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုသို ့ေသာလူမ်ားအား မဂၢဇင္းစာအုပ္ကို ထုတ္ငွား၍ ေသေသခ်ာခ်ာဖတ္ၾကည့္ဖို ့ တိုက္တြန္းသည္တြင္ ေက်နပ္သူတို ့သာ မ်ားၾကေပသည္။ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ၾကည့္႐ႈေထာက္ခံသူမ်ားအနက္ ဓမၼစရိယ စာေမးပြဲေအာင္ျပီး အျခားေသာနည္းျဖင့္ ႏွစ္လတိုင္တိုင္ တရားအားထုတ္ခဲ့ဖူးသည္ စာခ်ပုဂၢိဳလ္ၾကီးတစ္ပါး၏ ခ်ီးက်ဴးျခင္းခံရသည္မွာ အားအရဆံုး၊ အျမတ္ႏိုးဆံုးျဖစ္၍ “လူမိုက္တစ္ေသာင္းကဲ့ရဲ ႔ေရွာင္လည္း၊ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ ခ်ီးမြမ္းေပ်ာက္” ဟူေသာစကားကို သတိရမိပါေတာ့သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္ၾကီး၏ ခ်ီးက်ဴးပံုကို ေဖာ္ထုတ္ေရးသားရလွ်င္ ၾကြား၀ါသည္ဟူ၍ပင္ ထင္ၾကမည္ စိုးေသာေၾကာင့္ မေဖာ္ျပဘဲ ထားလိုက္ပါေတာ့သည္။
သမထအလုပ္ထက္ ခဲယဥ္းျခင္း
သေဘာက်သျဖင့္ ဘယ္ကဲ့သို ့ အားထုတ္ရပါမည္နည္းဟု ေမးၾကျမန္းၾက စံုစမ္းၾကေသာ စာမ်ားလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လက္ခံရရွိေပရာ၊ ဤေနရာမွပင္ ေျဖၾကားရေတာ့မည္။ ေဆာင္းပါးသံုးပုဒ္အနက္ (၁) နံပါတ္ ေဆာင္းပါးကို ေသခ်ာစြာဖတ္႐ႈလွ်င္ အားထုတ္ပံု အားထုတ္နည္းအေၾကာင္းကို သေဘာေပါက္ႏိုင္ေလာက္ေပသည္။ (၂) နံပါတ္ေဆာင္းပါးတြင္လည္း အိပ္မက္ေလာကႏွင့္ ဒိ႒ေလာကအေၾကာင္း ေဖာ္ျပပါရွိရာ ၄င္းသည္လည္း အားထုတ္ေရးအတြက္ အေထာက္အပ့ံျဖစ္ေစႏိုင္ေလာက္ေပသည္။ အေရးတၾကီး ၾကိဳးစားရမည္မွာ အားထုတ္သည့္အခ်ိန္အပိုင္းအျခားတြင္ အိပ္မက္ေလာကထဲသို ့ မေမ်ာပါေစဘဲ၊ ဒိ႒ေလာကထဲ၌ အခ်ိန္အမ်ားဆံုး ေနေစဖို ့ပင္ျဖစ္သည္။ သို ့ရာတြင္ ခ်က္ခ်င္းမျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္စရာ မဟုတ္ေခ်။ ပထမတြင္ ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္၊ ကူးခ်ည္ေျပာင္းခ်ည္ လုပ္ေနမည္သာ ျဖစ္၏။ ဒိ႒ေလာကထဲ၌ တစ္ဆက္တည္း ငါးမိနစ္ တည္ေနႏိုင္ဖို ့အတြက္ ကၽြႏု္ပ္ကိုယ္တိုင္ လေပါင္းမ်ားစြာ ေလ့က်င့္ယူရသည္။ ၁၅မိနစ္ တည္ႏိုင္ေရးအတြက္ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေပရာ တစ္နာရီတည္ေရးအတြက္ ေလးငါးႏွစ္ခန္ ့ ေလ့က်င့္ယူခဲ့ရသည္။ ဤအလုပ္သည္ သမာဓိသက္သက္အလုပ္မဟုတ္။ သတိအလုပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လြန္စြာခဲယဥ္းသည္။
သမထႏွင့္ ၀ိပႆနာ ျခားနားပံု
ရွင္းဦးအံ့။ ထြက္သက္၀င္သက္ကို စူးစိုက္၍ အာရံုျပဳရေသာ အာနပါန အလုပ္မ်ိဳးမွာ သမာဓိသက္သက္ (သမထ) အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္၍ အခ်ိန္ၾကာရွည္စြာ စူးစိုက္တည္ျငိမ္ေနႏိုင္ေအာင္ ေလ့က်င့္ဖို ့ လြယ္ကူ၏။ ကၽြႏု္ပ္၏ လက္ေတြ ့မွာ ေလးငါးရက္ခန္ ့ ၾကိဳးစားရာတြင္ အျခားသို ့ အာရံုမေရာက္ေစဘဲ ထြက္သက္၀င္သက္ေပၚတြင္ခ်ည္း တစ္နာရီခန္ ့မွ် တည္ေနႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ႏိုင္ခဲ့၏။ အခ်ိဳ ႔လူမ်ားမွာ ဤမွ်မက စြမ္းၾကသည္ဟူ၍လည္း ၾကားရဖူး၏။ သို ့ရာတြင္ အိပ္မက္ေလာကထဲသို ့ မေရာက္ေစဘဲ၊ ဒိ႒ေလာကသက္သက္၌ တည္ေနႏိုင္ရန္မွာ ဤမွ်ေလာက္ မလြယ္ကူေခ်။ အေၾကာင္းမူကား အာနာပါနကမၼ႒ာန္းသည္ ‘သမာဓိ’ ဦးစီးေသာ သမထအလုပ္ျဖစ္၍ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံအလုပ္သည္ ‘သတိ’ဦးစီးေသာ ၀ိပႆနာအလုပ္ ျဖစ္ေပေသာေၾကာင့္တည္း။
လြယ္ေယာင္ႏွင့္ခက္ျခင္း
ထပ္၍ရွင္းဦးအံ့။ အာနာပါနအလုပ္ျဖစ္ေစ၊ ပထ၀ီကသိုဏ္းစေသာ အလုပ္မ်ိဳးျဖစ္ေစ၊ ေလ့က်င့္သည့္အခါ စိတ္ကိုတစ္ခုေသာ အာရံု၌ ျမဲစြဲစြာ တည္ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရ၏။ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံစေသာ ၀ိပႆနာအလုပ္မ်ိဳးမွာ တစ္ခုတည္းေသာအာရံု၌ (အေျခာက္တိုက္) ျငိမ္သက္စြာ တည္ေနဖို ့မဟုတ္။ ျမင္မႈၾကားမႈစေသာ ေပၚလာသမွ် အာရံုမ်ားကို သိရ၍ ထို ့ထက္ေက်ာ္လြန္မသြားေစရန္ သတိႏွင့္ေစာင့္ရျခင္းျဖစ္၏။ အာနာပါနစေသာ သမထအလုပ္မ်ိဳးမွာ စိတ္ကို ‘ခ်ည္တိုင္’ ျဖင့္ ဖမ္းထားရ၏။ ၀ိပႆနာအလုပ္မွာ ‘ခ်ည္တိုင္’ ဟူ၍ အတည္တက်မရွိေခ်။ ရုတ္တရတ္အားျဖင့္ ၾကည့္ေသာ္ တစ္ခုတည္းေသာအာရံု၌ စိတ္ကိုတည္ေစျခင္းသည္ သာ၍ခဲယဥ္းသည္ဟု မွတ္ထင္ရ၏။ စင္စစ္မွာ ‘ခ်ည္တိုင္’ျဖင့္ ဖမ္းထားရျခင္းထက္ စိတ္ကိုအလြတ္ထားျပီး သြားတိုင္းသြားတိုင္း သိရေသာအလုပ္သည္ သာ၍ခဲယဥ္းေၾကာင္းကို လက္ေတြ ႔လုပ္ၾကည့္ေသာအခါ၌ သိၾကေပလိမ့္မည္။
‘ခ်ည္တိုင္’ ၌ တည္ေစေသာ အလုပ္ဟူသမွ်သည္ သမထ (သမာဓိ) အလုပ္ျဖစ္၍၊ လႊတ္ထားျပီးသြားသမွ်ကို လိုက္၍သိရေသာ အလုပ္သည္ ၀ိပႆနာ (သမၼာသတိ) အလုပ္ျဖစ္သည္ဟု နားလည္သင့္သည္။ ၀ိပႆနာအလုပ္ကား တစ္ေနရာတည္း၌ ထားဖို ့မလို၊ ‘ေဆးစက္က်ရာ အရုပ္’ ျဖစ္ေသာ နည္းျဖစ္၍ ခဲယဥ္းသေလာက္ တန္ဖိုးရွိပါဘိသည္။
ဥဒယဗၺယဉာဏ္ အစစ္
ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံနည္းျဖင့္ ဆင္ျခင္သံုးသပ္ေသာ ေယာဂီသည္ ‘ဒိ႒ေလာက’ ထဲ၌ ၾကာရွည္စြာ မထားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ပ်က္ အားေလ်ာ့ေနရမည္ မဟုတ္ေခ်။ အာနာပါနအလုပ္မ်ိဳး၌ တစ္နာရီတည္ေနႏိုင္သည့္ သမာဓိရွိေသာ ေယာဂီသည္ ‘ခ်ည္တိုင္’မပါဘဲ စိတ္ကိုအလြတ္ထားျပီး ငါးမိနစ္ခန္ ့မွ် သတိႏွင့္ေစာင့္ၾကည့္ဖို ့ အခက္အခဲေတြ ့ေကာင္းေတြ ့ေပမည္။ ဒိ႒ေလာကထဲ၌ ေနပါဆိုေသာ္လည္း အိပ္မက္ေလာကထဲသို ့ လစ္ခနဲ လစ္ခနဲ ကူးသြားျခင္းကို ေတြ႔ရေပလိမ့္မည္။ ကိစၥမရွိပါ။ ၾကိဳးစား၍ အလုပ္လုပ္သျဖင့္ ဟိုဘက္သည္ဘက္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ကူးသန္းေနျခင္းကို ေစာင့္ၾကည့္ဖန္ မ်ားလာေသာအခါ စိတ္၏ သဘာ၀အစစ္အမွန္ကို တစ္ေန႔တျခား ရိပ္မိလာ၍ တစ္လထက္တစ္လ ရင့္က်က္လာေၾကာင္း ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ဦးေခါင္းထဲ၌ ‘ရြရြ-ရြရြ’ ျဖစ္သည္ဆိုေသာ ဥဒယဗၺယဉာဏ္မ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ စိတ္၏ ျဖစ္ျခင္း ပ်က္ျခင္း သေဘာအမွန္ကို ဥဒယဗၺယဉာဏ္ျဖင့္ ထိုးထြင္းသိျမင္ရပါလိမ့္မည္။ ဥဒယဗၺယဉာဏ္အစစ္ျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ လက္ပန္းေပါက္ခတ္ထိုက္သေလာက္ ဗုဒၶက ခ်ီးေျမွာက္ ေဟာေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
