Tuesday, May 31, 2011

ျမစ္တစ္စင္း၌ သက္၀င္ျခင္း

ညီေရ....

ညီ့ရဲ ႔ ဒီတစ္ေခါက္ေမြးေန႔ေတာ့ အေစာပိုင္းတုန္းက ေျပာထားခဲ့သလို အကို ပံုျပင္ေလးေတြႏွင့္ စလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ ညီက မၾကာခင္မွာ ျမန္မာျပည္ျပန္ျပီး တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေတာ့မယ့္သူဆိုေတာ့ အခုေျပာျပမယ့္ ပံုျပင္က ညီ႔အတြက္ အသံုးတည့္ေကာင္း တည့္ႏိုင္ပါတယ္။

တစ္ခါက အိမ္ေလးတစ္လံုးမွာ မိသားစု၀င္ေတြ အမ်ားၾကီးေနထိုင္ၾကတယ္တဲ့။ သူတို႔ေတြအျပင္ သူတို႔ေမြးထားတဲ့ ေခြးရယ္၊ ေၾကာင္ရယ္၊ ၾကက္ရယ္၊ ဘဲရယ္၊ ၀က္ရယ္ဟာလည္း အဲဒီအိမ္ထဲမွာပဲ လူေတြႏွင့္အတူတူေရာျပီး ေနၾကပါတယ္တဲ့။ ဒီအခါမွာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးလုပ္တဲ့ ေယာက်ာ္းက “အင္း....ငါ့အိမ္ေလးက ေသးေသးေလးႏွင့္ ေနတဲ့သူေတြက မ်ားေတာ့ ေနရထိုင္ရတာ က်ဥ္းက်ပ္ေနတယ္။ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ” ဆိုျပီး ေတြးသတဲ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အၾကံဉာဏ္ေတာင္းဖို႔ ပညာရွိတစ္ေယာက္ဆီကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲဒီ ပညာရွိဆီကို ေရာက္ေတာ့ အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာျပျပီး အၾကံဉာဏ္ေတာင္းခံတယ္ေပါ့။ ဒီအခါမွာ ပညာရွိက အဲဒီေယာက်ာ္းကို အိမ္ၾကီးၾကီး၊ ျခံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ေျပာင္းေနဖို႔ အၾကံေပးတယ္၊ ေယာက်ာ္းက သူေငြေၾကး မတတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ဒါဆို မိသားစုထဲက တခ်ိဳ ႔ကို တျခားေျပာင္းျပီးထားဖို႔ ေျပာတယ္။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္းျပန္ေျဖတယ္။ ဒါျဖစ္ရင္ ေမြးထားတဲ့ တိရစၦာန္ေတြကို တစ္နည္းနည္းႏွင့္ ေလွ်ာ့လိုက္ဖို႔ေျပာတယ္။ ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေယာက်ာ္းက ျပန္ေျဖတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပညာရွိက ဒီလိုျဖစ္ရင္ အဲဒီအိမ္ထဲမွာ ေနာက္ထပ္ ႏြားတစ္ေကာင္ရယ္၊ သိုးတစ္ေကာင္ရယ္၊ ဆိတ္တစ္ေကာင္ရယ္ ထပ္ျပီး ေမြးဖို႔ အၾကံေပးတယ္။ အဲဒီလိုေမြးျပီးလို႔ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာရင္ သူ႔ဆီျပန္လာျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္းေျပာဖို႔လည္း မွာလိုက္တယ္။

အိမ္ရွင္ေယာက်ာ္းလည္း ပညာရွိေျပာတဲ့အတိုင္း ေနာက္ထပ္ ႏြားရယ္၊ သိုးရယ္၊ ဆိတ္ရယ္ကို ထပ္ျပီး အိမ္ထဲမွာ ေမြးလိုက္တယ္တဲ့။ နဂိုကမွ က်ပ္ေနတဲ့အိမ္မွာ ေနာက္ထပ္ တိရစၦာန္ေတြထပ္ေမြးလိုက္ေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ က်ပ္သြားတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ေနေတာ့ အိမ္ရွင္ေယာက်ာ္းဟာ ပညာရွိဆီကို ျပန္သြားေျပာသတဲ့။ သူ႔အိမ္ဟာ အရင္ကထက္ ပိုျပီးက်ပ္သြားပါျပီ။ လွည့္လို႔ ျပဳလို႔ေတာင္ မရႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ေနပါျပီလို႔ ေျပာတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ပညာရွိလုပ္တဲ့သူက ဒါဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးေမြးထားတဲ့ ႏြားရယ္၊ သိုးရယ္၊ ဆိတ္ရယ္ကို ျပန္ျပီး ေရာင္းလိုက္ေတာ့လို႔ ေျပာသတဲ့။ အိမ္ရွင္ေယာက်ာ္းလည္း ပညာရွိေျပာလိုက္တဲ့အတိုင္း ေနာက္ဆံုးေမြးထားတဲ့ အေကာင္ သံုးေကာင္ကို ျပန္ျပီးေရာင္းလိုက္တယ္။ အဲဒီလို အေကာင္ေတြ ေရာင္းလိုက္ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သူ႔အိမ္ဟာ ေနလို႔ထိုင္လို႔ တအားေကာင္းသြားျပီး သိသိသာသာၾကီးကို ေခ်ာင္ခ်ိသြားတာကို ခံစားလိုက္ရပါေတာ့တယ္တဲ့။

ညီေရ ပထမပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီေလာက္ပါဘဲေနာ္။ ညီလည္း တကယ္လို႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ယူထားရတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေတြ တအားမ်ားေနျပီလို႔ ကိုယ့္ဖာသာထင္တဲ့အခါက်ရင္ ဒီပံုျပင္ေလးထဲကအတိုင္း ႏြားရယ္၊ သိုးရယ္၊ ဆိတ္ရယ္ ထပ္ျပီး၀ယ္ၾကည့္လိုက္ပါလို႔ အကို အၾကံေပးခ်င္ပါတယ္။

ညီ့ကို ေနာက္ထပ္ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ထပ္ေျပာျပအံုးမယ္။
တခါတုန္းက ႏြားေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ ေန႔တိုင္း ေတာအုပ္ေလးတစ္ခုနားက ျမက္ခင္းစားက်က္ေကာင္းေကာင္းရွိတဲ့ေနရာမွာ သူ႔ႏြားေတြကို အျမဲေက်ာင္းေလ့ရွိသတဲ့။ အဲဒီေနရာေရာက္ရင္လည္း သူက သစ္ပင္ရိပ္ေကာင္းေကာင္းတစ္ခုေအာက္မွာ ခဏေလာက္ အိပ္တတ္တယ္တဲ့။ သူအိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ႏြားေတြ ေလွ်ာက္ထြက္မသြားရေအာင္ ႏြားေတြကိုလည္း သစ္ပင္ေတြမွာ ၾကိဳးရွည္ရွည္ႏွင့္ ခ်ည္ထားတတ္တယ္တဲ့။ တစ္ရက္ေတာ့ သူဟာ လုပ္ေနက်အတိုင္း ႏြားေတြကို သစ္ပင္ေတြမွာ ခ်ည္ဖို႔လုပ္ေတာ့ ႏြားတစ္ေကာင္အတြက္ ခ်ည္စရာၾကိဳး ေမ့ျပီး ပါမလာတာ သတိထားမိလိုက္တယ္။ က်န္တဲ့ႏြားေတြအကုန္ခ်ည္ျပီးကာမွ ဒီတစ္ေကာင္ထဲ ကြက္က်န္ေနေတာ့ သူဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူးျဖစ္သြားတယ္။ သူအၾကံအိုက္ေနတုန္းမွာ အဲဒီအနားကို ေတာအုပ္ထဲမွာ ေနတဲ့ ပညာရွိတစ္ေယာက္ျဖတ္သြားတာႏွင့္ၾကံဳတာႏွင့္ အဲဒီပညာရွိပုဂၢိဳလ္ကို လွမ္းေခၚျပီး အၾကံဉာဏ္ေတာင္းခံသတဲ့။ ဒီေတာ့ ပညာရွိက “ဒါမခက္ပါဘူး။ ေန႔တိုင္းလုပ္ေနက်အတိုင္းဘဲ အဲဒီႏြားရဲ ႔လည္ပင္းမွာ ၾကိဳးခ်ည္သလိုလုပ္၊ ေနာက္သစ္ပင္မွာ ခ်ည္သလိုလုပ္။ ဒါဆို အဲဒီႏြား ဘယ္မွ ထြက္မသြားေတာ့ပါဘူး” လို႔ အၾကံေပးတယ္။ ဒါနဲ႔ ႏြားေက်ာင္းသားလည္း ပညာရွိေပးတဲ့အၾကံအတိုင္း ႏြားလည္ပင္းမွာ ၾကိဳးခ်ည္ဟန္ေဆာင္၊ သစ္ပင္မွာ အဲဒီၾကိဳးကို ခ်ည္ဟန္ေဆာင္လိုက္တယ္တဲ့။ ဒီအခါ ႏြားက သူ႔ကို ေန႔တိုင္းလုပ္ေနက် သစ္ပင္မွာ ၾကိဳးႏွင့္ခ်ည္ထားတယ္လို႔ပဲ ယူဆျပီး အဲဒီသစ္ပင္နားက ဘယ္မွထြက္မသြားပဲ ေအးေအးလူလူထိုင္ျပီး စားျမဳပ္ျပန္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဒီေတာ့ ႏြားေက်ာင္းသားလည္း ဟန္က်ျပီဆိုျပီး ပံုမွန္ အိပ္ေနက်အတိုင္း သစ္ပင္ေအာက္မွာ စိတ္ခ်လက္ခ်ႏွင့္ တစ္ေရးတစ္ေမာ အိပ္လိုက္ေတာ့တယ္တဲ့။

ညေန အိပ္ယာကႏိုးလို႔ ႏြားေတြကို အိမ္ျပန္ေက်ာင္းရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ သစ္ပင္ေတြမွာခ်ည္ထားတဲ့ၾကိဳးေတြကို လိုက္ျပီးေျဖေပးတာေပါ့။ ၾကိဳးမခ်ည္ထားတဲ့ႏြားကေတာ့ ဘာမွ လုပ္စရာမလိုဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ႏြားအားလံုးအသီးသီး အိမ္ဘက္လွည့္ျပန္ၾကခ်ိန္မွာေတာ့ ခုနၾကိဳးမခ်ည္ထားတဲ့ႏြားက သစ္ပင္ေအာက္မွာဘဲ ဘယ္မွမသြားဘဲ ဆက္ျပီးထိုင္ေနတယ္တဲ့။ သူ႔ကို အတင္းေမာင္းလည္း မထဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ ႏြားေက်ာင္းသားလည္း ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့လို႔ ပညာရွိဆီကို ေျပးေမးရသတဲ့။ ဘာလုပ္ရမလဲေပါ့။


ဒီေတာ့ ပညာရွိက ခုန သစ္ပင္မွာ ႏြားကို ၾကိဳးခ်ည္ဟန္ေဆာင္ခဲ့သလိုမ်ိဳးဘဲ အခု တစ္ခါမွာ ၾကိဳးေျဖဟန္ေဆာင္လိုက္ဖို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ႏြားေက်ာင္းသားလည္း ပညာရွိမွာလိုက္သလို ႏြားကို သစ္ပင္ကေန ၾကိဳးေျဖလိုက္ဟန္ လုပ္ေပးလိုက္ျပီး သြားခိုင္းေတာ့မွ ႏြားဟာ ထိုင္ေနရာကေန ထျပီး တျခားႏြားေတြႏွင့္အတူေရာျပီး အိမ္ျပန္ပါေတာ့တယ္တဲ့။

ဒုတိယပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒီေလာက္ပါဘဲ ညီေရ။ အကိုတို႔ ညီတို႔ေတြလည္း ဘ၀မွာ ဒီႏြားလိုမ်ိဳး အက်င့္ပါေနလို႔ ၾကိဳးအေျဖထိုင္ေစာင့္ေနမိတာေတြဘယ္ေလာက္ရွိမလဲမသိဘူးေနာ္။


ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဘာသာေရးေလး နည္းနည္းေျပာတာေပါ့ ညီရာ။
အကိုတို႔ ေတြအားလံုးဟာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ၊ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို လိုခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒါကို ရဖို႔အတြက္လည္း နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ၾကိဳးစားေနၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ငါစိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ သူက ငါ့ကိုစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္လုပ္ေပးတယ္။ ငါ စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္တယ္။ ငါက သူ႔ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္။ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဆိုတာ သဘာ၀တရားတစ္ခုသာျဖစ္လို႔ လုပ္ယူလို႔ မရပါဘူး။ တစ္ေယာက္ကေန အျခားတစ္ေယာက္ကို လုပ္ေပးလို႔လည္း မရပါဘူး။ လံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ တိုက္ဆိုင္မွသာ သူ႔ဖာသာသူ ေပၚေပါက္တတ္တဲ့ သေဘာတစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္။ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ စိတ္ခ်မ္းသာမႈကို ၾကိဳက္ႏွစ္သက္လိုခ်င္ေနတဲ့စိတ္အေျခခံကိုက အဲဒီ ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ ေ၀းေစတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ဒါႏွင့္ပတ္သက္ျပီး တရားျပဆရာတစ္ဦး ရွင္းျပထားတာေလးကို တဆင့္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါတယ္။ သူက ဥပမာေပးတာက I like peace ဆိုတဲ့ ၀ါက်မွာ စစခ်င္း I ဆိုတာကို စဖယ္လိုက္ပါတဲ့။ ဒါဆိုရင္ like peace ဆိုတာပဲ က်န္ပါမယ္တဲ့။ အဲဒီကေနတခါ like ဆိုတာကိုပါ ထပ္ဖယ္ပါတဲ့။ ဒါဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ peace ဆိုတာပဲက်န္ေတာ့မယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။

ညီလည္း အခုဒီဘက္ႏွစ္ေတြထဲမွာ တရားေတြကို စာေတြ႔ေရာ၊ လက္ေတြ႔ေရာ ေလ့လာအားထုတ္ေနတဲ့သူမို႔ ဒီဥပမာေလး ဘာဆိုလိုတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ျပီးသားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ အကိုယံုၾကည္ပါတယ္ညီေရ။

ကဲ ညီေရ။ ညီ့ရဲ ႔ (၂၆)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ေမြးေန႔အတြက္ အကို႔ရဲ ႔အမွတ္တရလက္ေဆာင္ကို ဒီေလာက္ႏွင့္ပဲ ေက်နပ္ေရာင့္ရဲေပးပါလို႔...။


ညီငယ္ တစ္ေယာက္ ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာကို တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ေအးခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းရင္း....

ခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၂၀၁၁၊ ေမလ ၃၀ ရက္။

ညီငယ္ ဖိုးသား (အျဖဴေရာင္ေမတၱာ) ရဲ ့ အသက္ (၂၆) ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဂဏန္း (၅) လံုး ဓမၼပူဇာ

ဂဏန္း (၅) လံုး ဓမၼပူဇာ

`တစ္`ေၾကာင္းတည္းေသာ သတိပ႒ာန္ မဂၢင္လမ္းျဖင့္
ရုပ္နာမ္ `ႏွစ္`ပါးကို အ႐ႈခံထားကာ
အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱတရား `သံုး`ပါး တို႔ကို လကၡဏာတင္ျပီး
သစၥာ `ေလး`ပါး ကိုတျပိဳင္တည္း ထိုးထြင္းသိျမင္ႏိုင္ေသာ
ခႏၶာ `ငါး`ပါးတရားအေပါင္းအစုတို႔ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ အရပ္ဆီသို႔ ေရာက္ေအာင္
က်င့္ၾကံပြားမ်ားအားထုတ္ႏိုင္သူ ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း......

အရွင္ဘုရားရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၃)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ဓမၼပူဇာအျဖစ္ ေမတၱာပို႔သ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းအပ္ပါသည္ ဘုရား။

အရွင္တိကၡဉာဏလကၤာရ (www.tknn.org) အတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ေရးသားပူေဇာ္ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ရိုေသစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၂၀၁၁၊ ေမလ ၂၇ ရက္။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, April 25, 2011

တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္...



သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္တို ့ဘုရား...

မိမိကိုယ္ထဲ သာသနာတည္ေအာင္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမလုပ္နိဳင္ေသးတဲ့ တပည့္ေတာ္မွာ ကိုယ္ႏွင့္မတန္မရာ ျပည္တြင္းျပည္ပ သာသနာျပဳေရးႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းကို မေတာက္တေခါက္အသိႏွင့္ ေလွ်ာက္ေရးထားမိတာမို ့ သနားကရုဏာေရွ ့ထားျပီး သည္းခံခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးပါလို ့ ေရွးဦးစြာ အနဴးအညြတ္ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ဘုရား။



ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူတို႔

သူတို ့ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္က ေရွးေရစက္ပါပံုရပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာကတည္းက သူတို ့ႏွင့္ ခဏခဏပတ္သက္လာတာ အခု ဒီေရာက္လာတဲ့အထိပါဘဲ။ ဟိုး တေလာကပါဘဲ။ မနက္ဘက္ အလုပ္သြားရင္း ရထားေပၚမွာ ထိုင္ခံုေနရာရတာႏွင့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ထုတ္ဖတ္ေနတုန္း ကိုယ့္ေဘးမွာလူႏွစ္ေယာက္လာထိုင္တာသိလိုက္တယ္။ အေရွ ့မွာလည္း တစ္ေယာက္လာရပ္တယ္။ ကိုယ္လည္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စာဆက္ဖတ္ေနရင္း တစ္ေယာက္ေယာက္က ၾကည့္ေနသလို စိတ္ထဲခံစားလာရတာႏွင့္ ေဘးဘီကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနလာထိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ႏွင့္ ကိုယ့္ေရွ ့ကရပ္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကိုျပံဳးျပီးၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ေတာ့ “မဂၤလာပါ။” ဆိုျပီး သူတို ့က ႏွဳတ္ဆက္ၾကတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ကလည္း “မဂၤလာပါ။” ဘဲေပါ့။ ျပီးတာႏွင့္ အေရွ ့ကတစ္ေယာက္က ”ျမန္မာမဟုတ္လား” လုိ ့ေမးတာႏွင့္ ”ဟုတ္ပါတယ္။” လို ့ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆက္ျပီးသူက “ဘာစာအုပ္ဖတ္ေနတာလဲ” ဆိုျပီး ေမးလာတာႏွင့္ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို သူ ့လွမ္းေပးလိုက္တယ္။ သူက ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္လုပ္ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္ေပးတယ္။ ေဘးက မမႏွစ္ေယာက္က “အခုအလုပ္သြားမွာလား။” “အလုပ္ကဘယ္မွာလဲ။” ”ေရာက္တာဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ” “ဘယ္မွာေနတာလဲ“ စသည္ စသည္ျဖင့္ အလႅာပ သလႅာပေတြ ေျပာၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္သင့္ပဲ ျပန္ေျဖျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေတြျပီးေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္မွန္းထားတဲ့အတိုင္း ေရွ ့ကဘိုးေတာ္က သူတို ့ ဘယ္အဖြဲ႔ကျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ၾကားဖူး မၾကားဖူးေမးျပီး၊ ဘယ္ျမိဳ ့က ဘယ္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကို လာလည္ေစခ်င္ေၾကာင္း၊ ဘယ္ရက္ေတြမွာ ျမန္မာလို တရားေဟာမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ လာေရာက္ေလ့လာေစခ်င္ေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ ျမန္မာလိုျပန္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြႏွင့္ စာရြက္စာတမ္းေတြ တစ္ထပ္ၾကီး ေပးျပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အလိုက္အထိုက္ပဲ စိတ္ေတာ့၀င္စားပါေၾကာင္း၊ ဒါေပမယ့္ အလုပ္အားရက္ႏွင့္ မတိုက္ဆိုင္လို ့လာဖို ့မလြယ္ေၾကာင္း၊ လာျဖစ္ေအာင္ၾကိဳးစားၾကည့္ပါအံုးမယ္ စသည္ျဖင့္ ျပန္ျပီး သံတမန္ဆက္ဆံေရးလုပ္လုိက္ရပါတယ္။ သူတို ့ျမန္မာစကားေျပာတာ ေတာ္ေတာ္ေလးသြက္သြက္လက္လက္ရွိတာႏွင့္ သင္ထားတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲလို ့ေမးၾကည့္ေတာ့ ေျခာက္ႏွစ္ေလာက္ရွိပါျပီလို ့ ျပန္ေျပာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ဒီကိုစေရာက္ခါစ ရက္ပိုင္းဘဲရွိအံုးမယ္။ တစ္ေန ့အလုပ္ပိတ္ရက္မွာ အခန္းေဖာ္က ဒီေန ့သူ ့ဆီကို ဒီကနိဳင္ငံသားတစ္ဦးလာလည္မယ့္အေၾကာင္းခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ (ဒီမွာက အခန္းေတြကက်ဥ္းေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္လာလည္မယ္ဆိုရင္ က်န္တဲ့သူေတြ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္မျဖစ္ ခြင့္ေတာင္းၾကတာပါ။) အဲဒီတစ္ေယာက္က ဗမာစကားေျပာတတ္ေၾကာင္းလည္းေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကလည္း လာလည္ေလရတာေပါ့။ ဗမာစကားေျပာတတ္ေတာ့ ၀ိုင္းဧည့္ခံလို ့ရတာေပါ့လို ့ျပန္ေျပာရင္း ဧည့္သည္အလာကို ေစာင့္ေနလိုက္ၾကပါတယ္။ အခ်ိန္က်လို႔ ဧည့္သည္ေရာက္လာေတာ့ အားလံုးကို ဗမာလိုႏႈတ္ဆက္၊ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စကားေလးေတြေျပာလို ့လည္းျပီးေရာ....“ဘုရားသခင္ ရွိတယ္ဆိုတာ ယံုသလား။” ဆိုျပီး စေမးလာပါေတာ့တယ္။ သူက ဘုရားသခင္ႏွင့္ပတ္သက္တာေတြကို ရွင္းလင္းေရးလုပ္ဖို ့ နိဒါန္းပ်ိဳးေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အေျခအေနကို ရိပ္စားမိလိုက္ေတာ့ မသိမသာေလး စကား၀ိုင္းကေနထျပီး အျပင္ထြက္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေလာက္ မသြက္တဲ့ အခန္းေဖာ္မ်ားကေတာ့ ဆက္ျပီး က်န္ေနခဲ့ၾကေလရဲ ့။ ေနာက္အပတ္ေတြမွာလည္း အလုပ္ပိတ္ရက္တိုင္းကို အဲဒီဧည့္သည္က လာလည္ဖို ့လုပ္ေနေတာ့ အခန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းမွာ ပက္ေရွာင္ရတဲ့အဆင့္ေရာက္ရပါေတာ့တယ္။

တစ္ရက္လည္း အလုပ္ကအျပန္ ဘူတာမွာ အေနာက္ကေန ”တဆိတ္ေလာက္” ဆိုျပီး လွမ္းေခၚေတာ့ ဘာမ်ားလဲလို ့ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦးက ”နိဳင္ငံျခားသားလား” လို ့ေမးေတာ့ ”အင္း ဟုတ္ပါတယ္” လို ့ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ သူတို ့က ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေတြဆက္ေျပာေနေတာ့ “ငါ မင္းတို ့စကား သိပ္နားမလည္ဘူး” လို ့ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ သူတို ့က ”အဂၤလိပ္လိုေကာ” လို ့ေမးေတာ့ ”အဂၤလိပ္လို ေတာ့ရတယ္” လို ့ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က “သူတို ့ရဲ ့ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကို လာလည္ဖို ့ ဖိတ္ေခၚတာပါ။” ဆိုျပီး အဂၤလိပ္လိုေျပာျပီး လိပ္စာကဒ္ေလးေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က “ငါ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ျဖစ္လို ့ မလာေတာ့ပါဘူး” လို ့ျပန္ေျဖေတာ့ ”ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္လည္း ရပါတယ္။ လာေရာက္ေလ့လာေစခ်င္ပါတယ္” ဆိုျပီး ဆက္ေျပာေနျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထံုးစံအတိုင္း ေကာင္းပါျပီ။ ၾကိဳးစားပါ့မယ္ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။

ဒီနိဳင္ငံမွာ ဒီလိုဘာသာေရးအဖြဲ ့ေတြေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားသလို အဖြဲ၀င္အင္အားလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္။ သူတို ့ေတြက နိဳင္ငံျခားသားေတြကို စည္းရံုးေရးဆင္းဖို ့အတြက္ သက္ဆိုင္ရာ နိဳင္ငံျခား ဘာသာစကား အေရးအဖတ္အေျပာေတြကို ေၾကညက္ေနေအာင္သင္ထားျပီး အထက္က ပံုစံေတြအတိုင္း စည္းရံုးေရးဆင္းပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုပံုစံေတြအျပင္ နိဳင္ငံျခားသားေတြရဲ ့ သာေရး၊ နာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ အခ်စ္ေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး ကိစၥေတြမွာလည္းပဲ တစ္ပိုင္တစ္နိဳင္ကို လိုက္ကူညီေပးတတ္ၾကပါေသးတယ္။ အာဂ စည္းရံုးေရးသမားမ်ားပါေပဘဲလို ့ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလည္း သူတို ့အဖြဲ ့ကထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ လစဥ္လိုလို အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ စာတိုက္ပံုးထဲထည့္သြားတာတို ့၊ တစ္ေယာက္ေယာက္လာေပးသြားတာတို ့စသည္ျဖင့္ေပါ့။ အခုဒီမွာလည္း ျမန္မာအိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူတို႔စာအုပ္ေတြ၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ေတြကို ေတြ႔ရတတ္ပါတယ္။ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းႏွင့္ အဲဒီစာရြက္စာတမ္းေတြကို ေရာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ၾကတာ ခ်ီးက်ဴးဖို႔အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူတို ့အဖြဲ ့အေပၚအခုလို ေရးတာဟာ ကဲ့ရဲ ့ခ်င္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတို ့ဘာသာအေပၚ လူေတြ စိတ္၀င္စားလာေအာင္ ယံုၾကည္လာေအာင္ ၾကိဳးစားၾကတာမွာ သူတို ့ စိုက္ထုတ္လိုက္တဲ့ အားကို မွန္းၾကည့္လို ့ရေအာင္လို ့ပါ။ သူတို ့ဟာ သူတို ့ရဲ ့ဘာသာအေပၚ ဘယ္ေလာက္ ယံုၾကည္မႈျပင္းထန္သလဲဆိုတာကို မွန္းၾကည့္ေစခ်င္တာပါ။ သူတို ့လုပ္ပံုလုပ္နည္း မွန္တာ၊ မွားတာကို ေ၀ဖန္ဖို ့မရည္ရြယ္ပါဘူး။

ကြန္ပစ္မွာလား၊ မွ်ားမွာလား

ဘုန္္းဘုန္း၀ီရသူ အထဲမ၀င္ရခင္ အခ်ိန္တုန္းက ၾကည့္ျမင္တိုင္ ေရႊည၀ါ တရားပြဲတစ္ခုမွာ ေဟာသြားတဲ့ တရားထဲက စကားတစ္ခ်ိဳ ့ကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ပါတယ္။ သိျပီးတဲ့သူေတြလည္း ရွိမွာပါ။ ဘုန္းဘုန္းက ဘာေျပာသြားလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ သာသနာျပဳေနၾကတဲ့ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြဟာတဲ့... တခ်ိဳ ့ တခ်ိဳ ့က ပေဒသရာဇ္ ရွင္ဘုရင္ေတြလိုျဖစ္ေနၾကတယ္တဲ့။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပၚမွာ ခန္ ့ခန္ ့ၾကီးထိုင္ျပီး ဒကာ ဒကာမေတြ ကပ္တာေတြ လက္ခံ၊ လွဴတာေတြ ဘုန္းေပးျပီး ေက်ာင္းလာတဲ့သူေတြေလာက္ကိုပဲ တရားေဟာေနၾကတယ္တဲ့။ ဘုရားလက္ထက္က ဘုရားရွင္အပါအ၀င္ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ အရပ္ရပ္ကို လွည့္လည္ျပီး ေတြ ့တဲ့သူကို ေတြ ့တဲ့ေနရာမွာ သင့္သလို တရားစကားေျပာ ဆံုးမသြန္သင္မႈကို ျပဳခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ လူနတ္နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာရွိရာဆီကို ညႊန္ျပေပးခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ အဲဒါကို ဆရာေတာ္က ဘာႏွင့္ ဥပမာေပးသြားလဲဆိုေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို ့ သာသနာျပဳခဲ့တာက ကန္ထဲမွာ ငါးကို ပိုက္ကြန္ႏွင့္ပစ္ဖမ္းတာႏွင့္တူတယ္တဲ့။ အခုေခတ္ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ ့ရဲ ့သာသနာျပဳပံုက ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႏွင့္ထိုင္ျပီး ငါးမွ်ားေနတာႏွင့္တူပါတယ္လို ့ဆိုပါတယ္။ ဆရာေတာ့္စကားမွန္ မမွန္ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ထက္ သာသနာ့ေဘာင္ထဲက အရွင္ျမတ္မ်ားက ပိုသိလိမ့္မယ္လို ့ထင္ပါတယ္။

သာသနာျပဳတဲ့လား

ကၽြန္ေတာ္ ဟိုကဒီက ၾကားဖူးတာေလးေတြ နည္းနည္းေဖာက္သည္ ခ်ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ သက္ေသအေထာက္အထားမရွိလို႔၊ မခိုင္လံုလို႔ တရားမ၀င္ပါဘူး။ မမွန္ပါဘူးလို ့ေျပာရင္လည္း ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံပါ့မယ္။

နယ္စပ္ေတာင္တန္းေဒသဘက္ေတြမွာ သာသနာျပဳၾကတဲ့ ရဟန္းေတာ္အခ်ိဳ ့အေၾကာင္းပါ။ အဲဒီဘက္ေက်းရြာေတြမွာ ေနၾကတဲ့သူေတြဟာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အသိပညာအေတြးအေခၚေတြက နိမ့္က်ၾကတာေရာ၊ ျပည္မၾကီးႏွင့္ အလွမ္းသိပ္ကြာျပီး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးမေကာင္းတာေတြေရာေၾကာင့္ သူတို ့ေတြရဲ ့ လူေနမႈဘ၀ေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး နိမ့္ပါးၾကပါတယ္။ သူတို ့မွာ ကိုယ္ပိုင္ ယံုၾကည္မႈ ခံယူမႈ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း မရွိတတ္ၾကဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ နီးစပ္ရာ သစ္ပင္ေတြ၊ ေက်ာက္တုံးေတြ၊ နတ္ေတြကို ကိုးကြယ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီကို ေရာက္သြားၾကတဲ့ သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္ေတြက ရြာလူၾကီးေတြ အကူအညီႏွင့္ နီးစပ္ရာ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူေတြကို တစ္ေနရာမွာ စုုေ၀းခိုင္းျပီး ၾသကာသတိုင္ေပး၊ သရဏဂံုတိုင္ေပး၊ သီလေပးတိုင္ေပး လုပ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ရြာဘယ္ႏွစ္ရြာက ရြာခံဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာ့ျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ အျဖစ္ ေရာက္ရွိသြားတယ္လို ့ စာရင္းသြင္းလိုက္နိဳင္ၾကပါတယ္။ သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္မ်ား ေနာက္ထပ္ တစ္ေနရာကို ၾကြသြားခ်ိန္မွာေတာ့ တျခားဘာသာျခားအဖြဲ ့ေတြက အဲဒီရြာဘက္ကို ေရာက္လာၾကပါတယ္တဲ့။ ဒီလိုႏွင့္ သရဏဂံုလုိက္ဆိုထားတဲ့ အဲဒီရြာခံေတြဟာ ဘာသာျခားတို႔ရဲ ႔ဓေလ့ထံုးစံေတြႏွင့္အညီ ဘာသာေျပာင္းလိုက္ၾကျပန္ပါေရာတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတာေလးပါ။ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာပါ။

နိဳင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြကို ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ သာသနာျပဳခရီး ၾကြၾကတာ ဆယ္စုုႏွစ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားၾကာခဲ့ပါျပီ။ တခ်ိဳ ့ တခ်ိဳ ့ ေသာ ရဟန္းေတာ္ေတြဟာ နိဳင္ငံျခားေရာက္ေတာ့ အဲဒီမွာထင္ရွားတဲ့ ေစတီပုထိုးေတြ၊ ထင္ရွားတဲ့ အမွတ္တရေနရာေတြ သြားေရာက္လည္ပတ္ၾကည့္ရႈျပီး အမိေျမကို ျပန္လာၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့လည္း တတ္သည့္ပညာ မေနသာဆိုသလို လို ့ပဲေျပာရမလား၊ အဲဒီနိဳင္ငံမွာရွိတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြအတြက္ ေရွ ့ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ ေတြ ေဟာေပး၊ အေဆာင္ယၾတာမ်ား စီရင္ေပးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ေလ။ ျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ “ျပည္ပသာသနာျပဳ” ဆိုတာေလး ဘြဲ ့ေဘးနား တပ္လို ့ရတာပါဘဲ။ ဒါလည္းဘဲ သူမ်ားေျပာလို ့ၾကားဖူးတာေလးပါ။

လက္ေတြ ့ဘ၀

ဟိုတေလာက အြန္လိုင္းမွာ ပို ့စ္ေလး ႏွစ္ပုဒ္ မွတ္မွတ္ရရ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ပုဒ္က ဘုန္းဘုန္းဦး၀ိစိတၱ (ကိုရီးယား) ဆိုဒ္ကပါ။ နိုင္ငံျခားသာသနာျပဳဆိုရာ၀ယ္ဆိုတဲ့ပို ့စ္ပါ။ တကယ္တမ္း နိဳင္ငံျခားမွာ သာသနာျပဳၾကရေတာ့မယ္ဆိုလာေတာ့ သာသနာျပဳမယ့္ပုဂၢိဳလ္အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ အရည္အခ်င္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကိဳးစားျဖည့္ဆည္းနိဳင္ဖို ့လိုလာပါတယ္။ ကိုယ့္ဗမာေတြကို တရားေဟာ၊ တရားျပ၊ ဆိုဆံုးမဖို ့၊ သာေရးနာေရး လူမႈေရးကိစၥေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာထံုးတမ္းအစဥ္အလာမ်ားႏွင့္ အညီလုပ္နိဳင္ဖို ့ အတြက္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ လုပ္ရံုေလာက္က သံဃာေတာ္ေတြရဲ ့ ရာခိုင္ႏႈန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လုပ္နိဳင္မွာ က်ိန္းေသပါတယ္။ အဓိက က ကိုယ္ေရာက္ေနတဲ့တိုင္းျပည္က နိဳင္ငံျခားသားေတြကို ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ပက္သက္တာေတြ၊ သူတို ့သိခ်င္တာေတြကို ေျပာဆိုရွင္းျပေပးနိဳင္ဖို ့ပါ.။ ဒီကိစၥကေတာ့ ေတာ္ေတာ္အားစိုက္ရမယ့္ အေနအထားျဖစ္သြားပါျပီ။ ကိုယ္ႏွင့္ ဓေလ့စရိုက္မတူ၊ အေတြးအေခၚမတူ၊ အယူအဆမတူသူေတြရဲ ့ ေမးလာတဲ့ေမးခြန္းေတြကို သူတို ့စိတ္ထဲေက်လည္သြားတဲ့အထိရွင္းျပနိဳင္ဖို ့ဆိုတာ တကယ္ကေတာ့ မလြယ္တာအမွန္ပါ။ ေနာက္ သံဃာဆိုတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိတဲ့ အရပ္ေဒသမွာ ရဟန္း၀ိနည္းေတြႏွင့္အညီ ထိန္းသိမ္းေနထိုင္ရင္း သာသနာျပဳအလုပ္လုပ္ဖို ့။ စဥ္းစားရတာႏွင့္တင္ေတာင္ ေခါင္းေျခာက္စရာေကာင္းေနပါျပီ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီလိုခက္ခဲတဲ့ကိစၥေတြကိုပဲ စြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္ရင္း သာသနာေတာ္အရွည္တည္တံ့ဖို ့ကို မ်ိဳးေစ့ခ်ေပးနိဳင္ခဲ့တဲ့ ရဟန္းအာဇာနည္မ်ားလည္း အထင္အရွားရွိေနတာပါဘဲ။

ေနာက္တစ္ပုဒ္ဖတ္ျဖစ္တာကေတာ့ ဓမၼဂဂၤါ အရွင္၀ိစိတၱရဲ ့ ရဟန္းတစ္ပါးဆီက ဘာေတြေမွ်ာ္လင့္ထားပါလိမ့္ ဆိုတဲ့ပို ့စ္ပါ။ အဲဒါေလးဖတ္ရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ေလးငါးႏွစ္အလြန္ေလာက္က မေလးရွားႏွင့္စကၤာပူကို သာသနာျပဳၾကြၾကြေနတဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးေျပာတာေလးကို သတိရမိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ေျပာသြားတာက ဒီက နိဳင္ငံျခားသားေတြက ဘုန္းၾကီးေတြကို လူမႈေရးႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အၾကံေပးေတြလို သေဘာထားၾကျပီး လာေတြ ့ၾကတဲ့အေၾကာင္း၊ သူတို ့ရဲ ့စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပႆနာေတြ၊ မိသားစုေရးေတြ လာေျပာျပတတ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ရဟန္းတစ္ပါး နိဳင္ငံျခားသာသနာျပဳရရင္ေတာ့ ဒီအေတြ ့အၾကံဳမ်ိဳးက ေရွာင္လို ့ရမယ္မထင္မိပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးနိဳင္ငံျခားသားေတြမလာရင္ေတာင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြပဲလာျပီး သူတို ့အပူေတြ လာထုတ္ၾကမွာ က်ိန္းေသပါဘဲ။ ကဲ...ဒါဆိုရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ လူေတြ ့ရင္ ငါေတာ့ တရားေဟာလိုက္မယ္ဟဲ့ ဆိုတာမ်ိဳးမၾကိမ္း၀ါးခင္ Good Listener ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ဖို ့အရင္ ေလ့က်င့္ထားဖို ့လိုမယ္ထင္ပါတယ္။

ဘာစစ္ႏွင့္တိုက္မလဲ

တခါတေလ သာသနာျပဳတာကို စစ္တိုက္တာႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ ယွဥ္ၾကည့္သင့္ မသင့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာမသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ နဲနဲေလာက္ေတာ့ ေတြးၾကည့္ျဖစ္သြားပါတယ္။ စစ္တိုက္ရာမွာ ထိုးစစ္(တိုက္စစ္)ရယ္ ၊ ခံစစ္ရယ္ အေျခခံအားျဖင့္ရွိတယ္လို ့ဆိုပါတယ္။ ထိုးစစ္ကိုမွ ေျပာက္က်ားတို ့၊ ျခံဳခိုတို ့၊ နဂါးပတ္တို ့၊ စိမ့္၀င္တို ့၊ ေဖာက္စစ္တို ့၊ အေယာင္ျပတို ့ စသည္စသည္ခြဲတယ္ဆိုဘဲ။ ေဖာ္ျမဴလာအရ ထိုးစစ္ကို ရန္သူအင္အားထက္ သံုးဆသာမွ သံုးသင့္တယ္လို ့ ေျပာပါတယ္။ ဒါက အၾကမ္းဖ်င္းေပါ့။ (ကၽြန္ေတာ္လည္းအရင္က ဒါေတြမသိပါဘူး။ စစ္ဗိုလ္ ညီငယ္တစ္ေယာက္ကို လွမ္းစပ္စုထားရတာ။ ဒီေဆာင္းပါးေရးဖို ့။)

ဟုတ္ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ အခု သာသနာျပဳေနၾကတာ ထိုးစစ္သံုးေနၾကတာလား၊ ခံစစ္သံုးေနၾကတာလား။ ထိုးစစ္သံုးဖို ့အတြက္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ ဘာေတြ အားသာခ်က္ရွိေနျပီလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ခံစစ္ကိုဘဲသံုးျပီး သူမ်ားေတြ တိုက္လာတာကို ကာကြယ္ၾကမလား။ ေနာက္ ခံစစ္ႏွင့္ခ်ည္းဘဲ တစ္ခ်ိန္လံုးေနၾကမလား။ ထိုးစစ္သံုးမယ္ဆိုရင္ေကာ ဘယ္လိုမ်ိဳးထိုးစစ္ကို သံုးမလဲ။ ေျပာက္က်ားလား၊ စိမ့္၀င္လား၊ အေယာင္ျပလား။ ဆရာနႏၵသိန္းဇံကေတာ့ စစ္နည္းဗ်ဴဟာေတြကို စီးပြားေရးမွာ သံုးလို ့ရေၾကာင္း သူ ့ရဲ ့ စီးပြားေရးႏွင့္ စစ္ေရးဗ်ဴဟာ စာအုပ္မွာ ဆိုထားပါတယ္။ သာသနာျပဳေရးမွာေကာ သံုးမယ္ဆိုျဖစ္ႏိုင္မလား စမ္းၾကည့္ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ပါတယ္။

Devil's Advocate

ကၽြန္ေတာ္အခုေရးျပီးသမွ် ျပန္ျခံဳငံုၾကည့္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ၊ သာသနာျပဳတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အဆိုးဘက္ကေန ခပ္မ်ားမ်ားေရးမိသလားလို ့ထင္မိပါတယ္။ စီမံခန္ ့ခြဲမႈဘာသာရပ္ထဲမွာ အဖြဲ ့အစည္းတစ္ခု တိုးတက္ၾကီးထြားဖို ့အတြက္လိုအပ္ခ်က္တစ္ခုအေနႏွင့္ အဆိုးျမင္၀ါဒီတစ္ဦးေလာက္ အနည္းဆံုးရွိသင့္တယ္လို ့ဆိုထားပါတယ္။ သူက အမ်ားစုက ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္လို ့ ၀ိုင္းေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒါဘာေကာင္းလို ့လဲ၊ ဒါၾကီးက ဒီလိုလုပ္ရင္ ဒီလိုလြဲမွာေပါ့၊ ဒါၾကီးက ဒီလို စုတ္ျပတ္ေနတာၾကီး ဘာေကာင္းလို ့လဲလို ့ ျမင္ေပး ေျပာေပးရပါတယ္တဲ့။ အဲဒီလိုလူမ်ိဳးအဖြဲ ့အစည္းထဲမွာရွိမွ ကိုယ့္အဖြဲ ့(လုပ္ငန္း) ရဲ ့ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြ (weakness & flaws) ေတြကို က်န္တဲ့သူေတြက ျမင္နိဳင္မွာ မို ့လို ့ပါတဲ့။ အဲဒီလူကို Devil's Advocate လို ့ေခၚပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အေနႏွင့္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းအတြက္ DA လုပ္လိုက္တာပါဘဲ။

အဆံုးသတ္

ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြဆံုျဖစ္ၾကျပီဆိုရင္ တက္ၾကြေနၾကတဲ့ လူငယ္တို ့သဘာ၀အေလွ်ာက္ ေလာကီၾကီးပြားတိုးတက္ေရး အေၾကာင္းေတြကို အလုအယက္ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္ၾက၊ ျငင္းခုန္ၾကပါတယ္။ ၾကီးပြားဖို ့အတြက္ ဟိုလိုၾကိဳးစားသင့္တယ္၊ ဒီလိုမ်ိဳး ေလ့လာသင့္တယ္၊ ဘယ္စာအုပ္ေတြဖတ္သင့္တယ္၊ ဘယ္ဘာသာကို ဘယ္လို ထဲထဲ၀င္၀င္ကၽြမ္းက်င္သင့္တယ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ေဆြးေႏြးလို ့ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က “အင္း...ငါတို ့ဒီလိုခ်ည္းေနလို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။” ဆိုျပီး စကား၀ိုင္းသိမ္းတတ္ၾကပါတယ္။

ဒီလိုႏွင့္ ေနာက္တစ္လ ေလာက္ေန အားလံုးျပန္ဆံုၾကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့လက ေျပာထားတာေတြထဲက ဘာေတြ ထိထိေရာက္ေရာက္လုပ္ျဖစ္သလဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ေမးၾကည့္ေတာ့ သိပ္မထူးပါဘူး။ ဒုန္ရင္းအတိုင္းေလာက္ပါဘဲ။ ဒါနဲ ့တစ္ခါ ျပန္ျပီး ေဆြးေႏြးၾက၊ ျငင္းခုန္ၾကျပန္ပါေရာ။ အားလံုးျပီးေတာ့ အဲဒီ သူငယ္ခ်င္းက ထံုးစံအတိုင္း “ငါတို ့ဒီအတိုင္းေနေနလို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။” လို ့ေျပာျပန္ပါေရာ။ အဲဒီလိုႏွင့္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ ေက်ာင္းေတြျပီးခဲ့ၾကရပါတယ္။

အခုလည္း ဒီေဆာင္းပါးေလးေရးအျပီး ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေျပာေလ့ရွိသလိုပဲ အားလံုးကို ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ”ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ ဒီအတိုင္းေနေနလို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။” လို ့....

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

တိုက်ိဳ၊ ဂ်ပန္
၂.၂.၂၀၁၀
အဂၤါေန ့

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္



ေထရဝါဒ ဗုဒၶဘာသာ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အၫႊန္း
ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္
ရန္ဝင္း (ေတာင္တံခါး)
ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၊ ၂၀၁၀

ေဂါတမ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူျပီးခါစ၊ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ ေဝဠဳဝန္ဥယ်ာဥ္ ေက်ာင္းေတာ္ဝယ္ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူစဥ္ အခါတပါး၌၊ ပဥၥဝဂၢီငါးပါးတြင္ တစ္ပါးအပါအဝင္ျဖစ္သည့္ အရွွင္မဟာအႆဇိ မေထရ္ႀကီး ဆြမ္းခံၾကြေနသည္ကို အရွွင္သာရိပုတၱရာ အေလာင္းအလ်ာ ျဖစ္ေသာ တရားရွွာေဖြေနသူ ဥပတိႆ ပရိဗိုဇ္ က ဖူးေတြ႕ရေလသည္။

ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာ အဆင္းႏွင့္ တည္ျငိမ္ေသာ ဣေျႏၵေတာ္တို႔ကို ေထာက္႐ွဳ၍၊ မုခ်ဧကန္ တရားထူးတရားျမတ္ ကိန္းေအာင္းသည့္ ပုဂိၢဳလ္ ျဖစ္ရမည္ ဟု ေလးနက္စြာ ယံုၾကည္မႈ ႏွင့္ တရားထူးတရားျမတ္ ရယူလိုမွဳ ျပင္းျပသည့္ ဆႏၵ ရည္ရွြယ္ခ်က္တို႔ျဖင့္ ဥပတိႆ ပရိဗိုဇ္ က အရွွင္မဟာအႆဇိမေထရ္ႀကီး ကို ႐ိုေသစြာ ဆည္းကပ္ဝတ္ျဖည့္ျပီးလွ်င္ အ႐ွင္ျမတ္၊ အဘယ္ဆရာ၏ အဘယ္တရားမ်ားကို လိုက္နာ က်င့္ႀကံပါသနည္း ဟု ေမးျမန္း ေလွ်ာက္ထားေလသည္။

ထိုအခါ အရွွင္မဟာအႆဇိ မေထရ္္ႀကီးက ဤသို႔ ပါဠိဘာသာျဖင့္ ဂါထာဖြဲ႕၍ ေျဖၾကားေတာ္မူေလသည္။

“ေယဓမၼာ ေဟတုပၸဘဝါ ေတသံေဟတံု တထာဂေတာအာဟ ေတသဥၥ ေယာ နိေရာေဓါ ဧဝံဝါဒီ မဟာသမေဏာတိ။”

အၾကင္ ခႏၶာငါးပါး ဒုကၡသစၥာတရား တို႔သည္ အေၾကာင္းတရား ျဖစ္ေသာ သမုဒယသစၥာတရား၌ အမြန္အစရွွိကုန္၏။ ထိုအလံုးစံုေသာ သမုဒယသစၥာ၊ ဒုကၡသစၥာ တရားတို႕၏ ျဖစ္ရာျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္၊ ထို တရားတို႕၏ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ နိေရာဓသစၥာတရားကို ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။ ရဟန္းျမတ္စြာ တို႔ဆရာျဖစ္ေသာ ဗုဒၶၶျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤကဲ့သို႔ အယူရွွိေတာ္မူ၏။


ရွွင္မဟာအႆဇိ မေထရ္ႀကီး ၏ တရားေတာ္ကို ၾကားနာရေသာေၾကာင့္၊ ပင္ကိုယ္ဉာဏ္ ရင့္သန္ျပီးေသာ ဥပတိႆ ပရိဗိုဇ္ သည္ ေသာတာပန္ တည္ေလသည္။ သဥၨယ ေဗလ႒ ပုတၱ သိဥၨည္းဆရာႀကီးထံ၌ တရားရွွာေဖြ အတူေနေသာ တရားက်င့္ဖက္ သူငယ္ခ်င္း အရွွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ အေလာင္းအလ်ာ ေကာလိတ ပရိဗိုဇ္ ကို၊ တရားထူး ရလာခဲ့လွ်င္ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ျပန္လည္ ေဟာၾကစတမ္းဟု ကတိစကား ထား႐ွိခဲ့ၾကသည့္ အတိုင္း၊ တဆင့္ ျပန္လည္ ေဟာၾကားသျဖင့္ ေကာလိတ ပရိဗိုဇ္သည္လည္း ေသာတာပန္ တည္ေလသည္။

ျမန္မာျပည္ ေရွွးေဟာင္းအရပ္ေဒသမ်ားမွ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္

ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ကို ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ေရွွးေဟာင္းအရပ္ေဒသမ်ားမွ တူးေဖၚရ႐ွိသည့္ ေရႊေပခ်ပ္မ်ား၊ ေက်ာက္စာမ်ား ႏွင့္ ေျမပံု (အုတ္ခြက္) ဘုရားမ်ား တြင္ ေခတ္အဆက္ဆက္က ပါဠိဘာသာ၊ သသၤက႐ုိက္ဘာသာ တို႕ကိုသံုးစြဲ၍၊ အကၡရာမ်ိဳးစံုျဖင့္ ေရးထိုးထားေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၉၃ အတြင္းက ျပည္ျမိဳ႔နယ္ ေမွာ္ဇာ အရပ္၊ သီရိေခတၱရာ (ျဂီေကၡၾတ) ျမိဳ ႔ရွုိးေဟာင္း အတြင္းရွွိ ေတာင္လယ္ေပၚရြာ ေမာင္ကန္ ၏ ယာခင္းကုန္းေျမမွ တူးေဖၚရရွွိေသာ ‘ေမာင္ကန္ ေ႐ႊေပခ်ပ္’ ႏွစ္ခ်ပ္ တြင္ ပါဠိဘာသာ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ အစခ်ီ၍၊ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္၊ တရားဂုဏ္ေတာ္ တို႕ကို ေရွွးေဟာင္း (ပ်ဴ) အကၡရာ ျဖင့္ ေရးသားထားသည္။ ထို ေ႐ႊေပခ်ပ္ႏွစ္ခ်ပ္ တြင္ သံုးစြဲေသာ အကၡရာမ်ားမွာ ေရွွးအိႏိၵယ ေတာင္ပိုင္း အကၡရာမ်ားႏွင့္ဆင္တူျပီး၊ ေရးထိုးခ်ိန္သည္ ၅ရာစု ခန္႔တြင္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟုု ပညာရွွင္မ်ား မွန္းဆၾကသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၂၆-၂၇ အတြင္းက ထို ေမွာ္ဇာအရပ္၊ သီရိေခတၱရာ (ျဂီေကၡၾတ) ျမိဳ႔ရွိုးေဟာင္း အတြင္းရွွိ ေမာင္ခင္ဘ ၏ ယာခင္းကုန္းေျမမွ ရ႐ွိသည့္ ‘ခင္ဘ ေ႐ႊေပခ်ပ္ ၂ဝ’ ပါ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အစခ်ီ ပိဋကတ္ေတာ္ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္မ်ားတြင္ သံုးစြဲေသာ အကၡရာမ်ားႏွင့္ တူညီေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္ဟုဆိုသည္။


‘ေမာင္ကန္ ေ႐ႊေပခ်ပ္’မ်ားမွ ေရွွးေဟာင္း (ပ်ဴ) အကၡရာ ပါဠိ ဘာသာျဖင့္ ေယဓမၼာ အစခ်ီေသာ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္၊ တရားဂုဏ္ေတာ္

‘ေမာင္ကန္ ေ႐ႊေပခ်ပ္’ မ်ားႏွင့္ ေခတ္ျပိဳင္္ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မွန္းဆရေသာ ရခိုင္ ေဝသာလီေခတ္ နီတိစျႏၵမင္း မိဖုရား ေက်ာက္စာကို ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္အတြင္းက စစ္ေတြခရွိုင္ ေဝသာလီျမိဳ႔ေဟာင္း၊ ဥဏွသက ေတာင္ကုန္းေပၚရွွိ ေရွွးေဟာင္း ဘုရားပ်က္မွရရွွိသည္။ ထို ေက်ာက္စာတြင္ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ကို ျဗာဟၼီ အကၡရာသံုးစြဲ၍ သသၤက႐ုိက္ ႏွင့္ ပါဠိ ဘာသာတို႔ျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္။

ရခိုင္ ေဝသာလီေခတ္ နီတိစျႏၵမင္း မိဖုရား ေက်ာက္စာ

သံတြဲခရွုိင္ ငလြမ္းေမာ္ ေက်ာက္စာ၊ ေဝသာလီျမိဳ႔ေဟာင္းတြင္ ေတြ႕ရေသာ သင္းက်စ္ေတာင္ ေက်ာက္စာ၊ ေက်ာက္ျဖဴ ေက်ာက္စာ၊ ေက်ာက္ေတာ္ ေက်ာက္စာ၊ ေဝသာလီ ေက်ာက္စာ မ်ားတြင္ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ကို ျဗာဟၼီအကၡရာ၊ သသၤက႐ုိက္ ႏွင့္ ပါဠိ ဘာသာတို႕ကို ေရာစပ္ ေရးထိုးထားေလသည္။

ႏိုင္ငံျခားျပတိုက္တခုတြင္ ေရာက္ရွွိေနေသာ သံတြဲခရွိုင္ ငလြမ္းေမာ္ ေက်ာက္စာကို ခရစ္ႏွစ္ ၁၈၇၂ အတြင္းက ေတြ႕ရွွိေၾကာင္း အမွတ္အသား ရွွိသည္။

သံတြဲခရွုိင္ ငလြမ္းေမာ္ ေက်ာက္စာ၊

ေဝသာလီျမိဳ႔ေဟာင္းရွွိ စျႏၵားမင္း ၏ ကုသိုလ္ ဘုရားႀကီးကုန္း ေက်ာက္ေစတီ ေက်ာက္စာတြင္ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ ကို ျဗာဟၼီအကၡရာ ပါဠိ ဘာသာ သက္သက္ျဖင့္ ေရးထိုးထားသည္။

ေဝသာလီ ဘုရားႀကီးကုန္း ေက်ာက္ေစတီ ေက်ာက္စာ

ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၂၇-၂၈ က သီရိေခတၱရာ (ျဂီေကၡၾတ) ျမိဳ႔ရွိုးေဟာင္းအတြင္း၊ ေမွာ္ဇာ၊ မေထာရြာ ငရွွင့္ကန္ကုန္း ႏွင့္ ကၽြဲေက်ာင္းကုန္း မွရေသာ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးရွွိ ေျမပံု(အုတ္ခြက္) ဘုရား မ်ားတြင္ နာဂရီ အကၡရာျဖင့္ သသၤက႐ုိက္ ႏွင့္ ပါဠိ ဘာသာ ေရာစပ္၍ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ကို ေရးထိုးထားသည္။ ၈ ရာစု ခန္႔က လက္ရာမ်ား ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ပညာရွွင္မ်ားက မွန္းဆၾကသည္။

ေမွာ္ဇာ၊ မေထာရြာ ငရွွင့္ကန္ကုန္း မွရေသာ ေျမပံု (အုတ္ခြက္) ဘုရား

ပုဂံျမိဳ႔ေဟာင္း မွ ရရွွိေသာ ၁၁ ရာစု ပုဂံေခတ္ က အနိရုဒၶ (အေနာ္ရထာ) ကိုယ္တိုင္ သြန္းလုပ္ပူေဇာ္သည့္ ေျမပံု (အုတ္ခြက္) ဘုရားမ်ားအနက္၊ အခ်ိဳ႕ေသာ ေျမပံု (အုတ္ခြက္) ဘုရားမ်ားတြင္ နာဂရီ အကၡရာျဖင့္ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္၏ အဆံုးပိုင္း၌ ထူးျခားစြာ …

ေယဓမၼာ ေဟတုျပဘဝါ ေဟတု ေမၲ ပာမၲ ထာ ဂေတာဟဝ
ဒါေတၳ ပာႊ ေယာ နိေရာဓ ဧဝမြါဒီျဂီအန (နိ) ရုဒၶေဒဝ)
ဟု ျဂီအနိရုဒၶေဒဝ (အေနာ္ရထာ) ကိုယ္တိုင္ ထိုသို႕အယူရွိွေၾကာင္း ေရးထိုးထားခဲ့ေလသည္။

ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ကို နာဂရီ အကၡရာျဖင့္ေရးထိုးထားသည့္ အနိရုဒၶ ကိုယ္တိုင္သြန္းလုပ္ေသာ ေျမပံု (အုတ္ခြက္) ဘုရားမ်ား

ေရွွးေခတ္ (ပ်ဴ) ျမိဳ႔ေဟာင္း တျမိဳ႔ျဖစ္ေသာ တေကာင္းျမိဳ႔တြင္ ေျမပံု(အုတ္ခြက္) ဘုရားမ်ား ႏွင့္ ေ႐ွး (ပ်ဴ) ေခတ္လက္ရာ ပစၥည္းမ်ားစြာ ေတြ႕ရေသာ္လည္း၊ ေယဓမၼာ ဂါထာ ပါရွွိသည့္ ေျမပံု (အုတ္ခြက္) ဘုရားမ်ား အနက္၊ ၁၁ ရာစု ပုဂံေခတ္လက္ရာ ထက္ ေစာေသာ ေျမပံုဘုရားမ်ား ကို မေတြ႕ရေသးေပ။

တေကာင္းျမိဳ႔မွရ႐ွိေသာ နာဂရီ အကၡရာျဖင့္ ေယဓမၼာ ဂါထာေတာ္ ေရးထိုးထားသည့္ ၁၁ ရာစုႏွစ္ ပုဂံေခတ္ လက္ရာ ေျမပံုဘုရား -

ဗုဒၶျမတ္စြာ ဘုရား႐ွင္ ထံေတာ္သို႔

ေဝဠဳဝန္ ဥယ်ာဥ္ ေက်ာင္းေတာ္တြင္ သီတင္းသံုးေနေတာ္မူေသာ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ ထံသို႔ အတူတကြ သြားေရာက္ဖူးေမွ်ာ္ၾကရန္၊ မိမိတို႔၏ ဆရာျဖစ္ခဲ့ဘူးသည့္ သိဥၨည္း ဆရာႀကီးကို ဖိတ္ေခၚရာ၊ ဆရာႀကီးက လိုက္ပါရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျငင္းဆန္သျဖင့္၊ ဥပတိႆ ႏွင့္ ေကာလိတ တို႔သည္ သိဥၨည္းဆရာႀကီး အား စြန္႔ခြာခဲ့ၾကရေလသည္။

ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၂၆-၂၇ က ေမွာ္ဇာ၊ ခင္ဘကုန္း မွ ေတြ႕ရွွိသည့္ စိႏၲ မုျဒာ ျဖင့္ သီရိေခတၱရာ (ျဂီေကၡၾတ) (ပ်ဴ) ေခတ္ လက္ရာ ေၾကးဆင္းတုေတာ္

ဧထ ဘိကၡေဝါ သြာကၡာေတာ ဓေမၼာ
စရထ ျဗဟၼစရိယံ
သမၼာ ဒုကၡႆ အႏၲကိရိယာယ

ေနာက္ပါ တပည့္ မ်ားစြာ ႏွင့္အတူ၊ ေဂါတမ ဗုဒၶဘုရားရွွင္၏ ေျခေတာ္ရင္းသို႔ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ လာေရာက္ ဦးခိုက္ၾကသည့္၊ လက္ယာေတာ္ရံ အဂၢသာဝက ျဖစ္ေတာ္မူ လာလတံ့ေသာ အရွွင္သာရိပုတၱရာ အေလာင္းအလ်ာ ဥပတိႆ ပရိဗိုဇ္ ႏွင့္၊ လက္ဝဲေတာ္ရံ အဂၢသာဝက ျဖစ္ေတာ္မူ လာလတံ့ေသာ အရွွင္မဟာေမာဂၢလႅာန္ အေလာင္းအလ်ာ ေကာလိတ ပရိဗိုဇ္ တို႕ကို ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္က ‘ဧဟိ ဘိကၡဳ’ ပါဠိေတာ္ျဖင့္ မိန္႔ေတာ္မူကာ၊ အထက္ပါပံုေတာ္ အတိုင္း၊ တရားဦး ေဟာေတာ္မူေပ လိမ့္မည္ဟု မွန္းဆ ၾကည္ညဳိ ပူေဇာ္ ကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္။

အထူးေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ကိုးကားျခင္း

၁ - ဇိနတၳပကာသနီက်မ္း (က်ီးသဲေလးထပ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)
၂ - ေရွွးေဟာင္းအုတ္ခြက္ရွုပ္ပြားဘုရားမ်ား၊ ပထမတြဲ (သီရိပ်ံခ်ီဦးျမ)
၃ - ေရွွးေဟာင္းအုတ္ခြက္ရွုပ္ပြားဘုရားမ်ား၊ ဒုတိယတြဲ (သီရိပ်ံခ်ီဦးျမ)
၄ - ပ်ဴဖတ္စာ (သီရိပ်ံခ်ီဦးသာျမတ္)
၅ - ေအဒီေျခာက္ရာစုႏွင့္ ယင္းမတိုင္မီ ရခိုင္ျပည္သံုး အကၡရာ (ဦးစံသာေအာင္)
၆ - ျမန္မာ့ရိုးရာ ပဋိမာသိပၸံပညာ မုျဒာမ်ား (စဝ္ထြန္းမွတ္ဝင္း)
၇ - Burma Art and Archaeology (Alexandra Green and T. Richard Blurton)

http://moemaka.com/ မွတဆင့္ကူးယူေဖၚျပပါသည္။ (မိုးမခအထူးေဆာင္ပါး - သမိုင္းႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈ)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, March 24, 2011

ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ၏ သမၺဳေဒၶ ဂါထာေတာ္ၾကီး ရွင္းျပခ်က္




သမၺဳေဒၶ ဂါထာေတာ္ႀကီး

သမၺဳေဒၶ အ႒ဝီသဥၥ၊
(သမ္ဗုတ္ေဓ အထဝီသင္စ)
ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက၊
(ဒြါဒသင္စ သဟသေက)
ပဥၥႆတ သဟႆာနိ၊
(ပင္စ သတ္တာ သဟသာနိ)
နမာမိ သိရသာမဟံ။
(နမာမိ သိရသာမဟံ)
အပၸကာ ဝါဠဳကာ ဂဂၤါ၊
(အပ္ပကာ ဝါလုကာ ဂင္ဂါ)
အနႏၱာ နိဗၺဳတာ ဇိနာ၊
( အနန္တာ နိတ္ဗုတာ ဇိနာ)
ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ၊
(ေတသံ ဓမ္မင္စ သံဃင္စ)
အာဒေရန နမာမဟံ။
(အာဒေရန နမာမဟံ)
နမကၠာရာ ႏုဘာေဝန၊
(နမက္ကာရာ ႏုဘာေဝန)
ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေဝ၊
(ဟိတြာ သတ္ေဗ ဥပတ္ဒေဝ)
အေနက အႏၱရာယာပိ၊
(အေနက အန္တရာယာပိ)
ဝိနႆႏၱဳ အေသသေတာ။
(ဝိနတ္သန္တု အေသသေတာ)

ဆရာေတာ္ၾကီး တိုက်ိဳျမိဳ ႔၊ နိပိုရီသုႆန္သို႔ ေမတၱာပို႔ရန္ ၾကြေရာက္ေတာ္မူလာစဥ္

ေအး.. သမၺဳေဒၶ ဆိုတာ ဘုရားရွင္တို႔ကို အ႒၀ီသဥၥ ဆိုတာ အ႒က (၈) ဝီသဥၥက (၂၀)။ (၈)(၂၀) ဆိုေတာ့ (၂၈) ေပါ့။ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူေသာ ဘုရားရွင္တို႔ကို နမာမိ သိရသာ မဟံ ၊ မဟံ တပည့္ေတာ္သည္ သိရသာ ဦးေခါင္းေတာ္ျဖင့္ နမာမိ ရွိခိုးပါ၏။ ဘုန္းဘုန္းရိွခိုးတာေလးၾကည့္စမ္းအံုး။ ဦးေခါင္းျဖင့္ရိွခိုးပါ၏ ဆိုတာ ရွိခိုးျပစမ္းပါ။

ေအး…အဲဒီလို ရွိခိုးတာကို ေခါင္းျဖင့္ရိွခိုးတယ္လို ေခၚတယ္ေနာ္။ ေဟာဒီလိုရွိခိုးတာက်ေတာ့ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ရွိခိုးပါ၏။ ဟုတ္လား။ ေဟာဒါၾကေတာ့ လက္ဆယ္စံု ထိပ္မွာမိုး၍ ရွိခိုးပါ၏။ ဒီေခါင္းေပၚကို လက္ (၁၀)ေခ်ာင္းတင္လိုက္တာ ။ (မွန္လွပါဘုရား) ။ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြ ရိွခိုးတာနည္းက အဲဒီလို ရွိခိုးတာေနာ္။ နတ္ေတြ ျဗဟၼာေတြက ေဟာဒီလို ရွိခိုးတာ။ အဲဒီလိုရွိခိုးတဲ့ရုပ္ပံုေတြ ျမင္ဖူးၾကလား။ (ျမင္ဖူးပါတယ္ဘုရား)။ ဘယ္မွာ ျမင္ဖူးတုန္း။ အဲဒီလို ရွိခိုးတာေတြ အညာမွာေတာ့ ေကာင္းမႈေတာ္ ဆိုတဲ့ေစတီၾကီး ျမင္ဖူးၾကလား။ (ျမင္ဖူးပါတယ္ဘုရား)။ အႀကီးႀကီးေလ ဒီလိုႀကီး အဲဒီလို ပံုႀကီး။ အဲဒီ ေကာင္းမႈေတာ္ေစတီႀကီးေဘးမွာ နတ္ရုပ္ေတြ၊ ျဗဟၼာရုပ္ေတြ ဒီလိုႀကီးေတြ ရွိခိုးေနၾကတာေနာ္။ အဲဒီနားေရာက္တဲ့အခါ ဝင္ၾကည့္ၾကေပါ့။

ေအး…ထားၾကပါစို႔။ ဘုရားေပါင္း ၂၈ ဆူကို ေခါင္းျဖင့္ရိွခိုးပါ၏။ ၿပီးေတာ့ ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက ဒြါဒသ ဆိုတာ ၁၂ သဟႆ ဆိုတာ ၁၀၀၀။ ၁၂ နဲ႔ ၁၀၀၀ နဲ႔ ေျမွာက္စမ္းပါ။ ၁၂၀၀၀ ေအး.. ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက ၁၂၀၀၀ ေသာ ဘုရားရွင္တို႔ကို႔ နမာမိ သိရသာ မဟံ တပည့္ေတာ္သည္ ဦးေခါင္းေတာ္ျဖင့္ ရွိခိုးပါ၏ ဘုရား။ ဘုရားေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရိွခိုးလိုက္လဲ၊ ၁၂၀၀၀ ၊ ၿပီးေတာ့မွ ပဥၥသတ သဟႆာနိ ပဥၥ က ၅ သတ က ၁၀၀ ေနာ္။ ၅ နဲ႔ ၁၀၀ နဲ႔ေျမွာက္ ၅၀၀။ သဟႆာနိ က ၁၀၀၀ေနာ္။ ၅၀၀ နဲ႔ ၁၀၀၀ နဲ႔ေျမွာက္ ၅ သိန္း။ ပဥၥသတ သဟႆာနိ ၅ သိန္းေသာ ဘုရားရွင္တို႔ကို႔ နမာမိ သိရသာ မဟံ တပည့္ေတာ္သည္ ဦးေခါင္းေတာ္ျဖင့္ ရွိခိုးပါ၏ ဘုရား။ အဲဒီေတာ့ ဘုရားေပါင္း ၅၁၂၀၂၈ ဆူ။ ဘုရားေပါင္း ဘယ္ေလာက္ရိွခိုးတာလဲ။ (၅၁၂၀၂၈ ဆူ)။ ေအး ဘုရားေပါင္း ၅၁၂၀၂၈ ဆူ ေထရီအပဒါန ဒီပနီ ဆိုတဲ့ က်မ္းထဲမယ္ အဲဒါအျပည့္အစံုပါတယ္။

ဘုန္းဘုန္းဝတၳဳအေၾကာင္းေလးေျပာျပပါမယ္။ ဒီကမာၻက ျပန္ၿပီးေနာက္ျပန္ေရလိုက္တဲ့အခါ သေခ်ၤ (၂၀) နဲ႔ ကမာၻတစ္သိန္းထက္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာတုန္း။ ကမာၻေပါင္း သေခ်ၤ (၂၀)နဲ႔ ကမာၻ တစ္သိန္း၊ အဲဒီမယ္ ဒီပကၤရာ ဆိုတာပြင့္ေတာ္မူတယ္။ ဘာဘုရားပြင့္ေတာ္မူလဲ။ (ဒီပကၤရာဘုရား) ။ ဒီပကၤရာ ႏွစ္ဆူရိွတယ္။ သေခ်ၤ (၂၀)နဲ႔ ကမာၻ တစ္သိန္းထက္ပြင့္တဲ့ ဒီပကၤရာကို အရင္က်လို႔ ေပါရာဏ ဒီပကၤရာတဲ့။ သုေမဓာရေသ့ေလးကို ဗ်ာဒိတ္ေပးတာက ဗ်ာဒိတ္ေပး ဒီပကၤရာတ့ဲ။ ဒီပကၤရာဘယ္ႏွစ္ဆူရိွလဲ။ (ႏွစ္ဆူရိွပါတယ္ဘုရား)။ ဘာတဲ့တုန္း။ (ေပါရာဏ ဒီပကၤရာ နဲ႔ ဗ်ာဒိတ္ေပး ဒီပကၤရာ) ။ ေအး ေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားလက္ထက္ ဘုရင္ သမီးေတာ္ေလးတစ္ပါးရိွသတဲ့။ သူ႔ကို ဘံုခုႏွစ္ဆင့္ရွိတဲ့ ျပသဒ္ထဲမယ္ သူ႔ကိုတပင္တိုင္ ျမနန္းထားတယ္ေပါ့။ ေရွးတုန္းကေတာ့ တပင္တိုင္ျမနန္းလို႔ ရိွေသးတယ္။ ဒီျပင့္လူေတြ ေယာက္်ားေလးေတြ မဝင္ရဘူး။ မိန္းကေလးေတြခ်ည္းထားတယ္။ ေနာက္တက္မယ့္မင္းရဲ႕ မိဖုရားျဖစ္ေအာင္လို႔ သူ႔ကိုတပင္တိုင္ျမနန္းနဲ႔ထားတယ္။ အဲဒီမင္းသမီေလးက ဟိုးအထက္ဆံုးအထပ္ကေနၿပီးေတာ့ ဒီလိုေလး လွည့္ပတ္ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ ႔ကိုၾကည့္တာ ညေနႀကီး ဦးဇင္းေလးတစ္ပါး ဆြမ္းခံလို႔တဲ့ဗ်ာ။ ဟိုက ဦးဇင္းေလး ညေနႀကီးဆြမ္းခံေနတယ္ သြား..သြား..သြား ပင့္စမ္းဆိုေတာ့ ပင္လိုက္လို႔ ေရာက္လာေတာ့ ဦးဇင္းေလး သူမ်ားေတြ မနက္ဆြမ္းခံ ဦးဇင္းေလး ညေနႀကီးဆြမ္းခံသလား။ ညဆြမ္းစားသလားလို႔ေမးသတဲ့။ သမီးေတာ္ေလးရယ္ ၾကည့္ပါဆိုျပီးေတာ့ သပိတ္လွပ္ျပတယ္။ သပိတ္ထဲမယ္ ဆီေတြဘဲပါတယ္။ ဆြမ္းေတြဆြမ္းရံေတြ မပါဘူးလို႔ ေျပာသတဲ့။ ဘာလို႔ ဆီေတြဘဲအလွဴခံတာတုန္း။ သူမ်ားခ်က္ၿပီးျပဳတ္ၿပီးသား စားေနတာ ဆီဘာလုပ္ဖို႔တုန္း။ အဲဒီေတာ့ ဦးဇင္းေလးက သမီးေတာ္ေလးရယ္ ညက်ေတာ့ ေက်ာင္းတိုက္ထဲေမွာင္လို႔ပါ၊ ဆီမီးေလးပူေဇာ္ၿပီးေတာ့ ဦးဇင္းေတြ၊ ကိုယ္ေတာ္ေတြ သြားတဲ့လာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြလင္းေအာင္လို႔ ထြန္းေပးတာပါ။ ျမတ္စြာဘုရားနားေလးလည္းဘဲ ဆီမီးပူေဇာ္တာပါလို႔ ေျပာသတဲ့။ ေအာ္ဒီလိုဆိုရင္ေပးေပး၊ သပိတ္ေပးဆိုၿပီး သပိတ္ယူၿပီး အဲဒီသပိတ္ထဲကို မုန္ညင္းဆီေတြ မုန္ညင္းဆီေရာ သိၾကလား။ (သိပါတယ္ဘုရား) ။ မုန္ညင္းေစ့ေလးေတြကို ႀကိတ္လိုက္ေတာ့ မုန္ညင္းဆီရတာေပါ့။ ႏွမ္းေတြ ႀကိတ္ေတာ့ ႏွမ္းဆီေတြရတာေပါ့။ ေျမပဲေတြ ႀကိတ္လိုက္ေတာ့ ေျမပဲဆီရတာေပါ့။ အဲဒီလို မုန္ညင္းေစ့ေလးေတြႀကိတ္လိုက္ေတာ့ မုန္ညင္းဆီေတြရ၊ အဲဒီမုန္ညင္းဆီေတြ သပိတ္နဲ႔အျပည့္လွဴလိုက္ေတာ့ ဦးဇင္းေလးကေမးသတဲ့။ သမီးေတာ္ေလး ဘာဆုမ်ား ပန္တုန္း။ တပည့္ေတာ္မ က ဘုရားျဖစ္ခ်င္တာပါဘုရားလို႔ေျပာသတဲ့။ ေအာ္..ေကာင္းပ..ေကာင္းပလို႔ေျပာျပီး သာဓု..သာဓုလို႔ ေခၚသြား။

ညက်ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဆီမီးပူေဇာ္တဲ့ ဦးဇင္းေလးကို ေခၚစမ္းဟဲ့ ဆိုေတာ့ေရာက္လာတယ္။ ဦးဇင္းေလး ဒီေန႔ ဆီမီးေတြၿမိဳင္လွခ်ည္လား။ ဘယ္ကဆီရတုန္း။ သမီးေတာ္ေလးဆီကပါဘုရား။ ဘုရင့္သမီးေတာ္ေလးက အရွင္ဘုရားႏွမေတာ္ေလးက ဘုရား ဆီမီးပူေဇာ္ဖို႔ မုန္ညင္းဆီေတြ သပိတ္အျပည့္လွဴပါတယ္ဘုရား။ အဲဒီသမီးေတာ္ေလးနဲ႔ ဒီပကၤရာဘုရားကလည္း ဖေအတူမေအကြဲ ေမာင္ႏွမေတာ္သတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရားႏွမေလးက မုန္ညင္းဆီေတြအျပည့္ လွဴလိုက္လို႔ပါဘုရား။ ေအာ္ သမီးေတာ္ေလးက ဘာဆုပန္္သတဲ့တုန္း။ တပည့္ေတာ္လည္းေမးၾကည့္တယ္ဘုရား၊ သမီးေတာ္ေလးဘာဆုပန္တုန္း ေမးေတာ့ ဘုရားျဖစ္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္ ဘုရား။ ေအာ္..ဒါဆိုရင္ နက္ျဖန္ခါျပန္ေျပာအံုး၊ မိန္းကေလးဘဝနဲ႔ ဘုရားဆု မပန္ရဘူး။ ေနာက္ဘဝ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ပါေစ၊ ေယာက္်ားေလးျဖစ္မွ ပါရမီေတြ ဒါနစတဲ့ ပါရမီေတြ လုပ္ရင္ ဘုရားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေျပာ။ ေကာင္းပါျပီဘုရား။ တပည့္ေတာ္နက္ျဖန္ခါ ျပန္ေျပာပါ့မယ္ဘုရား။ ကဲကဲ ထားေတာ့။ ဦးဇင္းေလးကေရာ ဘာဆုပန္တုန္း။ တပည့္ေတာ္က အရွင္ဘုရားအားက်လို႔ဘုရား။ အရွင္ဘုရားဒီပကၤရာ ဆိုသလို ဒီပကၤေရာတိ ဒီပင္ ဆီမီး ကေရာတိ ျပဳတက္ ပူေဇာ္တတ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒီပကၤေရာ ဒီပကၤရာ မည္၏။ ဆီမီးပူေဇာ္တာက တပည့္ေတာ္ အရွင္ဘုရားအားက်ျပီးေတာ့ တပည့္ေတာ္ ဘုရားဆုပန္ပါတယ္ဘုရား။ ဘုရားျဖစ္တဲ့ အခါလည္း ဘုရားဘြဲ႕က ဒီပကၤရာ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕ လိုခ်င္ပါတယ္ဘုရား လို႔ဆိုသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ ေပါရာဏဒီပကၤရာဘုရားက အဘိညဥ္တန္ခိုးနဲ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေအာ္ဦးဇင္းေလး မင္းေနာက္ ၁၆ သေခၤ် ၾကာတဲ့အခါ ဘုရားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ေပးသတဲ့။ ဗ်ာဒိတ္ေပးေတာ့ ဟာ ငါဘုရားေလာင္းျဖစ္ျပီ ျမတ္စြာဘုရား ဗ်ာဒိတ္ေပးၿပီးၿပီ။ ည ညအိပ္မေပ်ာ္ဘူးတဲ့ ဝမ္းသာလြန္းလို႔။

အဲဒီေနာက္ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ညေနက် ေလးနာရီေလာက္ ၿမိဳ႕ထဲ နန္းတြင္းထဲ ဆြမ္းခံသြားျပန္ေရာ။ ဆီဆြမ္းခံ ေပါ့။ သမီးေတာ္ေလးကလည္း ဘံုခုႏွစ္ဆင့္ ရိွတဲ့ဲျပႆဒ္က လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဟာမေန႔ ကဦးဇင္းေလး နဲ႔တူတယ္။ ဆြမ္းခံေနတယ္ သြား…သြားး…ပင္႔အံုးဆိုေတာ့ သြားပင့္တယ္။ ေရာက္လာ ဦးဇင္းေလး မေန႔ကလည္း ဆြမ္းခံ၊ ဒီေန႔လည္းဆြမ္းခံ ေနတိုင္းဆြမ္းခံသလား။ ေအာ္ သမီးေတာ္ေလးရယ္ က်ဳပ္က ဘုရားေလာင္း။ မေန႔က ဗ်ာဒိတ္ရၿပီးၿပီ။ ေနာက္ ၁၆ သေခ်ၤၾကာတဲ့အခါ က်ဳပ္က ဒီပကၤရာ ဘုရားၿဖစ္မွာ။ ဘုရားေလာင္းဆိုတာ တစ္ေန႔တည္း ကုသိုလ္လုပ္ၿပီးေတာ့ ဆုပန္လို႔ ဘယ္ရမတုန္း။ ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း ဒါနျပဳရတယ္၊ သီလေဆာက္တည္ရတယ္၊ အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ ဆိုတဲ့ ဝိပႆနာ တရားေတာ္ေတြ ပြားရတယ္ သမီးေတာ္ေလးရဲ႕။ ေအာ္ဒီလိုလား ဘုရား။ မသိလိုပါဘုရား။ ဒီလိုဆိုရင္ ေပးေပး၊ သပိတ္ေပးဘုရား ဆိုၿပီးေတာ့ သပိတ္ထဲ မုန္ညင္းဆီေတြ ထည့္ထည့္ျပီးေတာ လွဴတယ္ သူက။ အရွင္ဘုရားကို တပည့္ေတာ္ ပါရမီျဖည့္ေပးမယ္ ဘုရား။ အရွင္ဘုရား ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း ၿမိဳ႕ထဲမယ္ လွည့္ဆြမ္းခံရတာ ပင္ပန္းတယ္၊ အဲ့ေတာ့ ဘယ္မွ မသြားနဲ႔ တပည့္ေတာ္ဆီ ဒီျပႆဒ္တန္းလာခဲ့။ တပည့္ေတာ္ ေန႔တိုင္း ေန႔တိုင္း တစ္သပိတ္၊ တစ္သပိတ္ အျပည့္လွဴမယ္။ ေကာင္းပ…ေကာင္းပ….သာဓု…သာဓု…သာဓု။ မေန႔တုန္းက ျမတ္စြာဘုရားက မွာလိုက္ေသးတယ္။ ဘယ္လို မွာတုန္းဘုရား။ သမီးေတာ္ေလးက ဘုရားဆုပန္တယ္လို႔ ဦးဇင္းက ေျပာလိုက္တဲ့ အခါက်ေတာ့ မိန္းကေလးဘဝနဲ႔ ဘုရားဆုပန္လို႔မျပည့္ဘူး။ ေနာက္ဘဝ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ပါရေစလို႔ ဆုေတာင္းလို႔ မွာလိုက္တယ္။ ေအာ္ အဲဒီလိုလားဘုရား။ ဒီလိုဆိုရင္ သပိတ္ေလးကိုကပ္၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္ မုန္ညင္းဆီလွဴရတဲ့ ကုသိုလ္ေၾကာင့္ ေနာင္ဘဝ ေယာက္်ားေလးျဖစ္ပါရေစဘုရားလို႔ ဆုပန္တယ္ေနာ္။ အဲဒီလိုဆုပန္တဲ့ အတြက္ေနာက္ဘဝ ေယာက္်ားေလးျဖစ္တယ္။ ျဖစ္ေတာ့ ထားၾကပါစို႔ ။

၁၆ သေခ်ၤကို ႏွစ္ပံု ပံုလိုက္ေတာ့ ဘုရားဆုပန္လို႔ စိတ္ထဲမယ္ ဆုေတာင္းတာ ကမာၻေပါင္း (၇) သေခ်ၤ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာတုန္း။ (၇) သေခ်ၤၾကာတယ္။ စိတ္ထဲတြင္မေနႏိုင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္ ဘုရားတပည့္ေတာ္ ဒီကုသိုလ္ေၾကာင့္ ဘုရာျဖစ္ပါရေစဘုရားလို႔ အက်ယ္ႀကီးဆုေတာင္းတာက (၉)သေခ်ၤ။ စိတ္ထဲတြင္ ဆုေတာင္းတာက ဘယ္ေလာက္လဲ။ (၇)သေခ်ၤ။ ႏႈတ္ရြတ္ၿပီးေတာ့ ပါးစပ္က ေအာ္ၿပီးေတာ့ ဆုေတာင္းတာက (၉)သေခ်ၤ။ (၇)သေခ်ၤ နဲ႔ (၉)သေခ်ၤ ေပါင္းလိုက္ရင္ (၁၆) သေခ်ၤ။ ပထမ (၇)သေခ်ၤတြင္ ဘုရာေပါင္း ဘယ္ေလာက္ပြင့္သလဲဆိုရင္ ဘုရားေပါင္း ၁၂၅၀၀၀။ ပထမ (၇) သေခ်ၤ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ (၇)သေခ်ၤ၊ အဲဒီ (၇)သေခ်ၤအတြင္းမယ္ ဘုရားေပါင္းပြင့္တာက ၁၂၅၀၀၀။ အဲဒီ ဘုရားေပါင္း ၁၂၅၀၀၀ ဆီမွာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳၿပီးေတာ့ စိတ္ထဲတြင္သူကဆုပန္တာေနာ္။ စိတ္ထဲတြင္ ဆုပန္တဲ့ ဘုရားေပါင္း ၁၂၅၀၀၀။ ေနာက္ထပ္ ၉ သေခ်ၤၾကာေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့။ သူက ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳၿပီးရင္ ဘုရားတပည့္ေတာ္ ဒီကုသိုလ္ေစတနာေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္ပါရေစဘုရားလို႔ အက်ယ္ႀကီးဆုေတာင္းတယ္။ အဲဒီလို ႏႈတ္နဲ႔ အက်ယ္ႀကီးဆုေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္ကာလ က ၉ သေခ်ၤ။ ဘုရားေပါင္းက ၃၈၇၀၀၀ ။ အဲခုနက ၁၂၅၀၀၀ နဲ႔ ခု ၃၈၇၀၀၀ ေပါင္းလိုက္စမ္း။ ၅၁၂၀၀၀ ေနာ္။ ေပၚၿပီမဟုတ္လား။ ေအး… ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက ပဥၥသတ သဟႆာနိ ၅၁၂၀၀၀ ေသာ ဘုရားရွင္ တို႔ကို႔ တပည့္ေတာ္ရိွခိုးပါ၏။ ဟုတ္လား။

အဲလိုနဲ႔ ဘုရားဆုပန္လိုက္တာ သုေမဓာရေသ့ဘဝေရာက္၊ သုေမဓာရေသ့ဘဝကေန ၿပီးေတာ့ သူကေတာထဲမယ္ တရားက်င့္ေနတာ။ ရေသ့ေတြ ဆိုေတာ့ ေတာထဲမယ္ အၾကာၾကီးမေနရဘူးတဲ့။ ေတာထဲမယ္ အၾကာၾကီးေနရင္ အိုက္အိုဒင္းဆားဓါတ္နည္းၿပီးေတာ့ လည္ပင္းႀကီးေရာဂါျဖစ္တယ္။ အဲဒီေရာဂါကို အိုက္အိုဒင္းဆား စားလိုက္ရင္ေပ်ာက္တယ္။ သုေမဓာရေသ့က ကဲ ငါလည္းဘဲ ေတာ္ၾကာ လည္ပင္းႀကီးေန လိမ့္မယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေကာင္းကင္ကျပန္လာ၊ ေအာက္မွာ လူေတြ တအံုးအံုးနဲ႔ လူေတြတေပ်ာ္တပါးႀကီး အလုပ္လုပ္ေနတာ ျမင္ေတာ့ ဆင္းၿပီးေတာ့ သူကေမးတယ္။ ေဟ့..ေကာင္ေတြ မင္းတို႔ဘာလုပ္ေနၾကတာတုန္း တေပ်ာ္တပါးႀကီးပါလား။ ေလာကသံုးပါး ဘုရားပြင့္ၿပီေလ။ ဒီပကၤရာဘုရားပြင့္ၿပီ။ ေနာက္ေတာ္ပါ ရဟန္း ေလးသိန္းႏွင့္အတူ အခုဆြမ္းခံ ၾကြမွာ။ မိုးေတြရြာလို႔ ဒီမွာ ဗြက္ေတြ ျပင္ေနတာ က်ဳပ္တို႔ ဗြက္ေတြ ဖို႔ေနတာဗ်လို႔ ေျပာသတဲ့။ ဟာ....ဒီလိုဆိုရင္ ငါလဲဘဲ ကုသိုလ္ ပါဝင္အံုးမယ္ကြ။ ငါ့ကိုတစ္ေနရာေပးလို႔ ေၿပာကတဲ့။ ဦးရေသ့ႀကီး ခင္ဗ်ားက ေျမလွ်ဳိးမိုးပ်ံ တန္ခိုးေတြ ရေနေတာ့ ဗြက္ေတြ ထူတဲ့ေနရာ ခင္ဗ်ားယူ။ ဗြက္ထူတဲ့ေနရာေပးသတဲ့။ ေပးေတာ့လည္း ေအးပါကြာ ဘယ္ေနရာရရ ငါရသမွ် လုပ္မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ နီးတဲ့အိမ္ေလးတစ္အိမ္က ေပါက္ျပားေလးတစ္လက္၊ တံရြင္းတစ္ေခ်ာင္း၊ေတာင္းတစ္လံုး ငွား။ ေျမႀကီးေတြ တူးၿပီးေတာ့ သူကဖို႔တာေပါ့။ ဖို႔ေတာ့ ၿပီးခါနီး ေဟာဒီေလာက္ကေလးက်န္ေတာ့တယ္။ တလံေလာက္ကေလး။ အဲဒီေလာက္ကေလးလဲက်န္ေရာ။ ေအာ္..ဒီပကၤရာဘုရား ေနာက္ေတာ္ပါရဟန္း ေလးသိန္းနဲ႔ ဆြမ္းခံၾကြလာၿပီခင္ဗ်ား။ ဆြမ္းေလာင္းဖို႔ ျပင္ၾကပါလို႔ နိဗၺာန္ေဆာ္က ေၾကးစည္ေလးတီးၿပီး ေရွ႕ကေနဟစ္သတဲ့။ ဟာ..ဘုရားၾကြလာၿပီ ဘုရားၾကြလာၿပီ ဆိုၿပီး ေျပးၾကလႊားၾက ဆြမ္းေတြ၊ ဆြမ္းရံေတြျပင္ဆင္ၾကေပါ့ေလ။ သုေမဓာ ရေသ့ေလးက်ေတာ့ အရမ္းခ်စ္ေနၾကတာ။ သူ႔ဘယ္သူမွ ဂရုမစိုက္၊ ကူေဖၚေလာင္ဖတ္လည္း မရိွဘူး။ ငါလည္း ခက္ေနၿပီ ဒီေလာက္ကေလးက်မွ က်န္ေနတယ္။ ခက္ၿပီ..ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မတုန္းဆိုၿပီးေတာ့ သူက သကၤန္းႀကီးျဖန္႔ခင္း အဲဒီေပၚမယ္ ဝမ္းယားေမွာက္ ဘုရားၾကြလာတဲ့ဘက္ ေခါင္းျပဳၿပီးေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား တပည့္ေတာ္ ေက်ာေပၚ သံဃာေတာ္ ေလးသိန္းႏွင့္တကြ နင္းေလွ်ာက္ပါဘုရား။ ဗြက္ထဲကို မနင္းပါနဲ႔ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ေက်ာေပၚနင္းပါဘုရားလို႔ သူကေအာ္ေလွ်ာက္တယ္။

ေအာ္ေလွ်ာက္ေတာ့ ဟာ..အာဂေယာက္်ားဘဲေဟ့။ သံဃာေတာ္ ေလးသိန္းနဲ႔ တက္နင္းရင္ သူေသမွာ အေသခံရဲတယ္။ တကယ့္ေယာက္်ား၊ ဘယ္လို ပုဂၢိဳလ္လဲဟဲ့လို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ ေအာ္လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ေျခာက္သေခ်ၤတုန္းက သမီးေတာ္ေလး ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ငါ့ကိုေန႔တိုင္းေန႔တိုင္းမုန္ညင္းဆီ တစ္သပိတ္လွဴတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေလးဘဲလို႔သိသြားတယ္။ ဘုရားက။ ေအး.. သုေမဓာရေသ့ေလး ဆိုၿပီးေတာ့ ခုန သမီးေတာ္ေလးအေၾကာင္းျပန္ေျပာင္းေဟာ၊ ေဟာၿပီးေတာ့ မင္းေက်ာေပၚမေလွ်ာက္ပါဘူးကြာ တို႔ေကာင္းကင္ကၾကြမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ တန္းခိုးနဲ႔ၾကြ၊ ၾကြၿပီီးေတာ့ သင္ဟာ ဒီကုသိုလ္ေစတနာေၾကာင့္ ေလးသေခ်ၤ နဲ႔ ကမာၻ တစ္သိန္းၾကာတဲ့အခါ ေဂါတမ ဘုရားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဗ်ာဒိတ္ေပးသတဲ့။ သင္ဟာ ငါဦးဇင္းေလးဘဝတုန္းက ေန႔တိုင္းေန႔တိုင္း မုန္ညင္းဆီ တစ္သပိတ္လွဴတဲ့ ကုသိုလ္ေစတနာေၾကာင့္ သင့္ေနာက္ဆံုးဘဝ နာမည္က သိဒၶတၱ မင္းသားလို႔ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သိဒၶတၱ ဆိုတာ မုန္ညင္း ေတလဆိုတာ ဆီ။ သိဒၶတၱေတလ ဆိုေတာ့ မုန္ညင္းဆီ ။ မုန္ညင္းဆီ တစ္သပိတ္ တစ္သပိတ္ လွဴခဲ့တဲ့အတြက္ အဲဒီေစတနာက အက်ဳိးေပးၿပီးေတာ့ သင့္ရဲ႕ေနာက္ဆံုးနာမည္သည္ ဘာျဖစ္လိမ့္မတုန္း။ သိဒၶတၱမင္းသားလို႔ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို ဗ်ာဒိတ္ေပးသတဲ့။

ေအး...အဲဒီမုန္ညင္းဆီလွဴတဲ့ ကုသိုလ္ေစတနာကံသည္ ကမၼပစၥည္း၊ ဒီဘက္ဘဝမယ္ သိဒၶတၱ လို႔ နံမည္ေလးရ၊ ဘုရားျဖစ္တာက ကမၼပစၥည္းရဲ႕ ပစၥယုပၸန္ သေဘာေပါက္လား။ ဘဝေပါင္း ကမာၻေပါင္း သေခ်ၤ ၂၀ နဲ႔ ကမာၻေပါင္း တစ္သိန္းၾကာတယ္။ ေပ်ာက္မသြားဘူးေနာ္။ အ့ဲဒီေပ်ာက္မသြားတဲ့ သတၱိေလးကို ကမၼသတၱိ။ ဟုတ္ကလား။ အဲဒါဆိုရင္ အဖိုးတန္တယ္ မဟုတ္လား။ အဲ...ဟုတ္ၿပီ။တစ္ေခါက္ေလာက္ဆိုျပစမ္းပါအံုး။

“သမၺဳေဒၶ အ႒၀ီသဥၥ

ဒြါဒသဥၥ သဟႆေက

ပဥၥသတ သဟႆာနိ

နမာမိ သိရသာ မဟံ

အပကာ ၀ါဠဳကာ ဂဂၤါ

အနႏၲာ နိဗၺဳတာ ဇိနာ

ေတသံ ဓမၼဥၥ သံဃဥၥ

အာဒေရန နမာမဟံ

နမကၠာရာ ႏုဘာေ၀န

ဟိတြာ သေဗၺ ဥပဒၵေ၀

အေနက အႏၲရာယာပိ

၀ိနာႆႏၲဳ အေသသေတာ”

ကဲ....ေတာ္လိုက္ၾကအံုးစို႔။

သာဓု……သာဓု……သာဓု

(ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ၾကီး ပ႒ာန္းတရားပြဲ အသံေတာ္မွ ကူးယူပူေဇာ္ပါသည္။)

ေအာင္ျပည့္စံုေအး

(Facebook မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပဓမၼဒါန ျပဳပါသည္။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Wednesday, March 23, 2011

Homeless အေတြးမ်ား (၂)

ျမတ္ေသာ ေတာင္းခံၾကသူမ်ား


တစ္ရက္ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ကေနျပန္လာေတာ့ တိုက္ေအာက္က အမိႈက္ပံုးေတြစုျပီးပစ္ရတဲ့ေနရာမွာ Homeless တစ္ေယာက္ အမိႈက္ပံုးတစ္ခုကို ဖြင့္ျပီး အဲဒီပံုးထဲက ဟင္းေတြကို ျမိန္ရည္ယွက္ရည္စားေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီHomeless ကို ျဖတ္ေက်ာ္ရင္း ဘူတာဘက္ကို ထြက္လာခဲ့လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ အလုပ္ထဲေရာက္ေတာ့ အတူလုပ္တဲ့ ျမန္မာအကိုႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ေတာ့ မေန႔ကေတြ႔ခဲ့တဲ့ Homeless အေၾကာင္းေရာက္သြားပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူကလည္း အဲဒီျမင္ကြင္းကို တိုက္အေပၚကေန လွမ္းျမင္လိုက္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ သူတင္မကပဲ အလုပ္ထဲကဂ်ပန္ကလည္း ျမင္လိုက္တယ္တဲ့။ ျမင္လိုက္တဲ့ဂ်ပန္က အဲဒီအကိုကို “မင္းတို႔တိုင္းျပည္မွာ အဲဒီလိုမ်ိဳး ငတ္ျပတ္ေနတဲ့သူမ်ိဳးေတြ ရွိလား” လို႔ ေမးပါတယ္တဲ့။ အဲဒါႏွင့္ သူက “ငါတို႔တိုင္းျပည္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးငတ္ေနရင္ ဘုန္းၾကီး၀တ္လိုက္ျပီ။ ဒါမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ဘူး” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္ဆိုပဲ။ ဒီေတာ့ ဂ်ပန္က “ဟာ....ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္လို႔ရလား။ ေကာင္းတာေပါ့” လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္တဲ့။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူဂ်ပန္ကို စကားအႏိုင္ရလိုက္တယ္ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူတဲ့သေဘာေျပာလာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ သူ႔ေျပာတာကိုနားေထာင္ျပီး အေတာ္ကို ရင္ထဲေအာင့္သြားရပါတယ္။ ဂ်ပန္ကို သူစကားႏိုင္မႏိုင္ေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီဂ်ပန္ကေတာ့ ျမန္မာ ဘုန္းၾကီးေတြျမင္တိုင္း ငတ္လို႔ ဘုန္းၾကီး၀တ္ထားၾကသူေတြလို႔ ျမင္သြားေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ဒီအကိုရဲ ႔ သံဃာေတာ္ေတြအေပၚ သူနားလည္ထားပံုလြဲေနတာအတြက္လည္း အေတာ္ကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။ သူ႔ကို ရွင္းျပခ်င္ေပမယ့္လည္း ကိုယ္ရွင္းျပလို႔ နားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔ အေၾကာင္းေတြ သိပ္မရွိတာႏွင့္ သူ႔ကို ဘာမွျပန္မေျပာျဖစ္လိုက္ေတာ့ပါဘူး။

မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာျဖစ္လာခဲ့လို႔သာ ဗုဒၶဘာသာအမည္ခံထားျပီး ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္းဘာမွ မသိ၊ နားမလည္ၾကတဲ့သူေတြရယ္၊ တျခားအယူ၀ါဒရွိတဲ့ ဘာသာျခားေတြရယ္အျမင္မွာေတာ့ ဘုန္းၾကီး(သံဃာ)ဆိုတာ မနက္ဆို သပိတ္တစ္လံုးႏွင့္ အိမ္တကာလွည့္ျပီး လူေတြခ်က္ထားတဲ့ ထမင္းဟင္းေတြ လိုက္ယူ၊ ေက်ာင္းျပန္သယ္သြားျပီးစား။ တစ္ေနကုန္ တခ်ိဳ ႔က ဘာေတြမွန္းမသိတဲ့စာေတြေအာ္က်က္၊ တခ်ိဳ ႔လည္း မ်က္လံုးၾကီးမွိတ္ျငိမ္ျပီး ထိုင္လို႔၊ (ငိုက္ပဲေနတာလား၊ ဘာလုပ္ေနမွန္းမသိ) ေလာကီၾကီးပြားရာ ၾကီးပြားေၾကာင္းဘာမွမလုပ္ပဲ ေအးေအးလူလူႏွပ္ေနၾကတဲ့သူေတြလို႔ ျမင္စရာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ိဳ ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အေနေခ်ာင္၊ အစားေခ်ာင္မယ္အမွတ္ႏွင့္ သံဃာ့ေဘာင္ထဲ ၀င္ၾကတာေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမည္ခံထားျပီး ကိုယ့္ဘာသာအေၾကာင္း ဘာမွမေလ့လာ၊ မသိၾကတဲ့သူအခ်ိဳ ႔ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ စကားေျပာၾကည့္ဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔က ဘုန္းၾကီးဆိုတာမ်ိဳးက တခ်ိန္လံုးအလွဴပဲခံေနၾကတာပဲတဲ့။ သူတို႔က ျပန္ျပီးလွဴပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳး မၾကားမိပါဘူး လို႔ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကလည္း ဘုန္းၾကီးဆိုတာမ်ိဳးက လူျဖစ္လ်က္ႏွင့္ ေလာကီတာ၀န္ေတြမယူခ်င္လို႔ ေခါင္းေရွာင္ၾကတဲ့သူေတြလို႔ ျမင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔က ဘုန္းၾကီးဆိုတာ သာေရး နာေရးကိစၥေတြက်ရင္ လာျပီး ရြတ္ဖတ္ေပးၾကတဲ့သူေတြလို႔ ျမင္တဲ့သူေတြလည္းရွိတယ္။ ေနာက္ဆံုးအားလံုးကို ျခံဳေျပာရရင္ေတာ့ သကၤန္း၀တ္ထားလို႔သာ သူတို႔ကို ကန္ေတာ့ေနၾကရတာပါ ဆိုတာမ်ိဳး ေျပာလိုရင္းျဖစ္ေနပါတယ္။

ျမန္မာစကားမွာလူတိုင္းသိၾကတဲ့ “မေကာင္းေက်ာင္းပို႔” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ မူရင္းအဓိပၸါယ္က ဘာကိုဆိုလိုခ်င္တာလဲ ကၽြန္ေတာ္ေသေသခ်ာခ်ာမသိေပမယ့္ ဒီေန႔ေခတ္အေနအထားမွာဆိုရင္ေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အခ်ိဳ ႔ လုပ္တတ္တာကေတာ့ သူတို႔အတြက္အသံုးမ၀င္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္း၊ မလိုခ်င္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းမ်ိဳးကိုဆို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ေပးလွဴလိုက္တတ္ၾကပါတယ္။ လူတိုင္းကိုေတာ့ မဆိုလိုပါဘူး။ ထင္ရွားတဲ့ဥပမာတစ္ခုဆိုရင္ အိမ္တစ္အိမ္မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ေသဆံုးခဲ့ျပီဆိုရင္ အဲဒီလူအိပ္ခဲ့တဲ့ ကုတင္တို႔၊ ေခါင္းအံုးတို႔၊ ေစာင္တို႔၊ အ၀တ္အစားတို႔ကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို လွဴလိုက္တတ္ၾကပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကေတာ့ ကြယ္လြန္သူ ဘယ္သူဘယ္သူအတြက္ ရည္စူးတဲ့ ေကာင္းမႈေပါ့။ ေသဆံုးသူ ၀တ္ခဲ့တဲ့ လက္၀တ္ရတနာေတြကို ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို လွဴလိုက္တယ္ဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မၾကားမိသေလာက္ပါဘဲ။

တစ္ခါတုန္းက ဒီကမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က သူျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ျပီးရင္ အျပီး ဘုန္းၾကီး၀တ္ေတာ့မယ္လို႔ ေျပာေတာ့ သူ႔မိတ္ေဆြ ဂ်ပန္က မင္းဘုန္းၾကီး၀တ္ရင္ ၀င္ေငြေကာင္းလားတဲ့။ မိတ္ေဆြက ငါတို႔ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေတြက ဘာ၀င္ေငြမွမရွိဘူး။ သူမ်ား ေပးလွဴတာနဲ႔ ရပ္တည္ျပီးေနၾကရတာလို႔ ျပန္ေျဖတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဂ်ပန္မိတ္ေဆြက မင္းက ဒါမ်ား ဘာလို႔ ဘုန္းၾကီးလုပ္ခ်င္တာလဲ။ မင္းတို႔ ျမန္မာဘုန္းၾကီးေတြက မနိပ္ပါဘူး။ ငါတို႔ ဂ်ပန္ဘုန္းၾကီးေတြဆို ၀င္ေငြတအားေကာင္းတာ၊ အားလံုး သူေဌးေတြခ်ည္းပဲ လို႔ ေျပာတာကို မိတ္ေဆြက ျပန္ေျပာျပလို႔ သိခဲ့ရပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အေလးအျမတ္ထား ပူေဇာ္ေနၾကတဲ့ ဘုန္းၾကီး (သံဃာ)ဆိုတာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးမ်ားလဲ။ သူတို႔ ဘာလို႔ အိမ္တကာလွည့္ ေတာင္းခံစားေသာက္ေနၾကတာလဲ။ ဘာလို႔ ေလာကီၾကီးပြားရာ ၾကီးပြားေၾကာင္းကို မလုပ္ပဲေနေနၾကတာလဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ေတြးၾကည့္ရင္ ေမးခ်င္စရာေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ထြက္လာမွာပါ။

သံဃာဆိုတာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးလဲဆိုတာ မသိေသးတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ ပထမဆံုး သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ (၉) ပါးကို ေရလည္စြာနားလည္ေအာင္ ေလ့လာသင့္တယ္လို႔ အၾကံျပဳလိုပါတယ္။ ျပီးေတာ့မွ သံဃာေတြ ဘာလို႔ ဆြမ္းခံစားေနၾကတယ္၊ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ကိုမွီျပီး ဘာလို႔ ရပ္တည္ၾကတယ္ဆိုတာေလးကို သိထားသင့္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးဟာ ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း အိမ္စဥ္လည္ျပီး ဆြမ္းခံတတ္သလို ဆြမ္းခံစားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး သုတ္ေတာ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ခ်ီးမႊမ္းေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသမွ် သုတ္ေတာ္ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ အခ်ိဳ ႔ကို ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။



**********
၇ - သႏၲဳ႒ိသုတ္၊ ဥ႐ုေ၀လ၀ဂ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္။
ရဟန္းတို႔ ...
တာဝန္လည္းနည္း၍ ရလည္း ရလြယ္ကုန္ေသာ ပစၥည္းတို႔သည္ ဤေလးမ်ဳိးတို႔ တည္း၊ ထို ပစၥည္းတို႔သည္ အျပစ္လည္း မရွိကုန္။

အဘယ္ေလးမ်ဳိးတို႔နည္းဟူမူ-

ရဟန္းတို႔ ...

သကၤန္းတို႔တြင္ ပံ့သကူသကၤန္းသည္ တာဝန္လည္းနည္း၏၊ ရလည္း ရလြယ္၏၊ ထို သကၤန္းသည္ အျပစ္လည္းမရွိ။

ရဟန္းတို႔ ...
စားဖြယ္တို႔တြင္ ဆြမ္းခံလွည့္လည္၍ ရအပ္ေသာဆြမ္းသည္ တာဝန္လည္း နည္း ၏၊ ရလည္း ရလြယ္၏၊ ထို ဆြမ္းသည္ အျပစ္လည္း မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ...
ေက်ာင္းတို႔တြင္ သစ္ပင္ရင္းဟူေသာေက်ာင္းသည္ တာဝန္လည္းနည္း၏၊ ရလည္း ရလြယ္၏၊ ထို ေက်ာင္းသည္ အျပစ္လည္း မရွိ။

ရဟန္းတို႔ ...
ေဆးတို႔တြင္ ႏြားက်င္ငယ္ပုပ္တည္းဟူေသာ ေဆးသည္ တာဝန္လည္းနည္း၏၊ ရလည္း ရလြယ္၏၊ ထိုေဆးသည္ အျပစ္လည္း မရွိ။

ရဟန္းတို႔ တာဝန္လည္းနည္း၍ ရလည္း ရလြယ္ကုန္ေသာ ပစၥည္းတို႔သည္ ဤ ေလးမ်ဳိးတို႔တည္း၊ ထို ပစၥည္းတို႔သည္ အျပစ္လည္း မရွိကုန္။

ရဟန္းတို႔ ရဟန္းသည္ တာဝန္နည္း၍ ရလြယ္ေသာ ပစၥည္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲ၏၊ ဤသို႔ ေရာင့္ရဲျခင္းကို ''ရဟန္း၏ ရဟန္းအျဖစ္'' ဟူေသာ အဂၤါ တစ္ပါးဟု ငါဆို၏ ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ တာဝန္လည္းနည္း ရလည္း ရလြယ္ အျပစ္လည္း မရွိေသာ ပစၥည္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲေသာ ရဟန္းအား ေက်ာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ သကၤန္းကိုလည္း ေကာင္း၊ ေသာက္ဖြယ္စားဖြယ္ကိုလည္းေကာင္း အေၾကာင္းျပဳ၍ စိတ္၏ ပင္ပန္းျခင္း ကင္း၏။ အရပ္မ်က္ႏွာကိုလည္း မထိခိုက္။ ရဟန္းတရားအားေလ်ာ္ေသာ အၾကင္ တရားတို႔ကို ထို ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဟာေတာ္မူ၏။

မေမ့မေလ်ာ့ေသာ သတိရွိသည္ ျဖစ္၍က်င့္ေသာ၊ ႏွစ္သက္ေသာ စိတ္ရွိေသာ ရဟန္းသည္ (ထိုတရားတို႔ကို) သိမ္းဆည္း၍ ယူအပ္ေလ သတည္း။

************

၈ - အရိယဝံသသုတ္၊ ဥ႐ုေ၀လ၀ဂ္၊ စတုကၠနိပါတ္၊ အဂၤုတၱိဳရ္
ရဟန္းတို႔ အျမတ္ဟု သိအပ္ကုန္ေသာ ရွည္ျမင့္စြာေသာ ကာလတို႔က ျဖစ္၏ဟု သိအပ္ကုန္ေသာ (ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ သာဝကတို႔၏) အႏြယ္အဆက္ဟု သိအပ္ ကုန္ေသာ၊ ေရွးက်ကုန္ေသာ အရိယာတို႔၏ အႏြယ္အဆက္ ျဖစ္ကုန္ေသာ 'အရိ ယဝံသ' တရားတို႔သည္ ဤေလးမ်ဳိးတို႔တည္း။

(ထိုတရား တို႔ကို) မပယ္အပ္ကုန္၊ (ဘုရားသွ်င္တို႔သည္) မပယ္ဖူးကုန္၊ ယခုလည္း မပယ္ၾကကုန္၊ ေနာင္လည္းပယ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ကုန္၊ ပညာရွိ သမဏျဗာဟၼဏတို႔ မကဲ့ရဲ႕အပ္ကုန္။

အဘယ္ ေလးမ်ဳိးတို႔နည္း ဟူမူ...

၁...
ရဟန္းတို႔ ...
ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ရတတ္သမွ်ေသာ သကၤန္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲ၏၊ ရတတ္သမွ်ေသာ သကၤန္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္း၏ ဂုဏ္ကိုလည္း ဆိုေလ့ရွိ၏၊ သကၤန္း ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေလ်ာက္ပတ္ မအပ္ေသာ ရွာမွီးျခင္းသို႔လည္း မေရာက္၊ သကၤန္းကို မရ၍လည္း မေတာင့္တ၊ သကၤန္းကို ရၿပီး၍လည္း မမက္ေမာ မေတြေဝ၊ (တဏွာျဖင့္) မလႊမ္းမိုး၊ အျပစ္ကို ႐ႈေလ့ရွိသည္ ျဖစ္၍ ထြက္ေျမာက္ ေၾကာင္းကို သိလ်က္သံုးေဆာင္၏၊ ထို ရတတ္သမွ်ေသာ သကၤန္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္း ျဖင့္လည္း မိမိကိုယ္ကို မခ်ီးေျမႇာက္၊ သူတစ္ပါးကို မ႐ႈတ္ခ်၊ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ထို ေရာင့္ရဲမႈ၌ ကြၽမ္းက်င္၏၊ ပ်င္းရိျခင္း မရွိ၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ 'သမၸဇဥ္' ရွိ၏၊ သတိ ႏွင့္ ယွဥ္၏။

ရဟန္းတို႔ ...
ဤရဟန္းကို ေရွးက်ေသာ အျမတ္ဟု သိအပ္ေသာ ...
အရိယာတို႔၏ အႏြယ္အဆက္၌ တည္ေသာ ရဟန္းဟု ဆိုအပ္၏။

၂...
ရဟန္းတို႔ ...
ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ ရတတ္သမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲ၏၊ ရတတ္ သမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္း၏ ဂုဏ္ကိုလည္း ဆိုေလ့ရွိ၏၊ ဆြမ္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေလ်ာက္ပတ္ မအပ္ေသာ ရွာမွီးျခင္းသို႔လည္း မေရာက္၊ ဆြမ္းကို မရ၍လည္း မေတာင့္တ၊ ဆြမ္းကို ရၿပီး၍လည္း မမက္ေမာ မေတြေဝ၊ (တဏွာျဖင့္) မလႊမ္းမိုး၊ အျပစ္ကို ႐ႈေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကို သိလ်က္ သံုးေဆာင္၏၊ ထို ရတတ္သမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္းျဖင့္လည္း မိမိကိုယ္ကို မခ်ီးေျမႇာက္၊ သူတစ္ပါးကို မ႐ႈတ္ခ်၊ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ထို ေရာင့္ရဲ မႈ၌ ကြၽမ္းက်င္၏၊ ပ်င္းရိျခင္း မရွိ၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ 'သမၸဇဥ္' ရွိ၏၊ သတိႏွင့္ ယွဥ္၏။

ရဟန္းတို႔ ...
ဤရဟန္းကို ေရွးက်ေသာ အျမတ္ဟု သိအပ္ေသာ ...
အရိယာတို႔၏ အႏြယ္အဆက္၌ တည္ေသာ ရဟန္းဟု ဆိုအပ္၏။

၃...
ရဟန္းတို႔ ...
ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ ရတတ္သမွ်ေသာ အိပ္ရာ ေနရာ 'ေက်ာင္း' ျဖင့္ ေရာင့္ရဲ၏၊ ရတတ္သမွ်ေသာ အိပ္ရာ ေနရာ 'ေက်ာင္း'ျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္း၏ ဂုဏ္ကို လည္းဆိုေလ့ရွိ၏၊ အိပ္ရာေနရာ 'ေက်ာင္း'ဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေလ်ာက္ ပတ္ေသာ မအပ္ေသာ ရွာမွီးျခင္းသို႔လည္း မေရာက္၊ အိပ္ရာ ေနရာ 'ေက်ာင္း' ကို မရ၍လည္း မေတာင့္တ၊ ရၿပီး၍လည္း မမက္ေမာ မေတြေဝ၊ (တဏွာျဖင့္) မလႊမ္းမိုး၊ အျပစ္ကို ႐ႈေလ့ရွိသည္ ျဖစ္၍ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္းကို သိလ်က္ သံုးေဆာင္၏၊ ထို ရတတ္သမွ်ေသာ အိပ္ရာေနရာ 'ေက်ာင္း' ျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္းျဖင့္ လည္း မိမိကိုယ္ကို မခ်ီးေျမႇာက္၊ သူတစ္ပါးကို မ႐ႈတ္ခ်၊ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ထို ေရာင့္ရဲမႈ၌ ကြၽမ္းက်င္၏၊ ပ်င္းရိျခင္း မရွိ၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ 'သမၸဇဥ္' ရွိ၏၊ သတိႏွင့္ ယွဥ္၏။

ရဟန္းတို႔ ...
ဤရဟန္းကို ေရွးက်ေသာ အျမတ္ဟု သိအပ္ေသာ ...
အရိယာတို႔၏ အႏြယ္အဆက္၌ တည္ေသာ ရဟန္းဟု ဆိုအပ္၏။

၄...
ရဟန္းတို႔ ...
ေနာက္တစ္မ်ဳိးကား ရဟန္းသည္ ဘာဝနာ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏၊ ဘာဝနာ၌ ေပ်ာ္ပိုက္၏၊ ကာမစၧႏၵ စသည္ကို ပယ္ျခင္း၌ ေမြ႕ေလ်ာ္၏၊ ပယ္ျခင္း၌ ေပ်ာ္ပိုက္၏၊ ထိုဘာဝနာ ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ ေပ်ာ္ပိုက္ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ထို(ကာမစၧႏၵ စသည္ကို) ပယ္ျခင္း ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း မိမိကိုယ္ကို မခ်ီးေျမႇာက္၊ သူတစ္ပါး ကို မ႐ႈတ္ခ်။ အၾကင္ ရဟန္းသည္ ဘာဝနာ 'ပြါးမ်ား'မႈ ပယ္မႈ၌ ကြၽမ္းက်င္၏၊ ပ်င္းရိျခင္းမရွိ၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ 'သမၸဇဥ္' ရွိ၏၊ သတိႏွင့္ ယွဥ္၏။

ရဟန္းတို႔ ...
ဤရဟန္းကို ေရွးက်ေသာ အျမတ္ဟု သိအပ္ေသာ ...
အရိယာတို႔၏ အႏြယ္အဆက္၌ တည္ေသာ ရဟန္းဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ အျမတ္ဟု သိအပ္ကုန္ေသာ ရွည္စြာေသာ ကာလတို႔က ျဖစ္၏ဟု သိအပ္ကုန္ေသာ (ဘုရား ပေစၥကဗုဒၶါ သာဝက)တို႔၏ အႏြယ္အဆက္ဟု သိအပ္ကုန္ေသာ ေရွးက်ကုန္ေသာ အရိယာ၏ အႏြယ္အဆက္ ျဖစ္ကုန္ေသာ တရားတို႔သည္ ဤေလးမ်ဳိးတို႔တည္း၊ (ထိုတရားတို႔ကို) မပယ္အပ္ကုန္၊ ဘုရားသွ်င္တို႔သည္ မပယ္ဖူးကုန္၊ ယခုလည္း မပယ္ၾကကုန္၊ ေနာင္လည္း ပယ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ကုန္၊ ပညာရွိ သမဏျဗာဟၼဏတို႔ မကဲ့ရဲ႕ အပ္ကုန္။

ရဟန္းတို႔ ဤအရိယဝံသတရားေလးပါးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ရဟန္းသည္ အေရွ႕ အရပ္၌ အကယ္၍ ေနေစကာမူ ထိုရဟန္းကသာလွ်င္ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို ႏွိပ္စက္ ႏိုင္ရာ၏၊ ထိုရဟန္းကို မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းက မႏွိပ္စက္ ႏိုင္ရာ။

အေနာက္အရပ္၌ အကယ္၍ ေနေစကာမူ ထိုရဟန္းကသာလွ်င္ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္း ကို ႏွိပ္စက္ႏိုင္ရာ၏၊ ထိုရဟန္းကို မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းက မႏွိပ္စက္ႏိုင္ရာ။

ေျမာက္အရပ္၌ အကယ္၍ ေနေစကာမူ ထိုရဟန္းကသာလွ်င္ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို ႏွိပ္စက္ႏိုင္ရာ၏၊ ထိုရဟန္းကို မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းက မႏွိပ္စက္ႏိုင္ရာ။

ေတာင္အရပ္၌ အကယ္၍ ေနေစကာမူ ထိုရဟန္းကသာလွ်င္ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို ႏွိပ္စက္ ႏိုင္ရာ၏၊ ထိုရဟန္းကို မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းက မႏွိပ္စက္ႏိုင္ရာ။

ထိုသို႔ျဖစ္ျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္နည္း ဟူမူ-

ရဟန္းတို႔ လုံ႔လရွိေသာ ရဟန္းသည္ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္း, ေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို သည္းခံ ႏိုင္ေသာေၾကာင့္တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းသည္ လုံ႔လရွိေသာ ရဟန္းကို မႏွိပ္စက္ႏိုင္၊ လုံ႔လရွိေသာ ရဟန္းကသာ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို ႏွိပ္စက္ ႏိုင္၏၊ လုံ႔လရွိေသာ ရဟန္းသည္ မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းကို ႏွိပ္စက္ ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ လုံ႔လရွိေသာ ရဟန္းကို မေမြ႕ေလ်ာ္ျခင္းက မႏွိပ္စက္ႏိုင္။ ကိေလသာကို ဖ်က္ဆီး ၿပီးေသာ အလံုးစံုေသာ (ေတဘူမက) ကံတို႔ကို ပယ္ၿပီးေသာ ရဟႏၲာ ပုဂၢဳိလ္ကို အဘယ္မည္ေသာ အကုသိုလ္ တရားသည္ တားျမစ္ႏိုင္အံ့နည္း၊ တစ္နိကၡရွိ ဇမၺဴ ရာဇ္ေရႊစင္ကဲ့သို႔ အဘယ္သူသည္ ထိုရဟႏၲာ ပုဂၢဳိလ္ကို ကဲ့ရဲ႕ျခင္းငွါ ထိုက္ပါအံ့ နည္း၊ ထို ပုဂၢဳိလ္ကို နတ္တို႔သည္လည္း ခ်ီးမြမ္းကုန္၏၊ ျဗဟၼာကလည္း ခ်ီးမြမ္း၏။

**********
၁ဝ-သဂႌတိသုတ္၊ ပါထိက၀ဂ္ပါဠိေတာ္၊ ဒီဃနိကာယ္။ စတုတၳ - တရား ေလးပါးစု၊ ၃၀၉။

ငါ့သွ်င္တို႔ တစ္ဖန္ထို႔ျပင္လည္း ရဟန္းသည္ ရရသမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲ၏၊ ရရသမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္း၏ ဂုဏ္ကို ခ်ီးမြမ္းေလ့ရွိ၏၊ ဆြမ္းဟူေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ မေလ်ာက္ပတ္ေသာ မသင့္ေလ်ာ္ေသာ ရွာမွီးျခင္းသို႔လည္း မေရာက္၊ ဆြမ္းမရျခင္းေၾကာင့္လည္း မတုန္လႈပ္၊ ဆြမ္းရျခင္း ေၾကာင့္လည္း ကပ္ၿငိေသာစိတ္ မရွိ၊ ေတြေဝေသာစိတ္ မရွိ၊ တြယ္တာေသာစိတ္ မရွိ၊ အျပစ္ကို ႐ႈေလ့ ရွိ၏၊ (တဏွာမွ) ထြက္ေျမာက္ေသာ ပညာႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍ သံုးေဆာင္၏၊ ထိုရရသမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္းေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကိုလည္း မခ်ီးေျမႇာက္၊ သူတစ္ပါးကိုလည္း မ႐ႈတ္ခ်၊ ထိုရရသမွ်ေသာ ဆြမ္းျဖင့္ ေရာင့္ရဲျခင္း၌ အၾကင္ ရဟန္းသည္ လိမၼာ၏၊ ပ်င္းရိျခင္း မရွိ၊ ပညာ အဆင္အျခင္ႏွင့္ ျပည့္စံု၏၊ သတိႏွင့္ ျပည့္စံု၏။

ငါ့သွ်င္တို႔ ဤသို႔ေသာ ရဟန္းကို ေရွး၌ျဖစ္ေသာ အျမတ္ဟူ၍ သိအပ္ေသာ အရိယဝံသတရား၌ တည္ေသာ ရဟန္းဟု ဆိုအပ္၏။ (၉-၂)

**********

အထက္ပါသုတ္ေတာ္ေကာက္ႏုတ္ခ်က္ေတြကို ေလ့လာမိရင္ သံဃာေတာ္ေတြရဲ ႔ဆြမ္းအေပၚထားတဲ့သေဘာထားကို အနည္းအပါးေတာ့ တီးေခါက္မိေလာက္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔သာမန္လူေတြ စားတဲ့ ထမင္းတစ္နပ္ႏွင့္ သံဃာေတာ္ေတြ ဘုန္းေပးၾကတဲ့ ဆြမ္းတစ္နပ္မွာ ကြာဟခ်က္ေတြက အမ်ားၾကီးဆိုတာ အထင္းသားေတြ႔ႏိုင္မွာပါ။


သံဃာဆိုတာ ဘာမွန္းေသေသခ်ာခ်ာ မသိၾကတဲ့ မိဘကေမြးဖြားလာၾကမယ့္ သားသမီးေတြကို သူတို႔မိဘေတြက သံဃာကို ဘယ္လိုၾကည္ညိဳတတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးမလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာကို အေျခခံမွမသိတဲ့ သူေတြ ႏိုင္ငံရပ္ျခားတိုင္းျပည္ေတြေရာက္ၾကလို႔ ဟိုကလူမ်ိဳးျခားေတြက ကိုယ့္ဘာသာအေၾကာင္းမ်ား ေမးလာၾကရင္ ဘာေတြမ်ား ေျဖၾကမလဲဆိုတာကိုလည္း ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာတိုင္းျပည္အျဖစ္ အမည္ခံထားတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ေနာင္လာမယ့္အနာဂတ္သာသနာေတာ္ကို ဘယ္လို ေထာက္ပံ့သြားၾကမလဲဆိုတာလည္း ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာေပါ့ေလ။ (ဆိုလိုတာ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မယ္ ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ဘာသာေရးဘက္က Educate လုပ္တဲ့အပိုင္းမွာ အားနည္းခ်က္ေတြရွိေနေသးသလိုပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀က ရပ္ကြက္ေတြမွာ ဗုဒၶဘာသာအေျခခံယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေတြဖြင့္တာမ်ိဳးရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းစစတက္ခ်င္း ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ဗုဒၶဘာသာအေျခခံေလးေတြ ဆရာေတြက သင္ေပးၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုရင္ အဲဒီသင္တန္းေလးေတြကေန ဘာသာေရးအေျခခံေကာင္းရခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ရပ္ကြက္ေတြမွာ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းလုပ္တာ သတိမထားမိေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခုလူလတ္ပိုင္းအရြယ္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့မွ တခ်ိဳ ႔ျမိဳ ႔နယ္ေတြမွာ ေႏြရာသီယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေလးေတြ ျပန္ဖြင့္လာတာ ေတြ႔လာရပါတယ္။

ဘာသာေရး အေျခခံေကာင္းဆိုတာ လူငယ္ကေလးဘ၀မွာကတည္းက သင္ၾကားေပးထားႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲလို႔ ထင္ပါတယ္။ အရြယ္အေတာ္ၾကီးမွ သူတို႔ကို ဘာသာေရးအေၾကာင္းသြားသင္ျပဖို႔ဆိုတာ ထင္သေလာက္မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ တျခားဘာသာေတြကလည္း ပံုစံမ်ိဳးစံုႏွင့္ စည္းရံုးေရးေတြလုပ္ေနၾကေတာ့ ကိုယ့္ဆီမွာ ဘာသာေရးအေျခခံေကာင္းေကာင္းရွိမထားရင္ နားေယာင္သြားဖို႔ဆိုတာ အခြင့္အေရးက တအားမ်ားပါတယ္။

နားေယာင္လို႔ ပါသြားၾကသူေတြကို နားေယာင္ရေကာင္းလားလို႔ အျပစ္ေျပာေနမယ့္အစား ကိုယ့္ဘာသာရဲ ႔ အေျခခံအုတ္ျမစ္ကို ခိုင္မာသထက္ခိုင္မာလာေအာင္ သံဃာေတာ္ေတြ အပိုင္းကေရာ၊ လူပုဂိၢဳလ္ေတြ အပိုင္းကေရာ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ အားလံုး၀ိုင္း၀န္းျပီး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အနာဂတ္သာသနာေတာ္အတြက္ စိတ္ေအးႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္မိပါေၾကာင္း အျပဳသေဘာေဆာင္ျပီး အၾကံျပဳမိပါတယ္ခင္ဗ်ား။

Ref: ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ား (www.lknt.org)

(သံဃာ့ဂုဏ္ကို အာရံုျပဳပူေဇာ္ရင္း ဤစာစုကိုေရးပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Sunday, March 20, 2011

Homeless အေတြးမ်ား (၁)


၀ဋ္လည္တာမ်ားလားမသိပါ

ကၽြန္ေတာ္ ဒီႏိုင္ငံေရာက္ခါစ တစ္ရက္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ၀င္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေရွ ႔မွာ အ၀တ္အစားႏြမ္းႏြမ္းပါးပါးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ပစၥည္း၀ယ္ျပီး ျပန္ထြက္သြားတာကို ေတြ႔လိုက္တယ္။ သူလည္း ထြက္သြားတာႏွင့္ ဆိုင္၀န္ထမ္းက Air Fresher ဗူးယူလာျပီး တစ္ဆိုင္လံုးကို လိုက္ျဖန္းပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း နံတယ္ေနာ္ လို႔ လွမ္းေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က အဲဒီတုန္းက ႏွာေခါင္းပဲ ပိတ္ေနလို႔လားမသိ။ ဘာအန႔ံမွေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မရလိုက္ပါဘူး။

တခါေတာ့ကၽြန္ေတာ္ရထားစီးသြားတုန္း ဘူတာတစ္ခုေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ေနရာလြတ္မွာ လူတစ္ေယာက္လာထိုင္ပါတယ္။ သူထိုင္လိုက္တာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ့ ခံုတန္းမွာရွိတဲ့တျခားသူေတြ အားလံုးေရာ၊ အေရွ ႔ကခံုတန္းမွာ ထိုင္ေနတဲ့သူေတြေရာ၊ ကၽြန္ေတာ္အေရွ ႔မွာ မတ္တပ္ရပ္စီးေနသူေတြအားလံုးေရာ တျခားေနရာကို ထထြက္သြားၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔ကို ၾကည့္ျပီး ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေတြးလို႔မွ မဆံုးေသးခင္ဘဲ ႏွာေခါင္းထဲကို စူးရွျပင္းထန္တဲ့ခ်ဥ္စုတ္စုတ္ အန႔ံတစ္မ်ိဳး၀င္လာပါတယ္။ ဘယ္ကထြက္လာတဲ့ အနံ႔မ်ားလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ရွာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးသေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ လာထိုင္လိုက္တဲ့သူဆီကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ထိုင္လက္စႏွင့္ မထူးေတာ့ပါဘူးဆိုျပီး ဆင္းမယ့္ဘူတာအထိကို က်ိတ္မွိတ္ဆက္ထိုင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီေရာက္ျပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာလာေတာ့မွ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ဒီက လူတန္းစားတစ္မ်ိဳးအေၾကာင္းကို သိရွိလာခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ေတြကို Homeless ေတြလို႔ပဲေခၚၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြရဲ ႔ အသြင္အျပင္က တျခားလူေတြထက္ ပိုျပီးသိသာထင္ရွားပါတယ္။ အ၀တ္အစားစုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ေတြကို၀တ္ထားၾကတယ္။ ေနေတာ့ ဘူတာေတြ၊ ပန္းျခံကစားကြင္းေတြ၊ တံတားေအာက္ေတြ၊ လူသြားစၾကၤ ံေဘးေတြမွာ ကဒ္ထူျပားေတြ၊ ပလက္စတစ္ေတြကို အခင္းအကာလုပ္ျပီးေနၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေတြက သြားေလရာ လက္တြန္းလွည္းတစ္ခုပါျပီး သူတို႔ရဲ ႔အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကိုတင္ျပီး ေလွ်ာက္သြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရမလုပ္ၾကပါဘူး။ သူတို႔အတြက္ အသံုးတည့္မယ့္ပစၥည္းေတြကို အမႈိက္ပံုးေတြထဲကေန ႏိႈက္ယူသြားတတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေတြဆို လမ္းေဘးမွာခ်ထားတဲ့ Automatic Vending Machines ေတြေအာက္ကို လက္ႏႈိက္ျပီး ပိုက္ဆံအေၾကြေတြကို ရွာေဖြတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ အိပ္ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ ရံုးခန္းေတြ၊ ဆိုင္ခန္းေတြ ညဘက္ေရာက္လို႔ ပိတ္လိုက္တာႏွင့္ အဲဒီအခန္းေတြေရွ ႔အေပါက္၀မွာ သူတို႔ကေနရာယူလိုက္တတ္ၾကပါတယ္။ ေနပူပူ၊ မိုးရြာရြာ၊ ႏွင္းက်က် ဘယ္ေလာက္ပဲေအးေနေန သူတို႔ေတြဟာ သူတို႔တစ္ေနရာစာကို ရေအာင္ဖန္တီးျပီး ေနတတ္ၾကပါတယ္။

သူတို႔ေတြလာျပီဆိုရင္ အရင္ဆံုးသတိထားမိမွာက သူတို႔ရဲ ႔အန႔ံပါဘဲ။ ကိုယ္လက္သန္႔စင္မႈကို မလုပ္တာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာေနျပီလဲဆိုတာေတာ့မခန္႔မွန္းတတ္ပါဘူး။ သူတို႔လာရင္ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ေအာင္ကို အနံ႔က ဆိုး၀ါးျပင္းထန္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ရထားေပၚတက္လာရင္ က်န္တဲ့သူေတြအားလံုး ထြက္ေျပးၾကေတာ့တာပါဘဲ။ သူတို႔ေတြကေတာ့ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ဂရုမစိုက္ပါဘူး။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ထိုင္ခုန္မွာ၀င္ထိုင္ျပီး အိပ္ပါေတာ့တယ္။ တခ်ိဳ ႔လည္း စိတ္မႏွံ႔သူေတြလို တစ္ေယာက္တည္း စကားေတြေျပာေနတတ္ပါတယ္။ တျခားလူေတြကိုေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ ရန္ရွာေလ့ရွာထမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းကေတာ့ Homeless ဆိုရင္ ရြြံရွာဖြယ္လူသားအျဖစ္ စာရင္းသြင္း ထားတတ္ၾကပါတယ္။

Homeless ဘ၀ကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္္ သူတို႔ေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔လည္း အက်င့္စာရိတၱပိုင္းမွာ အားနည္းခဲ့ၾကလို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းက လက္မခံၾကေတာ့တဲ့အတြက္၊ တခ်ိဳ႔လည္း ၀န္ထမ္းဘ၀မွာ လုပ္ကိုင္ေနရင္း ႏိုင္ငံစီးပြားေရးက်ပ္တည္းခ်ိန္ ၀န္ထမ္းေလွ်ာ့လိုက္တာႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္လိုက္တဲ့အတြက္၊ တခ်ိဳ႔လည္း မိမိပိုင္ေငြေၾကးအားလံုးကို စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈတစ္ခုခုလုပ္လိုက္ရာက အရႈံးေပၚသြားျပီး ျပန္လည္နလံမထူႏိုင္ၾကေတာ့တဲ့အတြက္ စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါဘဲ။

အစိုးရပိုင္း ႏွင့္ အျခားလူမႈေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြက သူတို႔ေတြအတြက္ ေနစရာ စီစဥ္ေပးတာတို႔ တျခားေစာင့္ေရွာက္မႈအပိုင္းေတြ လုပ္ေတာ့ လုပ္ေပးၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းမလုပ္ေပးႏိုင္တာလား၊ Homeless ေတြကိုယ္တိုင္ကပဲ အစိုးရႏွင့္ အဖြဲ႔အစည္းေတြက စီစဥ္ေပးတာကို လက္မခံၾကတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ သူတို႔ေတြကိုေတာ့ ေန႔စဥ္လိုပဲ အျမဲျမင္ေန ေတြ႔ေနၾကရပါတယ္။

မတ္လ(၁၁)ရက္ေန႔ ဆူနာမီျဖစ္ေတာ့ ရထားေတြအားလံုးရပ္၊ ကားေတြကလည္းက်ပ္၊ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အိမ္ျပန္လို႔မရၾကေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔ရထားလိုင္းျပန္္ဖြင့္တာကိုေစာင့္ရင္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဘူတာေတြမွာ အဆင္ေျပသလိုအိပ္ၾကရပါေတာ့တယ္။ အဲဒီေန႔ညက ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကားႏွင့္ ျပန္လာၾကေတာ့ လမ္းတေလွ်ာက္ ဘူတာေတြေရွ ႔မွာ အ၀တ္အစားသားသားနားနား ၀တ္ထားၾကတဲ့သူေတြ ကဒ္ထူျပားေတြခင္း၊ သူတို႔ပစၥည္းေတြ ေဘးမွာခ်ျပီး စိတ္ညစ္ညစ္ႏွင့္ ထိုင္ေန၊ လွဲေနၾကတာကို ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကားေပၚကဆင္းျပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကေတာ့ ေျမေအာက္ဘူတာေတြကို ျဖတ္ျပီးေလွ်ာက္ၾကတဲ့အခါ ေျမေအာက္ဘူတာသြားတဲ့ စၾကၤ ံလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကဒ္ထူျပားေတြ အ၀တ္ေတြခင္းျပီး အိပ္ေနၾကတဲ့ လူတန္းၾကီးကို မ်က္စိတစ္ဆံုးေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ သူတို႔ကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ Homeless ေတြကို ေျပးျမင္ေယာင္လိုက္မိပါတယ္။

ညက NHK သတင္းၾကည့္ေတာ့ ဆူနာမီျဖစ္ခဲ့တာကို တစ္ပတ္စာ Documentary ျပန္ရိုက္ျပထားတဲ့ အစီအစဥ္ကို ၾကည့္လိုက္မိပါတယ္။ ဆူနာမီကို အၾကီးအက်ယ္ထိခဲ့တဲ့ေဒသက ေဒသခံေတြကို အင္တာဗ်ဴးထားတာေတြကို ၾကည့္လိုက္ရေတာ့ သူတို႔ေတြမွာ အိမ္ေတြ၊ ကားေတြလည္း ေရထဲပါလို႔ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူး၊ သူတို႔၀တ္ထားတဲ့ အ၀တ္အစားတစ္စံုကလြဲလို႔ ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူး၊ စားဖို႔လည္း မရွိ၊ ေသာက္ဖို႔ေရလည္း မရွိ ျဖစ္ေနျပီး၊ အခု အေရးေပၚဖြင့္ထားတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ျဖစ္သလိုေနေနၾကရတယ္။ ရာသီဥတုက သုညေအာက္က်ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အပူေပးစက္လည္းမရွိ၊ အေႏြးထည္လည္းမရွိ၊ မိသားစု၀င္ေတြကလည္း ေသသလား ရွင္သလား မသိ။ သူတို႔ေတြ ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဆင္းရဲပူပန္ေနလိမ့္မလဲဆိုတာကို ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္မိပါတယ္။

သူတို႔ေတြဟာ အရင္က တိုက္ပိုင္၊ ကားပိုင္၊ အိမ္ပိုင္ေတြႏွင့္ သက္ေတာင့္သက္သာေနႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ ဘ၀ပိုင္ရွင္ေတြပါ။ အခုေတာ့ ထမင္းတစ္နပ္စားဖို႔အတြက္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ ႔ကေကၽြးတဲ့ထမင္းကို တန္းစီေစာင့္ဆိုင္းေနၾကရတဲ့ သူေတြျဖစ္ေနၾကပါျပီ။ ေဟာခန္းမၾကီးထဲမွာ လူရာေပါင္းမ်ားစြာႏွင့္အတူ ေရာေႏွာအိပ္စက္ေနၾကရတဲ့သူေတြ ျဖစ္သြားၾကရပါျပီ။ ဒါဟာ သဘာ၀ေဘးဒဏ္ကပ္ဆိုးၾကီးေၾကာင့္ပဲလား၊ သူတို႔ေတြရဲ ႔ တစ္ခ်ိန္ကလုပ္ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ကံက ၀ဋ္ တဖန္ျပန္လည္တာလားဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေ၀ခြဲတတ္ပါဘူးခင္ဗ်ား။

Ref: http://en.wikipedia.org/wiki/Homelessness_in_Japan







ဒီေအာက္ကပံုက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္နားက ရထားလမ္းတံတားေအာက္က Homeless ေနရာပါ



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္