ငါသည္ မုခ်ေသရမည္။ အခ်ိန္ပိုင္းသာလုိေတာ့သည္။
ဒီေန ့အလုပ္လုပ္ရင္း ခဏနားလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေခါင္းထဲ၀င္လာတဲ့ စာေၾကာင္းေလးပါ။ ဘာသာေရးေလ့လာေနၾကသူတိုင္း ဒီ အဆံုးအမေလးကို ၾကားဖူးျမင္ဖူးၾကပါတယ္။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ့ ၾသ၀ါဒ စကားေလး။
အင္း... ငါဟာ ေသရေတာ့မွာပဲ။ ေသဖို ့က က်ိန္းေသေနတာဘဲ။ ဘယ္ေတာ့ေသမယ္သာ မသိတယ္။ ေသတာေတာ့ တကယ္ကို ေသရမွာပဲ။ ငါဘာလို ့ ဒါကို ေမ့ေမ့ေနတာပါလိမ့္။ ေသရမယ့္ဟာမ်ား အခု ငါဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာပါလိမ့္။ ေသဖို ့ျပင္မယ္ဆင္မယ္မရွိဘဲ အေရးမၾကီးတာေတြ လုပ္ေနမိျပီထင္တယ္။
ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ လုပ္ေနတာေတြအားလံုး အခုရပ္လိုက္ျပီး ေသရမယ့္ကိစၥ အရင္ ျပင္ဆင္ရင္ ေကာင္းမလား။
အင္း.....အဲ.... အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။
စိတ္ထဲက ေတာက္ေလွ်ာက္စဥ္းစားလိုက္မိတဲ့ အေတြးအမွ်င္တန္းၾကီး တစ္ခုပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ နဲ ့ဆံုးသြားရွာပါတယ္။
“လူေတြက ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီရႈပ္ေနတာကို ျပန္ရွင္းဖို ့ၾကိဳးစားၾကတယ္” တဲ့။ ဘီးအီးဒီေအာင္သိုက္ ကရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ တို ့ေတြ အခု လူ ့ဘ၀ၾကီးရလာတယ္။ ေမြးလာျပီ။ ကဲ...ေမာင္မင္းေသရမယ္။ ေသဖို ့ျပင္ေတာ့။ ဒီလို ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္ညႊန္းအတိအက်ဆြဲထားျပီးသား။ အဲဒါကို ေသစရာရွိ ေသဖို ့မျပင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြက ေ၀့ျပီး ဟိုဟာေလးလုပ္လိုက္၊ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္၊ ဒီဟာေလးလုပ္လိုက္။ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္နဲ ့။ အသက္ေတြ ၾကီးၾကီးလာ၊ ေသဖို ့နီးနီးလာ။ ျပီးေတာ့ သတိမထားလိုက္မိခင္ဘဲ ေသၾကရေရာ။ ဘာမွ ေသဖို ့မျပင္လိုက္ၾကရဘူး။ လူနည္းစု တကယ့္ကို နဲနဲေလး တခ်ိဳ ့သာ အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရျပီး ေသမင္းလာေခၚခ်ိန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္နိဳင္ၾကတာ။
ေမြးလာျပီး လူမွန္းစသိတတ္တဲ့ အရြယ္ကစလို ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ရႈပ္လုိက္တဲ့အလုပ္။ ငယ္တုန္းမွာဆို ဟိုဟာသင္ရ။ ဒီဟာသင္ရ။ သင္လို ့ကို မျပီး။ သင္လို ့ေတာ္ေတာ္တတ္လာေတာ့ အသက္ေမြးဖို ့ဆိုျပီး လုပ္ၾကျပန္ေရာ။ အသက္ေမြးလို ့အဆင္မေျပတဲ့သူကလည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္။ အဆင္ေျပတဲ့သူကလည္း ေနာက္ထပ္အဆင္ေျပမယ္ထင္ျပီး ထပ္တိုးလုပ္။ ဒီၾကားထဲ လူဆိုတာ တကုိယ္တည္း အထီးတည္း မေနသင့္တဲ့ သတၱ၀ါ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုအေျချပဳလို ့ အထီးတည္းမျဖစ္ေအာင္ ဟိုလူနဲ ့ေပါင္း ဒီလူနဲ ့ေပါင္းရာကေန လင္မယားတို ့၊ မိသားစုတို ့၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းတို ့၊ အသင္းအဖြဲ ့တို ့ စတာ စတာေတြ တိုးပြားလာပါေရာ။ တစ္ခါ အဲဒီကိုယ္ပါ၀င္တဲ့ အဖြဲ ့အစည္းအတြက္ ကိုယ့္ရဲ ့ယူရမယ့္တာ၀န္ဆိုတာၾကီး ရွိလာျပန္တာနဲ ့ အဲဒီ တာ၀န္ဆိုတာၾကီးကို ေက်ပြန္ဖို ့ လုပ္ၾကျပန္ပါေရာ။
တခါ အဲဒီလို ငယ္စဥ္ပညာသင္ရာကစ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ေတြလုပ္ အေဆြခင္ပြန္း မိတ္ေဆြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ ့ ဆက္ဆံပတ္သက္ရာကေန လူ ့ရဲ ့ စက္ရုပ္မဟုတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ အသြင္အျပင္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈဆိုတာက ၀င္ပါလာျပန္ေရာ။ ကိုယ္ကခ်စ္ရတာနဲ ့၊ သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ရတာနဲ ့။ ကိုယ္က အျမင္ကပ္တာနဲ ့။ သူက ကိုယ့္ကို အဖက္လုပ္ မဆက္ဆံတာနဲ ့။ အားပါးပါး...အဲဒီမွာ ခံစားခ်က္ေပါင္း ကုေဋကုဋာေတြနဲ ့ လူ ့ဘ၀ကို ေန ့စဥ္ျဖတ္သန္းၾကရရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ လူသားေတြပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို တံု ့ျပန္ပံုေပၚမူတည္ျပီးပဲ ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကေနစဥ္းစားေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြ လုပ္မိ၊ ျပဳမိ၊ ရမိျပန္ပါေရာလား။ ရႈပ္လိုက္တဲ့ လူ ့ဘ၀။ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ကေတာ့ အရႈပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန လို ့ ဆိုထားေသာ္လည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ ေန ့စဥ္နဲ ့အမွ် တစ္ေန ့ျပီးတစ္ေန ့ပိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ အရႈပ္ထုပ္ေတြ၊ တာ၀န္၀တၱရား အေၾကြးထုပ္ၾကီးေတြနဲ ့မို ့ ရွင္းေအာင္ေနဖို ့ရာက ထင္သေလာက္ မလြယ္ပါလားေနာ္။
“အသက္တစ္ရာ မေနေပမယ့္ အခက္တစ္ရာ ေပြနိဳင္ေသးတယ္။ ဒီ့ထက္မကရင္လည္း ေတြ ့ရမယ္။ မေရနိဳင္ေတာ့ျပီပဲ” တဲ့။ ကိုတိုးၾကီး (ခင္ေမာင္တိုး) သီခ်င္းထဲက စာသားေလးပါ။ မွန္လိုက္တာ။ တိန္ကနဲန႔ဲ ့ကိုေနတာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာေတာ့ လုပ္လိုက္တိုင္း ေကာင္းဖို ့ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးနဲ ့လုပ္ေတာ့လုပ္လိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္မျပည့္စံုတာေတြ၊ ေမာဟဖုံးေနတာေတြ၊ အကြက္ေက်ာ္ မျမင္နိဳင္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးမိတာေတြ စတာစတာေတြေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြကို ခ်ခဲ့မိခဲ့တာ ေမြးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိဆို အၾကိမ္ေပါင္းကမနဲေတာ့ဘူး။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြရဲ ့ဒဏ္ကို ျပန္ခံရတာ၊ ျပန္ေပးဆပ္ေနရတာေတြကလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမေရနိဳင္ေတာ့ဘူး။ အခုလည္း မွားေနတုန္း၊ အခုထိလည္း ေပးဆပ္ေနရတုန္း။ ေနာင္လည္း မွားအံုး၊ ေပးဆပ္ေနရအံုးမွာပါဘဲ။ “To err is human” မွားတတ္တာဟာ လူ ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ေရလဲသံုးရင္း ကိုယ္မွားတာေတြက လူပီသလို ့ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူတတ္ရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေက်နပ္စရာေတာ့ ျဖစ္ေလာက္ပါရဲ ႔ေလ။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အပၸကိေစၥာစ သလ ႅဟုက၀ုတၱိ။ သႏၲိႃႏိၵေယာ စ နိပေကာ စ၊ အပၸဂေဗာၻ ကုေလသြ နႏုဂိေဒၶါ။ စသည္ျဖင့္ ေဟာထားခဲ့ပါတယ္။ အပၸကိေစၥာ တဲ့။ အမႈကိစၥနည္းေအာင္ေနရမယ္တဲ့။ နိဗၺာန္မဂ္ဖိုလ္ကို ေရာက္ဖို ့အတြက္ ျပည့္စံုရမယ့္ လိုအပ္ခ်က္ အဂၤါတစ္ခုအေနႏွင့္ မွတ္သားမိခဲ့တာေလးေပါ့။ ဘုန္းၾကီးအျပီး၀တ္ခ်င္တယ္လို ့ ခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါညီေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္းက ရွင္ေတာ္ဘုရားက အမႈကိစၥနည္းဖို ့အေရး ရဟန္းေတာ္ေတြကို အဓိကေရွ ့တန္းတင္ျပီး ေဟာထားတာဆိုေတာ့ တကယ္လို ့မ်ား ရဟန္း၀တ္လိုက္ရင္ ကိစၥတကယ္နဲသြားမွာလား။ အရႈပ္ေတြ ရွင္းသြားမွာလား။ အင္း သိတဲ့ အြန္လိုင္းကဘုန္းဘုန္းေတြ ဒီတစ္ခါ ေတြ ့မွ ေမးၾကည့္ရအံုးမယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို ့ေတြ ကိစၥတကယ္နည္းၾကရဲ ႔လားလို ့။
ေသဖို ့အေရးေမ့ေမ့ေနတတ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုသို္လ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ဘာသာေရးဘေလာ့ဂ္ေလးလုပ္ျပီး တရားနဲ ့မေ၀းေအာင္ေနအံုးမွလို ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးမိေတာ့။ အင္း....ဒါလည္း ရႈပ္ျပန္တာပါဘဲ။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ့ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဘယ္လို အလွျပင္ရပါ့။ ပို ့စ္အသစ္ ဘာတင္ရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးရ။ စီေဘာက္စ္ကို ဘယ္သူေတြ ဘာေရးသြားလဲစစ္ရ။ ကြန္မန္႔ေတြ ဘာေပးလဲ ဖတ္ရ။ ဘေလာ့ဂ္ကေနခင္တဲ့ အြန္လိုင္း မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ခ်က္တင္ပစ္ရ။ ဒါလည္းဘဲ ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့ ဇာတ္ထုပ္တစ္ခုပါဘဲ။ ကိုယ္ဇာတ္နဲ ့ကိုယ္၊ က,သာက, ေပေတာ့ ဇာတ္ဆရာေရ..လို ့ ကိုယ့္ဖာသာ ၾသဘာေပးရံုရွိေတာ့တာေပါ့ေလ။
“တာ၀န္ကိုသိတဲ့သူမွာ တာ၀န္ရွိသည္” တဲ့။
ဒီစကားအရ ကိုယ္က တာ၀န္မယူရင္ တာ၀န္ကို မသိတတ္ရာ၊ အသံုးမက်ရာ၊ ထမင္းရည္ပူ လွ်ာလႊဲလုပ္ရာ၊ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္လုပ္ရာ က်ေတာ့မယ္ဆိုတာမ်ိဳး။ တာ၀န္ေတြဆိုတာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရယ္။ သမိုင္းေပးတာ၀န္တို ့၊ အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တို ့ကေနစလို ့ မိသားစုတာ၀န္တို ့၊ ရည္းစားကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ မယားေပးတာ၀န္တို ့၊ သမီးေပးတာ၀န္တို ့၊ ေျမးေပးတာ၀န္တို ့၊ အလုပ္ကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ ေဘာ္ဒါကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ စသည္ စသည္ျဖင့္ မေရမတြက္နိဳင္ေအာင္မ်ားတယ္။ ဒီၾကားထဲကမွ ကိုယ့္ဟာကို မလုပ္ဘဲေနရင္ရရဲ ့သားနဲ႔ မေနနိဳင္မထိုင္နိဳင္သြားလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ယူထားတဲ့တာ၀န္ဆိုတာမ်ိဳးေတြက ရွိေသး။ လူမႈေရးအသင္းေတြ၊ ဘာသာေရးအသင္းေတြမွာ ၀င္ပါျပီး ယူထားတဲ့တာ၀န္မ်ိဳးေတြလည္း အဲဒီထဲမွာပါတာပဲဲေပါ့။ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနတာပဲလို႔ ဆိုဦးေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါေတြကလည္း အရႈပ္သံသရာလည္ေစတာပါပဲေလ။
မနက္မိုးလင္းလို ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္၊ အိပ္ယာကနိဳးျပီဆိုတာနဲ ့ ယေန ့လုပ္စရာဆိုတာေတြက ကြန္ပ်ဴတာမွာ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကို File Transfer လုပ္သလို ဘယ္ေနရာကမွန္း မသိတဲ့ဆီကေန ေခါင္းထဲကို အစီအရီ၀င္လာပါေရာ။ ခဏေနပါဦး။ ဆရာသမားေတြက မိုးလင္းလင္းခ်င္း တရားသတိနဲ ့ တစ္ေန ့တာစရမယ္လို ့ မွာထားတယ္လို ့ ေျပာလည္း မရ။ အတင္းကာေရာကို ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ အခ်ိန္ေလး မျဖစ္စေလာက္ကို စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈျဖစ္ေအာင္ ျခစ္ကုပ္ၾကိဳးစားျပီး ေဇာကပ္ေနတဲ့ စိတ္ခႏၶာအစဥ္နဲ ့ တစ္ေန ့တာအတြက္ အရႈပ္ဇာတ္ေတြ စခင္းရျပန္ပါေရာလား။ ဒီလိုနဲ ့ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ေဇာကပ္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္စက္ကို တစ္စခ်င္း တစ္စခ်င္း အရွိန္သပ္ ရပ္နိဳင္ဖို ့ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ခႏၶာကလည္း ေညာင္း စိတ္အင္ဂ်င္ကလည္း ေဒါင္းျပီမို ့ မယ္မယ္ရရ သိပ္မစဥ္းစားနိဳင္၊ အိပ္ကြင္း အိပ္ကြက္ သာဖို ့ကိုသာ ေခ်ာင္းရပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန ့သာကုန္ေရာ။ ေသျခင္းတရားဆိုတာၾကီး ငါဘယ္နား ေမ့ထားမိပါလိမ့္။ စိတ္ကူးထဲ အေတြးထဲကို လမ္းေခ်ာ္ျပီးမ်ားေတာင္ ၀င္မလာပါလားေနာ္။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္ေတြရႈပ္တာလား အရႈပ္ေတြလုပ္တာလား။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း မသဲကြဲေတာ့။ အင္း....လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ လို ့ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ လို ညဥ္းရေတာ့မွာပါဘဲ။
အဓိကႏွင့္ သာမညကို ခြဲသိပါ။ အေရးၾကီးတာကို အရင္ဆံုးလုပ္ပါ။ စသည္ျဖင့္ ပညာရွင္ေတြ သူေတာ္စင္ေတြက ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့သတိေပးဆံုးမေနၾကေပမယ့္လည္း အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေျခအေနေတြက သာမညကို အဓိကေနရာထားဖို ့က ျဖစ္ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ စိတ္ထားခိုင္ခိုင္မာမာနဲ ့ငါ ဒီအေရးမၾကီးတာေတြ တန္ဖိုးမရွိတာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတာပဲ လုပ္ေတာ့မယ္လို ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ မခ်နိဳင္တာက မ်ားေနေတာ့ ၾကံဳရာက်ပမ္း ေပၚလာသမွ် ကိစၥေတြကို အေရးၾကီးတာေကာ အေရးမၾကီးတာေကာ လုပ္ရင္းနဲ ့ နဂိုက ရွင္းေနတဲ့ ဘ၀က တျဖည္းျဖည္းရႈပ္လာ၊ ရႈပ္တာေတြကို ျပန္ရွင္းရင္းက အခ်ိန္ေတြကကုန္၊ အသက္ေတြက ၾကီး။ ဒီလိုနဲ ့ဘဲဲ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးေတာ့ ျဖစ္ျပီေပါ့ဗ်ာ။ မတတ္နိဳင္ဘူးေလ။ ကိုယ္က ရႈပ္ခ်င္ေနေသးတာကိုး။ ထြန္းအိျႏၵာဗိုရဲ ့ သီခ်င္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ျပင္ဆိုရင္းက ေတြးလက္စ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး လုပ္လက္စ အလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။
မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာကလြဲလို ့... ၊ ကိုယ္ မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာက လြဲလို ့....။
(စကားခ်ပ္။ ။ ဤေဆာင္းပါးကို ဘာသာေရးေဆာင္းပါးလို ့ မယူဆေစလိုပါ။ ကိုယ္ေတြးခ်င္ရာေတြးမိတာကို စိတ္ကူးတည့္သလို ေရးမိေရးရာ ေရးထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါေၾကာင္း..ခင္ဗ်ား။)
ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
22.03.2010
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
