Sunday, August 14, 2011

တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့ ေက်းဇူးတရားမ်ားအတြက္...


ဒီည အင္တာနက္ဖြင့္ျပီး သတင္းဖတ္လိုက္ခ်ိန္ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္လိုက္ရေတာ့ စိတ္ထဲနင့္ကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဆရာနႏၵာသိန္းဇံ ကြယ္လြန္ျပီတဲ့။

ဆရာ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးပါဘူး။ ဆရာ့စာအုပ္ေတြႏွင့္ပဲ ရင္းႏွီးခဲ့တာပါ။ ဆရာ့ကို တစ္ေန႔ေတာ့ ေတြ႔ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲက (ရည္မွန္း) ေမွ်ာ္လင့္ထားခဲ့တာပါ။ ေတြ႔ခဲ့ရင္ ဘာေတြေျပာမယ္၊ ဘာေတြလုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒါေတြ လုပ္လို႔၊ ေျပာလို႔ မရေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။

“ခေရာင္းလမ္းကို ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္း” ဆိုတဲ့ စာအုပ္ႏွင့္ ဆရာ့ကို စျပီးသိခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၆)ႏွစ္ေက်ာ္ကာလဆီကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ (၁၉)ႏွစ္။ တကၠသိုလ္ First Year စတက္တဲ့အခ်ိန္။ နဂိုကတည္းက စာဖတ္၀ါသနာပါခဲ့တာမို႔ အေဆာင္ေနေက်ာင္းသားဘ၀မွာ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြရဲ ႔ ၈၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္က စာဖတ္တာႏွင့္ပဲ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ကရတဲ့ မုန္႔ဖိုးကလည္း စာအုပ္၀ယ္တာႏွင့္ပဲကုန္တာ မ်ားပါတယ္။ စာအုပ္၀ယ္စုတဲ့၀ါသနာက အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းကေတာက္ေလွ်ာက္ပါလာခဲ့တာ အခုအခ်ိန္အထိပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ငယ္ငယ္လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ကတည္းက လူၾကီးမိဘေတြက သြန္သင္ဆံုးမခဲ့ၾကလို႔သာ ဘာသာတရားႏွင့္ ထိေတြ႔နီးစပ္ေနခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ထဲထဲ၀င္၀င္သိခဲ့တာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ မိရိုးဖလာယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈလို႔ ေျပာမယ္ဆို ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ဘုရားစာေတြရြတ္တတ္၊ ပုတီးစိပ္တတ္၊ တရားထိုင္တတ္တယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ မွန္တာကို ၀န္ခံရရင္ ျမတ္စြာဘုရားဆိုတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဆိုတာကို သဲသဲကြဲကြဲမသိခဲ့တာအမွန္ပါဘဲ။

တစ္ရက္ေတာ့ ဆရာ့ရဲ ႔ “ကုိယ္က်င့္တည္ၾကည္ျခင္းႏွင့္ အဆင့္ျမင့္ခရီးစဥ္” ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ရဲ ႔ အခန္းတစ္ခုမွာ ဥပါလိသူၾကြယ္ႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ အေမးအေျဖေတြ လုပ္တာကို ဆရာက အေသးစိတ္ေရးျပထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အဲဒီ၀တၳဳအေၾကာင္းအရာကို ဆရာ့စာအုပ္မွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ ဖတ္ဖူးျခင္းပါ။ တရားအေမးအေျဖေတြလုပ္ျပီးေနာက္ဆံုး ဥပါလိသူၾကြယ္ ေသာတာပန္တည္သြားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကို တပည့္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳဖို႔ ေလွ်ာက္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က လက္မခံပဲ ျပန္စဥ္းစားပါအံုးလို႔ သတိေပးေတာ္မူတာကို ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တကယ္ကို Shock ျဖစ္သြားခဲ့ရပါတယ္။

အဲဒီစာအုပ္မဖတ္ခင္အခ်ိန္အထိ နားလည္ထားခဲ့တာက ျမတ္စြာဘုရားဟာ မိမိသိထားတဲ့တရားကို လူ၊ နတ္ သတၱ၀ါေတြကို သိေအာင္ ေဟာျပတယ္။ ဆံုးမတယ္။ ေနာက္ဆံုး အဲဒီ လူ၊ နတ္ေတြက ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ Follower ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးပံုုစံႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားက သာသနာျပဳတယ္ရယ္လို႔ နားလည္ထားခဲ့မိတာပါ။

အခု ဥပါလိသူၾကြယ္ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္လိုက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး စဥ္းစားစရာေတြ အမ်ားၾကီး ၀င္သြားပါေတာ့တယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳးပုဂၢိဳလ္လဲ။ လူတစ္ေယာက္က သူ႔တပည့္လုပ္ပါမယ္လို႔ ေျပာေနတာကိုေတာင္ လက္မခံပဲ စဥ္းစားပါအံုး၊ ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္လုပ္ပါလို႔ ျပန္ေျပာတာဟာ ဘယ္လိုမ်ိဳး စိတ္ထားေတာ္လဲ။ တျခားဘာသာေတြမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္က သူ႔ေနာက္လိုက္လုပ္ပါရေစလို႔ ေျပာလာတဲ့သူကို ျငင္းတာမ်ိဳး မရွိခဲ့ပါဘူး။ ေျပာလာရင္ လက္ခံၾကတာခ်ည္းဘဲ။ ဒါဆို ျမတ္စြာဘုရားက ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ တရားေတြေဟာခဲ့တာလဲ။ ျမတ္စြာဘုရားရဲ ႔ သတၱ၀ါေတြအေပၚ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဘာလဲ။ စသည္ျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ အမ်ားၾကီး ေခါင္းထဲမွာ တန္းစီ၀င္လာပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔အေၾကာင္းကို ထဲထဲ၀င္၀င္စျပီးေလ့လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လက္လွမ္းမီသေလာက္ ဉာဏ္မီသေလာက္ ဘာသာေရးစာအုပ္ေတြရွာေဖြဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္စတစ္စ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ စိတ္ထားေတာ္ေတြကို ပိုပိုနားလည္လာခဲ့သလို အဆံုးအမေတာ္ေတြအေပၚမွာလည္း ပိုလို႔ ၾကည္ညိဳသဒၶါတရားေတြတိုးလာခဲ့ရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားအဆံုးအမေတြကိုသိရရင္ ဘာလို႔ အဲဒီလိုဆံုးမရတယ္ဆိုတာကိုပါ သိရေအာင္လုပ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို တကယ္ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ႏွင့္ အဆံုးအမေတြကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ၾကိဳးစားျပီးလိုက္လုပ္ခဲ့မိပါေတာ့တယ္။ ေျပာရရင္ ျမတ္စြာဘုရားကို ခ်စ္တဲ့စိတ္၊ ေလးစားတဲ့စိတ္၊ ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္က ဆရာ့စာအုပ္ဖတ္ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ စျပီးျဖစ္ခဲ့တာလို႔ ေျပာရင္ရပါတယ္။ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာ၀င္အျဖစ္ကေန မိမိသဒၶါတရားအေလွ်ာက္ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္လက္ခံသူအျဖစ္ကို ေျပာင္းလဲေပးႏိုင္လိုက္ပါတယ္။

အဲဒီ အသက္ (၁၉) ႏွစ္အရြယ္ကစခဲ့တဲ့ ဘာသာေရးအသိဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါလာခဲ့ပါတယ္။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ဥပါလိသူၾကြယ္ႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္တို႔ စကားစစ္ထိုးတဲ့အေၾကာင္းကို တရားစာေပေတြမွာ ျပန္ဖတ္ရတိုင္း စိတ္ထဲမွာ အဲဒီ အသက္(၁၉)ႏွစ္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔စိတ္ဓာတ္ေတာ္အေပၚ အံ့ၾသၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္ေတြ ျပန္ျပီးခံစားရသလို ဆရာ့ကိုလည္း အျမဲသတိရေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဥပါလိသူၾကြယ္၀တၴဳဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘ၀ေျပာင္းေပးခဲ့တာပါ။

တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ဆရာ့ကို အဲဒီအေၾကာင္းေလးေျပာျပျပီး ေက်းဇူးတင္စြာႏွင့္ ရွိခိုးဂါရ၀ျပဳမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့လည္း အျပင္မွာ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားပါျပီ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာ့ေက်းဇူးတရားကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေသတဲ့အထိအမွတ္ရေနမွာပါ။ ဆရာ့ရဲ ႔စာေပေက်းဇူးဟာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ သံသရာခ်ည္ျပီး ေကာင္းက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေရ...ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ဆရာတစ္ေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိလားမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ပါတယ္။ သြားႏွင့္ပါဆရာေရ...။

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၄၊ ၀၈၊ ၂၀၁၁။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, August 12, 2011

အမ်ိဳးေတြဖတ္ဖို႔ေရးတဲ့ အမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း




ဂ်ပန္မွာ ဒီရက္ပိုင္းက ေႏြရာသီရံုးပိတ္ရက္ရွည္ပါ။ ေနာက္ ဒီရက္ေတြထဲမွာပဲ သူတို႔ လူမ်ိဳးေတြဟာ ေသဆံုးသြားၾကျပီျဖစ္တဲ့ သူတို႔ အမ်ိဳးအေဆြေတြႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ပြဲေတာ္လည္း က်င္းပၾကပါတယ္။

ဒီေန႔ညေနေတာ့ မေရာက္တာအေတာ္ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ တိုက်ိဳဒိုင္းဘုဆုဆင္းတုေတာ္ကို သြားဖူးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မေန႔ကေတာ့ ကာမာကူရဘုရားသြားဖူးလိုက္ပါေသးတယ္။ တိုက်ိဳဒိုင္းဘုဆုဘုရားဆီေရာက္ေတာ့ ဘုရား၀န္းပိတ္ခ်ိန္နီးေနျပီမို႔ အခ်ိန္သိပ္မရပဲ ျမန္ျမန္ဖူးျပီး ျပန္ထြက္ေပးခဲ့ရပါတယ္။ အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ အဲဒီဘုရားပုရ၀ုဏ္အတြင္းက ေရကန္ထဲကငါးေတြကို အစာစိမ္ေျပနေျပေကၽြးမလို႔ စိတ္ကူးထားတာ အခုေတာ့ မေကၽြးႏိုင္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားပါတယ္။

ဘုရားကထြက္လာျပီးအနားမွာ သစ္ေတာပန္းျခံတစ္ခုေတြ႔တာႏွင့္ ၀င္ၾကည့္ခဲ့ပါေသးတယ္။ အရင္က ဒီပန္းျခံက မဖြင့္ေသးတာလားမသိ။ သတိမထားမိပါဘူး။ အခုမွ သတိထားမိတာပါ။ အထဲေလွ်ာက္သြားရင္း ရန္ကုန္က ကန္ေတာ္ၾကီးပန္းျခံေတာင္သတိရမိပါတယ္။ မေရာက္ျဖစ္ေတာ့တာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ့ျပီပဲ....။ အခုပန္းျခံကေတာ့ သစ္ပင္ၾကီးေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို အဓိကစိုက္ထားျပီး တျခားပ်ိဳးပင္အေသးေလးေတြကိုလည္း စနစ္တက်စိုက္ထားတာေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တာကေတာ့ ပန္းျခံထဲစ၀င္လိုက္ကတည္းက ၾကားရတဲ့ ပုရစ္ေအာ္သံပါဘဲ။ ဒီအသံႏွင့္ ေ၀းေနတာ အေတာ္ၾကာျပီမို႔ ေတာ္ေတာ္နား၀င္ပီယံရွိတယ္လို႔ ခံစားမိပါတယ္။ သစ္ေတာေလးက ကုန္းျမင့္တစ္ခုကို ၀ိုင္းရံျပီး ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ထားတာမို႔ တကယ္ ေတာေတာင္ထဲ ေရာက္သြားတဲ့ ခံစားမႈကို ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။


အဲဒီသစ္ေတာေလးထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္အာရံုက်သြားမိတာက လွမ္းေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အနားကသခ်ႋဳင္းပါဘဲ။ ဒီဘုရားပုရ၀ုဏ္ပတ္ခ်ာလည္မွာ သခ်ႋဳင္းေတြေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဘုရား၀န္းႏွင့္ကပ္ေနတဲ့ေနရာမွာရွိတာက သခ်ႋဳင္းအေဟာင္းပါ။ အခုကၽြန္ေတာ္ေတြ႔တာကေတာ့ မႏွစ္ကမွ စလုပ္ထားတဲ့ အသစ္ပါ။ ေတာင္ကုန္းေလးေပၚမွာ အဆင့္ဆင့္လုပ္ထားျပီး စနစ္က်ေသသပ္ပါတယ္။

ေျပာရရင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလ ကၽြန္ေတာ့္မိခင္ဆံုးသြားျပီးေနာက္ပိုင္းကစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သခ်ႋဳင္းႏွင့္က အေတာ္ေလးရင္းႏွီးလာခဲ့ပါတယ္။ မိခင္ဆံုးတာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး အရင္က အေရာက္အေပါက္နဲခဲ့တဲ့ သခ်ႌဳင္းဆိုတဲ့ေနရာကို ခဏခဏေရာက္ျဖစ္ခဲ့သလို ကၽြန္ေတာ္ရဲ ႔ စိတ္၀င္စားမႈကလည္း တျဖည္းျဖည္းၾကီးလာခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ သခ်ႋဳင္းျမင္လို႔ ၀င္ၾကည့္ဖို႔အခ်ိန္ရရင္ မျဖစ္မေန၀င္ၾကည့္တတ္သလို၊ တခါတေလ တမင္တကာကို ေရာက္ေအာင္သြားၾကည့္တတ္ပါတယ္။

အခု ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတဲ့ျမိဳ ႔မွာ ဘုရားရယ္၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရယ္၊ သခ်ႋဳင္းေျမရယ္က တြဲျပီးေတြ႔ရေလ့ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့့္အဖို႔ ဘုရားဖူးရင္း သခ်ႌဳင္းေတြထဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဒီကသခ်ႌဳင္းေတြအေၾကာင္း ပို႔စ္ေရးဖူးတာရွိပါတယ္။ ဒီေနရာေလးမွာ သြားဖတ္ၾကည့္ၾကပါလို႔။ (http://www.vimuttisukha.com/2009/09/blog-post_13.html)

မႏွစ္က ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ဂ်ပန္ကိုၾကြလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာေတာ္ၾကီးကို ထပ္ေလွ်ာက္ျပီး အကူအညီေတာင္းျဖစ္ပါေသးတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း စိတ္၀င္တစား ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴပဲ ၾကြေရာက္ခ်ီးျမွင့္ေပးေတာ္မူပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးကလည္း ဒီကိစၥကို အေတာ္ေလးစိတ္အားထက္သန္ေတာ္မူတာသတိထားမိပါတယ္။ တမလြန္ေရာက္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ ပံုျပင္ေတြ၊ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ဇာတ္လမ္းေတြကို အမ်ားၾကီး ေျပာျပေပးေတာ္မူပါတယ္။ လယ္တီဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္တိုင္ လုပ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။


ဆရာေတာ္ၾကီးက “ငါလည္း အလွဴပါမယ္” ဆိုျပီး ကုန္က်စရိတ္မွာ မွ်၀င္က်ခံေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေမတၱာပို႔အမွ်ေ၀သြားမယ့္ေန႔မွာ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္သံဃာေတာ္ေတြကို ကြယ္လြန္သူမ်ားအတြက္ရည္မွန္းျပီး လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားဆက္ကပ္လွဴဒါန္းခဲ့ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက အစားအစာပါေကၽြးခ်င္တယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူတာႏွင့္ အဲဒီသြားမယ့္ညေနမွာ ထမင္းႏွင့္ အမဲဟင္းလ်ာေတြကို စီစဥ္ခ်က္ျပဳတ္ျပီး သယ္သြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ သုႆန္ေရာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးကဦးေဆာင္ျပီး ေမတၱာပို႔၊ အမွ်ေ၀ျပီး ခ်က္ျပဳတ္လာတဲ့ အစားအစာမ်ားကို စနစ္တက် ေကၽြးေမြးၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္ အတူတကြလုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုမို႔ ဘ၀မွာ တကယ့္အမွတ္တရပါဘဲ။



ဒီေန႔ညေနလည္း ကၽြန္ေတာ္သုႆန္အသစ္ထဲ၀င္သြားေတာ့ လူတစ္ခ်ိဳ ႔ လည္း ရွိေနၾကပါတယ္။ အခုရက္ေတြက ေသဆံုးသူေတြအတြက္ပြဲေတာ္ရက္ဆိုေတာ့ အုတ္ဂူသန္႔ရွင္းေရးလုပ္ရင္း သူတို႔ဓေလ့ထံုးတမ္းအစဥ္အလာေတြအတိုင္း ေသသူေတြအတြက္ ရည္းမွန္းလုပ္ေနၾကတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အထဲေရာက္တာႏွင့္ လုပ္ေနၾကအတိုင္း ကိုယ္မျမင္ရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဆီ စိတ္ညႊတ္ရင္း အားလံုးကို သံသရာကေဆြမ်ိဳးေတြအျဖစ္ အာရံုျပဳရင္း ရတနာသံုးပါးဂုဏ္ေတာ္မ်ားႏွင့္ ေမတၱာသုတ္ေတာ္တို႔ကို အထပ္ထပ္ရြတ္ဆိုရင္း ကၽြန္ေတာ္ ျပဳလုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္အစုစုတို႔ကို သူတို႔အားလံုးအတြက္ အမွ်ေပးေ၀ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြကို သူတို႔ နိမ့္ပါးေနခ်ိန္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေမတၱာေတြေပးလိုက္ရတယ္။ ေစာင့္ေရွာက္လိုက္ရတယ္။ အကူအညီေပးလိုက္ရတယ္လို႔ ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ၾကည္ႏူး၀မ္းသာစိတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ သံသရာမွာ မေတာ္ဖူးတဲ့ ေဆြမ်ိဳးရယ္လို႔မွ မရွိမွ မရွိတာဘဲေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးဟာ စပ္ၾကည့္ရင္ အကုန္ အမ်ိဳးေတြခ်ည္းျဖစ္ေနမွာပါဘဲေလ။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, August 1, 2011

အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္

ကို၀ိမုတၱိသုခ (http://www.vimuttisukha.com/) ရဲ႕ ခုနစ္လပိုင္း ၃၁-ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့ ၃၅-ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔အတြက္ ရည္ရြယ္လို႔ ေရးဖြဲ႔မိသည္။

*အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္*

ဘာေရးလို႔ ေရးရမွန္း မသိေသးခင္ အရင္ဆံုး ေခါင္းထဲ၀င္လာတာက ညေနက (27.07.2011) ကိစၥ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကို၀ိ (၀ိမုတၱိသုခ) နဲ႔ ေထြရာေလးပါး ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာ ေျပာအၿပီး.. အရဟံ ဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ ပုတီး ဆယ္ပတ္စိပ္မယ္ဆိုၿပီး ဘုရားခန္းထဲ ဆင္းသြားပါတယ္..။ ျဖစ္ခ်င္တာကတစ္ျခား၊ ျဖစ္လာတာက တစ္ျခား..။ စစျခင္း ကို၀ိေျပာသလို ခင္ပြန္းႀကီး ၁၀-ပါး ကန္ေတာ့လိုက္တယ္.. ၿပီးေတာ့ လူက ပုတီးစိပ္ဖို႔ကို မစိပ္ေသးဘဲ ဓမၼစၾကာကို တစ္ေခါက္ရြတ္တယ္.. အဲ ၿပီးလည္းၿပီးေကာ အိပ္ငိုက္လာတာနဲ႔ ေမးကို လက္ေလးႏွစ္ဖက္ေထာက္ၿပီး ခဏမွိန္းလိုက္တာ.. အဲ ေတာ္ေသးတာေပါ့.. ဘုရားခန္းထဲ တစ္ျခားသူေတြ ၀င္မလာလို႔.. ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္.. ထိုင္လ်က္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ။ ျပန္ႏိုးေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူး ဆုိၿပီး ပုတီးစိပ္မယ္ျပင္.. ဒါလည္း မစိပ္ျဖစ္ဘဲ အနတၱလကၡဏသုတ္ တစ္ေခါက္ထပ္ရြတ္ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ေမတၱသုတ္ကို ပါဠိလို ႏွစ္ေခါက္၊ ျမန္မာလို အနက္ျပန္ကို တစ္ေခါက္ရြတ္ၿပီး ဆုေတာင္း၊ အမွ်ေ၀၊ နတ္ေတြျပန္ပို႔ၿပီး ျပန္တက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

အင္း.. ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက အရဟံ နဲ႔ ဆက္စပ္တာပါ။ ဒီလို ပုတီးစိပ္ဖို႔ကိုလည္း ကို၀ိေက်းဇူးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သိသြားတာ..။ ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီး ေဟာသြားတာေလ။ ဘာတဲ့ အရွင္ဉာဏိကာ ဘိ၀ံသ (http://www.mymudita.com/) ရဲ႕ မုဒိတာေရႊေက်ာင္း ဖြင့္ပြဲ အခမ္းအနားမွာ..။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး တရားနာၿပီးကတည္းက ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို ပုတီးစိပ္လိုက္ေသးတယ္..။ စစခ်င္းေတာ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၁၀-ပါး (ဘုရားဂုဏ္ေတာ္က ကိုးပါးမဟုတ္ ၁၀-ပါးပါတဲ့၊ ဆရာေတာ္ႀကီး ေဟာတာပဲ) ကို တစ္ပါးကို တစ္ပတ္နဲ႔ ၁၀-ပတ္ စိပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူက အပ်င္းက်တယ္ပဲ ေျပာရမလား.. အတိုကိုပဲ ႀကိဳက္တယ္ ေျပာရမလား.. အရဟံ ကိုပဲ ၁၀-ပတ္ စိပ္ေတာ့တယ္။ တစ္ခါတေလ အပတ္ ၂၀၊ တစ္ခါတေလ အပတ္ ၃၀၊ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ဘယ္ႏွပတ္ရလို႔ ရသြားမွန္း မသိဘူး။ လက္ထဲ ပုတီး မရွိလည္း စိတ္ကေတာ့ ေအာ္တို ရြတ္ေနမိတယ္။

ေအာ္.. အရဟံ.. အရဟံ..။ အရဟံ မွာ အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳး ရွိတာကိုေတာ့ သိထားတာ ၾကာပါၿပီ။ က်က္လည္း က်က္ထားတယ္။ ဒါကလည္း ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိက ေက်းဇူးနဲ႔ပါ။ ဆရာေတာ့္ရဲ႕ အဲ.. ဘယ္စာအုပ္ပါလိမ့္.. “လိုတရ ႏွလံုးသား” ထင္တယ္။ အဲဒီ စာအုပ္ထဲကေန ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ကိုးပါး (အဲဒီစာအုပ္ထဲေတာ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ကို ကိုးပါးနဲ႔ပဲ အနက္ဖြင့္ထားတယ္) အနက္ကို ကူးၿပီး က်က္ထားမိတာ။ ရြတ္လည္း ရြတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္…

အရဟံ ဆိုတဲ့ စကားလံုး သံုးလံုးကို ရြတ္ဆိုပံုအလိုက္ ေျပာင္းၿပီး အဓိပၸါယ္ ကြဲသြားတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ 2008 ေႏွာင္းပိုင္းမွ သိခဲ့တာ။ ဆိုလုိတာက အရဟံ မွာ အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳးရွိတယ္။

၁) ကိေလသာကင္းစင္ေတာ္ မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၂) ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၃) ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား.. ဒီလို အနက္သံုးမ်ိဳး။

ဒါေပမယ့္ ဒီလို အနက္သံုးမ်ိဳး ထြက္သြားတာက ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ အရဟံကို ရြတ္ဆိုတဲ့ အသံထြက္ေပၚ မူတည္ၿပီး ကြဲသြားတာ။ ဘယ္လိုလဲ ဆိုေတာ့..

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပံုမွန္ရြတ္ေနက် အရဟံ ဆိုတဲ့ စကားသံုးလံုးကို ပူးတြဲၿပီး အရဟံ လို႔ရြတ္လိုက္ရင္ ဒါသည္ “ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား” လို႔ အနက္ထြက္တယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ..

အရဟံ ဆိုတဲ့ စာလံုးသံုးလံုးမွာ “အရ” ကို ပူးတြဲရြတ္ၿပီး (ရေကာက္ကို လွ်ာလိပ္သံထည့္တယ္။) “ဟံ” ကို သီးသန္႔ထားလို႔ “အရ-ဟံ” လို႔ရြတ္ရင္ “ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား” လို႔ အနက္ထြက္သြားတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ေသးဘဲ..

ဒီ အရဟံ ဆိုတဲ့ စာလံုးသံုးလံုးကိုပဲ “အ” ကို သီးသန္႔ထားၿပီး “ရေကာက္” နဲ႔ “ဟံ” ကို ပူးတြဲလို႔ (ဒီေနရာမွာလည္း ရေကာက္ကို လွ်ာလိပ္သံထည့္ပါ။) “အ-ရဟံ” လို႔ရြတ္လိုက္ရင္ေတာ့ “ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား” လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါသတဲ့။ ဒီေတာ့ ျပန္ခ်ံဳ႕လိုက္ရင္..

၁) အရ-ဟံ ဆုိတာ = ကိေလသာကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၂) အ-ရဟံ က = ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား

၃) အရဟံ ဆိုတာကေတာ့ = ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူေတာ္ မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဆိုၿပီး ရြတ္ဆိုပံုအလိုက္ အနက္အဓိပၸါယ္ အသီးသီး ကြဲသြားတယ္။ ဒါကေတာ့ ရြတ္ဆိုပံုေတြ..

ဒီလို ရြတ္ဆိုတဲ့ထဲမွာ ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္သမႈနဲ႔ ရြတ္ဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ တျခား အေၾကာင္းအရာေတြေၾကာင့္ ပူေဇာ္ ရြတ္ဆိုတာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဘယ္လိုပဲ ရြတ္ဆို ရြတ္ဆို ပူေဇာ္ ပူေဇာ္.. ဒီလို ပူေဇာ္နည္းမွာ သံုးဆင့္ ရွိေသးတယ္တဲ့..။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့..

၁) ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရိုးရိုးသာမန္ ဘုရားဂုဏ္ကို ခ်ီးက်ဴး ပူေဇာ္တာရွိတယ္။

၂) ဒုတိယက ဘုရားကို အသက္၀င္ေလာက္ေအာင္ ပံုေဖာ္ၿပီး ၾကည္ညိဳ ပူေဇာ္တဲ့ အထူးပူေဇာ္ျခင္း ဆိုတာရွိတယ္။

၃) ေနာက္ဆံုး တိုက္႐ုိက္ ဘုရားပင့္ၿပီး ပူေဇာ္တာကေတာ့ ၀ိပႆနာ ပါတဲ့။ ဒါကေတာ့ အေကာင္းဆံုး ပူေဇာ္ျခင္းေပါ့။ ဒီလို သံုးဆင့္ ဘုရားပူေဇာ္တာကလည္း ကသစ္၀ိုင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အဆံုးအမလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ အေၾကာင္းေျပာရင္း ဆက္စပ္မိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျဖစ္သြားတာ။

ဒီေနရာမွာ ကၽြန္ေပးမိတဲ့ ေခါင္းစဥ္က “အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္” ဆုိေတာ့.. ဒီေခါင္းစဥ္ကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ ရွင္းရပါေတာ့မယ္..။ ခုန အရဟံရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳးကို ေအာက္ဆံုးကေန တစ္ခုခ်င္း ၾကည့္ၾကည့္ရေအာင္.။ ပထမဆံုး ေျခလွမ္းအေနနဲ႔..

ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူထုိက္တယ္

ဒီအဓိပၸါယ္ကို ျမင္မွ သြားသတိရမိတာက ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလရဲ႕ ဘုရားအေပၚ ၾကည္ညိဳတဲ့ အဆံုးအမေလး..

“ပူေဇာ္ထိုက္သူတို႔က ပူေဇာ္ရေသာ ျမတ္စြာဘုရား” ဆိုတာ

ေလာကမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ပူေဇာ္ထုိက္တဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပါ.. မိဘ၊ ဆရာသမား၊ ေနာက္ ကိုယ့္ထက္ သီလဂုဏ္၊ သမာဓိဂုဏ္၊ ပညာဂုဏ္ ျမင့္တဲ့သူေတြ စသျဖင့္.. ဒီလို ပူေဇာ္ထိုက္တဲ့ သူေတြကေတာင္မွ ျမတ္စြာဘုရားကို ပူေဇာ္ရတယ္ဆိုၿပီး ဘုရားရွင္ကို ပူေဇာ္သမႈနဲ႔ ဆရာေတာ္က ဂုဏ္ျမႇင့္လိုက္တာပါ။ တကယ္ပါ၊ ရြတ္ဆိုၾကည့္ရတာ တအားကို အရသာရွိပါတယ္။

ထားပါေတာ့။ ဘုရားရွင္ကေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုက ပူေဇာ္စရာ လူပုဂၢိဳလ္ မရွိေအာင္ ၿပိဳင္စံရွား ျမင့္ျမတ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပူေဇာ္ထုိက္ေအာင္ ဘယ္လိုေတြ လုပ္ၾကမလဲ.. အရဟံကို ရြတ္တာကလည္း ရြတ္တာေပါ့၊ ပူေဇာ္ထိုက္သူ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ပါးသူက ကိုယ့္ကို ေမာ္ၾကည့္ၿပီး ေလးစား ရတဲ့သူျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ၾကမလဲ..။ ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္လို႔ ဆရာျမသန္းစံရဲ႕ “မေသမွီ မိမိကုိယ္ကို ၾကည္ညိဳသြားခဲ့ခ်င္သည္” ဆုိတဲ့ တရားအသံဖိုင္ေလးကို ေျပးသတိရလိုက္တယ္။ နာယူခ်င္သူမ်ား နာယူႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ လင့္ခ္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

http://dhammadownload.com/MP3Library//MyaThanSan/MP3Disc02/012-MyaThanSan-OoPaDanErrYone-12.mp3

ဟုတ္လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ တစ္ပါးသူက ကိုယ့္ကို ၾကည္ညိဳဖို႔ထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ဖို႔က အေရးႀကီးဆံုးပဲ။ လုပ္ႏိုင္ဖို႔လည္း တအားခက္တယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္အေၾကာင္းက ကိုယ္အသိဆံုးေလ။ တစ္ပါးသူကိုသာ ညာလို႔ရမယ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ေတာ့ ညာလို႔က ဘယ္လိုမွမရ.. အဲဒီေတာ့ မေကာင္းကြက္ေတြက မ်ားေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ဖို႔က.. ေတာ္ေတာ့္ကို မလြယ္တဲ့ကိစၥ..။ အဲ ဒီလို မလြယ္ မလြယ္ ေျပာလို႔.. ၾကည္ညိဳႏိုင္ေအာင္ မလုပ္ေတာ့ဘူးလား..။ ဒုကၡ.. ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမ်ားကိုသာေမးတာ.. ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ကေကာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳႏိုင္ေအာင္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေနပါလိမ့္။ ၾကည္ညိဳခဲ့ဖူးတာေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ သႀကၤန္တရားစခန္း ၀င္တုန္းက။

ကၽြန္ေတာ့္ စကားေတြလည္း ဘယ္ေတြ ေရာက္လို႔ ေရာက္ကုန္တယ္မသိ..။ စိတ္ကူးတည့္ရာဆုိေတာ့..။ အၾကံေပးခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳထိုက္တဲ့ သူျဖစ္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိတဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ အေတြး၀င္လိုက္တာနဲ႔ ဘုရားေရွ႕သြားၿပီး သိကၡာသံုးပါးသာ တည္ေအာင္ လုပ္လုိက္ပါ။ ဒီေနရာမွာ သိကၡာသံုးပါးဆိုတာကို တစ္ခ်ိဳ႕ မသိတဲ့သူေတြ ရွိပါေသးတယ္။ သိကၡာသံုးပါးက (သီလရယ္၊ သမာဓိရယ္၊ ပညာရယ္) ပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၾကည္ညိဳထိုက္ေအာင္၊ ပူေဇာ္ႏိုင္ေအာင္၊ တန္ဖိုးရွိေအာင္ သိကၡာသံုးပါး တည္ေအာင္လုပ္နည္းကို အေသးစိတ္ ဖတ္ခ်င္ရင္ေတာ့ ဒီလင့္ခ္ကို သြားဖတ္ေပးပါေနာ။

http://www.vimuttisukha.com/2010/02/blog-post_23.html

ဖတ္ၿပီးသြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ဆင့္ ဒုတိယ ေျခလွမ္းကို လွမ္းၾကည့္ရေအာင္..

---------------------------------------------------------------------------------------

ဒုတိယ ေျခလွမ္းက..

ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူ

ဘုရားရွင္ကေတာ့ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မေကာင္းမႈကို တစ္စက္ကေလးမွ မေတြးမၾကံ၊ မေျပာ၊ မလုပ္ဘူးတဲ့..။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကေကာ..။ မလြယ္.. လူလစ္ရင္ လစ္သလို မေကာင္းတာကို လုပ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြက နည္းတာမွ မဟုတ္။ ဘယ္လို လုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ..။

ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ ဘုရားကေတာ့ ဆံုးမတယ္။

“တကယ္သိတဲ့ ဘုရား သားသမီးမ်ားသည္ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မဟုတ္တာ မေတြးရဲဘူး၊ ကိုယ္႐ႈံးမွာ သိတာကိုး” တဲ့..။

ဒါေပါ့ဗ်ာ.. ေသြးထြက္ေအာင္ မွန္တယ္ပဲ ေျပာရမလား.. မဟုတ္တာ ေတြးၿပီဆိုကတည္းက ကိုယ္႐ႈံးေနၿပီ..။ ဒါေတာင္ ေတြးခ်င္ေနေသးတယ္ ဆုိေတာ့..။ ဒီေနရာမွာ ဆရာေတာ္က အေျခခံ က်င့္နည္းကို ဆက္ေဟာပါေသးတယ္။ ဒီလို မေကာင္းတ့ဲ အေတြးအၾကံ၊ အလုပ္၊ အေျပာေတြကို ဘယ္က စက်င့္ရင္း ပါးသထက္ပါးေအာင္ လုပ္ရမလဲဆိုေတာ့..

“ဘုရားက မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ ေပသာေရွာင္ပါ။” ေပေရွာင္တာ မ်ားလာရင္ စိတ္က တကယ့္ကို မႀကိဳက္ဘဲ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္တဲ့။ ေနာက္

“ဘုရားက ေကာင္းတယ္ဆုိတဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ မႀကိဳက္မႀကိဳက္ ေပသာလုပ္ပါ။” ေပၿပီး ေကာင္းတာေတြ လုပ္တာမ်ားလာရင္ အခ်ိန္ကုန္လာတာနဲ႔ အမွ် စိတ္မွာ အာေသ၀နသတၱိထံုလို႔ ေကာင္းတာကို ႀကိဳက္ကို ႀကိဳက္လာပါလိမ့္မယ္၊ မလုပ္ရ မေနႏိုင္ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒါကေတာ့ လူတိုင္းအတြက္ အေျခခံ က်င့္စဥ္ပါ။

အဲ ဒီကေန တစ္ဆင့္မွ ခင့္ျမင့္ျမင့္ေလး မေကာင္းမႈကို ပယ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. သတိပ႒ာန္ကို ဦးစားေပးတဲ့ ဒီတရားေလးကို နာယူရင္း ႏွလံုးသြင္းၾကည့္ပါလို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ တရားေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ နာျဖစ္တဲ့ထဲက ေရြးၿပီး ေပးရတာဆုိေတာ့..။ ႀကိဳက္ရင္လည္းယူ၊ မႀကိဳက္လည္း ပယ္ေပါ့။ နာျဖစ္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ အ႐ံႈးေတာ့ မရိွပါဘူး။ မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာၾကားထားတာပါ။ တရားေခါင္းစဥ္က “တပ္ထြက္ မိန္႔ခြန္းပမာ”။

http://www.dhammaransi.net/Audio/Dhamma/MahabodhimyaingSayadaw-DhammaTalk-1.mp3

--------------------------------------------------------------------

ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ေျခလွမ္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျမင့္သြားၿပီ။

ကိေလသာကင္းစင္မႈ

ကိေလသာကင္းစင္တာ.. ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ.. ေတာ္ေတာ္ ျမင့္ေနၿပီ။ ဒီလို ေျခလွမ္းကို လွမ္းဖို႔က..။ ဒါကို မဆိုနဲ႔ဦး.. အနိမ့္ဆံုး ေသာတာပန္ဉာဏ္ အဆင့္ကို ရဖို႔ေတာင္မွာ အေတာ္ အားထုတ္ရဦးမွာ.. ကၽြန္္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာပါ။ ဒီေနရာမွာ ကိေလသာကလည္း သံုးဆင့္ ရွိေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးသားပါပဲ။ အႏုစားရယ္၊ အလတ္စားရယ္၊ အၾကမ္းစားရယ္ ဆုိၿပီး။

ဒီေနရာမွာ အၾကမ္းစားကို သီလနဲ႔ ပယ္သတ္ရမယ္တဲ့။ အလတ္စားကိုေတာ့ သမာဓိနဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အႏုစားကုိေတာ့ ၀ိပႆနာ ပညာဉာဏ္နဲ႔ ၿဖိဳခြဲပစ္ရမယ္။ ခုန ဟိုးအေပၚမွာ ေျပာခဲ့သလို သိကၡာ သံုးပါးပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူပါ။ အႏုစားကို သီလန႔ဲ သြားပယ္ဖို႔ မလြယ္သလို၊ ကိေလသာ အၾကမ္းစား ၀င္လာရင္လည္း သမာဓိနဲ႔ ကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔က ခက္ပါတယ္။ မလုပ္သင့္တာမလုပ္ဘဲ ေရွာင္ၾကဥ္ ေစာင့္စည္းတဲ့ သီလနဲ႔သာ အၾကမ္းစားကို ပယ္ဖို႔အဆင္ေျပတာပါ။

ေနာက္တစ္ခု ကိေလသာကို အႏိုင္တိုက္ထုတ္လိုသူေတြ သတိထားရမွာက မာရ္စစ္သည္ ၁၀-ပါးပါ။ အျပင္ မာရ္နတ္ ရန္သူထက္ ဒီ အတြင္း မာရ္ ၁၀-ပါးက ပိုေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီ ၁၀-ပါးကို သမၺဳေဒၶ မိုးညႇင္း ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးက ခုလို လကၤာေလး စီေပးထားပါတယ္။

“ကာမ, ပ်င္းရိ၊ မြတ္သိပ္ဘိႏွင့္၊ လိုရွိတဏွာ၊ အိပ္ငိုက္ကာျဖင့္၊ ဘယာဘီ႐ု၊ ယံုမႈကိစၦာ၊ ပယ္ခြါေက်းဇူး၊ ေပ်ာ္ျမဴးေႁခြရံ၊ အတၱဳကၠံသန၊ ဆယ္ပါးျပသည္၊ မွတ္ၾကမာရ္စစ္ ဆယ္ပါးတည္း။”

ဒီ ဆယ္ပါးကို ခုန ကိေလသာသံုးဆင့္နဲ႔ ခ်ိန္ထိုးရပါမယ္တဲ့..။ ဆိုလိုတာက အိပ္ငိုက္တယ္ဆိုရင္ အၾကမ္းစားလား၊ အႏုစားလား၊ အလတ္စားလား.. ဒီလို ခ်ိန္ထိုးၿပီး ခုန သိကၡာသံုးပါးနဲ႔ ျပန္ယွဥ္လို႔ သူ႔အဆင့္နဲ႔သူ ပယ္ရပါမယ္၊ ပယ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္တဲ့။

ဒီ မာရ္စစ္သည္ ဆယ္ပါးကို တြန္းလွန္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္သားထားသေလာက္ နည္းနည္းေလး အက်ယ္ခ်ဲ႕ၾကည့္ရင္..

၁) ကာမ = အေတြးေတြ ခ်ဲ႕တာ (ဒီအေတြးေတြကို ၀င္လာရင္ ၀င္လာမွန္းသိပါ။ မသိရင္ သံသရာမွာ အဖန္ဖန္ အသတ္ခံရေတာ့မယ္။ ဒီေနရာမွာ “မာရ္” ဆိုတာက သတ္တာ။)

၂) ပ်င္းရိ = လုပ္သင့္မွန္းသိလ်က္သားနဲ႔ မလုပ္တာ ပ်င္းတာ။ (ပ်င္းတာ ပ်င္းမွန္းသိၿပီး ေကာင္းတာေတြ ေပလုပ္ရတယ္။)

ေရႊက်င္ သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ဘုရား အဆံုးအမ

“ဟဲ့.. ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဆိုရင္ ႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ႀကိက္ ေပသာလုပ္။ လုပ္ရင္းနဲ႔ သတၱိကိန္းၿပီး ၾကာလာရင္ အဲဒီအလုပ္မွာ ေပ်ာ္လာလိမ့္မယ္။”

  • ပ်င္းမေနနဲ႔ ေသခ်င္လို႔လား၊ ေသရမယ့္လမ္း ေရာက္လိမ့္မယ္ ဆိုၿပီး ပ်င္းစိတ္ေပၚလာရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမပါ။

၃) မြတ္သိပ္ဘိ = ဆာေလာင္မြတ္သိပ္တဲ့ အခါမွာလည္း ေဒါသပါတတ္တယ္။ သီလယူထားရင္ေတာ့ ဒါကိုလည္း ၿငိမ္ၿပီး ေရနဲ႔ျဖည့္.. သည္းခံရမယ္။

၄) လိုရွိတဏွာ = ဥပါဒါန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ စီမံတာ၊ ပံုစံခ်တာကို ေျပာတာ။ ကိုယ့္ဥပါဒါန္ ဘယ္ေလာက္ ျပင္းလဲဆိုတာ သိရမယ္။ ဥပါဒါန္ ျပင္းတာနဲ႔ ေသခ်င္လို႔လား၊ ေသမယ့္လမ္းပဲ ဆိုၿပီး သံသရာကို ေၾကာက္ရမယ္။ သံသရာမွာ ပင္ပန္းခဲ့ၿပီ။

၅) အိပ္ငိုက္ကာျဖင့္ = ေမာဟမ်ားတာ။ (အိပ္ငိုက္တာကိုက်ေတာ့ ေရွာင္တုိက္ရမယ္။ အစားအစာကိုလည္း ခ်င့္ခ်ိန္စား၊ အလုတ္ေရမွတ္ထား.. ၀မယ့္အတိုင္းအတာထက္ သံုးေလးလုတ္ေလွ်ာ့စားၿပီး ေရနဲျဖည့္၊ ဒါဆို အိပ္ငိုက္ သက္သာတယ္။)

၆) ဘယာဘီ႐ု = ေၾကာက္စိတ္ေပၚတာ (ေဒါသပဲ)

၇) ယံုမႈကိစၦာ = လမ္းေပ်ာက္တာ (အေတြးေပၚတိုင္းမွာ အစုန္လမ္း၊ အဆန္လမ္း၊ နိဗၺာန္လမ္း ခြဲတတ္ရင္ ယံုမႈကိစၦာကို ပယ္ႏိုင္။)

၈) ပယ္ခြါေက်းဇူး = အတင္းေျပာတာ၊ ေက်းဇူးမျမင္တာ (တစ္ဘက္သားရဲ႕ ေက်းဇူးေပ်ာက္ၿပီး မေကာင္းျမင္တာ)

  • ေက်းဇူးေပ်ာက္လွ်င္ မာနေပၚသည္။ ေက်းဇူးျမင္လွ်င္ ေမတၱာေပၚသည္။

၉) ေပ်ာ္ျမဴးေႁခြရံ = အေပါင္းအသင္းနဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႔ စကားေျပာျခင္း (သတိထားပါ) ေျပာရင္လည္း အလိုနည္းေၾကာင္း၊ ေရာင့္ရဲေၾကာင္း၊ တရားနဲ႔ ပတ္သတ္တာေျပာ၊ မတရားတာ မေျပာနဲ႔။

၁၀) အတၱဳကၠံသန = သူမ်ားႏွိမ့္ခ်၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျမႇင့္တင္တာ။ (ကိုယ္က တရားေလး နည္းနည္းလုပ္ၿပီး သူမ်ားကို ကိုယ့္လို မလုပ္ပါဘူးဆိုၿပီး ႏွိမ့္ခ်ခ်င္တာ။ ျမင္ႏိုင္ခဲတယ္။ ၿပိဳင္တဲ့စိတ္။ သူမ်ားကို ၾကည့္ၿပီး အထင္ေသးတဲ့စိတ္)

  • ဖိုးသူေတာ္ ငါးမွ်ားတာကို တီတူးတဲ့သူကျမင္ၿပီး အျပစ္ေျပာသလို..

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္မ်ားသြားၿပီ။ အေပၚက ကိေလသာ သံုးဆင့္နဲ႔ မာရ္စစ္သည္ ၁၀-ပါး အေၾကာင္းက ကၽြန္ေတာ္ မွတ္သားထားသေလာက္ ေရးလိုက္တာပါ။ ေနာက္ၿပီး စာဖတ္ရတာ အားရသူေတြအတြက္ ေရးေပးတာပါ။ ဒါကိုမွ စာလည္းဖတ္ခ်င္ တရားလည္း နာခ်င္ေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. ဒီလင့္ခ္ကို သြားၿပီး ေဒါင္းေပးပါ။ ပိုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ဘုရား ေဟာၾကားထားတဲ့ “ကိေလသာသံုးဆင့္” တရားေဒသနာပါ။

http://www.dhammaonline.net/tl_files/dhammaonline/tapes/Pilot-Sayardaw/02-Pilot-Sayardaw%28ki-lay-thar-thone-sint-2004.12.10%29.mp3

အညႊန္းေတြ မ်ားလို႔ေတာ့ စိတ္မညစ္ၾကပါနဲ႔.. ကိုယ့္အတြက္ အျမတ္ေတြခ်ည္းပါပဲ။

ကဲ အစ္ကိုေရ ကၽြန္ေတာ္လည္း အကို႔ေမြးေန႔အတြက္ မေရးမေရးဘူးနဲ႔ ေရးလိုက္ေတာ့လည္း အေတာ္မ်ားသြားသလိုပဲ..။ ဒီ အရဟံ ရဲ႕ အဓိပၸါယ္ သံုးမ်ိဳးထဲက ညီ အႀကိဳက္ဆံုးကေတာ့ “ကိေလသာ ကင္းစင္ျခင္း” ဆိုတဲ့ စာသားပါ။ ႀကိဳက္ေတာ့ႀကိဳက္တယ္၊ လုပ္ဖို႔ခက္တယ္မ်ား ျဖစ္ေနမလားမသိဘူး။ ဘာပဲေျပာေျပာ ညီ ဟိုတစ္ခါ ေျပာခဲ့ဘူးသလို ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ ၃၅-ႏွစ္ျပည့္မွာ ဘုရားျဖစ္ေၾကာင္း ေႂကြးေၾကာ္ႏိုင္သလို အစ္ကိုလည္း အစ္ကို႔ရဲ႕ အသက္ ၃၅-ႏွစ္ျပည့္မွာ တစ္ခုခုေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္ႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ညီေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ကို၀ိတစ္ေယာက္ ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာေတာင္ မေကာင္းမႈေတြ ေရွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ပါေစ။ မိမိကိုယ္ကို ပူေဇာ္ႏိုင္သူ ၾကည္ညိဳႏိုင္သူလည္း ျဖစ္ပါေစ။ ကိေလသာကင္းတဲ့ ေျခလွမ္းမ်ား (သို႔တည္းမဟုတ္) အရဟံ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္လည္း ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔ရင္းးးးးးးးးးးး..

ေလးစားခင္မင္စြာျဖင့္

ညီ

ျပည့္စံုေအာင္ (ဖိုးသား)

7/28/2011, THU:, 12:49:15 AM

--------------------------------------------------------------

ကို၀ိရဲ႕ ေမြးေန႔ ၃၁-ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အမိေျမကို ျပန္ရေတာ့မွာမို႔ ေမြးေန႔ေဆာင္းပါးကို ႀကိဳတင္ ေရးသား မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိေသာ၊ မသိေသာ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကိုလည္း ဒီေမြးေန႔ ေဆာင္းပါးနဲ႔အတူ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါရေစ။ အားလံုးပဲ ကိေလသာ ကင္းစင္ေသာ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကပါေစ။ ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ေအာင္လည္း ႀကိဳးစား အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေမြးေန႔ သံေ၀ဂမွတ္တုိင္



( ဘ၀သံသရာ … ရွည္လ်ား ေထြျပား မေနမနား တသြားတည္းသြားၾကတာ ….

ခရီးပန္းတုိင္ မေရာက္မခ်င္း တစ္ေယာက္ဆင္း တစ္ေယာက္တက္ ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာ …

ေလာဘရယ္ ေဒါသရယ္ ေမာဟရယ္ . အ၀ိဇၨာ ပစၥယာ သခၤါရာ တဲ့ …. ေပ်ာ္လိုက္ ရႊင္လိုက္ ငိုကာ ရယ္ကာ .. ဘယ္ဟာမတည္ၿမဲ ေဖာက္လြဲ ေဖာက္ျပန္ အေၾကာင္းကံ ကမၼႆကာ ..

ေတြ႔ .. ႀကဳံ..ဆုံ.. ကြဲ… ခရီးခဲ … ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာ… ၀ိပလႅာ ..

ျဖစ္ခ်င္တာလဲ မျဖစ္ရပါ၊ မျဖစ္ခ်င္ပါလဲ ျဖစ္ရမွာ . ေအာ္ … ျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ မျဖစ္ရပါ မျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ ျဖစ္ရမွာ … သုံးဆယ့္တစ္ဘုံ ၀ဋ္အတြင္းက ကရြတ္ ကင္း ေလ်ာက္တဲ့ .. ေတဘုမၼာ .. အဲဒါ အဲဒါ အဲဒါ .. ဘ၀သံသရာ …. )

မသိတတ္ေသးခင္ ကေလးဘ၀ကတည္းက နားယဥ္ေနခဲ့တဲ့ ဘ၀သံသရာ ဆုိတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးကုိ ကို၀ိမုတိၱအတြက္ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ေဆာင္းပါးအျဖစ္ ေရးဖုိ႔ ရည္ရြယ္လိုက္ပါတယ္၊ ငယ္ငယ္က ခဏတုိင္း ၾကားဖူးေပမယ့္ ကြ်ဲပါး ေစာင္းတီး ဆုိတာလို ျဖစ္ေနခဲ့တယ္၊

အခုခ်ိန္မွာေတာ့ ေသခ်ာနားေထာင္ေလ ပုိေလးနက္ၿပီး လူေတြရဲ႕သေဘာ၊ ေလာကႀကီးရဲ႕သေဘာ၊ ေလာက ဓံေတြရဲ႕ သေဘာ၊ တရားသေဘာေတြ အားလုံးပါ၀င္ေနတာ သတိထားမိတယ္၊ ေမြးေန႔ကို ေရာက္တုိင္း ေရာက္ တုိင္း Non profits ဆုိတဲ့ သုံးျခင္း ၿဖဳံးျခင္းကုိ လုပ္မလား .. ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးရွိတာ တစ္ခုခုကို ရေအာင္ သဒၶါစြမ္းအား ၀ီရိယစြမ္းအားေတြထည့္ၿပီး tranquility (stability) ဆိုတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြ ယူမလား … ဆုိတာကို ေစတနာစကားနဲ႔ ေမးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

ေမြးေန႔ဆုိတာ ယူတတ္သူေတြအတြက္ေတာ့ သံေ၀ဂရေစဖုိ႔ သတိေပးတတ္တဲ့ မွတ္တုိင္ reminding point လို႔ ဆုိရပါမယ္၊ လူအားလုံးဟာ ဘတ္စ္ကားစီးေနခ်ိန္ ကိုယ္ဆင္းမယ့္ မွတ္တုိင္မေရာက္ခင္မွာ သတိလက္ လြတ္ စိတ္ႀကိဳက္ေနႏိုင္ေပမယ့္ မွတ္တိုင္ ေရာက္ခါနီးရင္ ေတာ့ သတိနဲ႔ ေစာင့္ေနရပါတယ္၊ မွတ္တုိင္ေ၀းေသး ရင္ျဖစ္ေစ မွတ္တိုင္ကို ေက်ာ္လြန္သြားရင္ျဖစ္ေစ လူ႔စိတ္က အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ေန တတ္ျပန္ေရာ၊ ဆုိေတာ့ မွတ္တုိင္ ဆိုတာ လူသားရဲ႕ သတိကို ႏႈိးဆြေပးတဲ့ ေနရာတစ္ခုလို႔ ဆုိႏိုင္တာေပါ့။

အဲဒီလိုပဲ လူ႔ဘ၀ေရာက္လာခိုက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိတဲ့အထဲက ( ပိုပိုသာသာေလးတြက္ပါမွ အလြန္ဆုံး နွစ္ ေပါင္း ၉၀ ေပါ့ေလ ) တႏွစ္ၿပီး တနွစ္ ေမြးေန႔ေတြ ျဖတ္သန္းလာၾကတာ တခါတေလလဲ အမွတ္တမဲ့ ၿပီးဆုံးသြား ၾကတာကို ကုိယ္တုိင္ ႀကဳံဖူးပါရဲ႕၊ တခါတေလလဲ ေအာ္ … ငါ တစ္ႏွစ္အသက္ႀကီး သြားျပန္ပါ ပေကာ .. လို႔ သတိ သံေ၀ဂစိတ္ကေလး ျဖစ္မိျပန္တယ္၊

ဒါေပမယ့္ ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ႕ သဘာ၀အတုိင္း ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ အသိ သတိေလး ရွိေနတတ္ေပမယ့္ ေမြးေန႔လဲ ၿပီးဆုံးသြားေရာ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေမ့ေလ်ာ့ကာ ေပ်ာ္ေန ေမ့ေနၾကျပန္ေရာ … တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ကို ေရာက္လာခိုက္ေလးမွာ ႏွစ္တုိင္းႏွစ္တုိင္း ေမြးေန႔ေတြ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ စစ္ေဆး သင့္ၾကပါတယ္၊

“ငါ့မွာ ဒီတႏွစ္အတြက္ အကုသိုလ္ေတြ မ်ားခဲ့သလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းမႈေတြ မ်ားမ်ားလုပ္ခဲ့မိသလား ” လို႔ စစ္ေမးၿပီး ခ်ိန္ခြင္လွ်ာလို balance ျဖစ္ေနေအာင္ ကုသိုလ္ န႔ဲ အကုသုိလ္ကံမ်ားကို ခ်ိန္ထိုးၾကည့္သင့္ပါတယ္၊ တကယ္လို႔ အကုသိုလ္ေတြ မ်ားေနခဲ့ရင္ေတာ့ ခ်ိန္ခြင္လွ်ာက တဖက္ေစာင္းနင္း ျဖစ္ေနမွာပါ၊ အဲဒါဆုိရင္ ေတာ့ မေကာင္းက်ိဳးေတြလဲ ဆက္လိုက္လာေတာ့မွာ ေသခ်ာၿပီေပါ့။

တကယ္ဆုိုရင္ ေမြးေန႔မွ မဟုတ္ပဲ ေန႔စဥ္ေန႔တုိင္း ခ်င့္ခ်ိန္ၾကည့္ုသင့္တာပါ၊ ေရမ်ား ေရႏိုင္၊ မီးမ်ား မီးႏိုင္ ဆုိတာလို ကုသိုလ္ေတြ မ်ားေနရင္ လုပ္သမွ် အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ကာ စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး အကုသိုလ္ မ်ားေနလ်င္ေတာ့ ကံနိမ့္ေနၿပီမို႔ လုပ္သမွ် အရာမထင္ပဲ မေအာင္မျမင္ ျဖစ္တတ္တာ ကံရဲ႕ သေဘာတရားပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ ဘ၀ ဆုိတာႀကီးကို ဘတ္စ္ကားစီးရသလို ဥပမာေပးၿပီး ကိုယ္သြားမယ့္ မွတ္တိုင္ မေရာက္မခ်င္း ဆင္းသူက ဆင္းလိုက္၊ တက္သူက တက္လိုက္နဲ႔ ကားကေတာ့ ဆက္လက္ ထြက္ခြာလာရသလို သံသရာထဲမွာလဲ ကိုယ့္က လူ႔ဘ၀ကိုေရာက္လာလိုက္၊ သူမ်ားက ေသသြားလိုက္၊ ကိုယ္က ေသသြားလိုက္၊ သူမ်ားက ေရာက္လာလိုက္နဲ႔ ကိုယ္လိုရာ နိဗၺာန္ပန္းတိုင္ ကို မေရာက္မခ်င္း ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေနၾကရတာ သတိထားမိဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ ျမက္ကရြတ္ေခြ ေပၚ ေလ်ာက္ပတ္ေျပးေနတဲ့ ကင္းသတၱ၀ါလို ဘယ္ေတာ့မွ မဆုံးနိုင္ပဲ ၀ိုင္းႀကီးပတ္လည္ ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲမွာ ေပ်ာ္လိုက္ ပါးလိုက္၊ ငိုလိုက္ ရယ္လိုက္နဲ႔ ၀မ္းနည္းလိုက္ ၀မ္းသာလိုက္ ခံစားၾကျပန္တယ္၊ ေတြ႕ ႀကဳံ ဆုံ ကြဲ ျဖစ္ၿမဲဓမၼတာ ဆုိတာေတြနဲ႔ suffering ဒုကၡလကၡဏာ ကိုေဖာ္ျပေနတယ္၊ ဒါေတြကလည္း အၿမဲရွိေနတာမဟုတ္တဲ့ impermanence သေဘာပါတဲ့။ သီခ်င္းဆို ေပမယ့္ လကၡဏာေရးသုံးပါးလုံးကို ရေအာင္ ပုံေဖာ္သြားတာ ခ်ီးက်ဴးစရာပါ။

ေအာ္ … ျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ မျဖစ္ရပါ၊ မျဖစ္ခ်င္တာေတြလဲ ျဖစ္ရတာ . ဆုိတာကေတာ့ လူတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ စာသားလို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ ဒီေနရာကေတာ့ Non self အနတၱ သေဘာကို ေဖာ္ျပတာေပါ့။

ဘယ္ဟာ မတည္ၿမဲ ေဖာက္လြဲ ေဖာက္ျပန္ အေၾကာင္းကံ ကမၼႆကာ .. ဆုိၿပီး အနတၱနဲ႔ ပို႔ေပးလိုက္ျပန္ေတာ့ သူ႔ထက္ျပည့္စုံတာေတာင္ သူ႔ေလာက္ မျပည့္စုံႏိုင္ဘူး လို႔ တင္စားရမလိုပင္။ ဒီလို ဓမၼသေဘာေလးေတြ ပါတဲ့ သီခ်င္းမ်ိဳးကုိ ျမတ္ဘုရားကလဲ ေက်ာင္းအမ ၀ိသာခါႀကီးရဲ႕ ပုဗၺာရုံေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲႀကီးမွာ ေက်ာင္းအမႀကီး ေပ်ာ္လြန္းလို႔ သီခ်င္းဆုိ ကေနတာကို နားလည္ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့တာ အံ့ၾသစရာပဲ။

အခုလည္း ေမြးေန႔ဆိုတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ မွတ္တိုင္တစ္ခုမွာ ေရာက္ေနတုန္း အေပါင္းလကၡဏာ ျပေစဖို႔ သတိသံေ၀ဂ ရေစဖို႔ ဘ၀သံသရာ သီခ်င္းကို တိုင္တည္ၿပီး သတိေပးႏိႈးေဆာ္လိုက္တယ္၊ ေမြးေန႔မွတ္တုိင္ေလးကို ေက်ာ္သြားရင္ေတာ့ ဘ၀ဘတ္စ္ကားႀကီးက ေျမ ေရ ေလ မီးဆိုတဲ့ four elements ဓာတ္ႀကီးေတြ မကုန္ေသး သမွ် ကမၼဇရုပ္( အတိတ္ကံေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ရုပ္ ) စိတၱဇရုပ္ ( စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္ ) ဥတုဇရုပ္ ( ရာသီဥတု ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္ ) အာဟာရဇရုပ္ ( စားလိုက္တဲ့ အစာအာဟာရေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ရုပ္ ) ေတြ မခ်ဳပ္ၿငိမ္း ေသးသမွ် သြားေပေတာ့ ခံေပေတာ့ run ေပေတာ့။ ၃၁ ဘုံမွာ ဆက္လက္ေမာင္းႏွင္ၾကရအုံးမယ္ေပါ့၊

အဲဒီလိုလဲ မွတ္တုိင္ေက်ာ္လာေရာ စာေရးသူ အပါအ၀င္ လူအားလုံးလဲ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ အိပ္သူက အိပ္၊ ေပ်ာ္သူက ေပ်ာ္၊ ေအာ္သူက ေအာ္၊ ငုိသူက ငုိ၊ ေဆြးသူက ေဆြး၊ ရမ္းသူက ရမ္း ၾကမ္းသူက ၾကမ္းနဲ႔ ကားေပၚမွာ ျဖစ္ခ်င္တုိင္း ျဖစ္ၾကအုံးမွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါပဲ …. ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ အားလုံးက ဘ၀သံသရာ ခရီးသည္ေတြပဲ မဟုတ္လား … သတိသံေ၀ဂေလးရလိုက္၊ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေနလိုက္နဲ႔ ဘ၀ေတြ ကုန္ဆုံး အသက္ေတြ တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ႀကီးၿပီး အခ်ိန္တန္လို႔ ျဖစ္ေစ အခ်ိန္မတန္ေသးပဲ ( ဥပေစၦဒကကံတစ္ခုခုေၾကာင့္ ) ျဖစ္ေစ လူ႔ဘ၀က ထြက္ခြာသြားၾကရတာဟာ natural law သဘာ၀တရား တစ္ခုလို ျဖစ္ေနပါၿပီ၊

မွတ္တုိင္ပဲ ေရာက္ေရာက္ ၊ မွတ္တိုင္ပဲ ေက်ာ္ေက်ာ္ သတိေလးကိုယ္စီထားၿပီး ဘ၀ကို ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေလ်ာက္လွမ္း ႏို္င္ပါမွ ေနာင္ေရးစိတ္ေအးရမယ္ လို႔ ဆိုထားသကိုး။

31.July .2011 တြင္ က်ေရာက္ေသာ ေမြးေန႔ရွင္ ကို၀ိမုတၱိသုခအတြက္ ရည္ရြယ္ပါတယ္၊ ဖတ္ဖူးတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံက ေဗဒင္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာအုပ္ေလးထဲမွာ သူ႔ဘ၀တေလ်ာက္လုံး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ေဗဒင္တြက္ ေပးရတာ ဦးေႏွာက္ေျခာက္တယ္၊ မွန္ႏိုင္ခဲတယ္လို႔ ညည္းတြားပါသတဲ့၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ တိုးတက္တဲ့ နိင္ငံေတြမွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမြးသကၠရာဇ္ကို အမွန္အတိုင္းေျပာၾက ေရးၾကၿပီး ဘာမွ ဖုံးကြယ္မထားဘူးဆိုပဲ၊

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ က်င္းပလိုက္ၾကတဲ့ ေမြးေန႔ပြဲ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ ပြဲသာ ၿပီးသြားတယ္၊ ေမြးေန႔ရွင္ကို အသက္ဘယ္ေလာက္ဆုိတာ ဘယ္သူမွ မသိလိုက္ရပါဘူးတဲ့၊ သတိထားစရာေကာင္းတဲ့ ဘ၀ကိုတြယ္တာေန ေသးတဲ့ ဘ၀နိကႏၱိက တဏွာ အေသးစားေလးေတြေပါ့။ အခုလဲ ေမြးေန႔ရွင္က ( ၃၅ )ႏွစ္ဆုိေတာ့ ပုလဲရတုကို ေက်ာ္လာတာ ၾကာခဲ့ပါၿပီေကာ ….

အခ်ဳပ္အေနနဲ႔ inner peace ရွိေနသူ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေလာကဓံဆုိတဲ့ external flame ေတြကို ပူပန္ေန စရာမလိုပဲ အလြယ္တကူ ေက်ာ္လႊားႏိုင္လိမ့္မည္ ဟု ယုံၾကည္ အားေပးရင္း …

ေမတၱာျဖင့္ …

အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ M.A ( ပန္းကမၻာ )

http://www.dhammayaungchi.com/

Date . 30. July. 2011


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, July 29, 2011

ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း (၃)




ေဆာင္းပါးဦး အမွာ

ဒီေဆာင္းပါးကို မဖတ္ခင္ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ ့ စာဖတ္သူမ်ားကို ၾကိဳတင္ အသိေပးခ်င္တာေလးေတြ ရွိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာ ရွိေနစဥ္ အခ်ိန္အတြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပေရာက္ရွိေနစဥ္ ကာလအတြင္းမွာေရာ သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ျမင္ခဲ့ ၾကားခဲ့ ၾကံဳေတြ ့ရတာေလးေတြေပၚမွာ အေျခခံမူတည္ျပီး ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့သာသနာေတာ္ကို အရည္အေသြးျပည့္မီစြာႏွင့္ ထာ၀ရ ရွင္သန္ဖြံ ့ျဖိဳးတိုးတက္ေနေအာင္ ေထာက္ပံ့ကူညီေစာင့္ေရွာက္လိုတဲ့ ဆႏၵအမွန္ႏွင့္ ဉာဏ္မွီသေလာက္ သံုးသပ္ေရးသား အၾကံျပဳေဆြးေႏြးထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးကို အေျခခံျပီး သာသနာေတာ္ သန္ ့ရွင္းစင္ၾကယ္ေရးႏွင့္ ေခတ္ႏွင့္လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာနဲ ့တိုးတက္ထြန္းကားေရးကို အားလံုးက ၀ိုင္း၀န္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာနိဳင္ဖို ့အတြက္ Discussion Topic တစ္ခုသေဘာမ်ိဳး ရည္ရြယ္ေရးသားျခင္းပါတယ္။
တခ်ိဳ ့ဖတ္ျပီးသူမ်ားက ဒီေဆာင္းပါးကို သေဘာက်အားေပးျပီး အျပဳသေဘာေ၀ဖန္ေပးၾကသလို တခ်ိဳ ့ကလည္း ဒီလိုမ်ိဳး မေရးသင့္ေၾကာင္း ေ၀ဖန္အၾကံျပဳၾကပါတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးအေပၚ အၾကံျပဳေပးၾကသူမ်ားအားလံုးကို ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ျဖစ္နိဳင္ရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဆာင္းပါးကေနတဆင့္ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာအတြက္ သင့္ေတာ္မယ့္ အေျဖကို ဆက္လက္ျပီး အားလံုး၀ိုင္းကူ စဥ္းစားေဆြးေႏြးေပးေစခ်င္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

မိတ္ေဆြမ်ားရဲ ့ေဆာင္းပါးအေပၚကြန္မန္ ့မ်ားကို ပို ့စ္မ်ားအျဖစ္ ဆက္လက္ ေဖာ္ျပေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

အားလံုးကို ေလးစား ေက်းဇူးတင္လ်က္
၀ိမုတၱိသုခ

----------------------------------------------------------------------------------------------

ဒီလိုေလး လုပ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလား?


ေမတၱာရပ္ခံ ပန္ၾကားေတာင္းပန္ျခင္း

ဆရာေတာ္ သံဃာေတာ္ေတြ အမ်ားဆံုး ေရးၾက ဖတ္ၾကတဲ့ ဒီလို မဂၢဇင္းမ်ိဳးမွာ တပည့္ေတာ္ လူ၀တ္ေၾကာင္က အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ မဆီမဆိုင္ ေဆာင္းပါးလာေရးတဲ့အတြက္ သည္းခံခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါရန္ႏွင့္ တကယ္လို ့မ်ား အမွားအယြင္းတစ္စံုတရာမ်ားရွိခဲ့ပါလ်င္လည္း ေမတၱာ ကရုဏာေရွ ့ထားျပီး အမိုက္အမဲအျဖစ္ ေဗြမယူဘဲ သည္းျငီးခံေတာ္မူပါရန္ တပည့္ေတာ္ ရိုေသစြာ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္ အရွင္သူျမတ္အေပါင္းတို ့ဘုရား။

နိဒါန္း

၂၀၀၉ ခု။ ဒီဇင္ဘာလထဲမွာ တစ္ရက္ေတာ့ အားအားရွိတာႏွင့္ ျမိဳ ့ထဲက ဘုန္းဘုန္း တစ္ပါးဆီ အလည္သြားရင္း စကားစျမည္ ေျပာဆိုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန ့က အေၾကာင္းအရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဦးဇင္းႏွင့္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကျပီး Brain Storming ေတြလည္း လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ေျပာျဖစ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ ျပည္တြင္းက သံဃာေတာ္ေတြ အေရးလည္း ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာရွိေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို ဒီလိုမ်ိဳးေလး လုပ္ၾကည့္ေကာင္းမလား ဆိုျပီး ႏွစ္ဦးသား ဆင္ၾကံၾကံမိခဲ့ၾကပါတယ္။

ေရးျဖစ္ဖို ့ဖန္လာျခင္း

ဟိုးတစ္ပတ္က အယ္ခ်ဳပ္ၾကီး ဓမၼဂဂၤါႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ ေတြ ့ေတာ့ သံဃာေတာ္ေတြရဲ ့ပညာေရးႏွင့္ပတ္သတ္ျပီး ကိုယ္ေတာ္က သူပို ့စ္တင္ေနတဲ့ ေနရဥၹရာမွတ္တမ္းေတြကို သြားဖတ္ၾကည့္ဖို ့ေျပာပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဒီကဦးဇင္းေလးတို ့ေျပာျဖစ္ၾကတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြျပန္ပါေနတာကို ေတြ ့လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ မမေ၀ (MMWAI) အေၾကာင္းကိုပါ သိလုိက္ရပါတယ္။ အရင္က ဒီလို မမေ၀ လိုအဖြဲ ့အစည္းမ်ိဳး ရွိေနလိမ့္မယ္လို ့ မသိထားခဲ့ပါဘူး။ အခု ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ တယ္ဟုတ္ပါလားလို ့ ခ်ီးက်ဴးေထာမနာ ပီတိျဖစ္ရပါတယ္။

ဒါနဲ ့ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ အားလံုးစပ္ဆက္ျပီး ပို ့စ္တစ္ခုေတာ့ေရးတင္အံုးမယ္စိတ္ကူးေနတုန္း မမေ၀ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္းအတြက္ စာမူေတာင္းေနတာေတြ ့လိုက္ေတာ့ ငါလည္း ၀င္ႏွမ္းျဖဴးလိုက္မဟဲ့လို ့ အယ္ခ်ဳပ္ကိုယ္ေတာ္ အားကိုးႏွင့္ ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

ယတ္လား ပတ္လား

ျမန္မာျပည္မွာ သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ ေလးသိန္းပတ္ခ်ာလည္ေလာက္ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူေနၾကတယ္လို ့သိရပါတယ္။ အဲဒီေလးသိန္းေသာ သံဃာေတာ္မ်ားအားလံုးဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ သံုးရပ္ေသာ သာသနာေတာ္ကို မိမိတို ့ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ရြက္ေဆာင္ေတာ္ မူေနၾကပါသလားလို ့ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကေမးလာခဲ့လ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုေျဖသင့္ပါသလဲ။

သံဃာေတာ္မ်ားအေနႏွင့္ စာသင္စာခ်တဲ့ ပရိယတၱိလုပ္ငန္းကို လုပ္ခ်င္လုပ္၊ သို ့မဟုတ္ သံသရာမွ မိမိေရာ သူတစ္ပါးပါ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ပဋိပတၱိကိုု လုပ္ခ်င္လုပ္။ ဒီႏွစ္မ်ိဳးကို မျဖစ္မေနလုပ္ရမယ္လို ့ဆိုထားေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္း အဖံုဖံုေတြေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မ်ိဳးႏွင့္ ကင္းကြာေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ဒီေလးသိန္းေသာ သံဃာထုထဲမွာမ်ား ရွိမေနနိဳင္ဘူးလား။ တကယ္လို ့မ်ား ရွိေနခဲ့ရင္ သူတို ့မွာ ဘယ္လိုမ်ိဳး အခက္အခဲ၊ အဆင္မေျပမႈေတြရွိေနလို ့လဲ။ ဘယ္လိုမ်ိဳး အဆင္ေျပသြားေအာင္ ဒီသံဃာေတာ္ေတြကို ကူညီေျဖရွင္းေပးနိဳင္မလဲ။ ေနာက္ျပီး ပရိယတ္ ပဋိပတ္မလုပ္တိုင္းေကာ ဒီသံဃာေတာ္ေတြကို သာသနာေတာ္အတြက္ ေလာကအတြက္ အခ်ည္းႏွီးလို ့ ေျပာရေတာ့မလား။

ဒီေမးခြန္းေတြႏွင့္ စလိုက္ခ်င္ပါတယ္။

သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္ၾကရာ၀ယ္

သံဃာေတာ္မ်ား သာသနာ့ေဘာင္သို ့ ၀င္ေရာက္လာၾကရာမွာ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ Background ေတြ မတူညီၾကသလို၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ခံယူခ်က္ေတြလည္း မတူညီနိဳင္ၾကပါဘူး။

ပထမတန္းစား အေနႏွင့္ကေတာ့ သာသနာေတာ္ကို ၾကည္ညိဳလို ့၊ တကယ္ကို သဒၶါတရားထက္သန္အားေကာင္းျပီး ၀င္လာၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြပါ။ ဒီသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ပတ္သတ္ျပီးေတာ့ အေထြအထူးေျပာစရာမရွိပါဘူး။ ဘုန္းၾကီးလုပ္ခ်င္လို ့ကို လုပ္တာဆိုေတာ့ ဘုန္းၾကီးျဖစ္ရင္ ဘုန္းၾကီးအလုပ္ကို လုပ္ကို လုပ္ေတာ့မွာပါ။

ဒုတိယတစ္မ်ိဳးက ေအာက္တန္းအဆင့္အေနႏွင့္ သာသနာေတာ္မွာ အေနေခ်ာင္လို ့ (ဒါကသူ ့အထင္ေပါ့) ၀င္လာတဲ့ သံဃာေတြပါ။ သူတို ့ကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင့္ဘဲ ေနလို ့ရသေလာက္ သံဃာ့အဖြဲ ့အစည္းထဲမွာ ေနေနၾကမယ့္ သူေတြပါဘဲ။

ေနာက္တတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့ သာသနာထဲမွာေနရတာလည္းေပ်ာ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိယတ္ႏွင့္ပဋိပတ္ကို ဒီေလာက္ၾကီးအားမသန္ဘဲ လူမႈအက်ိဳးျပဳႏွင့္ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြအထူးျပင္းျပေနၾကတဲ့ကိုယ္ေတာ္ေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း အေၾကာင္းမညီညြတ္မႈႏွင့္ အခြင့္အလမ္းမေပၚလာမႈေတြေၾကာင့္ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္မပါနိဳင္ဘဲ ပရိယတ္လိုလို၊ ပဋိပတ္လိုလိုႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္ေအာင္ ေနေနၾကရတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္စတုတၳတစ္မ်ိဳးကက်ေတာ့ မိဘႏွင့္မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းက စီမံလို ့ ဘုမသိဘမသိႏွင့္ သာသနာေတာ္ထဲေရာက္လာၾကတဲ့သံဃာေတြပါ။ ဒီအမ်ိဳးအစား သံဃာေတာ္ေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတြ ့ရတတ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာမွ တခ်ိဳ ့လည္း စိတ္ပါသြားျပီး ပထမတန္းစားအုပ္စုထဲ ၀င္သြားၾကတာေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ သာသနာမွာလည္းမေပ်ာ္၊ လူလည္းထြက္လို ့မရႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္မေျပျဖစ္ၾကရတဲ့ အုပ္စုပါ။

တခ်ိဳ ့ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားဟာ ငယ္ငယ္က မိဘက ခ်ိဳ ့တဲ့ႏြမ္းပါးတဲ့အတြက္ သားသမီးကို ေက်ာင္းလည္း မထားနိဳင္၊ ေကၽြးေမြးေစာင့္ေရွာက္ဖို ့လည္း ခက္ေတာ့ နီးစပ္ရာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကိုရင္၀တ္ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုလုပ္လိုက္ျခင္းအားျဖင့္ မိမိသားလည္း စာတတ္၊ စားဖို ့ေသာက္ဖို ့ ေနဖို ့အတြက္လည္း မစိုးရိမ္ရေတာ့တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ဒီသားေလးဟာ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ဘုန္းၾကီးစာေတြသင္ရင္း ကိုရင္ဘ၀ကေန ရဟန္းဘ၀တက္၊ စာေမးပြဲေတြအဆင့္ဆင့္ေျဖရင္း ေအာင္တာလည္းရွိ၊ မေအာင္တာလည္းရွိႏွင့္ သာသနာ့၀န္ကို မနိဳင္မနင္း ထမ္းရပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဟန္းရဲ ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵက တစ္ခုျဖစ္ေနမွာပါ။

အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ေျပာဖူးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးခင္ေတာ့ သူကစိတ္ထဲရွိတာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဘဲေျပာတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား အခုအခ်ိန္မွာ တစ္ေနရာရာက ထီေသာ္လည္းေကာင္း အေမြလိုမ်ိဳးေသာ္လည္းေကာင္း ပစၥည္းဥစၥာေတာ္ေတာ္ေလးရခဲ့ရင္ေတာ့ လူထြက္မွာဘဲတဲ့။

တခါက ရန္ကုန္သာသနာ့တကၠသိုလ္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီကိုယ္ေတာ္က သူ ့သူငယ္ခ်င္းရဟန္းတစ္ပါး ေက်ာင္းကိုလာလည္တဲ့ ဂ်ပန္မႏွင့္ေတြ ့ၾက၊ ၾကိဳက္ၾကျပီး လူထြက္လို ့ အိမ္ေထာင္ျပဳ ဂ်ပန္လိုက္သြားရတဲ့အေၾကာင္းကို ျမိန္ရည္ရွက္ရည္ ေျပာျပတာကို နားေထာင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဒီေျပာေနတဲ့ ရဟန္းရဲ ့စိတ္ထဲမွာ ဘာေတြမ်ားေတြးေနမလဲလို ့ စဥ္းစားၾကည့္မိခဲ့ဖူးပါတယ္။

တေလာကလည္း နိဳင္ငံျခားမွာ မဟာတန္းတက္ေနတဲ့ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး လူထြက္ခ်င္လို ့ အၾကံအိုက္ေနတာေလးကို ၾကားလိုက္မိပါေသးတယ္။ လူထြက္ျပီး ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ၊ ဘယ္လို ရပ္တည္ေနထိုင္မလဲ။ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ ဘယ္လို Dealing လုပ္မလဲ။ ဒီေမးခြန္းေတြႏွင့္ ေယာင္ခ်ာစိုင္းရင္းႏွင့္ဘဲ သာသနာထဲ တ၀ဲလည္လည္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ရွိေနမလဲဆိုတာ သုေတသနလုပ္ခ်င္စရာ အေၾကာင္းကိစၥရပ္တစ္ခုပါ။

Risk မယူရဲတာ ဘာေၾကာင့္မ်ားလဲ

ဘုန္းၾကီးအျဖစ္ကေန အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြႏွင့္ လူ၀တ္လဲလိုက္ၾကျပီဆိုရင္ အဓိကရင္ဆိုင္ၾကရတာ ပတ္၀န္က်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့့လူ ့အဖြဲ ့အစည္းက လူေတြအမ်ားစုရဲ ့ mindset မွာလည္း ဘုန္းၾကီးလူထြက္ဆိုရင္ Look Down နဲနဲေလးလုပ္ခ်င္ၾကသလားလို ့။ လူ ့အသိုင္းအ၀ိုင္းက ဒီလူထြက္ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို ေႏြးေထြးတဲ့ဆက္ဆံမႈမ်ိဳးႏွင့္ လက္ခံဆက္ဆံနိဳင္မႈအားနည္းတဲ့အခါ လူထြက္လာရတဲ့သူေတြမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထိခိုက္နစ္နာမႈမ်ိဳး ျဖစ္စရာရွိသြားနိဳင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပႆနာက လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ႏွင့္ စား၀တ္ေနေရးကိစၥေတြ စတင္ရုန္းကန္ရေတာ့တဲ့အခါမွာ တစ္သက္လံုးက လူမႈကိစၥေတြႏွင့္ ကင္းကြာလာခဲ့ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခက္အခဲေတြ၊ အဆင္မေျပမႈေတြကေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္က ၾကံဳကိုၾကံဳၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ပိုဆိုးတာကေတာ့ စား၀တ္ေနေရးရပ္တည္မႈအတြက္ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာလိုအပ္မႈေတြ မျပည့္စံုေတာ့ ဘ၀ရပ္တည္မႈမွာ အခက္အခဲေတြ ့ၾကရေတာ့တာပါ။ အဲဒီထဲမွာမွ လူနည္းစု ရာခိုင္ႏႈန္းအနည္းငယ္ေလာက္ကေတာ့ သူတို ့ႏွင့္သင့္ေတာ္ဆီေလ်ာ္တဲ့ ေနရာဌာနမ်ိဳးမွာ အလုပ္ရရွိအဆင္ေျပသြားၾကတာမ်ိဳးေတာ့ ရွိပါတယ္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီလူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ ေနထိုင္ရပ္တည္အသက္ေမြးရတဲ့ Risk ယူရမႈဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဘာသာေရးစာေပေလ့လာဆည္းပူးအားထုတ္မႈေတြႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္လြန္လာခဲ့ၾကတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးအတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္မလြယ္ကူတဲ့ စြန္ ့စားမႈတစ္ခုပါဘဲ။


တကယ္လို ့မ်ား

တကယ္လို ့မ်ား သံဃာေတာ္ေတြကို ကိုရင္ဘ၀ထဲမွာကတည္းက ပရိယတၱိစာေပသင္ယူေလ့လာျခင္းအျပင္ ေလာကီေက်ာင္းမ်ားမွာသင္ၾကားေနတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ ့အေရးၾကီးတဲ့ ဘာသာမ်ားကို အခ်ိန္နည္းနည္း ခြဲေပးျပီး သင္ၾကားပို ့ခ်လိုက္လ်င္ ဘယ္လိုျဖစ္နိဳင္မလဲ ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဥပမာ ကိုရင္ငယ္ဘ၀မွာ သခ်ၤာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာကို နည္းနည္းစီ သင္ရိုးထဲထည့္ျပီး သင္ေပးလိုက္မယ္ဆိုပါစို ့။ ေနာက္အတန္းနဲနဲၾကီးလာတဲ့ ကိုရင္ၾကီးအရြယ္က်ေတာ့ ရူပေဗဒအေျခခံ၊ ဓါတုေဗဒအေျခခံ၊ ဇီ၀ေဗဒ၊ ပထ၀ီ၀င္အျခခံ ေလးေတြ ထည့္သင္ေပးထားလိုက္မယ္။ ဒီလိုႏွင့္ ႏွစ္တိုင္းမွာ အျပင္ေလာကီစာကို နည္းနည္းခ်င္းစီ ထည့္ထည့္သင္ေပးလိုက္ျခင္းျဖင့္ ဒီကိုရင္ငယ္ဟာ ေလာကီဘာသာရပ္ေတြႏွင့္ စိမ္းမေနေတာ့ဘူးေပါ့။ ေနာက္ပိုင္းအတန္းၾကီးလာတာႏွင့္အမွ် အဆင့္ျမင့္အဂၤလိပ္စာေတြ၊ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ပညာရပ္ေတြ၊ စာရင္းအင္းပညာ အေျခခံေတြကိုပါ Minor ဘာသာရပ္ေတြအျဖစ္ႏွင့္ ေလ့လာခိုင္းမယ္။ ေနာက္ပိုင္း ပထမၾကီးလို၊ ဓမၼာစရိယလို ေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ နိဳင္ငံေရး၊ စိတ္ပညာ၊ အေတြးအေခၚပညာ၊ စီမံခန္ ့ခြဲမႈပညာရပ္ေတြကို ထည့္သြင္းေလ့လာေစမယ္။

ဒီလိုသာ လုပ္ေပးနိဳင္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီသံဃာတစ္ပါးအေနႏွင့္ ကိုရင္ငယ္ဘ၀ကေန ရဟန္းပ်ိဳျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္တေလွ်ာက္လံုးမွာတင္ကိုဘဲ သူ ့ဖာသာ သူ ခ်ိန္လို ့ရနိဳင္တယ္။ သူ ဘယ္ဘက္ကို အားသန္လဲ။ ေလာကီလား၊ ေလာကုတ္လား။ ေလာကီဘက္အားသန္ေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္မွာကတည္းက ကိုယ္စိတ္၀င္စားတာကို ဖိျပီးေလ့လာထားလို ့ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္မ်ိဳး ဘာေကာင္းနိဳင္မလဲဆိုေတာ့ တကယ္သာသနာေတာ္မွာေပ်ာ္ျပီး သာသနာျပဳစိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္ေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ဆိုရင္လည္း သူ ့အေနႏွင့္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြလုပ္ရာမွာ လက္နက္ေတြျဖစ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာ၊ ကြန္ပ်ဴတာပညာ၊ စိတ္ပညာ၊ အေတြးအေခၚပညာ စတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ပရိယတၱိသင္ယူရင္း တခါတည္း ေလ့လာျပီးသားျဖစ္သြားနိဳင္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြလုပ္ခ်င္ၾကတဲ့ သံဃာေတြအတြက္ဆိုရင္လည္း လိုအပ္တဲ့ စီမံခန္ ့ခြဲမႈပညာ၊ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာႏွင့္ အဂၤလိပ္စာတို ့ဟာ သူတို ့လုပ္ခ်င္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ အေျခခံအေနႏွင့္ အေထာက္အကူျပဳေပးနိဳင္ျပန္ပါတယ္။

ထြက္ခ်င္ထြက္ေပါ့

ဒီေတာ့ သာသနာ့ေဘာင္မွ မေပ်ာ္ေတာ့တဲ့ သံဃာေတာ္မ်ား အတြက္ လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္း ၀င္ေရာက္ရပ္တည္ရွင္သန္ဖို ့အတြက္လိုအပ္မယ့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျခင္းဆိုင္ရာ ပညာရပ္မ်ား၊ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈမ်ားအတြက္ Capacity Building သင္တန္းေတြစီစဥ္ျပီး နားလည္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ပညာရွင္မ်ားက ပို ့ခ်သင္ၾကားေပးမယ္။ လူထြက္ျပီး သင္တန္းကို အရင္မတက္မျဖစ္ တက္ၾက။ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာတစ္ခုေတာ့ ယူရမွာေပါ့။ ဒီသင္တန္းေတြကျပီးသြားတဲ့ သူေတြကို သက္ဆိုင္ရာ နိဳင္ငံပိုင္၊ ပုဂၢလိကပိုင္ ဌာနေတြက အလုပ္ေနရာေတြစီစဥ္ေပးမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သူတို ့ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ငန္း လုပ္ခ်င္ရင္လည္း လုပ္ၾကေပါ့။

ေနာက္ျပီး လူ ့အဖြဲ ့အစည္းက လူေတြကိုလည္း ဘုန္းၾကီးလူထြက္ပုဂၢိဳလ္မ်ားအေပၚ စာနာနားလည္မႈမ်ားႏွင့္ လက္တြဲေဖးမကူဖို ့အတြက္ Educate လုပ္ေပးမယ္။ နဲနဲေတာ့ အခ်ိန္တစ္ခုယူရမွာေပါ့ေလ။

လူထြက္ခ်င္တဲ့ သံဃာေတြအေနႏွင့္ ဒီလိုသာစီစဥ္ေပးနိဳင္ခဲ့ရင္ ဘာဘဲေျပာေျပာ သူတို ့ေတြ ေတြးပူေနတဲ့ ကိစၥအေတာ္မ်ားမ်ား ေျပလည္သြားမွာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။ မိမိကိုယ္မိမိ စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈအျပည့္အ၀ႏွင့္ လူ ့အဖြဲ ့အစည္းအတြင္းကို ရဲရဲ တိုး၀င္နိဳင္သြားမယ္။

ပရ ဘုန္းဘုန္းမ်ား

ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ခ်င္တဲ့ သံဃာမ်ားအတြက္လည္း သူတို ့လုပ္ခ်င္တဲ့ လုပ္ငန္းႏွင့္ ပက္သတ္တဲ့ လိုအပ္တဲ့ ကၽြမ္းက်င္မႈႏွင့္ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ ျဖည့္ဆည္းပံ့ပိုးမႈေတြကို ဆိုင္ရာလုပ္ငန္းအလိုက္ သီးျခားသင္တန္းမ်ား၊ Workshop မ်ား ျပဳလုပ္ေပးျပီး နည္းပညာျဖန္ ့ျဖဴးေပးမယ္။ Donor ေတြႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ေပးမယ္ဆိုရင္ ဒီသံဃာမ်ားမွာလည္း သူတို ့ရဲ ့ ရင္ထဲက Talent ေတြကို ေျမေတာင္ေျမွာက္ခြင့္ ရသြားနိဳင္ပါတယ္။

ဘာရံွဳးနိဳင္လဲ

အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ စဥ္းစားရမွာ သံဃာေတာ္ေတြ သာသနာ့ေဘာင္ထဲကေနထြက္တဲ့သူကထြက္၊ သံုးတန္ေသာသာသနာ့တာ၀န္ကို မထမ္းဘဲ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္တဲ့သူကလုပ္ၾကေတာ့ သာသနာေတာ္အတြက္ ဆံုးရံႈးမႈျဖစ္နိဳင္၊ မျဖစ္နိဳင္ စဥ္းစားၾကရပါမယ္။

ဒါဆိုရင္ ယခုလက္ရွိအေနအထားအတိုင္းဆိုရင္ေကာ သာသနာေတာ္မွာ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းမႈမ်ားနိဳင္ပါသလား။ သံုးတန္ေသာ သာသနာကို စိတ္လက္ရႊင္ပ်စြာ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ သံဃာအရည္အတြက္ ႏွင့္ သာသနာမွာအေျခအေနအရပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္ မေပ်ာ္ပိုက္ဘဲ သာသနာ့၀န္လည္း မေဆာင္ဘဲ ေနေနၾကတဲ့ သံဃာအရည္အတြက္။ ဒီ ႏွစ္ခုကို ယွဥ္ထိုးစဥ္းစားၾကည့္ၾကမယ္ဆိုရင္ အေျဖတစ္ခု ေတာ့ ထြက္လာမွာပါ။

ဒီေတာ့ အရည္အတြက္မွသည္ အရည္အခ်င္းဆီသို ့သြားမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ အရည္အခ်င္းမွသည္ အရည္အတြက္ဆီသို ့သြားမွာလား။ ဒါကို ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကည့္သင့္ပါတယ္။

ေအာက္ထစ္ဆံုး အနာဂါမ္ျဖစ္ျပီးမွသာ သာသနာေတာ္မွာ စိတ္ခ်စြာျမဲနိဳင္တယ္။ ေအာက္အရိယာအဆင့္ေတြေတာင္ သာသနာေတာ္မွာ အျမဲမေပ်ာ္နိဳင္ဘူးလို ့ ဒီလို တရားစကားမွတ္သားမိတာရွိပါတယ္။ တကယ္လို ့မ်ား ေသာတာပန္ သံဃာတစ္ပါး လူထြက္သြားတာဟာ သာသနာေတာ္အတြက္ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္သြားတယ္လို ့ဆိုနိဳင္ပါ့မလား။ သာသနာေတာ္ၾကီး ဆံုးရႈံးမႈ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေအာင္ျမင္မႈဟာ ဘယ္ Criteria ေတြေပၚမွာ အေျခခံျပီး တြက္ခ်က္မွာလဲ။

သာသနာကို ခဏထားလို ့ နိဳင္ငံအတြက္စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုပါေတာ့။ နိဳင္ငံအတြက္ လူသားအရင္းအျမစ္စြမ္းအားထဲက ေလးသိန္းေက်ာ္ကို သာသနာေတာ္အတြက္ အသံုးျပဳလွဴဒါန္းထားတယ္။ တကယ္လို ့ အဲဒီေလးသိန္းဆီက သာသနာေတာ္စည္ပင္ထြန္းကားျပန္ ့ပြားဖို ့အတြက္ လိုအပ္တဲ့လုပ္အား အရင္းအျမစ္ကိုလည္း အျပည့္အ၀မရသလို ဒီဘက္က နိဳင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးအတြက္မွာလည္း စြမ္းအားလစ္ဟာမႈျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္..။

တကယ္လို ့သာသနာ့ေဘာင္မေပ်ာ္တဲ့ရဟန္း လူထြက္ျပီး နိဳင္ငံေတာ္တည္ေဆာက္ေရးရဲ ့အခန္းက႑ထဲမွာ သူနိဳင္တဲ့တာ၀န္၀င္ထမ္းျပီဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ သာသနာဘက္မွာလည္း Quality Percentage တက္သြားသလို၊ နိဳင္ငံဘက္မွာလည္း HR Percentage အေပါင္းျဖစ္သြားနိဳင္ပါတယ္။ ပရဟိတလုပ္ငန္း လုပ္ၾကမယ့္ သံဃာေတာ္ေတြဆိုရင္လည္း ဒီသေဘာအတိုင္းပါဘဲ။ သာသနာဘက္လည္း တန္ဖိုးတက္သလို၊ နိဳင္ငံအတြက္လည္း အက်ိဳးထြက္တယ္လို ့ယူဆလို ့ရနိဳင္ပါတယ္။

အဆံုးသပ္

ကၽြန္ေတာ္ အခုေရးခဲ့တာေတြအားလံုးကေတာ့ ဒီလိုလုပ္ၾကည့္ရင္ ေကာင္းမလားဆိုျပီး စိတ္ကူးၾကည့္ရံုသက္သက္ပါ။ စိတ္ကူးတယ္ဆိုတဲ့အတိုင္း ျဖစ္ခ်င္တာဘဲ ေစာင္းေပးထားတာေပါ့။ တကယ့္လက္ေတြ ့မွာေတာ့ လုပ္ၾကည့္ရင္ လုပ္လို ့ရခ်င္မွလည္း ရမယ္။ ရရင္လည္း အခုလိုမ်ိဳးလြယ္လြယ္ကူကူခ်ည္းဘဲေတာ့ ဘယ္ျဖစ္လိမ့္မလဲေပါ့ေနာ္။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ ကိစၥတစ္ခုကို မ်က္ႏွာစာေတြအမ်ားၾကီးရွိတဲ့ထဲက မ်က္ႏွာစာတစ္ဘက္ကေန ျမင္ၾကည့္လိုက္တဲ့သေဘာပါဘဲ။ တျခားလူေတြကလည္း ဒီကိစၥကို တျခားအျမင္ေတြႏွင့္ ျမင္ၾကည့္နိဳင္ၾကအံုးမွာပါဘဲ။ အားလံုးလြတ္လပ္စြာ ျမင္ၾကည့္ေတာ္ မူၾကပါကုန္။

ဒီေဆာင္းပါးေရးရင္း The Beatles အဖြဲ ့က John Lennon ရဲ ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ Imagine ထဲက သီခ်င္းစာသားေလးကို သတိရမိပါတယ္။

You may say that I am a dreamer.
But I'm not the only one.
I hope someday you'll join us.
And the world will be as one.

အားလံုး ခ်မ္းသာသုခႏွင့္ ျပည့္စံုနိဳင္ၾကပါေစ။

၀ိမုတၱိသုခ
တိုက်ိဳ၊ ဂ်ပန္။
၁၅၊ ၁၊ ၂၀၁၀။

(ဤေဆာင္းပါးေရးျဖစ္ရန္ အေတြးကုန္ၾကမ္းမ်ားေပးေတာ္မူေသာ တိုက်ိဳျမိဳ ့မွ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ သံဃာ့ရံုးခန္းတာ၀န္ခံဆရာေတာ္ အရွင္ဓမၼေဇာတိ ႏွင့္ ဘုန္းဘုန္းဓမၼဂဂၤါ (အယ္ခ်ဳပ္) တို ့အား ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ရိုေသစြာ ဦးႏွိမ္ရွိခိုးကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္ အရွင္ျမတ္တို ့ဘုရား။ )
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, July 23, 2011

ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း (၂)




ငါသည္ မုခ်ေသရမည္။ အခ်ိန္ပိုင္းသာလုိေတာ့သည္။

ဒီေန ့အလုပ္လုပ္ရင္း ခဏနားလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေခါင္းထဲ၀င္လာတဲ့ စာေၾကာင္းေလးပါ။ ဘာသာေရးေလ့လာေနၾကသူတိုင္း ဒီ အဆံုးအမေလးကို ၾကားဖူးျမင္ဖူးၾကပါတယ္။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ့ ၾသ၀ါဒ စကားေလး။

အင္း... ငါဟာ ေသရေတာ့မွာပဲ။ ေသဖို ့က က်ိန္းေသေနတာဘဲ။ ဘယ္ေတာ့ေသမယ္သာ မသိတယ္။ ေသတာေတာ့ တကယ္ကို ေသရမွာပဲ။ ငါဘာလို ့ ဒါကို ေမ့ေမ့ေနတာပါလိမ့္။ ေသရမယ့္ဟာမ်ား အခု ငါဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာပါလိမ့္။ ေသဖို ့ျပင္မယ္ဆင္မယ္မရွိဘဲ အေရးမၾကီးတာေတြ လုပ္ေနမိျပီထင္တယ္။
ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ လုပ္ေနတာေတြအားလံုး အခုရပ္လိုက္ျပီး ေသရမယ့္ကိစၥ အရင္ ျပင္ဆင္ရင္ ေကာင္းမလား။
အင္း.....အဲ.... အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။

စိတ္ထဲက ေတာက္ေလွ်ာက္စဥ္းစားလိုက္မိတဲ့ အေတြးအမွ်င္တန္းၾကီး တစ္ခုပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ နဲ ့ဆံုးသြားရွာပါတယ္။

“လူေတြက ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီရႈပ္ေနတာကို ျပန္ရွင္းဖို ့ၾကိဳးစားၾကတယ္” တဲ့။ ဘီးအီးဒီေအာင္သိုက္ ကရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးပါ။
ကၽြန္ေတာ္ တို ့ေတြ အခု လူ ့ဘ၀ၾကီးရလာတယ္။ ေမြးလာျပီ။ ကဲ...ေမာင္မင္းေသရမယ္။ ေသဖို ့ျပင္ေတာ့။ ဒီလို ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္ညႊန္းအတိအက်ဆြဲထားျပီးသား။ အဲဒါကို ေသစရာရွိ ေသဖို ့မျပင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြက ေ၀့ျပီး ဟိုဟာေလးလုပ္လိုက္၊ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္၊ ဒီဟာေလးလုပ္လိုက္။ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္နဲ ့။ အသက္ေတြ ၾကီးၾကီးလာ၊ ေသဖို ့နီးနီးလာ။ ျပီးေတာ့ သတိမထားလိုက္မိခင္ဘဲ ေသၾကရေရာ။ ဘာမွ ေသဖို ့မျပင္လိုက္ၾကရဘူး။ လူနည္းစု တကယ့္ကို နဲနဲေလး တခ်ိဳ ့သာ အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရျပီး ေသမင္းလာေခၚခ်ိန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္နိဳင္ၾကတာ။

ေမြးလာျပီး လူမွန္းစသိတတ္တဲ့ အရြယ္ကစလို ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ရႈပ္လုိက္တဲ့အလုပ္။ ငယ္တုန္းမွာဆို ဟိုဟာသင္ရ။ ဒီဟာသင္ရ။ သင္လို ့ကို မျပီး။ သင္လို ့ေတာ္ေတာ္တတ္လာေတာ့ အသက္ေမြးဖို ့ဆိုျပီး လုပ္ၾကျပန္ေရာ။ အသက္ေမြးလို ့အဆင္မေျပတဲ့သူကလည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္။ အဆင္ေျပတဲ့သူကလည္း ေနာက္ထပ္အဆင္ေျပမယ္ထင္ျပီး ထပ္တိုးလုပ္။ ဒီၾကားထဲ လူဆိုတာ တကုိယ္တည္း အထီးတည္း မေနသင့္တဲ့ သတၱ၀ါ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုအေျချပဳလို ့ အထီးတည္းမျဖစ္ေအာင္ ဟိုလူနဲ ့ေပါင္း ဒီလူနဲ ့ေပါင္းရာကေန လင္မယားတို ့၊ မိသားစုတို ့၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းတို ့၊ အသင္းအဖြဲ ့တို ့ စတာ စတာေတြ တိုးပြားလာပါေရာ။ တစ္ခါ အဲဒီကိုယ္ပါ၀င္တဲ့ အဖြဲ ့အစည္းအတြက္ ကိုယ့္ရဲ ့ယူရမယ့္တာ၀န္ဆိုတာၾကီး ရွိလာျပန္တာနဲ ့ အဲဒီ တာ၀န္ဆိုတာၾကီးကို ေက်ပြန္ဖို ့ လုပ္ၾကျပန္ပါေရာ။

တခါ အဲဒီလို ငယ္စဥ္ပညာသင္ရာကစ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ေတြလုပ္ အေဆြခင္ပြန္း မိတ္ေဆြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ ့ ဆက္ဆံပတ္သက္ရာကေန လူ ့ရဲ ့ စက္ရုပ္မဟုတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ အသြင္အျပင္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈဆိုတာက ၀င္ပါလာျပန္ေရာ။ ကိုယ္ကခ်စ္ရတာနဲ ့၊ သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ရတာနဲ ့။ ကိုယ္က အျမင္ကပ္တာနဲ ့။ သူက ကိုယ့္ကို အဖက္လုပ္ မဆက္ဆံတာနဲ ့။ အားပါးပါး...အဲဒီမွာ ခံစားခ်က္ေပါင္း ကုေဋကုဋာေတြနဲ ့ လူ ့ဘ၀ကို ေန ့စဥ္ျဖတ္သန္းၾကရရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ လူသားေတြပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို တံု ့ျပန္ပံုေပၚမူတည္ျပီးပဲ ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကေနစဥ္းစားေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြ လုပ္မိ၊ ျပဳမိ၊ ရမိျပန္ပါေရာလား။ ရႈပ္လိုက္တဲ့ လူ ့ဘ၀။ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ကေတာ့ အရႈပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန လို ့ ဆိုထားေသာ္လည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ ေန ့စဥ္နဲ ့အမွ် တစ္ေန ့ျပီးတစ္ေန ့ပိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ အရႈပ္ထုပ္ေတြ၊ တာ၀န္၀တၱရား အေၾကြးထုပ္ၾကီးေတြနဲ ့မို ့ ရွင္းေအာင္ေနဖို ့ရာက ထင္သေလာက္ မလြယ္ပါလားေနာ္။

“အသက္တစ္ရာ မေနေပမယ့္ အခက္တစ္ရာ ေပြနိဳင္ေသးတယ္။ ဒီ့ထက္မကရင္လည္း ေတြ ့ရမယ္။ မေရနိဳင္ေတာ့ျပီပဲ” တဲ့။ ကိုတိုးၾကီး (ခင္ေမာင္တိုး) သီခ်င္းထဲက စာသားေလးပါ။ မွန္လိုက္တာ။ တိန္ကနဲန႔ဲ ့ကိုေနတာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာေတာ့ လုပ္လိုက္တိုင္း ေကာင္းဖို ့ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးနဲ ့လုပ္ေတာ့လုပ္လိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္မျပည့္စံုတာေတြ၊ ေမာဟဖုံးေနတာေတြ၊ အကြက္ေက်ာ္ မျမင္နိဳင္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးမိတာေတြ စတာစတာေတြေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြကို ခ်ခဲ့မိခဲ့တာ ေမြးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိဆို အၾကိမ္ေပါင္းကမနဲေတာ့ဘူး။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြရဲ ့ဒဏ္ကို ျပန္ခံရတာ၊ ျပန္ေပးဆပ္ေနရတာေတြကလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမေရနိဳင္ေတာ့ဘူး။ အခုလည္း မွားေနတုန္း၊ အခုထိလည္း ေပးဆပ္ေနရတုန္း။ ေနာင္လည္း မွားအံုး၊ ေပးဆပ္ေနရအံုးမွာပါဘဲ။ “To err is human” မွားတတ္တာဟာ လူ ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ေရလဲသံုးရင္း ကိုယ္မွားတာေတြက လူပီသလို ့ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူတတ္ရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေက်နပ္စရာေတာ့ ျဖစ္ေလာက္ပါရဲ ႔ေလ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က အပၸကိေစၥာစ သလ ႅဟုက၀ုတၱိ။ သႏၲိႃႏိၵေယာ စ နိပေကာ စ၊ အပၸဂေဗာၻ ကုေလသြ နႏုဂိေဒၶါ။ စသည္ျဖင့္ ေဟာထားခဲ့ပါတယ္။ အပၸကိေစၥာ တဲ့။ အမႈကိစၥနည္းေအာင္ေနရမယ္တဲ့။ နိဗၺာန္မဂ္ဖိုလ္ကို ေရာက္ဖို ့အတြက္ ျပည့္စံုရမယ့္ လိုအပ္ခ်က္ အဂၤါတစ္ခုအေနႏွင့္ မွတ္သားမိခဲ့တာေလးေပါ့။ ဘုန္းၾကီးအျပီး၀တ္ခ်င္တယ္လို ့ ခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါညီေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္းက ရွင္ေတာ္ဘုရားက အမႈကိစၥနည္းဖို ့အေရး ရဟန္းေတာ္ေတြကို အဓိကေရွ ့တန္းတင္ျပီး ေဟာထားတာဆိုေတာ့ တကယ္လို ့မ်ား ရဟန္း၀တ္လိုက္ရင္ ကိစၥတကယ္နဲသြားမွာလား။ အရႈပ္ေတြ ရွင္းသြားမွာလား။ အင္း သိတဲ့ အြန္လိုင္းကဘုန္းဘုန္းေတြ ဒီတစ္ခါ ေတြ ့မွ ေမးၾကည့္ရအံုးမယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို ့ေတြ ကိစၥတကယ္နည္းၾကရဲ ႔လားလို ့။

ေသဖို ့အေရးေမ့ေမ့ေနတတ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုသို္လ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ဘာသာေရးဘေလာ့ဂ္ေလးလုပ္ျပီး တရားနဲ ့မေ၀းေအာင္ေနအံုးမွလို ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးမိေတာ့။ အင္း....ဒါလည္း ရႈပ္ျပန္တာပါဘဲ။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ့ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဘယ္လို အလွျပင္ရပါ့။ ပို ့စ္အသစ္ ဘာတင္ရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးရ။ စီေဘာက္စ္ကို ဘယ္သူေတြ ဘာေရးသြားလဲစစ္ရ။ ကြန္မန္႔ေတြ ဘာေပးလဲ ဖတ္ရ။ ဘေလာ့ဂ္ကေနခင္တဲ့ အြန္လိုင္း မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ခ်က္တင္ပစ္ရ။ ဒါလည္းဘဲ ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့ ဇာတ္ထုပ္တစ္ခုပါဘဲ။ ကိုယ္ဇာတ္နဲ ့ကိုယ္၊ က,သာက, ေပေတာ့ ဇာတ္ဆရာေရ..လို ့ ကိုယ့္ဖာသာ ၾသဘာေပးရံုရွိေတာ့တာေပါ့ေလ။

“တာ၀န္ကိုသိတဲ့သူမွာ တာ၀န္ရွိသည္” တဲ့။
ဒီစကားအရ ကိုယ္က တာ၀န္မယူရင္ တာ၀န္ကို မသိတတ္ရာ၊ အသံုးမက်ရာ၊ ထမင္းရည္ပူ လွ်ာလႊဲလုပ္ရာ၊ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္လုပ္ရာ က်ေတာ့မယ္ဆိုတာမ်ိဳး။ တာ၀န္ေတြဆိုတာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရယ္။ သမိုင္းေပးတာ၀န္တို ့၊ အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တို ့ကေနစလို ့ မိသားစုတာ၀န္တို ့၊ ရည္းစားကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ မယားေပးတာ၀န္တို ့၊ သမီးေပးတာ၀န္တို ့၊ ေျမးေပးတာ၀န္တို ့၊ အလုပ္ကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ ေဘာ္ဒါကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ စသည္ စသည္ျဖင့္ မေရမတြက္နိဳင္ေအာင္မ်ားတယ္။ ဒီၾကားထဲကမွ ကိုယ့္ဟာကို မလုပ္ဘဲေနရင္ရရဲ ့သားနဲ႔ မေနနိဳင္မထိုင္နိဳင္သြားလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ယူထားတဲ့တာ၀န္ဆိုတာမ်ိဳးေတြက ရွိေသး။ လူမႈေရးအသင္းေတြ၊ ဘာသာေရးအသင္းေတြမွာ ၀င္ပါျပီး ယူထားတဲ့တာ၀န္မ်ိဳးေတြလည္း အဲဒီထဲမွာပါတာပဲဲေပါ့။ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနတာပဲလို႔ ဆိုဦးေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါေတြကလည္း အရႈပ္သံသရာလည္ေစတာပါပဲေလ။

မနက္မိုးလင္းလို ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္၊ အိပ္ယာကနိဳးျပီဆိုတာနဲ ့ ယေန ့လုပ္စရာဆိုတာေတြက ကြန္ပ်ဴတာမွာ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကို File Transfer လုပ္သလို ဘယ္ေနရာကမွန္း မသိတဲ့ဆီကေန ေခါင္းထဲကို အစီအရီ၀င္လာပါေရာ။ ခဏေနပါဦး။ ဆရာသမားေတြက မိုးလင္းလင္းခ်င္း တရားသတိနဲ ့ တစ္ေန ့တာစရမယ္လို ့ မွာထားတယ္လို ့ ေျပာလည္း မရ။ အတင္းကာေရာကို ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ အခ်ိန္ေလး မျဖစ္စေလာက္ကို စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈျဖစ္ေအာင္ ျခစ္ကုပ္ၾကိဳးစားျပီး ေဇာကပ္ေနတဲ့ စိတ္ခႏၶာအစဥ္နဲ ့ တစ္ေန ့တာအတြက္ အရႈပ္ဇာတ္ေတြ စခင္းရျပန္ပါေရာလား။ ဒီလိုနဲ ့ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ေဇာကပ္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္စက္ကို တစ္စခ်င္း တစ္စခ်င္း အရွိန္သပ္ ရပ္နိဳင္ဖို ့ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ခႏၶာကလည္း ေညာင္း စိတ္အင္ဂ်င္ကလည္း ေဒါင္းျပီမို ့ မယ္မယ္ရရ သိပ္မစဥ္းစားနိဳင္၊ အိပ္ကြင္း အိပ္ကြက္ သာဖို ့ကိုသာ ေခ်ာင္းရပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန ့သာကုန္ေရာ။ ေသျခင္းတရားဆိုတာၾကီး ငါဘယ္နား ေမ့ထားမိပါလိမ့္။ စိတ္ကူးထဲ အေတြးထဲကို လမ္းေခ်ာ္ျပီးမ်ားေတာင္ ၀င္မလာပါလားေနာ္။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္ေတြရႈပ္တာလား အရႈပ္ေတြလုပ္တာလား။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း မသဲကြဲေတာ့။ အင္း....လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ လို ့ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ လို ညဥ္းရေတာ့မွာပါဘဲ။

အဓိကႏွင့္ သာမညကို ခြဲသိပါ။ အေရးၾကီးတာကို အရင္ဆံုးလုပ္ပါ။ စသည္ျဖင့္ ပညာရွင္ေတြ သူေတာ္စင္ေတြက ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့သတိေပးဆံုးမေနၾကေပမယ့္လည္း အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေျခအေနေတြက သာမညကို အဓိကေနရာထားဖို ့က ျဖစ္ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ စိတ္ထားခိုင္ခိုင္မာမာနဲ ့ငါ ဒီအေရးမၾကီးတာေတြ တန္ဖိုးမရွိတာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတာပဲ လုပ္ေတာ့မယ္လို ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ မခ်နိဳင္တာက မ်ားေနေတာ့ ၾကံဳရာက်ပမ္း ေပၚလာသမွ် ကိစၥေတြကို အေရးၾကီးတာေကာ အေရးမၾကီးတာေကာ လုပ္ရင္းနဲ ့ နဂိုက ရွင္းေနတဲ့ ဘ၀က တျဖည္းျဖည္းရႈပ္လာ၊ ရႈပ္တာေတြကို ျပန္ရွင္းရင္းက အခ်ိန္ေတြကကုန္၊ အသက္ေတြက ၾကီး။ ဒီလိုနဲ ့ဘဲဲ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးေတာ့ ျဖစ္ျပီေပါ့ဗ်ာ။ မတတ္နိဳင္ဘူးေလ။ ကိုယ္က ရႈပ္ခ်င္ေနေသးတာကိုး။ ထြန္းအိျႏၵာဗိုရဲ ့ သီခ်င္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ျပင္ဆိုရင္းက ေတြးလက္စ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး လုပ္လက္စ အလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာကလြဲလို ့... ၊ ကိုယ္ မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာက လြဲလို ့....
။

(စကားခ်ပ္။ ။ ဤေဆာင္းပါးကို ဘာသာေရးေဆာင္းပါးလို ့ မယူဆေစလိုပါ။ ကိုယ္ေတြးခ်င္ရာေတြးမိတာကို စိတ္ကူးတည့္သလို ေရးမိေရးရာ ေရးထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါေၾကာင္း..ခင္ဗ်ား။)


ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ
22.03.2010

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Friday, July 22, 2011

ျပန္လည္ တူးဆြျခင္း (၁)

ခင္မင္ရတဲ့ ဓမၼညီအကိုေမာင္ႏွမတို႔ခင္ဗ်ာ...

ဇူလိုင္လ ၂၉ ရက္ေန႔ဆိုရင္ ၀ိမုတၱိသုခ ဆိုတဲ့ နာမည္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုျပဳလုပ္ျပီး ဘာသာေရးဘေလာ့ဂ္ဂါအျဖစ္ ရပ္တည္လာတာ (၃)ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ပါေတာ့မယ္။ ဒီသံုးႏွစ္အတြင္း ဓမၼပို႔စ္ေပါင္း ေလးရာေက်ာ္ကို စုစည္းျပီး ဘေလာ့ဂ္မွာ ေဖာ္ျပေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ကိုယ့္ဖာသာ လက္ေဆာ့ျပီး ေလွ်ာက္ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္ေတြလည္းပါပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရးထားတဲ့ပို႔စ္ေတြကို ျပန္ဖတ္ရင္း အဲဒီထဲက ကိုယ့္ဖာသာကို ၾကိဳက္တဲ့ပို႔စ္တခ်ိဳ ႔ကို လူတကာေပးဖတ္ျပီး ႏွိပ္စက္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာမို႔ သံုးႏွစ္ျပည့္အမွတ္တရအျဖစ္ ဘေလာ့ဂ္ႏွင့္ Facebook ကေန ျပန္လည္ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

************************************************************************

ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတာပါ။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ကို ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ေက်ာင္းက ဆရာမေပးလိုက္တဲ့ အိမ္စာေတြကို အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခ်က္ခ်င္းျပီးေအာင္လုပ္၊ က်က္စရာရွိတဲ့စာေတြက်က္။ အားလံုးျပီးသြားတဲ့အခ်ိန္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္လက္ေပါ့ပါးျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ဖူးပါတယ္။ ငါလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္ေတြအားလံုး ျပီးသြားျပီေပါ့။ တာ၀န္ေက်ျပီေပါ့။

ေက်ာင္းသားဘ၀ စာေမးပြဲေတြအမ်ားၾကီးေျဖခဲ့ဘူးပါတယ္။ စာအကုန္ရထားတဲ့ဘာသာမ်ိဳး သြားေျဖရမယ့္ေန ့ဆိုရင္ စိတ္ထဲမွာ ဘာထိတ္လန္ ့စိုးရိမ္စိတ္မွ မရွိဘဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဘဲ စာေမးပြဲခန္းထဲ၀င္၊ ေမးခြန္းလႊာကို ေကာက္ကိုင္ျပီး ေမးထားသမွ်ေတြေျဖျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ျပန္လည္ သတိရမိပါတယ္။


ေက်ာင္းေတြျပီးလို ့ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်ျပန္ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားပိုင္းကို ကၽြမ္းက်င္လာျပီးတဲ့ေနာက္ အမွားအယြင္းမရွိလုပ္နိဳင္လာေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ လြတ္လပ္မႈတစ္မ်ိဳးကို ခံစားရျပန္တာပါဘဲ။ အလုပ္အေပၚမွာ စိတ္တင္းက်ပ္မႈမရွိ လုပ္နိဳင္သြားခဲ့ျပန္တာကိုး။

ဒီလိုနဲ ့အခ်ိန္က်လို ့ အိမ္ေထာင္ျပဳ၊ စီးပြားဥစၥာရွာျပီး ေလာက ၀တၱရားေတြ ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ အလွည့္ေရာက္လာ ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္ဘက္က အားသြန္ခြန္စိုက္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ေပးလိုက္နိဳင္လို ့ အစစအဆင္ေျပသြားတာ မ်ိဳးေတြႏွင့္ တခါတေလ ေတြ ့ၾကံဳရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ေက်နပ္မႈေတြခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ေလာကလူသားတစ္ေယာက္အတြက္ ဘ၀ရဲ ့ျပီးျပည့္စံုမႈလို ့ဆိုလာရင္ ဇနီး၊ မယား၊ သမီး၊ သား၊ ဥစၥာစီးပြား၊ အျခံအရံ ႏွင့္ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနထိုင္နိဳင္မႈကိုဘဲ တန္ဖိုးထား ေျပာၾကမွာ ကမၻာ့လူသားတိုင္းရဲ ့ (၉၀) ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ေလာက္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္ လို ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္းဘဲ ဒီပန္းတိုင္ေတြအတြက္ပဲ ဘ၀ရဲ ့အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျဖတ္သန္းအသံုးခ် ခဲ့ျပီးပါျပီ။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိလည္း ေက်နပ္စရာ ေကာင္းတဲ့ အေျခအေနေတြကို ရရွိ ပိုင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းဖူး ခဲ့ပါျပီ။

တစ္ေန ့ကနာလိုက္ရတဲ့ တရားတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဆရာေတာ္က “မေက်နပ္ရင္ ေအာက္ၾကည့္၊ ေက်နပ္ရင္ အထက္ၾကည့္” တဲ့။ ဆိုလိုတာက ကိုယ့္ဘ၀ကို အလိုမက်၊ စိတ္တိုင္းမက်၊ အားမရ ေတြျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ေလာက္ အဆင္မေျပ၊ အေျခအေနမလွၾကတဲ့ သူေတြကို သတိရပါေပါ့၊ ဒါဆိုရင္ ေဒါသထြက္ မေက်မနပ္ျဖစ္ေနတာေတြ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဟုတ္လွျပီလို ့အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ အစစသာသူေတြကို သတိရလိုက္ပါေပါ့။ ဒါဆိုရင္ ေသြးနားထင္ေရာက္ေနတာ ေလ်ာ့သြားပါလိမ့္မယ္တဲ့။

ဒီရက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္ ဗုဒၶတရားေတာ္ေတြကို အြန္လိုင္းမွာရွာဖတ္ရင္းႏွင့္ ဘုရားလက္ထက္ကလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလာကီ၀တၱရားေတြေက်ပြန္လို ့ အားရေက်နပ္ျပီး ပါးစပ္ကကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာရေလာက္ေအာင္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ေနတဲ့ ပုဏၰားတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေလး ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ သူက ဘယ္လိုေတြ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာသလဲဆိုေတာ့

၁။ “ငါသည္ ထမင္းခ်က္ၿပီးသူ ႏြားနို႔ညႇစ္ယူၿပီးသူ ျဖစ္၏၊ မဟီျမစ္၏ ကမ္းနား၌ အျခံအရံႏွင့္တကြ ေနသူျဖစ္၏၊ (ငါ၏) အိမ္ကိုလည္း မိုးၿပီးေလၿပီ၊ မီးကိုလည္း ထြန္းညႇိၿပီးေလၿပီ၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုပါမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


မိုးကို တိုင္တည္ျပီး ေျပာလိုက္ပံုေလးပါ....

ေနာက္ သူက ဆက္ေျပာပါေသးတယ္

၂။ “(ဤအရပ္၌)မွက္ ျခင္ မရွိကုန္၊ ျမက္တို႔ေပါက္ရာ ျမစ္ဝွမ္း၌ ႏြားတို႔ က်က္ စားကုန္၏၊ ထုိႏြားတို႔သည္ ရြာခ်လာေသာ မိုးႀကီးကိုလည္း ခံႏိုင္ရည္ ရွိၾကကုန္၏၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


သူက ႏြားေက်ာင္းသား သူေဌးတစ္ဦးပါ။

၃။ “(ငါ၏ အိမ္ရွင္မ) ေဂါပီသည္ လင့္အလိုသို႔ လိုက္တတ္၏၊ ေလာ္လည္မႈ မရွိ၊ ကာလရွည္စြာက ေပါင္းသင္းခဲ့ေသာ မယားျဖစ္ခဲ့၏၊ ငါ့ကို ျမတ္ႏိုး၏၊ ထုိမယား၏ အျပစ္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ့် ငါမၾကားစဖူး၊ မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ကဲ....သူ ့မိန္းမေကာင္းေၾကာင္းေလးကို ၾကြားၾကြားေလးေျပာထားတာပါ။

၄။ “ငါသည္ ကိုယ္ပိုင္အလုပ္ျဖင့္သာ အသက္ေမြးျမဴ၏၊ ငါ၏ သားသမီးတို႔သည္လည္း ငါႏွင့္အတူတကြ ေနထုိင္ၾကကုန္၏၊ အနာေရာဂါ မရွိၾကကုန္၊ ထုိသားသမီးတို႔၏ အျပစ္ တစ္စံုတစ္ရာကိုမွ် ငါမၾကားစဖူး၊ (မိုးနတ္မင္း) အကယ္၍ ရြာသြန္း လိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ဒါက်ေတာ့ သူ ့အလုပ္ႏွင့္ သားသမီးေတြ ေကာင္းေၾကာင္းဗ်။

၅။ “ဤအရပ္၌ ငါ့အား မသင္းမကြပ္ရေသးေသာ ႏြားေပါက္တို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ႏို႔စို႔ ႏြားငယ္တို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ႏြားမတို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ အရြယ္ ေရာက္ ႏြားမတို႔လည္း ရွိကုန္၏၊ ႏြားတို႔၏ အႀကီးျဖစ္ေသာ ႏြားလား (ဥသဘ) လည္း ရွိ၏၊ မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ ပါေလာ့။”


ဒါကေတာ့ သူ ့ပိုင္ဆိုင္မႈကို ၾကြားတာေပါ့ဗ်ာ။

၆။ “ႏြားခ်ည္တုိင္တို႔ကို မတုန္လႈပ္ေစကုန္မူ၍ ျမဲစြာ စိုက္ထားအပ္ကုန္ၿပီ၊ ျဖဴဆန္ျမက္ ျဖင့္ ျပဳအပ္ကုန္ေသာ ႀကိဳးအသစ္တို႔ကို ေကာင္းစြာ က်စ္ထားကုန္ၿပီ၊ (ထုိႀကိဳး တို႔ကို) ႏြားငယ္တို႔သည္လည္း ျဖတ္ျခင္းငွါ မတတ္ႏိုင္ကုန္၊ မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ဒါကက်ေတာ့ သူ ့အလုပ္ကိစၥေတြမွာ ျပဳလုပ္စရာတာ၀န္ေတြကို လုပ္ျပီးျပီဆိုတာ ေျပာျပန္ေရာ။


သူေျပာလိုက္တာေလးေတြကို ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုဏၰားကို ေတာ္ေတာ္အားက်ဖို ့ေကာင္းေနပါတယ္။ တယ္ဟုတ္တဲ့ လူဘဲ။ ဇနီးေကာင္းလည္း ရွိတယ္။ သားသမီးေတြႏွင့္ တေပ်ာ္တပါး။ ဥစၥာပစၥည္းကလည္း ၾကႊယ္၀ခ်မ္းသာတယ္။ သူလုပ္ရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားေတြလည္း အကုန္လုပ္ျပီးေနတဲ့သူတစ္ေယာက္။ ဘယ္ေလာက္အားက်ဖို ့ေကာင္းလဲ။ ကိုယ္ေတြမ်ား သူ ့လိုေျပာခ်င္လိုက္တာ ျဖစ္ခ်င္လိုက္တာ။

အဲဒီမွာဘဲ သူထက္သာတဲ့သူတစ္ဦးက ေပၚလာပါေရာဗ်ား။ ဘယ္သူမ်ားလည္းဆိုေတာ့.........“ဗုဒၶ” ေပါ့။

ပုဏၰားက တစ္ခြန္းထုတ္ေျပာလိုက္တာႏွင့္ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း ခ်က္ခ်င္း တစ္ခြန္းျပန္ျပီးေျပာတယ္။ မသိရင္ (ေခတ္စကားႏွင့္ေျပာရရင္ေတာ့) ဗုဒၶက ပုဏၰားကို ဖဲ့ ေနသလိုပါဘဲ။

၁။ “ငါသည္ အမ်က္မထြက္သူ စိတ္၌ စူးဝင္တတ္ေသာ ေျငာင့္တံသင္း ကင္းၿပီးသူ ျဖစ္၏၊ မဟီျမစ္၏ ကမ္းနား၌ တစ္ညဥ့္သာ ေနသူျဖစ္၏၊ ငါ၏ (ခႏၶာ) အိမ္ကို (ကိေလသာ) အမိုး ဖြင့္လွစ္ထားၿပီ၊ မီး (တစ္ဆယ့္တစ္ပါး) ၿငိမ္းေအး ေလၿပီ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ျမတ္စြာဘုရားရဲ ့မိုးသို ့တိုင္တည္ပံုေလးပါ။


ပုဏၰားက ႏြားေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုေလး ျပန္ေျပာတယ္။

၂။ “ငါဘုရားသည္ (အရိယမဂ္တည္းဟူေသာ) ေဖာင္ကို (ဉာဏ္ျဖင့္) ဖြဲ႕ထားၿပီး ေကာင္းစြာ စီရင္ထားၿပီး ျဖစ္ခဲ့၏၊ (ငါသည္) ၾသဃေလးပါးဟူေသာ ေရအလ်ဥ္ကို တြန္းလွန္ပယ္ ေဖ်ာက္ကူးေျမာက္ၿပီးလွ်င္ နိဗၺာန္ဟူေသာ ကမ္းတစ္ဘက္သို႔ ေရာက္ၿပီး ျဖစ္ရကား (ငါ့အား) ေဖာင္ျဖင့္ အက်ဳိး မရွိေတာ့ေပ၊ (ကိေလသာဟူ ေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္း လိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့မိန္းမအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုျပန္ဆိုျပန္ေရာ။

၃။ “ငါ၏ စိတ္သည္ (ငါ့) အလိုသို႔ လိုက္၏၊ ကိေလသာ အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္၏၊ ကာလရွည္ၾကာစြာ ထက္ဝန္းက်င္ ပြါးေစအပ္ၿပီးသည္ျဖစ္၍ ေကာင္းစြာ ယဥ္ေက်း ၿပီးျဖစ္ရကား ငါ့အား မေကာင္းမႈ မရွိေတာ့ေခ်၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း သင္သည္ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့အလုပ္အေၾကာင္း၊ သားသမီးေတြအေၾကာင္းေျပာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း အခုလို

၄။ “ငါသည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ သူ၏ အခစားမဟုတ္၊ ေလာကအားလံုး၌ သဗၺညဳတဉာဏ္ ေလာကုတၱရာ သမာဓိ ခ်မ္းသာျဖင့္ လွည့္လည္ႏိုင္သူ ျဖစ္၍ အဖိုးအချဖင့္ ငါ့အား အက်ဳိးမရွိေတာ့ေပ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက သူ ့ပိုင္ဆိုင္မႈေတြကို ၾကြားေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားက ဒီလိုဆိုပါတယ္။

၅။ “ဤသာသနာေတာ္၌ ငါဘုရားအား မသင္းမကြပ္ရေသးေသာ ႏြားေပါက္ (ပရိယု-႒ာနကိေလသာ) တို႔သည္လည္း မရွိကုန္၊ ႏို႔စို႔ႏြားငယ္ (အႏုသယကိေလသာ) တို႔သည္လည္း မရွိကုန္၊ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ ႏြားမ (ပုညာဘိသခၤါရ) စသည္တို႔သည္ လည္းေကာင္း အရြယ္ေရာက္ႏြားမ (တဏွာ) တို႔သည္လည္းေကာင္း မရွိကုန္၊ ႏြားတို႔၏ အႀကီးျဖစ္ေသာ ႏြားလားဥႆဘ (အဘိသခၤါရဝိညာဥ္)သည္လည္း မရွိ၊ (ကိေလသာဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”


ပုဏၰားက ေနာက္ဆံုး သူ ့တာ၀န္ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ျပီးတဲ့အေၾကာင္းေျပာခ်ိန္မွာေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား ကလည္း ဒီလိုအဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္။


၆။ “ႏြားလားဥသဘသည္ ႀကိဳးအေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္၍ တည္သကဲ့သို႔ ငါသည္ အထက္ပိုင္း သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း၊ ဆင္ေျပာင္ႀကီးသည္ ဆင္တံုးမႏြယ္ႀကိဳးကို ခ်ဳိးျဖတ္၍ တည္သကဲ့သို႔ ငါသည္ ေအာက္ပိုင္း သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္အဖြဲ႕တို႔ကို ျဖတ္ေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္း အမိဝမ္းတုိက္၌ ကိန္းေနျခင္းသို႔ တစ္ဖန္ ကပ္ေရာက္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ (ကိေလသာ ဟူေသာ) မိုးနတ္မင္း အကယ္၍ ရြာသြန္းလိုမူ ရြာသြန္းလိုက္ပါေလာ့။”



ဒီတရားေတာ္ကို ဖတ္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႏွလံုးေတြ တကယ္ကို တုန္လႈပ္ျပီး မ်က္ရည္က်တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ေလာကီျပည့္စံုမႈေတြအတြက္ အသည္းအသန္ၾကိဳးစားရုန္းကန္ေနရခ်ိန္မွာ ပုဏၰားလိုမ်ိဳးလည္း မၾကံဳး၀ါးနိဳင္။ ျမတ္စြာဘုရားလိုမ်ိဳး ဥဒါန္းက်ဴးဖို ့ကေတာ့ ေ၀းလိုက္သည္မ်ား။

ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ အခ်ိန္ေပးလုပ္ကိုင္ရွာေဖြေနၾကတာေတြကေရာ။ တကယ္ကိုယ့္အတြက္ ဘာမ်ား အာမခံခ်က္ေပးနိဳင္မွာလဲ။ ေသၾကျပီေဟ့ဆိုရင္ ဘာေတြက၊ ဘယ္သူေတြက ကိုယ့္ေနာက္ကို ပါလာမွာလဲ။

ဒါဆို တစ္ဘ၀လံုး တာ၀န္၀တၱရားေတြေက်ေအာင္လုပ္ေနတာေတြ၊ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိစၥေတြမွာ တာ၀န္ ေက်တယ္လို ့ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္ေနမႈေတြဟာ တကယ္ဟုတ္လို ့လား။ ကိုယ့္အတြက္ တကယ္အသံုးတည့္တဲ့ အရာေတြလား။ ကိုယ့္ သံသရာခရီးအတြက္ ကိုယ္ဘာမ်ားတာ၀န္ေက်ေအာင္ လုပ္ထားျပီးခဲ့ျပီလဲ။

ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီသုတ္ေတာ္မွာ ဆက္လက္ျပီး ေဟာထားတာက-

“သားသမီးရွိသူသည္ သားသမီးတို႔ျဖင့္ စိုးရိမ္ရ၏၊ ႏြားရွိသူသည္ ႏြားတို႔ျဖင့္ စုိးရိမ္ရ၏၊ မွန္၏- ဥပဓိတို႔သည္ လူတို႔ကို စုိးရိမ္ေစကုန္၏၊ ဥပဓိမရွိသူသည္ မစိုးရိမ္ရ။”


ကၽြန္ေတာ္တို ့ ပိုင္ဆိုင္ထားၾကတာေတြက အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့အတြက္ စိုးရိမ္မႈကိုဘဲ ျဖစ္ေစတာ တကယ္အမွန္ပါ။ ဒီပိုင္ဆိုင္မႈေတြအေပၚမွာ ျငိတြယ္မႈေၾကာင့္ ပူေလာင္မႈေတြဘဲ ျဖစ္ေစခဲ့တာပါ။ ဒါေတြေၾကာင့္ ခ်မ္းသာတယ္ဆိုတာ တဒဂၤ၊ ခဏ အခ်ိန္ေလးမွ်ပါ။ ကိုယ္ေတြက မျငိေအာင္လည္းဘဲ ေနမွ မေနနိဳင္ၾကတာကိုး။ ဒီေတာ့လည္း “သမုဒယေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္တယ္” ဆိုတဲ့ တရားစကားႏွင့္က ကြက္တိကိုက်လို ့။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့တကယ္ေက်ရမယ့္တာ၀န္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြႏွင့္ တစ္သံသရာလံုး အျမဲလိုက္ပါေနတဲ့ ကိေလသာေတြကို ကုန္ေအာင္လုပ္ၾကဖို ့ပါ။ ဒီဟာေတြေၾကာင့္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာ ဘ၀ဇာတ္ခံု အဖုံဖုံကို ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ကေနၾကရတာပါ။

ဒီကိေလသာေတြက ဆြဲခ်ခဲ့လို ့စုတ္ျပတ္စြာ က်ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေျခအေနေတြ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာရွိခဲ့ပါျပီ။ ေနာင္လည္း သူတို ့ေတြက ကိုယ့္ကို ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို အေနနိမ့္ေအာင္ လုပ္ေနၾကအံုးမွာပါ။ ဒုကၡေပါင္းစံုခံစားခုိင္းၾကအံုးမွာပါ။

ဒါေတြကို ဘာလို ့ကၽြန္ေတာ္သိရက္နဲ ့ သံေ၀ဂ မရနိဳင္ရတာလဲ။ ဘာေတြမ်ားေကာင္းေနလို ့သာယာေနရတာလဲ။ ေမးခြန္းမ်ားစြာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးမိပါတယ္။

“ငါသည္ အရိယာမဂ္တည္းဟူေသာ ေဖာင္ကုိ ေကာင္းစြာဖဲြ႔ထားျပီးေလျပီ ၊ ဩဃတည္းဟူေသာ ေရအလ်င္ကုိ ကူးေျမာက္၍ နိဗၺာန္ဟူေသာ တဖက္ကမ္းသုိ႔ ေရာက္ျပီးျဖစ္၏၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငါ့အားေဖာင္ျဖင့္ အက်ိဳးမရွိေတာ့ ၊ အုိ… ကိေလသာတည္းဟူေသာ မုိးပဇၨဳန္.. သင္ရြာလုိက ရြာသြန္းေလေလာ့…….။”


ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့ ရင္ထဲကထြက္လာတဲ့ ဒီႏွဳတ္ထြက္စကား။ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ျပီး ေရရြတ္မိပါတယ္။


ေၾသာ္...ငါ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာနိဳင္မွာပါလိမ့္ မိုးရယ္...။


ကၽြန္ေတာ့္အာရံုျမင္ကြင္းထဲကို ညပိုင္းတာ၀န္ျပီးဆံုးလို ့ ခရီးသည္မတင္ေတာ့ဘဲ ဒီအတိုင္းေမာင္းသြားတဲ့ ဘက္စ္ ကား တစ္စီး၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားရဲ ့အျပင္က အေရွ ့ဘက္အေပၚ Display Screen မွာ “OUT OF SERVICE” တဲ့။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၃၊ ၅၊ ၂၀၀၉။

(ဘုန္းဘုန္း ဦး တိကၡဉာဏရဲ ့ဘေလာ့ဂ္က
မဟီျမစ္ကမ္းမွ က်ဴးရင့္သံ ကိုဖတ္ျပီး မူရင္း တရားေတာ္ ဓနိယသုတ္၊ ဥရဂ၀ဂ္၊ သုတၱနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ ခုဒၵကနိကာယ္ ကို ဦးေလာကနာထ၏ အကူအညီျဖင့္ ထပ္ဆင့္ရွာေဖြဖတ္ရင္းက ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးျဖစ္ပါသည္။)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္