ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဤ၀တၳဳကို ၾကီးစြာေသာ မိုးၾကီးေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားေသာ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ သူ၏ ပရိသတ္တို႔ကိုကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူခဲ့သည္။ သာ၀တၳိျပည္ မဟာေကာသလမင္း၏ သားသည္ ပေသနဒိမင္းသားျဖစ္သည္။ ေ၀သာလီျပည္တြင္ လိစၦ၀ီမင္း၏ သားသည္ မဟာလိအမည္ရွိ၏။ ကုသိနာရံုျပည္ မလႅမင္း၏ သားသည္ ဗႏၶဳလအမည္ရွိ၏။ သူတို႔သည္ ဒိသာပါေမာကၡဆရာၾကီးထံ ပညာသင္ၾကားရန္အလို႔ငွာ တကၠသုိလ္ျပည္သို႔ သြားၾကေလသည္။ ျမိဳ႕ျပင္ရွိ ဇရပ္တြင္ နားေနစဥ္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ေမးကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သြားၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္တို႔သည္ ဆရာထံတြင္ ပညာသင္ၾကား၍ တတ္ေျမာက္သြားၾကေသာအခါ ဆရာကို ခြင့္ပန္ကာ သူတို႔၏ ေနရပ္အသီးသီးသို႔ ျပန္လာခဲ့ၾကေလသည္။
ပေသနဒိမင္းသားသည္ တိုင္းျပည္ေရာက္၍ အတတ္ပညာမ်ားကို ျပသရာ ဖခင္မဟာေကာသလမင္းၾကီးက ႏွစ္သက္ေတာ္မူသျဖင့္ မင္းအျဖစ္ကို ေပးေလသည္။ မဟာလိမင္းသားသည္လည္း သူ၏ အတတ္ကို လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းကို ျပသခဲ့ေလသည္။ အတတ္ပညာျပစဥ္ မ်က္စိမ်ားကန္းသြားသျဖင့္ လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းတို႔သည္ “ေအာ္ ငါတို႔ရဲ႕ ဆရာဟာ မ်က္စိကန္းသြားေလျပီ၊ သူ႕ကို တို႔မ်ား မစြန္႔ၾကမူ၍ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးအံ့။”ဟုတိုင္ပင္ၾကကာ အခြန္တစ္သိန္းထြက္ေသာ ရြာၾကီးတစ္ရြာကို ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ လိစၦ၀ီမင္းသား မဟာလိသည္ လိစၦ၀ီမင္းသားငါးရာ တို႔ကို အတတ္ပညာကို သင္ေပးခဲ့ေလသည္။ ကုႆိႏၷာရံုျပည္တြင္ကား မလႅမင္းတို႔သည္ ဗႏၶဳလမင္းသားေလးအား အတတ္ပညာကို ျပခိုင္းေလသည္။ မလႅမင္းတို႔သည္ ၀ါးအစည္းေပါင္း(၆၀)ကို ကြင္းျပင္တြင္ စိုက္ထူထားသည္။ ၀ါးတစ္စည္းတြင္ ၀ါးအလံုးေပါင္း (၆၀) ေျခာက္ဆယ္ပါရွိသည္။ ထို၀ါးစည္းတို႔ကို ပရိသတ္မ်ားေရွ႕တြင္ ခုတ္ခိုင္းေလသည္။ ဗႏၶဳလမင္းသားသည္ အေတာင္ရွစ္ဆယ္သို႔ ျပန္တက္ကာ ၀ါးအစည္းအေပါင္း (၅၉)စည္းကို အပိုင္းအပိုင္း အျပတ္အျပတ္ ခုတ္ႏိုင္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေနာက္ဆံုးတစ္စညး္ကို မခုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ ထိုအခါ မလႅမင္း ပရိသတ္သည္ မင္းသားေလးကို ၀ိုင္းကာ ေျပာင္ေလွာင္ၾကေလသည္။ မင္းသားေလးသည္ ေနာက္ဆံုး ၀ါးစည္းကို မခုတ္ႏိုင္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းကား ထို၀ါးစည္း၏ အလယ္တြင္ သံလံုးရွည္ကို ထည့္ထားေသာေၾကာင့္ျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ မင္းသားေလးသည္ သူသည္ မလႅမင္းအခ်ိဳ႕၏ ညစ္ပတ္ျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္ကို သိေသာအခါ သန္လွ်က္ကို ပစ္ခ်လွ်က္ ငိုယိုေလေတာ့သည္။ မင္းသားေလးသည္ အိမ္ကို ေရာက္ေသာအခါ
’’ကၽြႏု္ပ္၏ ေဆြမ်ိဳးေတြဟာ သိလွ်က္သားနဲ႔ ေနာက္ဆံုး ၀ါးစည္းမွာ သံလံုးရွည္ ထည့္ထားတဲ့အေၾကာင္းကုိ မေျပာၾကပါ။ ဘယ္ေဆြမ်ိဳးကမွ ကၽြႏု္ပ္ကို မခ်စ္ၾကဘူး၊ ကၽြႏု္ပ္သာ အဲဒီအေၾကာင္းသိခဲ့ရင္ အားနည္းနည္းစိုက္ျပီး ခုတ္လို္က္ရင္ လံုး၀အပိုင္းအပိုင္း အျပတ္ျပတ္ျဖစ္သြားမွာပါ။ အဲဒီေဆြမ်ိဳးေတြကို သတ္ျပီး မင္းလုပ္မယ္။’’ဟု မိခင္ ဖခင္တို႔အား တိုင္ပင္ေလသည္။ ထိုတြင္ မိခင္ဖခင္တို႔က
’’ခ်စ္သား ဒို႔မ်ားမလႅမင္းမ်ိဳးဆိုတာ အစဥ္အဆက္မင္းျပဳၾကရတာပါ၊ ခ်စ္သားအဲဒီ လိုလုပ္ရန္ မသင့္ပါ’’ဟု ၀ို္င္း၀န္းတာျမစ္ၾကေလသည္။ထိုအခါ မင္းသားေလးသည္ ’’ဒါဆိုလွ်င္လည္း အကၽြႏု္ပ္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းထံသြားမယ္’’ ဟုေျပာကာ သာ၀တၳိ ျပည္သို႔ သြားေလ၏။
ဗႏၶဳလသည္ကား သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ပေသနဒိေကာသလမင္းထံတြင္ စစ္သူၾကီး အျဖစ္ ႏွင့္ အမွဳထမ္းခဲ့ေလသည္။ ထိုအျပင္ ပေသနဒိေကာသလမင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလ၏ မိဘတို႔ကိုပါေခၚ၍ သူ၏ တိုင္းျပည္တြင္ ေနေစခဲ့သည္။
တစ္ေန႔သ မင္းၾကီးသည္ ေလသာျပဴတင္းေပါက္မွ အျပင္ကို ၾကည့္ေနစဥ္ အနာထပိဏ္သူေဌး၏ အိမ္၊ စူဠအနာထပိဏ္သူေဌး၏ အိမ္၊ ၀ါသာခါသူေဌးမ၏ အိမ္၊ သုပၸ၀ါသာသူေဌးမ၏ အိမ္တို႔သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၾကြေတာ္မူေနၾကေသာ ရဟန္းမ်ားစြာကို ျမင္ေသာအခါ ေကာသလမင္းၾကီးသည္“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘယ္အရပ္ကို ၾကြေနၾကတာလဲ၊”ဟုေမးေတာ္မူေလသည္။ ထိုအခါ အမတ္ၾကီးမ်ားက
“အရွင္မင္းၾကီး အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာနရဟန္းမ်ားအတြက္ ဆြမ္းစသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းႏွစ္ေထာင္ၾကြေတာ္မူ ၾကပါသည္ဘုရား၊ စူဠအနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္း စသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါသည္ဘုရား၊ ထို႔အတူ ၀ိသာခါသူေဌးမၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္း စသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါသည္ဘုရား၊ ထို႔အတူ သုပၸ၀ါသာ သူေဌးမၾကီးအိမ္၌ အျမဲဆြမ္း စာေရးတံဆြမ္း ဂိလာန ရဟန္းမ်ားအတြက္ဆြမ္းစသည္တို႔၏ အက်ိဳးငွာ ေန႔တိုင္း ရဟန္းငါးရာ ၾကြေတာ္မူၾကပါ သည္ဘုရား၊ ”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။
ထို႔ေနာက္ မင္းၾကီးသည္ ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးလိုသည္ ျဖစ္၍ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ သြားကာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္တကြ ရဟန္းသံဃာ တစ္ေထာင္ကို ပင့္ဖိတ္ေလသည္။ ကိုယ္တိုင္ ဘုရားအမွဴးရွိေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို (၇)ရက္ တိုင္ တိုင္ အလွဴျပဳေတာ္မူ၍ (၇)ရက္ေျမာက္ေသာေန႔တြင္ ျမတ္စြာဘုရား ကို ရွိခိုးျပီ၍
“အရွင္ဘုရား ရဟန္းငါးရာႏွင့္တကြ နန္းေတာ္သို႔ ေန႔စဥ္ ဆြမ္းခံ ၾကြေတာ္မူပါဘုရား”ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္
“မင္းၾကီး ဘုရားတို႔မည္သည္ တစ္ေနရာတည္းမွာ အျမဲတမ္းဆြမ္းကို အလွဴခံေတာ္မမူၾကပါ၊ လူသားတိုင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရွင္တို႔၏ ၾကြေတာ္မူျခင္းကို အလိုရွိၾကတယ္၊”ဟု မိန္႔ၾကားေတာ္မူေသာအခါ မင္းၾကီးသည္
“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဒါဆိုလွ်င္လည္း ေန႔စဥ္ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ရဟန္းတစ္ပါးကို ေစလႊတ္ေတာ္မူပါဘုရား၊”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို တာ၀န္ေပးေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ၾကြလာတိုင္းေသာ ရဟန္းသံဃာတို႔၏ သပိတ္ကို ယူကာ
“ဤရဟန္းတို႔ကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးၾကကုန္ေလာ့ ”ဟု ကိုယ္တိုင္ျပဳစုလုပ္ေကၽြး၍ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေသာ ေန႔တြင္ ေမ့ေနေလေတာ့သည္။ မင္းမွဳထမ္းမည္သည္ မင္းက မေစခိုင္းပဲ ရဟန္းတို႔ကို ေနရာခင္းေပးျခင္း ထိုင္ေစျခင္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးျခင္းဟူေသာ အမွဳတို႔ကို ျပဳလုပ္ပိုင္ခြင့္မရွိၾကပါ။ ထိုအခါ “ငါတို႔သည္ ဤအရပ္၌ တည္ျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ကုန္”ဟု မ်ားစြာေသာ ရဟန္း တို႔သည္ ဆြမ္းကို မရပဲ ျပန္ၾကြသြားရေလ၏။ မင္းၾကီးသည္ ဒုတိယေန႔လည္း ေမ့ျပန္၍ ထိုအတူ ရဟန္းတို႔ ျပန္ၾကြသြားရေလ၏။ တတိယေန႔တြင္လည္း ထို႔အတူျဖစ္ျပန္ေလသည္။ ထိုအခါ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကိုသာ ထားခဲ့၍ အျခားရဟန္းတို႔သည္ ျပန္ၾကြေတာ္မူၾကေလသည္။
ဘုန္းကံၾကီးသူတို႔မည္သည္ အေၾကာင္းထူး၌ယွဥ္သူတို႔ျဖစ္ၾကကုန္၏။ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ ၾကည္ညိဳမွဳကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကရေလကုန္၏။
ျမတ္စြာဘုရား၏ အဂၢသာက၀ႏွစ္ပါးျဖစ္ေတာ္မူၾကေသာ ရွင္သာရိပုတၱရာ, ရွင္ေမာဂၢလာန္၊ အဂၢသာ၀ိကာမႏွစ္ပါးျဖစ္ၾကေသာ ေခမာ, ဥပၸလ၀ဏ္၊ ဥပါသကာ တို႔တြင္ အဂၢဥပါသကာ မ်ားျဖစ္ၾကေသာ စိတၱသူၾကြယ္, ဟတၳာဠ၀က၊ ဥပါသိကာမတို႔တြင္ အဂၢဥပါသိကာမမ်ားျဖစ္ၾကေသာ နႏၵမာတာ, ခုဇၨဳတၱရာ၊ ဤရွစ္ေယာက္တို႔ကို အစျပဳကာ ရာထူးဌာနႏၱရသို႔ ေရာက္ေတာ္မူၾကေသာ အလံုးစုံေသာ သာ၀ကတို႔သည္ တစ္စိတ္တစ္ေဒသအားျဖင့္ ပါရမီဆယ္ပါးတို႔ကို ျဖည့္ဆည္းအပ္ျပီးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဘုန္းကံၾကီးၾကကုန္၏။ ဆုေတာင္းႏွင့္ ျပည့္စံုၾကကုန္၏။ ကမၻာတစ္သိန္း ကာလပတ္လံုး ပါရမီျဖည့္ဆည္းထားေသာ ဆုေတာင္းႏွင့္လည္း ျပည့္စံုေသာ ဘုန္းတန္ခိုးလည္းၾကီးေတာ္မူေသာ ရွင္အာနႏၵာ မေထရ္သည္လည္း မိမိ၏ အေၾကာင္းထူး၌ ယွဥ္ေသာသူ၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ဒါယကာ ဒါယိကာမတို႔၏ ၾကည္ညိဳမွဳ ကို ေစာင့္ေရွာက္လွ်က္ တည္ေနေလ၏။ ရွင္အာနႏၵာမေထရ္ကို ေနရာတစ္ေနရာ၌ ထိုင္ေစေတာ္မူ၍ ျပဳစုလုပ္ေကၽြးၾကကုန္ျပီ။
တစ္ေန႔သ မင္းၾကီးသည္ ဆြမ္းလွဴရာအရပ္သို႔ ၾကြလာေတာ္မူရာ ဆြမ္း ခဲဖြယ္ ေဘာဇဥ္မ်ား မေလွ်ာ့သြားမူ၍ ရွိျမဲတိုင္း ရွိေနသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ
“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘာေၾကာင့္ ၾကြမလာၾကသနည္း”ဟု အမွဴထမ္းတို႔ကို ေမးေတာ္ မူေလသည္။ ထိုအခါ အမွဴထမ္းမ်ားက “အရွင္မင္းၾကီး ရွင္အာနႏၵာမေထရ္တစ္ပါးသာ ၾကြလာပါတယ္ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္တင္သည္ကို ၾကားရေသာအခါ မင္းၾကီးသည္ စိတ္ဆိုးကာ ျမတ္စြာဘုရားထံသို႔ သြားကာ
“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဘုရားတပည့္ေတာ္သည္ ရဟန္း ငါးရာအတြက္ ဆြမ္း ဆြမ္းဟင္းတို႔ကို စီစဥ္ထားပါတယ္၊ ရွင္အာနႏၵာ မေထရ္ ျမတ္တစ္ပါးသာလွ်င္ ၾကြေတာ္မူပါတယ္၊ အျခားရဟန္းငါးရာတို႔က မၾကြၾကပါကုန္၊ အေၾကာင္းအသို႔ပါနည္းဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္း တို႔အား အျပစ္မဆိုမူ၍
“မင္းၾကီး သင္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳ မရွိတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ၾကြမလာတာ မဟုတ္ပါ မင္းၾကီး”ဟုမိန္႔ေတာ္မူျပီး၍ ရဟန္းတို႔ကုိ ေအာက္ပါသုတ္ကို ေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္။
“ရဟန္းတို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္မသင့္၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ မသင့္၊ အဘယ္ကိုးမ်ိဳးတို႔နည္း ဟူမူကား ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ခရီးဦး မၾကိဳဆိုကုန္၊ ျမတ္ႏိုး သျဖင့္ ရွိမခိုးကုန္၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ေနရာမေပးကုန္၊ ထင္ရွားရွိေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ထိုရဟန္းအား လွ်ိဳ၀ွက္ကုန္၏၊ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာရွိေသာ္လည္း အနည္းကိုသာ ေပးလွဴ ကုန္၏၊ မြန္ျမတ္ေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳရွိပါလွ်က္လည္း ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းေသာ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳကို ေပးလွဴကုန္၏၊ ရိုရိုေသေသ မလွဴကုန္၊ မရိုမေသ ေပးလွွဴကုန္၏၊ တရားနာရန္ ခ်ဥ္ကပ္၍ မေနထိုင္ကုန္၊ ထိုရဟန္းေဟာေသာ တရားကို ေကာင္းစြာမနာကုန္၊ ရဟန္း တို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္မသင့္၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ မသင့္၊”
“ရဟန္းတို႔ အဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ ေရာက္ရေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္သင့္၏၊ ကပ္ေရာက္ျပီးေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္သင့္ ၏၊ အဘယ္ကိုးမ်ိဳးတို႔နည္း ဟူမူကား ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ခရီးဦး ၾကိဳဆိုကုန္၏၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ရွိခိုးကုန္၏၊ ျမတ္ႏိုးသျဖင့္ ေနရာေပးကုန္၏၊ ထင္ရွားရွိေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳကို ထိုရဟန္း အား မလွ်ိဳ၀ွက္ကုန္၊ လွဴဖြယ္၀တၳဳမ်ားစြာကို ေပးလွဴကုန္၏၊ မြန္ျမတ္ေသာ လွဴဖြယ္၀တၳဳ ကိုသာ ေပးလွဴကုန္၏၊ ရိုရိုေသေသ လွဴကုန္၏၊ မရိုမေသ မေပးလွွဴကုန္၊ တရားနာရန္ ခ်ဥ္ကပ္၍ ေနထိုင္ကုန္၏၊ ထိုရဟန္းေဟာေသာ တရားကို ေကာင္းစြာနာကုန္၏၊ ရဟန္း တို႔ ဤအဂၤါကိုးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ဒါယကာ ဒါယကာမတို႔အိမ္သို႔ မကပ္ေရာက္ရ ေသးေသာ္ ကပ္ေရာက္ရန္သင့္၏၊ ကပ္ေရာက္ျပီး ေသာ္ကား ထိုင္ေနရန္ သင့္၏၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဆက္ကာ
“မင္းၾကီး ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းတုိ႔သည္ သင္တို႔ႏွင့္ ရင္းႏွီးမွဳမရွိတဲ့အတြက္ ၾကြမလာတာမဟုတ္ပါ၊ ေရွးပညာရွိိတို႔သည္ အကၽြမ္းမ၀င္ေသာ္လည္း ရိုရိုေသေသ လွဴဒါန္းေပးကမ္း ျပဳစုလုပ္ေကၽြးသည္ရွိေသာ္ ေသေဘးႏွင့္ ၾကံဳရေသာ ေ၀ဒနာကို ခံစားရေသာ္လည္း တရင္းတႏွီး ၾကြေတာ္မူၾကပါတယ္၊”ဟု မိန္႔ေတာ္မူ ေလသည္။
“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဘယ္အခါကပါလဲဘုရား” ဟု မင္းၾကီးေမးေလွ်ာက္ေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အတိတ္ကို ေဆာင္ေလျပီ။
လြန္ေလျပီးေသာအခါ ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းၾကီး မင္းျပဳစဥ္ ေကသ၀မင္းသည္ မင္းအျဖစ္ကို စြန္႔ကာ ရေသ့၀တ္ခဲ့ေလသည္။ အျခားေသာ ငါးရားေသာ အမ်ိဳးသားတို႔သည္လည္း သူ႔အတုလိုက္ကာ ရေသ့၀တ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုေကသ၀မင္းသည္ ေကသ၀ရေသ့ဟူေသာ အမည္ကို ရရွိခဲ့ေလသည္။ထိုနည္းတူစြာ ပသာဓန ကပၸကသည္လည္း ရေသ့၀တ္ကာ ကပၸကအမည္ရ၍ ေကသ၀ရေသ့၏ အနီးေန တပည့္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေကသ၀ရေသ့သည္ ပရိသတ္ႏွင့္တကြ ရွစ္လၾကာ ဟိမႏၱာ ေတာင္၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူျပီး၍ ယခုအခါ ဆား ခ်ဥ္ ခ်ဥ္ဆားကို မွီ၀ဲရန္အလို႔ ငွာ ဗာရာဏသီျပည္သို႔ ၾကြ၍ ဆြမ္းခံေလသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေတာ္မူေသာ မင္းၾကီးသည္ အလြန္ၾကည္ညိဳကာ မင္းဥယ်ာဥ္၌ ေနေတာ္မူေစလွ်က္ ကိုယ္္တိုင္ ည ခ်မ္းအခါ ထိုရေသ့၏ ေနရာအရပ္သို႔ လာေရာက္ဖူးေတြ႔ေလ၏။ ၾကြင္းကုန္ေသာ ရေသ့တို႔သည္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ပတ္လံုး ေန၍ ဆင္ေအာ္သံအစရွိတို႔သည္ ႏွိပ္စက္အပ္ ကုန္သည္ျဖစ္၍ ျငီးေငြ႔ကာ
“ဆရာ ဒီမွာေနရတာ ျငီးေငြ႔စရာပါဘုရား၊ ျပန္ၾကြၾကပါစို႔ဘုရား” ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။
“ဘယ္အရပ္သို႔ သြားၾကမလဲ”ဟု ေမးေသာအခါ
“ဟိမ၀ႏၱာအရပ္ပါဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။
“ငါတို႔ဟာ မင္းၾကီးကို ေလးလပတ္လံုး ေနပါမယ္လို႔ ၀န္ခံကတိေပးျပီးျပီ၊ ခ်စ္သားတို႔ ခုအခ်ိန္မွာ ၾကြရန္မသင့္ေတာ္ေသးပါ၊ ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္
“အရွင္ဘုရားတို႔သည္ တပည့္ေတာ္တို႔ကို မေမးမူ၍သာလွ်င္ ၀န္ခံကတိကို ေပးခဲ့ ျပီး၊ ငါတို႔သည္ ဤအရပ္၌ ေနျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါ၊ ဤအရပ္မွ မနီးမေ၀းေသာအရပ္၌ အရွင္ဘုရားတို႔၏ သတင္းစကား ၾကားရာအရပ္၌ ေနၾကပါကုန္အံ့ဘုရား၊”ဟု ရွိခိုးကာ ထြက္သြားၾကေလျပီ။ ရေသ့ဆရာၾကီးသည္ကာ ကပၸဟုအမည္ရွိေသာ အနီးေန တပည့္ ႏွင့္တကြ က်န္ခဲ့ေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ ဥယ်ာဥ္သို႔ ၾကြလာေသာအခါ
“အရွင္ျမတ္ေတြ ဘယ္အရပ္ၾကြကုန္ၾကလဲဘုရား”ဟု ေမးေတာ္မူေလျပီ။ “မင္းၾကီး ရဟန္းအားလံုးဟာ ဒီမွာေနရတာကို ျငီးေငြ႔တဲ့အတြက္ ဟိမ၀ႏၱာသို႔ ျပန္ၾကြ သြားၾကေလျပီ”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထို႔အတူ ကပၸသည္လည္း ဆက္၍ ေနျခင္းငွာ မေပ်ာ္ေမြ႔သည္ျဖစ္၍ မင္းဥယ်ာဥ္မွ ဖဲၾကြကာ ဆရာသမား၏ အေၾကာင္းကို ၾကား ေလာက္ရာအရပ္၌ ေနေလျပီ။ တစ္ပါးေသာအခါ၌ ေကသ၀ရေသ့ဆရာၾကီးသည္ ၀မ္းနာေရာဂါ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထုိအေၾကာင္းကို အနီးေနတပည့္ျဖစ္သူ ကပၸရေသ့က မသိလိုက္ပါ။ မင္းၾကီးသည္ ေကသ၀ရေသ့ၾကီး၏ ေရာဂါကို ေဆးဆရာၾကီး မ်ားႏွင့္ ကုေပးပါေသာ္လည္း ေရာဂါသည္ကား မေပ်ာက္ေခ်။ ေကသ၀ရေသ့သည္
“မင္းၾကီး ငါရဲ႕အနာကို ေပ်ာက္ေစလိုပါသလား၊” ေမးေသာအခါ မင္းၾကီးသည္
“အရွင္ဘုရား ဘုရားတပည့္ေတာ္သာ စြမ္းႏိုင္ပါက ယခုပင္လွ်င္ ေပ်ာက္ေစခ်င္ပါ တယ္ဘုရား ”ဟု ေလွ်ာက္ထားေသာအခါ ရေသ့ၾကီးသည္
“အရွင္မင္းၾကီး ငါ့ရဲ႕ ေရာဂါကို ေပ်ာက္ေစလိုလွ်င္ ငါ့ကို တပည့္ျဖစ္တဲ့ ကပၸထံကို ပို႔ေပးပါ၊”ဟု ေတာင္းဆိုေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ရေသ့ၾကီးကို ေညာင္းေစာင္းေပၚတြင္ ေလ်ာင္းေစျပီး နာရဒအမွဴးျပဳေသာ အမတ္ေလးေယာက္တို႔ကို ရေသ့ၾကီး၏ တပည့္ရွိရာ အရပ္သို႔ ပို႔ခိုင္းေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ အမတ္ၾကီးမ်ားကုိ ရေသ့ၾကီး၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနကိုလည္း သူထံသို႔ မၾကာခဏသတင္းပို႔ ရန္မွာၾကားလိုက္ေလသည္။ တပည့္ျဖစ္ေသာ ကပၸရေသ့သည္ ဆရာၾကြလာသည္ကို ၾကားရ၍ ခရီးဦးၾကိဳဆိုမွဳကို ျပဳေလသည္။ အျခားေသာ ရေသ့တို႔သည္လည္း ဆရာရေသ့ျပန္လာသည္ကို ၾကားသိရေသာအခါ ထိုအရပ္သို႔ စုေ၀း၍ ဆရာရေသ့အား ေရေႏြးပူ သစ္သီးအမ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ကို ကပ္လွဴၾကေလျပီး၊ ထိုသစ္သီးတို႕ကို စားျပီးေနာက္ ရေသ့ၾကီးသည္ ခဏအတြင္း၌ပင္ ေရာဂါေပ်ာက္သြားေလျပီ။ ဆရာရေသ့ၾကီးသည္ တစ္ရက္ႏွစ္ရက္အတြင္း၌ပင္ အသား အေရသည္ ေရႊေရာင္အဆင္းကဲ့သို႔ျဖစ္ေလျပီ။ ထိုအခါ နာရဒအမတ္ၾကီးသည္ ရေသ့ၾကီး ကို ေမးေလျပီ။
“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူတဲ့ ေကသ၀ရေသ့ သင့္ဟာ အလံုးစံုေသာ လိုအင္ဆႏၵကို ျဖည့္ ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဗာရာဏသီမင္းကို စြန္႔ျပီး အဘယ္ေၾကာင့္ ကပၸရေသ့၏ ေက်ာင္း သခၤမ္း၌ ေမြ႔ေလွ်ာ္ေတာ္မူပါသလဲဘုရား”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေသာအခါ ေကသ၀ရေသ့ သည္
“အို နာရဒ အမတ္ၾကီး ခ်ိဳျမိန္ကုန္ေသာ ေမြ႔ေလ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းကုန္ေသာ စိတ္ႏွလံုးကို ေမြ႔ေလ်ာ္ေစကုန္ေသာ္ သစ္ပင္တို႔သည္ ရွိၾကကုန္၏ ၊ ထို႔အတူ ကပၸ၏ ေကာင္းစြာ ဆိုအပ္ ကုန္ေသာ စကား တို႔သည္ကား ငါအား ႏွစ္သက္မွဳကို ျဖစ္ေစကုန္၏” ထိုအခါ နာရဒ ရေသ့သည္
“စင္ၾကယ္ေသာ အသားျပြမ္းေသာ သေလးဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးရပါလွ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ သစ္ရြက္တို႔ျဖင့္ေရာထားေသာ ဆားမပါေသာ ျမက္သီးဆန္ ၾကိတ္ဆန္ တုိ႔ျပဳတ္ထားေသာ ယာဂုကို ႏွစ္သက္ရပါသလဲဘုရား” ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလသည္။ ထုိအခါ ေကသ၀ရေသ့သည္
“အရသာေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ မေကာင္းသည္ျဖစ္ေစ နည္းသည္ျဖစ္ေစ မ်ားသည္ျဖစ္ေစ ကိစၥမရွိ၊ အၾကင္အရပ္မွာ အကၽြမ္းတ၀င္ ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးရာ၏၊ ထိုအကၽြမ္းတ၀င္ရွိမွဳႏွင့္တူေသာ အျခားရသာဆိုတာ မရွိပါ။”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလျပီ။
“ထိုအခါက မင္းသည္ ေမာဂၢလာန္မေထရ္ျဖစ္လာသည္၊ နာရဒအမတ္သည္ သာရိပုတၱရာျဖစ္လာသည၊္အနီးေနတပည့္ကပၸသည္ကား အာနႏၵာျဖစ္လာသည္၊ ငါဘုရားသည္ကား ေကသ၀ရေသ့ျဖစ္လာသည္။”ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဇာတ္ေတာ္ ကို ေပါင္းေတာ္မူေလျပီ။
“မင္းၾကီး ဤသို႔လွ်င္ ေရွးအခါက ပညာရွိတို႔သည္ ေသေလာက္ေသာေရာဂါ စြဲကပ္ ေနေသာ္လဲ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိရာအရပ္သို႔ သြားခဲ့ၾကေလကုန္ျပီ၊ ငါဘုရား၏ တပည့္သား ရဟန္းတို႔သည္ သင္တို႔ထံမွ အကၽြမ္းတ၀င္ရွိမွဳကို မရၾကေလခဲ့ေယာင္တကား” ဟုမိန္႔ ေတာ္မူေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္
“ငါသည္ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္ ရန္ႏွီးေအာင္ျပဳလုပ္သင့္၏၊ သာကီ၀င္ မင္းသမီး တစ္ပါး ငါ၏ နန္းေတာ္မွာရွိလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္လည္း ေဆြမ်ိဳး ေတာ္စပ္မည္၊ အကၽြမ္း တ၀င္ရွိမည္၊ ရဟန္းသံဃာတို႔ႏွင့္လည္း အကၽြမ္းတ၀င္ရွိမည္ ” ဟု ဤသို႔ၾကံစည္ကာ ေကာသလ မင္းၾကီးသည္ သာကီ၀င္မင္းသမီးတစ္ပါးကို ေတာင္းေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ အစည္းအေ၀းပြဲကိုျပဳလုပ္ခဲ့ၾကကာ ထိုစည္းေ၀းပဲြ၌
“အကယ္၍ မေပးလွ်င္လည္း တိုင္းျပည္ကို အႏၱရယ္ျပဳလိမ့္မည္၊ ဒို႔အမ်ိဳးက ျမတ္္တယ္၊ ဒို႔အမ်ိဳးႏွင့္ တူေသာ အမ်ိဳးဆိုတာမရွိပါ၊”ဟု ေျပာဆိုၾကေလသည္။ထိုအခါ မဟာနာမ္မင္းသည္
“ငါရဲ႕ကၽြန္မ၏ သမီးသည္ ၀ါသဘခတၱိယအမည္ရွိ၏၊ သူမသည္ အလြန္လွပသည္။ သူမကို ေပးၾကမည္။”ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္ၾကေလသည္။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ သာကီ၀င္မင္းသမီး ၀ါသဘခတၱိယကို ဆက္သမည္ဟု သိလိုက္ရေသာအခါ
“ေကာင္းေလစြ လွ်င္ျမန္စြာ ေဆာင္ၾကေလေလာ၊ ၀ါသဘခတၱိယမင္းသမီး၏ ခမည္းေတာ္ႏွင့္အတူတကြ ပြဲေတာ္တင္ျပီး၍ ၀ါသဘခတၱိယကို ေဆာင္ၾကကုန္ေလာ့”ဟု တမန္ေတာ္တို႔ကို ေစလႊတ္လိုက္သည္။ တမန္ေတာ္တို႔သည္ “အရွင္မင္းၾကီး အရွင္မင္း ၾကီးႏွင့္အတူတကြ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တို႔ကို သံုးေဆာင္ လိုပါတယ္ဘုရား၊” ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။ မဟာနာမ္မင္းသည္ ၀ါသဘခတၱိယ၊ တမန္ေတာ္တို႔ႏွင့္အတူ စားေသာက္ဖြယ္ရာတို႔ကို သံုးေဆာင္ဟန္ျပဳ တမာန္ေတာ္တို႔ကို ျပန္လႊတ္ခဲ့ေလျပီ။ ထိုေစတမာန္တို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ေကာသလမင္းၾကီးကို ေလွ်ာက္ထားရာ ၀မ္းေျမာက္ေတာ္မူလွသျဖင့္ ၀ါသဘခတၱိယကို ေမာင္းမမိႆံငါးရာတို႔၏ အၾကီးအကဲ အဂၢမေဟသီမိဖုရားၾကီးအရာ၌ထားေလျပီ။ မၾကာမီမွာပင္ ေရႊအဆင္းရွိေသာ သားကို ဖြားျမင္ေလျပီ။ ထိုအခါ ဘုရင္ၾကီးႏွင့္ အလံုးစံုေသာ သူတို႔သည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္။ ဗဓိရအမတ္ၾကီးသည္ ထိုသူငယ္၏ အမည္ကို “၀ိဋဋဴဘ” ဟူေသာ အမည္ကို ေပးခဲ့ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ သူငယ္ကို အလြန္ခ်စ္သျဖင့္ ငယ္စဥ္ကာလကပင္ စစ္သူၾကီးအရာကို ေပးခဲ့ေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘမင္းသားသည္ ခုႏွစ္သား အရြယ္တြင္ အျခားမင္းသားတို႔၏ အေမဘက္မွ ဆင္ရုပ္ျမင္းရုပ္စသည္တို႕ကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးၾကသည္ကို ျမင္ေသာအခါ
“အေမ အျခားသူတို႔မွာ အေမဘက္မွ လက္ေဆာင္ေတြေပးၾကတယ္၊ သားအတြက္ေတာ့ အေမဘက္မွ ဘယ္သူကမွလဲ လက္ေဆာင္လာမေပးၾကဘူး၊ အေမ့မွာ အေဖ အေမမရွိေတာ့ဘူးလား၊”ဟု မိခင္ကို ေမးေလသည္။ထုိအခါ မိခင္က
“ခ်စ္သား သင္ရဲ႕သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးျဖစ္ကုန္ေသာ အဘိုးတို႔ဟာ အလြန္ေ၀းတဲ့ အရပ္မွာ ေနၾကတယ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ကို မပို႔ႏိုင္တာပါ ခ်စ္သား” ဟု လွည့္ပတ္ကာ ေျပာခဲ့ရေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ (၁၆)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္ေသာအခါ
“အေမရယ္ အဘိုးဖက္က အမ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္” ဟု ဆိုလာသျဖင့္
“ခ်စ္သား အလြန္ေ၀းတဲ့ ထိုအရပ္ကို သြားျပီး ဘာလုပ္မွာလဲ”ဟု တားျမစ္ေသာ္လည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ေတာင္းဆိုေလေတာ့သည္။ ထိုအခါ မိခင္ျဖစ္သူသည္
“ဒါဆိုလွ်င္လည္း သြားေတာ့ သားရယ္”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ေကာသလမင္းၾကီးကုိ ေျပာၾကားကာ အျခံအရံတို႔ႏွင့္တကြ ထြက္ေလျပီ။ မိခင္သည္ ကား သားျဖစ္သူ ၀ိဋဋဴဘလာမည့္အေၾကာင္းကို ၾကိဳတင္ကာ သတင္းပို႔ထားေလသည္။ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ ၀ိဋဋဴဘလာမည့္အေၾကာင္းကို သိရေသာအခါ
“ ရွိခိုးျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါ”ဟု ၀ိဋဋဴဘထက္ ငယ္ကုန္ေသာ မင္းသားတို႔ကို ဇနပုဒ္အရပ္မ်ားသို႔ ပို႔ၾကေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ အဖြဲ႔သည္ ကပိလျပည္သို႔ ေရာက္လတ္ေသာ္ မင္းတို႔စုေ၀းရာခန္းမ၌ စုေ၀းၾကကုန္ျပီ။ ၀ိဋဋဴဘသည္လည္း ထိုအရပ္၌ တည္ေလျပီ။ ထိုအခါ၌ မင္းသားေလးကို
“ခ်စ္သား ဤသူသည္ကား သင္၏ အဖိုးပါတည္း၊ ဤသူသည္ကား သင္၏ အဖြားပါတည္း၊” ဟု ဆိုကာ ရွိခိုးေစၾကကုန္ျပီ။ ထိုမင္းသားသည္ အလံုးစံုးေသာ သူတို႔ကို ရွိခိုးပါေသာ္လည္း သူ ့ကိုေတာ့ မည္သူကမွ် ရွိမခိုးသည္ကို သိရေသာအခါ “ဘာေၾကာင့္ အကၽြႏု္ပ္ကို ရွိခိုးမည့္သူ မရွိသနည္း” ေမးေလ၏။ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ “ခ်စ္သား သင္ရဲ႕ ညီျဖစ္တဲ့ မင္းသားတို႔သည္ ဇနပုဒ္အရပ္တို႔သို႔ သြားၾကေလျပီ”ဟု ဆိုကာ ၀ိဋဋဴဘကို ၾကီးစြာေသာ ခ်ီးေျမွာက္မွဳကို ျပဳၾကေလသည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ေနျပီ၍ ၾကီးစြာေသာ အျခံအရံျဖင့္ ထြက္သြားေလျပီ။ ထို႔ေနာက္ ကၽြန္မတစ္ေယာက္သည္ မင္းတို႔၏ စည္းေ၀းရာ ခန္းမ၌ ၀ိဋဋဴဘထိုင္သြားခဲ့ေသာ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို
“ဒီကၽြန္မ၀ါသဘခတၱိယ၏သား ထိုင္သြားတဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္” ဟု ျမည္တြန္ေတာက္တီးကာ ႏို႔ရည္ျဖင့္ ေဆးေနေလသည္။ ထိုအသံကို လက္နက္ေမ့၍ လာယူေသာ စစ္သည္ တစ္ေယာက္က ၾကားသြားရာ ထိုအေၾကာင္းအရာကို စစ္သည္အေပါင္းအား ေျပာၾကား ေလေတာ့သည္။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စဥ္ကို သိရေသာအခါ
“ဒီသာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးေတြဟာ ငါထုိင္တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို ႏို႕ရည္ႏွင့္ ေဆးၾကအံုးေပါ့၊ ငါမင္း ျဖစ္ရင္ ငါထိုင္ခဲ့တဲ့ ပ်ဥ္ခ်ပ္ကို သင္တို႔ရဲ႕ လည္ေခ်ာင္းေသြးနဲ႔ ေဆးမယ္”ဟုစိတ္၌ ေတး ထားေလသည္။ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ေရာက္သည္ရွိေသာ္ အမတ္တို႔သည္ ေကာသလ မင္းၾကီးကို သံေတာ္ဦးတင္ၾကရာ မင္းၾကီးသည္
“ငါ့အား ကၽြန္မကို ေပးခဲ့ၾကတယ္”ဟု စိတ္ဆိုးကာ ၀ါသဘခတၱိယအားလည္းေကာင္း ၀ိဋဋဴဘမင္းသားေလးအားလည္းေကာင္း ေပးထားခဲ့ေသာ အေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ျဖတ္ကာ ကၽြန္မ ကၽြန္ေယာက်္ားတို႔အား ေပးေသာ အေဆာင္အေယာင္တို႔ကိုသာ ေပးေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶထံသြား၍
“ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား အရွင္ဘုရား၏ အမ်ိဳးေတြဟာ ဘုရား တပည့္ေတာ္အား ကၽြန္မကိုသာ ဆက္သခဲ့ၾကပါတယ္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုကၽြန္မႏွင့္ သားကို အေဆာင္အေယာင္တို႔ကို ျဖတ္ကာ ကၽြန္မ ကၽြန္ေယာက်္ားတို႔အား ေပးေသာ အေဆာင္အေယာင္ကိုသာ ေပးထားလိုက္ပါျပီဘုရား။”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္
“မင္းၾကီး သာကီ၀င္မင္းေတြ ျပဳလုပ္လိုက္တဲ့ ဒီအမွဳဟာ မသင့္ေလွ်ာ္ပါ၊ ေပးတယ္ ဆိုရင္ ဇာတ္တူတဲ့ သူကိုသာ ေပးသင့္တယ္၊ မင္းၾကီး ယင္းသို႔ပင္ ျဖစ္ပါေသာ္လဲ ၀ါသဘခတၱိယဟာ မင္းရဲ႕ သမီး၊ သင္မင္းရဲ႕ နန္းေတာ္မွာပဲ အဘိတ္သိက္သြန္းေလာင္းထား တာ၊ ၀ိဋဋဴဘလဲ မင္းမ်ိဳးကို စြဲျပီး ေမြးဖြာလာတာပါ၊ အေမရဲ႕အႏြယ္ ဆိုတာလဲ ဘာလုပ္ လို႔ရမွာလဲ၊ အေဖရဲ႕အႏြယ္သည္သာ ပဓါနက်ပါတယ္၊ ေရွးပညာ ရွိမ်ားေတာင္ ဆင္းရဲတဲ့ ထင္းသည္မေလးကို မိဖုရားၾကီး အရာ၌ ထားခဲ့တာပါ၊ ထိုအမ်ိဳးသမီးမွ ေဖြးတဲ့ မင္းသားေလးဟာ (၁၂)ယူဇနာက်ယ္တဲ့ ဗာရာဏသီျပည္တြင္ မင္းအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိျပီး က႒၀ါဟနမင္းဟု အမည္တြင္ခဲ့ေလျပီ” ဟု က႒၀ါဟနဇာတ္ကို ေဟာေတာ္မူခဲ့ေလျပီ။ မင္းၾကီးသည္ တရားစကားကို ၾကားရျပီေသာအခါ ၀ါသဘ ခတၱိယႏွင့္ ၀ိဋဋဴဘတို႔ကို ေပးထားျမဲ အေဆာင္အေယာင္ ရာထူးတို႔ကို ျပန္ေပးေတာ္မူ ခဲ့ေလျပီ။
ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ မယား မလႅိကာသည္ ကာလရွည္ၾကာေသာ္လည္း သားသမီး မထြန္းကာခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဗႏၶဳလသည္ မလႅိကာကို ဇာတိရပ္ေျမ ကုသိနာရံုျမိဳ႕သို႔ ျပန္ရန္ေစခဲ့သည္။ မလႅိကာသည္ ကုသိနာရံုသို႔ မျပန္မီ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေရာက္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက
“ဘယ္သြားမလို႔လဲ”ဟု ေမးေတာ္မူသည္ရွိေသာ္
“တပည့္ေတာ္မရဲ႕ ခင္ပြန္းက ကုသိနာရံုကို ျပန္လႊတ္လို႔ပါဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားက
“ဘာေၾကာင့္ ျပန္လႊတ္တာလဲ ခ်စ္သမီး”ဟု ေမးေတာ္မူသည္ ရွိေသာ္
“ဘုရားတပည့္ေတာ္ဟာ အျမံဳမ၊ သားသမီး မထြန္းကားလို႔ပါတဲ့ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလ၏။
“ဒါဆိုရင္ မျပန္နဲ႔၊ နန္းေတာ္ကို ျပန္သြားပါ၊” ဟု မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ေလသည္။ မလႅိကာသည္ ၀မ္းေျမာက္ေသာ စိတ္ရွိသည္ျဖစ္၍ ျမတ္ဗုဒၶကို ရွိခိုးကာ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္သြားေလသည္။ ျပန္လာေသာ ဇနီးသည္ကုိ ျမင္ေသာအခါ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ “အဘယ့္ေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့သနည္း” ဟု ေမးေလသည္ရွိေသာ္ မလႅိကာသည္
“ျမတ္စြာဘုရားက ျပန္စရာမလို၊ နန္းေတာ္သို႔ ျပန္သြားပါလို႔ မိန္႔ေတာ္မူတ့ဲအတြက္ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္ အရွင္”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္
“ေအာ္ ျမတ္စြာဘုရားက သား သမီးဖြားျမင္မည့္အေၾကာင္းကို ျမင္လို႔သာ ျပန္လႊတ္ လိုက္တာျဖစ္မယ္”ဟု ေတြးကာ ျပန္လည္လက္ခံေလသည္။ မလႅိကာသည္ မၾကာမီ ကိုယ္၀န္ရကာ ေ၀သာလီျပည္ မင္းအေပါင္းတို႔၏ အဘိသိက္သြန္းေလာင္ရာ မဂၤလာ ေရကန္၌ ေရခ်ိဳးျပီး၍ ေရေသာက္လိုေသာ အလိုဆႏၵျဖစ္ေလသည္။ ထိုအခါ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ဗိုလ္ေျခတစ္ေထာင္တင္အပ္ေသာ ေလးကို ယူ၍ ရထားျဖင့္ ေ၀သာလီသို႔ ခရီးထြက္ခဲ့ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းအေပါင္းတို႔သည္ ေပးအပ္ေသာ တံခါးေပါက္မွတစ္ဆင့္ ေ၀သာလီျပည္သို႔ ၀င္ေလျပီ။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ရထား၏ သံကို ၾကားရ၍
“ဤအသံသည္ကား ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ ရထားအသံတည္း၊ ယေန႔ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ေဘးျဖစ္လိမ့္မည္” ဟု ဆိုၾကကုန္ျပီ။
ေရကန္၏ အတြင္း၌လည္းေကာင္း အျပင္၌လည္းေကာင္း အေစာင့္အေရွာက္တို႔သည္ ခြန္အားႏွင့္ ျပည္စံုကုန္၏။ အထက္၌ သံကြန္ခ်ာျဖင့္ ကာထား၏။ ေက်းငွက္တို႔ သည္လညး္ လာေရာက္နားခိုျခင္းငွာ မစြမ္းႏိုင္ပါေခ်။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ရထားေပၚမွ ဆင္းကာ ကန္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေနေသာ သူတို႔ကို ၾကိမ္ျဖင့္ လိုက္ရိုက္ရာ အားလံုးထြက္ေျပးသြား ၾကေလသည္။ ထိုအခါ သံကြန္ခ်ာကို ဖ်က္၍ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးႏွင့္ မလႅိကာတို႔သည္ ေရလည္းခ်ိဳး တေရးတေမာအိပ္လည္း အိပ္ခဲ့ၾကေလ၏။ ထို႔ေနာက္ ေ၀သာလီျပည္မွ ထြက္ခဲ့ၾကေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို သိသြားကာ စိတ္ဆိုး၍ ငါးရာေသာ ရထားတို႔အေပၚတက္ကာ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို ဖမ္းၾကမည္ဟု ဆိုကာ ေနာက္မွ လိုုက္ၾကေလသည္။ မဟာလိသည္ ထိုအေၾကာင္းကို ၾကားသိေလရာ
“မလိုက္ၾကကုန္လင့္၊ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးဟာ သင္တို႔ကို သတ္လိမ့္မယ္”ဟု ဆိုကာ တားေလသည္။သို႔ေသာ္လည္း လိစၦ၀ီမင္းသားတို႔က
“အကၽြႏ္ုပ္တ႔ိုကေတာ့ လိုက္ရမွာပဲ”ဟု ဆိုၾကေလကုန္၏။
“ဒါဆိုရင္လဲ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးရဲ႕ ရထားဘီးသည္ ခ်က္တိုင္ေအာင္ ေျမထဲသို႔ ၀င္သည္ ကိုျမင္လွ်င္ ေနာက္ျပန္ဆုတ္ခဲ့ၾကကုန္ေလာ့၊ ထိုမွေနာက္၌ မဆုတ္ျဖစ္လွ်င္ ေရွ႕မွ မိုးၾကိဳး သံကဲ့သို႔ အသံကုိ ၾကားရလတံ့၊ ထုိအရပ္မွ ျပန္လွည့္လာၾကကုန္ေလာ့၊ ထိုမွ ေနာက္၌ မဆုတ္ျဖစ္လွ်င္ သင္တို႔ရဲ႕ ရထားဦးတို႔၌ အေပါက္ကို ျမင္လိမ့္မယ္၊ ထုိအရပ္မွ ျပန္လွည့္လာၾကကုန္ေလာ့၊ေရွ႕ဆက္မသြားၾကကုန္လင့္”ဟု မဟာလိသည္ မွာၾကားလို္က္ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းသားတို႔သည္ ထိုမဟာလိ၏ စကားကို နားမေထာင္မူ၍ ဆက္ကာ လိုက္ၾကေလကုန္၏။ မလႅိကာသည္
“အရွင္သခင္ ရထားေတြကို ထင္းရွာျမင္ေနရပါတယ္” ဟုဆိုေလသည္။
“ဒါဆိုရင္ ရထားတစ္စီးကဲ့သို႔ ထင္ရွားျဖစ္တဲ့အခါ ငါ့ကို ေျပာပါ”ဟု မိန္႔ၾကားေလသည္။ မလႅိကာသည္ အလံုးစံုေသာ ရထားတို႔၏ ရထားတစ္စီးတည္းကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ကို ထင္ရွားျဖစ္ေပၚလာေသာအခါ
“အရွင္သခင္ ရထားေတြ တစ္စီးတည္းကဲ့သု႔ိျဖစ္ေနပါျပီ”ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္
“ဒါဆိုရင္ ဒီၾကိဳးေတြကို ကိုင္ထားပါ”ဟု ထိုၾကိဳးတို႔ကို ေပး၍ ရထား၌ တည္လွ်က္ သာလွ်င္ ေလးကို တင္ေလျပီ။ ရထားဘီးသည္ ခ်က္တိုင္ေအာင္ ေျမသို႔၀င္ေလျပီ။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ပါေသာ္လည္း ဆက္လိုက္ ၾကေလသည္။ မိုးၾကိဳးသံကဲ့သို႔ေသာ အသံသည္ ျဖစ္ေလျပီ။လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ ထိုအသံကို ၾကားပါေသာ္လည္း ေနာက္မဆုတ္မူ၍ ဆက္လိုက္ၾကသည္။ ဗႏၶဳလသည္ ရထားေပၚမွာ ျမား တစ္စင္းကို ပစ္လိုက္ေလသည္။ ထိုျမားသည္ ငါးရာကုန္ေသာ ရထားတို႔၏ ဦးေခါင္းကို ေဖါက္ကာ ငါးရာကုန္ေသာ မင္းတို႔၏ ခႏၶာကိုယ္မ်ားကို ထိုးေဖါက္ကာ ေျမသို႔ ၀င္သြားေလျပီ။ ထိုလိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ခႏၶာကိုယ္၌ ျမားမွန္သည္၏ အျဖစ္ကို မသိမူ၍
“အခ်င္း ရပ္ေလာ့၊ အခ်င္း ရပ္ေလာ့” ဟု ဆိုလွ်က္ အစဥ္လိုက္ၾကေလသည္။ ဗႏၶဳလ သည္ ရထားေပၚမွ
“သင္တို႔ဟာ ေသသူတို႔တည္း၊ ေသတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ငါစစ္ထိုးဘို႔ရန္ မလိုေတာ့ပါ၊” ဟု ဆိုေလသည္။ ထိုအခါ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္
“ငါတို႔ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ေသတယ္ဆိုတာမရွိပါ၊” ဟု ဆိုၾကေလသည္။
“ဒါဆိုလွ်င္ သင္တို႔၏ အ၀တ္ကို ခၽြတ္ ၾကည့္လိုက္ၾကေလာ့”ဟု ဗႏၶဳလသည္ ဆိုလိုက္ ေလသည္။ လိစၦ၀ီမင္းတို႔သည္ သူတို႔၏ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာတို႔ကို ခၽြတ္ၾကည့္ရာ အားလံုး တို႔၏ ၀မ္းဗိုက္တြင္ အေပါက္ ေခါင္းမ်ားျဖစ္ေနၾကကုန္ျပီ။ ထိုခဏ၌သာလွ်င္ လဲက်ေသ ဆံုးသြားၾကေလသည္။ ဗႏၶဳလ သည္လည္း မလႅိကာကို သာ၀တၳိျပည္သို႔ အႏၱရာယ္ ကင္းစြာ ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ေလျပီ။ မလႅိကာသည္ မၾကာမီ သံုးဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေသာ သားတို႔ ကို ဖြားေလျပီ။ ထိုသားတို႔သည္ ရဲရင့္ ကုန္၏။ အားအစြမ္းႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္၏။ တတ္သင့္ ေသာ အလံုးစံုေသာ အတတ္တို႔ကို သင္ထားျပီးျဖစ္ေလသည္။ သားတစ္ေယာက္လွ်င္ အမ်ိဳးသားတစ္ေထာင္ျခံရံေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္ နန္းေတာ္၀င္တိုင္း ထိုသားတို႔ႏွင့္ အတူ၀င္ေလ၏။
အခါတစ္ပါး တရားဆံုးျဖတ္ရာ၌ လိမ္လည္မွဳေၾကာင့္ တရားရင္ဆိုင္မွဳ ဆံုးရွံဳးသြားၾကကုန္ေသာ သူတို႔သည္ ဗႏၶဳလလာသည္ကို ျမင္၍ ၾကီးစြာေသာ အသံကို ျပဳလွ်က္ တရားဆံုးျဖတ္ၾကကုန္ေသာ အမတ္တို႔၏ လိမ္လည္သည္၏ အျဖစ္ကို ဗႏၶဳလအား ေလွ်ာက္ထားၾကေလျပီ။ ဗႏၶဳလသည္ တရားဆံုးျဖတ္ရာသို႔ သြားကာ ထိုလိမ္လည္မွဳကို စစ္ေဆးကာ တရားကို အမွန္အတိုင္း ျပန္လည္ဆံုးျဖတ္ေစသည္။ မ်ားစြာေသာ လူတို႔သည္ ၾကီးစြာေသာ အသံျဖင့္ ေကာင္းခ်ီးကို ျပဳၾကေလသည္။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထိုအသံၾကီးျဖစ္ေပၚလာျခင္း၏ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းခိုင္းရာ အေၾကာင္းမွန္ကို သိေသာအခါ လာဘ္စားျပီး တရားဆံုးျဖတ္ေသာ အမတ္တို႕ကို အလုပ္ျဖဳတ္၍ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို တရားဆံုးျဖတ္ရန္ တရား၀န္ၾကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္လိုက္ေလသည္။ ဗႏၶဳလသည္ တရားကို မွန္ကန္စြာ ဆံုးျဖတ္ေလသည္။ ေရွးကတရားဆံုး ျဖတ္ေသာ အမတ္ၾကီးတို႔သည္ လာဘ္မရသျဖင့္
”ဗႏၶဳလသည္ မင္းျဖစ္ဘို႔ရန္ ၾကိဳးစားေလျပီ” ဟု ေကာသလမင္းၾကီးကို ေသြးထိုးၾကေလျပီ။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထုိသူတို႔၏ စကားကို ယံုၾကည္ကာ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပျ္ခင္းငွာ မစြမ္းႏုိင္ပါ။
“နန္းတြင္၌ သတ္ျဖတ္ျခင္းသည္ ငါ့အား ကဲ့ရဲ႕စရာ ျဖစ္လိမ့္မယ္”ဟု ၾကံစည္ကာ မင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလကို သတ္ျဖတ္ရန္အတြက္ တိုက္ေရခိုက္ေရမွာ ကၽြမ္းက်င္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေစလႊတ္ေလသည္၊ ေနာက္မွ မင္းၾကီးသည္ ဗႏၶဳလႏွင့္ သူ႔သားတို႔ကို “ဇနပုဒ္အရပ္မွာ ခိုးသားသူပုန္သကန္ေတြ ထေနျပီ၊ သြားႏွိမ္နင္းပါ” ဟု ဆိုကာ ေစလႊတ္ေလသည္။ ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးသည္ ဇနပုဒ္အရပ္ ေရာက္သည္ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ ခိုးသူတို႔သည္ ေျပးသြားၾကေလျပီ။ ဗႏၶဳလသည္ ထိုအရပ္၌ ခိုးသူေဘး ျငိမ္းခ်မ္းသြားေသာအခါ ျပန္ခဲ့ေလျပီ။
ျမိဳ႕မွ မနီးမေ၀းေသာ အရပ္တြင္ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ဗႏၶဳလႏွင့္ သားတို႕ကို ေခါင္းျဖတ္၍ သတ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ထိုေန႔မွာပင္ မလႅိကာသည္ အဂၢသာ၀က ႏွစ္ပါးႏွင့္ ရဟန္းငါးရာတို႔ကို အိမ္သို႔ဆြမ္းကပ္ရန္ ပင့္ဖိတ္ေလသည္။ နံနက္အခါ၌ပင္ မလႅိကာအား စစ္သူၾကီးဗႏၶဳလႏွင့္တကြ သားတို႔ကို ေခါင္းျဖတ္အသတ္ခံရေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားစာ လာေရာက္ပို႔ေဆာင္ေလသည္။ မလိႅကာသည္ ထိုအေၾကာင္းကို သိေသာ္လည္း စကားတစ္ခြန္မွ်မဆိုမူ၍ စာကို ခါး၌ ထားကာ သံဃာကိုသာလွ်င္ ျပဳစု လုပ္ေကၽြးေလသည္။ ထိုမွေနာက္၌ မလႅိကာ၏ အလုပ္အေကၽြးတို႔သည္ ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းကို လွဴဒါန္းျပီး၍ ေထာပတ္ဆက္လက္ကပ္လွဴရန္ ေထာပတ္အိုးကို ေဆာင္ယူလာေသာ သူတို႔သည္ မေထရ္တို႔အား ေရွ႕၌ ေထာပတ္အိုးက ကြဲသြားေလ၏။ ထိုအခါ ရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ျမတ္ၾကီးသည္
“ကြဲတတ္ေသာ သေဘာတရားရွိေသာ အရာသည္ ကြဲရသည္သာ၊ ထိုအရာကို စိတ္ထဲ၌ မထားပါနဲ႔”ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။ မလႅိကာသည္ ခါးမွ စာကို ထုတ္ကာ
“ဘုရားတပည့္ေတာ္ရဲ႕ ခင္ပြန္းႏွင့္တကြ သား(၃၂)ေယာက္တို႔ ေခါင္းျဖတ္အသတ္ ခံရတာေတာင္မွ တပည့္ေတာ္မ၏ စိတ္သည္ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ခဲ့ပါ၊ ေထာပတ္အိုးေလး ကြဲတာနဲ႔ေတာ့ တပည့္ေတာ္မ ဘယ္မွာလွ်င္ စိတ္ခံစားမွဳျဖစ္မလဲဘုရား” ဟုေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ရွင္သာရိပုတၱရာသည္
“ဤေလာက၌ သတၱ၀ါတို႔၏ အသက္သည္ အမွတ္နိမိတ္ကင္းသည္ျဖစ္၍ ေသရမည့္ အခါ လားရာဂတိ အသက္အပိုင္းျခားကို မသိႏိုင္ပါ၊ အေၾကာင္းမ်ားစြာႏွင့္ ပတ္သက္သျဖင့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲၾကရ၏၊ သက္တမ္းသည္ တိုေတာင္းလွ၏၊ သို႔ျဖစ္ပါလွ်က္ ထိုတိုေတာင္းေသာ အသက္သည္ ဆင္းရဲအမ်ိဳးမ်ိဳးတို႔ႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနပါ၏၊” ဟု စေသာ ေဒသနာကို ေဟာၾကားကာ ျပန္ၾကြသြားေလသည္။ မလႅိကာသည္လည္း ေခၽြးမ (၃၂) ႏွစ္ေယာက္တို႔ကို ေခၚကာ
“သင္တို႔ရဲ႕ လင္ေယာက်္ားတို႔သည္ အျပစ္ကင္းၾကပါေပကုန္၏၊ သူတို႔ဟာအတိတ္ကံ၏ အက်ိဳးကို ခံစားၾကရတာပါ၊ သင္တို႔သည္ မစိုးရိမ္ၾကပါကုန္လင့္၊ မငိုေၾကြးၾကပါကုန္လင့္၊ ဘုရင္အေပၚ၌လည္း စိတ္မဆိုးၾကပါကုန္လင့္၊”ဟု ဆိုဆံုးမေလ၏။ မင္းမွဳထမ္းတို႔သည္ ထိုအေၾကာင္းကို ဘုရင္ကို သံေတာ္ဦးတင္ၾကရာ ဘုရင္ၾကီးသည္ အလြန္ေနာင္တရကာ မလိႅကာႏွင့္ သူမ၏ ေခၽြးမတို႔ကို သည္းခံေစ၍ မလႅိကာအား ၾကီးစြာေသာ ဆုကို ေပးေလသည္။ မလိႅကာသည္
“ျမတ္ေသာ မင္းၾကီး သင္ေပးအပ္ေသာ ဆုသည္ အကၽြႏ္ုပ္အတြက္ အက်ိဳးမရွိပါ၊ အကၽြႏု္ပ္၏ (၃၂)ေယာက္ေသာ ေခၽြးမတို႔အား သူမတို႔၏ အမ်ိဳးတို႔၏ အိမ္သို႔ သြားခြင့္ျပဳေတာ္မူပါ အရွင္မင္းၾကီး၊”ဟု ေလွ်ာက္ေလသည္။ မင္းၾကီးသည္ ခြင့္ျပဳေတာ္ မူေလသည္။ မလိႅကာသည္ သူမ၏ ေခၽြးမတို႔ကို အလိုရွိသလို အမ်ိဳးေတြထံသို႔ ေစလႊတ္၏၊ ကိုယ္တိုင္လည္း ကုသိနာရံုျပည္ သူမ၏ အမ်ိဳးမ်ားထံသို႔ သြားေလသည္။ ေကာသလ မင္းသည္လည္း ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီး၏ တူျဖစ္သူ ဒီဃကာရာယနကို စစ္သူၾကီးအရာ၌ ထားေလသည္။ ဒီဃကာရာယနသည္
“ငါရဲ႕ ဦးၾကီးကို ဒီမင္းသည္ သတ္အပ္ျပီ”ဟု ေကာသလမင္းၾကီးကို သတ္ရန္ အခြင့္အလမ္းကို ေစာင့္ေနေလသည္။
ေကာသလမင္းသည္လည္း ဗႏၶဳလစစ္သူၾကီးကို သတ္ျပီးေနာက္ ႏွလံုးမသာမယာျဖစ္ကာ မစားႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ အခါတစ္ပါး ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာကီ၀င္မင္းတို႔၏ ေမဒါဠဳပနိဂုမ္း၌ သီတင္းသံုးေနထိုင္ေတာ္မူေလ၏။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ထိုနိဂုမ္းအရပ္သို႔ သြားကာ ေက်ာင္းမွ မနီးမေ၀းေသာအရပ္၌ တပ္စခန္းခ်ကာ
“အနည္းငယ္ေသာ အျခံအရံျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးအံ့”ဟု ေက်ာင္းသို႔ သြား၍ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးတို႔ကို ဒီဃကာရာယနကို ေပးကာ တစ္ပါးတည္းသာလွ်င္ ဂႏၶကုဋီေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္ေလျပီ။ (ဤအေၾကာင္းအက်ယ္ကို ဓမၼေစတိယသုတ္ မဇၥ်ိမ ပဏၰာသ၊ စာမ်က္ႏွာ (၃၆၄)တြင္ ရွဳပါ) ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရား ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ၀င္စဥ္ ဒီဃကာရာယနသည္ မင္းေျမာက္တန္ဆာငါးပါးတို႔ကို ယူ၍ ၀ိဋဋဴဘမင္းသားကို မင္းအျဖစ္တင့္ေျမွာက္လိုက္ကာ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ျပန္သြားၾကေလျပီ။ ေကာသလမင္းၾကီးသည္ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ အတူတကြ စကားေျပာျပီးေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုးကာ အျပင္သု႔ိ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ အျပင္တြင္ စစ္တပ္မ်ား မျမင္၍ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ေမးရာ အေၾကာင္းစံုကို သိရေသာအခါ မင္းၾကီးသည္
“ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္က ငါတူေတာ္ေမာင္ အဇာတသတ္ကို ေခၚျပီး သာ၀တၳိျပည္ကို ျပန္လည္ သိမ္းပိုက္ရမည္” ဟူေသာ စိတ္ကူးျဖင့္ ရာဇျဂိဳလ္သို႔ ၾကြသြားေလေတာ့သည္။ မင္းၾကီးသည္ တံခါးပိတ္သြားသျဖင့္ ျပည္တြင္းကို မ၀င္လိုက္ရေသာေၾကာင့္ အျပင္ဇရပ္တြင္ အိပ္ရာ အျပင္တြင္ ေလပူတိုက္ခတ္သျဖင့္ ပင္ပန္းကာ နတ္ရြာစံခဲ့ရေလသည္။ ထိုအေၾကာင္းစံုကို အမ်ိဳးသမီးသည္ အဇာတသတ္မင္းအား ေလွ်ာက္တင္ရာ အဇာတသတ္မင္းသည္ ဦးရီးေတာ္အား ေကာင္းမြန္စြာ မီးသျဂိဳလ္လိုက္ေလသည္။
၀ိဋဋဴဘသည္ မင္းအျဖစ္ကို ရေသာအခါ ရန္စကို သတိယကာ သာကီ၀င္မင္း တို႔ကို သတ္မည္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ စစ္တပ္ျဖင့္ ထြက္ေလျပီ။ ထိုေန႔၌ပင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ နံနက္အခါ ေလာကကို ၾကည့္ရွဳေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ပ်က္စီးမည့္ေဘးရန္ကုိ ျမင္သျဖင့္ ”ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္သင့္သည္“ ဟု အၾကံျဖစ္ေတာ္မူကာ နံနက္ေစာေစာ ဆြမ္းအလို႔ငွာ ၾကြသြားေတာ္မူေလျပီ။ ညေနခ်မ္းအခါတြင္ ေကာင္ကင္ခရီးျဖင့္ ၾကြသြားေတာ္မူ၍ ကပိလ၀တ္ျပည္အနီး အရိပ္မေကာင္းေသာ သစ္ပင္ရင္း၀ယ္ ထိုင္ေနေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ထိုမွေနာက္၌ ၀ိဋဋဴဘ၏ ႏိုင္ငံ အပိုင္းအျခားအတြင္း၀ယ္ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေညာင္ပင္ၾကီးရွိေလ၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ျမင္၍ ခ်ဥ္းကပ္ ရွိခိုးကာ ”ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဤသို႔သေဘာရွိေသာ အခါသမယ၀ယ္ အရိပ္မေကာင္းေသာ သစ္ပင္၀ယ္ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိုင္ေနေတာ္မူပါသနည္း၊ ဤအမည္ရွိေသာ အရပ္၀ယ္ အရိပ္ေကာင္းေသာ ပင္ေညာင္ပင္ၾကီးရွိပါ၏၊ ထိုအပင္ၾကီးေအာက္၌ ထိုင္ေနေတာ္မူပါဘုရား“ဟု ေလွ်ာက္ထားေလသည္။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္
”ရွိေစေတာ့မင္းၾကီ၊ ေဆြရိပ္မ်ိဳးရိပ္ဟာ အလြန္အင္မတန္မွ ေအးျမပါေပတယ္ အရွင္မင္း ၾကီး“ဟု မိန္႔ေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ၀ိဋဋဴဘသည္
”ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဆြမ်ိဳးတို႔ကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္အလို႔ငွာ ၾကြလာေတာ္မူသည္ ျဖစ္လတ့ံ“ဟု စိတ္အၾကံျဖစ္ကာ ျမတ္စြာဘုရားကို ရွိခိုး၍ သာ၀တၳိျပည္သို႔ ျပန္သြားေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း ေကာင္ကင္ခရီးျဖင့္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းသို႔ ျပန္ၾကြခဲ့ေလသည္။
၀ိဋဋဴဘမင္းသည္ သာကီ၀င္မင္းတ႔ို၏ သူ႔အေပၚျပဳမူမွဳကို ျပန္လည္သတိယသျဖင့္ ဒုတိယအၾကိမ္တိုက္ခိုက္ရန္အလို႔ငွာ တိုင္းျပည္မွ ထြက္ေလသည္။ ျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေတြ႔သျဖင့္ ျပန္လွည့္ခဲ့ရေလသည္။ တတိယအၾကိမ္လည္း ထို႔အတူပင္။ စတုတၳအၾကိမ္ ထြက္ေသာအခါတြင္ကား ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာကီ၀င္မင္းတို႔၏ ေရွးကံကို ၾကည့္ေတာ္မူသည္။ ထိုသူတို႔သည္ အတိတ္က တစ္ခုေသာ ဘ၀တြင္ ျမစ္အတြင္း၀ယ္ အဆိပ္ထည့္ခတ္ေသာ မေကာင္းမွဳကံကို ျမင္ေလသည္။ ထိုကံကို မတားျမစ္ႏိုင္ဟု သိေတာ္မူသျဖင့္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ စတုတၳအၾကိမ္ေျမာက္တြင္ ၾကြေတာ္မမူေတာ့ေခ်။ ၀ိဋဋဴဘသည္ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔ကို သတ္အံ့ဟု ၾကီးစြာေသာ စစ္တပ္ျဖင့္ ထြက္ေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဆြမ်ိဳးတို႔သည္ကား သူတစ္ပါး၏ အသတ္ကို မသတ္ေသာသူတို႔တည္း။ သူတို႔သည္ ေသပါေသာ္လည္း သူတစ္ပါးတို႔၏ အသက္ကို မသတ္ၾကကုန္။ ထိုသာကီ၀င္တို႔သည္
”ငါတို႔သည္ ေကာင္းစြာ က်င့္အပ္ကုန္ျပီ၊ ေကာင္စြာသင္အပ္ျပီးေသာ အတတ္ရွိကုန္၏။ ျမွားအတတ္၌လည္း ကၽြမ္းက်င္ကုန္၏၊ ေလးသမားၾကီးတို႔ေပတည္း၊ ငါတို႔သည္ သူတစ္ပါး၏ အသက္ကို သတ္ျခင္းငွာ မတတ္ေကာင္း၊ မိမိ၏ အတတ္ကို ျပ၍ ေျပးေစ လတံ့”ဟု သာကီ၀င္တို႔သည္ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာတို႔ကို ၀တ္၍ ထြက္ကာ တိုက္ျခင္းငွာ အားထုတ္ကုန္ျပီ။ သာကီ၀င္တို႔သည္ ပစ္အပ္ေသာ ျမွားတို႔သည္ ၀ိဋဋဴဘ၏ စစ္သည္ တို႔၏ အၾကားအၾကားသို႔ ေရာက္ကုန္၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ထိုအျခင္းအရာကို ျမင္ေသာအခါ
“အိုအခ်င္းတို႔ သာကီ၀င္မင္းတို႔သည္ သူတစ္ပါးအသက္ကို မသတ္ဘူးလို႔ေျပာၾကတယ္၊ ယခုအခါ ငါရဲ႕ စစ္သည္ေတာ္တိုု႔ကို သတ္ျဖတ္ေနပါသည္တကား”ဟု ေအာ္ဟစ္ေျပာၾကားေလသည္။ ထိုအခါ ၀ိဋဋဴဘကုိ တစ္ေယာက္ေသာ ေယာက်္ားသည္
“အိုအရွင္မင္းၾကီး အဘယ္ေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာပါသနည္း၊ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ပါအံုး၊ သင္တို႔၏ စစ္သည္ေတာ္တို႔ကို ေရတြက္ၾကည့္ပါ၊ တစ္ေယာက္မွ မေလွ်ာ့ပါ၊”ဟု ဆိုေလသည္။ ေရတြက္ၾကည့္သည္ရွိေသာ တစ္ေယာက္မွ မေလွ်ာ့ပါ။ ထိုအခါ ၀ိဋဋဴဘသည္
“အခ်င္းတို႔ အၾကင္သူတို႔သည္ သာကီ၀င္မ်ိဳးျဖစ္ကုန္၏၊ ထိုသူတို႔ကို သတ္ၾကကုန္ေလာ့၊ ဦးရီးေတာ္ မဟာနာမ္မင္း၏ အထံ၌ တည္ကုန္ေသာသူတို႔အား အသက္ခ်မ္းသာရာကို ေပးၾကကုန္ေလာ့၊”ဟု အမိန္႔ေပးေလေတာ့သည္။ သာကီ၀င္တုိ႔သည္ ယူရမည္ ျဖစ္ေသာ အရာကို မျမင္ေတာ့သည္ျဖစ္၍ အခ်ိဳ႕သည္ ျမက္ကို ကိုက္၍၊ အခ်ိဳ႕သည္ က်ဴကို ယူ၍ တည္ၾကေလကုန္ျပီ။ ၀ိဋဋဴဘစစ္သည္ေတာ္တို႔သည္
“သင္တို႔ဟာ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးေတြလား၊ မဟုတ္ဘူးလား”ဟု ေမးသည္ရွိေသာ္ အၾကင္ေၾကာင့္ သာကီ၀င္တို႔သည္ ေသေဘးႏွင့္ ၾကံဳရပါကုန္ေသာ္လည္း မုသားစကားကို မဆိုကုန္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ျမက္ကို ကိုက္၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္
“သာကီ၀င္တို႔မဟုတ္၊ ျမက္ပါတည္း”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။ ၾကဴကုိယူ၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္
“သာကီ၀င္တို႔မဟုတ္၊ ၾကဴပါတည္း”ဟု ဆိုၾကကုန္၏။ မဟာနာမ္မင္းအထံတြင္ တည္ရွိ ၾကကုန္ေသာ သာကီ၀င္တို႔သည္ကား အသက္ခ်မ္းသာရာကို ရကုန္၏။ ထိုသာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔တြင္ ျမက္ကို ကိုက္၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ တိဏသာကီ၀င္ ဟူေသာ အမည္ကို ရၾကကုန္၏။ ၾကဴကုိယူ၍ တည္ကုန္ေသာ သူတို႔သည္ နဠသာကီ၀င္ ဟူေသာ အမည္ကို ရၾကကုန္၏။ ၀ိဋဋဴဘသည္ ႏို႔စို႔ကေလးတို႔ကိုပင္ မက်န္ အားလံုးကိုသတ္ကာ ထိုသူတို႔၏ လည္ေခ်ာင္းေသြးျဖင့္ ၾကမ္းျပင္ကို ေဆးေလ၏။ ဤသို႔အားျဖင့္ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးအႏြယ္ကို ၀ိဋဋဴဘသည္ ျဖတ္ခဲ့ေလျပီ။
၀ိဋဋဴဘသည္ မဟာနာမ္မင္းကို ေဆာင္လွ်က္ ျပန္လာစဥ္ “နံနက္စာ ထမင္းစားခ်ိန္တြင္ နံနက္စာစားမည္” ဟု တစ္ခုေသာ ေနရာ၌ သက္ဆင္း၍ စားေသာက္ဖြယ္ တို႔ကို ေဆာင္သည္ရွိေသာ္ “အတူတကြ စားၾကမည္”ဟု ဦးရီးေတာ္မဟာနာမ္မင္းကို ေခၚခိုင္းေလသည္။ သာကီ၀င္မင္းမ်ိဳးတို႔သည္ အသက္ကို သတ္ပါေသာ္လည္း ကၽြန္ တို႔ႏွင့္ ထမင္းအတူတကြ မစားၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ မဟာနာမ္မင္းသည္ အၾကံတစ္ခုရကာ“ခ်စ္သား ငါ၏ ခႏၶာကိုယ္သည္ကား ပင္ပန္းေနျပီ၊ ညစ္ႏြမ္းေနျပီ၊ ေရခ်ိဳးလိုက္ အံုးမယ္”ဟု ဆိုေလ၏။ “ေကာင္းပါျပီ ဦးရီးေတာ္ ေရခ်ိဳးပါေလာ့”ဟု ခြင့္ျပဳလိုက္ ေလ သည္။ မဟာနာမ္မင္းသည္ “ဤပုဂၢိဳလ္ဟာ သူန႔ဲ ထမင္းအတူ မစားလွ်င္ ငါ့ကို သတ္ရာ၏၊ ကိုယ္တိုင္ေသတာကမွ ျမတ္တယ္” ဟု ဆံပင္တို႔ကို ျဖည္၍ အဖ်ား၌ အထံုး အဖြဲ႕ကိုျပဳကာ ဆံပင္တို႔၌ ေျခမတို႔ကို သြတ္သြင္းကာ ေရထဲသို႔ ငုတ္ဆင္း သြားေလျပီ။ မဟာနာမ္မင္း၏ တန္ခိုးအာႏုေဘာ္ေၾကာင့္ နဂါးမင္း၏ တိုင္းျပည္သည္ ပူေသာ အျခင္း အရာကို ျပေလ၏။ နဂါးမင္းသည္ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းလိုက္ေသာ္ ထိုအေၾကာင္း အရာကို သိကာ မဟာနာမ္မင္း၏ အထံသို႔ သြားကာ မဟာနာမ္မင္းကို မိမိ၏ ပါးပ်ဥ္းေအာက္၌ထားကာ ထိုင္ေစ၍ နဂါးတိုင္းျပည္ကို ၀င္ေစ၏။ မဟာနာမ္မင္းသည္ (၁၂) ႏွစ္ပတ္လံုး နဂါးတိုင္းျပည္၌သာ ေနေလျပီ။ ၀ိဋဋဴဘသည္လည္း
“ငါရဲ႕ ဦးရီးေတာ္ဟာ ယခုအခါ၌ လာလတံ့၊ ယခုအခါ၌ လာလတ့ံ”ဟု ထိုင္ေစာင့္ေနေလ၏။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာေစာင့္ေသာ္လည္း မလာသျဖင့္ ဖဲသြားၾကေလျပီ။
၀ိဋဋဴဘသည္ ဥာဥ့္နက္အခါ အစိရ၀တီျမစ္သို႔ ေရာက္ကာ တပ္စခန္း ခ်ၾကေလ၏။ အခ်ိဳ႕ကုန္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ျမစ္အတြင္း သဲေသာင္ျပင္တြင္ အိပ္ၾကေလကုန္၏။ အခ်ိဳ႕ကုန္ေသာ စစ္သည္ေတာ္တို႔သည္ ကုန္းေပၚတြင္ အိပ္ၾကေလကုန္၏။ ျမစ္အတြင္း၌ အိပ္ၾကေသာ သူတို႔သည္ ေရွးအတိတ္က မေကာင္းေသာ ကံမ်ားကို မျပဳခဲ့ၾကပါ။ အျပင္မွာ အိပ္ၾကေသာ သူတို႔သည္ ေရွးက ျပဳထားေသာ မေကာင္းေသာ ကံမ်ားရွိခဲ့ၾက၏။ ထိုသူတို႔၏ အိပ္ရာဌာန၌ ပိုးတို႔သည္ ထၾကေလျပီ။ ထိုသူတို႔သည္ ပိုးမ်ားထသျဖင့္္ အိပ္ရာမ်ားမွ ထကာ ျမင့္မားေသာ ကုန္းေပၚတို႔သို႔ တက္ကာ အိပ္ၾကေလျပီ။ မေကာင္းေသာ ကံကို ျပဳခဲ့ေသာ သူမ်ားသည္ သဲေသာင္ ျပင္တြင္ အိပ္ၾကေလျပီ။ ထိုခဏ၌မွာပင္ မိုးသည္ သည္းထန္စြာရြာေလ၏။ ၾကီးစြာေသာ ေရအလွ်င္သည္ ၀ိဋဋဴဘႏွင့္ စစ္သည္ေတာ္တို႔အား သမုဒၵရာအတြင္းသို႔ ဆြဲေခၚ သြားေလျပီ။ ထိုသူတို႔သည္ ငါးလိပ္တို႔၏ အစာျဖစ္ၾကကုန္၏။
မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းတို႔သည္
“သာကီ၀င္မင္းတို႔ကို သတ္တာဟာ မသင့္ဘူး၊”ဟု ေျပာဆိုၾကေလျပီ။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထိုစကားကို ၾကားေတာ္မူသျဖင့္
“ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ဤပစၥဳပၸန္အတၱေဘာ၌ သာကီ၀င္မင္တို႔အား ဤသို႔ေသာ ေသျခင္းသည္ မသင့္ေလွ်ာ္ေသာ္လည္း သူတို႔သည္ ေရွးမေကာင္းမွဳကံ ေၾကာင့္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ေသဆံုးမွဳကို ရအပ္ေလျပီ၊” မိန္႔ေတာ္မူေလ၏။ ထိုသူတို႔သည္ အတိတ္က ငါးမ်ားေသေစရန္ ျမစ္ထဲသို႔ အဆိပ္မ်ားခပ္ခဲ့ေလျပီ။
တစ္ေန႔သ၌ တရားသဘင္တြင္ ရဟန္းတို႔သည္
“၀ိဋဋဴဘသည္ မ်ားစြာကုန္ေသာ သာကီ၀င္တို႔ကို သတ္ျပီး၍ ျပန္လာစဥ္ မိမိ၏ စိတ္ႏွစ္သက္မွဳအထြဋ္အထိပ္သို႔ မေရာက္မီေလးတြင္ပင္ ၾကီးစြာေသာ ေရလ်ဥ္သည္ သူႏွင့္တကြ စစ္သည္အေပါင္းကို မဟာသမုဒၵရာသို႔ ေဆာင္ယူသြားေလျပီ၊ သူတို႔သည္ မဟာသမုဒၵရာ၌ ငါးလိပ္တို႔၏ အစာျဖစ္ကုန္ျပီ၊” ေျပာဆို ေနၾကေလျပီ။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားသည္
“အဘယ္စကားျဖင့္ စည္းေ၀းေနၾကကုန္သနည္း”ေမးေတာ္မူ၍
“၀ိဋဋဴဘအေၾကာင္း ေျပာေနၾကပါတယ္ဘုရား ”ဟု ေလွ်ာက္လိုက္ေသာ္ ျမတ္စြာဘုရားသည္
“ဤသတၱ၀ါတို႔အား စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မဳွ အထြဋ္အထိပ္သို႔ မေရာက္မီပင္ ေသမင္းသည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ လူအေပါင္းကို လႊမ္းမိုးကာ အပါယ္ေလးပါတည္းဟူေသာ သမုဒၵရာကို ေဆာင္ယူသြားေလ၏၊ ဥပမာအားျဖင့္ေသာ္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ လူေပါင္းကို ေရအလ်ဥ္သည္ သမုဒၵရာသို႔ ယူေဆာင္သြား သကဲ့သို႔တည္း” ဟုမိန္႔ ေတာ္မူကာ ဆက္လက္၍
“ပန္းတို႔ကို ေကာင္းႏိုးရာရာ ဆြတ္ခူးေသာ သူကဲ့သို႔ ကာမဂုဏ္တို႔ကို မရေသးသည္ကို ေတာင္းတ၊ ရျပီးသည္ကို တြယ္တာ၊ လြန္စြာ ကပ္ျငိသည့္ စိတ္ရွိေသာ သူကို ၾကီးစြာ ေသာ ေရအလ်ဥ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနသာ ရြာ (ရြာသူရြာသားမ်ား)ကို လႊမ္းမိုးတိုက္ယူသြားသကဲ့သို႔ ေသမင္းသည္ သိမ္းယူ၍ သြား၏” ဟု မိန္႔ေတာ္မူေလသည္။
ေဒသနာေတာ္အဆံုးတြင္ မ်ားစြာေသာသူတို႔သည္ ေသာတာပတၱိဖိုလ္စသည္တို႔ကို ရၾကေလ၏။ ထို႔ျပင္ေဒသနာေတာ္သည္ မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္းအတြက္ အက်ိဳးျဖစ္၏။
ခုဒၵကနိကာယ္၊ ပုပၹ၀ဂ္
တတိယ၀တၳဳ
ဓမၼပဒအ႒ကထာ
(ပါဠိေတာ္ကို ျမန္မာဘာသာျပန္ဆိုေတာ္မူေပးေသာ ဘုန္းဘုန္းအရွင္ဇ၀န (http://ashinjavana.blogspot.com) အား အထူးေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ ရိုေသစြာ ရွိခိုးဦးတင္လိုက္ပါတယ္ဘုရား။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
