Friday, March 30, 2012

ရိွတဲ႔ အတိုင္းလည္းသိဖို႔ သိတဲ႔ အတိုင္းလည္ရိွေနဖို႔ - ၿမသန္းစံ (၁)

ေသၿခင္းတရားဆိုင္ရာ ဓမၼေဆာင္းပါး

ညသန္းေခါင္ေက်ာ္အခ်ိန္ၾကီး ဘယ္ကမ်ား ဖုန္းဆက္တာပါလိမ္႔။

ေနာက္မွ သိလိုက္ရတာက ဆရာၾကီးဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလိွဳင္ရဲ ႔ ဇနီး သည္္ဆီက ဖုန္းၿဖစ္ေနတယ္။ “ဆရာၾကီး အခုေလးတင္ပဲ ဆံုးသြားၿပီ”တဲ႔။ အခ်ိန္အတိအက်ေတာ႔ နံနက္(၀၁:၂၅) နာရီေပါ႔ေလ။ ထင္ေတာ႔ထင္ထားၿပီးသားပါ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ငါးရက္တုန္းက ဆရာၾကီးဆီကို လူမမာေမးဖို႔ သြားကတည္းက သိႏွင္႔ၿပီးသားပါ။ အဲဒီေန႔က ၿမင္ခဲ႔ရတဲ႔ ၿမင္ကြင္းဟာ ဆရာၾကီးရဲ ႔ သက္ရိွထင္ရွားရုပ္ပံုလႊာရဲ ႔ ေနာက္ဆံုး ၿမင္ကြင္းပါပဲ။ သည္ၿမင္ကြင္းကို ၿမင္ခဲ႔ရၿ႔ပီးကတည္းက ဆရာၾကီး မရႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ သိခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ ဆရာၾကီး အေနနဲ႔လည္း ကိုယ္တိုင္ သိၿပီးသား ၿဖစ္မွာပါ။

သည္ငါးရက္ေလာက္ အေတာအတြင္းမွာပဲ ဆရာၾကီးဟာ ေ၀ဒနာေတြကို အလူးအလဲ ခံသြားခဲ႔ရမွာပါဘဲ။ ခႏၶာရခဲ႔ၿခင္းရဲ ႔ဒုကၡကို ဆရာၾကီးခမ်ာ အသက္ေပးရင္း သိသြားခဲ႔မွာပါပဲ။ ဆရာၾကီး ေနမေကာင္းၿဖစ္တယ္၊ အိပ္ရာထဲ လဲေနတယ္၊ ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြက လက္ေလ်ွာ႔လိုက္ၿပီ၊ အိမ္မွာပဲ ေနေစခ်င္ေတာ႔တယ္ - စတဲ႔ သတင္းေတြကို ၾကားကတည္းက ဆရာၾကီးအနားကို အေၿပးလာခ်င္တာ။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ႔ေလ။ ကိစၥမ်ားေၿမာင္ လူတို႔ေဘာင္ ဆိုတဲ႔အတိုင္း လူမွဳကိစၥေတြဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ အၿပီးသတ္တယ္လို႔ မရိွဘူး။ ေပၚလာသမ်ွ အာရံုအသစ္ေတြကို “စိတ္” အသစ္ေတြ၊ ရုပ္ အသစ္ေတြနဲ႔ လိုက္လိုက္လုပ္ေနရတာ အမ်ွင္ကို မၿပတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ မို႔လို႔လည္း သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြ မွန္သမွ်ဟာ ဃရာ၀ါသ-အိ္မ္ရာထည္ေထာင္ လူတို႔ေဘာင္ကို စက္ဆုပ္ ရြံရွာၾကတာ မဟုတ္လား။

အင္း-သည္အတိုင္းသာ အခ်ိန္ဆြဲေနရင္၊ အားမယ္႔အခိ်န္ကို ေရြးေနရင္ ကိုယ္႔အေပၚမွာ ေက်းဇူးရိွထားတဲ႔ ဆရာသမား တစ္ေယာက္ရဲ ႔ ေနာက္ဆံုး အခိ်န္ကိုေတာင္ မီလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အၿမန္သြားမွပဲဆိုၿပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တြန္းအားေပးၿပီး အတင္းသြားရေတာ႔တာ။ ေလာကမွာ လူေတြဟာ ကိုယ္လည္း ကိုယ္႔ကိစၥနဲ႔ကိုယ္၊ သူလည္း သူ႔ကိစၥနဲ႔သူဆိုၿပီး ကိုယ္စီ ကို္ယ္စီ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကေတာ႔တာ။ ဘယ္ေတာ႔မွ အေတာမသတ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ လူမွဳစီးပြားေရးကိစၥေတြနဲ႔ အခိ်န္ေတြ ကုန္ေနလိုက္ၾကတာ။ ထားခဲ႔ရမယ္႔ အရာေတြ(ရာထူး၊ ဥစၥာ၊ စီးပြား၊ သမီးသား) အတြက္ တစ္ဘ၀လံုး အခိ်န္ကုန္ခံေနၾကသ ေလာက္ ယူသြားရမယ္႔ ကုသိုလ္ရဲ ႔သတၱိအရိွန္အ၀ါအတြက္ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလးေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ႔ လူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါလား။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတို႔၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို႔ဆိုတာေတြ ကို ၾကားဖူးနား၀ ေတာင္မရိွဘဲနဲ႔၊ အခ်ိန္ေပးေလ႔က်င္႔ရေကာင္းမွန္းေတာင္ မသိဘဲနဲ႔ နာေရးေၾကာ္ၿငာစာ ရင္း၀င္သြြားၾကသူေတြ မနည္းလွပါလား ဆိုတာကို ေတြးမိတိုင္း ဓမၼသံေ၀ဂ အၾကီးအက်ယ္ ၿဖစ္ရပါ တယ္။

သစ္ပင္တစ္ပင္ကို မခုတ္ခင္မွာ ကိုယ္လဲေစခ်င္တဲ႔ဘက္ကို အရာေပးၿပီးမွ က်န္တဲ႔ဘက္က ခုတ္ရပါတယ္။ သည္လိုမွ မဟုတ္ရင္ လဲခ်င္ရာလဲဆိုၿပီး ပင္စည္ပတ္ပတ္လည္ကို ထင္ရာေလ်ွာက္ ခုတ္ေနရင္ ဓါတ္ၾကိဳးေပၚ လဲက်ၿပီး ၀ါယာေရွာ႔ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္။ သူမ်ားအိမ္ေခါင္မိုး၊ ၿခံစည္းရိုး၊ လူသြားလမ္း၊ အၿခားသစ္ပင္ေပၚစတဲ႔ေနရာေတြကို ပရမ္းပတာလြင္႔စဥ္ၿပီး လဲက်သြားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ“ ၀ိနိပါတိကေဘး” နဲ႔ အလြန္တူပါရဲ ႔။ လဲေစခ်င္တဲ႔ဘက္ကို ခုတ္ရာေပးၿပီးမွ အၿခားတစ္ဖက္ ကေန ခုတ္တဲ႔အပင္က်ေတာ႔ စနစ္တက်နဲ႔ လဲလို႔ ကိုယ္လိုရာကို ေရာက္ေစပါတယ္။ ဒါေလးေတြ ကိုေတြ႔ထားေတာ႔၊ အင္း-ေတာ္ပါေသးရဲ ႔၊ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္နဲ႔အညီ စားစား၊ သြားသြား၊ လာလာနဲ႔ လူမွဳကိစၥေတြ ေဆာင္ရြက္ေနေပလို႔သာ။ တစ္ဖက္ကလည္း တရားအတြက္ အမွတ္ေတြစုေဆာင္းၿပီး သား၊ တစ္ဖက္ကလည္း လူမွဳ၀တၱရားေတြကို မဂၤလာတရား နဲ႔အညီ ေက်ပြန္ၿပီးသားၿဖစ္ေနလို႔ ေၿဖသာ ေသးတာေပါ႔ေလ။ သို႔ေပမယ္႔လည္း ဒါဟာ ရေသ႔စိတ္ေၿဖတဲ႔ သေဘာေလာက္ပဲ ရိွေသးတာ၊ တရားေတာ္နဲ႔ ပက္သက္လို႔ အားရေလာက္တဲ႔ က်င္႔ၾကံအားထုတ္မွဳ မၿဖစ္ေသးဘူးဆိုတာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သတိထားေနမိပါရဲ ႔။

ဒါေၾကာင္႔မို႔လည္း ဆရာၾကီးဆီမသြားခင္မွာ ၿမင္၊ ၾကား၊ နံ၊ စား၊ ထိ ဆိုတဲ႔ အာရံုေတြနဲ႔ အတူေရာ ၀င္လာတတ္တဲ႔ ေမာဟကိေလသာစိတ္ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ရွင္းသြားဦးမွ ေတာ္မယ္ဆိုၿပီး နီးစပ္ရာဘုရားတစ္ဆူကို အရင္သြားရပါတယ္။ အေတာ္ပါပဲ။ ဆရာၾကီးအိမ္အသြား၊ လမ္းေၾကာင္းလည္း သင္႔တဲ႔ စြယ္ေတာ္ၿမတ္ေစတီရဲ ႔ လိုဏ္ထဲမွာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာရဲ ႔ ၾကီးၿမတ္တဲ႔ဂုဏ္ကို အာရံုၿပဳႏွလံဳး သြင္းၿပီးသကာလ ရုပ္နမ္ဓမၼ သခၤါရေတြကို ရွုၿမင္သံုးသပ္တဲ႔ အေၿခအေနအထိ ဉာဏ္ခရီးေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္လို႔ ရင္ထဲက ကိေလသာ အမိွုက္ထုပ္အခ်ိဳ ႔ကို စြန္႔ပစ္ၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ႏွစ္နာရီနီးပါး ေလာက္ ရွုမွတ္ပြားမ်ားလိုက္ေတာ႔ အမိွုက္စြန္႔ပစ္ၿပီးခါစ အမိွုက္ပံုးတစ္ခုလို ရင္ထဲက အနံ႔ဆိုးေတြ ေလ်ာ႔ပါးလို႔ ကိေလသာ အမိွဳက္ထုပ္ အေလးခ်ိန္ေတြေၾကာင္႔ ထံုေပေပ၊ မွဳန္မိွုင္းမိွုင္းၿဖစ္ေနတဲ႔ ရင္ပတ္ၾကီးလည္း ေပါ႔ပါးရွင္းလင္းလို႔၊ စိတ္ေတြလည္း ၾကည္ႏွဳးလန္းဆန္းလို႔ ၿဖစ္ခဲ႔ၿပီးမွ ဆရာၾကီးအိမ္ကို ေရာက္ခဲ႔ေတာ႔တာ။ ဆရာၾကီးအိမ္ကိုေရာက္ေတာ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးသည္က ဆီးၾကိဳပါတယ္။ မ်က္ႏွာေတာ႔ မေကာင္းရွာဘူး။ စကားမေၿပာၿဖစ္ၾကေပမယ္႔ ဆရာၾကီးရိွတဲ႔ အခန္းထဲကိုေတာ႔ တစ္ပါတည္း ေခၚသြားပါတယ္။ အခန္းထဲေရာက္လို႔ ေတြ႔လိုက္ရတာက ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေနာင္ေတာ္ၾကီးၿဖစ္ တဲ႔ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဆရာၾကီးကို ဗုဒၶါႏုႆတိအာရံုေတြ သြင္းေပး ေန တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရ ဆရာေတာ္ၾကီးက ဆရာၾကီးထက္ အသက္ (၁၁)ႏွစ္ေလာက္ ၾကီးပါတယ္။ အသက္အေတာ္ကြာေတာ႔ ညီငယ္ၿဖစ္သူကို ကရုဏာၾကီးဟန္တူပါရဲ ႔။ “ေမာင္ေဌးလိွဳင္ေရ၊ ဒါက ဘုရားဓါတ္ေတာ္ကြ၊ ဒါကေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ ဓါတ္ေတြကြ၊ မင္းအာရံုၿပဳထား” ဆိုၿပီး ညီၿဖစ္သူကို (က်ြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ဆရာၾကီးကိုေပါ႔ေလ) ဗုဒၶါႏုႆတိ ၊ သံဃာႏုႆတိေတြ အထပ္ထပ္ အာရံုၿပဳ ခိုင္းေနေလရဲ ႔။ ဆရာၾကီးခမ်ာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ အဆံုးအမကို အသံေတာ္က တစ္ဆင္႔အာရံုၿပဳ ၾကည္ညိဳေနရင္းက ဘယ္တစ္ေစာင္း လဲေလ်ာင္းရင္းလက္အုပ္ကေလး ခ်ိီမိုးေနေတာ႔တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဗုဒၶရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူကို ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဥိီးေခါင္းကို ထိထားေပးရင္းက ပါဠိေတာ္ေတြကို ရြတ္ဖတ္သရဇၩာယ္ေနေတာ႔တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ပုလင္းအသီးသီးမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ ဓာတ္ေတာ္ေတြကို ဆရာၾကီးဦးေခါင္းေပၚမွာ ပင္႔ထိေပးရင္းက ႏွဳတ္ကလည္း တဖြဖြနဲ႔ ရြတ္ဆိုေန ပါတယ္။

ကဲ-ေမာင္ေဌးလိွဳင္ေရ၊ မင္းရဲ ႔ေသြးသားေတြ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္သြားၿပိီေဟ႔၊ ေရာဂါေတြလည္း မၾကာခင္ေပ်ာက္သြားေတာ႔မွာကြ လို႔ အားေပးစကား ေၿပာေနပါတယ္။ ဒီအားေပးစကားဟာ ဆရာၾကိီး အတြက္ စိတ္အားေဆး တစ္ခြက္ၿဖစ္ေစေလာက္ပါရဲ ႔။ ဒါေပမယ္႔ ေဘးကေန ၾကည္႔ေနရတဲ႔ က်ြန္ေတာ္ အဖို႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ယိုယြင္းညိွဳးခ်ဳံးႏုံးေခြေနတဲ႔ ရုပ္ခႏၶာၾကီးဟာ ဘယ္လိုမွ ထူမတ္ မလာႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာ ရိပ္မိေနပါၿပီ။ ကင္ဆာပိုးေတြရဲ ႔ အတြင္းလိွဳက္ ကိုက္စားမွဳဒဏ္ေၾကာင္႔ ဆရာၾကီးဟာ ၿပဳသမ်ွ ႏုရမယ္႔ အေနအထားကို ေရာက္ေနပါၿပီ။

အာဟာရ မသြင္းႏိုင္တာ ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ႔ ရုပ္ခႏၶာၾကီးဟာ ၿပိဳလဲပံုက်ၿပီး ေခြေခြကေလးၿဖစ္ေနရွာ ပါၿပီ။ ပိုးမႊားမိ်ဳးစံု ကိုက္စား မင္းမူေနတဲ႔အတြက္ အတြင္းပူ၊ အၿပင္ပူၿဖစ္ေနတဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ရုပ္ခႏၶာၾကီးကို ေဘးကတပည္႔ႏွစ္ဦးက ယပ္ေတာင္ေတြခတ္ေပးရင္း၊ ရုပ္တရားၾကိီးရဲ ႔ေဖာက္ၿပန္မွုကို ၿပင္ပလွဳံ ႔ေဆာ္မွဳ အသံုးၿပဳလို႔ အတင္းၿပဳၿပင္ေပးေနရပါၿပီ။ ဆရာၾကီးခမ်ာ မ်က္လံုးေတာင္ မဖြင္႔ႏိုင္ရွာေတာ႔ပါဘူး။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ၾကည္ညိဳအာရံုၿပဳေနေပမယ္႔ လက္အုပ္ကိုေတာင္ ဘယ္လက္ငါးေခ်ာင္း၊ ညာလက္ငါး ေခ်ာင္းထပ္ၿပီး အာရံုမၿပဳႏိုင္ရွာေတာ႔ပါဘူး။ ဘယ္၊ညာလက္ေခ်ာင္းေတြဟာ တစ္ေခ်ာင္းၾကား တစ္ေခ်ာင္းေနရာယူရင္းက ယိုင္ေခြေခြၿဖစ္လို႔ ဘယ္ညာလက္ႏွစ္ဖက္ေပါင္း လက္သီးဆုပ္လို႔ ေၿပာရမလို ေတာင္ၿဖစ္ေနတဲ႔ လက္အုပ္နဲ႔ အာရံုၿပဳေနရရွာတာ။

ဘယ္ေလာက္ သံေ၀ဂရစရာၿမင္ကြင္းပါလဲ။ “ရဟႏၱာနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား” စာအုပ္ကို ေရးသားခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးတစ္ဦးရဲ ႔ကုသိုလ္ၾကီးကိုမ်ွ မေထာက္ထား၊ မညွာတာ ႏွိပ္စက္ရဲလိုက္တဲ႔ ဗ်ာဓိတရားၾကီးရယ္။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္အေပၚ ထားတဲ႔ ေစတနာသဒၶါတရားကုိမ်ွ မေထာက္ထား၊ မညွာတာ ေဖာက္ၿပန္ ၀ံ႔လိုက္တဲ႔ ရူပကၡႏၶာၾကီးရယ္။ ေဘးရံ တပည္႔တပန္းေတြကိုမ်ွ အားမနာ၊ ေဆးထိုးေဆးတိုက္ အသက္ ကယ္တဲ႔ စစ္ကူ၊ ပစ္ကူေတြကိုမ်ွ မေၾကာက္မရြ ႔ံ ေနာက္မတြန္႔နဲ႔ ေအာင္လံတံခြန္လႊင့္ထူေနခ်င္ၿပီၿဖစ္တဲ႔ မရဏမင္းၾကီးရယ္။ ေၾသာ္-အားလံုးဟာ သူ႔သေဘာ သူေဆာင္၊ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနၾကတာ။ ကုိယ္က ဘာ၀င္လုပ္ေပးလို႔ ရႏိုင္မွာမို႔လဲ။

သည္အခိ်န္မွာပဲ နာခဲ႔ဖူးတဲ႔ တရားေခြမ်ားစြာထဲက မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ တရားစကား တစ္ပိုဒ္စာ ဖ်တ္ခနဲဆိုသလိုပဲ အာရံုထဲ ေရာက္လာေလရဲ ႔။

“ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ေအာင္ၿခင္းရွစ္ပါးေတြနဲ႔ ခ်ိီးမြမ္းခန္းဖြင္႔ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးေလ၊ ကုသိနာရံု အင္ၾကင္းေတာေရာက္ေတာ႔ ခံႏိုင္ေသးရဲ ႔လား၊ ရူပကၡႏၶာၾကီးက ႏွိပ္စက္ၿပီေလ၊ ညီေတာ္အာနႏၵာေရ…. ငါဘုရားပင္ပန္းေတာ္မူလွၿပီလို႔ မေၿပာရဘူးလား၊ အဲဒါကို ၾကည္႔ထား၊ ကိေလသာရန္သူေတြကို ေအာင္ႏိုင္ေတာ္မူၿပီးတဲ႔ ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးေတာင္မွပဲ ခႏၶာရဲ ႔ဒုကၡကို ခံသြားရေသးတာ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြအဖို႔မွာဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ အဲဒါၾကည္႔ထားပါ။ ဒကာ၊ဒကာမေတြ။ ဒါကိုေလးေလးနက္နက္ သေဘာေပါက္ေစခ်င္လို႔ ဆရာဘုန္းၾကီးက မွာေနရတာ။ ဒီကိစၥေတာ္ေတာ႔္ကို အေရးၾကီးပါတယ္။ ေပါ႔ေသးေသးလို႔ေတာ႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ တစ္ေတြ၀ိပႆနာဉာဏ္ေတြ ရဖို႔အေရး၊ ခႏၡာရဲ ႔ဒုကၡကို ခံႏိုင္ဖို႔အေရး ဆရာဘုန္းၾကီးက မေနမနား ေဟာေနရတာပါ။”

တရားနာခဲ႔တုန္းကေတာ႔ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးႏွယ္ ေၿပာရက္လိုက္တာလို႔ ထင္ခဲ႔မိေသး။ ေနာက္မွ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ တပည္႔ဒကာ၊ ဒကာမေတြ အေပၚမွာ ထားခဲ႔တဲ႔ ေမတၱာ၊ ကရုဏာတရားေတြကို တေရးေရးနဲ႔ေတြးၾကည္႔ရင္းက တစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ သေဘာေပါက္ခဲ႔ရ တာ။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း ခႏၶာ၀န္ခ်ခါနီးမွာ မွာခဲ႔တဲ႔ ေနာက္ဆံုး တရားစကားကို ၾကည္႔ပါ။ ဘယ္ေလာက္ေလးနက္ၿပီး၊ ဘယ္ေလာက္ တရားအဆီအႏွစ္ ၿပည္႔၀လိုက္ပါ သလဲ….။

“ငါ႔မ်က္လံုးေတြၿပာလာၿပီ၊ ၾကည္႔ထားၾက၊ ခႏၶာရတဲ႔ လူတိုင္း ငါ႔လိုပဲ ခံၾကရမယ္၊ ရီေကာ္ဒါ (Recorder) ထဲမွာ ငါေဟာထားခဲ႔တဲ႔ တရားတိပ္ေခြေတြရိွတယ္။ ဖြင္႔ၿပီးနာရစ္ၾက"

စိတ္ရဲ ႔ အလုပ္လုပ္ပံုေတြထဲမွာ “ဓမၼာရံု” ေလာက္နက္နဲသိမ္ေမြ႔တာ မရိွႏိုင္ဘူးထင္တယ္။ နက္နဲ သိမ္ေမြ႔သလို အာရံုေတြကို ပံုေဖာ္အသိေပးေနပံုေတြကလည္း လ်င္ၿမန္လြန္းမက လ်င္ၿမန္လွပါကလား။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔လည္း ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးက လက္ဖ်စ္တစ္တြက္အတြင္း ကုေဋတစ္သိန္း ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႔တဲ႔ စိတ္လို႔ ေဟာေဖာ္ညႊန္ၿပသြားတာ မဟုတ္လား။

အခုလည္းၾကည္႔ေလ။ ပကတိမ်က္စိနဲ႔ ေတြ႔ေနၿမင္ေနရတာက အခန္းက်ဥ္းကေလး တစ္ခုထဲမွာ က်ြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ လူငါးေယာက္။ ဆရာၾကီးက ခုတင္ေပၚမွာ ေခြေခြကေလး လဲေလ်ာင္းလို႔။ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္း ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ညီၿဖစ္သူ (ဆရာၾကီး) ကို ကရုဏာဓာတ္ အၿပည္႔အ၀နဲ႔ တရားေတာ္ေတြ ခ်ီးၿမွင္႔ေနလို႔။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ တပည္႔ႏွစ္ဦးက ဆရာၾကီးကို ဂရုတစိုက္ ယပ္ခတ္ေပးရင္း လိုေလးေသးမရိွ ၿပဳစုေနလို႔။

ဒါေပမယ္႔ စိတ္မ်ားလ်င္ၿမန္ပံုေၿပာပါတယ္။ ပကတိ မ်က္စိနဲ႔ၿမင္ရတဲ႔ အဆင္းကို ႏွလံုးမသြင္းၿဖစ္ ၿပန္ဘူး။ ဓမၼာရံုထဲမွာကေတာ႔ ၁၉၉၆-ခုနွစ္၊ မတ္လတုန္းက ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာဆရာၾကီးနဲ႔ စဆံုၿဖစ္ခဲ႔တာကစလို႔ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေပၚလာလိုက္တဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ။ တရားရွုမွတ္ေနတုန္း အာရံုနဲ႔စိတ္ တည္႔မလို႔ရိွေသး၊ အေတြးတစ္ခုေပၚလာတာနဲ႔ အဲဒီအေတြးေနာက္ ေလ်ွာက္လိုက္သြားလိုက္တာ အေတြးကြန္ယက္နယ္ပယ္ၾကီးထဲ လြင္႔ေမ်ာမွန္းမသိ လြင္႔ေမ်ာရင္း တရားထုိ္င္ခ်ိန္ကုန္မွ တရားရွုမွတ္ဖို႔ ၿပန္သတိရလိုက္မိတဲ႔ ေယာဂီတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ၿဖစ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္ဆင္တူေနေသးေတာ႔…။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။)

*ဤစာစုအား အစမွအဆံုးတိုင္ ေမတၱာေစတနာသဒၶါတရား အျပည့္ႏွင့္ အပင္ပန္းခံ စာစီရိုက္ႏွိပ္ေပးေသာ ညီမငယ္ မ Monica Pyone အား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။*


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ငါေသမွေအးမယ္

ငါရွိမွ.....

ငါပါမွ.....

ငါလုပ္မွ.....

ငါသိမွ.....။

ငါ့ေလာက္သိ.....

ငါ့ေလာက္တတ္.....

ငါ့ေလာက္ျမတ္.....

ငါ့ေလာက္နပ္တာ ဘယ္မွာရွိလို႔လဲ။

ငါမရွိတဲ့အရပ္ ငတ္ေသႏိုင္တယ္။

ငါ့မပါတဲ့အဖြဲ႔ ပဲ့ထြက္ႏိုင္တယ္။

ငါမပါတဲ့အလုပ္ ရႈပ္ေထြးႏိုင္တယ္။

ငါမသိေသးတဲ့အေၾကာင္းအရာ အႏွစ္မပါႏိုင္။

ငါရွိတဲ့အရပ္.....

ငါပါတဲ့အဖြဲ႔.....

ငါလုပ္တဲ့အလုပ္.....

ငါသိတဲ့အေၾကာင္းအရာ.....

ငါဆိုတဲ့ငါက ေလာကကိုအလွဆင္မွာ။

ငါမရွိတဲ့အခါ.....

ငါေတြးျပီး စိတ္ပူမိ။

ေတြးမပူပါနဲ႔ဗ်ာ.....

ငကန္းေသ ငေစြေပၚမွာ.....

ဠင္းတေလာက္ေတာ့ ငွက္တိုင္းလွမွာ။

အရူးကိုလည္း ဗံုႏွင့္မေျမွာက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

တစ္တီတူးငွက္လိုလည္း မိုးေျခကန္ မအိပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

အို....

ငါဆိုတဲ့ငါ

ေစာေစာေသ၊ ျမန္ျမန္ေသ၊ အခါမလပ္ေသ

တရိႈက္မက္မက္ေသ

ငါမရွိေလ ေကာင္းေလ။

ငါေသေလ ေကာင္းေလ။

ငါရွိေနသမွ်

ငါဆိုတဲ့အတၱ

ငါက ဒုကၡေပးအံုးမွာ။

ငါမရွိ၊ ငါမပါ

ငါမလုပ္၊ ငါမသိ

ငါမျမတ္၊ ငါမတတ္၊ ငါမနပ္တဲ့အခါ

ေလာက သာယာမွာ။

ငါေသ...ငါမ်ားမ်ားေသ

ငါေတြမ်ားမ်ားေသေလ

ကမၻာၾကီး ေအးခ်မ္းေလေပါ့။

မဂၢင္ဆရာေတာ္

၇-၁၁-၂၀၁၁

အာဟာရစာေစာင္ (အမွတ္စဥ္ ၁၃၁၊ မတ္လ- ၂၀၁၂)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဗုဒၶဘိေသက အေနကဇာတင္ ဘုရားရွိခိုးဂါထာေတာ္

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

အေနကဇာတင္ ဂါထာ

(က) အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သႏၶာ ၀ိႆံ အနိဗိၺသံ။

(အေနကဇာတိ သံသာရံ၊ သန္ဓာ၀ိတ္သံ အနိတ္ဗိသံ။)

ဂဟကာရံ ဂေ၀သေႏၱာ၊ ဒုကၡာ ဇာတိ ပုနပၸဳနံ။

(ဂဟကာရံ ဂေ၀သန္ေတာ၊ ဒုတ္ခါ ဇာတိ ပုနပ္ပုနံ။)

(ခ) ဂဟကာရက ဒိေ႒ာ သိ၊ ပုန ေဂဟံ န ကာဟသိ။

(ဂဟကာရက ဒိတ္ေထာသိ၊ ပုန ေဂဟံ န ကာဟသိ။)

သဗၺာ ေတ ဖာသုကာ ဘဂၢါ၊ ဂဟကူဋံ ၀ိသခၤတံ။

(သတ္ဗာေတ ဖာသုကာ ဘက္ဂါ၊ ဂဟကူတံ ၀ိသင္ခတံ။)

၀ိသခၤါရ ဂတံ စိတၱံ၊ တဏွာနံ ခယ မဇၥ်ဂါ။

(၀ိသင္ခါရ ဂတံ စိတ္တံ၊ တန္ႏွာနံ ခယ မဇ္ဇဂါ။)

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အႏုေလာမ


အ၀ိဇၨာပစၥယာ သခၤါရာ၊ သခၤါရပစၥယာ ၀ိညာဏံ၊ ၀ိညာဏပစၥယာ နာမရူပံ၊ နာမရူပပစၥယာ သဠာယတနံ၊ သဠာယတနပစၥယာ ဖေႆာ၊ ဖႆပစၥယာ ေ၀ဒနာ၊ ေ၀ဒနာပစၥယာ တဏွာ၊ တဏွာပစၥယာ ဥပါဒါနံ၊ ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ၊ ဘ၀ပစၥယာ ဇာတိ၊ ဇာတိပစၥယာ ဇရာမရဏံ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆု ပါယာသာ သမၻ၀ႏိၲ ဧ၀ ေမတႆ ေက၀လႆ ဒုကၡကၡႏၶႆ သမုဒေယာ ေဟာတိ။

ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ပဋိေလာမ


အ၀ိဇၨာယေတြ၀ အေသသ ၀ိရာဂ နိေရာဓာ သခၤါရ နိေရာေဓာ၊ သခၤါရနိေရာဓာ ၀ိညာဏနိေရာေဓာ၊ ၀ိညာဏနိေရာဓာ နာမရူပ နိေရာေဓာ၊ နာမရူပနိေရာဓာ သဠာယတန နိေရာေဓာ၊ သဠာယတန နိေရာဓာ ဖႆနိေရာေဓာ၊ ဖႆနိေရာဓာ ေ၀ဒနာနိေရာေဓာ၊ ေ၀ဒနာ နိေရာဓာ တဏွာနိေရာေဓာ၊ တဏွာ နိေရာဓာ ဥပါဒါန နိေရာေဓာ၊ ဥပါဒါန နိေရာဓာ ဘ၀နိေရာေဓာ၊ ဘ၀နိေရာဓာ ဇာတိနိေရာေဓာ၊ ဇာတနိေရာဓာ ဇရာ မရဏံ၊ ေသာက ပရိေဒ၀ ဒုကၡ ေဒါမနႆု ပါယာသာ နိရုဇၥ်ႏၲိ၊ ဧ၀ ေမ တႆ ေက၀လႆ၊ ဒုကၡကၡႏၶႆ နိေရာေဓာ ေဟာတိ။

ဥဒါန္းဂါထာ


(က) ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀ႏၲိ ဓမၼာ၊

(ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀န္တိ ဓမ္မာ၊)

အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ။

(အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗန္မဏတ္သ။)

အထႆ ကခၤါ ၀ပယႏၲိ သဗၺာ၊

(အထတ္သ ကင္ခါ ၀ပယန္တိ သတ္ဗာ၊)

ယေတာ ပဇာနာတိ သေဟတု ဓမၼာ။

(ယေတာ ပဇာနာတိ သေဟတု ဓမ္မာ။)

(ခ) ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀ႏၲိ ဓမၼာ၊

(ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀န္တိ ဓမ္မာ၊)

အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ။

(အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗန္မဏတ္သ။)

အထႆ ကခၤါ ၀ပယႏၲိ သဗၺာ၊

(အထတ္သ ကင္ခါ ၀ပယန္တိ သတ္ဗာ၊)

ယေတာ ခယံ ပစၥယာနံ အေ၀ဒိ။

(ယေတာ ခယံ ပစ္စယာနံ အေ၀ဒိ။)

(ဂ) ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀ႏၲိ ဓမၼာ၊

(ယဒါ ဟေ၀ ပါတု ဘ၀န္တိ ဓမ္မာ)

အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗဟၼဏႆ။

(အာတာပိေနာ စ်ာယေတာ ၿဗန္မဏတ္သ။)

၀ိဓူပယံ တိ႒တိ မာရေသနံ၊

(၀ိဓူပယံ တိတ္႒သိ မာရေသနံ၊)

သူရိေယာ၀ ၾသဘာသ မႏၲိလိကၡံ။

(သူရိေယာ၀ ေအာဘာသယ မန္တိလိတ္ခံ။)

ပ႒ာန ပစၥယုေဒၵသ


ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမၼဏ ပစၥေယာ၊ အဓိပတိ ပစၥေယာ၊ အနႏၲရ ပစၥေယာ၊ သမနႏၲရ ပစၥေယာ၊ သဟဇာတ ပစၥေယာ၊ အညမည ပစၥေယာ၊ နိႆယ ပစၥေယာ၊ ဥပနိႆယ ပစၥေယာ၊ ပုေရဇာတ ပစၥေယာ၊ ပစၧဇာတ ပစၥေယာ၊ အာေသ၀န ပစၥေယာ၊ ကမၼ ပစၥေယာ၊ ၀ိပါက ပစၥေယာ၊ အာဟာရ ပစၥေယာ၊ ဣၿႏၵိယ ပစၥေယာ၊ စ်ာန ပစၥေယာ၊ မဂၢ ပစၥေယာ၊ သမၸယုတၱ ပစၥေယာ၊ ၀ိပၸယုတၱ ပစၥေယာ၊ အတၳိ ပစၥေယာ၊ နတၳိ ပစၥေယာ၊ ၀ိဂတ ပစၥေယာ၊ အ၀ိဂတ ပစၥေယာတိ။

ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ ၉-ပါး


ဣတိပိေသာ ဘဂ၀ါ အရဟံ၊ သမၼာသမၺဳေဒၶါ၊ ၀ိဇၨာ စရဏ သမၸေႏၷာ၊ သုဂေတာ၊ ေလာက၀ိဒူ၊ အႏုတၱေရာ ပုရိသ ဓမၼသာရထိ၊ သတၳာ ေဒ၀ မႏုႆာနံ၊ ဗုေဒၶါ၊ ဘဂ၀ါ။

အဘိေသက ဂါထာ


(က) ဇယေႏၲာ ေဗာဓိယာ မူေလ၊

(ဇယန္ေတာ ေဗာဓိယာ မူေလ၊)

သက်ာနံ နႏၵိ၀ၯေနာ။

(သက္က်ာနံ နန္ဒိ၀တ္ဒေနာ။)

ဧ၀ ေမ၀ ဇေယာ ေဟာတု၊

(ေအ၀ ေမ၀ ဇေယာ ေဟာတု၊)

ဇယႆု ဇယမဂၤေလ။

(ဇယတ္သု ဇယမဂၤေလ။)

(ခ) အပရာဇိတ ပလႅေကၤ၊

(အပရာဇိတ ပန္လင္ေက၊)

သီေသ ပုထု ၀ိပုကၡေလ၊

(သီေသ ပုထု ၀ိပုတ္ခေလ၊)

အဘိေသေက သဗၺဗုဒၶါနံ၊

(အဘိေသေက သတ္ဗဗုတ္ဒါနံ၊)

အဂၢပၸေတၱာ ပေမာဒတိ။ ။

(အက္ဂပ္ပတ္ေတာ ပေမာဒတိ။ ။)

ဘုရား အေနကဇာတင္ ျပီး၏။


ျမစိမ္းေတာင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ၏ ဘုရားအေနကဇာတင္ တရားေတာ္

http://www.myaseintaung.net/video/Audio/PaYakeTayar/003AhNaKaZarTin.MP3


ဆရာၾကီး ဦးဘခင္ ၏ ဘုရားအေနကဇာတင္ ဘုရားရွိခိုး
http://www.dhammaransi.net/Audio/UThanShwe/UBaKhin-DhammaTalk-04.mp3

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, March 17, 2012

အရဟတၱဓဇ ဆင္ျမန္းသူမ်ား

(၁)

ေသာႏုတၱရ၊ နာမ ေခၚ႐ိုး၊ ေတာမူဆိုးသည္၊ ဆဒၵန္အိုင္တြင္းသို႔၊ သက္ဆင္းမိလွ်င္၊ ဆင္မင္းေနရာ၊ အလာအသြား၊ အထားအေန၊ ေရဆင္းေရတက္၊ အခ်က္ခ်က္ကို၊ ကြယ္၀ွက္ ပုန္းေအာင္း၊ ေခ်ာင္းေျမာင္း ဆင္ျခင္၊ သိျမင္ေသာအခါ၊ ၀ိသာလမာလက အရပ္တြင္၊ ဥမင္ ေပါင္းကူး၊ ေျမကိုတူး၍၊ ျမားဦး စိန္ရြက္၊ ဆင္မင္းခ်က္ႏွင့္၊ ခ်ိန္လ်က္ ထုတ္ေခ်ာက္၊ အထက္က ေဖာက္ၿပီးလွ်င္၊ ေဒါက္ခ်ာ ဆံက်စ္၊ ဖန္ႏွစ္ နီျမန္း၊ သကၤန္းရဲရဲ၊ ဆင္၀တ္ကဲ၍၊ လည္ဆြဲပုတီး၊ တရပတ္ႀကီးမ်ားႏွင့္၊ မေထရ္ သီလ၀င္၊ တကယ့္ရွင္ကဲ့သို႔၊ ဥမင္ေထာင့္က၊ သေကာင့္သားႀကီး၊ အႏုၾကမ္းစီးမည္ဟု၊ အၿပီးေစာင့္လ်က္၊ ေနလင့္၏။ ။

.......

......

.......

ဆင္မင္းဖ်ားလည္း၊ ဤျမားပစ္ခ်က္၊ အထက္ ေရွ႕ေနာက္၊ ေတာင္ေျမာက္ ၀ဲယာ၊ လာဘြယ္မရွိ၊ ေအာက္ကဟု သိေလ၍၊ ဘူမိေျမရပ္၊ ခြါေတာ္ႏွင့္ ရွပ္သည္တြင္၊ ပ်ဥ္ခ်ပ္ က်ဳိး၍၊ မုဆိုးငုတ္တုတ္ ေပၚေလ၏။ ထုိအခါ၊ ယမ္းတိုက္ႏွင့္ မီးစ၊ ထိပါးၾက သကဲ့သို႔၊ ေဒါသ ပဋိဃာတ္၊ ေျခာင္းေျခာင္းလႊတ္၍၊ သတ္ေတာ့မည္ အၿငိဳးႏွင့္၊ မုဆိုး၏ ဦးေခါင္းကို၊ ႏွာေမာင္းျဖင့္ ဆြဲေတာ္မူေလ၏။

ထိုအခါ၊ တံငါလုဒၵက၊ အၾကံရတည့္၍၊ ကိုယ္က သကၤန္းကို ခြါၿပီးလွ်င္၊ ႏွာေမာင္းေတာ္ အထက္၌၊ ေခါက္လ်က္ တင္လိုက္ေလသတည္း။ ။ ဆဒၵန္ဆင္ေကာင္း၊ ဘုရားေလာင္းလည္း၊ ေမာင္းေမာင္း နီလြင္၊ သကၤန္းကို ျမင္တည့္လွ်င္၊ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကပၸါတသိန္း ပတ္လံုး၊ သံုးဆယ္ ပါရမီ၊ စာဂီပဥၥ၊ စရိယ သံုးဆင့္၊ ဆည္းပူးက်င့္၍၊ ပြင့္အံ့ တ်ားတ်ား၊ ျဖစ္ျပန္ရကား၊ ပြါးမိေသာ အမ်က္ကို၊ ခ်က္ခ်င္း ၿငိမ္းေစ၏။ ။ ဤဖန္ရည္သကၤန္းကား၊ ရဟန္း ပရမတ္၊ ၀ဋ္ကင္းလြတ္ေသာ၊ အရဟတၱဖိုလ္၏ တံခြန္၊ ျမတ္မြန္လွေခ်၏ တကား၊ ဤအ၀တ္ကို၊ ယြင္းခၽြတ္ ထိခိုက္၊ မမွားထိုက္ေပ၊ ႐ိုေသျမတ္ႏိုး၊ ရွိခိုးပူေဇာ္ ထိုက္ေပသည္၊ ငါ့ရန္သူကို၊ ငါသတ္လိုလည္း၊ ထိုသူယုတ္၏၊ အၿမိဳက္ေခါင္ထြတ္၊ သကၤန္းျမတ္ကို၊ ၀တ္လ်က္ ရွိပေခ်သည္၊ ဘုရား လႈိဏ္ေခါင္း၊ ေအာင္း၍ မာန္ေသြး၊ ေဟာင္သည့္ေခြးကို၊ အေရးျပဳကာ၊ ခြင့္မသာသကဲ့သို႔၊ ထိုသူယုတ္အား၊ သတ္မိျငားေသာ္၊ တရားေတာ္ဂိုဏ္း၊ မလြတ္ရာေခ်ဟု၊ ေရႊႏွလံုးထား၊ ဘုရားတဆူ၊ ျမတ္ထြတ္ေတာ္မူလွ၍၊ ရန္သူမွန္လ်က္၊ မုဆိုးပ်က္အား၊ အသက္ကို ခ်မ္းသာေပးေတာ္မူေလသည္။ ။

...............................

ဦးပုညေရးခဲ့တဲ့ ဆဒၵန္ဆင္မင္းဇာတ္ေတာ္ထဲက ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တရသတိထားျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာပိုဒ္အခ်ိဳ ႔ပါ။

ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳကို သင္ခဲ့ရေပမယ့္ စာေမးပြဲမွာ ေျဖႏိုင္ရံုေလာက္သာ ေလ့လာခဲ့တာမို႔ ဇာတ္လမ္းပါအေၾကာင္းအရာက ဒီေလာက္ စိတ္ထဲ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္းမ၀င္ေရာက္ခဲ့ပါဘူး။ အခုေနာက္ပိုင္း ဘာသာေရးႏွင့္ ဆက္ႏြယ္လာေတာ့မွ ဒီဇာတ္လမ္းထဲက အေလာင္းေတာ္ဆင္မင္းရဲ ႔ ေသာႏုတၱရမုဆိုးကို သတ္ဖို႔ျပင္လိုက္ျပီးကာမွ မသတ္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ေနရာေလးကို ခဏခဏသတိရမိတတ္ပါတယ္။ မုဆိုးကိုယ္ေပၚက သကၤန္းကိုျမင္လိုက္တဲ့ခဏမွာ ဒီသကၤန္းဟာ သူေတာ္သူျမတ္တို႔ရဲ ႔ အဆင္းတန္ဆာ၊ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ နိဗၺာနဓါတ္ရဲ ႔ အလံတခြန္အျဖစ္ ခ်က္ခ်င္းႏွလံုးသြင္းလိုက္ႏိုင္ျပီး ထြက္ေနတဲ့ေဒါသေတြ ျငိမ္းသြားတယ္ဆိုတာေလးကို ဖတ္မိတိုင္း အေလာင္းေတာ္ဆင္မင္းရဲ ႔ စိတ္ထားေတာ္ကို ၾကည္ညိဳအားက်လို႔မဆံုးျဖစ္မိပါတယ္။ အေလာင္းေတာ္ၾကီးေတြမ်ား ကံအေျခအေနအရ တိရစၦာန္ေတြသာျဖစ္ေနၾကတယ္။ အသိဉာဏ္ႏွင့္ စိတ္ထားေတာ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူသာမန္ေတြ လိုက္မမွီႏိုင္ေအာင္ ပါပဲလား။

(၂)

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရွိေနတုန္းက ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ျမင္ေတြ႔ေနက် ျမင္ကြင္းေတြထဲက တစ္္မ်ိဳးကေတာ့ သကၤန္း၀တ္ေတြႏွင့္ သပိတ္တစ္လံုးပိုက္ျပီး အလွဴခံၾကတဲ့ ကိုရင္ပိစိေလးေတြပါပဲ။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ပဲထိုင္ထိုင္၊ စားေသာက္ဆိုင္ပဲထိုင္ထိုင္ ထိုင္ျပီး သိပ္မၾကာခင္ သူတို႔ ေရာက္လာတတ္ျမဲပါ။ သကၤန္းကို ပိုသီပတ္သီရံုရင္း၊ ႏွပ္ေခ်းတြဲေလာင္း၊ ေခါင္းမွာ ဒတ္အနာေတြႏွင့္ သပိတ္အစုတ္တစ္လံုးကို မႏိုင္မနင္းေပြ႔ထားရတဲ့ သူတို႔ရဲ ႔ျမင္ကြင္းဟာ ျမင္ရသူအဖို႔မွာေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိလွပါဘူး။ မွန္တာကို ၀န္ခံရရင္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ေလးေတြကို တကယ့္ကိုရင္အစစ္ေတြလို႔ ယံုၾကည္မေနမိပါဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင္းေတြႏွင့္ သကၤန္းပတ္ျပီး ပိုက္ဆံလိုက္ေတာင္းေနၾကတဲ့ ခ်ာတိတ္ေတြလို႔ပဲ စိတ္ထဲ ထင္မိပါတယ္။ ဒီေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္တဲ့အခါလည္း အိတ္ထဲပါတဲ့ ပိုက္ဆံ အေၾကြေတြ ေပးျဖစ္တယ္။ တခါတေလလည္း ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါ လို႔ပဲ ျပီးစလြယ္ ေျပာမိလိုက္တယ္။

ဘာသာျခားမိတ္ေဆြေတြႏွင့္ ဆိုင္ထိုင္ျဖစ္တဲ့အခါေတြမ်ားဆို သူတို႔ေလးေတြေရာက္လာရင္ အေတာ္ေလး မ်က္ႏွာပူမိပါတယ္။ မိတ္ေဆြေတြကလည္း ဘာသာျခားေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာပါးက ၀ေနၾကျပီမို႔ သူတို႔ကေတာင္ ဦးေအာင္ ကန္ေတာ့ဆြမ္းပါ လို႔ ေျပာတတ္ၾကေသးတယ္။ ရင္းႏွီးတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြႏွင့္ဆံုတဲ့အခါ သူတို႔ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေလွ်ာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိုရင္ေလးေတြကို ဘုန္းဘုန္းတို႔ေတြ ၾကည့္မထိန္းေတာ့ဘူးလားရယ္လို႔။ သူတို႔ကလည္း ရွင္းေတာ့ရွင္းျပပါတယ္။ အတုအေယာင္ ကိုရင္ေလးေတြအတြက္ စီမံခ်က္ေတြ အာဏာပိုင္အဖြဲ႔အစည္းေတြႏွင့္ ေပါင္းျပီးလုပ္တဲ့အေၾကာင္း၊ တကယ္လို႔ ဆိုင္ေတြမွာေတြ႔ရင္ ဘယ္ေက်ာင္းကလဲ၊ ဘာဘြဲ႔လဲစသျဖင့္ ေမးၾကည့္ဖို႔အေၾကာင္း။

တခါေတာ့ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္တစ္ပါးကို ေလွ်ာက္ျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတာ္က ဆံုးမပါတယ္။ “ဒကာေရ၊ ဦးဇင္းတို႔လည္း ကိုရင္ဘ၀က ဒီလို ညစ္တီးညစ္ပတ္၊ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္ပါပဲ” တဲ့။ အခုလို လူရိုေသ၊ ရွင္ရိုေသပံုမ်ိဳး ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲတဲ့။ ငယ္ဘ၀မွာ အစားဆင္းရဲ၊ အေနဆင္းရဲႏွင့္ ကိုယ့္၀မ္းကိုယ္ေက်ာင္းရတာ ဆိုေတာ့ အျပင္ပန္းကေတာ့ ၾကည္ညိဳခ်င္စရာ တစ္စက္ကေလးမွ မရွိပါဘူးတဲ့။ သူကေတာ့ ကိုရင္ေလးေတြဘက္က ႏိႈင္းႏိႈင္းခ်ိန္ခ်ိန္ေလး ေျပာေပးသြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဆရာေတာ္ကို တပည့္ေတာ္က ကိုရင္အစစ္ေတြကို မဆိုလိုပါဘူးလို႔၊ သကၤန္း၀တ္ျပီး ေလွ်ာက္ေတာင္းေနၾကတဲ့သူေတြကိုသာ ေျပာခ်င္တာပါလို႔ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

(၃)

၁၉၈၈ အေရးအခင္းကာလေနာက္ပိုင္းကစျပီး အျမဲတမ္းလိုလိုၾကားေနျဖစ္တဲ့ စကားအသံုးအႏႈန္းတစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ အဲဒါက “သကၤန္း၀တ္” ဆိုတာပါ။ ဒါကို သတင္းေတြထဲမွာ အျမဲလို ၾကားေန၊ ဖတ္ေနခဲ့ရပါတယ္။ တကယ့္သံဃာအစစ္မဟုတ္ပဲ သကၤန္းကို၀တ္ဆင္ထားသူလို႔ ေျပာခ်င္ပံုေပၚပါတယ္။ သံဃာအစစ္မဟုတ္တဲ့အတြက္ သူ႔တို႔ကို သံဃာလိုဆက္ဆံေနစရာမလိုဘူးလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ခ်င္ပံုေပၚတယ္။ ဒီေတာ့ လိုအပ္ရင္ သာမန္ရာဇ၀တ္သားေတြလိုပဲ ဖမ္းဆီးမယ္၊ ေထာင္ခ်မယ္၊ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္တာမ်ိဳးလုပ္ခ်င္လည္းလုပ္မယ္၊ သတ္ခ်င္လည္း သတ္ပစ္မယ္၊ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္ပံုရပါတယ္။

၁၉၈၈ ျပည္လံုးကၽြတ္အေရးအခင္းၾကီးမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းတိုက္အသီးသီးက သံဃာေတာ္ေတြ၊ ၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ မိုးေရေတြၾကားမွာ ေမတၱာပို႔လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို သကၤန္း၀တ္ေတြလို႔ တစ္ခ်ိန္က အုပ္ခ်ဳပ္သူအာဏာပိုင္ေတြက သံုးႏႈန္းခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ နံပါတ္တုတ္ေတြႏွင့္ ရိုက္ႏွက္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ ေသနတ္ေတြႏွင့္ ပစ္သတ္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ မ်က္ရည္ယိုဗံုးေတြသံုးျပီး လူစုကြဲေအာင္ လုပ္ဖူးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ ေထာင္ခ်ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဥပေဒေၾကာင္းအရ သကၤန္း၀တ္ ဆိုတဲ့အသံုးကို သံုးလိုက္ရံုနွင့္ ဒါေတြအားလံုးကို သံဃာေတြအေပၚ ျပဳက်င့္ခြင့္ ရွိပါသလား။ ကၽြန္ေတာ္ ဥပေဒႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ စာေပေတြ မေလ့လာမိခဲ့ဖူးလို႔ ဒီကိစၥကို ထဲထဲ၀င္၀င္ နားမလည္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါ။

(၄)

ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ေနလာမိေတာ့ မဂၤလသုတ္ထဲပါတဲ့ မဂၤလာတရားတစ္ခု အလုိလို ကိုယ့္မွာ ခ်ိဳ ႔တဲ့ေနမွန္း သတိထားမိလာပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ “သာမဏာနဥၥ ဒႆနံ” ဆိုတဲ့ မဂၤလာတရားပါပဲ။ ရဟန္းသံဃာမ်ားကို ဖူးေျမာ္ရျခင္းဟာ မဂၤလာတရားပါတဲ့။ ျမန္မာျပည္မွာေနတုန္းက ဒီမဂၤလာတရားက ကိုယ့္မွာ ေန႔စဥ္လြယ္လြယ္ကူကူ ျဖစ္ေပၚေနတာကို တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ မနက္မိုးလင္းလို႔ အိပ္ယာထ မ်က္ႏွာသစ္ျပီး အိမ္ေရွ ႔ထြက္လိုက္တာႏွင့္ လမ္းမမွာ ဆြမ္းခံၾကြေနၾကတဲ့ ကိုရင္ငယ္၊ ဦးဇင္းငယ္ေလးေတြကို ဖူးေတြ႔ေနရတာဟာ အထူးအဆန္းတစ္ခု ျဖစ္မေနခဲ့ပါဘူး။ ဒီရႈခင္းဟာ မနက္အေစာပိုင္းေတြမွာ တစ္ေနရာရာကေန ဖြင့္ထားေလ့ရွိတတ္တဲ့ ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ရဲ ႔ ပရိတ္တရားသံလို၊ ဦးဥတၱမသာရဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ ေမတၱာပို႔တရားသံေတြလိုမ်ိဳး ထပ္တူထပ္မွ် သိပ္မထူးျခားလွတဲ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲက အပိုင္းအစေတြ အျဖစ္ပဲ သေဘာထားမိခဲ့ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ပူျပင္းတဲ့ ေႏြရာသီရက္မ်ိဳးေတြမွာ ေနပူက်ဲက်ဲ ကတၱရာလမ္းမေပၚ ဖိနပ္မပါ ေျခဗလာခ်ည္းႏွင့္ ဆြမ္းခံၾကြေနၾကတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကို ဖူးရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြဆိုရင္ေတာ့ လုပ္လက္စ အလုပ္ေတြ ခဏရပ္ထားျပီး အဲဒီကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကို စိတ္ထဲက ၾကည္ညိဳအားက်စိတ္ႏွင့္ ဦးညႊတ္အရိုအေသျပဳမိတတ္ပါတယ္။ ေအာ္...ငါမလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေနၾကတဲ့ အာဇာနည္ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ေတြပါလား...ရယ္လို႔ စိတ္ထဲက အၾကိမ္ၾကိမ္ ခ်ီးမႊမ္းစကားဆိုမိတတ္ပါတယ္။

အခုေလာေလာဆယ္ ေရာက္ေနတာက သာသနာမထြန္းကားတဲ့ အရပ္ေဒသတစ္ခုမွာ ျဖစ္ေနေတာ့ ရဟန္းသံဃာကို ဖူးေျမာ္ရဖို႔ဆိုတဲ့ အခြင့္အလမ္းက ေတာ္ေတာ္ကို နည္းပါးတာပါ။ ဘုုန္းၾကီးေက်ာင္းကို တကူးတကသြားမွပဲ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးစ၊ ႏွစ္ပါးစ ဖူးရတတ္တာမ်ိဳးပါ။ သံဃာေတာ္ေတြ ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ျမင္ကြင္းမ်ိဳးဆိုတာ ျမင္ရဖို႔ဆိုတာ ေ၀းစြ။ တခါတေလ လမ္းသြားရင္း သကၤန္းေရာင္ႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူတာမ်ိဳး လွမ္းျမင္မိရင္ အေျပးအလႊားလိုက္ၾကည့္႔ရတယ္။ သံဃာတစ္ပါးပါးမ်ား ျဖစ္ေနမလားေပါ့။ လမ္းသြားရင္း သံဃာတစ္ပါးကို ျမင္ရဖို႔ဆိုတဲ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်အခြင့္အလမ္းက အၾကိမ္တစ္ရာမွာ တစ္ၾကိမ္ေတာင္ ျဖစ္ဖို႔ အင္မတန္ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရား ေဟာခဲ့တဲ့ သာသနာႏွင့္ၾကံဳရဖို႔ ခဲယဥ္းတယ္ဆိုတဲ့စကားက ဒီလိုမ်ိဳးႏွင့္မ်ား ခပ္ဆင္ဆင္တူေနမလားရယ္လို႔ ေတြးၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။

(၅)

ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကိုယ္ေနတုန္းက ေန႔စဥ္ သံဃာေတာ္ေတြကို လွဴဒါန္းဖို႔ဆိုတဲ့ကိစၥက အင္မတန္လြယ္ကူတာမ်ိဳးပါ။ သံဃာေတာ္ေတြကို အိမ္ပင့္ျပီး သီးျခားအလွဴဒါနျပဳတာမ်ိဳးကို ခဏထားလို႔ ေန႔စဥ္ အိမ္ကိုဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေတြကိုပဲ ဆြမ္းေလာင္းလွဴမလား၊ လမ္းေပၚထြက္ျပီး ဆြမ္းခံၾကြေနတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ေလးေတြကိုပဲ ဆြမ္းေလာင္းလိုက္မလား၊ နီးစပ္ရာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ခုခုသြားျပီး လွဴမလား ၾကိဳက္သလို လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ကုသိုလ္မ်ိဳးေစ့ၾကဲခ်ဖို႔ဆိုတာ လြယ္ကူလိုက္တယ္ျဖစ္ျခင္း.....။

ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္လာေတာ့မွ ဒီအခြင့္အေရးဟာ ရေတာင့္ရခဲ အခြင့္အေရးတစ္ခုဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အခုမ်ား သံဃာေတာ္တစ္ပါးပါးကို လွဴဒါန္းဖို႔ဆိုတာ တကူးတက သီးသန္႔အခ်ိန္ေပးျပီး လုပ္ယူရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္လို႔ေနပါျပီ။ အႏုတၱရံပုညေကၡတၱံေလာကႆ = ေလာကသားတို႕၏ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ မ်ဳိးေစ့စုကို စိုက္ပ်ဳိးႀကဲခ်ရာ လယ္ယာေျမေကာင္းသဖြယ္ ျဖစ္ေတာ္မူအပ္ပါေပေသာသံဃာေတာ္ ဆိုတဲ့ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ေတြထဲက တစ္ပါးဟာ လူေတြအတြက္ ရေတာင့္ရခဲ ၾကံဳဆံုရန္ခက္ခဲတဲ့ အခြင့္အေရးတစ္ခုပါလားဆိုတာ အေတြ႔အၾကံဳႏွင့္ရင္းျပီး သေဘာေပါက္လာခဲ့ရပါတယ္။ အခုေနမ်ား တစ္ခ်ိန္က ကိုယ္အျမင္မၾကည္ခဲ့တဲ့ ညစ္စုတ္စုတ္ကိုရင္ေပါက္စေလးေတြ လာျပီး အလွဴခံရင္ေတာင္ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး ရိုရိုေသေသ လွဴဒါန္းျဖစ္မွာ က်ိန္းေသပါတယ္။

ဒါေတာင္ သာသနာတြင္းကာလမွာ လူလာျဖစ္ျပီး၊ သာသနာထြန္းကားတဲ့ အရပ္ႏွင့္ေ၀းတဲ့ဆီမွာေရာက္ေနတာရွိပါေသးတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား သာသနာပကာလမွာမ်ား လူျဖစ္ခဲ့ရင္လို႔ ဆက္ျပီးေတြးလိုက္မိေတာ့ အေတာ္ေလးလန္႔သြားမိပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ သာသနာေတာ္စည္ပင္ထြန္းကားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ လူလာျဖစ္ရတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အင္မတန္ကံထူးၾကတာပဲ။ ဒီအခြင့္အေရးကို အမိအရ အသံုးခ်တတ္ဖို႔ေတာ့ လိုမယ္ဆိုတာေလး သတိျပဳမိလာပါတယ္။

(၆)

ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးရဲ ႔ အဆံုးအမတစ္ခု မွတ္သားဖူးခဲ့ပါတယ္။ သံဃာတစ္ပါးအေနႏွင့္ ဒကာ၊ ဒကာမၾကည္ညိဳေအာင္ လုပ္ဖို႔ဆုိတာက လြယ္ကူပါတယ္တဲ့။ အဲဒါထက္ သီတင္းသံုးေဖာ္ သံဃာအခ်င္းခ်င္းက ကိုယ့္အေပၚၾကည္ညိဳေအာင္ လုပ္ဖို႔က ပိုခက္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒါေတြထက္ေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ၾကည္ညိဳဖို႔က အခက္ဆံုးပါပဲ တဲ့။

ရဟန္းေတာ္ေတြမွာ လိုက္နာဖို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က စတုပါရိသုဒၶိသီလ ဆိုတာကို သတ္မွတ္ေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

( ၁ ) ပါတိေမာကၡသံ၀ရ သီလ - အက်ဥ္းအားျဖင့္ ၂၂၇-သြယ္၊ အက်ယ္အားျဖင့္ ကုေဋကိုးေထာင္ေက်ာ္ သိကၡာပုဒ္တို႔ ေစာင့္ထိန္းရျခင္း။

( ၂) ဣျႏၵိယသံ၀ရ သီလ - ဣေျႏၵတို႔ိုကို ေစာင့္ထိန္းရျခင္း။

( ၃ ) အာဇီ၀ပါရိသုဒၶိ သီလ - အသက္ေမြးမႈ စင္ၾကယ္ရျခင္း။

( ၄ ) ပစၥယသႏၷိႆိတ သီလ- ပစၥည္းေလးပါးတို႔ကို ဆင္ျခင္၍ သံုးေဆာင္ရျခင္း

ဆိုျပီးေတာ့ ေလးမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ဒီေလးမ်ိဳးသတ္မွတ္ထားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အေျပာမ်ား အသိမ်ားၾကတာေတာ့ ၀ိနည္းသီလလို႔ေခၚတဲ့ ပါတိေမာကၡသံ၀ရသီလပဲျဖစ္ပါတယ္။

၀ိနည္းစည္းကမ္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ရဟန္းေတာ္ေတြအေပၚ ဒကာ၊ ဒကာမေတြဘက္က ေ၀ဖန္ၾကတဲ့ အသံေတြ အခုေနာက္ပိုင္း အေတာ္စိပ္စိပ္ကို ၾကားလာရပါတယ္။ လူေတြဘက္ကေျပာၾကတယ္ဆိုရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ရဟန္းတစ္ပါးရဲ ႔ အျပင္ပန္းျမင္ေနရတဲ့ အသြင္အျပင္ကိုပဲ ၾကည့္ျပီး ေ၀ဖန္ၾကတဲ့သူေတြက မ်ားေနတတ္ပါတယ္။

တေလာက ဒီႏိုင္ငံမွာ ေရာက္တာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ့ အန္တီတစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ သူက ဒီျမိဳ ႔က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ ႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ၊ သံဃာေတာ္ေတြရဲ ႔ စားေရးေသာက္ေရးေတြကို အျမဲလို စီစဥ္ေပးေနရတဲ့သူပါ။ သူက ေျပာျပတယ္။ ဟိုးအရင္ ဒီမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ဘုန္းၾကီးတစ္ပါး သီတင္းသံုးခဲ့ဘူးတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ရဟန္းသြားခံျပီး နာမည္ၾကီးရိပ္သာတစ္ခုမွာ အခ်ိန္အၾကာၾကီး တရားအားထုတ္ျပီး ျပန္လာခဲ့တာတဲ့။ ဒီေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးေတာ့လည္း ဒကာ၊ ဒကာမေတြက အင္မတန္ၾကည္ညိဳၾကတယ္။ လူမ်ိဳးျခား ဗုဒၶဘာသာရဟန္းျဖစ္ေနတာေၾကာင့္လည္း ပါတာေပါ့။ သူက ၀ိနည္းကိုလည္း အရမ္းထိမ္းတယ္။ ၀တၳဳေငြေၾကးကို လံုး၀မကိုင္ဘူး။ လက္ႏွင့္ေတာင္မထိဘူး။ ဒီမွာက ဟိုသြား၊ ဒီသြားရထားစီးရရင္ လေပးလက္မွတ္ကဒ္ေတြ သံုးၾကေတာ့ အဲဒီဦးဇင္းက အဲဒီကဒ္ေတာင္မွ မကိုင္ပါဘူးတဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အဲဒီကဒ္ကလည္း ၀တၳဳေငြသေဘာမ်ိဳးဆန္ဆန္ ျဖစ္ေနလို႔ပါတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ သူအျပင္သြားျပီဆိုရင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက တစ္ေယာက္ေယာက္က ဘူတာမွာ လိုက္ျပီး လက္မွတ္လိုက္၀ယ္ေပးရပါတယ္တဲ့။

အဲဒီအန္တီက ဒီဂ်ပန္ဦးဇင္းအတြက္ ဆြမ္းကိစၥေတြ စီစဥ္ေပးရတယ္။ အစပိုင္းေတာ့ အာရံုဆြမ္းေကာ၊ ေန႔ဆြမ္းေကာ စီစဥ္ေပးေနရာက ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒီဦးဇင္းေလးက အာရံုဆြမ္းကို မစီစဥ္ခိုင္းေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူ႔ကိုု ဂ်ပန္လူမ်ိဳး ဒကာတစ္ေယာက္က ေန႔စဥ္ လာကပ္ေပးမွာ မို႔လို႔လို႔ ေျပာလာပါတယ္တဲ့။ ဒါနဲ႔ အဲဒီအန္တီလည္း အဲဒီအခ်ိန္ကစလို႔ ေန႔ဆြမ္းကိစၥကိုပဲ စီစဥ္ေပးရပါေတာ့တယ္။ တခါေတာ့ မနက္ပိုင္းဆြမ္းလာကပ္တဲ့ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးႏွင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆံုမိၾကေတာ့ အန္တီက ေမးၾကည့္ပါတယ္တဲ့။ မနက္အာရံုဆြမ္းကို ဘာေတြကပ္ျဖစ္လဲလို႔။ ဒီေတာ့ ဂ်ပန္ဒကာက ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးက သူဘုန္းေပးခ်င္တယ္ဆိုျပီး ကပ္ခိုင္းလို႔ ဆူရွီ လာလာကပ္ေပးရပါတယ္တဲ့။ ဆူရွီဟာ ဘယ္လို အစားအစာမ်ိဳးလဲ ဆိုတာေတာ့ အားလံုးသိျပီးသားျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။

(၇)

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္မွာရွိတုန္းက တအားရင္းႏွီးတဲ့ ဦးဇင္းတစ္ပါးရွိပါတယ္။ စာခ်တန္းျပီးထားျပီး စာသင္တိုက္ၾကီးတစ္ခုမွာ စာေပလည္း ပို႔ခ်သင္ၾကားရင္း ေက်ာင္းရဲ ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈကိစၥေတြေရာ၊ ျမိဳ ႔နယ္သံဃာ့အဖြဲ ႔အစည္းက ကိစၥေတြေရာ လုပ္ေပးေနရတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ပါ။ သူေနတဲ့ အခန္းေလးထဲ၀င္လိုက္ရင္ ကြန္ပ်ဴတာက အျမဲတမ္းဖြင့္ထားတတ္ပါတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာေတာ့ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းတစ္ခုခုကို ျပဳျပင္ဖို႔ လုပ္လက္စ ျပန္ ့က်ဲေနတဲ့ ပစၥညး္အစုအပံုကို ျမင္ရတတ္ပါတယ္။ ကုတင္ေပၚကိုၾကည့္လိုက္ရင္ ေဘာလံုးသတင္းဂ်ာနယ္ေတြက ပြစာက်ဲေနတတ္ပါေသးတယ္။ သူရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ ဖုန္းေတြလာလို႔ နားေထာင္လိုက္ရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ႏွစ္လံုး၊ သံုးလံုး ကိစၥေတြက မ်ားပါတယ္။ ေဘာလံုးပြဲရာသီဆိုရင္ စေလာင္းက လာတဲ့ အစီအစဥ္ေတြႏွင့္ တီဗြီတစ္လံုးႏွင့္ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနတတ္ေသးတယ္။ အေၾကာင္းမသိတဲ့ တစ္စိမ္းတစ္ေယာက္သာ သူ႔ကိုျမင္လိုက္ရရင္ေတာ့ ၾကည္ညိဳခ်င္စရာ မေကာင္းပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ေက်ာင္းက စာသင္သားသံဃာေတြအားလံုးက ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသၾကပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြကလည္း အားကိုးၾကတယ္။ ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းေဂါပကအဖြဲ႔၀င္ေတြႏွင့္လည္း အဆင္ေျပတယ္။ တစ္ျမိဳ ႔လံုးက ဘာသာေရး အသင္းအဖြဲ ႔ေတြကလည္း သူ႔ကိုဆို ေလးစားခ်စ္ခင္ၾကတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတဲ့ သူ႔ရဲ ႔ဂုဏ္ပုဒ္ကေတာ့ ရိုးသားျခင္းပါပဲ။ ေနာက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ေစတနာပါပါႏွင့္ စနစ္တက် လုပ္ကိုင္တတ္တယ္။ စကားေျပာရင္ ပြင့္လင္းျပတ္သားတယ္။ ငယ္သားေတြအေပၚညွာတာတတ္တယ္။ ေထရ္ၾကီး ၀ါၾကီးေတြကို ရိုေသေလးစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တရားစာေပေတြႏွင့္ ပတ္သကျ္ပီး သိခ်င္တာရွိလို႔ သူ႔ကိုသြားေမးရင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပတတ္တယ္။ မသိရင္လည္း မသိဘူးလို႔ေျပာတယ္။ သိသလိုလိုႏွင့္ ေလွ်ာက္မေျပာတတ္ဘူး။ လိုအပ္တဲ့ က်မ္းစာအုပ္ေတြကို သူကိုယ္တိုင္ရွာေပးတတ္တယ္။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုအေပၚမွာ Open Mind ႏွင့္ သံုးသပ္ေ၀ဖန္ျပတတ္တယ္။ သူႏွင့္ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေဆြးေႏြးလိုက္ရရင္ စိတ္အဆာေျပသြားတတ္တာမ်ားတယ္။

သူ႔ ဗီဇ၀ါသနာက စက္ပစၥည္းေတြ၊ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြကို ျပဳျပင္ခ်င္တာ။ အတြက္အခ်က္ကို စိတ္၀င္စားတာ။ ေယာက်ာ္းေလးသဘာ၀ ေဘာလံုးပြဲ စိတ္၀င္စားတာပါ။ ဒါေတြကို ေက်ာ္ျပီး သူ႔ ႏွလံုးသားႏွင့္ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ကိန္းေနတဲ့ ပိဋကတ္စာေပေတြ၊ ရိုးသားၾကင္နာတတ္မႈေတြ၊ အေတြးအေခၚ ၾကီးျမင့္မႈေတြကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ သူ႔ကို မၾကည္ညိဳႏိုင္စရာမရွိပါဘူး။ တခါတေလ ကၽြန္ေတာ္က ဦးဇင္းကို ဘုန္းဘုန္း တရားေလး ဘာေလး အားမထုတ္ဘူးလား ဘုရားလို႔ ေမးမိရင္ သူျပန္ေျဖတာက ရွင္းပါတယ္။ ၀ါသနာ မပါဘူးတဲ့။ အဲဒီလို ဟန္ေဆာင္မႈကင္းတဲ့ ဦးဇင္းပါပဲ။

(၈)

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတုန္းက ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ အေတာ္ေလး နီးနီးစပ္စပ္ေနဖူးခဲ့ေတာ့ သူတို႔ေတြအေၾကာင္း ေကာင္းတာေတြေရာ၊ မေကာင္းတာေတြေရာ စံုေနေအာင္ ၾကားဖူး၊ ျမင္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ မာတုဂါမႏွင့္ ရႈပ္ၾကတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ ေဘာလံုးကန္ ျခင္းခတ္ ေဘာလံုးပြဲေလာင္းတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ အာဏာပိုင္ေတြႏွင့္ ေပါင္းျပီး စီးပြားေရးေသာင္းက်န္းေနတဲ့ဘုန္းၾကီးေတြ၊ ေက်ာင္းလုေနတဲ့ ဆရာေတာ္ေတြ၊ တရားရိပ္သာေထာင္ျပီး အေနေခ်ာင္ဖို႔ လုပ္ေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ ဓမၼကထိကလုပ္ျပီး ပိုက္ဆံစုခ်င္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ ႏိုင္ငံျခားထြက္ျပီး သာသနာျပဳအမည္ခံ အလွဴေငြထြက္ရွာခ်င္တဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ အခ်ီၾကီးမိရင္ လူထြက္ဖို႔ ေခ်ာင္းေနတဲ့ ဘုန္းၾကီးေတြ၊ တရားေခြဗီြဒီယိုရိုက္ရင္ ရုပ္ထြက္လွေအာင္ မိတ္ကပ္လိမ္းျပီးမွ ပလႅင္ေပၚတက္တဲ့ ဓမၼကထိကေတြ၊ တရားေဟာရင္ ေလေအးေလးႏွင့္ အင္မတန္ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ျပီး တကယ့္ပံုမွန္အခ်ိန္စကားေျပာတဲ့အခါ အေမ၊ ႏွမႏွင့္ႏိႈင္းျပီးဆဲတဲ့ စကားမ်ိဳး ေျပာတတ္တဲ့ ဓမၼကထိကေတြ၊ စသျဖင့္ အဲဒီလိုမ်ိဳး သံဃာေတြကို ျမင္ဖူး၊ ၾကံဳဖူးခဲ့သလို အျခားတဘက္မွာလည္း တကယ့္ကို ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိကို အားသြန္ၾကိဳးပမ္း ထမ္းရြက္ေနၾကတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ၀ိနည္းကို လူအျမင္ေကာင္းေအာင္မဟုတ္ပဲ တကယ္ကို ၾကိဳးစားထိန္းသိမ္းေနတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ အေျပာအဆိုအေနအထိုင္ၾကမ္းေပမယ့္ စိတ္ထားႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ လူေတြကို သိပ္ေရာေရာေႏွာေႏွာမလုပ္ပဲ ကိုယ့္တရားႏွင့္ကိုယ္ပဲေနေနတတ္တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ပရဟိတလုပ္ငန္းအတြက္ မိမိကိုယ္က်ိဳးေတြကို စြန္႔ျပီး စြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္ေနတဲ့သံဃာေတာ္ေတြ၊ သာသနာစည္ပင္ဖြ႔ံျဖိဳးဖို႔ ကမၻာႏွင့္ ရင္ေဘာင္တန္းႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကတဲ့ ျပည္တြင္းျပည္ပသာသနာျပဳသံဃာေတာ္ေတြ လည္း ၾကံဳစံုခဲ့ရပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူေတြမွာ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ Mind-Set က သံဃာဆိုရင္ တကယ့္ကို ကိုယ္ဣေျႏၵ၊ ႏႈတ္ဣေျႏၵေတြအားလံုး သိမ္းက်ံဳး ထိမ္းသိမ္းထားျပီး ၾကည္ညိဳဖြယ္အတိႏွင့္ ေနမွ သံဃာအစစ္ရယ္လို႔ သတ္မွတ္ခ်င္ေနတတ္တဲ့ စိတ္အခံက အေတာ္ေလး အားၾကီးၾကပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲလိုမ်ိဳး ကိုယ္ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးႏွင့္ သံဃာတစ္ပါးကို မဖူးေတြ႔ရဘူးဆိုရင္ စိတ္ထဲကေရာ၊ အျပင္ကေရာ အျပစ္တင္ဆို ခ်င္ၾကပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ သံဃာဆိုတာလည္း ကိုယ္ေတြလို ကိေလသာေတြ၊ ၀ါသနာဗီဇေတြ မပယ္ႏိုင္ေသးတဲ့ လူသာမန္ေတြပဲ ဆိုတာေလးကို ျဖည့္စဥ္းစားေပးလိုက္ဖို႔ပါ။ တနည္း အလြယ္ေျပာရရင္ လူကိုသာ သကၤန္းစည္းထားၾကတာပါ။ စိတ္ကို သကၤန္းစည္းထားႏိုင္ၾကေသးတာမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႔ေတြလည္း သိကၡာပုဒ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ေတာ့ ေစာင့္စည္းေနၾကတာပါပဲ။ ဒီၾကားထဲက သူ႔စရိုက္၀ါသနာ၊ အထံုဗီဇေတြေၾကာင့္ သိကၡာပုဒ္အခ်ိဳ ႔ မထိန္းႏိုင္တာေတြကေတာ့ ရွိကို ရွိေနမွာပါပဲ။ အဓိကက ဘုရားရွင္ အဓိက ပညတ္ထားတဲ့ ပါရာဇိကေလးပါး လံုေနသမွ်ေတာ့ သံဃာစာရင္း၀င္ေနအံုးမွာပါပဲ။

(၉)

သံဃာမွ ဒုႆီလ မရွိဘူး ဆိုတဲ့ စကားကို လူတိုင္းနီးပါး ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ တကယ္တမ္း သံဃာ့ဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳထားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ သံဃာဘက္က ဘယ္ေလာက္ပဲ အေျခအေနဆိုးရြားေနပါေစ။ ကိုယ့္ရဲ ႔ သဒၶါတရားက ပ်က္သြားစရာရွိမွာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ္ေတာ့ ကိုရင္ျဖစ္ေစ၊ ရဟန္းျဖစ္ေစ ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကို ရွိခိုးပူေဇာ္တယ္ဆိုတာ မ်က္စိႏွင့္ျမင္ေနရတဲ့ ရုပ္အဆင္းကို ပူေဇာ္ရွိခိုးေနတာမဟုတ္ပဲ ဒီျမင္ေနရတဲ့ သကၤန္း၀တ္ထားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ကေနတဆင့္ သံဃာ့ဂုဏ္ကို အာရံုညႊတ္ယူျပီး ရွိခိုးပူေဇာ္ၾကရမွာသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆို မ်က္စိႏွင့္ ကိုယ့္ေရွ ႔မွာ ျမင္ေနရတဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ဘာၾကီးပဲျဖစ္ေနပါေစ၊ ကိုယ္အာရံုျပဳထားတာက သံဃာ့ဂုဏ္ေတြျဖစ္ေနေလေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ ကုသိုလ္က တစ္ျပားသားမွ ေလွ်ာ့ပါးသြားစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။

ကၽြန္ေတာ္ စစခ်င္းမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳကို ျပန္သံုးသပ္ၾကည့္ရေအာင္ပါ။ အခုေခတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ မ်က္စိထဲ အျမင္မေတာ္ျဖစ္ေနတဲ့ သံဃာေတြ၊ သံဃာတုေတြ (ကိုယ့္ဖာသာယူဆတာ)၊ သကၤန္း၀တ္ေတြ ဆိုတာဟာ ေသာႏုတၱရ မုဆိုးေလာက္ေတာ့ အေျခအေနမဆိုးေသးတာ အမွန္ပါ။ အဟိတ္တိရစၦာန္ျဖစ္တဲ့ ဆင္ေတာင္မွ သကၤန္းကိုေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒါဟာ ၾကည္ညိဳေလးစားတန္ဖိုးထားရမယ့္အရာ၊ အရိုအေသျပဳအပ္တဲ့အရာ၊ ဒီသကၤန္းကို လႊမ္းျခံဳထားသူဟာ လူယုတ္မာျဖစ္ေနပါေစ အႏၱရာယ္မျပဳအပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္လို႔ သိေသးတယ္ဆိုရင္ လူသားလည္း ျဖစ္ေန၊ ဗုဒၶတရားအဆံုးအမေတြကိုလည္း လိုက္နာက်င့္သံုးေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဒီဆင္မင္းၾကီးေလာက္ေတာင္မွ အသိဉာဏ္မရွိသင့္ဘူးလားရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိေနပါတယ္ခင္ဗ်ား။

“ အဇၨ တေဂၢ ပါဏုေပတံ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ။ ”

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၇၊ ၃၊ ၂၀၁၂။ (စေနေန႔)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သမိုင္းေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ေပးပါ

မရမ္းကုန္းျမိဳ ႔နယ္၊ ကံဦးေဇတ၀န္ဆရာေတာ္ၾကီး ဘဒၵႏၱနႏၵသာမိဘိ၀ံသ
ေဟာၾကားေတာ္မူေသာ
"သမိုင္းေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္ေပးပါ တရားေတာ္"

အပိုင္း (၁)





အပိုင္း (၂)





အပိုင္း (၃)





အပိုင္း (၄)



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

၀ိေ၀က

၀ိေ၀က ဆိုတာ ဘာလဲ?

There are three types of detachment ( ၀ိေ၀က သံုးမ်ိဳး)

(1) Kāyaviveka (physical detachment), ( ကာယ၀ိေ၀က)

(2) Cittaviveka (mental detachment) and, ( စိတၱ၀ိေ၀က)

(3) Upadhiviveka (detachment from clinging to rebirth).(ဥပဓိ၀ိေ၀က)

(1) Kāyaviveka (physical detachment): ( ကာယ၀ိေ၀က)

The habit of dissociating oneself from companions, colleagues and society in general; the habit of moving about, eating, sleeping, etc.

(2) Cittaviveka (mental detachment): ( စိတၱ၀ိေ၀က)

As it is, however, not enough just to practice Kāyaviveka (physical detachment) in fulfilling the nine supramundane dhammas, it is necessary also to perform the preliminary duties that should be performed before kasiṇa meditation in order to attain the eight stages of jhana. These jhana attainments are the Cittaviveka (mental detachments) that cleanse the mind of those hindrances which are the defilements.

(3) Upadhiviveka (detachment from clinging to rebirth): (ဥပဓိ၀ိေ၀က)

Again, because it is not enough just to attain the eight jhānas for the fulfillment of the nine supramundane dhammas, the jhāna attainments form the basis for vipassāna bhāvanā meditation leading to the realization of the Noble Truths of Suffering and of the Origin of Suffering. These dhammas of formations (saṅkhāra) are to be perceived in the light of the three characteristics (anicca, dukkha, anatta) up until the attainment of Arahant Fruition. That Arahant Fruition-Nibbāna is called Upadhiviveka (detachment from clinging to rebirth).

This Nibbāna is free from sensual pleasures (kāmupadhi)( ကာမူပဓိ); free from defilements (kilesupadhi)(ကိေလသူပဓိ); free from the dhammas of accumulation of kamma (abhisaṅkhārupadhi) (အဘိသခၤါရူပဓိ) which would result in the round of rebirths and, free from the five aggregates (khandupadhi). The dhammas of Nibbāna is called Upadhiviveka (detachment from clinging to rebirth) because of the absence of these four upadhi (attachments). The bhikkhu who is contented and happy in these three stages of detachment (viveka) exhorts all those who arrive in his presence to appreciate these three states of detachment and to dwell in them. He then lets them leave and diligently continues in his practice of samatha-vipassanā bhāvanā.

ဝိေဝက သုံးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။

(က) ကာယဝိေဝက = တစ္ပါးထီးတည္း တစ္ကိုယ္ထီးတည္း ေနထိုင္ျခင္း၊

(ခ) စိတၱဝိေဝက = ေလာကီစ်ာန္သမာပတ္ (ေလာကုတၱရာစ်ာန္ သမာပတ္)ေတြကို ဝင္စားကာ နီဝရဏ ကိေလသာအညစ္အေၾကး အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔မွ ကင္းဆိတ္ေနတဲ့ စိတ္ျဖင့္ ေနထိုင္ျခင္း၊

(ဂ) ဥပဓိဝိေဝက = ဥပဓိ ေလးျဖာတို႔မွ ကင္းဆိတ္ရာ နိဗၺာန္ကို အာ႐ုံ ျပဳ၍ ေနထိုင္ျခင္း ..

ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ဝိေဝက သုံးပါး ျဖစ္တယ္။ ဒီ (၃)မ်ဳိးကို ထပ္ၿပီးေတာ့ ရွင္းလင္းၾကရေအာင္ ..။

ကာယဝိေဝက ---- ဒီသာသနာေတာ္မွာ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးဟာ .. ေတာေက်ာင္း, ေတာင္ေက်ာင္း, သစ္ပင္ရင္းေက်ာင္း, ေခ်ာက္ကမ္းပါး, လိုဏ္ဂူ, သုသာန္, ေတာအုပ္, လြင္တီးေခါင္, ေကာက္႐ုိးပုံ စတဲ့ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ေက်ာင္းအိပ္ရာေနရာေတြကို မွီဝဲကာ တစ္ကိုယ္ေရ တစ္ကာယ ေနထိုင္ေလ့ ရွိတယ္၊ အပါင္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနထိုင္ေလ့ရွိတယ္။ တစ္ပါးတည္း သြားတယ္၊ တစ္ပါးတည္း ရပ္တယ္၊ တစ္ပါးတည္း ထိုင္တယ္၊ တစ္ပါးတည္း အိပ္တယ္၊ တစ္ပါးတည္း ဆြမ္းခံသြားတယ္၊ တစ္ပါးတည္း ဆြမ္းခံရြာမွ ျပန္လာတယ္၊ တစ္ပါးတည္း ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ ေနထိုင္ တယ္၊ ကမၼ႒ာန္း အာ႐ုံေပၚမွာ စိတ္ဓာတ္ကို ေဆာက္တည္ထားကာ တစ္ပါးထီးတည္း စႀကႍႂကြေလ့ရွိတယ္၊ တစ္ပါးထီးတည္း ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ လွည့္လည္သြားလာေလ့ရွိတယ္၊ တစ္ပါးထီးတည္း သီတင္းသုံးေလ့ရွိတယ္၊ တစ္ပါးထီးတည္း ဣရိယာပုထ္ကို မွ်တေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ကာ တရား ဘာဝနာကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ေလ့ရွိတယ္၊ ဒီလို တစ္ပါးထီးတည္း ေနထိုင္ တာမ်ဳိးကိုေတာ့ ကာယဝိေဝက (= တစ္ကိုယ္ေရ တစ္ကာယ ကင္းကင္း ရွင္းရွင္း ေနထိုင္ျခင္း)လို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

သြားလည္း တစ္တြဲတြဲ, ရပ္လည္း တစ္တြဲတြဲ, ထုိင္လည္း တစ္တြဲတြဲ, အိပ္လည္း တစ္တြဲတြဲ, စားလည္း တစ္တြဲတြဲ စသည္ျဖင့္ တစ္တြဲတြဲလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္မ်ဳိးကို ဘုရားရွင္ဟာ ႏွစ္ၿခိဳက္ေတာ္မမူပါဘူး။ တစ္ပါးထီးတည္း တစ္ကိုယ္ထီးတည္း အေပါင္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ကင္းကင္းရွင္းရွင္း ေနထိုင္တဲ့ လုပ္ငန္းမ်ဳိးကိုသာ ဘုရားရွင္ဟာ ႏွစ္ၿခိဳက္ေတာ္မူပါတယ္။

စိတၱဝိေဝက ----

ေနာက္တစ္ခု .. စိတၱဝိေဝကအေၾကာင္းကို ေျပာၾက ရေအာင္ ..။

အာ႐ုံ ငါးပါး ကာမဂုဏ္တရားတို႔အေပၚမွာ လိုလားတပ္မက္မႈ ကာမစၧႏၵ နီဝရဏ၊ သက္ရွိသက္မဲ့ ကာမဝတၳဳအစုစုတို႔အေပၚ၌ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုမႈ သို႔မဟုတ္ သူတစ္ပါးတို႔ ဂုဏ္သိကၡာက်ေအာင္ ဖ်က္ဆီးလိုမႈ ဗ်ာပါဒနီဝရဏ၊ ဘာဝနာလုပ္ငန္းခြင္မွ စိတ္ဓာတ္ တြန္႔ဆုတ္ေနမႈ ပ်င္းရိမႈ ထိနမိဒၶနီဝရဏ၊ ဘာဝနာလုပ္ငန္းခြင္အာ႐ုံမွ ျပင္ပအာ႐ုံအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြမွာ စိတ္ဓာတ္ ပ်ံ႕လြင့္ ေျပးသြားေနမႈ + ျပဳၿပီးဒုစ႐ုိက္အမ်ဳိးမ်ဳိး မျပဳမိလိုက္တဲ့ သုစ႐ုိက္အမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔ အေပၚမွာ ေနာင္တတစ္ဖန္ ပူပန္ေနမႈဆိုတဲ့ ဥဒၶစၥ+ကုကၠဳစၥနီဝရဏ၊ ရတနာ သုံးတန္ ကံ-ကံရဲ႕အက်ဳိးတရား စသည္တို႔အေပၚမွာ ဟုတ္ေလသလား မဟုတ္ေလသလား, ယခုလိုေခတ္မွာ စ်ာန္သမာပတ္ေတြ ရမွရႏိုင္ပါ့မလား မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ေတြကို ရမွရႏိုင္ပါ့မလား စသည္ျဖင့္ သို႔ေလာသို႔ေလာ ေတြးေတာယုံမွားမႈ ဝိစိကိစၧာနီဝရဏ --- ဒီနီဝရဏ ငါးပါးကေတာ့ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္ တရားေတြကို မရေအာင္ တားျမစ္ေႏွာင့္ယွက္ ပိတ္ဆို႔ထားတတ္တဲ့ ကိေလသာ အပိတ္အဖုံးေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။

မိမိတို႔ရဲ႕ စိတ္အစဥ္မွာ ဒီနီဝရဏကိေလသာ အညစ္အေၾကးေတြမွ ကင္းဆိတ္သြားေအာင္ ကင္းဆိတ္ရာ ကင္းဆိတ္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ပထမစ်ာန္ သမာပတ္ကို ဝင္စားလ်က္ ေနထိုင္ျခင္းကို စိတၱဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုတယ္။ ဝိတက္ ဝိစာရတို႔မွ ကင္းဆိတ္ရာျဖစ္တဲ့ ဒုတိယစ်ာန္သမာပတ္ကို, ပီတိမွ ကင္းဆိတ္ရာျဖစ္တဲ့ တတိယစ်ာန္သမာပတ္ကို, သုခဒုကၡမွ ကင္းဆိတ္ရာ ျဖစ္တဲ့ စတုတၳစ်ာန္သမာပတ္ကို ဝင္စားလ်က္ ေနထိုင္ျခင္းကိုလည္း စိတၱ ဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ အာကာသာနၪၥာယတနစ်ာန္ကို ဝင္စားလ်က္ ေနထိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ႐ူပသညာ နာနတၱသညာ ပဋိဃသညာေတြမွ ကင္းဆိတ္ ေနတယ္။ ႐ူပသညာဆိုတာကေတာ့ ပထဝီကသိုဏ္းမွသည္ အာေလာက ကသိုဏ္းသို႔တိုင္ေအာင္ ကိုးမ်ဳိးေသာ ကသိုဏ္း႐ုပ္ေတြကို အာ႐ုံယူၿပီး ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ႐ူပါဝစရစ်ာန္ေတြနဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ သညာကို ႐ူပသညာလုိ႔ ေခၚဆိုတယ္။ ႐ူပါ႐ုံ သဒၵါ႐ုံ ဂႏၶာ႐ုံ ရသာ႐ုံ ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံတို႔ကို အာ႐ုံျပဳကာ ျဖစ္ေပၚလာၾကတဲ့, သက္ဆိုင္ရာဝတၳဳႏွင့္ သက္ဆိုင္ရာအာ႐ုံတို႔ ထိခိုက္ျခင္း ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဥပမာ --- စကၡဳဝတၳဳႏွင့္ ႐ူပါ႐ုံ, ေသာတဝတၳဳႏွင့္ သဒၵါ႐ုံ, ဃာနဝတၳဳႏွင့္ ဂႏၶာ႐ုံ, ဇိဝွါဝတၳဳႏွင့္ ရသာ႐ုံ, ကာယဝတၳဳႏွင့္ ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ တို႔ ထိခိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စကၡဳဒြါရဝီထိ ေသာတဒြါရဝီထိ ဃာနဒြါရဝီထိ ဇိဝွါဒြါရဝီထိ ကာယဒြါရဝီထိေတြရဲ႕အတြင္းမွာ တည္ရွိေနၾကတဲ့ ကာမာဝစရစိတ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ အဆင္း ႐ူပါ႐ုံကို မွတ္သားတဲ့ ႐ူပသညာ, အသံ သဒၵါ႐ုံကို မွတ္သားတဲ့ သဒၵသညာ, အနံ႔ ဂႏၶာ႐ုံကို မွတ္သားတဲ့ ဂႏၶသညာ, အရသာ ရသာ႐ုံကို မွတ္သားတဲ့ ရသသညာ, အေတြ႕ ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ ကို မွတ္သားတဲ့ ေဖာ႒ဗၺသညာ -- ဒီသညာအမ်ဳိးမ်ဳိးကိုေတာ့ ဝတၳဳႏွင့္ အာ႐ုံတို႔ ထိခိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာၾကတဲ့ သညာေတြ ျဖစ္ေနၾကတဲ့အတြက္ ပဋိဃသညာလို႔ ေခၚဆိုတယ္။ မေနာဓာတ္ မေနာဝိညာဏဓာတ္လို႔ ေခၚဆို တဲ့ ကာမာဝစရကုသိုလ္ အကုသိုလ္ ဝိပါက္ ကိရိယာစိတ္ေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီစိတ္ေတြဟာ ႐ူပါ႐ုံ သဒၵါ႐ုံ ဂႏၶာ႐ုံ ရသာ႐ုံ ေဖာ႒ဗၺာ႐ုံ ဓမၼာ႐ုံလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ အာ႐ုံအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြကို အာ႐ုံျပဳၾကတဲ့အတြက္ ယင္းစိတ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတဲ့ သညာကို အာ႐ုံအမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိေနတဲ့ နာနတၱသညာလို႔ ေခၚဆိုတယ္၊ အာ႐ုံ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေနတဲ့ ထူးေထြကြဲျပားတဲ့ သညာလို႔ ဆိုလိုတယ္။

အာကာသာနၪၥာယတနစ်ာန္ကို ဝင္စားေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ယင္း အာကာသာနၪၥာယတနစ်ာန္စိတ္က ပထဝီကသိုဏ္း႐ုပ္စတဲ့ ကသိုဏ္း႐ုပ္ကို ႏွလုံးမသြင္းေတာ့ဘဲ ကသိုဏ္း႐ုပ္ကို ခြာၿပီးမွ ရရွိလာတဲ့ အနႏၲအာကာသလို႔ ေခၚဆိုအပ္တဲ့ အဆုံးအပိုင္းအျခား မရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ပညတ္ကိုသာ အာ႐ုံ ျပဳေနတဲ့အတြက္ ႐ူပါဝစရစ်ာန္ေတြႏွင့္ ႐ူပါဝစရစ်ာန္ေတြရဲ႕ အာ႐ုံမွလည္း ဆိတ္သုဥ္းေနတယ္၊ ႐ူပသညာ ပဋိဃသညာ နာနတၱသညာတို႔မွလည္း ဆိတ္သုဥ္းေနတယ္။ ဒီလို ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အာကာသာနၪၥာ ယတနစ်ာန္စိတ္ကိုလည္း စိတၱဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုတယ္။ အလားတူပဲ ဝိညာဏၪၥာယတနစ်ာန္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ အာကာသာ နၪၥာယတနစ်ာန္မွ ဆိတ္သုဥ္းေနတယ္၊ အာကိၪၥညာယတနစ်ာန္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေနတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ဝိညာဏၪၥာယတနစ်ာန္မွ ဆိတ္သုဥ္း ေနတယ္၊ ေနဝသညာနာသညာယတနစ်ာန္သို႔ ဆိုက္ေရာက္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ အာကိၪၥညာယတနစ်ာန္မွ ဆိတ္သုဥ္းေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ ဝိညာဏၪၥာယတနစ်ာန္ အာကိၪၥညာယတနစ်ာန္ ေနဝသညာနာသညာ ယတနစ်ာန္ေတြကို ဝင္စားလ်က္ ေနထိုင္ျခင္းကိုလည္း စိတၱဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုတယ္။ဒီလို စိတၱဝိေဝကနယ္ပယ္မွာ သီတင္းသုံးေနထိုင္ေနျခင္းကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရား ႏွစ္ၿခိဳက္ေတာ္မူပါတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ျဖဳန္းၿပီးေတာ့ အက်ဳိး မရွိတဲ့ စ်ာန္မဂ္ဖိုလ္နဲ႔ မဆက္စပ္တဲ့ စကားအမ်ဳိးမ်ဳိးေတြကို ေျပာဆိုကာ ေနထိုင္ေနျခင္းမ်ဳိးကိုေတာ့ ဘုရားရွင္သည္ အျမဲ ရြံရွာစက္ဆုပ္ေတာ္မူ ပါတယ္။

မဟာနိေဒၵသပါဠိေတာ္ႏွင့္ မဟာနိေဒၵသအ႒ကထာတို႔မွာေတာ့ခုေျပာခဲ့တဲ့ စ်ာန္သမာပတ္ ရွစ္ပါးတြင္သာမက ေလာကုတၱရာစိတ္ေတြ ကိုလည္း မိမိတို႔ ပယ္ရွားရမည့္ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ကိေလသာတို႔မွ ကင္းဆိတ္ ေနၾကတဲ့အတြက္ စိတၱဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုေၾကာင္း ရွင္းလင္းတင္ျပထားေတာ္ မူပါတယ္။

ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ ----

ခႏၶာ (၅)ပါး ႐ုပ္နာမ္တရားတို႔အေပၚ၌ ငါ သူတစ္ပါး ေယာက္်ား မိန္းမ ပုဂၢိဳလ္ သတၱဝါ လူ နတ္ ျဗဟၼာ စသည္ျဖင့္ စြဲလမ္းယုံၾကည္မႈ (= အယူမွားမႈ), အသက္ေကာင္ လိပ္ျပာေကာင္ ဝိညာဏ္ ေကာင္ အတၱေကာင္လို႔ စြဲလမ္းယုံၾကည္မႈ (= အယူမွားမႈ) ..ဆိုတဲ့ သကၠာယ ဒိ႒ိသံေယာဇဥ္ (= ဒိ႒ာႏုသယ)၊ ရတနာသုံးတန္ ကံ-ကံရဲ႕ အက်ဳိးတရား စသည္တို႔အေပၚ၌ ဟုတ္ေလသလား မဟုတ္ေလသလား, ယခုလိုေခတ္မွာ စ်ာန္သမာပတ္ေတြ ရမွရႏိုင္ပါ့မလား, မဂ္ဉာဏ္ဖိုလ္ဉာဏ္ေတြကို ရမွရႏိုင္ပါ့ မလား စသည္ျဖင့္ သို႔ေလာသို႔ေလာ ေတြးေတာယုံမွားမႈ (= ဝိစိကိစၧာ သံေယာဇဥ္ = ဝိစိကိစၧာႏုသယ)၊ ''ႏြားအက်င့္ ေခြးအက်င့္ စသည္တို႔ျဖင့္ ကိေလသာတို႔မွ စင္ၾကယ္ႏိုင္တယ္ သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲဒုကၡမွ လြတ္ေျမာက္ ႏိုင္တယ္''လိ႔ု ဒီလို အမွားမွား အယြင္းယြင္း သုံးသပ္တတ္တဲ့ သီလဗၺတပရာ မာသသံေယာဇဥ္ - ဆိုတဲ့ ကိေလသာေတြကိုလည္းေကာင္း, ယင္းကိေလသာ တို႔ႏွင့္ တူေသာတည္ရာအာ႐ုံ ရွိေနၾကတဲ့ (တေဒက႒) ယင္းကိေလသာတို႔ ေနာက္သို႔ အစဥ္တစိုက္ လိုက္ပါေနၾကတဲ့ (တဒႏုဝတၱက) ကိေလသာ အေပါင္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ယင္းကိေလသာေတြနဲ႔ စိတၱကၡဏတစ္ခုအတြင္းမွာ အတူယွဥ္တြဲျဖစ္ေနၾကတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာေတြကိုလည္းေကာင္း-ဒီအကုသိုလ္ တရားအားလုံးကို အဇၩတၱသခၤါရတရားလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရား အားလုံးကို ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္က အႂကြင္းမဲ့ ပယ္ရွားထားၿပီး ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေသာတာပတၱိမဂ္ဉာဏ္ဟာ အဇၩတၱ သခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးမွ ကင္းဆိတ္ေနတယ္။ အလားတူပဲ ေသာတာပတၱိဖလသမာပတ္ကို ဝင္စားေနတဲ့ ေသာတာပန္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းရဲ႕ သႏၲာန္မွာလည္း အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိပါတယ္။

သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္ ----

႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ကာမရာဂသံေယာဇဥ္ (= ကာမရာဂါႏုသယ)ႏွင့္ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ပဋိဃသံေယာဇဥ္ (= ပဋိဃာ ႏုသယ) - ဆိုတဲ့ ကိေလသာေတြကိုလည္းေကာင္း, ယင္းကိေလသာတို႔ႏွင့္ တူေသာတည္ရာအာ႐ုံ ရွိေနၾကတဲ့ (တေဒက႒) ယင္းကိေလသာေတြရဲ႕ ေနာက္ကို အစဥ္တစိုက္ လိုက္ပါေနၾကတဲ့ (တဒႏုဝတၱက) ကိေလသာ အေပါင္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ယင္းကိေလသာေတြနဲ႔ စိတၱကၡဏတစ္ခုအတြင္းမွာ အတူယွဥ္တြဲျဖစ္ေနၾကတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာေတြကိုလည္းေကာင္း- ဒီအကုသိုလ္ တရားအားလုံးကို အဇၩတၱသခၤါရတရားလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရား အားလုံးကို သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္က ပယ္ရွားထားၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ သကဒါဂါမိမဂ္ဉာဏ္ဟာ အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရား အားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္ေနတယ္။ အလားတူပဲ သကဒါဂါမိဖလသမာပတ္ကို ဝင္စားေနတဲ့ သကဒါဂါမ္အရိယာသူေတာ္ေကာင္းရဲ႕ သႏၲာန္မွာလည္း အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ႐ုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရား အားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိပါတယ္။

အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ ----

သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ေနတဲ့ ကာမရာဂသံေယာဇဥ္ (=ကာမရာဂါႏုသယ)ႏွင့္ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ေနတဲ့ ပဋိဃသံေယာဇဥ္ (= ပဋိဃာ ႏုသယ) - ဆိုတဲ့ ကိေလသာေတြကိုလည္းေကာင္း, ယင္းကိေလသာတို႔ႏွင့္ တူေသာတည္ရာအာ႐ုံ ရွိေနၾကတဲ့ (တေဒက႒) ယင္းကိေလသာေတြရဲ႕ ေနာက္ကို အစဥ္တစိုက္ လိုက္ပါေနၾကတဲ့ (တဒႏုဝတၱက) ကိေလသာ အေပါင္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ယင္းကိေလသာေတြနဲ႔ စိတၱကၡဏတစ္ခုအတြင္းမွာ အတူယွဥ္တြဲျဖစ္ေနၾကတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာေတြကိုလည္းေကာင္း- ဒီအကုသိုလ္ တရားအားလုံးကို အဇၩတၱသခၤါရတရားလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့တဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးကို အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္က အႂကြင္းအက်န္မရွိ ကုန္စင္ေအာင္ ပယ္ရွားထားၿပီးျဖစ္တဲ့ အတြက္ အနာဂါမိမဂ္ဉာဏ္ဟာ အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့တဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္ေနတယ္။ အလားတူပဲ အနာဂါမိဖလသမာပတ္ကို ဝင္စားေနတဲ့ အနာဂါမ္အရိယာသူေတာ္ေကာင္း ရဲ႕ သႏၲာန္မွာလည္း အဇၩတၱသခၤါရလို႔ေခၚဆိုတဲ့ သိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့တဲ့ ယင္း အကုသိုလ္တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိပါတယ္။

အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ ----

႐ူပဘဝအေပၚမွာ တြယ္တာမက္ေမာေနတဲ့ ႐ူပရာဂသံေယာဇဥ္ႏွင့္ အ႐ူပဘဝအေပၚမွာ တြယ္တာမက္ေမာေနတဲ့ အ႐ူပ ရာဂသံေယာဇဥ္ဆိုတဲ့ ဘဝရာဂါႏုသယ, စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြ ေထာင္လႊားျခင္း မာနသံေယာဇဥ္ (= မာနာႏုသယ), စိတ္ဓာတ္ပ်ံ႕လြင့္မႈ ဥဒၶစၥသံေယာဇဥ္, သစၥာေလးပါး အမွန္တရားေတြကို မသိမႈ ေျပာင္းျပန္လွန္ကာ ေယာက္်ား မိန္းမ စသည္ျဖင့္ အမွားေတြကို သိေနမႈ အဝိဇၨာသံေယာဇဥ္ (= အဝိဇၨာ ႏုသယ) - ဆိုတဲ့ ကိေလသာေတြကိုလည္းေကာင္း, ယင္းကိေလသာတို႔ႏွင့္ တူေသာတည္ရာအာ႐ုံ ရွိေနၾကတဲ့ (တေဒက႒) ယင္းကိေလသာေတြရဲ႕ ေနာက္ကို အစဥ္တစိုက္ လိုက္ပါေနၾကတဲ့ (တဒႏုဝတၱက) ကိေလသာ အေပါင္းအေဖာ္ေတြႏွင့္ ယင္းကိေလသာေတြနဲ႔ စိတၱကၡဏတစ္ခုအတြင္းမွာ အတူယွဥ္တြဲျဖစ္ေနၾကတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာေတြကိုလည္းေကာင္း- ဒီအကုသိုလ္ တရားအားလုံးကို အဇၩတၱသခၤါရတရားလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးကို အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္က အႂကြင္း အက်န္မရွိ ကုန္စင္ေအာင္ ပယ္ရွားထားၿပီးျဖစ္တဲ့အတြက္ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ ဟာ အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္ေနတယ္။ အလားတူပဲ အရဟတၱဖလသမာပတ္ကို ဝင္စားေတာ္မူ ေနတဲ့ ရဟႏၲာအရိယာသူေတာ္ေကာင္းရဲ႕ သႏၲာန္မွာလည္း အဇၩတၱသခၤါရလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ ယင္းအကုသိုလ္တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိပါတယ္။

ဒါတြင္မကေသးဘူး၊ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္က အႂကြင္းအက်န္မရွိ ကုန္စင္ ေအာင္ ပယ္ရွားလိုက္ၿပီးျဖစ္တဲ့ အကုသိုလ္တရား (= အကုသိုလ္ခႏၶာ) အားလုံးကို အဇၩတၱသခၤါရတရားလို႔ ေခၚဆိုထားတဲ့အတြက္ ယင္းအဇၩတၱ သခၤါရ (= အကုသိုလ္ခႏၶာ)မွ ေထာက္ဆကာ ႂကြင္းက်န္ေနၾကတဲ့ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼ သခၤါရတရားအားလုံးတို႔ကို (အဇၩတၱသႏၲာန္မွာ တည္ရွိေနၾကတဲ့ သခၤါရတရား ေတြပဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ၾကပါေစ, ဗဟိဒၶသႏၲာန္မွာ တည္ရွိေနၾကတဲ့ သခၤါရတရား ေတြပဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ၾကပါေစ အားလုံးကိုပဲ) 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' (= ဗဟိဒၶသခၤါရ တရားေတြ)လို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ဟာ ယင္းအဇၩတၱသခၤါရ အမည္ရတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာႏွင့္ 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' အမည္ရတဲ့ ဗဟိဒၶသခၤါရ တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိေနပါတယ္။ အလားတူပဲ အရဟတၱ ဖလသမာပတ္ကို ဝင္စားေတာ္မူေနတဲ့ ရဟႏၲာအရွင္ျမတ္ရဲ႕ သႏၲာန္မွာလည္း ယင္းအဇၩတၱသခၤါရအမည္ရတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာႏွင့္ 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' အမည္ ရတဲ့ ဗဟိဒၶသခၤါရတရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိေနပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ပဋိသမ႓ိဒါမဂၢပါဠိေတာ္ႏွင့္ ဝိသုဒၶိမဂၢအ႒ကထာတို႔မွာေတာ့ အရိယမဂ္ဉာဏ္ (၄)ပါးလုံးတို႔မွာပဲ ---- မိမိတို႔ဆိုင္ရာ အရိယမဂ္တရား အသီးအသီးက ပယ္ရွားထားၿပီးျဖစ္တဲ့ အဇၩတၱသခၤါရအမည္ရတဲ့ အကုသိုလ္ ခႏၶာအားလုံးႏွင့္ 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' အမည္ရတဲ့ ဗဟိဒၶသခၤါရတရားအားလုံး တို႔မွ ကင္းဆိတ္ေနေၾကာင္းကို ေဟာၾကားထားေတာ္မူခဲ့ပါတယ္၊ ဖြင့္ဆိုထား ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အလားတူပဲ ေလးမ်ဳိးေသာ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ ဖလသမာပတ္ အသီးအသီးကို ဝင္စားေတာ္မူေနၾကတဲ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အရိယာသူေတာ္ ေကာင္းေတြရဲ႕ သႏၲာန္မွာလည္း ဖလသမာပတ္အသီးအသီးအခိုက္မွာ မိမိတို႔ ဆိုင္ရာ အရိယမဂ္တရားအသီးအသီးက ပယ္ရွားထားၿပီးျဖစ္တဲ့ အဇၩတၱသခၤါရ အမည္ရတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာအသီးအသီးႏွင့္ 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' အမည္ရတဲ့ ဗဟိဒၶသခၤါရတရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိေနပါတယ္။

အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ဒီလုိပါ။ အရိယမဂ္ဉာဏ္အားလုံးတို႔ႏွင့္ အရိယဖိုလ္ဉာဏ္အားလုံးတို႔ဟာ သဗၺသခၤါရသမထအမည္ရတဲ့ သခၤါရတရား အားလုံးတို႔မွ ၿငိမ္းေအးရာျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ အသခၤတဓာတ္ အၿငိမ္းဓာတ္ နိဗၺာန္ တရားေတာ္ျမတ္ကို, သဗၺဴပဓိနိႆဂၢအမည္ရတဲ့ ဥပဓိေလးျဖာတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ ရာျဖစ္တဲ့ ဥပဓိေလးျဖာတို႔မွ ကင္းဆိတ္ရာျဖစ္တဲ့ အသခၤတဓာတ္ အၿငိမ္း ဓာတ္ နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ကို အသီးအသီး အာ႐ုံျပဳကာ ျဖစ္ေပၚေနၾကတဲ့ ေလာကုတၱရာတရားထူး တရားျမတ္ေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ႕ အာ႐ုံ ျဖစ္တဲ့ အၿငိမ္းဓာတ္ နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာလည္း သခၤါရတရား အားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိေနပါတယ္၊ မိမိတို႔ဆိုင္ရာ အရိယမဂ္ဉာဏ္ အသီးအသီး ျဖစ္ခိုက္မွာလည္း ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အရိယမဂ္ စိတ္ေစတသိက္ ေတြသာ ျဖစ္ခြင့္ရွိၾကတဲ့အတြက္ အျခားသခၤါရတရားေတြလည္း ျဖစ္ခြင့္မရွိ ၾကတဲ့အတြက္ ေျပာခဲ့ၿပီးတဲ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အဇၩတၱသခၤါရ အမည္ရတဲ့ အကုသိုလ္ ခႏၶာအသီးအသီးႏွင့္ 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' အမည္ရတဲ့ ဗဟိဒၶသခၤါရ တရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိေနပါတယ္။ အလားတူပဲ အရိယ ဖိုလ္ဉာဏ္အသီးအသီး ျဖစ္ခိုက္မွာလည္း ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အရိယဖိုလ္ စိတ္ ေစတသိက္ေတြသာ ထင္ရွားျဖစ္ေနၾကတဲ့အတြက္ အျခားသခၤါရတရားေတြ လည္း ျဖစ္ခြင့္မရွိၾကတဲ့အတြက္ ေျပာခဲ့ၿပီးတဲ့ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အဇၩတၱ သခၤါရ အမည္ရတဲ့ အကုသိုလ္ခႏၶာအသီးအသီးႏွင့္ 'ဗဟိဒၶ သဗၺနိမိတၱ' အမည္ရတဲ့ ဗဟိဒၶသခၤါရတရားအားလုံးတို႔မွ ကင္းဆိတ္လ်က္ပဲ ရွိေနပါတယ္။

ဒီေလာကုတၱရာစိတ္ေတြကေတာ့ အေကာင္းဆုံးေသာ အျမတ္ဆုံးေသာ ဘုရားရွင္ အႏွစ္ၿခိဳက္ဆုံး ျဖစ္ေတာ္မူတဲ့ စိတၱဝိေဝကတရားေတြ ျဖစ္ၾက ပါတယ္။

ယခုလို အဆင့္အတန္း ျမင့္မားလွတဲ့ စိတၱဝိေဝကႏွင့္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ တရားစကားေတြကို ေဆြးေႏြးေနတာ တိုင္ပင္ေနတာ ေျပာၾကားေနတာ ေတြကိုလည္း ဘုရားရွင္က ႏွစ္ၿခိဳက္ေတာ္မူပါတယ္၊ ၾကားလည္း ၾကားလိုတဲ့ သေဘာ ရွိေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္ဘက္ကေတာ့ မိမိတည္ေထာင္ထားေတာ္မူတဲ့ သာသနာေတာ္ ကို မွီတင္းေနထိုင္ၾကတဲ့ တပည့္သာဝကေတြဟာ ယခုလို အဆင့္အတန္း ျမင့္မားလွတဲ့ စိတၱဝိေဝက နယ္ပယ္မွာ ေနထိုင္သီတင္းသုံးေနတာကို ႏွစ္ၿခိဳက္ ေတာ္မူပါတယ္၊ ျမင္လည္း ျမင္ေတာ္မူလိုပါတယ္၊ ေနထိုင္သီတင္းသုံးႏိုင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္လည္း ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ထပ္ကာ ထပ္ကာ တိုက္တြန္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

‎''ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ...ဤသည္တို႔ကေတာ့သစ္ပင္ရင္းေက်ာင္းေတြ ျဖစ္ၾကတယ္၊ ဤသည္တို႔ကေတာ့ .. ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ေတာေက်ာင္း ေတာင္ေက်ာင္းေတြ ျဖစ္ၾကတယ္၊ ခ်စ္သားရဟန္းတို႔ ... ဒီလို သစ္ပင္ရင္းေက်ာင္း ေတြမွာ ေနထိုင္ၿပီးေတာ့ ဒီလိုဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ ေတာေက်ာင္း ေတာင္ေက်ာင္းေတြ မွာ ေနထိုင္ၿပီးေတာ့ ေလာကီစ်ာန္ ေလာကုတၱရာစ်ာန္ေတြကို ဝင္စားကာ သင္ခ်စ္သားတို႔ရဲ႕သႏၲာန္မွာ တည္ရွိေနၾကတဲ့ ကိေလသာေတာခ်ဳံပုတ္ေတြကို ေလာင္ကြၽမ္းသြားေအာင္ ႐ႈိ႕ၿမိႇဳက္ၾကစမ္းပါ၊ သမထ ဝိပႆနာဘာဝနာ ကုသိုလ္တရားတို႔၌ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မေနထိုင္ၾကပါကုန္လင့္၊ ေနာင္ေသာအခါ ေသခါနီးကာလက်မွ မေကာင္းတဲ့ အာ႐ုံနိမိတ္ေတြ ထင္လာ တဲ့အတြက္ ''ငါေတာ့ မွားခဲ့ေလၿပီေပါ့''လို႔ စိတ္ႏွလုံး မသာမယာ မျဖစ္ၾကပါ ကုန္လင့္ ..။

ဒီအဆုံးအမကေတာ့ သင္ခ်စ္သားတို႔အတြက္ ငါဘုရားရွင္ တို႔က ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ထပ္ကာထပ္ကာ ဆိုဆုံးမေနတဲ့ အဆုံးအမ (= အႏု သာသနီ) တရားစကားေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။''

ဒီလို ဘုရားရွင္က ထပ္ကာထပ္ကာ တိုက္တြန္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခု --- ဥပဓိဝိေဝကအေၾကာင္းကို ေျပာၾကရေအာင္ ..။

ဥပဓိ ေလးျဖာတို႔မွ ကင္းဆိတ္ေနတဲ့ နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ကို ဥပဓိ ဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။ ဥပဓိ ေလးျဖာဆိုတာကေတာ့ ကာမူပဓိ၊ ခႏၶဴပဓိ၊ ကိေလသူပဓိ၊ အဘိသခၤါ႐ူပဓိတို႔ ျဖစ္ၾကတယ္။

ကာမူပဓိ

အဆင္း အသံ အနံ႔ အရသာ အေတြ႕အထိလို႔ ေခၚဆိုတဲ့ အာ႐ုံငါးပါး ကာမဂုဏ္တရားေတြကို ---- ယင္းအာ႐ုံအသီးအသီးတို႔အေပၚ၌ တြယ္တာ မက္ေမာမႈ သာယာႏွစ္သက္မႈ ကာမတဏွာလွ်င္ အေၾကာင္းရင္းခံ ရွိေနတဲ့ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ခံစားမႈ ေသာမနႆ (= သုခေဝဒနာ)ရဲ႕ တည္ရာျဖစ္လို႔ ကာမူပဓိလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

ခႏၶဴပဓိ

ခႏၶာငါးပါး ႐ုပ္နာမ္တရားေတြကို ---- ယင္းခႏၶာလွ်င္ အေၾကာင္းရင္းခံ ရွိေနတဲ့ ပဋိသေႏၶတည္ေနရျခင္း ဇာတိဒုကၡ, အိုရျခင္း ဇရာဒုကၡ, ဖ်ားနာရျခင္း ဗ်ာဓိဒုကၡ, ေသေက်ပ်က္စီးရျခင္း မရဏဒုကၡ, အိုနာေသေရး ဒုကၡေဘးမွ ကင္းေဝးရန္ အလိုရွိပါေသာ္လည္း ေတာင့္တပါေသာ္လည္း အလိုရွိတိုင္း ေတာင့္တတိုင္း မရႏိုင္တဲ့အတြက္ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္းဒုကၡ, ခ်စ္ႏွစ္သက္အပ္တဲ့ သတၱဝါ သခၤါရေတြႏွင့္ ေကြကြင္းခြဲခြာရလို႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္း ဒုကၡ, မခ်စ္မႏွစ္သက္အပ္တဲ့ သတၱဝါ သခၤါရေတြႏွင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံ ေနရလို႔ ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲရျခင္းဒုကၡ, သက္ရွိ သက္မဲ့ ကာမဝတၳဳ အစုစုေတြ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးမႈကို အေၾကာင္းျပဳကာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ စိုးရိမ္ ရျခင္း ေသာက, ငိုေႂကြးျမည္တမ္းရျခင္း ပရိေဒဝ, ကိုယ္ဆင္းရဲရျခင္း ဒုကၡ, စိတ္ဆင္းရဲရျခင္း ေဒါမနႆ, ျပင္းစြာပူပန္ရျခင္း ဥပါယာသဆိုတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ရာဂမီး ေဒါသမီး ေမာဟမီး စတဲ့ ကိေလသာ အပူမီးေတြရဲ႕ ေလာင္ၿမိဳက္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡ --- ဒီဆင္းရဲဒုကၡအဝဝတို႔ရဲ႕ တည္ရာျဖစ္လို႔ ခႏၶဴပဓိလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

ကိေလသူပဓိ

ရာဂ, ေဒါသ, ေမာဟ, မာန္မာန စတဲ့ ကိေလသာေတြကိုလည္း ---- အပါယ္သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲသို႔ ေရာက္ျခင္း ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းစစ္ ဧကန္ ျဖစ္ေနၾကတဲ့အတြက္ အပါယ္သံသရာဝဋ္ဆင္းရဲဒုကၡအဝဝတို႔ရဲ႕ တည္ရာျဖစ္ လို႔ ကိေလသူပဓိလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

အဘိသခၤါ႐ူပဓိ

ကုသိုလ္သခၤါရ အကုသိုလ္သခၤါရတရားေတြဟာလည္း ဘဝသစ္ကို ျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ျပဳျပင္တည္ေထာင္ေပးတတ္တဲ့ တရားေတြ ျဖစ္ျခင္း ေၾကာင့္ အဘိသခၤါရတရားေတြလို႔ ေခၚဆိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီ ကုသိုလ္အဘိ သခၤါရတရား အကုသိုလ္အဘိသခၤါရတရားေတြကိုလည္း ဘဝဒုကၡ သံသရာ ဝဋ္ဒုကၡအဝဝတို႔ရဲ႕ တည္ရာျဖစ္လို႔ အဘိသခၤါ႐ူပဓိလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ႀကီးမွာ ခုေျပာခဲ့တဲ့ ဥပဓိ ေလးပါးစလုံးတို႔ဟာ မတည္ရွိၾကဘူး၊ ဥပဓိေလးျဖာတို႔မွ အျမဲတမ္း ကင္းဆိတ္လ်က္ ရွိေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီနိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ကို ဥပဓိဝိေဝကလို႔ ေခၚဆိုပါတယ္။

ဒီလို ဥပဓိ ေလးျဖာတို႔မွ ကင္းဆိတ္ရာျဖစ္တဲ့ နိဗၺာန္တရားေတာ္ျမတ္ကို အာ႐ုံျပဳလ်က္ ဖလသမာပတ္ေတြ ဝင္စားကာ ေနထိုင္ျခင္းကိုလည္း ဘုရားရွင္ က အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒီလို ဥပဓိဝိေဝကႏွင့္ ဆက္စပ္ေနတဲ့ တရားစကားေတြကို ေဆြးေႏြးေနျခင္း တိုင္ပင္ေနျခင္း ေျပာၾကားေနျခင္း ကိုလည္း ဘုရားရွင္က ၾကည္ျဖဴစြာ ခြင့္ျပဳေတာ္မူလ်က္ပင္ ရွိေနပါတယ္။

*မွတ္ခ်က္..*

(ဖါးေအာက္ေတာရဆရာေတာ္ဘုရား၏ေဟာစဥ္တရားေတာ္မွေကာက္ႏႈတ္တင္ျပပါသည္။)

ဆရာေတာ္ Ven Dhammapala ဆီမွ ျပန္လည္မွ်ေ၀ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။

၀ိေ၀က အေခၚအေ၀ၚမ်ား

၀ိေ၀ကတရား ၃-ပါး

(၁) ကာယ ၀ိေ၀က ကိုယ္၏ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာ အေပါင္းအသင္း တပည့္သားေျမး ကာပဂုဏ္တရားတို႔မွ ကင္းကြာစြာ ေနျခင္းမ်ိဳး၊

(၂) စိတၱ ၀ိေ၀က-စိတ္၏ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းဟု ဆိုအပ္ေသာသမာပတ္ရွစ္ပါး ၀င္စားျခင္း၊ သမာဓိအလုပ္တရား ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္ ေနျခင္းမ်ိဳး၊

(၃) ဥပဓိ ၀ိေ၀က- သႏၲိသုခေအးျမ, ဆိတ္ၿငိမ္ရာ နိဗၺာန္တရားျမတ္ကို ဖိုလ္စိတ္ျဖင့္ ၀င္စားကာ အာရံုျပဳေနျခင္းမ်ိဳး။

*မူလပဏၰာသ ။ပါ။ ၁၉၉ ။႒။ ဒု-အုပ္။ ၄၉-၌အက်ယ္ရႈပါ။

*၀ိေ၀ကတရား၊ မ်ိဳး ၃-ပါး။ ေျဖၾကား တနည္းလာ။ ။ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ ဒု-အုပ္၊ ပည၀ဂၢ ၃၀၆-၌ ရႈပါ။ ကိေလသာတို႔မွ ဆိတ္သုဥ္းျခင္း တရားမ်ိဳး ၃-ပါး။

(၁) တဒဂၤ ၀ိေ၀က၊

(၂) သမုေစၦဒ ၀ိေ၀က၊

(၃) နိႆရဏ ၀ိေ၀က၊ အဓိပၸါယ္ (ပဟာန္ငါး)ႏွင့္ တူ၏။

၀ိေ၀ကတရား မ်ိဳး ၅-ပါး၊ တနည္း။ ။

(၁) တဒဂၤ၀ိေ၀က၊

(၂) ၀ိကၡမၻန၀ိေ၀က၊

(၃) သမုေစၦဒ ၀ိေ၀က၊

(၄) ပဋိပႆဒၶိ ၀ိေ၀က၊

(၅) နိႆရဏ၀ိေ၀က။ အဓိပၸါယ္ (ပဟာန္ ၅-ပါး)ႏွင့္ တူ၏။

ပဟာန္အျပား မ်ိဳး၅-ပါး

(၁) တဒဂၤ ပဟာန္- ကာမကုသိုလ္ တရားစုျဖင့္ ျပဳဆဲခဏ၌ ပယ္ျခင္း၊

(၂) ၀ိကၡမၻန ပဟာန္- မဟဂၢဳတ္ကုသိုလ္စုျဖင့္ ေခါင္းပါးေအာင္ ျပဳျခင္း၊

(၃) သမုေစၦဒ ပဟာန္- မဂ္ကုသိုလ္စုျဖင့္ အျပတ္ပယ္ျခင္း၊

(၄) ပဋိပႆဓိ ပဟာန္- ဖိုလ္တရားစုျဖင့္ ျငိမ္းေအးမႈျပဳျခင္း၊

(၅) နိႆရဏ ပဟာန္-ပရိနိဗၺာန ဓာတ္ျဖင့္ ျဖတ္ေတာက္ထြက္ေျမာက္သြားျခင္း။

*ဓမၼသဂၤဏီပါဠိေတာ္ ၂၀၈။ ၎င္းအ႒ကထာ ၃၈၆။ ပဋိသမၻိဒါမဂ္ ။ပါ။ ၁၃၇။႒။ဒု-အုပ္။ ၅၂။ ကိေလသာ အယုတ္တရားစုကို ပယ္မႈငါးပါး။


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေဖာ္၊ ေဖ်ာက္၊ ေပ်ာက္ Legend (အပိုင္း ၃)

ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တခါကေျပာဖူးတယ္။ သူက ေနာက္ျပီးေျပာတာလား၊ တကယ္ အတည္ေျပာတာလားေတာ့ မသိပါဘူး။

“သူမ်ားေတြက မွတ္ဉာဏ္ေတြေကာင္းေအာင္၊ ျဖစ္ျပီးခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္သတိရေနေအာင္ လုပ္ေနၾကတယ္။ ငါကေတာ့ အရင္ကကိစၥေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေမ့ပစ္ဖို႔ပဲၾကိဳးစားေနတယ္။ ဘာလုပ္မွာလဲ။ ျဖစ္ျပီးခဲ့တာေတြ ေခါင္းထဲမွာလိုက္မွတ္ေနေတာ့ ေခါင္းရႈပ္ရံုပဲရွိမွာေပါ့။” တဲ့။

ကၽြန္ေတာ္ ဒီစာကိုေရးရင္း သူ႔စကားကို ဘာရယ္မဟုတ္။ အမွတ္တရျဖစ္ျပီး ျပံဳးမိပါတယ္။

စိတ္ကူးပံု ေဖ်ာက္ပစ္ျခင္း နိဒါန္း

စိတ္ကူးပံုေဖာ္တာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအေနႏွင့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က စိတ္ထဲမွာ စိတ္လိုလက္ရ ပံုေဖာ္မိလိုက္တာမ်ိဳးေတြရွိသလို၊ ကိုယ္သတိမထားလိုက္မိပဲ ပံုေဖာ္လိုက္မိတာမ်ိဳးေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္။ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ေကာင္းတာေတြ ပံုေဖာ္ေနသလို၊ မေကာင္းတာေတြကိုလည္း ပံုေဖာ္မိေနတတ္ပါတယ္။

ေကာင္းတာေတြ ပံုေဖာ္မိလို႔ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးျဖစ္ေစေပမယ့္၊ မေကာင္းတာေတြကို ပံုေဖာ္မိခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ နစ္နာမႈေတြက ဘယ္အတိုင္းအတာထိျဖစ္မယ္ဆိုတာ မမွန္းႏိုင္ေအာင္ပါ။ ေရွ ႔ပိုင္းမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ ေဒ၀ဒတ္တို႔၊ အဇာတသတ္တို႔က သက္ေသခံေနပါတယ္။

လူေတြမွာ မေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ၊ ၀ါသနာေတြ၊ စရိုက္ဗီဇေတြဟာ ေမြးရာပါေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ဆီက ကူးစပ္ခံရတာေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က လိုလိုခ်င္ခ်င္ႏွင့္ လုပ္ယူထားတာေတြေသာ္လည္းေကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုယ့္ဆီမွာ ရွိေနတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္က သတိမထားမိခင္တုန္းက မသိသာေပမယ့္၊ ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္သတိထားမိလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ အမူအက်င့္တစ္ခု

ကိုယ့္ရဲ ႔ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲမွာ ေရာက္ေနတာကို ေတြ႔လိုက္ၾကရပါတယ္။

မေကာင္းတဲ့အမူအက်င့္တစ္ခုကို ျပင္ဖို႔၊ ေဖ်ာက္ပစ္ဖို႔လုပ္တဲ့အခါမွာ ပထမဆံုး ဒီအမူအက်င့္ဟာ ကိုယ့္အတြက္မေကာင္းဘူး ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က တကယ္ယံုယံုၾကည္ၾကည္ႏွင့္ လက္ခံမွသာ ျပင္လို႔ရတတ္တာမ်ိဳးပါ။ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က တကယ္လက္မခံႏိုင္ပဲ ေဘးပေယာဂတစ္ခုခုရဲ ႔ဖိအား၊ တြန္းအားေတြေၾကာင့္ ျပင္ရတယ္ဆိုရင္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီအမူအက်င့္က ကိုယ့္ဆီျပန္ေရာက္လာအံုးမွာပါဘဲ။

ကိုယ့္ဆီမွာ စြဲေနျပီျဖစ္တဲ့ အမူအက်င့္တစ္ခု၊ ၀ါသနာတစ္ခု၊ ျငိတြယ္မႈတစ္ခုကို ျပင္ယူဖို႔အတြက္ဆိုရင္ စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈကိုပဲ စျပီးျပင္မွ ရပါလိမ့္မယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးဟာ ဘာကိုပဲလုပ္လုပ္ တကယ္ေတာ့ စိတ္ကအရင္ ပံုေဖာ္လိုက္ျပီးေတာ့မွ လုပ္ၾကတာမို႔လို႔ပါဘဲ။ တကယ္လို႔ စိတ္ကူးအဆင့္မွာကတည္းက ဒီစိတ္ကူးကို ျပင္လိုက္လို႔ရရင္ (သို႔) ရပ္ပစ္လိုက္ႏိုုင္ခဲ့ရင္ ေရွ ႔ျဖစ္လာမယ့္ အက်ိဳးဆက္ကို ကိုယ္က ထိန္းသိမ္းထားႏိုင္သြားမွာပါ။

ေစာင့္ထိန္းျခင္း ႏွင့္ အာရံုေျပာင္းျခင္း

စိတ္ကူးပံုေဖာ္မႈကို ေဖ်ာက္ဖို႔ၾကိဳးစားရာမွာ ကိုယ့္စိတ္ကို သတိထားေစာင့္ထိန္းျပီးေတာ့ ေဖ်ာက္လို႔ရတဲ့ ပံုစံတစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။

ဥပမာအေနႏွင့္ ေျပာၾကပါစို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဥပုသ္ေစာင့္ၾကတဲ့အခါ အျမဲတမ္းအက်င့္ပါေနလို႔ ပါးစပ္က သီခ်င္းေယာင္ျပီး ဆိုမိတတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမ်ိဳးမွာ ငါ ဥပုသ္ၾကီးႏွင့္ပါလားဆိုျပီးေတာ့ အလ်င္အျမန္ ဘရိတ္အုပ္ရတတ္ပါတယ္။ ဒီ့ထက္ သတိပိုေကာင္းလာရင္ေတာ့ သီခ်င္းဆိုခ်င္စိတ္ေပၚလာတာႏွင့္ ငါ သီခ်င္းဆိုလို႔မရဘူး ဆိုျပီး စိတ္ကို ထိန္းထားလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဆိုဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ သီခ်င္းဟာ စိတ္ထဲ ပံုေဖာ္ရံုအဆင့္အေျခအေနကေနျပီး ေရွ ႔ဆက္မတိုးေတာ့ပဲ ရပ္သြားရပါေတာ့တယ္။ ဒီဥပမာႏွင့္ သေဘာတရားအတူတူထားျပီး မိမိေဖ်ာက္ခ်င္တဲ့ အမူအက်င့္တစ္ခုခုကို စိတ္ကူးပံုေဖာ္တဲ့အဆင့္မွာတင္ပဲ ေစာင့္ထိန္းမႈႏွင့္ အားေလွ်ာ့ပ်က္ျပယ္သြားေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီျဖစ္စဥ္ကို ဘာသာေရးအသံုးအႏႈန္းအေနႏွင့္ သံုးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သီလႏွင့္ ထိန္းတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္နည္းအေနႏွင့္ကေတာ့ အာရံုေျပာင္းျပီး ေဖ်ာက္တဲ့နည္းပါ။ တခ်ိဳ ႔တရားရိပ္သာေတြမွာ တရားအားထုတ္ၾကတဲ့အခါ စစခ်င္းရက္ေတြမွာဆိုရင္ တရားအားထုတ္တဲ့ေယာဂီေတြကို ၀င္ေလထြက္ေလ ကို ႏွာသီးဖ်ားေလးမွာ စိ္တ္ကိုထားျပီးေတာ့ မွတ္ခိုင္းတတ္ၾကပါတယ္။ ဘယ္အေျခအေနမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သက္မွတ္ထားတဲ့ ႏွာသီးဖ်ားေနရာမွာပဲ စိတ္ကိုထားခိုင္းထားပါတယ္။ ထိုင္တာအခ်ိန္ၾကာလာလို႔ တစ္ေနရာရာက ယားသလိုလို၊ နာသလိုလို ျဖစ္လာရင္လည္း အဲဒီျဖစ္တဲ့ေနရာကို စိတ္ကိုေရာက္မသြားေစပဲ ႏွာသီးဖ်ားမွာပဲ စိတ္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ သတိကပ္ျပီး မွတ္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို မွတ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ခုနက ျဖစ္ေနတဲ့ ယားတာ၊ နာတာေလးက ေပ်ာက္သလိုျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ မလိုလားတဲ့ေနရာကို အာရံုမေရာက္ေစပဲ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာမွာပဲစိတ္ကိုေနေစျပီး အာရံုကို ေျပာင္းယူထားလိုက္တဲ့သေဘာမ်ိဳးပါ။ သမာဓိက်င့္စဥ္တစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ေလ့က်င့္ေပးၾကတာပါ။ ဒီသေဘာတရားအတိုင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ ႔ သာမန္ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ကိုယ့္အေနႏွင့္ ေဖ်ာက္ပစ္ခ်င္တဲ့အမူအက်င့္တစ္ခုခုကို လုပ္ဖို႔အတြက္ ဆႏၵေပၚလာတယ္ဆိုပါစို႔။ အဲဒီအခါမွာ ေပၚလာတဲ့စိတ္ကူးကို တျခားစိတ္ကူးတစ္ခုႏွင့္လႊဲယူအစားထိုးလိုက္ျပီး ကိုယ္လႊဲယူလိုက္တဲ့အာရံုအသစ္ထဲမွာ စိတ္ကိုႏွစ္ထားလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္လို႔ရပါတယ္။

ဒီေစာင့္ထိန္းျခင္းႏွင့္ အာရံုေျပာင္းယူျခင္းနည္း ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို တစ္မ်ိဳးခ်င္းစီေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကို တစ္လွည့္စီေသာ္လည္းေကာင္း အသံုးျပဳရင္း မိမိတို႔ဆီမွာ စြဲေနတဲ့ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ ၀ါသနာ ဗီဇေတြကို မိမိကသာ လိုလိုလားလား ဆႏၵရွိမယ္ဆိုရင္ ေဖ်ာက္ပစ္သြားလို႔ ရႏိုင္ပါတယ္။ လြယ္လြယ္ကူကူ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ေတာ့ ေဖ်ာက္ခ်င္မွ ေဖ်ာက္ႏိုင္မွာျဖစ္ေပမယ့္ စြဲစြဲျမဲျမဲႏွင့္ ေန႔စဥ္ၾကိဳးစားသြားရင္ ေဖ်ာက္လို႔ရတာကေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။

(ဆက္ရန္)

ေလးစားစြာျဖင္

၀ိမုတၱိသုခ

၂၅၊ ၂၊ ၂၀၁၂။ (စေနေန႔)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္