For the second half of your life...

အခုဒီစာစုဟာ ကၽြန္္ေတာ့္ရဲ ႔ အစ္မတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ မသစၥာအလင္း (http://www.thitsaralin.org) (http://www.facebook.com/thanthan.sein) ရဲ ႔ ဇူလိုင္လ (၂၀)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ အႏွစ္ ငါးဆယ္ျပည့္ ေရႊရတုေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ အမွတ္တရ ေရးသားထားတာျဖစ္ပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား......

*******************************************************

အမေရ

ဒီရက္ပိုင္းထဲ စိတ္ကူးေပၚလာတာႏွင့္ ေက်ာင္းတက္တုန္းက Class Work အတြက္ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ရွာဖတ္ျဖစ္တယ္။ စာအုပ္ေရးတဲ့သူက ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ အသက္ (၉၆) ႏွစ္အရြယ္ႏွင့္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္စီမံခန္႔ခြဲမႈဘာသာရပ္ပညာရွင္ Peter Drucker ရဲ ႔ Management Challenges for the 21st Century ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အဲဒီစာအုပ္ကို ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ သူေရးျပီး ထုတ္ေ၀ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ သူ႔အသက္ ၉၀ ေလာက္ေတာ့ ရွိျပီေပါ့။ စာအုပ္မွာ အခန္းၾကီး (၆)ခန္းပါတယ္။ ဟိုးအရင္စဖတ္တုန္းကတည္းက ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆံုးအခန္းျဖစ္တဲ့ အခန္း (၆) ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အခုတစ္ခါ ျပန္ဖတ္ေတာ့လည္း အဲဒီအခန္းကိုပဲ တန္းျပီး ဖတ္မိျပန္တယ္။ အခန္း (၆) ရဲ ႔ ေခါင္းစဥ္က Managing Oneself တဲ့။ အဲဒီ Chapter မွာ ထပ္ျပီး ေခါင္းစဥ္ငယ္ေလး (၇) ခုႏွင့္ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးေတြထဲက တစ္ခုကို ဖတ္ရင္းက အစ္မေမြးေန႔ကို သတိရသြားျပီး ဒီႏွစ္ အစ္မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ဒီေခါင္းစဥ္ထဲကအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပရင္း ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးက The Second Half Of Your Life တဲ့ အမေရ။

Peter Drucker က ေခါင္းစဥ္ငယ္ စစခ်င္းမွာ What to do with the second half of one's life?ဆိုတာေလးႏွင့္ ေမးခြန္းေမးထားတယ္။ လူေတြဟာ အလုပ္တစ္ခုမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္ လုပ္လာၾကျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြဟာ သူတို႔လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြအေပၚမွာ ျငီးေငြ႔လာတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္အေပၚထားတဲ့ သူတို႔ရဲ ႔သေဘာထားအျမင္ေတြ ေျပာင္းလာတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္က သူတို႔အတြက္ စိန္ေခၚမႈမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားလာၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသက္ေလးဆယ္ပတ္ခ်ာလည္မွာ လူေျပာမ်ားၾကတဲ့ "Mid-Life Crisis" ဆိုတဲ့ ျပႆနာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားခံစားၾကရပါတယ္တဲ့။ လက္ရွိသူတို႔လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လုပ္ႏိုင္ေနပါေစ၊ အဲဒီအလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေလ့လာသင္ယူမႈ (Learning) အသစ္ေတြလည္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့သလို၊ မိမိအလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး Contribution ေတြလည္း လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အားနည္းသြားပါတယ္တဲ့။

ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ကာယကို ဦးစားေပးျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ သူေတြအေနႏွင့္ဆိုရင္ အဲဒီေလာက္ ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးအလုပ္လုပ္ျပီးသြားခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ေရာဟာ အင္မတန္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္သြားၾကျပီျဖစ္လို႔ ေနာက္က်န္ေသးတဲ့ သူတို႔ရဲ ႔ဘ၀သက္တမ္းကို ႏွစ္ျပည့္ ဆက္ျပီးေနထိုင္ရအံုးမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ သိပ္ျပီး မယ္မယ္ရရ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ဘ၀ကို ရွင္သန္ေနထိုင္ျပီး အခ်ိန္ေတြကို ကုုန္ဆံုးပစ္လိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္တဲ့။

ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္ကို အေျချပဳျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့သူေတြ (Knowledge Workers) အေနႏွင့္ကေတာ့ အသက္သံုးဆယ္ေလာက္က သူတို႔အတြက္ စိန္ေခၚမႈေတြအျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ေတြဟာ သူတို႔အသက္ငါးဆယ္ေလာက္မွာ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ပ်င္းရတဲ့ကိစၥေတြျဖစ္သြားေပမယ့္လည္း သူတို႔မွာ ကိုယ္ေရာ၊ စိတ္မွာပါ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတြက ဆက္ျပီးက်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီလို အသိဉာဏ္အေျချပဳျပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြအေနႏွင့္ သူတို႔ရဲ ႔ က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းေက်ာ္လြန္မယ္ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားဖို႔ အေရးတၾကီးလိုအပ္ပါတယ္လို႔ စာေရးသူက ဆိုပါတယ္ အစ္မေရ။

ဒီေနရာမွာ သူက အေျဖ (၃) ခုကို ေရြးထုတ္ျပီး ေဆြးေႏြးထားပါတယ္။

နံပါတ္ (၁) က Career အသစ္တစ္ခုႏွင့္ ဘ၀ကို ျပန္စပါ တဲ့။ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ႏွင့္ သဘာ၀ခ်င္းမတူ၊ ပတ္၀န္းက်င္ခ်င္းမတူတဲ့ အျခားအလုပ္ပံုစံအသစ္တစ္မ်ိဳးကို ေျပာင္းလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာပါ။ ဥပမာ- အရင္က အစိုးရ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့သူက ကိုယ္ပိုင္အလုပ္တစ္ခုေျပာင္းလုပ္တာမ်ိဳး၊ အရင္က ပန္းခ်ီဆြဲေနတဲ့ပန္းခ်ီဆရာက စာေရးဆရာ ေျပာင္းလုပ္တာမ်ိဳး။ အဲလိုမ်ိဳး ေျပာင္းလုပ္ၾကည့္ပါတဲ့။

နံပါတ္ (၂) က Parallel Career ကို ျပိဳးေထာင္ယူပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ အခုလက္ရွိ အခ်ိန္ျပည့္လုပ္ေနတဲ့ မိမိအလုပ္ကေန အခ်ိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျပီး တျခား မိမိစိတ္၀င္စားတဲ့၊ လုပ္ခ်င္တဲ့ Career အသစ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္တာမ်ိဳးပါ။ ဒီပံုစံကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္ၾကတယ္၊ ေအာင္ျမင္မႈလည္း ရၾကတယ္လို႔ စာေရးသူကေျပာထားပါတယ္။ ဒီနံပါတ္(၂) အေျဖႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတာေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံျခားက Celebrity ေတြ အဲဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ေနၾကတာမ်ားလာတယ္။ သူတို႔လုပ္ေနတဲ့ အႏုပညာလုပ္ငန္းကိုလည္း အရွိန္မပ်က္ဆက္လုပ္ရင္းက တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္လႈပ္ရွားလာၾကတယ္။ ထင္သာျမင္သာေတြထဲကဆိုရင္ ဟိုတစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ျမန္မာျပည္လာလည္သြားတဲ့ Jackie Chan တို႔၊ မင္းသမီး Angelina Jolie တို႔၊ U2 အဖြဲ႔က Bono တို႔ဆို သူတို႔လုပ္ေနတာေတြက ဒီလမ္းေၾကာင္းထဲ ၀င္ေနတာကို ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ရတယ္ အစ္မေရ။ ေနာက္ အဆိုေတာ္ Celine Dion က်ေတာ့ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြလည္း လုပ္ေနသလို၊ အျခားတစ္ဘက္မွာလည္း Perfume ကုမၸဏီကိုပါ တည္ေထာင္ထားေသးတယ္။ ဒီလိုပံုစံမ်ိဳး လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျမင္ဖူး၊ ၾကားဖူးေနတာပါပဲ။ ပင္မ မိမိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း အရွိန္မပ်က္လုပ္ရင္း၊ တျခားကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ကိုပါ တျပိဳင္တည္း လုပ္သြားၾကတာမ်ိဳးေပါ့။

နံပါတ္ (၃) ကေတာ့ Social Entrepreneurs အျဖစ္ ရပ္တည္ေနထိုင္သြားပါတဲ့။ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္မွာ အဆင္ေျပေန၊ ေအာင္ျမင္ေနေပမယ့္လည္း အဲဒီအလုပ္ကေန မိမိရဲ ႔ အခ်ိန္ေတြကို တစ္စ တစ္စ ေလွ်ာ့ရင္း အျခားတစ္ဘက္မွာ အက်ိဳးအျမတ္မေမွ်ာ္ကိုးတဲ့ Non Profit အလုပ္ေတြကို တိုးတိုးလုပ္သြားျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ မိမိရဲ ႔မူရင္းအလုပ္ကို လံုး၀စြန္႔လႊတ္လိုက္တာမ်ိဳးလို႔ စာေရးသူကေျပာထားတာပါ။ နံပါတ္(၃) ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ဒီဆယ္စုႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ထင္ထင္ရွားရွားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းထဲ တန္းေပၚလာတဲ့သူကေတာ့ Bill Gates ပါပဲ။ သူလုပ္သြားတဲ့လမ္းေၾကာင္းက ဒီပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ သတိထားမိတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Microsoft မွာ Non-executive Chairman ဆိုတဲ့ ေနရာကိုပဲယူထားျပီး လက္ရွိမွာ သူတကယ္လုပ္ေနတာေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးမွာရွိတဲ့ လိုအပ္တဲ့ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးက႑ေတြမွာ သူပိုင္ေငြေတြလိုက္လွဴတယ္၊ တျခားသူေ႒းေတြကိုလည္း လွဴေအာင္ လိုက္တိုက္တြန္းေပးတယ္။ Philanthropist တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ကိုေက်ာ္သူႏွင့္မေရႊဇီးကြက္တို႔လိုမ်ိဳး လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္။

ပီတာဒရပ္ကာၾကီးက ဆက္ေျပာထားတာေတာ့ က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံအတိုင္း၀င္ေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္တဲ့သူေတြက လူနည္းစုပါပဲတဲ့။ က်န္တဲ့လူအမ်ားစုကေတာ့ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္ရင္း၊ ပ်င္းပ်င္းရိရိႏွင့္ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းရင္း၊ ပင္စင္ယူရမယ့္ေန႔ (အနားရမယ့္ေန႔)ကို ထိုင္ေမွ်ာ္ရင္း အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္ၾကပါတယ္တဲ့။ လူနည္းစုျဖစ္တဲ့ သက္တမ္းတစ္၀က္ကို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္တဲ့သူေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ က်န္ေနတဲ့ ဘ၀သက္တမ္းကို မိမိအတြက္ႏွင့္ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းအတြက္ အခြင့္အလမ္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ျမင္ထားၾကတဲ့သူေတြပါပဲတဲ့။ ဒီလို က်န္တဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ဖို႔အတြက္ လူတိုင္းဟာ သက္တမ္းတစ္၀က္မေရာက္ခင္ကတည္းက ၾကိဳတင္စီမံကိန္းခ်ျပီး ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္လို႔ အၾကံေပးထားပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ မိမိလက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ လုပ္လက္စအလုပ္ ေအာင္ျမင္ေနတုန္းအခ်ိန္မွာကတည္းက ဒုတိယသက္တမ္းတစ္၀က္ကို ဘယ္ပံုအသံုးခ်မယ္ဆိုတာ ၾကိဳျပင္ထားသင့္ျပီလို႔ သတိေပးထားပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ေလာက္ကတည္းက ျပင္ထားပါလို႔ဆိုပါတယ္။ တကယ္လို႔ အခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာ မိမိအေနႏွင့္ ေနာင္က်န္ေနတဲ့ သက္တမ္းအတြက္ ဆက္လုပ္ဖို႔ လုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုခု (သို႔) ၀ါသနာပါတာတစ္ခုခုမရွိေသးဘူးဆိုရင္ အခုအခ်ိန္ကတည္းက ေစာေစာစီးစီး ၀ါသနာတစ္ခုခုကို မျဖစ္မေန ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားသင့္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းလို႔ တိုက္တြန္းထားပါတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း (၉၀)ေက်ာ္ ဘ၀ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ႏွင့္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ျပီးတဲ့ ကမၻာေက်ာ္စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ ႔ ၂၁ရာစုမွာ ရွင္သန္က်န္ရွိခဲ့မယ့္ လူသားေတြအတြက္ အၾကံေပးခ်က္ေတြပါပဲ အမေရ။ သူကေတာ့ ေလာကီဘက္ကေနျပီး လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ အေကာင္းဆံုးဘ၀ကို အသံုးခ်ႏိုင္မယ့္ ပံုစံေတြကို စဥ္းစားျပီး ေျပာျပသြားခဲ့တာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ သူက Knowledge Workers ေတြရဲ ႔ ဘ၀အေျခအေနကို ေယဘူယ်ျခံဳၾကည့္ျပီး ေျပာသြားခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျဖည့္စဥ္းစားဖို႔လိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ ႔ စီးပြားေရးစနစ္၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ လူမႈေရးစနစ္အေနအထားေတြႏွင့္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ လက္ရွိအေျခအေန ဘ၀ရပ္တည္ေနမႈေတြႏွင့္ ဒီအေျဖသံုးမ်ိဳးထဲက တစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္အသံုးခ်ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္မလားဆိုတာမ်ိဳးပါ။ ေနာက္ထပ္ျဖည့္ျပီး စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြမွာ မိမိ မိသားစုရဲ ႔ စား၀တ္ေနေရးက အဆင္ေျပေျပ ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားရွိေနျပီလား၊ ကိုယ္ၾကည့္ရႈေထာက္ပံ့ရမယ့္ သားသမီးေတြ၊  မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကေရာ လက္လႊတ္လို႔ရတဲ့ အေျခအေနေရာက္ျပီလား၊ ကိုယ္တိုင္ရဲ ႔ က်န္းမာေရးအေျခအေနကေရာ ေကာင္းမြန္ေနတုန္းလား စတဲ့ တျခားအခ်က္ေလးေတြလည္း ပါပါမယ္။ ဒီအေျခအေနေတြအားလံုးကို ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္ျပီးမွ ဘယ္လို ဘယ္ပံု ကူးေျပာင္းႏိုင္မလဲ ဆက္စဥ္းစားရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုအေနႏွင့္ ထပ္ျဖည့္ေျပာရအံုးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကပါ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ Career ကို ေျပာင္းတဲ့အခါမွာ ေလာကီကိစၥတစ္ခုတည္းလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူသားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေလာကုတၱရာအေရး၊ သံသရာအေရး၊  ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးကိစၥေတြကိုပါ ထည့္စဥ္းစားဖို႔လိုအပ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ Career ကို ေျပာင္းတဲ့အခါမွာ ေလာကီၾကီးပြားေရး၊ Society ဖြံ ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရးခ်ည္းမဟုတ္ပဲ မိမိရဲ ႔ Insight Development ကိုပါ ထည့္တြက္ဖို႔ လိုလာပါလိမ့္မယ္။

ဒီေတာ့ Peter Drucker ရဲ ႔ အေျဖေတြကို မွီးျပီး က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္မွာ ဘာသာေရးကိုပါ ကိုယ့္ဘ၀ထဲကအခ်ိန္ေတြကို ဖဲ့ေပးခ်င္တဲ့သူေတြအတြက္ ဓမၼအေရးပါ ပါတဲ့ Career အသစ္တစ္ခုကို ဘယ္လို အေျပာင္းအလဲလုပ္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာကို ကိုယ့္ဖာသာ Customized လုပ္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။

နံပါတ္(၁) အေနႏွင့္ ေလာကီေရးကိစၥေတြကို လံုး၀ရပ္လိုက္ျပီး၊ ေနာက္ လူ၀တ္ကိုပါစြန္႔ျပီး (ရဟန္းအျဖစ္၊ သီလရွင္အျဖစ္၊ ရာသက္ပန္ေယာဂီအျဖစ္ႏွင့္) ေလာကုတၱရာသီးသန္႔ပဲ လုပ္ေတာ့မယ့္နည္းပါ။ ဒီနည္းက Risk ေတာ့ အေတာ္မ်ားမယ္ အမေရ။ ေတာ္ရံုသတၱိႏွင့္ေတာ့ လုပ္ဖို႔မလြယ္ဘူးလို႔ျမင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားလက္ထက္ကစလို႔ ယခုေခတ္တိုင္ေအာင္ တခ်ိဳ ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြ လုပ္သြားႏိုင္တာေတြ႔ရပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြထဲမွာဆိုရင္ အခုလက္ရွိ ထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္အခ်ိဳ ႔ကို  ၾကည့္ရင္ အဲဒီ နံပါတ္(၁) အေျဖကို လိုက္သြားၾကတဲ့သူေတြဆိုတာ သတိထားမိပါတယ္။ သီလရွင္ေတြထဲမွာလည္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေတြ႔မိတယ္။ ရာသက္ပန္ေယာဂီလုပ္သြားတဲ့သူ အခ်ိဳ ႔လည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေျမးအဖြားလိုခ်စ္တဲ့ အဖြားသားအမိႏွစ္ေယာက္ဆိုရင္ သမီးကအသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္၊ အေမက အသက္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္မွာ ပိုင္ဆိုင္တာေတြအားလံုးကို ထုခြဲေရာင္းခ်ျပီး ရိပ္သာတစ္ခုမွာ အျပီးသြားေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီရိပ္သာမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေခါင္းခ်သြားၾကပါတယ္။ ဟိုရက္ပိုင္းေလာက္က ဒီက ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာျပလို႔ သိရတာ သိပ္မၾကာခင္ကမွ သူ႔အစ္မ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္လည္း ပိုင္ဆိုင္တာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ျပီး ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ ႔ ရိပ္သာမွာ အျပီးသြားေနလိုက္ပါတယ္တဲ့။ ထုခြဲေရာင္းခ်သြားတာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ အျပီးစြန္႔လိုက္တာပါတဲ့ အစ္မေရ။ ၾကားရတာ အံ့ဖြယ္ရွိေလစြ လို႔ပဲ ေရရြတ္မိပါတယ္။

နံပါတ္ (၂) ကေတာ့ လက္ရွိ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြကို လုပ္ရင္းႏွင့္ တစ္ဘက္ကလည္း ဓမၼလမ္းကို လိုက္မယ့္နည္းေပါ့။ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႔ေန၊ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေလာကီဘက္က အခ်ိန္မ်ားမ်ား၊ ေလာကုတၱရာဘက္က အခ်ိန္နည္းနည္းယူျပီးလုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ ရွိသလို၊ ေလာကီဘက္က အခ်ိန္နည္းနည္း၊ ေလာကုတၱရာဘက္က အခ်ိန္မ်ားမ်ားယူျပီး လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြလည္း ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ ႔ မိဘႏွစ္ပါးဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္လစီ အလွည့္က် ရိပ္သာ၀င္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ရိပ္သာ၀င္ေနတုန္း က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က အိမ္မႈကိစၥ၊ သားေရး သမီးေရးကိစၥေတြ လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ့္အသိ ဆရာသမားတစ္ေယာက္ကေတာ့ အျမဲတမ္း ႏွစ္လတစ္ၾကိမ္ ရဟန္းခံျပီး ဆယ္ရက္ တစ္ပတ္ေလာက္ တရားအားထုတ္တတ္ပါတယ္။

နံပါတ္ (၃) အေနႏွင့္ကေတာ့ ေလာကီလူ၀တ္ကိုလည္း မစြန္႔ပဲ ေလာကုတၱရာသီးသန္႔ကို ေဇာက္ခ်လုပ္တဲ့နည္းပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ေနတာမ်ိဳးကို ေတြ႔ရမွာကေတာ့ ဘုရားလက္ထက္ကဆိုရင္ စိတၱသူၾကြယ္တို႔  ခုဇုတၱရာတို႔လိုမ်ိဳးေပါ့အမေရ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဟိုးဘက္ႏွစ္ေတြမွာဆိုရင္ လူသိမ်ားခဲ့တဲ့ အနာဂါမ္ဆရာသက္ၾကီးတို႔၊ ပခုကၠဴဦးၾကည္တို႔၊ ဆရာၾကီး ဦးဘခင္တို႔၊ ဒီဘက္ေခတ္ထဲမွာဆိုရင္ ဆရာၾကီးဦးဂိုအင္ကာတို႔၊ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္လွတင္တို႔၊ အေနာက္တိုင္းကဆိုရင္ Joseph Goldstein တို႔ စသျဖင့္ ေျပာလုိ႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ တျခားလည္း အမ်ားၾကီးရွိအံုးမွာပါ။ သူတို႔လည္း သူတို႔ဘ၀အေျခအေနေတြ၊ သူတို႔ျဖည့္ခဲ့တဲ့ပါရမီ၊ ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆုေတာင္းေတြေၾကာင့္ လူ၀တ္ကိုမစြန္႔ပဲ တရားအတြက္ အခ်ိန္ျပည့္ ဘ၀ေပးျပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ကိုယ့္ရဲ ႔ ဘ၀ေပးအေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ျဖည့္ျပီးစဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြလည္း ရွိအံုးမယ္ အမေရ။ အဲဒါေတြထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ အသက္အရြယ္ရယ္၊ မိသားစုအေျခအေနရယ္၊ က်န္းမာေရးရယ္ကို Highlight လုပ္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ခ်င္တယ္။

အရြယ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုးကားျပီး ေျပာေလ့ေျပာထရွိတဲ့ စကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ “ပထမအရြယ္မွာပညာရွာ၊ ဒုတိယအရြယ္မွာ ဥစၥာရွာ၊ တတိယအရြယ္မွာ တရားရွာ”ဆိုတဲ့စကားပါ။ အရင္ကေတာ့ လူၾကီးေတြေျပာေနၾကတာ နားယဥ္ေနေတာ့ ဒါကို သိပ္မစဥ္းစားမိပဲ ေျပာျဖစ္၊ လက္ခံျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီစကားက အျပည့္အ၀မမွန္ဘူးဆိုတာ တကယ္လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္စတစ္စ ထင္ရွားလာပါတယ္။ ပညာဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ပထမအရြယ္တစ္ခုတည္းရွာလိုက္ရံုႏွင့္ မျပီးသြားတာမ်ိဳးပါ။ ေသတဲ့အထိ ကိုယ့္အတြက္ လိုအပ္မယ့္ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳးက သင္ယူေနရဆဲပါပဲ။ ဥစၥာရွာတာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ ျပည္တြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပမွာပါ ပထမအရြယ္မွာကတည္းက အလုပ္လုပ္ျပီး ပိုက္ဆံရွာေနၾကရတဲ့လူငယ္ေတြကို ျမင္ေန ေတြ႔ေနရတာပါပဲ။ မရွာလို႔မွမရတာ။ ေခတ္အေျခအေန၊ ဘ၀အေျခအေနေတြအရ ရွာမွျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ ရွာေနၾကရပါတယ္။ အေျခအေနမေပးခဲ့ရင္ တတိယအရြယ္တိုင္ေအာင္လည္း ဥစၥာစီးပြားဆိုတာၾကီးက ဆက္ရွာေနၾကရတာပါ။

တရားရွာတာမွာကေတာ့ တတိယအရြယ္အထိ မေစာင့္ပဲ ေစာႏိုင္သမွ် ေစာေလ ေကာင္းေလပဲလို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေျပာထားခဲ့တဲ့စကားေတာ္က ရွိျပီးသားပါပဲ အမေရ။ တရားကို ေစာေစာမရွာလို႔ အက်ိဳးဆုတ္ယုတ္ရပံုႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဓမၼပဒက ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္။

သူမုိက္တုိ႔သည္ အရြယ္ရွိခုိက္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ မက်င့္လုိက္မိ၊ ဥစၥာကုိလည္း မရလုိက္မိ ေသာေၾကာင့္ ငါးကုန္ခမ္းေသာ ညြန္အုိင္၌ အေတာင္ကြ်တ္ေသာ ၾကိဳးၾကာအုိတုိ႔ကဲ့သုိ႔ အရြယ္လြန္ေသာအခါ  ၾကံမိႈင္၍သာ ေနၾကရကုန္၏။

သူမုိက္တုိ႔သည္ အရြယ္ရွိခုိက္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ မက်င့္လုိက္မိ၊ ဥစၥာကုိလည္းမရလုိက္မိေသာေၾကာင့္

ေလးမွ လြတ္ျပီးေနာက္ အရွိန္ကုန္ေသာ ျမွားကဲ့သုိ႔ ေရွးျဖစ္ေဟာင္းသုခတုိ႔ကုိ ညဥ္းတြား ေအာက္ေမ့၍သာ   ေနၾကရကုန္၏။  ( ဓမၼပဒ . ဇရာ၀ဂၢ ၁၅၅၊ ၁၅၆ မဟာဓနေသ႒ိ )

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက အခါတစ္ပါးမွာ ေတာင္းစားရတဲ့  ဘ၀ကို ေရာက္ေနၾကတဲ့ မဟာဓနသူေ႒းလင္မယား အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ျပီး အရွင္အာနႏၵာကို ေျပာခဲ့တာရွိပါတယ္။ ဒီလင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ ပထမအရြယ္မွာ တရားအားထုတ္ရင္ ေယာက်ာ္းက ရဟႏၱာ၊ မိန္းမက အနာဂါမ္ျဖစ္မယ္၊ ဒုတိယအရြယ္မွာအားထုတ္ရင္ ေယာက်ာ္းကအနာဂါမ္၊ မိန္းမက သကဒါဂါမ္ျဖစ္မယ္၊ တတိယအရြယ္မွာ အားထုတ္ရင္ေတာင္ ေယာက်ာ္းက သကဒါဂါမ္၊ မိန္းမက ေသာတာပန္ျဖစ္အံုးမယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အခု ေနာက္ဆံုး ေသခါနီးအရြယ္ေရာက္မွေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးဆိုတာေလး ေျပာသြားခဲ့တာ အမလည္း သိျပီးသားပါ။ ဒီတရားေတာ္ကို ဖတ္ရေတာ့ အသက္အရြယ္ႏွင့္ တရားအသိဉာဏ္ရဖို႔ႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနမႈကို ေစ့ေစ့ေတြးေလ ထိတ္လန္႔သံေ၀ဂရျဖစ္ရေလပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ မိသားစုအေျခအေနဆိုတာေလးကို ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြမွာ အသီးသီး ဆိုင္ရာ မိသားစုအသိုက္အျမံဳေတြ ကိုယ္စီရွိေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္က အဲဒီမိသားစုမွာ အေရးပါတဲ့အခန္းက႑ကေနပါ၀င္ေနရတဲ့သူ၊ ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ေနရတဲ့သူဆိုရင္ ဘ၀ဦးတည္ခ်က္ကို ဓမၼဘက္လွည့္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ေတာ့မယ့္အခါဆိုရင္ အေတာ္ေလးဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးရပါလိမ့္မယ္။ သားသမီးရွိတဲ့သူဆိုရင္ သားသမီးေတြကို လက္လႊတ္လို႔ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ျပီလား၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏိုင္တဲ့အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္ၾကျပီလားဆိုတာမ်ိဳး၊ ဇနီးခင္ပြန္းေတြကေရာ ကိုယ့္အေပၚနားလည္မႈေပးႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိျပီလားဆိုတာမ်ိဳး၊ မိဘေတြကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုေနရတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း မိဘေတြကို ဘယ္သူက ဆက္ျပီး တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္အေနႏွင့္ ဆက္ျပီးမိသားစုတာ၀န္ကို မလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ က်န္ေနခဲ့မယ့္သူေတြ ဆက္ျပီး ရင္းႏွီးစားေသာက္ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္ျပည့္စံုမႈရွိမရွိဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေထာင့္ေစ့ေနေအာင္ စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္သာတစ္ခုမွာ ဦးဇင္းတစ္ပါးအေၾကာင္းသိခဲ့ရဖူးတယ္။ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္မွာ တရားေတြအားထုတ္ရင္း ေလာကီကို စိတ္ကုန္လာေတာ့ ဘုန္းၾကီး၀တ္ခ်င္လာတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ရဟန္းမ၀တ္ခင္ အိမ္စီးပြားကို အဆင္ေျပေအာင္ အကုန္စီစဥ္ေပးခဲ့ျပီး ရဟန္း၀တ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္ခဲ့တဲ့မိသားစုမွာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သားသမီးေတြက ပညာေရးတန္းလန္းေတြႏွင့္ က်န္ေနခဲ့ေတာ့ ဇနီးလုပ္တဲ့သူက ရိပ္သာဆရာေတာ္ၾကီးဆီသြားျပီး သူ႔ေယာက်ာ္းကို ရဟန္း၀တ္ေပးလိုက္လို႔ အျပစ္တင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းဆရာေတာ္ၾကီးက ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြအတြက္ ရဟန္းအျပီး၀တ္ခ်င္တဲ့ ေယာဂီေတြဆိုရင္ သား၊ သမီးေတြ လက္လႊတ္ႏိုင္တဲ့အေျခအေနအထိ ေရာက္ေအာင္ေစာင့္ဖို႔၊ ဒီၾကားထဲေတာ့ လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ႏွင့္ပဲ မိသားစုတာ၀န္ထမ္းရင္ တရားအားထုတ္ေနဖို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ အားထုတ္ပံုနည္းလမ္းလည္း ေပးေတာ္မူပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔ အပ်ိဳၾကီး၊ လူပ်ိဳၾကီးေတြက်ျပန္ေတာ့ အသက္အရြယ္ၾကီးေနျပီျဖစ္တဲ့ မိဘေတြကို လုပ္ေကၽြးေစာင့္ေရွာက္ေနၾကရတာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ တခါတေလသူတို႔ေတြခမ်ာ တရားကို ေဇာက္ခ်လုပ္ခ်င္ၾကေပမယ့္ မိဘေတြကို ျပန္ငဲ့ေနရလို႔ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ကလြဲျပီး တျခားမိဘကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မယ့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ိဳး မရွိေနဘူးဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းက မရွိပါဘူး။ မိဘကိုပဲ အသက္ထက္ဆံုး လုပ္ေကၽြးျပဳစုျပီး တရားကိုလည္း ႏိုင္သေလာက္အားထုတ္ေနဖို႔ပဲရွိပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္စားေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မယ့္သူေတြလည္း ရွိမယ္၊ မိဘကလည္း လိုလိုလားလားခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ပဲေပါ့။

ေနာက္တစ္ခ်က္ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း ေျပာၾကည့္မယ္။

“အိုမႈကေန နာမႈမကူးခင္ ၀ိပႆနာအလုပ္အားထုတ္ၾကပါ။” လို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေတြက ဆံုးမမွာၾကားထားခဲ့ၾကပါတယ္။

ခႏၶာကိုယ္မွာ က်န္းမာေရးလည္းေကာင္းေနတုန္း၊ အရိုးေတြ၊ အေၾကာေတြ သန္မာတုန္း၊ သြားႏိုင္လာႏိုင္တုန္း၊ ေရာဂါၾကီးၾကီးမားမားမရွိတုန္းမွာ တရားအလုပ္ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ထားသင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ခႏၶာကိုယ္မွာ တစ္ခုခုခၽြတ္ယြင္းလာေတာ့မွ အားထုတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ သတိအားကလည္း မလိုက္ႏိုင္၊ စိတ္အားကလည္းနဲေနျပီးိ၊ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း လူေကာင္းတစ္ေယာက္လို မဟုတ္ေတာ့တဲ့အခါက်မွဆိုရင္ အေတာ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ဆင္းရဲပင္ပန္းၾကီးျပီး အားထုတ္ရပါေတာ့တယ္။

ရိပ္သာေတြမွာ တရားစခန္း၀င္ၾကတဲ့ ေယာဂီေတြမွာ တခ်ိဳ ႔ အခ်ိန္ၾကာၾကာမထိုင္ႏိုင္တဲ့သူေတြ၊ ခဏခဏ အေပါ့အေလးသြားေနရတဲ့သူေတြ၊ အာရံုေၾကာအားနည္းေနတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္လက္အဂၤါခ်ိဳ ႔ယြင္းေနၾကတဲ့သူေတြ လာျပီး အားထုတ္တတ္ၾကတာ အမလည္း ျမင္ဖူးမွာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔ေတြကမွ ရိပ္သာအထိ ေရာက္ေအာင္လာႏိုင္ၾကလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြမ်ားဆို ကိုယ့္အိမ္မွာတင္ ဘယ္မွ မသြားႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေနၾကျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့မွ တရားစအားထုတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ကို မလြယ္ေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ ႔မိခင္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ရုတ္တရတ္ေလျဖတ္ျပီး အိပ္ယာေပၚလဲွေနရေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တရားအားထုတ္တာေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူး။  ပုတီးစိ္တ္ဖို႔ကိုေတာင္မွပဲ စိတ္အား၊ လူအားအေတာ္ၾကီးစိုက္ပါမွ ပုတီးလံုး တစ္လံုးကိုခ်ႏိုင္တဲ့အျဖစ္မ်ိဳးကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ နာမႈဆိုတာက အိုတဲ့အထိေတာင္မေစာင့္ပါဘူး။ အရြယ္ငယ္ငယ္ႏွင့္လည္း နာၾကရတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ။ နာရာကေနတဆင့္ အိုတာကိုေက်ာ္ခ်ျပီး ေသသြားၾကတာေတြလည္း ဒုႏွင့္ေဒးပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ စာလာဖတ္ရင္းကေန အြန္လိုင္းမွာခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာ၀န္ အစ္မတစ္ေယာက္ဆို အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္၊ ေလးဆယ္နီးပါးထဲကပါပဲ။ တစ္ရက္ေတာ့ သူခြဲစိတ္ကုသမႈတစ္ခု ခံစရာရွိတယ္လို႔ဆိုျပီး ေျပာသြားတယ္။ ေနာက္ ေဆးရံုတက္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အီးေမးလ္တစ္ေစာင္လွမ္းပို႔လိုက္ေသးတယ္။  ေနာက္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေပ်ာက္ေနရာက ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခြဲစိ္တ္ကုသမႈခံရင္း ဆံုးသြားပါျပီတဲ့။ သူဆိုလည္း ဘာသာေရးကို စိတ္၀င္စားျပီး တရားအားထုတ္မႈပိုင္းကို စဖို႔အားယူေနတုန္း ေလ့လာေနတုန္းမွာတင္ ဘ၀ကအဆံုးသတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ နာမႈႏွင့္ ေသမႈက လူတစ္ေယာက္ဆီကို ဘယ္အခ်ိန္ လာမယ္မွန္းမသိေလေတာ့ သူတို႔မလာခင္ သူတို႔ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ့္ တရားဆိုတဲ့ လက္တြဲေဖာ္ကို က်န္းမာေနတုန္းမွာ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္အခ်ိန္ေပးျပီး ရွာထားဖို႔က မျဖစ္မေနလိုအပ္လွပါတယ္ေနာ္ အမေရ။

Peter Drucker ရဲ ႔ What to do with the second half of one's life? ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကိုပါ ထပ္ေပါင္းထည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ အေျဖထုတ္ၾကည့္လိုက္တာပါ။ အစ္မလည္း ဒီေမးခြန္းရဲ ႔အေျဖကို ကိုယ့္ဘ၀အေျခအေနေတြႏွင့္ခ်ိန္ျပီး ထုတ္ယူႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေနျပီးသားပါဗ်ာ။

ဘ၀သက္တမ္းတစ္၀က္မွာဘာေတြဘယ္လို ျပင္ဆင္ရမယ္ဆိုတာေတြကို အေျဖရွာျပီးသြားေတာ့ မေသခင္သိရွိသြားရမယ့္ ဘ၀ရဲ ႔ လွ်ိဳ ႔၀ွက္ခ်က္ေတြအေၾကာင္းလည္း ၾကံဳတုန္းတစ္ခါတည္း နည္းနည္းေလာက္ ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတယ္ အမေရ။ အမရဲ ႔ ေရႊရတုေမြးေန႔အတြက္ အထူးအမွတ္တရျဖစ္ေအာင္လို႔ပါေနာ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးလေလာက္ကျဖစ္မယ္။ မဟာျမိဳင္ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စကၤာပူကို ခဏၾကြလာတာ အြန္လိုင္းမွာ ဖူးလိုက္ရပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြမွာ ဆရာေတာ္လက္ထဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိုင္ထားတာ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ဘာစာအုပ္လဲမသိဘူးဆိုျပီး စပ္စုမိတယ္။ ဆရာေတာ္ကို သြားဖူးခဲ့တဲ့ စကၤာပူက ညီမတစ္ေယာက္က စာအုပ္နာမည္ကို မွတ္လာျပီး ျပန္ေျပာျပလို႔ အြန္လိုင္းမွာ ရွာျပီး ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္နာမည္က John Izzo ေရးတဲ့ The Five Secrets You Must Discover Before You Die တဲ့။ စာေရးဆရာႏွင့္ သူ႔အဖြဲ ႔က အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ အရြယ္ရွိၾကတဲ့ လူေပါင္း ၂၀၀ေက်ာ္ကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္ျပီး သူတို႔ေျပာျပခ်က္ကေန ေရးထားတာပါ။

အခ်က္ (၅)ခ်က္က ဘာေတြလဲဆိုေတာ့

(၁) ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရိုးသားႏိုင္ဖို႔

(၂) ဘ၀မွာ စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈႏွင့္ ေနာင္တတရားေတြ က်န္မေနခဲ့ဖို႔

(၃) ကိုယ္ကိုယ္တိုင္အပါအ၀င္ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ္ႏွင့္ဆက္ဆံေနရတဲ့သူေတြကို ခ်စ္တတ္ဖို႔

(၄) ဘ၀ကို လက္ရွိပစၥဳပၸါန္အခ်ိန္ေလးမွာပဲ ေနတတ္ဖို႔

(၅) ေလာကကို ကိုယ္ယူထားတာေတြထက္ ပိုျပီး ျပန္ေပးႏိုင္ဖို႔ ပါတဲ့။

ဒီအခ်က္ ငါးခ်က္ကိုသာ မေသခင္ေတြ႔ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီလူဟာ ေသေပ်ာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါျပီတဲ့။ လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ မေသခင္သိသြားရမယ့္တရားေတြပဲေပါ့ အမေရ။

ဒီအခ်က္ငါးခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တာေတြႏွင့္ကြက္တိျဖစ္ေနတာကို အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမိဳ ႔ပတ္ရထားၾကီး ဘယ္ဘူတာကိုပဲသြားသြား ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီဘူတာကိုပဲ ျပန္ဆိုက္ရတယ္ ဆိုတာလို ကမၻာေပၚက အသိပညာရွင္ေတြ၊ ေတြးေခၚပညာရွင္ေတြ ၾကံဆေတြးေခၚလိုက္သမွ်၊ ေတြ႔ရွိလိုက္သမွ်အမွန္တရားဆိုတာေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ သစၥာတရားမွာပဲ ေနာက္ဆံုးဂိတ္ဆံုးရတာပါပဲေနာ္။

ကဲ...အမေရ။ အမရဲ ႔ ေရႊရတုေမြးေန႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အမအသံုးတည့္ေလာက္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ဒီစာစုေလးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ႏွင့္ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ အသံုးမတည့္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အမွတ္တရအျဖစ္ႏွင့္ေတာ့ သိမ္းထားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္။

အစ္မတစ္ေယာက္ က်န္ရွိေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို အႏွစ္သာရအျပည့္အ၀ႏွင့္ အသံုးခ်ရင္း ရည္မွန္းထားရာ ၊ ဆုေတာင္းထားရွိရာ ပန္းတိုင္ဆီကို အခက္အခဲမရွိ၊ ေဘးမထိပဲ ေအးခ်မ္းေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္ေအာင္သြားႏိုင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာအာသီသႏွင့္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္ အမေရ။

အမရဲ ႔ ေမာင္ငယ္

Bliss

19.07.2012 (Thu.)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Autobiography Of Sayadaw U Jotika

 

Sayadaw U Jotika (Autobiography)

***************************

The need to express is very strong. It is very important for our growth. If you don't have any opportunity to express, you lose creative thinking. Well, that's another attachment. I can't force myself to let go of it. Many times I picked up my pen to write, and many times I put it down. Something hard to put into words is in my mind. Pl

ease don't think I'm preaching. I'm just expressing my personal point of view (feeling, observation) which seems true to me.

I know that a lot of things I've said can easily be misconstrued. A person can use them against me. I can't really make my points clear in a letter. Even to talk about them would be a very difficult task for me. Anyway I tried to express my views. The things I've said might not agree with the great books. I don't expect you to agree with me. They are not universal truths. Just my opinions as of October 1986. I'm liable to change, as anything else. Excuse me for my mistakes.

I'm a man who keeps himself upset all the time, believe it or not. One day I'll be happy. Here is something about me. I was born on 5 August 1947. I was educated at a Roman Catholic missionary school. I read about most of the things in this universe. I did not believe in any organised religion. Well, who knows? I thought of becoming a bhikkhu (monk) from the age of nineteen but instead I went to university, and found the education very unsatisfactory. I then educated myself. I found that almost everybody was after position, money, pleasure — very superficial.

I couldn't go on living for the rest of my life like that. I left my family although 1 love my daughters very dearly. I have no place in this competitive society. Being a bhikkhu and living in the forest is the best way of life for me; it suits my temperament.

Yes, my grand mother was Shan. She lived a long, peaceful life and died when she was about eighty. I was fourteen then. We were very close. I think of her quite often.

I like Shan people, too. They are very mellow. There are a lot of Shan people around Maymyo; some living in Ye Chan Oh Village where we are. There is another village called Yengwe where most of the villagers are Shan, and they speak the Shan language. Some old Shan ladies look like my grandmother — quiet, peaceful, loving, simple, patient, content, unimposing and very friendly. How unlikely to find such people in modern cities. People who are rich are very suspicious; they think people are after their money.

You asked me about my relationship with my family. It was never good. The only person I love in my family is my elder sister. She loves me although she could not understand me.

Yes, "I've never felt I belong to that family". I was like a stranger in my family. Maybe some day I'll go and see my sister. My relationship with my parents was a love-hate relationship. (Both of them are dead now.) I was very lonely at home. I know how you feel about your relationship with your family. It's OK. We find love and understanding elsewhere. No matter what you do and no matter what happens I will always be your father, brother, friend, counsellor, etc.

I live on the border of two different cultures — Eastern and Western. Born in Burma (Myanmar) and educated in a Western-style school. Being exposed to all different kinds of religions — Buddhism, Christianity, Judaism, Hinduism, Islam — and also to materialism through philosophy. I ended up not believing in anything seriously. Western psychology — Freud, Jung, Adler, Rogers, Laing, William James, and many others; Western philosophy — Socrates, Plato, Aristotle, Hegel, Kant, Nietzsche, Kierkegaard, Bertrand Russell, Wittgenstein, Bergson, etc. — enough to make a person very confused. I studied electrical engineering; read advanced scientific theories, including black holes.

I know how little people are sure of anything. The most important thing to know is your own mind. Yes, I want freedom. And this should be known from the outset. My freedom is not for sale.

Living too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'm a lion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains like a mountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that as a danger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too. So I am seeing more and more what imprisons the mind. Although I've read a lot of the Pitaka [see glossary for definition], when I find something (see something) it's like I'm making a new discovery. To discover for myself those simple truths — what a great joy! Eureka!

I can't stand those people who talk like they know about something just because they've read about it in books. But sometimes I catch myself doing just that, though I'm doing it less and less.

Mountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. Sometimes I want to express my deepest understanding, but it's hard to find a person who knows how to listen, understand and appreciate. Mostly I'm the one who listens. People like to talk to me.

I think wanting to be independent and free (physically as well as mentally) is my strongest desire. There are different forms and stages of freedom. I must follow my nature, at all costs. I might have to disappoint my friends. So many people expect so much of me. It is very unlikely that I can/will fulfil their expectations of me. I am heading towards my own freedom, not conformity.

I've been reading Memories, Dreams, Reflections by Carl Jung. I am very interested in some of his ideas. Some of the things he said about himself really expresses me also. So I am going to quote some of the passages to you: "As a child I felt myself to be alone, and I am still, because I know things and must hint at things which others apparently know nothing of, and for the most part do not want to know."

Loneliness does not come from having no-one around oneself, but from being unable to communicate the things that seem important to oneself, or from holding certain views that others find inadmissible. If a man knows more than other people, he becomes lonely. But loneliness is not necessarily inimical to companionship, for no-one is more sensitive to companionship than the lonely man, and companionship thrives only when each individual remembers his/her individuality and does not identify him/herself with others.

I have to obey that inner law which is imposed upon me, leaving me no freedom of choice. Of course I did not always obey it. How can anyone live without inconsistency? ("Talking about rebirth — in my case it must have been primarily a passionate urge toward understanding which brought about my birth, for that is the strongest element in my nature.")

"I have also realised that one must accept the thoughts that go on within oneself of their own accord as part of one's reality. The categories of true and false are, of course, always present but because they are not binding they take second place. The presence of thoughts is more important than our subjective judgment of them. But neither must these judgments be suppressed, for they are also existent thoughts which are part of our wholeness." (So, be mindful of everything.)

A person who has not passed through the inferno of their passions has never overcome them. They then dwell in the house next door, and at any moment a flame may dart out and set fire to his own house. Whenever we give up, leave behind, and forget too much, there is always the danger that the things we have neglected will return with added force. (Don't sit on top of your passions; be mindful of them. For me, 'passed through' doesn't mean 'acted out', it means being aware of them, experience them mindfully.)

"Indeed, our 'cult of progress' is in danger of imposing onus even more childish dreams of the future the harder it presses us to escape from the past. Reforms by advances, that is, by new methods or gadgets, are of course impressive at first, but in the long run they are dubious and in any case dearly paid for. By no means do they increase the contentment or happiness of people on the whole. Instead, they are deceptive sweetenings of existence, like speedier communications, which unpleas antly accelerate the tempo of life and leave us with less time than ever before." (So, live as simply as possible.)

I have done without electricity, and tend the fireplace and stove myself. Evenings, I light the old lamps. There is no running water, and I pump the water from the well. I chop the wood and cook the food. These simple acts make man simple; and how difficult it is to be simple. In Bollingen, silence surrounds me almost audibly, and I live in modest harmony with nature. An indescribable stillness prevailed.

In the Tower at Bollingen it is as if one lived in many centuries simultaneously. The place will outlive me, and in its location and style it points backward to things long ago. There is very little about it to suggest the present. If a man of the sixteenth century were to move into the house, only the kerosene lamp and the matches would be new to him; otherwise, he would know his way about without difficulty. There is nothing to disturb the dead, neither electric light nor telephone. (Carl Jung)

There is a lot more left, but I want to stop here. You must be bored to death. I think I am a rebel in some ways. All my life I've been a rebel. My fantasy: living deep in the mountains, away from people and noise with bare necessity; quietly and peacefully. Do I cry? Well, who would believe that an old monk like me still has tears to cry. My nature is like slow burning ember. You don't see the flame but it burns nonetheless. I don't want judgment; I want understanding. I am also not perfect.

I am becoming even more imperfect. So I'm scared of those who are judgmental. I want to be left alone. They say a monk shouldn't be attached to any body or anything but I can't do that. I'm not just a monk; I'm also a human being. I am not trying to be somebody. I just try my best to understand whatever is happening in my life, in my mind, in my heart. No name and no fame; when I die nothing will remain. 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေဗာဇၥ်င္ (၇) ပါး တရားေတာ္

 

Version (1)

Version (2)

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္နီးပါးအခ်ိန္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္စေရးခါစက ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ ေဗာဇၥ်င္ (၇) ပါး တရားေတာ္ကို တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္က အဲဒီတရားကို နာျပီးသြားေတာ့ သူဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ဓမၼလမ္းအတြက္ သိခ်င္တာေတြ ဆရာေတာ္ၾကီးတရားထဲကေန သိလိုက္ရလို႔ တကယ္အက်ိဳးမ်ားေၾကာင္း၊ အခုအခ်ိန္ကစျပီး သူအားထုတ္မႈအတြက္အခ်ိန္ေပးေတာ့မွာမို႔ ဘေလာ့ဂ္လည္း ဆက္ေရးေတာ့မွာမဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း တခါတည္းႏႈတ္ဆက္သြားေၾကာင္းေျပာသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက သူလည္း အြန္လိုင္းကေပ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ 

မေန႔က ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ အဲဒီတရားေတာ္ကို သတိတရစိတ္ထဲက ျဖစ္လာတာႏွင့္ ျပန္နာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဓမၼမိတ္ေဆြေတြကိုလည္း ေပးျပီးနာၾကည့္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ နာၾကည့္ၾကပါအံုးလို႔....

ေမတၱာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၃)

အသခၤတ က်ေတာ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ။ အေၾကာင္းတရားေတြက စုၿပီးေတာ႔ လုပ္ထားတဲ႔ဟာ မဟုတ္ဘူးတဲ႔။ အဲဒီ အသခၤတ က်ေတာ႔ ဘာအေၾကာင္းကမွ လုပ္ထားတာမဟုတ္တဲ႔အရာ နိဗၺာန္ဆိုတာရိွတယ္။ က်န္တဲ႔ေနရာေတြ မွန္သမွ် အေၾကာင္းတရားေတြ စုၿပီးေတာ႔ ထုတ္လုပ္ထားတာေတြ ခ်ည္းပဲ။ အေၾကာင္းကင္းၿပီး ဘယ္အရာမွ မၿဖစ္ဘူး။ ေဟာ - နိဗၺာန္ဆိုတဲ႔ အၿငိမ္းဓါတ္က်ေတာ႔ လုပ္ထားတာမရိွဘူးတဲ႔။ ဘာလို႔တုန္းဆိုေတာ႔အေၾကာင္းတရားေတြ အားလံုးၿငိမ္းေနတယ္။ အေၾကာင္းတရားေတြ ၿငိမ္းေနလို႔ အက်ိဳးတရား ဆိုတာလည္း မရိွေတာ႔ဘူး။ အၿငိမ္းဓါတ္ သက္သက္ကိုေၿပာတာ။ အဲဒါက်ေတာ႔ အသၤခတဆိုတာ နိဗၺာန္။ ေနာက္တစ္ခု ပညတၱိ ဆိုတာကေတာ႔ သခၤတ၊ အသခၤတႏွစ္ခုကို အစဲြၿပဳၿပီးေတာ႔ လူေတြကေန အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးထားတာ။ Concept လူေတြရဲ ႔ အယူအဆ တစ္ရပ္၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးေပးထားတာ။ အတြင္းအႏွစ္မဟုတ္ဘူး။

အဲဒီေတာ႔ ပစၥယပိုင္းမွာ ၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အေၾကာင္းဆိုတဲ႔ထဲမွာ သခၤတဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရိွတယ္၊ အသခၤတဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရိွတယ္။ ပညတၱိ ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းရိွတယ္။ အေၾကာင္းသံုးမ်ိဳးတဲ႔ ပ႒ာန္းမွာ။ ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမၼဏပစၥေယာ၊ အဓိပတိပစၥေယာ ဆိုတဲ႔ ဒီပစၥယေတြအကုန္လံုး ေၿပာသြားတဲ႔အထဲမွာ ေဟာဒီ လိုရင္းအခ်ဳ႔ပ္ကေတာ႔ ဒီသံုးခုပဲ။ ဒီသံုးခုထဲကေနပဲ ေၿပာေနတာ။ ကဲ ပစၥယုပၸႏၷပို္င္း အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၿဖစ္လာတဲ႔ အက်ိဳးတရားပိုင္းကို ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ သခၤတ တစ္မ်ိဳးပဲ ရိွတယ္။သခၤတဆိုတာ အေၾကာင္း တရားေတြက စုၿပီးထုတ္လုပ္ထားတဲ႔ အက်ိဳးတရားဆိုတာ စိတ္ရယ္၊ ေစတသိက္ရယ္၊ ရုပ္ရယ္ ဒါကိုေၿပာတာေနာ္။ အဲဒီေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔တေတြမွာ ရိွေနတာဟာ စိတ္ရယ္၊ ေစတသိက္ရယ္၊ ရုပ္ရယ္ ဒါပဲရိွတာ။ အက်ဥ္းအားၿဖင္႔  ေၿပာမယ္ဆိုရင္ နာမ္နဲ႔ရုပ္ ဒီႏွစ္ခုရိွတယ္။ Body and Mind ဒီႏွစ္ခုပဲရိွတာ။ အဲဒီႏွစ္ခုသည္ အေၾကာင္းတရားဘက္မွာလည္း ပါတယ္။ အက်ိဳးတရားဘက္မွာလည္း ပါတယ္။ နိဗၺာန္က အေၾကာင္းတရားဘက္ သက္သက္မွာသာ ပါတယ္။ အက်ိဳးတရားဘက္မွာ မပါဘူးဆိုတာကို သတိထားဖို႔ေပါ႔ေနာ္။ ဒါက ပ႒ာန္းက်မ္းၾကီး တစ္ခုလံုးကို ၿခံဳငံုၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ သဘာ၀အားၿဖင္႔ ဒီၿမင္ကြင္းကို ၿမင္ရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ႔ အေၾကာင္းၿပဳတယ္ဆိုတာေတြဟာ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ထားတဲ႔ အရာတစ္ခုက ထပ္မံၿပီးေတာ႔ အေၾကာင္းၿပဳတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ေဆာင္ထားတဲ႔ အရာမဟုတ္တာကလည္းပဲ အေၾကာင္းၿပဳတယ္။ လူေတြယူဆ ထားတဲ႔ General Consensus လုိ႔ေခၚတဲ႔ Concept ကလည္းပဲ အေၾကာင္းၿပဳတယ္။ အက်ိဳးဆိုတာက်ေတာ႔ ခုနက အေၾကာင္းေတြက စုၿပီး ထုတ္လုပ္ထားတဲ႔ အရာတစ္မ်ိဳးသာ ၿဖစ္တယ္။ ပစၥည္း၊ ပစၥယုပၸန္ ဒီႏွစ္ခုကို အက်ဥ္းအားၿဖင္႔ ဒီလိုမွတ္ထားေပေတာ႔။

ကဲ...ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္းကို ခ်ံဳးၿပီးေတာ႔ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ အတၳိနဲ႔နတၳိ ဒီႏွစ္ခုလာမယ္။ အတၳိ - အားလံုးသိၾက တဲ႔အတိုင္း ၂၄ ပစၥည္းထဲမွာ အတၳိပစၥေယာ၊ နတၳိပစၥေယာ လို႔လာလိမ္႔မယ္။ အတၳိဆိုတာ ရိွေနတဲ႔အခ်ိန္ပိုင္းမွာ အက်ိဳးတရားကို ထုတ္လုပ္တာ၊ အက်ိဳးတရားကို Maintain လုပ္တာ အတၳိ။ နတၳိဆိုတာ မရိွေတာ႔တဲ႔ေနာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ႔မွ အက်ိဳးတရားကို Maintain လုပ္တာ။ အဲဒီေတာ႔ အတၳိပိုင္းနဲ႔ နတၳိပိုင္းလို႔ ႏွစ္ခုခြဲ လိုက္မယ္။ ပ႒ာန္း၂၄ပစၥည္းမွာ။ ရိွေနတုန္း အက်ိဳးၿပဳတာက တစ္ပိုင္း၊ မရိွေတာ႔မွ အက်ိဳးၿပဳတာ တစ္ပိုင္း။အဲဒီေတာ႔ ရိွေနတုန္း အက်ိဳးၿပဳတယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ ရိွေနတုန္း ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတဲ႔ဟာမွာ ပုေရဇာတ Born Earlier ၾကိဳတင္ၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ၿပီးရိွေနတုန္း ေက်းဇူးၿပဳတာက တစ္ခု။ သဟဇာတ Born Together အတူတူၿဖစ္လာၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာက တစ္ခု။ ပစၧာဇာတ Born Later ေနာက္မွေမြးလာၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာက တစ္ခု။ သံုးခုရိွတယ္အၾကမ္းဖ်င္းခြဲၿပရမယ္ဆိုရင္။ ရိွတုန္း ေက်းဇူးၿပဳတာေတြ အေၾကာင္းတရားေတြဟာ တခ်ိဳ ႔အေၾကာင္းတရားက အက်ိဳးတရားမေပၚခင္ ၾကိဳတင္ ေမြးဖြားထားတာ၊ ၾကိဳတင္ေပၚလာတယ္။ တခ်ိဳ ႔ တရားက သူေမြးေမြးခ်င္း အက်ိဳးတရားပါ တခါတည္းပါလာတယ္ သဟဇာတ။ တခ်ိဳ ႔က်ေတာ႔ မေမြးခင္က အက်ိဳးတရားကရိွႏွင္႔ေနတယ္။ ေနာက္မွ အေၾကာင္းတရားက ေပၚလာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔တယ္ ပစၧာဇာတ။ အပိုင္း၃ပိုင္းရိွတယ္ အတၳိမွာ။ အဲဒီေတာ႔ အတၳိရဲ ႔ သေဘာက ရိွေနခိုက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတယ္၊ မရိွေတာ႔ရင္ ေက်းဇူးမၿပဳဘူး။ ဥပမာမယ္ -  ေညာင္ေရအိုးထဲမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ေရကေလးက ထုိေညာင္ေရအိုးထဲမွာ စိုက္ထားတဲ႔ ပန္းကေလး ညိွဳးမသြားေအာင္ သူရိွေနတဲ႔အခိုက္မွာ သူေက်းဇူးၿပဳတယ္။ အဲဒီေရမရိွေတာ႔ရင္ ေက်းဇူးမၿပဳႏိုင္ဘူး။ ရိွေနခိုက္မွာ ေက်းဇူးျပဳတာ။ အဲဒါမ်ိဳးကို အတၳိလို႔ေခၚတယ္။ အတၳိပစၥေယာဆိုတာ ရိွေနတဲ႔အခိုက္ေက်းဇူးၿပဳတာ။ မရိွေတာ႔ရင္ ေက်းဇူးမၿပဳဘူးဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ရတယ္။ အက်ိဳးတရားလည္း ရိွေနရမယ္၊ အေၾကာင္းတရားလည္း ရိွေနရမယ္၊ ရိွေနတဲ႔အခိုက္ကေလးမွာ ေက်းဇူးၿပဳတယ္။

သဟဇာတဆိုတာက်ေတာ႔ အက်ိဳးတရားနဲ႔ အေၾကာင္းတရား ၿပိဳင္တူေပၚလာၿပီးေတာ႔ အၿပန္အလွန္ ေက်းဇူးၿပဳတယ္။ ဒါေရာ ၿဖစ္ႏိုင္သလားဆိုေတာ႔ ၿဖစ္ႏိုင္တယ္။ Born Together ေတြက ေနမင္းၾကီးထြက္လာရင္ တခါတည္း အေမွာင္လည္းေပ်ာက္သြားတယ္၊ အလင္းလည္း ေရာက္လာတယ္။ တၿပိဳက္နက္ပဲေလ။ အေမွာင္ေပ်ာက္တာရယ္၊ အလင္းေရာက္တာရယ္ တၿပိဳက္နက္ပဲ။ Simultaneously တၿပိဳင္နက္ ၿဖစ္လာတယ္။ အလင္းက အရင္ေပၚလာၿပီး အေမွာင္ကေနာက္မွ ေပ်ာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ အေမွာင္ေပၚတာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အလင္းလည္း ေပ်ာက္သြားတယ္။ Born Together ။ ေနမင္းၾကီးထြက္လိုက္တာနဲ႔ အလင္းက တခါတည္း ပါလာတယ္။ Born Together  - သဟဇာတ။ အဲဒီလုိ အေၾကာင္းတရားေရာ၊ အက်ိဳးတရားေရာ နွစ္ခုစလံုးဟာ တၿပိဳက္နက္ေပၚလာၿပီးတဲ႔အခါ အၿပန္အလွန္ ေထာက္ပံ႔ေနတာကို သဟဇာတပစၥည္းလို႔ ေခၚတယ္။

ပစၧာဇာတပစၥည္း က်ေတာ႔ အဓိပၸာယ္တစ္မ်ိဳး။ အက်ိဳးတရားေတြက သူ႔ဘာသူ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ ၿဖစ္ႏွင္႔ေနတယ္။ အဲဒီ ၿဖစ္နွင္႔ေနတဲ႔ အက်ိဳးတရားကို ေနာက္မွၿဖစ္ေပၚလာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔တယ္။ သူ႔က်ေတာ႔ ၿဖစ္ေစတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေထာက္ပံ႔တာ။ Sustain လုပ္တာ။ ေနာက္မွ ေပၚလာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔ တာ။ ဒါေတြက ၿဖစ္တာေပါ႔။ ေနာက္မွေရာက္လာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔ႏိုင္တာေတြလည္း အမ်ားၾကီးရိွတာေပါ႔။ အရင္ေမြးထားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို ေနာက္မွေမြးလာတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က အေထာက္အပ႔႔ံေပးတာတို႔။ စာေပထဲမွာေတာ့ ဘာႏွင့္ဥပမာေပးထားတုန္းဆိုေတာ့ ဠင္းတငယ္ေလးေတြရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ကိုတဲ့… အစာစားလိုတဲ့ အာသာကေနျပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို ေထာက္ပံ့ေပးထားတယ္လို႔ အ႒ကထာက ဒီဥပမာေပးထားတယ္။

အဲဒီဥပမာကို အဓိပၸါယ္ေဖာ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္ၾကတုန္းဆိုရင္ ဠင္းတေလးေတြဟာတဲ့… မိဘေတြကေနျပီးေတာ့ အစာမေကၽြးဘူး။ စားရႏိုး၊ စားရႏိုးႏွင့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲရွိတယ္။ မိဘျဖစ္တဲ့ ဠင္းတ အေမ၊ အေဖတို႔ကေန အစာကိုယူျပီးေတာ့ မေကၽြးသည့္အတြက္ေၾကာင့္  သူတို႔ဟာ စားရႏိုးဆိုတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးႏွင့္ပဲ အသက္ရွင္၊ ကိုယ္တိုင္ အေတာင္အလက္စံုတဲ့အခါမွာ ရွာျပီးစားတယ္လို႔ ဒီလိုအဓိပၸါယ္ေဖာ္တယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီအဓိပၸါယ္မဟုတ္ေလာက္ဘူးေနာ္။

ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဆိုေတာ့ ဠင္းတက အစာမေကၽြးဘူးဆိုတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ လူေတြက ဠင္းတၾကီးေတြ အစာခ်ီသြားတာကို မေတြ႔လို႔ ဠင္းတငယ္ေလးေတြကို အစာမေကၽြးဘူးဆိုတဲ့ အယူအဆတစ္ရပ္ေပၚလာတာ။ အမွန္ကေတာ့ ဠင္းတၾကီးေတြဆိုတာ ဠင္းတေတြက အခုေခတ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွားသြားလို႔ မျမင္ဖူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ပုပ္စပ္ေနတဲ့အသားမွ သူတို႔က စားေလ့ရွိတာကို။ ေခြးေသေကာင္ႏွင့္ဠင္းတဆိုျပီးေတာ့ ေျပာၾကတာ။ အဲဒီေတာ့ ဠင္းတေတြက ပုပ္ေနတဲ့အသားေတြကို စားျပီး သူတို႔စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔လည္ပင္းၾကီးေတြက အရွည္ၾကီးေတြ။ အဲဒီလည္းပင္းထဲမွာ သူတို႔က သိမ္းတဲ့အိတ္ကေလးပါတယ္။ ဠင္းတရဲ ႔ လည္ပင္းထဲမွာ သိမ္းထားတဲ့အိတ္ရွိတယ္။ သူတို႔စားတာလည္း စားတယ္။ အပိုကို သူတို႔ အဲဒီလည္ေခ်ာင္းထဲမွာ ထည့္သြားတယ္။

အသိုက္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ပါးစပ္ကေလးဟေပးေတာ့ ဟိုေကာင္ကေလးေတြက လည္ေခ်ာင္းထဲက အစာေတြကို အဲဒီမွာႏိႈက္စားၾကတာ။ လူေတြအေနႏွင့္ ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဠင္းတၾကီးေတြ အစာခ်ီသြားတာမရွိဘူး။ သူတို႔ပဲ စားသြားၾကတယ္လို႔ ဒီလိုထင္ၾကတာကို။ ထင္ေတာ့ ဠင္းတေတြက အစာမေကၽြးဘူးလို႔ ဒီလိုထင္တာ။ မဟုတ္ဘူး။ ေကၽြးတယ္။ လည္ပင္းထဲကေန ပါးစပ္ဟေပးတဲ့အခါမွာ လင္းတေလးေတြက ႏိႈက္စားၾကရတာ။ ဘယ္မိခင္ျဖစ္ျဖစ္ အစာေတာ့ ေကၽြးတာခ်ည္းပဲ။ အစာအငတ္ထားထားရင္ ေသသြားမွာေပါ့ေနာ္။  ေအး…အဲဒီလိုဆိုေတာ့ အ႒ကထာလာတဲ့အဓိပၸါယ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ မစားရေသးတဲ့အခ်ိန္မွာ လင္းတငယ္ေလးေတြရဲ ႔ခႏၶာကို္ယ္ဆိုတာက ဥကေပါက္လာလို႔ ထိုဠင္းတရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ေလးေတြက အရင္ေမြးဖြားထားတယ္။ ေမြးဖြားထားေပမယ္႔လို႔ အစာစားလိုတဲ႔ အာသာဆႏၵေပၚလာတဲ႔အခါ အဲဒီအာသာဆႏၵကေနၿပီးေတာ႔ သူတို႔ရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္ကို ထိန္းထားတယ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္ေလးကို ေၿပာတာ၊ အခ်ိန္ပိုင္းေလး။

လူေတြဟာ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔အသက္ရွည္ ဆိုတာလိုေပါ႔။ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္ကေလးနဲ႔ အသက္ရွည္ေနတယ္ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္။ စိတ္စြမ္းအားလုိ႔ေၿပာတာ။ စိတ္စြမ္းအားကလည္း အလြန္ၾကီးတယ္။ တခါတုန္းက ဒကာၾကီးတစ္ေယာက္ ေသလုေမ်ာပါးၿဖစ္ေနၿပီ၊ ေသခါနီးေနၿပီ ဆိုပါစို႔။ သို႔ေသာ္ အသက္က မထြက္ေသးဘူး၊ ဘာလို႔ အသက္မထြက္ေသးတာတုန္းဆိုေတာ႔ အေ၀းမွာေနတဲ႔ သူ႔သားၾကီး မလာေသးလို႔ အသက္မထြက္ေသးတာ။ သူ႔သားက ကေန႔ေရာက္မယ္၊ မနက္ၿဖန္ေရာက္မယ္နဲ႔ အဲဒါေမ်ွာ္ေနတာ။ အသက္က မထြက္ဘူး အဲဒါ။ ဒါလည္းပစၧာဇာတပစၥည္းပဲ။ ေမ်ွာ္လင္႔ခ်က္ကေနၿပီးေတာ႔ ဆြဲထားတာ။ သားလည္းေရာက္ေရာ၊ ေရာက္ပါၿပီဆို စကားစၿမည္ေၿပာၿပိီးတာနဲ႔ ေသသြားေရာ အဲဒါ။ ဒါပစၦာဇာတ။ ေနာက္မွၿဖစ္လာၿပီးေတာ႔ ေထာက္ပံ႔တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာကိုေၿပာတာ။ အဲဒါ အတၳိပစၥည္း။

အဲဒီေတာ႔ အတၳိပစၥည္းနဲ႔ ပက္သက္ၿပီးေတာ႔ ပစၥည္းခြဲေတြလည္းရိွတယ္။ အဲဒီေတာ႔ ရိွေနတုန္းမွာ အက်ိဳးနဲ႔အေၾကာင္းတရား ပစၥည္းနဲ႔ပစၥယုပၸန္ရိွေနခိုက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာ၊ အဲဒီလို ေက်းဇူးၿပဳတဲ႔အခါမွာ Born Earlier ၾကိဳတင္ၿဖစ္ႏွင္႔ၿပီးေတာ႔ ေက်းဇူးၿပဳတဲ႔ ပစၥည္းေတြရိွတယ္၊ Born Together တၿပိဳင္တည္းၿဖစ္ၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာေတြရိွတယ္၊ Born Later ေနာက္မွ ေမြးၿပီး ေက်းဇူးၿပဳတာေတြရိွတယ္လို႔ အပိုင္း၃ပိုင္း။ အဲဒီလို ရိွေနခိုက္ ေက်းဇူးၿပဳတာေတြကိုလည္း အတၳိထဲမွာ ဒီလိုမ်ိဳး ၃မ်ိဳးခြဲႏိုင္တယ္။

ေနာက္တစ္ခု နတၳိ။ မရိွေတာ႔မွ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ မရိွေတာ႔မွ ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတာ ဒါလည္းပဲ ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းတဲ႔ Condition တစ္ခုပဲ။ မရိွတာသည္ပင္လ်ွင္ ေနာက္ထပ္ေပၚဖို႔အတြက္ Chance ပဲ။ မရိွတာဟာ ေနာက္ဟာကို ေက်းဇူးၿပဳတယ္။ အနႏၲရပစၥေယာ၊ သမနႏၲရပစၥေယာ၊ ဥပနိႆယ ပစၥေယာ၊ အာေသ၀န ပစၥေယာ၊ ကမၼပစၥေယာ၊ နတၳိပစၥေယာ၊ ၀ိဂတပစၥေယာ။ အဲဒီငါးမ်ိဳးက မရိွေတာ႔တဲ႔ေနာက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာေတြ သူက။ ရိွေနတုန္းမွာ ေက်းဇူးမၿပဳဘူး။ သူတို႔ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ေပးသြားၿခင္းသည္ပင္လွ်င္ အေၾကာင္းတရားပဲ၊ ကြယ္ေပးၿခင္းသည္ပင္လ်ွင္ အေၾကာင္းတရားပဲ။ ဆိုပါစို႔။ ေနၾကီး ၀င္လိုက္တာနဲ႔ တၿပိဳက္နက္ အေမွာင္ေရာက္ မလာဘူးလား။ အဲဒီေတာ႔ ေနသည္ ကြယ္ေပးၿခင္းဟာ အေမွာင္အတြက္ Chance ေပးလိုက္တာ။ ေနၾကီးကသာ ဆက္ရိွေနမယ္ဆို အလင္းၾကီးကဆက္ရိွေနအံုးမွာပဲေလ။ အဲဒီေတာ႔ ေန၀င္လုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္နက္ အေမွာင္ ေရာက္လာတယ္။ ေန၀င္၀င္ခ်င္းေမွာင္သြားတယ္ဆိုရင္ ေဟာ အေမွာင္ၿဖစ္ဖို႔ရန္အတြက္ Chance တစ္ခုေပး လိုက္တာပဲ။ အဲဒိီပစၥည္းမ်ိဳးကို ဒါ နတိၳပစၥည္းလို႔ မရိွေတာ႔တဲ႔ ေနာက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ မရိွၿခင္းၿဖင္႔ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ ရိွေနတုန္းမွာ ေက်းဇူးမၿပဳဘူး။ မရိွေတာ႔မွ ေက်းဇူးၿပဳတယ္။ ဒီအုပ္စုက ၇ ခုရိွတယ္။

(ဆက္ရန္) 

အပိုင္း (၁) သို႔

အပိုင္း (၂) သို႔

အပိုင္း (၄) သို႔

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၂)

ေလာဘၿဖစ္ေနရင္လည္း ေလာဘနဲ႔ အေတြးေတြ၊ ေလာဘနဲ႔ အေၿပာေတြ၊ ေလာဘနဲ ႔လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ၊ ေမာဟၿဖစ္ေနရင္လည္း ကို႔ယို႔ကားယားေတြ ၿဖစ္ေနတယ္၊ ေမာဟနဲ႔ပက္သက္တဲ႔ အေတြးေတြ ေတြးတယ္၊ ဘယ္အရာမွ မဆံုးၿဖတ္ႏိုင္ဘူး။ ေတြေ၀ေနတယ္၊ ေၿပာရင္လည္း ကေမာက္ကမေတြ ၿဖစ္တယ္။ လုပ္ရင္လည္း ကိုးလို႔ကန္႔လန္႔ေတြ ၿဖစ္ကုန္တယ္ ေမာဟက။

ေကာင္းတဲ႔ဘက္က်ေတာ႔ အေလာဘဆိုတဲ႔ သဘာ၀ ဟိတ္တရားေလးတစ္ခု ေပၚလာရင္ လွဴခ်င္စိတ္ေတြ တန္းခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚလာတယ္။ Generosity ဆိုတာေလးေပၚလာတာနဲ႔ လွဴရအံုးမယ္လို႔လည္း ေၿပာတယ္။ လွဴဖို႔လည္း ၾကိဳးစားလာတယ္။ မတူဘူး သဘာ၀ေလးေတြက။ အေဒါသဆိုတဲ႔ ေမတၱာသဘာ၀ တရားေလး ေပၚလာၿပန္ၿပီဆိုရင္လည္း ဘယ္သူ႔ကို ကူညိီရမတုန္း စိတ္ထဲမွာ။ ေၿပာရင္လည္း ၾကင္ၾကင္နာနာ ေၿပာတယ္။ ကူညီဖို႔စကားေတြေၿပာလာတယ္၊ လုပ္ေဆာင္တယ္၊ အားေပးတယ္။ ေဟာ… အေဒါသရဲ ႔သေဘာ။ အေမာဟဆိုတာနဲ႔ အသိဉာဏ္ေပၚလာတဲ႔ အခါက်ေတာ႔ ေတြးလိုက္တာလည္း ေကာင္းတာေလးေတြ ခ်ည္းပဲေတြးတယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေတြးတတ္တယ္။ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားတတ္တယ္။ လုပ္သင္႔တယ္ မလုပ္သင္႔ဘူးဆိုတာလည္း ဆံုးဆံုးၿဖတ္ၿဖတ္ရိွတယ္။ ေတြေ၀ၿပီးေတာ႔ မေနဘူး။ ေၿပာတဲ႔စကားေတြကလည္း အက်ိဳးအေၾကာင္းဆီေလ်ာ္တယ္။ လုပ္တာကိုင္တာလည္း အဆင္တေၿပရိွတယ္။ အဲဒါဟာ ေဟတုပစၥည္းပဲ။

ပ႒ာန္းတရားေတာ္ေတြဟာ အားလံုး ဒါလက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ ယွဥ္စပ္ၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ တိုယ့္ရဲ ႔ဘ၀မွာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္းၿပတဲ႔အတိုင္း အေၾကာင္းတရား၊ အက်ိဳးတရားေတြ ေပါင္းစပ္ယွဥ္တြဲၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ေပၚေနေစတာပါလား။ တို႔ဟာ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ေပါင္းၿပီးေတာ႔ အေၾကာင္းတရားေတြရဲ ႔ ဖန္တီးမွဳကို ခံေနရတာပါလားလို႔ ပ႒ာန္းတရားမွာ သေဘာေပါက္ရမယ္။ အဲဒီလို သေဘာေပါက္သြားေတာ႔ ဘာအက်ိဳးရိွတုန္းဆိုရင္ မေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းေတြ လက္မခံနဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ။ မေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းေတြ လက္ခံေနရင္ မေကာင္းတဲ႔ အက်ိဳးတရားေတြ လာမွာေပါ႔။ အဲဒီေတာ႔ လူတိုင္း၊ လူတိုင္းဟာ ေကာင္းက်ိဳး ခ်မ္းသာခ်ည္းပဲ  လိုခ်င္ၾကတာ ဒါသဘာ၀ပဲ။ မခ်မ္းသာခ်င္ဘူးလား၊ ခ်မ္းသာခ်င္တယ္။  ဆင္းရဲဒုကၡ မေရာက္ခ်င္ဘူး ဘယ္သူမွ။ သုခ၊ ကာမ ခ်မ္းသာကို လိုလားတယ္။ ဒုကၡ၊ ပဋိကူလာ ဆင္းရဲမွဳကို ရြံရွာ စက္ဆုပ္ၾကတယ္။ အဲဒီလိုအေနအထား ရိွလာတဲ႔အခါမွာ ခ်မ္းသာခ်င္တိုင္း ခ်မ္းသာတာ မဟုတ္ဘူး။ ခ်မ္းသာၿခင္းရဲ ႔ အေၾကာင္းၿဖစ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားကို လုပ္ေဆာင္မွ ခ်မ္းသာတာ။ မ်ိဳးေစ႔ေလးက အပင္ေပါက္ေစခ်င္ရင္ ေဟ႔ ေပါက္လို႔အမိန္႔ေပးလို႔ မရဘူး။ သူ႔ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းနဲ႔ ေပါင္းဖက္ေပးရတယ္။ ဘာလုပ္ရတုန္းဆိုရင္ ေၿမၾကီးထဲခ်ၿပီး ေရေလးေလာင္းၿပီးေတာ႔ ေၿမနဲ႔ေရနဲ႔ ဆံုစည္းေပးရတယ္။ ကိုယ္ကေပါက္ခိုင္း လို႔မရဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ဘာလုပ္တာတုန္းဆိုရင္ Condition ေလးေတြနဲ႔ ဆံုေပးတာပဲ။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာအဲဒါပဲ။ Condition ကို ဆံုေပးရတယ္။ ေၿမနဲ႔ေရနဲ႔ေပါင္းေပးရင္ အဲဒီမ်ိဳးေစ႔ေလးက အပင္ေပါက္လာမွာ ေသခ်ာတယ္။  အပင္ေတာ႔ ေပါက္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီမ်ိဳးေစ႔ေလးကို ပုလင္းထဲထည္႔ၿပီးေတာ႔ သိမ္းထားမယ္ဆိုရင္ ေပါက္မလား။ မေပါက္ဘူးေနာ္။ ေၿမနဲ႔ေရနဲ႔ ေ၀းေ၀းထားရင္ မေပါက္ဘူး။ ဘာလုိ႔တုန္းဆိုရင္ Condition မွမရိွတာ။

အဲဒီေတာ႔ အပင္ဆိုတဲ႔ အက်ိဳးကို ရခ်င္ရင္ အဲဒီအပင္ကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားနဲ႔ ဆံုစည္းေပး ရတယ္။ လူကလုပ္ႏိုင္တာ ဒါဘဲ။ သူ႔ဆိုင္ရာအေၾကာင္းကို လုပ္ေပးရတယ္။ ေဟာ လုပ္ေပးတဲ႔အခါမွာ သစ္ပင္ေလးက ေပါက္လာတယ္။ ေပါက္လာရင္လည္း ထိုသစ္ပင္ေလး ရွင္သန္ဖို႔အတြက္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အေၾကာင္းတရားေတြ ဖယ္ရွားပစ္ရမယ္။ အက်ိဳးၿပဳတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြ ေပါင္းစပ္ေပးရမယ္။ ေၿမၾသဇာထည္႔ ေပးသင္႔တဲ႔အခါ ထည္႔ေပးရမယ္။ Fertilizer လုပ္ေပးရတယ္။ ေရေလာင္းေပးရတယ္။ ေဟာ အေၾကာင္းေတြ လုပ္ေပးတာ။ ပိုးေတြဘာေတြ ဖယ္ရွားေပးတယ္၊ ေနေရာင္ၿခည္ရတဲ႔ ေနရာထားေပးတယ္။ ေဟာ အေၾကာင္းတရားေတြကို ကိုယ္ကလုပ္ေပးေနတာ။ အေၾကာင္းတရားေတြ လုပ္ေပးရင္ ပန္းပင္ေလးဆိုရင္ အဲဒီပန္းပင္ေလးက အပြင္႔ေတြပြင္႔လို႔ လွလွပပၿဖစ္လာတယ္။

ထို႔အတူဘဲ ကိုယ္႔ရဲ ႔ဘ၀မွာ ပ႒ာန္းကို သေဘာေပါက္သြားရင္ ကို္ယ္႔ရဲ ႔ဘ၀မွာ ေကာင္းတဲ႔ခ်မ္းသာ သုခကို ဖန္တီးေပးႏိုင္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြကို ေရြးခ်ယ္ရမယ္။ ဆိုးက်ိဳးကို ဖန္းတီးေပးေနတဲ႔ အေၾကာင္းတရား ေတြကို ဖယ္ရွားရမယ္။ အေၾကာင္းတရားသည္ အၿမဲတမ္း ႏွစ္ခုရိွတယ္။ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာကို ၿဖစ္ပြား ေစတတ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားကတစ္မ်ိဳး၊ မေကာင္းက်ိဳး၊ ဆင္းရဲဒုကၡေတြကို ၿဖစ္ပြားေစတတ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားက တစ္မ်ိဳး၊ အဲဒီႏွစ္မ်ိဳးထဲမွာ ကိုယ္လုပ္ေပးႏိုင္တာ ဘာလဲဆိုရင္ ေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းတရားေတြကို ရွာၾကံၿပီးေတာ႔ ၿဖည္႔တင္းေပးဖို႔ပဲ။ အဲဒီလိုၿဖည္႔တင္းေပးရင္ ထိုေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္းတရား၊ ေကာင္းတဲ႔ Condition ေတြက ေကာင္းတဲ႔အက်ိဳးေတြကို သူ႔ဖာသာသူ ထုတ္လုပ္သြားမွာပါ။ ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ဒါပါပဲ။ ေအး ပ႒ာန္းဆိုတာ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳး Conditional Relation အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆက္သြယ္ေနတာကို ေၿပာတာ။

ကဲ ပ႒ာန္းတရားမွာ ဗုဒၶၿမတ္စြာက အဓိကေဟာတဲ႔ အားလံုးသိၾကတဲ႔၂၄ပစၥည္းမွာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္မွာ အဓိကအေၾကာင္းတရားနဲ႔ အက်ိဳးတရား။ အေၾကာင္းတရားကို ပစၥယလို႔ေခၚတယ္။ ပစၥယ - ပစၥယုပၸႏၷၷ ။ Perceptive of Pattana, Conditional Relation ကိုၾကည္႔မယ္။

အဲဒီမွာ ပ႒ာန္းတရားရဲ ႔ Main Point က ဘာတုန္းဆိုရင္ တဖက္က ပစၥယ၊ တဖက္က ပစၥယုပၸႏၷၷ။ ပစၥယရဲ ႔အဓိပၸာယ္က ဘာတုန္းဆိုရင္ ၿဖစ္ေစၿခင္းနဲ႔ တည္ေစၿခင္း။ Cause to Arise and Cause to Maintain။ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ၿဖစ္ၿပီးရင္လည္း တည္တ႔ံေစ တယ္အဲဒါ။ “ၿဖစ္ေစ၊ တည္ေစ ဤႏွစ္ေထြ ေခၚေလ ေက်းဇူးၿပဳ။” မၿဖစ္ေသးရင္ ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တဲ႔ အေၾကာင္းတရား၊ ၿဖစ္လာၿပီးရင္လည္း တည္တ႔႔႔ံေစတဲ႔ အေၾကာင္းတရား အဲဒါကို ပစၥယ။ ေဟတုပစၥေယန ပစၥေယာ။ ပစၥေယာ ပစၥေယာနဲ႔ ရြတ္ေနတာဟာ အဲဒါ.. အေၾကာင္း။ ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတာ လူေတြလည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေၿပာၾကတယ္၊ ဟာ သူက ေက်းဇူးၿပဳလိုက္တာ ဘယ္သူက ေက်းဇူးၿပဳတယ္နဲ႔ ဒီစကားကိုသံုးတယ္။ ပစၥယဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို။ အဲဒိီေတာ႔ ေက်းဇူးၿပဳတယ္ဆိုတာ ဘာတုန္းဆိုရင္ မၿဖစ္ေသးတာကို ၿဖစ္ေအာင္လုပ္တယ္၊ ၿဖစ္လာၿပီးရင္ တည္တ႔႔ံေစတယ္။ အဲဒါကို ပစၥယ။ ပစၥယုပၸႏၷၷ လို႔ဆိုတာ ပစၥယ ဥပၸႏၷၷ။ ပစၥယဆိုတာ အေၾကာင္းတရားေၾကာင္႔ ဥပၸႏၷၷၷ ၿဖစ္ေပၚလာတာ။ အေၾကာင္းတရားေၾကာင္႔ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ႔ အက်ိဳးတရား။ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ Cause and Effect ပဲ။ ပစၥယဆိုတာ Cause၊ ပစၥယုပၸႏၷၷဆိုတာ Effect။ အေၾကာင္းနဲ႔ အက်ိဳး။ အဲဒီအေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳး ႏွစ္ခုသည္ Mutual Relation။ အဲဒီႏွစ္ခုသည္ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ႔ ေနတယ္။

ပ႒ာန္းတရားၾကီးကို ၿခံဳငံုၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ပစၥယပိုင္းမွာ ဘာေတြ ပါလဲဆိုတာကို ၾကည္႔မယ္။ ၿမတ္စြာဘုရားက ပ႒ာန္းေဟာတာ လူသားေတြတင္ မဟုတ္ဘူး။  သက္ရိွသတၱ၀ါေတြနဲ႔ သက္မဲ႔ေတြအားလံုး Universal Dhamma, Universal Truth , Universal Law of Nature အဲဒါကို ေဟာတာၿဖစ္ေတာ႔ အားလံုးကို Cover ၿဖစ္ေအာင္ေဟာထားတာ။ အဲဒီေတာ႔ ပစၥယဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းပိုင္းမွာ ၃မ်ိဳးရိွတယ္ဆိုတာမွတ္။ နံပါတ္ (၁) က သခၤတ - Sankhata၊ နံပါတ္(၂)က  Asankhata၊ နံပါတ္(၃)က Pannatti။ အဲဒီ ေ၀ါဟာရေလးေတြက ပါဠိေ၀ါဟာရေလးေတြ။ ဒါေပမယ္႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ႔ အသိဉာဏ္ထဲမွာ ဒီေ၀ါဟာရေလးေတြရိွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ သခၤတတရား၊ သခၤတ၊ အသခၤတ၊ ပညတၱိ။ သခၤတဆိုတာ ဘာတုန္း။ သံ ဆိုတာ အေၾကာင္းတရားေတြ စုေပါင္းၿပီး ခတ Created အေၾကာင္းတရားေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ႔ ဖန္တီးထားတဲ႔အရာလို႔ ဒီလိုေၿပာတာ။

ကဲခုနက သစ္ပင္ေလး မ်ိဳးေစ႔ေလးကို စိုက္လိုက္တဲ႔အခါ အပင္ေလး ေပါက္လာတယ္။ အဲဒီေပါက္လာတဲ႔ အပင္ေလးဟာ အေၾကာင္း ဘယ္ႏွစ္ခုကေနၿပီး ဖန္တီးထားတုန္း။ အၾကမ္းအားၿဖင္႔ ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္မ်ိဳးေစ႔ေလးပါတယ္၊ ေၿမပါတယ္၊ ေရပါတယ္။ လူရဲ ႔လံု႔လ ၀ီရိယ အသာထားလုိက္အံုးေနာ္။ အနည္းဆံုး ၾကည္႔မယ္ဆို သံုးခု မရိွဘူးလား။ အဲဒီေတာ႔ ေၿမပါရမယ္၊ ေရပါရမယ္၊ မ်ိဳးေစ႔ပါရမယ္။ ေၿမၾကီးခ်ည္းဆိုလဲ မေပါက္ဘူး။ ေရခ်ည္းဆိုလဲ မေပါက္ဘူး မ်ိဳးေစ႔မပါပဲ။ မ်ိဳးေစ႔ခ်ည္းဆိုလဲ မေပါက္ဘူး။ ေၿမရယ္ ေရရယ္ မ်ိဳးေစ႔ရယ္ ေဟာဒီ သံုးခုေပါင္းလုိက္တဲ႔အခါမွာ အေညွာင္႔ေလးထြက္လာတာ၊ အပင္ေလး ေပါက္လာတာ။ အဲဒီေတာ႔ ၾကည္႔ေလ ေၿမဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရား၊ ေရဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရား၊ မ်ိဳးေစ႔ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရား အဲဒီ အေၾကာင္းတရား သံုးခုသည္ ေပါင္းစုၿပိီးေတာ႔ Harmonious Reward ။ ေပါင္းၿပီးေတာ႔ သူတို႔လုပ္လိုက္တာ၊ သူတို႔ထုတ္လိုက္တာ ဘာထုတ္လိုက္လဲဆိုရင္ အပင္ေလးထုတ္လိုက္တာ။ အဲဒီ အေၾကာင္းတရားေလးေတြကို ပစၥယလို႔ေခၚတယ္။ အဲဒါကို သခၤတလို႔ေခၚတယ္။ သခၤတဆိုတာ အခုေၿပာတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ႔ ထုတ္လုပ္ထားတာ။ အဲဒီတရားမ်ိဳးေတြကို သခၤတ။

ကဲဘုန္းၾကီးတို႔တေတြကိုလည္းပဲ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ၾကည္႔ၾကည္႔လိုက္။ မ်က္စိေလး ႏွစ္လံုးဖြင္႔ၿပီးေတာ႔ အိမ္ေပၚကေန ၿပတင္းေပါက္ဖြင္႔ ဟုိဘက္ ဒီဘက္ ၾကည္႔လိုက္တဲ႔အခါ ၿမင္စရာအာရံုေတြ မၿမင္ဘူးလား။ ကဲ အဲဒိီလုိ ၿမင္တဲ႔အထဲမွာ အေၾကာင္းတရား အၾကမ္းဖ်င္းအားၿဖင္႔ စဥ္းစားၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ မ်က္စိပါလို႔ ၿမင္တာ မဟုတ္လား။ အၿပင္ဘက္က ၿမင္စရာအာရံုေတြရိွလို႔ ၿမင္တာမဟုတ္လား။ ေၾသာ္ မ်က္စိက အေၾကာင္းတစ္ခု၊ ၿမင္စရာ အာရံုက အေၾကာင္း တစ္ခု၊ အဲဒီထဲမွာ ေမွာင္ေနမယ္ဆိုရင္ ၿမင္စရာေတြကို ၿမင္ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အလင္းေလးရဲ ႔ အကူအညီလည္း ပါေသးတယ္။ အလင္းေရာင္ ေလးက အေၾကာင္းတစ္ခု။ မိမိရဲ ႔ သတိထားမွဳ ဆိုတဲ႔ Attention ကအေၾကာင္းတစ္ခု။ ဘယ္ႏွစ္ခုၿဖစ္သြားတုန္း။ ေလးခုၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေလးခု ေပါင္းလိုက္ေတာ႔မွ ၿမင္တယ္လို႔ ေၿပာရတဲ႔ အသိစိတ္ေလး ေပၚလာတာ။ ၾကည္႔ေလ ဒီအသိစိတ္ေလးကို  ေဟာဒီ အေၾကာင္းေလးခုက ထုတ္ေပးလိုက္တာ။ အဲဒါကို သံ(San) - အေၾကာင္းတရားေတြက ေပါင္းၿပီးေတာ႔ ခတ(khata) - ဖန္တီးလိုက္တာ။ သခၤတ ဆိုတာ အဲဒါကိုေၿပာတာ။ အေၾကာင္းတရားေတြက စုေပါင္းၿပီးေတာ႔ ၿပဳလုပ္ထားတဲ႔ အရာတဲ႔။

ကဲဘုန္းၾကီးတို႔ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုးကို ကို္ယ႔္ရဲ ႔လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔ ယွဥ္စပ္ၾကည္႔မယ္။ ကိုယ္႔ဘ၀မွာ ဒီလို ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ အေၾကာင္းေတြက ထုတ္လုပ္ေပးေနတာ ေန႔တုိင္းေန႔တိုင္း။ အေၾကာင္းတရားမပါဘဲနဲ႔ လံုး၀ ဘယ္အရာမွမၿဖစ္ဘူး။ ၾကည္႔ မ်က္စိကၿမင္တာေလးပဲ အေၾကာင္းက။ နားကလည္း ထို႔အတူဘဲ။ အသံၾကားတယ္ဆိုရင္ အသံရိွရတယ္၊ နားရိွရတယ္။ အဲတစ္ခုခု မရိွဘူးဆိုရင္ အသံက တိတ္ဆိတ္ေနရင္ မၾကားဘူး။ နားကပင္းေနတယ္၊ ကန္းေနတယ္ဆိုလည္း မၾကားရဘူး။ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းတရားေတြက အၿပည္႔အစံု ရိွေနရမယ္။ အၿပည္႔အစံုရိွေနရင္ ၿပည္႔စံုတဲ႔ အက်ိဳးတရားေတြက ၀င္ေနမွာပဲ။တၿခားစိတ္ေတြ စိတ္ေတြကလည္း ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔ ေနာက္က်ရင္ ယွဥ္ၿပီးေတာ႔ ၾကည္႔တဲ႔အခါမွာ ေတြ႔လာမယ္။ အဲဒီေတာ႔ သခၤတ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸာယ္က ဒီလို အေၾကာင္းတရားေတြက စုၿပီးေတာ႔ လုပ္ထားတာဆိုတာ ထင္ရွားတယ္။

(ဆက္ရန္) 

အပိုင္း (၁) သို႔

အပိုင္း (၃) သို႔

အပိုင္း (၄) သို႔

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၁)

ပ႒ာန္းဆိုတာက အလြန္က်ယ္ၿပန္႔ၿပီးေတာ႔ ၾကိီးမားလွတဲ႔ အတိုင္းအတာရိွတဲ႔ က်မ္းၾကီး တစ္ခုပါ။ ဒီကေန႔ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ထိုထိုအရပ္ေဒသမွာ အသံမစဲ ပ႒ာန္းပြဲမ်ားက်င္းပၿပီးေတာ႔ ပ႒န္းပါဠိေတာ္ၾကီးေတြြကို ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ေနၾကတာ ၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပ႒ာန္းက်မ္းလာ ပါဠိနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး ၾကားဖူးနား၀ ရိွေနၾကတယ္။

ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္းဆိုတာကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးေတာ႔ေနၾကတယ္။ ေဟတုပစၥေယာ၊ အာရမဏပစၥေယာ စသည္ၿဖင္႔ လူတိုင္းေလာက္နီးနီး ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပ႒ာန္း ၂၄ ပစၥည္း အက်ဥ္းေလာက္ကိုေတာ႔ သိေနၾကတယ္။ ေနာက္တဖန္ အရပ္ထဲမွာေၿပာၾကတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အေၾကာင္းအက်ိဳး ညီညြတ္လို႔ ေတြ႔ၾကံဳ ဆက္ဆံၾကတဲ႔အခါမွာ ပ႒ာန္းဆက္၊ ပ႒ာန္းဆက္နဲ႔ ဘယ္သူကစသံုးတယ္ မသိဘူး။ အဲဒီစကားလည္း ေၿပာေလ႔ ရိွၾကတယ္။

ပ႒ာနဆိုတဲ႔ ပ႒ာန္းနဲ႔ပက္သက္ၿပီးေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ သူေတာ္စင္ေတြ ၿမန္မာၿပည္က အင္မတန္မွ ရင္းႏွီးတယ္ဆိုတာ သိသာတယ္။ သို႔ေသာ္ပ႒ာန္းတရားဟာ ဘာကိုအဓိကထားေဟာေနသလဲလို႔ ဆိုတာကိုေတာ့ သတိၿပဳမိမွ ၿပဳမိပါလိမ္႔မယ္။ စာအုပ္ထဲက ပ႒ာန္းကိုေတာ႔ အင္မတန္မွ ၾကီးမားတယ္ က်ယ္ၿပန္႔တယ္လို႔ဆိုၿပီး ဘုန္းၾကီးတို႔ တေတြဟာ စာအုပ္ထဲက ပ႒ာန္းကိုရည္ညြန္းၿပီးေတာ႔ ေၿပာေနၾကတာမ်ားတယ္။ ဒီကေန႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ႔ ပ႒ာန္း ေတြ႔ေအာင္ရွာဖို႔လိုပါတယ္။

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္းလို႔ဆိုေတာ႔  တကယ္စင္စစ္ ၿမတ္စြာဘုရားေဟာထားတဲ႔ ပ႒ာနလို႔ေခၚတဲ႔ Conditional Relation  အေၾကာင္းတရားနဲ႔ အက်ိဳးတရား တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု ဆက္သြယ္ၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ေပၚေနတယ္ဆိုတာ လူသားေတြနဲ႔ ပက္၀န္းက်င္ကို ေၿပာတာပါ။ ဘုန္းၾကီးတို႔ဘ၀မွာ ရရိွထားတဲ႔ ခႏၶာ ၊ ရုပ္ခႏၶာနဲ႔ နာမ္ခႏၶာ သို႔မဟုတ္ ခႏၶာငါးပါး။ ထိုခႏၶာငါးပါးဟာ အေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳးနဲ႔ အၿပန္အလွန္ဆက္သြယၿ္ပီးေတာ႔ တည္ရိွေနတယ္ဆိုတာကို ဘုန္းၾကီးတို႔ သေဘာေပါက္ဖို႔ပါ။

ဘယ္လုိဆက္သြယ္ေနတယ္ဆိုတာ ပ႒ာန္းက်မ္းၾကီးရဲ ႔ နည္းစနစ္နဲ႔ တစ္ခုခ်င္း တစ္ခုခ်င္း ေၿပာမယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ရက္ေပါင္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ပ႒ာန္းအေၾကာင္း ေဟာရေၿပာရ ရွင္းရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ပ႒ာန္းရဲ ႔ သဘာ၀၊ ပ႒ာန္းဆိုတာ မိမိတို႔ဘ၀မွာ ဘယ္လို ဆက္စပ္ေနတယ္ဆိုတ႔ဲ Perspective Viewကိုေတာ႔ ဒီကေန႔ သေဘာေပါက္သြားဖို႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ လမ္းညႊန္ႏိုင္လိမ္႔မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

ပင္လယ္မၿမင္ဘူးတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ပင္လယ္ကမ္းစပ္ေခၚသြားၿပီး ပင္လယ္ဆိုတာ ဒါပဲေဟ႔၊ ကမ္းမၿမင္ လမ္းမၿမင္ အင္မတန္မွ က်ယ္၀န္းၿပီးေတာ႔ အန္မတန္မွ နက္ရိွဳင္းတဲ႔ ေရၿပင္ၾကီးကိုေခၚတာလို႔ ပင္လယ္ၿပင္ၾကီးကို လက္ညိွဳးထုိးၿပလို႔ ၾကည္႔လိုက္ရတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြက မင္းတို႔ပင္လယ္ဆိုတာ သိၿပီလားလို႔ဆိုရင္ သိပါၿပီ။ ၿမင္ဖူးၿပီလားဆိုရင္ ၿမင္ဖူးပါတယ္ ဒီလိုပဲ ေၿပာၾကမွာပါ။ ဒီကေန႔လည္း ကမ္းစပ္ကရပ္ၿပိီးေတာ႔ ပင္လယ္ၿပင္ၾကီးကို လက္ညိွဳးညႊန္လိုက္သလို ပ႒ာန္းရဲ ႔သဘာ၀ အေၾကာင္းတရားေတြ မိမိတို႔ရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ၊ မိမိတု႔ိရဲ ႔ဘ၀မွာ ဆက္စပ္ၿဖစ္ေပၚေနပံုကို ညႊန္ၿပပါ႔မယ္။

ဘုန္းၾကီးတုိ႔ ဒီလူ႔ေလာက  ေမြးလာတာကိုက ပ႒ာနလို႔ဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းအက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ႔ ေမြးလာတာ။ ဘ၀မွာရွင္သန္ေနေတာ႔လည္းပဲ အေၾကာင္းအက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ၿပီးေတာ႔ ရွင္သန္ေနၾကတာ။ ေနာက္ဆံုးဘ၀ နိဂံုးခ်ဳပ္သြားတဲ႔အခါမွာလည္းပဲ ေဟာဒီအေၾကာင္းအက်ိဳးေတြ ဆက္စပ္ရွင္သန္ၿပီးေတာ႔ေနအံုးမွာ။ သံသရာထဲက မထြက္ေသးသမွ် ကာလပတ္လံုး အေၾကာင္းနဲ႔အက်ိဳးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၿပီးေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ဘ၀ဟာ ေမြးဖြားလိုက္၊ အိုမင္းသြားလိုက္၊ ေသဆံုးသြားလိုက္၊ ထပ္မံေမြးဖြာလာလိုက္၊ အိုမင္းသြားလိုက္ ေသဆံုးသြားလိုက္နဲ႔ ဒီလို ဘ၀သံသရာ စက္ရဟတ္ၾကီးထဲမွာ အဆက္မၿပတ္ လည္ပတ္သြားလာေနရတာဟာ ဘယ္လို အေၿခအေနေတြနဲ႔ ရပ္တည္ၿပီးေတာ႔ လည္ပတ္သြားလာေနတာလဲ။ အေၾကာင္းတရားက ဘာလဲ။ ဘာကိုမွီတည္ၿပီးေတာ႔ ဒီလိုၿဖစ္ေနတာလဲလို႔ဆိုတာဟာ ပ႒ာန္းကို သေဘာေပါက္ရင္ ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင္႔ တို႔တေတြဟာ  ဒီလို လည္ပတ္သြားလာေနရတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္မွာပါ။

ဗုဒၶၿမတ္စြာရဲ ႔ ပ႒ာန္းတရားကို မသိတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က်ေတာ႔ တို႔တေတြ ဘ၀သံသရာထဲ လည္ပတ္သြားလာေနရတာ သို႔မဟုတ္ လူ႔ဘ၀ရလာတာဟာ တန္ခုိးရွင္တစ္ေယာက္ကဖန္ဆင္းလို႔ဆိုတဲ႔ အေတြးေတြ၀င္လာတယ္။ အဲဒီ တန္ခုိးရွင္ဆိုတဲ႔ အေတြးဟာ တကယ္စစ္မွန္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားကို မေဖာ္ထုတ္ႏိုင္လို႔ မၿမင္ႏိုင္တဲ႔ အရာတစ္ခုကို လက္ညိွဳးညႊန္ၿပၿခင္းသာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ေလာကမွာ ၿမန္မာၿပည္မွာ ေခၚတဲ႔ အေခၚအေ၀ၚေလးေတြ ရိွတယ္။ နတ္ေရတြင္းဆိုတဲ႔ စကားေလး။ တူးတဲ႔လူမရိွပဲနဲ႔ သဘာ၀ ၿဖစ္ေနတဲ႔ ေရတြင္းကို နတ္ေရတြင္းလို႔ ေခၚတယ္။ တစံုတေယာက္က တူးထားတာမဟုတ္ဘူး။ တူးတဲ႔လူရွာမရလို႔ နတ္ေရတြင္း နတ္တူးတာလို႔ ဒီလိုေခၚတဲ႔သေဘာ။ အဲဒီသေဘာက ပတၱၿမားထြက္တဲ႔ မိုးကုတ္ေရာက္သြားလို႔ရိွရင္ မိုးကုတ္ကလူေတြ ေခၚတဲ႔ ေ၀ါဟာရ တစ္ခုနဲ႔ ႏိွဳင္းယွဥ္ၾကည္႔ရင္ ေပၚလာလိမ္႔မယ္။ မိုးကုတ္က လူေတြက ေက်ာက္တူးတဲ႔ အခါမွာ အဲဒီတူးတဲ႔ေက်ာက္ေတြထဲမွာ ေလးဖက္ေလးတန္ေခ်ာၿပီးေတာ႔ သဘာ၀ကိုက လူလုပ္ထားသလိုပဲ ေက်ာက္ပြင္႔ကေလးေတြ တခါတရံ ပါလာတတ္တယ္။ အဲဒိီေက်ာက္ပြင္႔ေလးေတြကို နတ္ေသြးလို႔ေခၚတယ္ သူတို႔က။ ေသြးတဲ႔လူမရိွဘူး။ မသိဘူးေလ။ တြင္းထြက္ကိုက အဲဒီလိုေလးဘက္ေဒါင႔္ကေလးေတြ ပီပီၿပင္ၿပင္ေသြးထားတဲ႔ ေက်ာက္ကို နတ္ေသြးလို႔ေခၚတယ္။ ဘာၿဖစ္လို႔ နတ္ေသြးလို႔ေခၚတာတုန္း။ ေသြးတဲ႔လူရွာ မေတြ႔လို႔ေၿပာတာ။ သူ႔မွာေတာ႔ သူ႔ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းရိွမွာေပါ႔။ အဲဒီလိုပဲ ေလာက ကအေၾကာင္းရွာမရရင္  နတ္ကိုသြားၿပီ ညႊန္းတတ္တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာကိုေၿပာတာပါ။

ဒီကေန႔ ဗုဒၶၿမတ္စြာက ပ႒ာန္းတရားေတာ္မွာ အေၾကာင္းတရားေတြကို ရွာၿပထားတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းတရားေတြကို သိလို႔ရိွရင္ မဆီဆိုင္တဲ႔ ၀ိသမေဟတုဆိုတဲ႔ မမွန္ကန္တဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြ၊ အေၾကာင္းမဲ႔ၿဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔အေဟတုက အေၾကာင္းကို လက္မခံတဲ႔ အယူ၀ါဒေတြ မွားယြင္းတဲ႔ အယူအဆေတြကို ဖယ္ရွားပစ္ႏိုင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။ မွန္ကန္တဲ႔ အယူအဆ တစ္ရပ္ကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္မွာၿဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ကို ေလ႔လာသင္ယူရတယ္ဆိုတာ မိမိဘ၀ကို မိမိဘ၀ခရီးကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ၿပီးေတာ႔ ဘ၀လမ္းေၾကာင္း ေၿဖာင္႔ေၿဖာင္႔တန္းတန္းနဲ႔ ေလ်ွာက္လွမ္းၿပီး ဘ၀ခရီး အဆံုးသတ္တဲ႔နည္း ဘ၀နိေရာဓ ဘယ္လိုရွာရမယ္ဆိုတဲ႔ စနစ္ေတြပါ ေဟာဒီ ပ႒ာန္းက်မ္းၾကီးကို ေလ႔လာလိုက္လို႔ရွွိရင္ အစစ္အမွန္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေတြ႔ရိွသြားမွာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶၿမတ္စြာက အေၾကာင္းတရားေတြကို ေဖာ္ၿပဖုိ႔အတြက္ ၂၄ မ်ိဳးေသာ စြမ္းရည္သတိၱ၊ ၂၄ ပစၥည္းကို ေဖာ္ထုတ္ထားပါတယ္။ ၂၄နာရီ ဘုန္းၾကီးတို႔ အသက္ရွင္ ေနၾကတဲ႔ တေန႔တာမွာ ၂၄နာရီမွာ ၂၄ပစၥည္းဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြနဲ႔ ရပ္တည္ၿပီး အသက္ရွင္ေနၾကတာေနာ္။ ၂၄နာရီမွာ ၂၄ မ်ိဳးေသာ ပစၥည္းေတြ သတိၱလို႔ဆိုတာ Energy  သဘာ၀တရားေတြမွာ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ စြမ္းအားေလးေတြ၊ စြမ္းအင္ေလးေတြ ရိွတယ္။ အဲဒီစြမ္းအင္ေလးေတြ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု ေပါင္းလုိက္တဲ႔အခါ စြမ္းအားလို႔ဆိုတဲ႔ Force ေတြၿဖစ္လာတယ္။ Energy ေတြကေနျပီးေတာ့ Force ၿဖစ္လာတယ္။ ၂၄ပစၥည္းဆိုတဲ႔ စြမ္းအင္ေတြက အေၾကာင္းတရားနဲ႔ အက်ိဳးတရား ႏွစ္ခုေပါင္းစပ္လိုက္တဲ႔အခါ စြမ္းအားၿဖစ္လာၿပီးေတာ႔ ဘ၀တစ္ခု ဖန္တိီးၿပီးေတာ႔ လွဳပ္ရွားလာတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ပ႒ာန္းတရားရဲ ႔ အေနအထားကို ဘ၀နဲ႔ ေလ႔လာၾကည္႔ရေအာင္။ ထင္ရွားတာေလး တစ္ခုနဲ႔ ေၿပာၿပမယ္။ ေဟတုပစၥည္းလို႔ ဆိုပါစို႔ ။ ေဟတုပစၥေယာ။ ေဟတုဆိုတာ ဘာကိုေၿပာတာတုန္းဆိုရင္ လူသားေတြရဲ ႔ စိတ္သႏၱန္ထဲမွာ ႏွစ္သက္စရာ ၿမတ္ႏိုးစရာ အာရံုေလးကိုေတြ႔တဲ႔အခါမွာ လိုခ်င္တယ္၊ ၾကိဳက္တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလး ေပၚလာတယ္။ အဲဒိီလိုခ်င္မွဳ၊ တြယ္တာမွဳ ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးကို အဘိဓမၼာ ေ၀ါဟာရက ေလာဘလို႔ေခၚတယ္။ ဒါေလးေပၚတာလာတယ္။ ကိုယ္မႏွစ္ၿမိဳ ႔တဲ႔ အာရံုနဲ႔ ဆံုတဲ႔အခါက်ေတာ႔ မၾကိဳက္ဘူး။ မုန္းတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးေပၚလာတယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ဆင္ၿခင္စဥ္းစားလို႔ လက္လွမ္းမမိွီတဲ႔ အခါ ေတြေ၀တယ္ဆိုတဲ႔ အမွန္တရားကို အမွန္အတိုင္း မသိဘူး၊ ဘာလုပ္ရမယ္ ဘာကိုင္ရမယ္ဆိုတာ မသိဘူး။ ဘယ္လိုဆံုးၿဖတ္ရမွန္းမသိဘူး  ဆိုတဲ႔ ေတြေ၀တဲ႔ သေဘာေလးေပၚလာတယ္။ မုန္းတိီးတယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးကို ေဒါသလို႔ေခၚတယ္။ ေတြေ၀တယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေလးကို ေမာဟလုိ႔ေခၚတယ္။

ကဲ ပ႒ာန္းတရားေတာ္အရ ေၿပာမယ္ဆိုရင္ အားလုံး လက္ေတြ႔ ကိုယ္ေတြ႔ၾကံဳဖူးၾကလိမ္႔မယ္။ တစံုတခုကို အလိုမက်လို႔ ေဒါသၿဖစ္ေနတယ္ဆိုပါစို႔။ ေဒါသဆိုတဲ႔ သဘာ၀တရားေလး မိမိစိတ္ထဲမွာ ေပၚလာတယ္။ အလိုမက် ေဒါသၿဖစ္ေနတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ကို္ယ႔္ကိုကိုယ္ ဆန္းစစ္ၾကည္႔။ ဘာေတြေတြးေနတုန္း။ အေတြးပိုင္းကို စဥ္းစားၾကည္႔လုိက္မယ္ဆိုရင္ မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြပဲ ေတြးေနတယ္။ မေက်နပ္တဲ႔ အေတြးေတြပဲ ေတြးတယ္။ မေက်နပ္စရာေတြေတြးတယ္၊ မုန္းစရာေတြေတြးတယ္၊ အလိုမက်မယ္႔ ကိစၥေတြေတြးတယ္။ ေတြးေလ ေတြးေလ ေပၚလာသမွ်ေတြကလည္း အလိုမက်မွုေတြ ပံ႔ပိုးေနသလိုၿဖစ္ေနတယ္။ ကဲ အဲဒီကိစၥမွာ ပ႒ာန္းက ၿမတ္စြာဘုရားက ဘယ္လိုေဟာတုန္းဆိုရင္ ေဒါသဆိုတဲ႔ ခုနက အမုန္းတရားေလး မိမိသႏၱန္မွာေပၚလာရင္ အဲဒီေဒါသေလးဟာ ေရေသာက္ၿမစ္လုိၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီေဒါသဆိုတဲ႔ အမုန္းတရားေလးသည္ မုန္းတီးရြ႔ံရွာတဲ႔ အေတြးေတြကို ဆက္လက္ၿဖစ္ေပၚေစေနတယ္။ သစ္ပင္မွာ သစ္ၿမစ္က အပြင္႔ေတြ အသီးေတြ အရြက္ေတြ အကိုင္းေတြ အခက္ေတြကို စည္ပင္ရွင္သန္ေနေအာင္ အၿမစ္က ေထာက္ပံ႔ေနသလို အမုန္းတရားေလးက မုန္းတဲ႔ အေတြးေတြကို ေတြးေနေစတယ္တဲ႔။ အမုန္းတရားေလး မကင္းမၿခင္း ေဒါသဆိုတဲ႔ အမုန္းတရားေလး မကင္းမၿခင္း မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြဟာ ေပ်ာက္မသြားဘူး။ အဲဒါကို ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္မွာ ေဟတူ ေဟတု သမၸယုတၱကာနံ ဓမၼာနံဒီလိုေဟာတာ။ ေဟတူ ဟိတ္ေၿခာက္ပါး ပစၥည္းတရားတို႔သည္ ေဟတု သမၸယုတၱကာနံ ဟိတ္ႏွင္႔ယွဥ္ေသာ စိတ္ေစတသိတ္တရားတို႔အားလို႔ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲက အေတြးေတြဟာ အရပ္လိုေၿပာရင္ေတာ႔ အေတြးေတြေပါ႔ စာေပလိုေၿပာရင္ေတာ႔ စိတ္ႏွင္႔ယွဥ္ဖက္သဘာ၀ သေဘာတရားေတြေပါ႔။ ေဒါသေလးေတြကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီးေတာ႔ မုန္းတီးတဲ႔အေတြးေတြဟာ ေဒါသရိွေနေသးသမွ်ကာလပတ္လံုး မုန္းတီးတဲ႔အေတြးေတြဟာ ရွင္သန္ေနမယ္။ ေဒါသေလးသည္ မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြကို Fortifying လုပ္ထားတယ္။ ခိုင္ၿမဲေနေအာင္လုပ္ထားတယ္ ရွင္သန္ေနေအာင္လုပ္ထားတယ္။

ဒါတင္လားလို႔ဆိုေတာ႔ မကေသးဘူး။ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ ဆိုေတာ႔ ေၿပာၿပီဆိုတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ မေၿပာဘူး။ ေဒါသရိွေနတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က အနည္းဆံုး မာဆတ္ဆတ္ေၿပာတယ္။ တိုတိုေတာင္းေတာင္း ေၿပာတယ္။ စကားကို တိုတုိၿပတ္ၿပတ္ေၿပာတယ္။ ၾကင္နာတဲ႔ စကားမ်ိဳးကိုမေၿပာဘူး။ ရိုင္းရိုင္းပ်ပ်ေၿပာတယ္။ အဲဒီအေၿပာေတြဟာ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ ခုနက အမုန္းတရား လႊမ္းမိုးထားတဲ႔ စိတ္ကထုတ္လုပ္လိုက္တဲ႔ ပစၥည္းပဲ။ အဲဒါကို စာေပက်ေတာ႔ စိတၱဇရုပ္လို႔ေၿပာတာေပ႔ါဗ်ာ။ ေ၀ါဟာရေလးေတြတင္ပဲ ကြဲသြားတာ။ ကဲဒါတင္လားဆိုေတာ႔ မဟုတ္ေသးဘူး။ ကာယကံေၿမာက္ တစ္ခုခု လုပ္တဲ႔အခါမွာလည္းပဲ စိတ္ဆိုးေနတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္သည္ လမ္းေလ်ွာက္ေနတာေတာင္မွ ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔နဲ႔ သြားမယ္။ ျငင္ျငင္သာသာ မသြားဘူး။ တစံုတခုကို ကိုင္တဲ႔ တြယ္တဲ႔အခါမွာလည္းပဲ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ လုပ္ေလ႔ရိွတယ္။ တံခါးပိတ္တာက အစ၊ ေဒါသထြက္ေနရင္ တံခါးပိတ္တာကအစ လမ္းေလ်ွာက္တာက အစ ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ လုပ္လာတယ္။ အဲဒီလို ကိုယ္ရဲ ႔အမူအယာ Physical Actionေတြၾကမ္းတမ္းလာတာဟာ ဘယ္သူ႔ေၾကာင္႔တုန္းဆိုရင္ ေဟာဒီ ေဒါသေလးေၾကာင္႔။ ေဒါသေလး မေၿပမခ်င္း ဒီအမူအယာေတြ မေၿပဘူး။ အဲဒါကို ေဟတုပစၥည္းနဲ႔ ေထာက္ပံ႔ထားတယ္လို႔ ေၿပာတာ။ ပ႒ာန္းက။

အဲေတာ႔ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အေၾကာင္းတရားက ရိွေနတာ။ ႏွလံုးသားထဲမွာ ေဒါသ၀င္လာလုိက္တာနဲ႔ တၿပိဳင္တည္း မုန္းတီးတဲ႔ အေတြးေတြက အဆက္မၿပတ္ေပၚေနတယ္၊ တိုတိုၿပတ္ၿပတ္နဲ႔ ရိုင္းၿပတဲ႔  စကားေၿပာခ်င္တယ္၊ ေၿပာတာေတြၿဖစ္ေပၚလာတယ္။ ရိုင္းၿပတဲ႔ အမူအယာနဲ႔ ၿပဳလုပ္တာ၊ ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ ၿပဳလုပ္တယ္ဆိုတဲ႔ အမူအယာေတြ ေပၚလာတယ္။ ဘယ္သူကဒါေတြကို ဆက္လက္ၿဖစ္ေပၚေစသလဲဆိုရင္ ေဒါသဆိုတဲ႔တရားက ဆက္လက္ၿဖစ္ေပၚေနေစတာ။ ဒါေၾကာင္႔ ေဒါသကို ၿမတ္စြာဘုရားက ေဟတုပစၥေယာလို႔ ေဟာတာပါ။ ေဟတုဆိုတဲ႔ အေၾကာင္းတရားတဲ႔။ သစ္ၿမစ္လိုပဲတဲ့။ အၿမစ္ရိွေနေသးသမ်ွ အဲဒီအပင္ဟာ ရွင္သန္ေနအံုးမွာပဲ။ အပြင္႔ပြင္႔တဲ႔ အခ်ိန္က်ပြင္႔မယ္၊ သီးတဲ႔ အခ်ိန္က် သီးလာမယ္။ ဒီအၿမစ္မၿပတ္ေသးသမ်ွ ဒါေတြ ဆက္လက္ၿဖစ္ေနမယ္လို႔ ဒီလိုေဟာတာ။ အဲဒါကို ပ႒န္းပါဠိေတာ္မွာ ေဟတူ ေဟတု သမၸယုတၱကာနံ ဓမၼာနံ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူပါနံ ေဟတုပစၥေယန ပစၥေယာ။ ေဟတူ ေလာဘ၊ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ ဆိုတဲ႔ေဟတုအမည္ရတဲ႔ သဘာ၀တရားေတြဟာ ေဟတုသမၸယုတၱကာနုံ ထိုဟိတ္ႏွင္႔ယွဥ္ၿပီးေတာ႔ ၿဖစ္ေပၚလာတဲ႔ စိတ္ေစသတိတ္လို႔ဆိုတဲ႔ သဘာ၀တရားေတြ တံသမု႒ာနာနဥၥ ရူုပါနံ ထိုဟိတ္နွင္႔ယွဥ္တဲ႔ သဘာ၀တရားေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ၿဖစ္ေပၚေနုတဲ႔ စိတၱဇရုပ္ဆိုတဲ႔႔ ေၿပာဆိုမွဳေတြ လုပ္ရွားမွဳေတြ ဒီရုပ္တရားေတြကို ေဟတုပစၥေယနေဟတုပစၥယသတၱိၿဖင္႔ ပစၥေယာ ဥပကၠာရေကာ ေက်းဇူးၿပဳကာ ေထာက္ပံ႔ထားသည္ ေဟာတိၿဖစ္၏။Maintaining လုပ္ထားတာ ၊ Fortifying လုပ္ထားတာ။

ကဲ ေဒါသေလးလည္း ေၿပသြားေရာ ခုနကဟာေတြ ရိွေသးလား။ မရိွေတာ႔ဘူး။ လူေတြက ၿဖစ္လာၿပီ အဲဒီက်ေတာ႔ I am so sorry, I apologize ၿဖစ္လာၿပီ။ ခုနတုန္းကေတာ႔ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာတယ္ ေဒါသရိွတုန္းကေတာ႔ ေၿပာခ်င္ရာေၿပာ ဆိုခ်င္ရာဆိုၿပီးေတာ႔ ေနာက္က်ေတာ႔ I am so sorry ၿဖစ္သြားၿပီ။ ဘာၿဖစ္လို႔ ေဒါသေလး ေၿပသြားတာနဲ႔ ခုနဟာေတြ တစ္ခုမွ မရိွေတာ႔ဘူး။ မုန္းတဲ႔အေတြးေတြ ေပ်ာက္သြားၿပီ အိုခြင္႔လြတ္လို႔ အၾကင္နာေတြ ၿဖစ္ကုန္ၿပီ္။ ေၿပာတဲ႔အခါမွာလည္း အၾကင္အနာ စကားေတြေၿပာ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေတြ ၿဖစ္လာၿပီ။ ပုိၿပီးေတာ႔ စိတ္ဆိုးၿပီး စိတ္ေၿပသြားရင္ ပိုၾကင္နာတယ္ လူေတြက။ သြားတဲ႔လာတဲ႔အခါမွာလည္း ခုနလို ေဆာင္႔ေဆာင္႔ေအာင္႔ေအာင္႔ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ အဲဒီသေဘာေတြကို ၿမတ္စြာဘုရားက ပ႒ာန္းမွာေဟာတာပါ။ ဒါလက္ေတြ႔ဘ၀မွာ ပ႒ာန္းနည္းနဲ႔အရ ရွုုလို႔ရတယ္။ ထို႔အတူပဲ ဒါနမူနာေလးအေနနဲ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔ၾကည္႔ရမယ္။ 

(ဆက္ရန္)

အပိုင္း (၂) သို႔ 

အပိုင္း (၃) သို႔ 

အပိုင္း (၄) သို႔ 

Typed By: M.N.Pyone

အပိုင္း (၁) 



အပိုင္း (၂) 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္