အႏွစ္သံုးပါးတရားေတာ္

ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ၾကီး

ပဥၥႏၷံ ေ၀ရာနံ သာရာဒနဘာေ၀န အသာရႆ ဓနႆ ဒါနံ သာေရာ။

ပဥၥႏၷံ ေ၀ရာနံ - ေရ၊ မီး၊ မင္း၊ သူခိုး၊ အေမြခံသားသမီးဆိုးတို႔ႏွင္႔ ၊ သာရာဒနဘာေ၀န - မၿပတ္အၿမဲ ဆက္ဆံေနရသည္႔အတြက္ေၾကာင္႔ ၊ အသာရႆ  - အႏွစ္သာရ ဘာမွမဟုတ္ေသာ၊ ဓနႆ - စီးပြား၊ဥစၥာ၏၊ သာေရာ - ထုတ္ယူလို႔ ရႏိုင္သည္႔ အႏွစ္သည္ကား၊ ဒါနံ -  ေပးကမ္း၊ စြန္႔ၾကဲ၊ လွဴဒါန္းမွဳ၊ ဒါနအစုတို႔ပါေပတည္း။

ဒါၿဖင္႔ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ၊ ရတနာထဲက အကာကိုထုတ္ယူပါဆိုေတာ႔ သူတပါးကို ေပးကမ္း စြန္႔ၾကဲ၊လွဴဒါန္းလိုက္တဲ႔ ေစတနာ၊ ဒါနအစုေလးသည္ အႏွစ္ရသြားတယ္။ အဲဒီေစတနာ၊ ဒါန အႏွစ္ ကေလးကို တခါ ေရဖ်က္လို႔ေကာ ပ်က္ဆီးရဲ ႔လား၊ မီးဖ်က္လို႔ေကာ ပ်က္ဆီးရဲ ႔လား၊ သူခိုး၊ ဓါးၿပေတြယူလို႔ေကာ ရရဲ ႔လား၊ အေမြခံ သားဆိုး၊ သမီးေတြကေကာ ယူသံုးၿဖဳန္းလို႔ ရရဲ ႔လား၊ မရဘူးေနာ္။ လူသာေသမယ္ ဒီေစတနာ၊ ဒါန အႏွစ္ ကေလး ကေတာ႔ မပ်က္ေတာ႔ဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ သူ႔ကို အႏွစ္လို႔ေခၚတယ္။ ဒါဘယ္ထဲကရသြားပါလိမ္႔၊ ပစၥည္း၊ ဥစၥာ၊ ရတနာ တည္းဟူေသာ အကာထဲက ထုတ္ယူခဲ႔တာ။  

“ဥစၥာထဲမွာ အႏွစ္ရွာ ေတြ႔တာဒါနပဲ”။

*********************************************************

မိမိတို႔ ခႏၶာကိုုယ္ၾကီး ၾကည့္လိုက္။

ဗဟူေရာဂါ သာရာဒနဘာေ၀န အသာရႆ သရီရႆ သီလ၀ေႏၱသု အဘိ၀ါဒနာဒိကမၼံ သာေရာ။

ဗဟူေရာဂါ သာရာဒနဘာေ၀န - ကိုးဆယ္႔ေၿခာက္ပါးေသာေရာဂါ၊ ေ၀ဒနာတို႔ႏွင္႔ မၿပတ္အၿမဲ ဆက္ဆံေနရသည္႔အတြက္ေၾကာင္႔၊ အသာရႆ - အႏွစ္သာရ ဘာမွ်မဟုတ္ေသာ၊ သရီရႆ - အလ်ားတစ္လံ၊ အနံတစ္ထြာမ်ွရိွေသာ ေဟာဒီ႔ခႏၶာကို္ယ္ၾကီး၏၊  သာေရာ - ထုတ္ယူလို႔ ရႏိုင္သည္႔ အႏွစ္သည္ကား၊ သီလ၀ေႏၱသု - သီလရိွၾကကုန္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႔၌၊  အဘိ၀ါဒနာဒိကမၼံ - အရုိအေသၿပဳၿခင္း၊ လက္အုပ္တင္မိုး ရိွခိုးၿခင္းအမွု အစရိွသည္တို႔ပါေပတည္း။

တို႔ခႏၶာကိုယ္ၾကီး ၾကည္႔လိုက္စမ္း။ အလ်ားကတစ္လံေလာက္ရိွတယ္၊ အနံကေတာ႔ တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရိွတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေသးငယ္လို႔ေနေန ဒီခႏၶာကို္ယ္ၾကိီးနဲ႔ ဆက္ဆံေနရတဲ႔ သေဘာေတြ ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ကိုးဆယ္႔နဲ႔ေၿခာက္ပါးေသာေရာဂါ၊ ေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနရတယ္။ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးက ဘယ္သူနဲ႔ ဆက္ဆံရတယ္၊ ေရာဂါေတြနဲ႔ ဆက္ဆံရတယ္။ တစ္မ်ိဳးတည္းမ်ား ဟုတ္ရဲ ႔လား။ ကိုးဆယ္႔ေၿခာက္ပါး၊ မ်ားလွေသာ ေရာဂါေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနရတဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ၾကီး။

ခႏၶာကိုယ္တည္းဟူေသာ အကာထဲက အႏွစ္ကိုထုတ္ယူပါဆိုေတာ႔ သီလ၀ေႏၱသု - သီလရိွၾကကုန္ေသာ သူေတာ္ေကာင္း အေပါင္းတို႔၌၊ အဘိ၀ါဒနာဒိကမၼံ - အရုိအေသၿပဳၿခင္း၊ လက္အုပ္တင္မိုး ရိွခိုးၿခင္း အမွု အစရိွသည္တို႔ပါေပတည္း။

ခႏၶာကိုယ္ထဲက အႏွစ္ထုတ္ယူလိုက္ပါဆိုေတာ႔ မိမိထက္ အသက္၊ သိကၡာ၊ ဂုဏ္၀ါၾကီးမားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ မိဘ၊ ဆရာသမား၊ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ သီလ၊ သမာဓိရိွေနတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို အရိုအေသၿပဳတာ၊ လက္အုပ္တင္မိုးရိွခိုးၿခင္း အမွုေတြ ၿပဳလိုက္လို႔ရိွရင္ ခႏၶာကိုယ္တည္းဟူေသာ အကာထဲက အႏွစ္ကိုရသြားၿပီ။ ခႏၶာကိုယ္တည္း ဟူေသာ အကာထဲက အႏွစ္ကိုရတယ္။ အဲဒီ မိမိထက္ အသက္၊ သိကၡာ၊ ဂုဏ္၀ါၾကီးမားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ မိဘေတြ၊ သံဃာေတာ္အရွင္ၿမတ္ေတြ၊ ဘုရား၊တရားအစရိွတဲ႔ သီလရိွတ႔ဲ ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ရိွခိုးၿခင္းအမွုၿပဳတယ္ဆိုတာ သီလကုသိုလ္၊ အရိုအေသၿပဳတယ္ဆိုတာ သီလကုသိုလ္။ မိဘတို႔ရဲ ႔ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ ေပးတာလည္း သီလကုသိုလ္၊ ဆရာသမားတို႔ရဲ ႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတာလည္း သီလကုသိုလ္။

ဒါေၾကာင္႔သီလက ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စားရိွတယ္။ ေရွာင္ရမယ္႔ သီလနဲ႔ ေဆာင္ရမယ္႔သီလ။ ေရွာင္ရမယ္႔ သီလကေတာ႔ ပထမတုန္းက တစ္ပုဒ္ခ်င္း တစ္ပုဒ္ခ်င္း ပါဏာတိပါတာ၊ အာဒိႏၷာဒါနာ၊ ကာေမသုဆိုတဲ႔ သူမ်ားအသက္သတ္ၿခင္း၊ သူ႔ဥစၥာခုိးၿခင္း၊ ကာမဂုဏ္တို႔ကို မီွ၀ဲတာေတြကို ေရွာင္ၾကဥ္ၿခင္း။ ဒါကေရွာင္ရမယ္႔ သီလေတြ။ ေဆာင္ရမယ္႔ သီလေတြက ပထမေၿပာခဲ႔သလို မိဘတုိ႔ရဲ ႔ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ဆရာသမား တုိ႔ရဲ ႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ေယာဂီ တို႔ရဲ ႔ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ ဘုရားရဲ ႔ေ၀ယ်ာ၀စၥ အစရိွသည္ၿဖင္႔ သံဃာေတာ္ အရွင္ၿမတ္ ေတြရဲ ႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥ၊ သီလရိွၾကတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္အေပါင္းတုိ႔ရဲ ႔ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ ရြက္ေဆာင္ေနတာကေတာ႔ ေဆာင္ရမယ္႔ သီလ။ အဲဒီ ေရွာင္ရမယ္႔ သီလၿဖစ္ၿဖစ္၊ ေဆာင္ရမယ္႔ သီလၿဖစ္ၿဖစ္၊ ဒီခႏၶာကိုယ္တည္းဟူေသာ အကာထဲကေန အႏွစ္ကိုထုတ္ယူတာ။ ဘယ္ထဲကထုတ္ယူလိုက္ပါလိမ္႔ ခႏၶာကိုယ္တည္းဟူေသာ အကာထဲကေန သီလ တည္းဟူေသာ အႏွစ္ကုိ ထုတ္ယူတာ။ ဘာအႏွစ္ထုတ္ယူလိုက္ပါလိမ္႔၊ သိီလအႏွစ္ထုတ္ယူလိုက္တာ။ ဒီသီလ အႏွစ္က ဘယ္ထဲက ထြက္လာပါလိမ္႔၊ ခႏၶာကိုယ္ အကာထဲကထြက္လာတာ။ ခႏၶာကိုယ္ အကာတည္းဟူေသာ အရာဌာနကေန ၿပိီးေတာ႔ သီလတည္းဟူေသာ အႏွစ္ကို ထုတ္ယူလိုက္တာ။ ဒါၿဖင္႔ ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးသည္ အကာလား အႏွစ္လားလို႔ ေမးရင္ အကာေနာ္။ အဲဒီအကာကို အႏွစ္ထင္ၿပိီး ၿပဳၿပင္ေနၾကတာ။ အဲဒါလူလိမၼာလား၊ လူမိုက္လား၊ လူမိုက္။

အကာကို အကာလို႔ၿမင္ၾကပါ။ ေအးအဲဒါေၾကာင္႔မို႔ ဒီခႏၶာကိုယ္ၾကီးက ဘာပါလိမ္႔။ “အကာ”။ အကာ ထဲကအနွစ္ထုတ္ယူပါဆိုေတာ႔ သီလ။ ဘာပါလိမ္႔ သီလ။ “ခႏၶာထဲမွာ အႏွစ္ရွာ ေတြ႔တာ သီလပဲ”။

*********************************************************

အႏွစ္သံုးမ်ိဳးမွာ တစ္ခုပဲက်န္ေတာ့တယ္။ အဲဒီအႏွစ္က ဘာလဲဆိုေတာ့...

အနိစၥာဘိဘူတဘာေ၀န အသာရႆ ဇီ၀ိတႆ အနိစၥာဒိ၀ေသန ၀ိပႆနာေယာေဂါ သာေရာ။

အနိစၥာဘိဘူတဘာေ၀န - မၿမဲေသာတရားက အၿမဲတမ္းႏွိပ္စက္ေနသည္႔ အတြက္ေၾကာင္႔၊  အသာရႆ - အႏွစ္သာရဘာမွ်မဟုတ္ေသာ၊  ဇီ၀ိတႆ - ဇီ၀ိတိေျႏၵ ေခၚဆိုရသည့္ အသက္၏၊ သာေရာ -  ထုတ္ယူလို႔ရႏိုင္သည္႔ အႏွစ္သည္ကား၊ အနိစၥာဒိ၀ေသန - အနိစၥ၏ အစြမ္းအားျဖင့္၊ ၀ိပႆနာေယာေဂါ -  ၀ိပႆနာတရားတုိ႔ပါေပတည္း။

ေပၚရာ ရႈတာ ၀ိပႆနာ ကို ဆက္လက္ဖတ္ရႈပါရန္....

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ား မွတ္သားေနရံုနဲ႔ ...

အဂၢမဟာပ႑ိတ အရွင္ၾသဘာသာဘိ၀ံသ (ဖ်ာပံုတိုက္သစ္)

---------------------------------------------------------------------

ဒကာ။ ။ ကိုယ္ထဲ အျမဲျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ထြက္ေလ ၀င္ေလ ထိသိ သတိ အာနာပါန ကမၼ႒ာန္းကို ပြားမ်ား မွတ္သားေနရံုနဲ႔ ကိေလသာ ကင္းကြာ ျငိမ္းေအးျခင္း၊ စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း၊ တန္ခိုးသိဒၶိရွိျခင္း စတဲ့ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးတရားစုေတြ ခံစားရတယ္ဆိုတာ ဟုတ္မွန္ပါသလား ဆရာေတာ္၊ ရွင္းျပေပးပါဦးဘုရား။

ဆရာ။ ။ ဒကာၾကီးတို႔ရဲ႕ ေမးလိုရင္းက အသက္ရွဴေနၾကတဲ့ ၀င္ေလ ထြက္ေလရဲ႕ ႏွာေခါင္း၀အသား ထိ ထိသြားတဲ့ အထိကေလးကိုလိုက္ျပီး သိ သိေနတဲ့ အသိစိတ္ရဲ႕ တန္ခိုးသိဒၶိကို ေမးတာလား။

ဒကာ။ ။ မွန္ပါတယ္ဆရာေတာ္၊ ထြက္ေလ ၀င္ေလရဲ႕ “ထိ သိ သတိ” ဆိုတဲ့ အသိစိတ္ရဲ႕ တန္ဖိုး အက်ိဳးခံစားခြင့္ကို ေမးတာပါဘဲ ဆရာေတာ္။

ဆရာ။ ။ အင္း….သိမွတ္မည့္ေယာဂီဟာ မိမိရဲ႕ႏွာသီး၀မွာ သိစိတ္ကိုထားျပီးေတာ့ ၀ါေယာရုပ္ ေလက ကာယရုပ္အသား၌ တိုးထိသြားတာကိုပဲ မေမ့တဲ့သတိနဲ႔ သိ သိ မွတ္ မွတ္ ရႈ ရႈ ေနရမည္တဲ့။

အဲဒါကို အာနာပါန ဖုသန ကမၼ႒ာန္းလို႔ေခၚတယ္၊ ဘုရားသာသနာေတာ္မွာ ဒီကမၼ႒ာန္းဟာ ရႈမွတ္ရလည္း အလြယ္ဆံုး၊ အသက္ရွဴေနတဲ့ လူတိုင္းနဲ႔လည္း အသင့္ေလ်ာ္ဆံုးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္အသက္ရွဴေနတာကို မသိမမွတ္တ့ဲ သူေတြကသာ မ်ားေနတာေနာ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဒကာၾကီးလည္း သိဒၶိရွင္ျဖစ္ခ်င္ရင္ ယင္းအတိုင္း ရႈမွတ္ၾကည့္ေပါ့၊ သမာဓိရွိသေလာက္ တန္ခိုးသိဒၶိေတြ ေရာက္မွာပဲ။

ဒကာ။ ။ ထိ သိ သတိ ရႈမွတ္ပံု ထင္ရွားေအာင္ နည္းနာယမ်ားလည္း ေျပာျပပါဦး ဆရာေတာ္၊ ဘယ္လိုစိတ္ထားရမည္ ဆိုတာကိုပါသိရေအာင္၊ နည္းကေလးမ်ား ေပးသနားပါဦးဘုရား။

ဆရာ။ ။ ကိုင္း…ေျပာျပမည္၊ ေသခ်ာစြာ မွတ္သားနားေထာင္ပါ၊ ၀ိပႆနာဉာဏ္ဆိုက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေျပာၾကားေပးလိုက္မယ္၊ ဉာဏ္နားနဲ႔ မိေအာင္နားေထာင္ပါ။

၁။ ၀င္ေလ ထြက္ေလ ၀ါေယာရုပ္က ႏွာသီးဖ်ား ကာယရုပ္ကို လာထိသည္၊ ငါ့ကို ထိတာမဟုတ္၊ ငါမရွိ၊ ရုပ္ကို ထိ၏၊ အဲဒီလို သိမွတ္ပါ၊ အတၱဒိ႒ိကို တိတိပပ ျဖတ္ခ်လိုက္ပါ။

၂။ နာမ္ေခၚတဲ့ အသိစိတ္ကေလးေတြက ထိတာကို သိ သိ သြားၾကသည္၊ ငါသိတာ မဟုတ္၊ စိတ္နာမ္က သိသည္၊ ငါမရွိ၊ စိတ္နာမ္သာရွိ၏၊ အဲဒီလို သိမွတ္ေပါ့။

၃။ ဤ ထြက္ေလ ၀င္ေလသည္ ရွဴခ်င္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပၚ ျဖစ္ေပၚလာတာ၊ ငါ့ေၾကာင့္ျဖစ္တာ မဟုတ္၊ စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ရုပ္လို႔ သိမွတ္ပါ၊ အေၾကာင္းစိတ္နဲ႔ အက်ိဳးရုပ္ကို ပိုင္းျခားသိထားပါ။

၄။ အဲဒီ ထိတဲ့ရုပ္ေတြဟာလည္း ထိထိျပီးေတာ့ ပ်က္ပ်က္သြားၾကတာပဲ၊ ခိုင္ျမဲမႈ လံုး၀မရွိတဲ့ အနိစၥတရားေတြပဲလို႔ သိမွတ္ပါ။

၅။ မခိုင္ျမဲလို႔ ျပန္ျပန္ ရွဴရႈိက္ ရွဴရႈိက္ကာ ဒီကိုယ္ေကာင္ၾကီးကို ျပဳျပင္ေပးေနရတဲ့ ကာယသခၤါရကလည္း ဒုကၡဆင္းရဲ သက္သက္ေတြပဲလို႔ သိမွတ္ပါ။

၆။ ယင္း အနိစၥ-မခိုင္မျမဲ ပ်က္စီးေနတဲ့ တရားစုေတြကို နိစၥျဖစ္ေအာင္၊ ဆင္းရဲဒုကၡကို သုခခ်မ္းသာျဖစ္ေအာင္၊ လုပ္လို႔မရႏိုင္တဲ့ ငါစိုး ငါပိုင္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ငါ့အလိုမလိုက္ ငါ့အၾကိဳက္မပါ ငါလုပ္တိုင္း မေအာင္ျမင္ေသာ အတၱမဟုတ္တဲ့ အနတၱ သေဘာတရားေတြပဲလို႔ ဉာဏ္ထဲမွာ စြဲလာေအာင္ စိတ္ကိုေလ့လာ ေစစားေပးရမည္တဲ့။

ကဲ…..အခုေျပာျပခဲ့တာေတြ ဒကာၾကီးတို႔ရဲ႕ အသိဉာဏ္ထဲမွာ စြဲရဲ႕ မိရဲ႕ ထိရဲ႕ နားလည္ရဲ႕လား။

ဒကာ။ ။ မွန္ပါ့၊ ျဖစ္ေပၚ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ရုပ္နာမ္ေတြထဲမွာ ငါဆိုတဲ့ အတၱ မပါေစဘဲ သတိျမဲျမဲနဲ႔ ရႈမွတ္ေနရမည့္ သေဘာကို သိရပါျပီ ဆရာေတာ္၊ ဆက္လက္ မိန္႔ၾကားပါ ဘုရား။

ဆရာ။ ။ ခုေျပာျပီးခဲ့တဲ့အတိုင္း ထြက္ေလ ၀င္ေလရဲ႕ ထိသိကိုမွတ္ေနတဲ့ အသိစိတ္ဓာတ္ကို ထိ သိ တင္ရပ္မေနဘဲ ထိတဲ့ရုပ္လည္းပ်က္၊ သိတဲ့ စိတ္လည္းပ်က္၊ ထိသိပ်က္တိုင္ေအာင္ အသိစိတ္ကို အနိစၥလကၡဏာသို႔ ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးရမည္၊ အေလ့အက်င့္ျပဳလုပ္ေပးရမည္၊ အဲဒါက ပိုျပီးအေရးၾကီးတယ္ေနာ္။

အဲဒီအတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ထဲမွာ အေလ့အက်င့္ ရပါမ်ားလာေသာအခါ သိစိတ္အစဥ္ဟာ ႏွာသီးဖ်ား၊ ႏွာေခါင္း၀ ထိသိ အမွတ္ထဲက ထြက္ျပီးေတာ့ တျခား ျမင္ခိုက္ ၾကားခိုက္ နံခိုက္ စားခိုက္ ေတြ႕ထိခိုက္ ၾကံစည္ခိုက္ စသည္တို႔ျဖစ္ေပၚလာေသာ ခဏတိုင္း၌လည္း ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း၊ ခ်က္ခ်င္းပင္ အပ်က္သေဘာထဲ သက္ေရာက္ သိမွတ္သြားေတာ့တာပဲ၊ ငါ သူတပါး ေယာက္်ား မိန္းမနဲ႔ အသိ မလုပ္ေတာ့ဘူး၊ ရုပ္နာမ္ျဖစ္ပ်က္နဲ႔သာ အသိလုပ္ေနေတာ့တယ္၊ ခု ေျပာၾကားေနတာေတြ စိတ္၀င္စား နားလည္ရဲ႕လား ဒကာၾကီးတို႔၊ စိတ္မ၀င္စားလည္း ေမာတာနဲ႔ ေညာင္းတာ အဖတ္တင္ရံုပဲ ရွိေနမွာေနာ္။

ဒကာ။ ။ စိတ္၀င္စားစြာနဲ႔ နားေထာင္ မွတ္သားေနပါတယ္ ဆရာေတာ္၊ နားလည္တာေတြက မ်ားပါတယ္၊ နားမရွင္း မသိတဲ့အခ်က္ကေလးေတြလည္း နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရွိေသးတာေပါ့ ဘုရား၊ ဆက္လက္ မိန္႔ၾကားပါဦးဆရာေတာ္။

ဆရာ။ ။ စိတ္ရဲ႕သဘာ၀က အာနာပါန ထိသိအာရံုကို သိေနဖို႔ အက်င့္သာ လုပ္ လုပ္ေပးပါ၊ အာရံုနဲ႔ အသိအကၽြမ္း၀င္ေအာင္ လုပ္ပါမ်ားေတာ့ အက်င့္ပါသြားေရာပဲ။

အဲဒီလို အေလ့အက်င့္ေတြမ်ားမ်ားလာလို႔ အက်င့္ပါသြားတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ မိမိသိေနက် လမ္းအတိုင္းသာ အသိလုပ္သြားေနေတာ့သျဖင့္ တျခားအာရံု လမ္းေၾကာင္းထဲသို႔ စိတ္မေျပာင္းေသာေၾကာင့္ မိမိသြားေနက် ကိေလသာအာရံု ကာမဂုဏ္ထဲ မသြားေရာက္ေတာ့ဘဲ ျမင္ သိ ပ်က္၊ ၾကား သိ ပ်က္၊ နံ သိ ပ်က္၊ စား သိ ပ်က္၊ ထိ သိ ပ်က္၊ ၾကံစည္ေတြးေတာ သိ ပ်က္၊ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္း သိ ပ်က္ ေနတဲ့ ဥဒယ ၀ယ ခဏိက သမာဓိထဲ ေရာက္ ေရာက္ျပီး တည္ျငိမ္ေနေတာ့သတည္းတဲ့။

အဲဒီ ထြက္ေလ ၀င္ေလ အာနာပါန ထိ သိ ကို သတိထားရႈမွတ္တဲ့ အေလ့အထဟာ သတိရင့္က်က္လာတဲ့အခါ အဲဒီလို ဥဒယ ၀ယ ခဏိက သမာဓိထဲ သက္ေရာက္ေလ့ရွိလို႔ အလြန္ေကာင္းေသာ အတိုင္းမသိ တန္ဖိုးရွိေသာ ကမၼ႒ာန္းလို႔ ေဟာခဲ့တာေပါ့၊ ဒကာၾကီးတို႔ရ။

ခု၊ ေျပာျပခဲ့တဲ့ အေလ့အထဟာ လက္ေတြ႕အားျဖင့္ ေလာဘ ေဒါသတို႔ မလာႏိုင္ မလိုက္ႏိုင္တဲ့ အက်င့္ျမတ္ပဲ။

ေရွးသူေတာ္ေကာင္းတို႔လုပ္ငန္း လမ္းေဟာင္းလမ္းမွန္ အက်င့္ျမတ္ေပၚသို႔ တက္ေရာက္ ေလွ်ာက္သြား ရႈမွတ္ေနေသာေၾကာင့္ ေတြေ၀ ေငးေမာကာ အမွားထဲ၌ ေမ့ေျမာေနေသာ ေမာဟႏွင့္ ကင္းေ၀းလ်က္ ၀ိဇၨာဉာဏ္ဘက္သို႔ သက္ေရာက္ကူး၀င္လာေသာ အက်င့္လည္း ျဖစ္တယ္တဲ့။

အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ထြက္ေလ ၀င္ေလ ထိသိ သတိကို မေမ့မေလ်ာ့ ၾကိဳးစားမွတ္သားေနတဲ့ သူဟာ၊ သူရဲ႕ သမာဓိ အားေကာင္းသေလာက္ ေလာကီဘက္ဆိုင္ရာ စ်ာနသမာပတ္အထိ သိဒၶိတန္ခိုး အက်ိဳးအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို ရရွိခံစားႏိုင္တယ္၊ မယံုမရွိနဲ႔ လုပ္ၾကည့္ပါ၊ သိဒၶိရွင္ ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။

အဲဒီ ထြက္ေလ ၀င္ေလ ထိသိ သတိကိုပဲ မေမ့မေလ်ာတဲ့ သမၼာသတိမဂၢင္ အားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ရႈမွတ္ ပြားမ်ားေနေသာ ေယာဂီဟာ ေလ့လာလုပ္ယူမႈသတိအပိုင္းက လြန္ေျမာက္လ်က္ သတိရင့္က်က္ကာ အာရံုေပၚေပၚလာတိုင္း သတိနဲ႔ ကပ္ခနဲ ကပ္ခနဲ ခ်က္ခ်င္းပဲ သိပ်က္ သိပ်က္ ေနေသာ “ဥပ႒ာနသတိ” က ဉာဏ္နဲ႔တြဲကာ မဂ္ဖိုလ္ နိဗၺာန္အထိ ေလာကုတၱရာ အက်ိဳးတရားေတြကို ခံစားရေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးတာလည္း အမွန္ပဲ၊ အဲဒီ အက်ိဳးေက်းဇူးတရားေတြကို ခံစားခ်င္ရင္ ကိုယ္တိုင္ အားထုတ္ၾကည့္ပါ၊ ကိုယ္လုပ္သေလာက္ လုပ္ခ ရမွာကေတာ့ အမွန္ပဲ၊ ကဲ….ေက်နပ္ရဲ႕လား၊ တတ္ႏိုင္ရင္ အခုပဲ တနာရီေလာက္ ပါရမီ ကုသိုလ္သေဘာနဲ႔ ထိုင္မွတ္ အားထုတ္သြားစမ္းပါေလ။

ဒကာ။ ။ အားထုတ္ပံု နည္းနယနဲ႔ စံုလင္စြာသိရလို႔ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းသာလွပါတယ္ ဆရာေတာ္၊ တတ္ႏိုင္သမွ် ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈမ်ားလည္း ျပဳပါမည္ ဘုရား၊ အိမ္ကိစၥေတြက ရွိေနလို႔ ခုေတာ့ သည္းခံပါ၊ ဆရာေတာ္ဘုရား က်န္းမာ ခ်မ္းသာစြာနဲ႔ သာသနာျပဳႏိုင္ပါေစ။ 

http://thamameggin.blogspot.jp/2010/07/blog-post_13.html

 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေပၚရာ ႐ႈတာ ၀ိပႆနာ

ခ်မ္းေျမ့ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး

ဒါၿဖင္႔ တို႔ပရိတ္သတ္… ေဟာဒီနွာသီး၀က အၿမဲတမ္း ရွဴရိွဳက္ေနတဲ႔ ေလကေလး မရိွဘူးလား။ အႆာသ၊ ပႆာသ ၀ါေယာဓါတ္လို႕ေခၚတာ။ ၀င္တဲ႔ေလက်ေတာ႔ ၀င္သက္၊ ထြက္သြားတဲ႔ေလက်ေတာ႔ ထြက္သက္။ ၀င္သက္၊ ထြက္သက္ ၀ါေယာဓါတ္ ေၿခာက္ပါး၊ အႆာသ၊ ပႆာသ ၀ါေယာဓါတ္။ အဲဒီေတာ႔ ဒီအသက္လို႔ေခၚတဲ႔ ေလကေလးဟာ ၾကည္႔လိုက္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ဘုရားက တေကြးတဆန္႕အတြင္းမွာ ပ်က္စီးၿပီးေတာ႕သြားႏိုင္တယ္။ တို႕ပရိတ္သတ္ နားလည္ေအာင္ေၿပာမယ္ဆိုရင္ ေသႏိုင္တယ္။ ေကြးေသာလက္ မဆန္႕ခင္၊ ဆန္႔ေသာလက္ မေကြးခင္ အဲဒီေလာက္ၿမန္ေနတာ။ ဒီထက္နားလည္ေအာင္ေၿပာမယ္ဆိုရင္ ၀င္သြားတဲ႔ေလကေလးက ၿပန္မထြက္ရင္ ေသတာပဲ .... ဟုတ္ရဲ႕လား။ ထြက္သြားတဲ႔ေလကေလးက ၿပန္ၿပီးေတာ႔မ၀င္ရင္ ေသတာပဲ။ ေသတာမ်ား အႀကာႀကီးထင္မေနနဲ႕ .... ဟုတ္လား။ ဒါၿဖင္႔ ဒို႔က ဒီအသက္ေလးကို အႏွစ္သာရထင္ၿပီးေတာ႔ တယုတယ ေမြးၿမဴၿပီးေတာ႔ေနတဲ႔အသက္။ အဲဒီေလာက္ထိေအာင္ ၿမန္ဆန္ၿပီး ပ်က္ဆီးလြယ္ၿပီးေတာ႕ ေနသည္႔ အတြက္ေၾကာင္႔ ဒီအသက္သည္ “အကာေခၚမလား၊ အႏွစ္ေခၚမလား”  ....အကာ၊ ေသခ်ာၿပီလား။ အဲဒီ၀င္ေလ၊ ထြက္ေလ၊ ၀င္သက္၊ထြက္သက္ဆိုတဲ႔ အကာအသက္ထဲကေနၿပီးေတာ႔ အႏွစ္တရားကို ထုတ္ယူပါဆိုေတာ႔၀ိပႆနာတရားကို ထုတ္ယူရမယ္။  ဘာကိုထုတ္ယူရမယ္... ၀ိပႆနာ။

၀ိပႆနာဆိုတာကေတာ႕ ေပၚရာေပၚရာ ရွုတာကို ...ဘာပါလိမ္႕ ... ၀ိပႆနာ။ ၀ိပႆနာဆိုတာ တစ္ခုထဲစြဲ ရွုတာမဟုတ္ဘူး၊ ေပၚရာ ရွုတာ။ သမထက်ေတာ႔ တစ္ခုတည္းစြဲၿပီးေတာ႔ ရွုတာ။ ကိုယ္ရွုတဲ႔အာရံု တစ္ခုတည္းကို စူးစိုက္ၿပီးေတာ႔ ဘယ္ေနရာ ဘာၿဖစ္လို႔မွ ဂရုမစို္က္ဘူး။ သူကတစ္ခုတည္းစြဲၿပီးေတာ႔ ရွုတယ္။ ၀ိပႆနာက်ေတာ႔ ေပၚရာ၊ ေပၚရာေတြလုိက္ၿပီးေတာ႔ ဘာလုပ္ပါလိမ္႔ ရွုမွတ္တာေနာ္။ ဆို.....

“ေပၚရာ၊ ေပၚရာ ရွုမွတ္တာ၊ ေခၚပါ ၀ိပႆနာ”။

ေအး.... ၀ိပႆနာက်ေတာ႔ ဘာတုန္း။ မိမိရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္ႀကီးမွာ ဉာဏ္နဲ႔ၾကည္႔ၿပီးေတာ႔ ေပၚရာ ရွုတယ္။ ဘယ္ကိုရွုရမွာတုန္း ေပၚရာရွုရမွာေနာ္။ ဒါၿဖင္႕ေပၚႏိုင္တဲ႕ ဌာနေတြၾကည္႔လိုက္ ဒို႔ခႏၶာကိုယ္ၾကီးမွာ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာ၊ လ်ွာ၊ ကိုယ္၊ စိတ္။ ဘယ္နွစ္ခု၊ ဒြါရေၿခာက္ပါးလို႔လည္း ေခၚတယ္ ဟုတ္ရဲ ႔လား။ မ်က္စိေရာ မေပၚႏိုင္ဘူးလား၊ နားကေရာ၊ ႏွာေခါင္းေရာ၊ လ်ွာကေကာ၊ ခႏၶာကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ေရာ မေပၚႏိုင္ဘူးလား။ ေအး....ေပၚရာရွု။ မေပၚရင္ မရွုနဲ႔၊ ဒါေၿပာေနတာ။ မ်က္စိကေပၚရင္ မ်က္စိရွု၊ နားကေပၚရင္ နားရွု၊ ႏွာေခါင္းကေပၚရင္ ႏွာေခါင္းရွု၊ လ်ွာကေပၚရင္ လ်ွာရွု။ ဘာလုပ္ရမလဲ ေပၚရာကိုရွုရမယ္။

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ပ႒ာန္းနည္းၿဖင္႔ ေလ႔လာသံုးသပ္ၿခင္း (၄)

ကဲ... အဲဒီသဘာ၀ေတြကို ပ႒ာန္းတစ္ခုလံုးကို ၿခံဳငံုၾကည္႔ဖို႔ရာအတြက္ အတၳိနဲ႔ နတၳိ ၂၄ပစၥည္းအရ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါက်ေတာ႔ (၃၃) ပစၥည္းေတာင္ ၿဖစ္သြားတယ္။ သဘာ၀အခြဲေလးေတြနဲ႔ ေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ (၃၃)ပစၥည္းရိွတယ္။

အခု Power Point ကိုၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ျမွားကေလးေတြ အတြင္းမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ ဘုန္းၾကီးတို႔ သႏၲာန္မွာၿဖစ္တဲ႔ စိတ္ကေလးတစ္ခုကို ဘယ္ေလာက္အေၾကာင္းတရားေတြက ေထာက္ပံ႔ထားလဲဆိုတာၾကည္႔ရင္ ေရွ ႔ကရိွေနတဲ႔ စက္၀ိုင္းေလးမွာရွိေနတာ ေရွ ႔စိတ္ကေလးရွိေနတယ္။ အဲဒီေရွ ႔စိတ္ကေလး ေပ်ာက္သြားမွ ေနာက္စိတ္ေပၚလို႔ရမွာ။

အဲဒီေနာက္စိတ္ဟာ Object ဆိုတာေရာက္လာၿပီ။ သူရဲ ႔အေၾကာင္းတစ္ခု။ ဒါနဲ႔တင္ သူမေပၚႏိုင္ေသးဘူး။  အခုဟာ Object ပဲရိွေသးတယ္။ သူ႔မွာ Base ရိွရအံုးမယ္။

ေဟာ Base ၀င္လာၿပီ။ အေၾကာင္းေတြ ဆံုမိသြားၿပီ။ ဘာလိုေနေသးတုန္းဆိုရင္ ေရွ ႔ကေပ်ာက္ဖို႔ လိုေနတယ္။ ေဟာေပ်ာက္သြားၿပီ။

ေရွ ႔ကေပ်ာက္လာၿပီ ဆိုတဲ႔အခါ ေဟာ....သူေပၚလာၿပီ၊ စိတ္ၿဖစ္တာ အဲဒီအတိုင္းပဲ။

ဒါကိုေၿပာတာ။ သခၤတ အေၾကာင္းတရားေတြက စုၿပီးလုပ္ထားတာတဲ႔။ ဘုန္းၾကီးတုိ႔ သႏၲာန္မွာၿဖစ္တဲ႔ စိတ္ကေလး တစ္စိတ္ဟာ ေရွ ႔က ၿဖစ္တဲ႔ စိတ္က  ခ်ဳပ္ေပးရအံုးမယ္၊ အာရံုလည္း ရိွရမယ္၊ အေၿခခံလည္းရိွရမယ္ဆိုေတာ႔ ဘယ္ႏွစ္ခုၿဖစ္သြားတုန္း။  ေရွ ႔ကစိတ္ကေလးက မခ်ဳပ္ဘူးဆိုရင္လည္း ၿဖစ္ခြင္႔မရိွေသးဘူး။ အာရံုမရိွဘူးဆိုရင္လည္း မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။ Base ဆိုတဲ႔အေၿခခံမရိွရင္ေရာ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါတင္မကဘူး။ သူၿဖစ္လာလို႔ရိွရင္လည္း သူရဲ ႔ရပ္တည္မွဳ အတြက္ Mutual Relation ဆိုတာရိွေသးတယ္။ ဟိုဘက္က ျမွားေကာက္ေကာက္ကေလးက ျပထားတာ။

အခု ျပထားတဲ့ အလယ္စက္၀ိုင္းေလးမွာ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး။ Unity။ ၿမင္သိစိတ္ကေလး ဆိုပါစို႔။ အဘိဓမၼာသင္ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြဆိုရင္ ဒါကိုသေဘာေပါက္မယ္။ ၿမင္သိစိ္တ္ကေလးမွာ ေစတသိက္ခုႏွစ္ခုပါတယ္ ဆိုေတာ႔ Unity of 8 - 8 in 1 ေပါ႔ဗ်ာ။ ရွစ္ခုကို တစ္ခုလုပ္ထားတာ။ ၿမင္သိစိတ္ကေလးဟာ ရွစ္ခုကို တစ္ခုလုပ္ထားတာေနာ္ 8 in 1 ။ အဲဒီ 8 in 1က ဒီသဘာ၀တရား ရွစ္ခုသည္ အၿပန္အလွန္ သူတို႔က Sustain လုပ္ေနတာ။ အၿပန္အလွန္ ေထာက္ပ႔ံ ကူညီေပးေနတာ။ စိတ္ကေလးတစ္ခု အတြက္ အာရံုရွုေထာင္႔က ၾကည္႔လိုက္မယ္၊ Object ရွုေထာင္႔က ၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ စြမ္းအင္သတၱိေတြ ဘယ္ေလာက္ အသံုးၿပဳထားလဲဆိုရင္ အာရမၼဏ - ၾကိဳတင္ၿပီး ၿဖစ္ေနတာ၊ အဲဒီအာရံုကၾကိဳတင္ၿပီး သူမေပၚခင္က ၾကိဳတင္ၿပီးၿဖစ္ေနတာ ၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပုေရဇာတ - Born Earlier၊ ၿပီးေတာ႔ သူရိွေနတဲ႔အခုိက္မွာ ေက်းဇူးၿပဳတာၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အတၳိ၊ အ၀ိဂတ။ ဒါအနည္းဆံုး အနည္းဆံုး။ Minimum Number ကိုေၿပာတာ။ Condition ေတြဘယ္ႏွစ္ခုေပးထားသလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႔။ ဒါေရွ ႔က Object ရွုေထာင္႔ဘက္ကၾကည္႔လိုက္မယ္ဆိုရင္ အေထာက္အပ႔ံက ေလးခုရိွတယ္။ Object တစ္ခုထဲမွာကိုပဲ အာရမၼဏ၊ ပုေရဇာတ၊ အတၳိ၊ အ၀ိဂတ။ တခါ Base ကေနၾကည္႔လိုက္အံုး။ Base ကလည္း Born Earlierပဲ။ ပုေရဇာတ၊ နိႆယ၊ အတၳိ၊ အ၀ိဂတ။ သူကမီွရာအေနနဲ႔ ေက်းဇူးၿပဳလိုက္တာ။ ပုေရဇာတ-Born Earlier ဒါေၾကာင္႔မို႔ သူ႔ကိုပုေရဇာတ ၾကိဳၿဖစ္ေနတာ၊ နိႆယ အမီွခံတယ္၊ အတၳိ ရိွေနတုန္း၊ အ၀ိဂတ မကင္းေပ်ာက္ေသးခင္ ေဟာဒီစြမ္းအင္ေတြ စုၿပီးေတာ႔ Support လုပ္လိုက္တာ။

ကဲေရွ ႔ကစိတ္ကေလးမွာလည္းပဲ ေနာက္စိတ္ေတြကို တြန္းေပးဖို႔ရာအတြက္ စြမ္းအင္ေတြဘယ္ႏွစ္ခုရိွတုန္းဆိုရင္ အနႏၱရ၊ သမနႏၲရ၊ ဥပနိႆယ၊ နတၳိ၊ ၀ိဂတ။ အနႏၲရဆိုတာ No Interval ၾကားထဲမွာ ဘာမွမၿခားဘူး။ အခုေပ်ာက္၊ အခုေရာက္ေနာ္။ သမနႏၲရ လံုး၀မၿခားဘူး။ ဥပနိႆယ အားၾကီးေသာ မီွရာအေၾကာင္းတစ္ခု။ နတၳိ မရိွေတာ႔တဲ႔ေနာက္မွ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ ၀ိဂတ သူလံုး၀ပ်က္ၿပယ္သြားမွ ေက်းဇူးၿပဳတာ။ နည္းနည္းေလးက်န္ေနေသးရင္ မထုတ္လုပ္ႏို္င္ေသးဘူးတဲ႔ ဘာမွ။ သူကလည္းပဲ ဒီစိတ္ကေလးေပၚဖို႔ရာ Chance ေပးလိုက္တာ။ အခု စိတ္ကေလး တစ္ခုဟာ စကၠန္႔ကို အပံုတစ္ရာပံု တစ္ပံုေတာင္မွ ၾကာမယ္မထင္ဘူး။ ဘာလို႔တုန္းဆိုရင္ လက္ဖ်စ္တစ္တြတ္ခန္႔မွာ ကုေဋတစ္သိန္းေလာက္ၿဖစ္တယ္ဆိုတဲ႔ ႏွဳန္းထားနဲ႔တြက္မယ္ဆိုရင္တစ္စကၠန္႔ကို အပံုတစ္သိန္းေလာက္ပံုၿပီးေတာ႔မွ အဲဒိီထဲကေန တစ္ပံုစာေလာက္ Moment ေလာက္ေလးတင္ရိွတဲ႔ ဒီစိတ္ကေလးဟာ အေထာက္အပံ႔ေတြ ဘယ္ေလာက္လိုေနသလဲဆိုတာၾကည္႔။ Condition ေတြအမ်ားၾကီး ေထာက္ပံ႔ေနတာ။ ေရွ ႔ကေနေထာက္ပံ႔တယ္။ Object ဘက္ကေထာက္ပံ႔တယ္၊ Base ဘက္ကေထာက္ပ႔႔ံတယ္။

ေနာက္ၿပီးေတာ႔ ခုနတုန္းက သူ႔ရဲ ႔ Unity အတြင္းထဲမွာလည္းပဲ အၿပန္အလွန္ ေထာက္ပံ႔တယ္။ အနည္းဆံုး ရွစ္ခုရိွရင္ တစ္ခုက ပစၥည္း ဆိုရင္ က်န္တာေတြက ပစၥယုပၸန္ Mutual Relation။ အခ်င္းခ်င္း အၿပန္အလွန္ အဲဒီလိုေထာက္ပံ႔ၿပီးေတာ႔ ဒီစကၠန္႔ေလးတစ္ခုကို အပံုတစ္ေထာင္၊ အပံုတစ္ေသာင္း၊ အပံုတစ္သိန္းပံုမွ တစ္ပံုေလာက္ အတိုင္းအတာေလးေလာက္တင္သာ ၾကာတဲ႔ စိတ္ကေလးတစ္ခုရဲ ႔ Condition ေပါင္းဟာ အမ်ားၾကီးလို႔ ဆိုလိုတယ္။ အဲဒါကို ပ႒ာန္းတရားကေန ရွင္းၿပေနတာ။

အဲဒိီေတာ႔ ဘုန္းၾကီးတို႔တစ္ေတြဟာ တကယ္႔ကို ၾကီးမားတဲ႔အေထာက္အပံ႔ၾကီးနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကည္႔ရင္ အသက္ရွင္ဖို႔ လြယ္သလား၊ ခက္သလား။ ဒါေပမယ္႔ လူေတြက လြယ္တယ္ထင္ေနတာပဲ။ အေၾကာင္းတရားေတြက ညီညြတ္ေနေသးရင္ေတာ႔ ဘာမွမၿဖစ္ဘူးေပါ႔။ အခု ဒီအေဆာက္အအံုၾကီးကို ၾကည္႔ေလ။ အေၾကာင္းတရားေတြက ညီညြတ္ေနတယ္။ အားလံုးက သူဟာနဲ႔သူ စုၿပီးေတာ႔ ထမ္းထားတယ္။ တစ္ခုခုကသာ ခ်ိဳ ႔ယြင္း သြားမယ္ဆိုရင္  ၀ုန္းဆိုၿပီး ၿပိဳက်သြားမွာပဲ။

အဲဒီလိုပဲ လူ႔ရဲ ႔ဘ၀ၾကီးမွာ အေၾကာင္းတရားေတြ ေၿမာက္မ်ားစြာ စုေပါင္းၿပီးေတာ႔ ထမ္းထားတာ။ အဲဒီထမ္းထားတဲ႔ အေၾကာင္းတရားေတြဟာ တစ္ခုခုသာ ၿပိဳလဲသြားလိုက္မယ္ဆိုရင္ အကုန္လံုးပ်က္စီးသြားမွာ။ သခၤါရတရားဆိုတာ “သေဗၺ သခၤါရာ အနိစၥာ”။ ”All conditioned things are subject to impermanent.” အေၾကာင္းတရားေတြ ေထာက္ၿပိီးေတာ႔ ရွင္သန္ထားရတာ၊ အေၾကာင္းတရားေတြရဲ ႔ အေထာက္အပံ႔ေပၚမွာ ရွင္သန္ေနရတာၿဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အေၾကာင္းတရားေတြရဲ ႔  အေထာက္ အပံ႔ေတြနဲ႔ တည္ေနရတဲ႔ဘ၀မွာ So Horrible, So Terrible ေၾကာက္စရာဘ၀ၾကီးဆိုတာ ဘုရား၊ ရဟႏၱာ ေတြက ဒီအၿမင္ကို ၿမင္ပါတယ္တဲ႔။ ဘုန္းၾကီးတို႔တေတြက်ေတာ့ ေပ်ာ္စရာၾကီးလို႔ၿမင္ေနၾကတယ္။

(ဆက္ရန္)

အပိုင္း (၁) သို႔

အပိုင္း (၂) သို႔

အပိုင္း (၃) သို႔

Typed By: M.N.Pyone

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

For the second half of your life...

အခုဒီစာစုဟာ ကၽြန္္ေတာ့္ရဲ ႔ အစ္မတစ္ေယာက္လို ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ မသစၥာအလင္း (http://www.thitsaralin.org) (http://www.facebook.com/thanthan.sein) ရဲ ႔ ဇူလိုင္လ (၂၀)ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ အႏွစ္ ငါးဆယ္ျပည့္ ေရႊရတုေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ အမွတ္တရ ေရးသားထားတာျဖစ္ပါေၾကာင္းခင္ဗ်ား......

*******************************************************

အမေရ

ဒီရက္ပိုင္းထဲ စိတ္ကူးေပၚလာတာႏွင့္ ေက်ာင္းတက္တုန္းက Class Work အတြက္ ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အြန္လိုင္းမွာ ျပန္ရွာဖတ္ျဖစ္တယ္။ စာအုပ္ေရးတဲ့သူက ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွာ အသက္ (၉၆) ႏွစ္အရြယ္ႏွင့္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္စီမံခန္႔ခြဲမႈဘာသာရပ္ပညာရွင္ Peter Drucker ရဲ ႔ Management Challenges for the 21st Century ဆိုတဲ့ စာအုပ္ပါ။ အဲဒီစာအုပ္ကို ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ သူေရးျပီး ထုတ္ေ၀ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ သူ႔အသက္ ၉၀ ေလာက္ေတာ့ ရွိျပီေပါ့။ စာအုပ္မွာ အခန္းၾကီး (၆)ခန္းပါတယ္။ ဟိုးအရင္စဖတ္တုန္းကတည္းက ကၽြန္ေတာ္က ေနာက္ဆံုးအခန္းျဖစ္တဲ့ အခန္း (၆) ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အခုတစ္ခါ ျပန္ဖတ္ေတာ့လည္း အဲဒီအခန္းကိုပဲ တန္းျပီး ဖတ္မိျပန္တယ္။ အခန္း (၆) ရဲ ႔ ေခါင္းစဥ္က Managing Oneself တဲ့။ အဲဒီ Chapter မွာ ထပ္ျပီး ေခါင္းစဥ္ငယ္ေလး (၇) ခုႏွင့္ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ထားပါတယ္။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးေတြထဲက တစ္ခုကို ဖတ္ရင္းက အစ္မေမြးေန႔ကို သတိရသြားျပီး ဒီႏွစ္ အစ္မအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ကို ဒီေခါင္းစဥ္ထဲကအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပရင္း ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီေခါင္းစဥ္ငယ္ေလးက The Second Half Of Your Life တဲ့ အမေရ။

Peter Drucker က ေခါင္းစဥ္ငယ္ စစခ်င္းမွာ What to do with the second half of one's life?ဆိုတာေလးႏွင့္ ေမးခြန္းေမးထားတယ္။ လူေတြဟာ အလုပ္တစ္ခုမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ အႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္ လုပ္လာၾကျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြဟာ သူတို႔လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္ေတြအေပၚမွာ ျငီးေငြ႔လာတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္အေပၚထားတဲ့ သူတို႔ရဲ ႔သေဘာထားအျမင္ေတြ ေျပာင္းလာတတ္ၾကတယ္။ အလုပ္က သူတို႔အတြက္ စိန္ေခၚမႈမရွိေတာ့ဘူးလို႔ ခံစားလာၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အသက္ေလးဆယ္ပတ္ခ်ာလည္မွာ လူေျပာမ်ားၾကတဲ့ "Mid-Life Crisis" ဆိုတဲ့ ျပႆနာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားခံစားၾကရပါတယ္တဲ့။ လက္ရွိသူတို႔လုပ္ေနရတဲ့အလုပ္ေတြမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္လုပ္ႏိုင္ေနပါေစ၊ အဲဒီအလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေလ့လာသင္ယူမႈ (Learning) အသစ္ေတြလည္း မလုပ္ႏိုင္ေတာ့သလို၊ မိမိအလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး Contribution ေတြလည္း လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အားနည္းသြားပါတယ္တဲ့။

ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ကာယကို ဦးစားေပးျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့ သူေတြအေနႏွင့္ဆိုရင္ အဲဒီေလာက္ ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးအလုပ္လုပ္ျပီးသြားခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္ေရာ၊ စိတ္ေရာဟာ အင္မတန္ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္သြားၾကျပီျဖစ္လို႔ ေနာက္က်န္ေသးတဲ့ သူတို႔ရဲ ႔ဘ၀သက္တမ္းကို ႏွစ္ျပည့္ ဆက္ျပီးေနထိုင္ရအံုးမယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ သိပ္ျပီး မယ္မယ္ရရ မလုပ္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ ဘ၀ကို ရွင္သန္ေနထိုင္ျပီး အခ်ိန္ေတြကို ကုုန္ဆံုးပစ္လိုက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္တဲ့။

ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္ကို အေျချပဳျပီး အလုပ္လုပ္ၾကရတဲ့သူေတြ (Knowledge Workers) အေနႏွင့္ကေတာ့ အသက္သံုးဆယ္ေလာက္က သူတို႔အတြက္ စိန္ေခၚမႈေတြအျဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ေတြဟာ သူတို႔အသက္ငါးဆယ္ေလာက္မွာ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ပ်င္းရတဲ့ကိစၥေတြျဖစ္သြားေပမယ့္လည္း သူတို႔မွာ ကိုယ္ေရာ၊ စိတ္မွာပါ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတြက ဆက္ျပီးက်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီလို အသိဉာဏ္အေျချပဳျပီး အလုပ္လုပ္ေနတဲ့သူေတြအေနႏွင့္ သူတို႔ရဲ ႔ က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို ဘယ္လိုျဖတ္သန္းေက်ာ္လြန္မယ္ဆိုတာကို ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားဖို႔ အေရးတၾကီးလိုအပ္ပါတယ္လို႔ စာေရးသူက ဆိုပါတယ္ အစ္မေရ။

ဒီေနရာမွာ သူက အေျဖ (၃) ခုကို ေရြးထုတ္ျပီး ေဆြးေႏြးထားပါတယ္။

နံပါတ္ (၁) က Career အသစ္တစ္ခုႏွင့္ ဘ၀ကို ျပန္စပါ တဲ့။ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ႏွင့္ သဘာ၀ခ်င္းမတူ၊ ပတ္၀န္းက်င္ခ်င္းမတူတဲ့ အျခားအလုပ္ပံုစံအသစ္တစ္မ်ိဳးကို ေျပာင္းလုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းထားတာပါ။ ဥပမာ- အရင္က အစိုးရ၀န္ထမ္းလုပ္ေနတဲ့သူက ကိုယ္ပိုင္အလုပ္တစ္ခုေျပာင္းလုပ္တာမ်ိဳး၊ အရင္က ပန္းခ်ီဆြဲေနတဲ့ပန္းခ်ီဆရာက စာေရးဆရာ ေျပာင္းလုပ္တာမ်ိဳး။ အဲလိုမ်ိဳး ေျပာင္းလုပ္ၾကည့္ပါတဲ့။

နံပါတ္ (၂) က Parallel Career ကို ျပိဳးေထာင္ယူပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ အခုလက္ရွိ အခ်ိန္ျပည့္လုပ္ေနတဲ့ မိမိအလုပ္ကေန အခ်ိန္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ျပီး တျခား မိမိစိတ္၀င္စားတဲ့၊ လုပ္ခ်င္တဲ့ Career အသစ္တစ္ခုအတြက္ အခ်ိန္ေပးလိုက္တာမ်ိဳးပါ။ ဒီပံုစံကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္ၾကတယ္၊ ေအာင္ျမင္မႈလည္း ရၾကတယ္လို႔ စာေရးသူကေျပာထားပါတယ္။ ဒီနံပါတ္(၂) အေျဖႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတာေတာ့ အခုေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံျခားက Celebrity ေတြ အဲဒါမ်ိဳးေတြလုပ္ေနၾကတာမ်ားလာတယ္။ သူတို႔လုပ္ေနတဲ့ အႏုပညာလုပ္ငန္းကိုလည္း အရွိန္မပ်က္ဆက္လုပ္ရင္းက တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ တက္တက္ၾကြၾကြပါ၀င္လႈပ္ရွားလာၾကတယ္။ ထင္သာျမင္သာေတြထဲကဆိုရင္ ဟိုတစ္ပတ္ေလာက္ကမွ ျမန္မာျပည္လာလည္သြားတဲ့ Jackie Chan တို႔၊ မင္းသမီး Angelina Jolie တို႔၊ U2 အဖြဲ႔က Bono တို႔ဆို သူတို႔လုပ္ေနတာေတြက ဒီလမ္းေၾကာင္းထဲ ၀င္ေနတာကို ထင္ထင္ရွားရွားေတြ႔ရတယ္ အစ္မေရ။ ေနာက္ အဆိုေတာ္ Celine Dion က်ေတာ့ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြလည္း လုပ္ေနသလို၊ အျခားတစ္ဘက္မွာလည္း Perfume ကုမၸဏီကိုပါ တည္ေထာင္ထားေသးတယ္။ ဒီလိုပံုစံမ်ိဳး လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ျမင္ဖူး၊ ၾကားဖူးေနတာပါပဲ။ ပင္မ မိမိလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ကိုလည္း အရွိန္မပ်က္လုပ္ရင္း၊ တျခားကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ကိုပါ တျပိဳင္တည္း လုပ္သြားၾကတာမ်ိဳးေပါ့။

နံပါတ္ (၃) ကေတာ့ Social Entrepreneurs အျဖစ္ ရပ္တည္ေနထိုင္သြားပါတဲ့။ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္မွာ အဆင္ေျပေန၊ ေအာင္ျမင္ေနေပမယ့္လည္း အဲဒီအလုပ္ကေန မိမိရဲ ႔ အခ်ိန္ေတြကို တစ္စ တစ္စ ေလွ်ာ့ရင္း အျခားတစ္ဘက္မွာ အက်ိဳးအျမတ္မေမွ်ာ္ကိုးတဲ့ Non Profit အလုပ္ေတြကို တိုးတိုးလုပ္သြားျပီး ေနာက္ဆံုးမွာ မိမိရဲ ႔မူရင္းအလုပ္ကို လံုး၀စြန္႔လႊတ္လိုက္တာမ်ိဳးလို႔ စာေရးသူကေျပာထားတာပါ။ နံပါတ္(၃) ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ဒီဆယ္စုႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ထင္ထင္ရွားရွားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းထဲ တန္းေပၚလာတဲ့သူကေတာ့ Bill Gates ပါပဲ။ သူလုပ္သြားတဲ့လမ္းေၾကာင္းက ဒီပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ သတိထားမိတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ သူဟာ သူတည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ Microsoft မွာ Non-executive Chairman ဆိုတဲ့ ေနရာကိုပဲယူထားျပီး လက္ရွိမွာ သူတကယ္လုပ္ေနတာေတာ့ တစ္ကမၻာလံုးမွာရွိတဲ့ လိုအပ္တဲ့ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးက႑ေတြမွာ သူပိုင္ေငြေတြလိုက္လွဴတယ္၊ တျခားသူေ႒းေတြကိုလည္း လွဴေအာင္ လိုက္တိုက္တြန္းေပးတယ္။ Philanthropist တစ္ေယာက္အျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္ေနပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာဆိုရင္ေတာ့ ကိုေက်ာ္သူႏွင့္မေရႊဇီးကြက္တို႔လိုမ်ိဳး လို႔ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္။

ပီတာဒရပ္ကာၾကီးက ဆက္ေျပာထားတာေတာ့ က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ပံုစံအတိုင္း၀င္ေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္တဲ့သူေတြက လူနည္းစုပါပဲတဲ့။ က်န္တဲ့လူအမ်ားစုကေတာ့ လက္ရွိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္ရင္း၊ ပ်င္းပ်င္းရိရိႏွင့္ ဘ၀ကိုျဖတ္သန္းရင္း၊ ပင္စင္ယူရမယ့္ေန႔ (အနားရမယ့္ေန႔)ကို ထိုင္ေမွ်ာ္ရင္း အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ဆံုးပစ္လိုက္ၾကပါတယ္တဲ့။ လူနည္းစုျဖစ္တဲ့ သက္တမ္းတစ္၀က္ကို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္တဲ့သူေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ က်န္ေနတဲ့ ဘ၀သက္တမ္းကို မိမိအတြက္ႏွင့္ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းအတြက္ အခြင့္အလမ္းတစ္ရပ္အျဖစ္ ျမင္ထားၾကတဲ့သူေတြပါပဲတဲ့။ ဒီလို က်န္တဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ဖို႔အတြက္ လူတိုင္းဟာ သက္တမ္းတစ္၀က္မေရာက္ခင္ကတည္းက ၾကိဳတင္စီမံကိန္းခ်ျပီး ျပင္ဆင္ထားသင့္တယ္လို႔ အၾကံေပးထားပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ မိမိလက္ရွိလုပ္ေနတဲ့ လုပ္လက္စအလုပ္ ေအာင္ျမင္ေနတုန္းအခ်ိန္မွာကတည္းက ဒုတိယသက္တမ္းတစ္၀က္ကို ဘယ္ပံုအသံုးခ်မယ္ဆိုတာ ၾကိဳျပင္ထားသင့္ျပီလို႔ သတိေပးထားပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ေလာက္ကတည္းက ျပင္ထားပါလို႔ဆိုပါတယ္။ တကယ္လို႔ အခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာ မိမိအေနႏွင့္ ေနာင္က်န္ေနတဲ့ သက္တမ္းအတြက္ ဆက္လုပ္ဖို႔ လုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုခု (သို႔) ၀ါသနာပါတာတစ္ခုခုမရွိေသးဘူးဆိုရင္ အခုအခ်ိန္ကတည္းက ေစာေစာစီးစီး ၀ါသနာတစ္ခုခုကို မျဖစ္မေန ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားသင့္ေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းလို႔ တိုက္တြန္းထားပါတယ္။

ႏွစ္ေပါင္း (၉၀)ေက်ာ္ ဘ၀ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ႏွင့္ျဖတ္သန္းလာခဲ့ျပီးတဲ့ ကမၻာေက်ာ္စီမံခန္႔ခြဲမႈပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ ႔ ၂၁ရာစုမွာ ရွင္သန္က်န္ရွိခဲ့မယ့္ လူသားေတြအတြက္ အၾကံေပးခ်က္ေတြပါပဲ အမေရ။ သူကေတာ့ ေလာကီဘက္ကေနျပီး လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ အေကာင္းဆံုးဘ၀ကို အသံုးခ်ႏိုင္မယ့္ ပံုစံေတြကို စဥ္းစားျပီး ေျပာျပသြားခဲ့တာပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ သူက Knowledge Workers ေတြရဲ ႔ ဘ၀အေျခအေနကို ေယဘူယ်ျခံဳၾကည့္ျပီး ေျပာသြားခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျဖည့္စဥ္းစားဖို႔လိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ ႔ စီးပြားေရးစနစ္၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္၊ လူမႈေရးစနစ္အေနအထားေတြႏွင့္၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ လက္ရွိအေျခအေန ဘ၀ရပ္တည္ေနမႈေတြႏွင့္ ဒီအေျဖသံုးမ်ိဳးထဲက တစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္အသံုးခ်ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္မလားဆိုတာမ်ိဳးပါ။ ေနာက္ထပ္ျဖည့္ျပီး စဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြမွာ မိမိ မိသားစုရဲ ႔ စား၀တ္ေနေရးက အဆင္ေျပေျပ ရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားရွိေနျပီလား၊ ကိုယ္ၾကည့္ရႈေထာက္ပံ့ရမယ့္ သားသမီးေတြ၊  မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းေတြကေရာ လက္လႊတ္လို႔ရတဲ့ အေျခအေနေရာက္ျပီလား၊ ကိုယ္တိုင္ရဲ ႔ က်န္းမာေရးအေျခအေနကေရာ ေကာင္းမြန္ေနတုန္းလား စတဲ့ တျခားအခ်က္ေလးေတြလည္း ပါပါမယ္။ ဒီအေျခအေနေတြအားလံုးကို ျခံဳငံုသံုးသပ္ၾကည့္ျပီးမွ ဘယ္လို ဘယ္ပံု ကူးေျပာင္းႏိုင္မလဲ ဆက္စဥ္းစားရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုအေနႏွင့္ ထပ္ျဖည့္ေျပာရအံုးမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကပါ စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ Career ကို ေျပာင္းတဲ့အခါမွာ ေလာကီကိစၥတစ္ခုတည္းလည္း မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူသားအက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းခ်ည္းပဲလည္း မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေလာကုတၱရာအေရး၊ သံသရာအေရး၊  ဘ၀လြတ္ေျမာက္ေရးကိစၥေတြကိုပါ ထည့္စဥ္းစားဖို႔လိုအပ္လာပါတယ္။ ဒီေတာ့ Career ကို ေျပာင္းတဲ့အခါမွာ ေလာကီၾကီးပြားေရး၊ Society ဖြံ ႔ျဖိဳးတိုးတက္ေရးခ်ည္းမဟုတ္ပဲ မိမိရဲ ႔ Insight Development ကိုပါ ထည့္တြက္ဖို႔ လိုလာပါလိမ့္မယ္။

ဒီေတာ့ Peter Drucker ရဲ ႔ အေျဖေတြကို မွီးျပီး က်န္ေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္မွာ ဘာသာေရးကိုပါ ကိုယ့္ဘ၀ထဲကအခ်ိန္ေတြကို ဖဲ့ေပးခ်င္တဲ့သူေတြအတြက္ ဓမၼအေရးပါ ပါတဲ့ Career အသစ္တစ္ခုကို ဘယ္လို အေျပာင္းအလဲလုပ္ၾကည့္ရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာကို ကိုယ့္ဖာသာ Customized လုပ္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ၾကရေအာင္ဗ်ာ။

နံပါတ္(၁) အေနႏွင့္ ေလာကီေရးကိစၥေတြကို လံုး၀ရပ္လိုက္ျပီး၊ ေနာက္ လူ၀တ္ကိုပါစြန္႔ျပီး (ရဟန္းအျဖစ္၊ သီလရွင္အျဖစ္၊ ရာသက္ပန္ေယာဂီအျဖစ္ႏွင့္) ေလာကုတၱရာသီးသန္႔ပဲ လုပ္ေတာ့မယ့္နည္းပါ။ ဒီနည္းက Risk ေတာ့ အေတာ္မ်ားမယ္ အမေရ။ ေတာ္ရံုသတၱိႏွင့္ေတာ့ လုပ္ဖို႔မလြယ္ဘူးလို႔ျမင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားလက္ထက္ကစလို႔ ယခုေခတ္တိုင္ေအာင္ တခ်ိဳ ႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြ လုပ္သြားႏိုင္တာေတြ႔ရပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္ေတြထဲမွာဆိုရင္ အခုလက္ရွိ ထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္အခ်ိဳ ႔ကို  ၾကည့္ရင္ အဲဒီ နံပါတ္(၁) အေျဖကို လိုက္သြားၾကတဲ့သူေတြဆိုတာ သတိထားမိပါတယ္။ သီလရွင္ေတြထဲမွာလည္း အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေတြ႔မိတယ္။ ရာသက္ပန္ေယာဂီလုပ္သြားတဲ့သူ အခ်ိဳ ႔လည္း ရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေျမးအဖြားလိုခ်စ္တဲ့ အဖြားသားအမိႏွစ္ေယာက္ဆိုရင္ သမီးကအသက္ေလးဆယ္ေက်ာ္၊ အေမက အသက္ေျခာက္ဆယ္ေလာက္မွာ ပိုင္ဆိုင္တာေတြအားလံုးကို ထုခြဲေရာင္းခ်ျပီး ရိပ္သာတစ္ခုမွာ အျပီးသြားေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။ အဲဒီရိပ္သာမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေခါင္းခ်သြားၾကပါတယ္။ ဟိုရက္ပိုင္းေလာက္က ဒီက ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာျပလို႔ သိရတာ သိပ္မၾကာခင္ကမွ သူ႔အစ္မ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္လည္း ပိုင္ဆိုင္တာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ျပီး ဆရာေတာ္တစ္ပါးရဲ ႔ ရိပ္သာမွာ အျပီးသြားေနလိုက္ပါတယ္တဲ့။ ထုခြဲေရာင္းခ်သြားတာေတာင္မဟုတ္ဘူး။ အျပီးစြန္႔လိုက္တာပါတဲ့ အစ္မေရ။ ၾကားရတာ အံ့ဖြယ္ရွိေလစြ လို႔ပဲ ေရရြတ္မိပါတယ္။

နံပါတ္ (၂) ကေတာ့ လက္ရွိ လုပ္လက္စအလုပ္ေတြကို လုပ္ရင္းႏွင့္ တစ္ဘက္ကလည္း ဓမၼလမ္းကို လိုက္မယ့္နည္းေပါ့။ ဒီလို ပုဂၢိဳလ္ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေတြ႔ေန၊ ျမင္ေနရပါတယ္။ ေလာကီဘက္က အခ်ိန္မ်ားမ်ား၊ ေလာကုတၱရာဘက္က အခ်ိန္နည္းနည္းယူျပီးလုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြ ရွိသလို၊ ေလာကီဘက္က အခ်ိန္နည္းနည္း၊ ေလာကုတၱရာဘက္က အခ်ိန္မ်ားမ်ားယူျပီး လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြလည္း ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ရဲ ႔ မိဘႏွစ္ပါးဆိုရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္လစီ အလွည့္က် ရိပ္သာ၀င္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ရိပ္သာ၀င္ေနတုန္း က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က အိမ္မႈကိစၥ၊ သားေရး သမီးေရးကိစၥေတြ လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ကၽြန္ေတာ့္အသိ ဆရာသမားတစ္ေယာက္ကေတာ့ အျမဲတမ္း ႏွစ္လတစ္ၾကိမ္ ရဟန္းခံျပီး ဆယ္ရက္ တစ္ပတ္ေလာက္ တရားအားထုတ္တတ္ပါတယ္။

နံပါတ္ (၃) အေနႏွင့္ကေတာ့ ေလာကီလူ၀တ္ကိုလည္း မစြန္႔ပဲ ေလာကုတၱရာသီးသန္႔ကို ေဇာက္ခ်လုပ္တဲ့နည္းပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္ေနတာမ်ိဳးကို ေတြ႔ရမွာကေတာ့ ဘုရားလက္ထက္ကဆိုရင္ စိတၱသူၾကြယ္တို႔  ခုဇုတၱရာတို႔လိုမ်ိဳးေပါ့အမေရ။ ဒီဘက္ေခတ္မွာဆိုရင္ေတာ့ ဟိုးဘက္ႏွစ္ေတြမွာဆိုရင္ လူသိမ်ားခဲ့တဲ့ အနာဂါမ္ဆရာသက္ၾကီးတို႔၊ ပခုကၠဴဦးၾကည္တို႔၊ ဆရာၾကီး ဦးဘခင္တို႔၊ ဒီဘက္ေခတ္ထဲမွာဆိုရင္ ဆရာၾကီးဦးဂိုအင္ကာတို႔၊ ဆရာမၾကီးေဒၚခင္လွတင္တို႔၊ အေနာက္တိုင္းကဆိုရင္ Joseph Goldstein တို႔ စသျဖင့္ ေျပာလုိ႔ရမယ္ထင္ပါတယ္။ တျခားလည္း အမ်ားၾကီးရွိအံုးမွာပါ။ သူတို႔လည္း သူတို႔ဘ၀အေျခအေနေတြ၊ သူတို႔ျဖည့္ခဲ့တဲ့ပါရမီ၊ ေတာင္းခဲ့တဲ့ဆုေတာင္းေတြေၾကာင့္ လူ၀တ္ကိုမစြန္႔ပဲ တရားအတြက္ အခ်ိန္ျပည့္ ဘ၀ေပးျပီး လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကတာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ထပ္တစ္ခါ ကိုယ့္ရဲ ႔ ဘ၀ေပးအေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ျဖည့္ျပီးစဥ္းစားရမယ့္ အခ်က္ေတြလည္း ရွိအံုးမယ္ အမေရ။ အဲဒါေတြထဲကမွ ကၽြန္ေတာ့္အေနႏွင့္ အသက္အရြယ္ရယ္၊ မိသားစုအေျခအေနရယ္၊ က်န္းမာေရးရယ္ကို Highlight လုပ္ျပီး စဥ္းစားၾကည့္ခ်င္တယ္။

အရြယ္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကိုးကားျပီး ေျပာေလ့ေျပာထရွိတဲ့ စကားတစ္ခုရွိပါတယ္။ “ပထမအရြယ္မွာပညာရွာ၊ ဒုတိယအရြယ္မွာ ဥစၥာရွာ၊ တတိယအရြယ္မွာ တရားရွာ”ဆိုတဲ့စကားပါ။ အရင္ကေတာ့ လူၾကီးေတြေျပာေနၾကတာ နားယဥ္ေနေတာ့ ဒါကို သိပ္မစဥ္းစားမိပဲ ေျပာျဖစ္၊ လက္ခံျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီစကားက အျပည့္အ၀မမွန္ဘူးဆိုတာ တကယ္လက္ေတြ႔ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္စတစ္စ ထင္ရွားလာပါတယ္။ ပညာဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ပထမအရြယ္တစ္ခုတည္းရွာလိုက္ရံုႏွင့္ မျပီးသြားတာမ်ိဳးပါ။ ေသတဲ့အထိ ကိုယ့္အတြက္ လိုအပ္မယ့္ ပညာအမ်ိဳးမ်ိဳးက သင္ယူေနရဆဲပါပဲ။ ဥစၥာရွာတာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ ျပည္တြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပမွာပါ ပထမအရြယ္မွာကတည္းက အလုပ္လုပ္ျပီး ပိုက္ဆံရွာေနၾကရတဲ့လူငယ္ေတြကို ျမင္ေန ေတြ႔ေနရတာပါပဲ။ မရွာလို႔မွမရတာ။ ေခတ္အေျခအေန၊ ဘ၀အေျခအေနေတြအရ ရွာမွျဖစ္ေတာ့မွာမို႔ ရွာေနၾကရပါတယ္။ အေျခအေနမေပးခဲ့ရင္ တတိယအရြယ္တိုင္ေအာင္လည္း ဥစၥာစီးပြားဆိုတာၾကီးက ဆက္ရွာေနၾကရတာပါ။

တရားရွာတာမွာကေတာ့ တတိယအရြယ္အထိ မေစာင့္ပဲ ေစာႏိုင္သမွ် ေစာေလ ေကာင္းေလပဲလို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေျပာထားခဲ့တဲ့စကားေတာ္က ရွိျပီးသားပါပဲ အမေရ။ တရားကို ေစာေစာမရွာလို႔ အက်ိဳးဆုတ္ယုတ္ရပံုႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဓမၼပဒက ဂါထာေလးတစ္ပုဒ္ရွိပါတယ္။

သူမုိက္တုိ႔သည္ အရြယ္ရွိခုိက္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ မက်င့္လုိက္မိ၊ ဥစၥာကုိလည္း မရလုိက္မိ ေသာေၾကာင့္ ငါးကုန္ခမ္းေသာ ညြန္အုိင္၌ အေတာင္ကြ်တ္ေသာ ၾကိဳးၾကာအုိတုိ႔ကဲ့သုိ႔ အရြယ္လြန္ေသာအခါ  ၾကံမိႈင္၍သာ ေနၾကရကုန္၏။

သူမုိက္တုိ႔သည္ အရြယ္ရွိခုိက္ ျမတ္ေသာအက်င့္ကုိ မက်င့္လုိက္မိ၊ ဥစၥာကုိလည္းမရလုိက္မိေသာေၾကာင့္

ေလးမွ လြတ္ျပီးေနာက္ အရွိန္ကုန္ေသာ ျမွားကဲ့သုိ႔ ေရွးျဖစ္ေဟာင္းသုခတုိ႔ကုိ ညဥ္းတြား ေအာက္ေမ့၍သာ   ေနၾကရကုန္၏။  ( ဓမၼပဒ . ဇရာ၀ဂၢ ၁၅၅၊ ၁၅၆ မဟာဓနေသ႒ိ )

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးက အခါတစ္ပါးမွာ ေတာင္းစားရတဲ့  ဘ၀ကို ေရာက္ေနၾကတဲ့ မဟာဓနသူေ႒းလင္မယား အဖိုးၾကီးအဖြားၾကီး ႏွစ္ေယာက္ကို ျမင္ျပီး အရွင္အာနႏၵာကို ေျပာခဲ့တာရွိပါတယ္။ ဒီလင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ ပထမအရြယ္မွာ တရားအားထုတ္ရင္ ေယာက်ာ္းက ရဟႏၱာ၊ မိန္းမက အနာဂါမ္ျဖစ္မယ္၊ ဒုတိယအရြယ္မွာအားထုတ္ရင္ ေယာက်ာ္းကအနာဂါမ္၊ မိန္းမက သကဒါဂါမ္ျဖစ္မယ္၊ တတိယအရြယ္မွာ အားထုတ္ရင္ေတာင္ ေယာက်ာ္းက သကဒါဂါမ္၊ မိန္းမက ေသာတာပန္ျဖစ္အံုးမယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အခု ေနာက္ဆံုး ေသခါနီးအရြယ္ေရာက္မွေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးဆိုတာေလး ေျပာသြားခဲ့တာ အမလည္း သိျပီးသားပါ။ ဒီတရားေတာ္ကို ဖတ္ရေတာ့ အသက္အရြယ္ႏွင့္ တရားအသိဉာဏ္ရဖို႔ႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ေနမႈကို ေစ့ေစ့ေတြးေလ ထိတ္လန္႔သံေ၀ဂရျဖစ္ရေလပါပဲ။

ေနာက္တစ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ မိသားစုအေျခအေနဆိုတာေလးကို ေတြးၾကည့္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြမွာ အသီးသီး ဆိုင္ရာ မိသားစုအသိုက္အျမံဳေတြ ကိုယ္စီရွိေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္က အဲဒီမိသားစုမွာ အေရးပါတဲ့အခန္းက႑ကေနပါ၀င္ေနရတဲ့သူ၊ ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ေနရတဲ့သူဆိုရင္ ဘ၀ဦးတည္ခ်က္ကို ဓမၼဘက္လွည့္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ေတာ့မယ့္အခါဆိုရင္ အေတာ္ေလးဦးေႏွာက္ကို အလုပ္ေပးရပါလိမ့္မယ္။ သားသမီးရွိတဲ့သူဆိုရင္ သားသမီးေတြကို လက္လႊတ္လို႔ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္ျပီလား၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ႏိုင္တဲ့အေနအထားမ်ိဳးျဖစ္ၾကျပီလားဆိုတာမ်ိဳး၊ ဇနီးခင္ပြန္းေတြကေရာ ကိုယ့္အေပၚနားလည္မႈေပးႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ ရွိျပီလားဆိုတာမ်ိဳး၊ မိဘေတြကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုေနရတဲ့သူေတြဆိုရင္လည္း မိဘေတြကို ဘယ္သူက ဆက္ျပီး တာ၀န္ယူေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မလဲဆိုတာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္အေနႏွင့္ ဆက္ျပီးမိသားစုတာ၀န္ကို မလုပ္ေပးႏိုင္ေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ က်န္ေနခဲ့မယ့္သူေတြ ဆက္ျပီး ရင္းႏွီးစားေသာက္ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ လံုေလာက္ျပည့္စံုမႈရွိမရွိဆိုတာမ်ိဳးေတြ ေထာင့္ေစ့ေနေအာင္ စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ရိပ္သာတစ္ခုမွာ ဦးဇင္းတစ္ပါးအေၾကာင္းသိခဲ့ရဖူးတယ္။ အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္အရြယ္မွာ တရားေတြအားထုတ္ရင္း ေလာကီကို စိတ္ကုန္လာေတာ့ ဘုန္းၾကီး၀တ္ခ်င္လာတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ရဟန္းမ၀တ္ခင္ အိမ္စီးပြားကို အဆင္ေျပေအာင္ အကုန္စီစဥ္ေပးခဲ့ျပီး ရဟန္း၀တ္လိုက္ေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်န္ခဲ့တဲ့မိသားစုမွာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သားသမီးေတြက ပညာေရးတန္းလန္းေတြႏွင့္ က်န္ေနခဲ့ေတာ့ ဇနီးလုပ္တဲ့သူက ရိပ္သာဆရာေတာ္ၾကီးဆီသြားျပီး သူ႔ေယာက်ာ္းကို ရဟန္း၀တ္ေပးလိုက္လို႔ အျပစ္တင္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းဆရာေတာ္ၾကီးက ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြအတြက္ ရဟန္းအျပီး၀တ္ခ်င္တဲ့ ေယာဂီေတြဆိုရင္ သား၊ သမီးေတြ လက္လႊတ္ႏိုင္တဲ့အေျခအေနအထိ ေရာက္ေအာင္ေစာင့္ဖို႔၊ ဒီၾကားထဲေတာ့ လူ၀တ္ေၾကာင္ဘ၀ႏွင့္ပဲ မိသားစုတာ၀န္ထမ္းရင္ တရားအားထုတ္ေနဖို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ အားထုတ္ပံုနည္းလမ္းလည္း ေပးေတာ္မူပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔ အပ်ိဳၾကီး၊ လူပ်ိဳၾကီးေတြက်ျပန္ေတာ့ အသက္အရြယ္ၾကီးေနျပီျဖစ္တဲ့ မိဘေတြကို လုပ္ေကၽြးေစာင့္ေရွာက္ေနၾကရတာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ တခါတေလသူတို႔ေတြခမ်ာ တရားကို ေဇာက္ခ်လုပ္ခ်င္ၾကေပမယ့္ မိဘေတြကို ျပန္ငဲ့ေနရလို႔ စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏိုင္ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ေတြ႔ဖူးပါတယ္။ ကိုယ္ကလြဲျပီး တျခားမိဘကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မယ့္ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းမ်ိဳး မရွိေနဘူးဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာလမ္းက မရွိပါဘူး။ မိဘကိုပဲ အသက္ထက္ဆံုး လုပ္ေကၽြးျပဳစုျပီး တရားကိုလည္း ႏိုင္သေလာက္အားထုတ္ေနဖို႔ပဲရွိပါတယ္။ တကယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္စားေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္မယ့္သူေတြလည္း ရွိမယ္၊ မိဘကလည္း လိုလိုလားလားခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ပဲေပါ့။

ေနာက္တစ္ခ်က္ က်န္းမာေရးအေၾကာင္း ေျပာၾကည့္မယ္။

“အိုမႈကေန နာမႈမကူးခင္ ၀ိပႆနာအလုပ္အားထုတ္ၾကပါ။” လို႔ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေတြက ဆံုးမမွာၾကားထားခဲ့ၾကပါတယ္။

ခႏၶာကိုယ္မွာ က်န္းမာေရးလည္းေကာင္းေနတုန္း၊ အရိုးေတြ၊ အေၾကာေတြ သန္မာတုန္း၊ သြားႏိုင္လာႏိုင္တုန္း၊ ေရာဂါၾကီးၾကီးမားမားမရွိတုန္းမွာ တရားအလုပ္ကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ထားသင့္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ခႏၶာကိုယ္မွာ တစ္ခုခုခၽြတ္ယြင္းလာေတာ့မွ အားထုတ္ၾကမယ္ဆိုရင္ သတိအားကလည္း မလိုက္ႏိုင္၊ စိတ္အားကလည္းနဲေနျပီးိ၊ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း လူေကာင္းတစ္ေယာက္လို မဟုတ္ေတာ့တဲ့အခါက်မွဆိုရင္ အေတာ္ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ဆင္းရဲပင္ပန္းၾကီးျပီး အားထုတ္ရပါေတာ့တယ္။

ရိပ္သာေတြမွာ တရားစခန္း၀င္ၾကတဲ့ ေယာဂီေတြမွာ တခ်ိဳ ႔ အခ်ိန္ၾကာၾကာမထိုင္ႏိုင္တဲ့သူေတြ၊ ခဏခဏ အေပါ့အေလးသြားေနရတဲ့သူေတြ၊ အာရံုေၾကာအားနည္းေနတဲ့သူေတြ၊ ကိုယ္လက္အဂၤါခ်ိဳ ႔ယြင္းေနၾကတဲ့သူေတြ လာျပီး အားထုတ္တတ္ၾကတာ အမလည္း ျမင္ဖူးမွာပါ။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔ေတြကမွ ရိပ္သာအထိ ေရာက္ေအာင္လာႏိုင္ၾကလို႔ ေတာ္ပါေသးတယ္။ တခ်ိဳ ႔ပုဂၢိဳလ္ေတြမ်ားဆို ကိုယ့္အိမ္မွာတင္ ဘယ္မွ မသြားႏိုင္ေတာ့တဲ့အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေနၾကျပီ။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့မွ တရားစအားထုတ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ကို မလြယ္ေတာ့တာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းရဲ ႔မိခင္တစ္ေယာက္ဆိုရင္ ရုတ္တရတ္ေလျဖတ္ျပီး အိပ္ယာေပၚလဲွေနရေတာ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တရားအားထုတ္တာေတာင္ မဟုတ္ေသးဘူး။  ပုတီးစိ္တ္ဖို႔ကိုေတာင္မွပဲ စိတ္အား၊ လူအားအေတာ္ၾကီးစိုက္ပါမွ ပုတီးလံုး တစ္လံုးကိုခ်ႏိုင္တဲ့အျဖစ္မ်ိဳးကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ နာမႈဆိုတာက အိုတဲ့အထိေတာင္မေစာင့္ပါဘူး။ အရြယ္ငယ္ငယ္ႏွင့္လည္း နာၾကရတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ။ နာရာကေနတဆင့္ အိုတာကိုေက်ာ္ခ်ျပီး ေသသြားၾကတာေတြလည္း ဒုႏွင့္ေဒးပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ စာလာဖတ္ရင္းကေန အြန္လိုင္းမွာခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ ဆရာ၀န္ အစ္မတစ္ေယာက္ဆို အသက္သံုးဆယ္ေက်ာ္၊ ေလးဆယ္နီးပါးထဲကပါပဲ။ တစ္ရက္ေတာ့ သူခြဲစိတ္ကုသမႈတစ္ခု ခံစရာရွိတယ္လို႔ဆိုျပီး ေျပာသြားတယ္။ ေနာက္ ေဆးရံုတက္ေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို အီးေမးလ္တစ္ေစာင္လွမ္းပို႔လိုက္ေသးတယ္။  ေနာက္ေတာ့ အြန္လိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ေပ်ာက္ေနရာက ေမးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခြဲစိ္တ္ကုသမႈခံရင္း ဆံုးသြားပါျပီတဲ့။ သူဆိုလည္း ဘာသာေရးကို စိတ္၀င္စားျပီး တရားအားထုတ္မႈပိုင္းကို စဖို႔အားယူေနတုန္း ေလ့လာေနတုန္းမွာတင္ ဘ၀ကအဆံုးသတ္သြားခဲ့ရပါတယ္။

ဒီေတာ့ နာမႈႏွင့္ ေသမႈက လူတစ္ေယာက္ဆီကို ဘယ္အခ်ိန္ လာမယ္မွန္းမသိေလေတာ့ သူတို႔မလာခင္ သူတို႔ကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရင္ဆိုင္ႏိုင္မယ့္ တရားဆိုတဲ့ လက္တြဲေဖာ္ကို က်န္းမာေနတုန္းမွာ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္အခ်ိန္ေပးျပီး ရွာထားဖို႔က မျဖစ္မေနလိုအပ္လွပါတယ္ေနာ္ အမေရ။

Peter Drucker ရဲ ႔ What to do with the second half of one's life? ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကိုပါ ထပ္ေပါင္းထည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမိသေလာက္ အေျဖထုတ္ၾကည့္လိုက္တာပါ။ အစ္မလည္း ဒီေမးခြန္းရဲ ႔အေျဖကို ကိုယ့္ဘ၀အေျခအေနေတြႏွင့္ခ်ိန္ျပီး ထုတ္ယူႏိုင္လိမ့္မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္ေနျပီးသားပါဗ်ာ။

ဘ၀သက္တမ္းတစ္၀က္မွာဘာေတြဘယ္လို ျပင္ဆင္ရမယ္ဆိုတာေတြကို အေျဖရွာျပီးသြားေတာ့ မေသခင္သိရွိသြားရမယ့္ ဘ၀ရဲ ႔ လွ်ိဳ ႔၀ွက္ခ်က္ေတြအေၾကာင္းလည္း ၾကံဳတုန္းတစ္ခါတည္း နည္းနည္းေလာက္ ေျပာလိုက္ခ်င္ေသးတယ္ အမေရ။ အမရဲ ႔ ေရႊရတုေမြးေန႔အတြက္ အထူးအမွတ္တရျဖစ္ေအာင္လို႔ပါေနာ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးလေလာက္ကျဖစ္မယ္။ မဟာျမိဳင္ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက စကၤာပူကို ခဏၾကြလာတာ အြန္လိုင္းမွာ ဖူးလိုက္ရပါတယ္။ ဓါတ္ပံုေတြမွာ ဆရာေတာ္လက္ထဲ စာအုပ္တစ္အုပ္ ကိုင္ထားတာ ေတြ႔လိုက္ေတာ့ ဘာစာအုပ္လဲမသိဘူးဆိုျပီး စပ္စုမိတယ္။ ဆရာေတာ္ကို သြားဖူးခဲ့တဲ့ စကၤာပူက ညီမတစ္ေယာက္က စာအုပ္နာမည္ကို မွတ္လာျပီး ျပန္ေျပာျပလို႔ အြန္လိုင္းမွာ ရွာျပီး ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္နာမည္က John Izzo ေရးတဲ့ The Five Secrets You Must Discover Before You Die တဲ့။ စာေရးဆရာႏွင့္ သူ႔အဖြဲ ႔က အသက္ (၆၀) ေက်ာ္ အရြယ္ရွိၾကတဲ့ လူေပါင္း ၂၀၀ေက်ာ္ကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္ျပီး သူတို႔ေျပာျပခ်က္ကေန ေရးထားတာပါ။

အခ်က္ (၅)ခ်က္က ဘာေတြလဲဆိုေတာ့

(၁) ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရိုးသားႏိုင္ဖို႔

(၂) ဘ၀မွာ စိုးရိမ္ပူေဆြးမႈႏွင့္ ေနာင္တတရားေတြ က်န္မေနခဲ့ဖို႔

(၃) ကိုယ္ကိုယ္တိုင္အပါအ၀င္ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ္ႏွင့္ဆက္ဆံေနရတဲ့သူေတြကို ခ်စ္တတ္ဖို႔

(၄) ဘ၀ကို လက္ရွိပစၥဳပၸါန္အခ်ိန္ေလးမွာပဲ ေနတတ္ဖို႔

(၅) ေလာကကို ကိုယ္ယူထားတာေတြထက္ ပိုျပီး ျပန္ေပးႏိုင္ဖို႔ ပါတဲ့။

ဒီအခ်က္ ငါးခ်က္ကိုသာ မေသခင္ေတြ႔ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီလူဟာ ေသေပ်ာ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါျပီတဲ့။ လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ မေသခင္သိသြားရမယ့္တရားေတြပဲေပါ့ အမေရ။

ဒီအခ်က္ငါးခ်က္ကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တာေတြႏွင့္ကြက္တိျဖစ္ေနတာကို အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ျမိဳ ႔ပတ္ရထားၾကီး ဘယ္ဘူတာကိုပဲသြားသြား ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဒီဘူတာကိုပဲ ျပန္ဆိုက္ရတယ္ ဆိုတာလို ကမၻာေပၚက အသိပညာရွင္ေတြ၊ ေတြးေခၚပညာရွင္ေတြ ၾကံဆေတြးေခၚလိုက္သမွ်၊ ေတြ႔ရွိလိုက္သမွ်အမွန္တရားဆိုတာေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ သစၥာတရားမွာပဲ ေနာက္ဆံုးဂိတ္ဆံုးရတာပါပဲေနာ္။

ကဲ...အမေရ။ အမရဲ ႔ ေရႊရတုေမြးေန႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ အမအသံုးတည့္ေလာက္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ျပီး ဒီစာစုေလးကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ႏွင့္ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ အသံုးမတည့္ခဲ့ရင္ေတာင္မွ အမွတ္တရအျဖစ္ႏွင့္ေတာ့ သိမ္းထားျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္။

အစ္မတစ္ေယာက္ က်န္ရွိေနတဲ့သက္တမ္းတစ္၀က္ကို အႏွစ္သာရအျပည့္အ၀ႏွင့္ အသံုးခ်ရင္း ရည္မွန္းထားရာ ၊ ဆုေတာင္းထားရွိရာ ပန္းတိုင္ဆီကို အခက္အခဲမရွိ၊ ေဘးမထိပဲ ေအးခ်မ္းေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္ေအာင္သြားႏိုင္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစေၾကာင္း စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာအာသီသႏွင့္ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္ အမေရ။

အမရဲ ႔ ေမာင္ငယ္

Bliss

19.07.2012 (Thu.)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Autobiography Of Sayadaw U Jotika

 

Sayadaw U Jotika (Autobiography)

***************************

The need to express is very strong. It is very important for our growth. If you don't have any opportunity to express, you lose creative thinking. Well, that's another attachment. I can't force myself to let go of it. Many times I picked up my pen to write, and many times I put it down. Something hard to put into words is in my mind. Pl

ease don't think I'm preaching. I'm just expressing my personal point of view (feeling, observation) which seems true to me.

I know that a lot of things I've said can easily be misconstrued. A person can use them against me. I can't really make my points clear in a letter. Even to talk about them would be a very difficult task for me. Anyway I tried to express my views. The things I've said might not agree with the great books. I don't expect you to agree with me. They are not universal truths. Just my opinions as of October 1986. I'm liable to change, as anything else. Excuse me for my mistakes.

I'm a man who keeps himself upset all the time, believe it or not. One day I'll be happy. Here is something about me. I was born on 5 August 1947. I was educated at a Roman Catholic missionary school. I read about most of the things in this universe. I did not believe in any organised religion. Well, who knows? I thought of becoming a bhikkhu (monk) from the age of nineteen but instead I went to university, and found the education very unsatisfactory. I then educated myself. I found that almost everybody was after position, money, pleasure — very superficial.

I couldn't go on living for the rest of my life like that. I left my family although 1 love my daughters very dearly. I have no place in this competitive society. Being a bhikkhu and living in the forest is the best way of life for me; it suits my temperament.

Yes, my grand mother was Shan. She lived a long, peaceful life and died when she was about eighty. I was fourteen then. We were very close. I think of her quite often.

I like Shan people, too. They are very mellow. There are a lot of Shan people around Maymyo; some living in Ye Chan Oh Village where we are. There is another village called Yengwe where most of the villagers are Shan, and they speak the Shan language. Some old Shan ladies look like my grandmother — quiet, peaceful, loving, simple, patient, content, unimposing and very friendly. How unlikely to find such people in modern cities. People who are rich are very suspicious; they think people are after their money.

You asked me about my relationship with my family. It was never good. The only person I love in my family is my elder sister. She loves me although she could not understand me.

Yes, "I've never felt I belong to that family". I was like a stranger in my family. Maybe some day I'll go and see my sister. My relationship with my parents was a love-hate relationship. (Both of them are dead now.) I was very lonely at home. I know how you feel about your relationship with your family. It's OK. We find love and understanding elsewhere. No matter what you do and no matter what happens I will always be your father, brother, friend, counsellor, etc.

I live on the border of two different cultures — Eastern and Western. Born in Burma (Myanmar) and educated in a Western-style school. Being exposed to all different kinds of religions — Buddhism, Christianity, Judaism, Hinduism, Islam — and also to materialism through philosophy. I ended up not believing in anything seriously. Western psychology — Freud, Jung, Adler, Rogers, Laing, William James, and many others; Western philosophy — Socrates, Plato, Aristotle, Hegel, Kant, Nietzsche, Kierkegaard, Bertrand Russell, Wittgenstein, Bergson, etc. — enough to make a person very confused. I studied electrical engineering; read advanced scientific theories, including black holes.

I know how little people are sure of anything. The most important thing to know is your own mind. Yes, I want freedom. And this should be known from the outset. My freedom is not for sale.

Living too long in one place makes me feel like I'm in prison. I'm a lion, according to the Burmese tradition. I really feel like roaming in the mountains like a mountain lion. Ah, freedom... I can't tolerate any restriction, bond, or tie. Even attachment that restricts my freedom is not to my liking. People get attached to me and I see that as a danger to my freedom. I love freedom and I can't exchange it for anything. I love freedom of mind too. So I am seeing more and more what imprisons the mind. Although I've read a lot of the Pitaka [see glossary for definition], when I find something (see something) it's like I'm making a new discovery. To discover for myself those simple truths — what a great joy! Eureka!

I can't stand those people who talk like they know about something just because they've read about it in books. But sometimes I catch myself doing just that, though I'm doing it less and less.

Mountain lion I am. Alone, but not lonely anymore. I have learnt to live alone. Sometimes I want to express my deepest understanding, but it's hard to find a person who knows how to listen, understand and appreciate. Mostly I'm the one who listens. People like to talk to me.

I think wanting to be independent and free (physically as well as mentally) is my strongest desire. There are different forms and stages of freedom. I must follow my nature, at all costs. I might have to disappoint my friends. So many people expect so much of me. It is very unlikely that I can/will fulfil their expectations of me. I am heading towards my own freedom, not conformity.

I've been reading Memories, Dreams, Reflections by Carl Jung. I am very interested in some of his ideas. Some of the things he said about himself really expresses me also. So I am going to quote some of the passages to you: "As a child I felt myself to be alone, and I am still, because I know things and must hint at things which others apparently know nothing of, and for the most part do not want to know."

Loneliness does not come from having no-one around oneself, but from being unable to communicate the things that seem important to oneself, or from holding certain views that others find inadmissible. If a man knows more than other people, he becomes lonely. But loneliness is not necessarily inimical to companionship, for no-one is more sensitive to companionship than the lonely man, and companionship thrives only when each individual remembers his/her individuality and does not identify him/herself with others.

I have to obey that inner law which is imposed upon me, leaving me no freedom of choice. Of course I did not always obey it. How can anyone live without inconsistency? ("Talking about rebirth — in my case it must have been primarily a passionate urge toward understanding which brought about my birth, for that is the strongest element in my nature.")

"I have also realised that one must accept the thoughts that go on within oneself of their own accord as part of one's reality. The categories of true and false are, of course, always present but because they are not binding they take second place. The presence of thoughts is more important than our subjective judgment of them. But neither must these judgments be suppressed, for they are also existent thoughts which are part of our wholeness." (So, be mindful of everything.)

A person who has not passed through the inferno of their passions has never overcome them. They then dwell in the house next door, and at any moment a flame may dart out and set fire to his own house. Whenever we give up, leave behind, and forget too much, there is always the danger that the things we have neglected will return with added force. (Don't sit on top of your passions; be mindful of them. For me, 'passed through' doesn't mean 'acted out', it means being aware of them, experience them mindfully.)

"Indeed, our 'cult of progress' is in danger of imposing onus even more childish dreams of the future the harder it presses us to escape from the past. Reforms by advances, that is, by new methods or gadgets, are of course impressive at first, but in the long run they are dubious and in any case dearly paid for. By no means do they increase the contentment or happiness of people on the whole. Instead, they are deceptive sweetenings of existence, like speedier communications, which unpleas antly accelerate the tempo of life and leave us with less time than ever before." (So, live as simply as possible.)

I have done without electricity, and tend the fireplace and stove myself. Evenings, I light the old lamps. There is no running water, and I pump the water from the well. I chop the wood and cook the food. These simple acts make man simple; and how difficult it is to be simple. In Bollingen, silence surrounds me almost audibly, and I live in modest harmony with nature. An indescribable stillness prevailed.

In the Tower at Bollingen it is as if one lived in many centuries simultaneously. The place will outlive me, and in its location and style it points backward to things long ago. There is very little about it to suggest the present. If a man of the sixteenth century were to move into the house, only the kerosene lamp and the matches would be new to him; otherwise, he would know his way about without difficulty. There is nothing to disturb the dead, neither electric light nor telephone. (Carl Jung)

There is a lot more left, but I want to stop here. You must be bored to death. I think I am a rebel in some ways. All my life I've been a rebel. My fantasy: living deep in the mountains, away from people and noise with bare necessity; quietly and peacefully. Do I cry? Well, who would believe that an old monk like me still has tears to cry. My nature is like slow burning ember. You don't see the flame but it burns nonetheless. I don't want judgment; I want understanding. I am also not perfect.

I am becoming even more imperfect. So I'm scared of those who are judgmental. I want to be left alone. They say a monk shouldn't be attached to any body or anything but I can't do that. I'm not just a monk; I'm also a human being. I am not trying to be somebody. I just try my best to understand whatever is happening in my life, in my mind, in my heart. No name and no fame; when I die nothing will remain. 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေဗာဇၥ်င္ (၇) ပါး တရားေတာ္

 

Version (1)

Version (2)

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္နီးပါးအခ်ိန္၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ဂ္စေရးခါစက ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ မဟာေဗာဓိျမိဳင္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ ေဗာဇၥ်င္ (၇) ပါး တရားေတာ္ကို တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက မွတ္မွတ္ရရ ဓမၼဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္က အဲဒီတရားကို နာျပီးသြားေတာ့ သူဆက္ေလွ်ာက္ရမယ့္ဓမၼလမ္းအတြက္ သိခ်င္တာေတြ ဆရာေတာ္ၾကီးတရားထဲကေန သိလိုက္ရလို႔ တကယ္အက်ိဳးမ်ားေၾကာင္း၊ အခုအခ်ိန္ကစျပီး သူအားထုတ္မႈအတြက္အခ်ိန္ေပးေတာ့မွာမို႔ ဘေလာ့ဂ္လည္း ဆက္ေရးေတာ့မွာမဟုတ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း တခါတည္းႏႈတ္ဆက္သြားေၾကာင္းေျပာသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက သူလည္း အြန္လိုင္းကေပ်ာက္သြားေတာ့တာပါပဲ။ 

မေန႔က ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ အဲဒီတရားေတာ္ကို သတိတရစိတ္ထဲက ျဖစ္လာတာႏွင့္ ျပန္နာျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဓမၼမိတ္ေဆြေတြကိုလည္း ေပးျပီးနာၾကည့္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ျဖစ္မိပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ နာၾကည့္ၾကပါအံုးလို႔....

ေမတၱာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္