TWO FRIENDS (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

Feeling lonely, feeling sad?

Open the head's door

and let a good thought enter.

Think of someone

whose thoughts, deeds and words

nobly serve others.

Think of your own deeds too

that help in some way

to make you or others better.

By this,

a light shines in your head

making you see what is good.

Wisdom, a friend,

is now with you

to ease your mind.

Feeling lonely, feeling sad?

Open the heart's door

and let a good feeling enter.

Think of someone

whose love or kindness

gives strength to the weak.

Or your own care and pity too

that help to brighten

a saddened face.

By this,

a feeling seeps into your heart

making you happy.

Affection, another friend,

is now with you to warm your heart.

So two friends await to enter.

Welcome  them to your head and heart.

 (From Poems On Life)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆည္းလည္းေလးက ျပတဲ့တရားသံ

ကိုတိုးၾကီးတစ္ေယာက္ ႏို၀င္ဘာလ (၁၅)ရက္ေန႔က တကယ္ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါျပီ။ မိသားစုႏွင့္ ထပ္တူ၊ ကိုတိုးၾကီးရဲ ႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ မဇၥ်ိမ၀ိုင္းေတာ္သားမ်ားႏွင့္ ထပ္တူ ၀မ္းနည္းမိ၊ ႏွေျမာမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ သူႏွင့္ပတ္သက္ျပီး တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အမွတ္တရ ျဖစ္ခဲ့တာေလးေတြရွိခဲ့တာမို႔ ကိုတိုးၾကီး အလြမ္းေျပ အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီစာစုေလးေရးလိုက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ဆယ့္သံုးေလးႏွစ္အရြယ္အထိ မဇၥ်ိမလိႈင္းအဖြဲ ႔ေရာ၊ ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကိုေရာ နားမေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါေတာ့ အသက္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အရြယ္ အသိ အကိုၾကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ သံုးေလးရက္ေလာက္ ခရီးတစ္ခုမွာ အတူဆံုျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီအကိုက မဇၥ်ိမလိႈင္း Crazy တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေန႔တိုင္း ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကို ဆိုျပလိုက္၊ သီခ်င္းစာသားေတြကို ရြတ္ျပလိုက္၊ အဓိပၸါယ္ရွင္းျပလိုက္ႏွင့္။ ကိုေမာင္ေမာင္က ဘယ္လို၊ ကိုေန၀င္းကဘယ္လို၊ ကိုရဲလြင္က ဘယ္လို စသျဖင့္ သူတို႔ရဲ ႔ သီခ်င္းေရးဖြဲ႔ဟန္ေတြကို ခေရေစ့တြင္းက် ရွင္းျပႏိုင္တယ္။ အဲဒီ အကိုႏွင့္ေတြ႔ျပီးေနာက္ပိုင္းမွ ကၽြန္ေတာ္ ကိုတိုးၾကီးသီခ်င္းေတြကို စျပီး နားေထာင္ရေကာင္းမွန္း သိလာပါေတာ့တယ္။ 

မဇၥ်ိမလိႈင္းအဖြဲ ႔က တီးခတ္တဲ့ဟန္က တျခားအဖြဲ႔ေတြႏွင့္ မတူပဲ မူကြဲေနတာကိုေတာ့ သတိထားမိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း Santana သီခ်င္းေတြကို နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့ Lead Guitar သံၾကားလိုက္တာႏွင့္ ဒါ Santana မွန္း တန္းသိသလိုမ်ိဳး၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းက ကိုေဇာ္မ်ိဳးထြဋ္ရဲ ႔ Lead အသံၾကားရင္ ဒါ သူတို႔အဖြဲ႔မွန္း တန္းသိႏိုင္တဲ့ ထူးျခားမႈမ်ိဳးရွိပါတယ္။ အေျခအေနေပးတိုင္းလည္း ကိုတိုးၾကီးပါတဲ့ Stage Show ပြဲေတြဆို သြားၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ေနာက္ပိုင္း တျဖည္းျဖည္းအသက္ၾကီးလာလို႔ အေပါင္းအသင္းေတြမ်ားလာေလ၊ မဇၥ်ိမလိႈင္းကို အားေပးတဲ့သူေတြ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ မ်ားလာေလ ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ကေတာ့ အထူးေျပာစရာမလိုေအာင္ပါဘဲ။ ဂစ္တာပဲတီးတီး၊ သီခ်င္းပဲဆိုဆို၊ ကတ္ဆက္ပဲဖြင့္ဖြင့္ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ လြတ္ကင္းလို႔မွ မရတာကိုး။

မဇၥ်ိမလိႈင္းက အဖြဲ႔သားေတြအေၾကာင္းကလည္း လူငယ္ေတြၾကားမွာ ေျပာစရာ topic တစ္ခုပါ။ ဟုတ္တာ၊ မဟုတ္တာ အသာထားလို႔ အမ်ိဳးစံုေအာင္ေတာ့ ေျပာၾကတာေတြ ၾကားရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကိုေန၀င္းတစ္ေယာက္ကုိကလည္း ေက်ာင္းကန္တင္းမွာ ခဏခဏေတြ႔ျဖစ္ေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ျပီးဘဲ သူတို႔အဖြဲ႔သားေတြအားလံုးရဲ ႔ Life Style ေတြကို မွန္းၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အႏုပညာအတြက္ ဘ၀ကိုလံုး၀ေပးထားၾကတဲ့ သူေတြအျဖစ္ စိတ္ထဲထင္ဟပ္မိတယ္။

ကိုတိုးၾကီးနွင့္ ပတ္သက္ျပီး အခုအခ်ိန္အထိ စိတ္ထဲ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ရွိပါတယ္။ ၁၉၉၇ ရဲ ႔ လျပည့္ေန႔ မနက္ခင္းတစ္ခုပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေရႊတိဂံုဘုရားသြားမယ္ဆိုတာႏွင့္ သူတို႔ႏွင့္ လိုက္သြားျဖစ္တယ္။ အဲဒီေန႔က လျပည့္ေန႔မို႔လို႔ အထက္ပစၥယံက Member Card မရွိလည္း မွတ္ပံုတင္ျပျပီးတက္လို႔ရေတာ့ တခါမွ အထက္ပစၥယံကို မတက္ဖူးေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပသြားတယ္။ ဒါႏွင့္ အထက္ပစၥယံေပၚကို ေရာက္ေတာ့ ေနရာသစ္တစ္ခုကို စေရာက္တဲ့သူေတြရဲ ႔ ထံုးစံအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ဟိုေလွ်ာက္ၾကည့္၊ ဒီေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့။ အဲဒီလိုႏွင့္ ေစတီေတာ္ကို လက္ယာရစ္ပတ္ျပီး သြားေနရင္း တစ္ေနရာအေရာက္မွာ ျမင္ကြင္းတစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသမွင္သက္သြားေစတယ္။ 

လူတစ္ေယာက္ ရင္ျပင္ေတာ္ရဲ ႔ ေထာင့္တစ္ခုမွာ ခါးကို ေျဖာင့္ေနေအာင္ မတ္ထားျပီး တင္ပလႅင္ေခြထိုင္၊ လက္ႏွစ္ခုကို ေျခပလႅင္ေခြေပၚမွာ ထပ္တင္ကာ ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္တဲ့ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္ႏွင့္ တရားရႈမွတ္ေနပါတယ္။ လည္ကတံုးအကၤ်ီအျဖဴႏွင့္ လံုျခည္ကို၀တ္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႔ေနက်ပံုစံႏွင့္ လံုး၀မူကြဲေနတဲ့ ကိုတိုးၾကီးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို အၾကာၾကီး စိုက္ၾကည့္ေနမိခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ထင္မွတ္မထားမိတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုမို႔လို႔ အံ့ၾသမႈႏွင့္အတူ ၾကည္ႏူးမႈ၊ ေလးစားမႈေတြကို တြဲျပီး ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေၾသာ္..ကိုတိုးၾကီးဟာ တရားသမားတစ္ေယာက္ပါလားလို႔ မွတ္ခ်က္ခ်ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေတြးအျမင္ေတြေျပာင္းေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူေတြထဲမွာ ဆရာၾကီး ဦးဂိုအင္ကာလည္း ဆရာတစ္ဦးအေနႏွင့္ ပါ၀င္ပါတယ္။ သူ႔စာအုပ္ေတြႏွင့္ သူေဟာတဲ့တရားေတြကေနတဆင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသာေရးအေပၚသိျမင္ပံုေတြ၊ သေဘာထားေတြ ေျပာင္းလဲခဲ့ရပါတယ္။ ၂၀၀၀-၂၀၀၁ ခုႏွစ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဆရာၾကီး ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာျပီး ေဟာေျပာပြဲေတြ၊ Seminar ေတြ ေနရာအခ်ိဳ ႔မွာ ခပ္စိပ္စိပ္ လုပ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆရာၾကီးလုပ္တဲ့ပြဲေတြကို လက္လွမ္းမီသေရြ ႔သြားျပီး နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ပြဲေတြသြားတိုင္းမွာ အျမဲေတြ႔ျဖစ္တာကေတာ့ ကိုတိုးၾကီးပါဘဲ။ လက္ထဲမွာ ဗြီဒီယိုကင္မရာတစ္လံုးကိုကိုင္ထားျပီး သာမန္ Camera Man တစ္ဦးလို မထင္မရွား ဆရာၾကီးေနာက္နားမွာ အျမဲပါေနတတ္ပါတယ္။ 

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ကိုတိုးၾကီးလည္း သီခ်င္းအေခြေတြ အထြက္ က်ဲသြားတာ သတိထားမိတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ ဆရာျမသန္းစံလို ဂီတေလာကကို စြန္႔လႊတ္လိုက္မလဲမသိဘူးလို႔လည္း ေတြးေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုတိုးၾကီးကို Show ပြဲေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အျပင္မွာ ျဖစ္ျဖစ္ ဆံုျဖစ္တိုင္း သူ႔ကို ဂရုတစိုက္လိုက္ၾကည့္ျပီး ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။ သြားတာလာတာ ေျပာတာဆိုတာေတြမွာ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္၊ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိျပီး ဣေျႏၵရင့္က်က္မႈကို သတိထားမိပါတယ္။ တရားအလုပ္ကို ပံုမွန္လုပ္ေနတဲ့သူဆိုတာ ျမင္တာႏွင့္ သိႏိုင္တဲ့ အသြင္အျပင္ပါဘဲ။

ေနာက္ထပ္ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး တိုက္ဆိုင္တာ တစ္ခုရွိေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္မင္ခြင့္ရလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒီပုဂၢိဳလ္က (ကာတြန္း) ဆရာကံခၽြန္ပါ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ရုပ္ခ်င္းကေတာ္ေတာ္ဆင္ပါတယ္။ ညီအကိုလို႔ ေျပာရင္ ယံုေလာက္တယ္။ ဆရာကံခၽြန္ကလည္း အဲဒါကို သိတယ္။ တခါတုန္းက ဆရာက ေနာက္ျပီး ေျပာဖူးတယ္။ သူရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚက ေျမပဲသည္ဆီမွာ ေျမပဲ၀ယ္စားတယ္တဲ့။ အဲဒါ ေျမပဲသည္က ဆရာ့ကို “ဦးေလး၊ ကိုတိုးၾကီးႏွင့္ ဘာေတာ္လဲ” လို႔ ေမးတယ္။ ဆရာကလည္း ေနာက္ခ်င္ေတာ့ “ခင္ေမာင္တိုးက ငါ့တူေတာ္တယ္” လို႔ ေျဖသတဲ့။ အဲဒီမွာ ေျမပဲသည္က သေဘာေတြက်ျပီး ဆရာ့ကို ေျမပဲေတြ အမ်ားၾကီး ပိုထည့္ေပးလိုက္တယ္ဆိုဘဲ။ အဲဒါကို ဆရာက “နာမည္ၾကီးတဲ့သူေတြႏွင့္ ရုပ္ခ်င္းဆင္ရတာ ေျမပဲ၀ယ္စားရင္ ပိုရတယ္” လို႔ အရႊမ္းေဖာက္ျပီးေျပာတတ္တယ္။ 

သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က တကယ္ေတာ့ ရုပ္ခ်င္းသာ ဆင္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ကူးမယ့္ ေရာဂါခ်င္းလည္း ဆင္တယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဆရာကံခၽြန္လည္း အေကာင္းၾကီးကေန ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို အသည္းကင္ဆာျဖစ္ျပီး လပိုင္းႏွင့္ကြယ္လြန္ရွာတယ္။ အခုကိုတိုးၾကီးလည္း အသည္းႏွင့္ပဲ ဆံုးရွာတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္ရဲ ႔ အႏုပညာစြမ္းရည္ေရာ၊ ႏွလံုးစြမ္းရည္ပါ လွၾကတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးပါ။ တကယ္ႏွေျမာဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ထဲက ကိုတိုးၾကီး ဆံုးျပီလို႔ ေျပာၾကေတာ့ ကိုတိုးၾကီးရဲ ႔ ထပ္မရႏိုင္ေတာ့တဲ့ အႏုပညာေတြအတြက္ ႏွေျမာမိေပမယ့္ အေသလွမယ့္ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ သိေနမိလို႔ သူ႔အတြက္ စိတ္ခ်ေနမိတယ္။ ေနာက္ ဆံုးတဲ့သတင္းမဟုတ္ဘူးလို႔ ၾကားရေတာ့ တခါျပန္ ၀မ္းသာမိတယ္။ အသက္ ၆၀ေက်ာ္ဆိုတာ လူ႔သက္တမ္းမွာ ဆက္ေနမယ္ဆိုရင္ အမ်ားၾကီးဆက္ေနလို႔ရေသးသလို၊ အႏုပညာလုပ္ငန္းပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘာသာေရးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆက္လုပ္မယ္ဆိုလည္း အမ်ားၾကီး လုပ္လို႔ရေနေသးေတာ့ ကိုတိုးၾကီးအတြက္ ၀မ္းသာမိျပန္တယ္။ ဒီတစ္ခါ တကယ္ဆံုးသြားျပီဆိုျပီး ဓါတ္ပံုေတြႏွင့္ ျမင္ရေတာ့ ဓမၼသံေ၀ဂပြားရံုကလြဲလို႔ တျခားဘာမ်ားတတ္ႏိုင္အံုးမွာလဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ Senior အကိုၾကီး ေကာင္းရာသုဂတိလားမယ္ဆိုတာ သိေနျပီးသားမို႔ သူ႔အတြက္ေတာ့ စိတ္ခ်ေနျပီးသားပါ။ က်န္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအဖို႔ေတာ့ ဆက္ျပီး သူ႔အႏုပညာဖန္တီးမႈေတြ၊ သူ႔အသံေအးေအးေတြ ၾကားခြင့္မရေတာ့တာကိုေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္တတ္ႏိုင္မွာလဲေလ။ လူဆိုတာက ေသမ်ိဳးဘဲမဟုတ္လား။ 

ဆည္းလည္းေလးမ်ား ျပတဲ့တရားသံကို...
စမ္းေခ်ာင္းေလးတို႔ ဇြဲနဲ႔အားမာန္ႏွင့္....
ေပါင္းစပ္ျပီး က်င့္ခဲ့ရင္...
ေအးျငိမ္းတဲ့ သစ္ရိပ္မွာ...
စြန္႔လႊတ္မႈႏွင္ ခြင့္လႊတ္စဥ္...
ျငိမ္းသြားလိမ့္မယ္တဲ့....

http://youtu.be/oZmuPSWjhJ0

ကိုတိုးၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ “အေသမဦးခင္ ဉာဏ္ဦးေအာင္လုပ္” ဆိုတဲ့ ဆည္းလည္းသံ message တစ္ခုေပးျပီး တရားျပသြားတယ္လို႔ပဲ စိတ္ထဲ ခံယူမိလိုက္ပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

၁၇၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘ၀သခင္

ကၽြန္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားကို ထြက္လာခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြမွာ ေန႔တိုင္း အျမဲသတိရေနတတ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။
သူ႔ကို သတိရတာက လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြးႏွင့္ သတိရ ေအာက္ေမ့ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ 
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို သတိရဆင္ျခင္သလိုမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ကို ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ ေက်းဇူးေတြကို သတိရသလိုမ်ိဳးပါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႔ရဲ ႔ ေက်းဇူးဂုဏ္ေတြကို အာရံုျပဳျပီး ေက်းဇူးတင္တဲ့စိတ္၊ ေလးစားတ

န္ဖိုးထားတဲ့ စိတ္ႏွင့္ သတိတရ ျဖစ္မိျခင္းပါဘဲ။

တကယ္လည္း ေက်းဇူးတင္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ပဲကိုး။ ေက်းဇူးတင္ရမွာေပါ့။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကေတာင္မွ ရတနာသံုးပါးႏွင့္ တစ္ဂိုဏ္းထဲထားျပီးေတာ့ေတာင္ ခ်ီးေျမွာက္ခဲ့ေသးတာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုရင္ေတာ့ ဘယ္ဆိုဖြယ္ရာရွိေတာ့မွာလဲ။
ကၽြန္ေတာ္ ေန႔တိုင္း ေက်းဇူးတင္ သတိရေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ႏွင့္ ယွဥ္ျပီး အေဖ့ဘ၀ကို ေတြးမိတတ္တယ္။ သူတို႔ေတြက လြတ္လပ္ေရးမတိုင္ခင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေမြးလာၾကတဲ့သူေတြ။ သူျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ ဘ၀က ၾကမ္းတယ္။ သူ႔ငယ္ဘ၀မွာ ကမၻာစစ္ေၾကာင့္ ပညာေရးလည္း ေကာင္းေကာင္း မလုပ္ႏိုင္၊ မိသားစုေတြလည္း တကြဲတျပားႏွင့္ ေနျပီး ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္။ ကိုယ့္ထူးကိုယ္ခၽြန္နဲ ႔ ဘ၀ကို ရုန္းကန္းခဲ့ရတယ္။ အသက္ အစိတ္အရြယ္မွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး အဲဒီကတည္းက သူ႔တစ္ေယာက္စာအတြက္သာမကဘဲ က်န္တဲ့မိသားစုတာ၀န္ကို ထမ္းရေတာ့တယ္။ သူတို႔ေခတ္က Family Planing တို႔ သားဆက္ျခားတာတို႔ မရွိေသးေတာ့ သား၊ သမီးေတြလည္း အမ်ားၾကီးေမြးထားလိုက္ေသးတယ္။ အရင္ေခတ္ ျမန္မာမိသားစုေတြ ထံုးစံအတိုင္း အေဖတစ္ေယာက္ရွာတာကို က်န္တဲ့ မိသားတစ္စုလံုးက ထိုင္စားေပါ့။ ဒီလိုႏွင့္ သား၊ သမီးေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေက်ာင္းေတြတက္၊ ဘြဲ ႔ေတြရတဲ့အထိ မေနမနားကို သူ ရုန္းခဲ့ရတာပါ။

မိသားစုကို လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကားမွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ေနႏိုင္ေအာင္၊ သားသမီးေတြ မ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ သူ ထားေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
သားသမီးေတြ အားလံုးအကုန္ ပညာစံုတဲ့အထိ၊ သူ႔အသက္ (၆၀) ေက်ာ္အရြယ္အထိ မနားမေန ဖခင္တစ္ေယာက္ပီပီသသႏွင့္ တာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေနရာကေန ၀င္ေနၾကည့္မိတယ္။ သူ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းမွာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္သာ သူ႔လိုမ်ိဳး မိသားစု၀န္ကို ထမ္းရမယ္ဆိုရင္ သူ႔ေလာက္ လုပ္ႏိုင္ပါ့မလားဆိုတာ မက်ိန္းေသးပါဘူး။ ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တယ္ဘဲ ေျပာေျပာ ငါ့အေဖ အေတာ္ ေတာ္တာဘဲ လို႔ ေတြးမိတာေတာ့ အမွန္ပါဘဲ။

ပုဗၺာစရိယ မိႏွင္ဖ ဆိုတဲ့စကားအတိုင္း ကၽြန္ေတာ့္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းမေနခင္ကတည္းက စာေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္ေအာင္ စသင္ေပးခဲ့တာက အေမပါ။ မူၾကိဳေက်ာင္းလည္း မသြားျဖစ္လိုက္ဘူး။ အိမ္မွာဘဲ အေမက စာသင္ေပးတယ္။ အဂၤလိပ္စာေတြက်ေတာ့ အေဖက သင္ေပးတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ဆိုးတာ သတိရမိေသးတယ္။ အေဖက အဂၤလိပ္စာသင္ေတာ့ အသံထြက္မပီရင္ မပီ ပီေအာင္ ဆိုခိုင္းေတာ့ ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ညစ္ျပီး အေဖႏွင့္ စာမသင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါ ညဆို အေဖစာသင္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ အဂၤလိပ္စာ စာအုပ္ကို ၀ွက္ထားတတ္တယ္။ ဒါလည္း မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သင္ရတာပါဘဲ။ :P

ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဂီတကို ငယ္ငယ္တည္းက ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေအာင္ လုပ္ေပးတာလည္း အေဖပါဘဲ။ သူက ဂီတကို ၀ါသနာပါသလို Harmonica (ဘာဂ်ာ) ကို သူကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မႈတ္တတ္တယ္။ အေဖက ျမန္မာအဆိုေတာ္ထဲမွာဆိုရင္ ဦးအံ့ၾကီးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္။ ညေနဘက္ေတြ သူအားရင္ ဦးအံ့ၾကီးသီခ်င္းကို ဖြင့္နားေထာင္ရင္ေထာင္၊ မေထာင္ရင္ Harmonica ႏွင့္ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ျပီး ဦးအံ့ၾကီး သီခ်င္းေတြကို ေအးေအးလူလူ မႈတ္ေနေတာ့တာဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီလိုႏွင့္ အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး အသက္ငါးႏွစ္ေျခာက္ႏွစ္ကတည္းက ဦးအံ့ၾကီး ပရိတ္သတ္ျဖစ္သြားရပါတယ္။ တျခားအေနာက္တိုင္း ဂီတအမ်ိဳးမ်ိဳးကိုလည္း အေဖ့အေၾကာင္းျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ္အသက္ငယ္ငယ္ႏွင့္ နားေထာင္ခံစားတတ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈမ်ားထဲက တစ္ခုကေတာ့ အခုအခ်ိန္အထိ ဘာတူရိယာပစၥည္းမွာ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ မတီးတတ္၊ မမႈတ္တတ္ျခင္းပါဘဲ။ :)

အေဖက ကံေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္ ေျပာရမယ္။ သူ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းတက္လာရတာက အဂၤလိပ္ေက်ာင္းေတြ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ထိေတြ႔ဆက္ဆံခဲ့ရတဲ့သူေတြကလည္း ဘာသာျခားေတြျဖစ္ခဲ့ေတာ့ သူ ႔ ေခါင္းထဲမွာ ဘာသာျခားေတြရဲ ႔ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈက ေတာ္ေတာ္မ်ားခဲ့တယ္။ သူ႔ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမေတြ အားလံုးနီးပါး ဘာသာျခားေတြအျဖစ္ ခံယူသြားၾကတယ္။ သူ႔ကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာကို အထူးသက္၀င္ကိုင္းရႈိင္းတဲ့ဆရာမတစ္ေယာက္ကေန သားသမီးလို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တာရယ္၊ အေမႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်လိုက္တာရယ္ေၾကာင့္ ဘာသာျခားေတာ့ ျဖစ္မသြားခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ဒီေလာက္ ေလးေလးနက္နက္ရွိလွတယ္မဟုတ္ဘူး။

ဒါေပမယ့္ အေဖ့မွာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ စြမ္းအားျမင့္မားမႈက ေမြးရာပါလား၊ သူ႔ဖာသာ က်င့္ထားတာလားေတာ့မသိဘူး။ ေတာ္ေတာ္ေလးျမင့္တာကို သတိထားမိတယ္။ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတယ္။ ျပတ္သားတယ္။ သမာဓိအားေကာင္းတယ္။ ေနာက္ သူက အိႏၵိယက က်င့္စဥ္ေတြကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူအလုပ္ေတြ နားလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္တိုက္တြန္းမႈကေန တရားစအားထုတ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီကေန တစ္စတစ္စ ဗုဒၶဘာသာကို သူစိတ္၀င္တစားေလ့လာေတာ့တယ္။ သင္တန္းေတြတက္တယ္။ တရားေတြ နာတယ္။ စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္။ ရိပ္သာေတြ ၀င္တယ္။ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ကို စနစ္တက် လုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ ၀ိမုတၱိသုခ နာမည္ႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာ စာေရးေနတာ သူမသိပါဘူး။ ဟိုတေလာက ကၽြန္ေတာ့္အမတစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီနာမည္ႏွင့္ ဘာသာေရးစာေတြေရးေနေၾကာင္း အေဖ့ကို ေျပာေတာ့ သူက ဒီေကာင္ ဘာသာေရးအေၾကာင္း ဘာနားလည္လို႔ စာေတြေလွ်ာက္ေရးေနတာလဲ။ ဘာသာေရးစာဆိုတာ ရမ္းတုတ္ျပီး ေရးလို႔ မရဘူး လို႔ ဒီေကာင့္ကို ေျပာလိုက္လို႔ ဆိုသတဲ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာဖို႔ဆိုျပီး အဘိဓမၼာႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ျပီး ပို႔ခိုင္းလိုက္ပါတယ္။ အခုထိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမေရာက္လာေသးေတာ့ ဘာစာအုပ္ေတြ ပို႔ေပးလိုက္တယ္ေတာ့ မသိဘူး။ :)

မိဘေက်းဇူးၾကီးတယ္ဆိုတာကို ဗုဒၶဘာသာကို ယံုၾကည္လက္ခံကိုးကြယ္ၾကတဲ့သူေတြအတြက္ ေထြေထြထူးထူး ရွင္းျပရမယ့္ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ အားလံုး နားလည္ထားျပီး၊ သိထားျပီးသား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး ကိစၥေတြႏွင့္ လံုးလည္လိုက္ရင္း တခါတေလ မိဘေတြကို ေမ့ေနတတ္ၾကတယ္။ သတိရရင္ေတာင္မွ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းကို သတိရသလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ေလာက္ႏွင့္ ျပီးသြားတတ္ၾကတယ္။ မိဘေတြကေတာ့ သားသမီးေတြကို သတိရတဲ့အခါမွာ ကိုယ္ေတြလိုမ်ိဳး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သတိရတာမ်ိဳး မဟုတ္မွာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။

မိခင္ႏွင့္ ဖခင္ဆိုတာ ကိုယ့္ကို ေမြးျပီးျပီးခ်င္း ႏွစ္ေယာက္လံုး ဆံုးပါးသြားခဲ့ရင္ေတာင္မွ ပ႒ာန္းတရားေတာ္အရၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ ႔ အေထာက္အပံ့ေက်းဇူးတရားေတြက သားသမီးရဲ ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး၊ အသက္ေသတဲ့အထိ အျမဲတမ္း တပါတည္းလိုက္ပါေနတာမ်ိဳးပါ။ မဂၤလသုတ္ေတာ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က မိဘကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုတာကို မဂၤလာတစ္ပါးအေနႏွင့္ မာတာပိတု ဥပ႒ာနံ ဆိုျပီးေတာ့ ေဟာထားသလို၊ ေက်းဇူးရွင္ကို ေက်းဇူူးျပန္လည္ ျပဳတာကိုလည္း မဂၤလာအျဖစ္ႏွင့္ ကတညဳတ-ကတေ၀ဒီ လို႔လည္း ေျပာထားခဲ့ပါတယ္။ အရွင္ျမတ္ၾကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း မိခင္ေက်းဇူးကို ဘ၀တစ္ပါးေျပာင္းသြားတဲ့ နတ္သားဘ၀ေရာက္သြားတာေတာင္ ရေအာင္ အဘိဓမၼာတရားေဟာေပးျပီး ေက်းဇူးဆပ္ခဲ့သလို၊ ဖခင္ျဖစ္သူကိုလည္း ေသရာေညာင္ေစာင္းလဲေလ်ာင္းေနရတဲ့ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မွာ အရဟတၱမဂ္တည္သြားႏိုင္ေအာင္ တရားျပ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တပည့္သားေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္းဘဲ မိဘကို ကိုယ့္ရဲ ႔ ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းေလးရွိသေလာက္ ျပန္ျပီး ေက်းဇူးတံု႔ျပန္ၾကရမွာပါဘဲ။ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ကိုယ့္မိဘ စိတ္မဆင္းရဲရေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တာ၀န္ယူေဆာက္တည္ႏိုင္ဖို႔ လုပ္ရမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ သူတို႔ေနာက္ဆံုးမ်က္စိႏွစ္လံုးမွိတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ့သားသမီးေလးေတာ့ အဆင္မွ ေျပပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး မ၀င္မိသြားရေလေအာင္ အျမဲတမ္း သတိထားၾကိဳးစားေနထိုင္သြားရမယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတိေပးမိပါတယ္။

ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔ အေဖ့ေမြးေန႔မို႔လို႔ အမွတ္တရ ဒီစာေလး ခ်ေရးမိတာပါ။

မိခင္ဖခင္တိုင္း စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကို္ယ္ခ်မ္းသာ ရွိၾကပါေစ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
၁၄၊ ၁၁၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ENTWINED (Harmony Of Head And Heart By Moe Hein)

For me,

I have no wish to read

the stars and signs

or dots and lines of

astrology and palmistry.

They may

foretell my future fate,

things good or bad

that lie in wait.

But it is I

who move the wheel.

And it is I

who stand or kneel.

It all depends on me.

I only wish

my heart be strong

to endure hardship

and my head be wise

to discern things.

Let them be entwined with 

morale and moral.

If so,

come what may

fortune or misfortune

happiness or sorrow

my door is open.

(From Poems On Life)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဗုဒၶအလိုေတာ္က် 3D လူသားဘ၀ကို တည္ေဆာက္ျခင္း

ဒီစာစုကေတာ့ ေအာက္တိုဘာလ (၂၇) ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္တဲ့  ဘုန္းဘုန္း အရွင္သုနႏၵာလကၤာရ (ပန္းကမၻာ)ရဲ ႔ သက္ေတာ္ (၃၄)ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္တဲ့ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးသားပူေဇာ္တာျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

*****************************************

ဘုန္းဘုန္းေရ

မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ေမြးေန႔ျဖစ္ပါေစလို႔ အရင္ဆံုး ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သအပ္ပါတယ္ဘုရား။
ဘုန္းဘုန္းေမြးေန႔အတြက္ တပည့္ေတာ္ အမွတ္တရ အေနႏွင့္ ေလာကမွာရွိၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အသိဉာဏ္အဆင့္အတန္းမတူညီ ကြဲျပားတာေပၚမွာ မူတည္ျပီး ဘ၀ေတြကြဲျပားသြားၾကတာကို  ေခတ္အျမင္ႏွင့္ ဓမၼအျမင္ စပ္ဆက္ျပီး ေတြးမိသေလာက္ ခ်ေရးၾကည့္ျပီး လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္ပါတယ္ဘုရား။

ေလာကမွာ လူေတြဟာ လူအခ်င္းခ်င္း၊ ဒါမွမဟုတ္ လူႏွင့္တိရစၧာန္ ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး အဆင့္အတန္းခြဲျခားသတ္မွတ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ဘာသာအယူ၀ါဒေတြအရေတာ့ တိရစၧာန္ဆိုတာဟာ လူေတြရဲ ႔ အသံုးေတာ္ခံဖို႔ ေမြးလာတာလို႔ ယူဆၾကျပီး သူတို႔ကို သက္ရွိစာရင္းထဲေတာင္ မသြင္းထားတာ သတိထားမိပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ဘာသာအယူ၀ါဒေတြမွာေတာ့ လူအခ်င္းခ်င္းကိုပဲ အမ်ိဳးဇာတ္ေတြခြဲျပီး ဆက္ဆံၾကတာလည္းရွိတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ခိုင္းေစသူႏွင့္ ခိုင္းေစခံဆိုျပီးခြဲၾကျပန္တယ္။ တခ်ိဳ ႔က အသားအေရေပၚမူတည္ျပီးခြဲတယ္။ တခ်ိဳ ႔လူ႔အဖြဲ ႔အစည္းေတြမွာေတာ့ အသက္ၾကီးတာ၊ ငယ္တာကို မူတည္ျပီး လူတန္းစားသတ္မွတ္တယ္။ တခ်ိဳ ႔က်ျပန္ေတာ့ ေငြေၾကးဓနအင္အားျပည့္စံုတာ မျပည့္စံုတာကို ၾကည့္ျပီး လူတန္းစားသတ္မွတ္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔မွာေတာ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ သိနားလည္ကၽြမ္းက်င္မႈကိုမူတည္ျပီး သတ္မွတ္ၾကျပန္တယ္။ ေခတ္စနစ္ အေျခအေန၊ ဓေလ့ထံုးစံ၊ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေတြေပၚ မူတည္ျပီး အယူအဆေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးကြဲျပားၾကတယ္။

Level Of Being ကို ခြဲျုခားသတ္မွတ္ၾကတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အေနာက္တိုင္းကပညာရွင္တစ္ဦးရဲ ႔ ခြဲျခားသတ္မွတ္ပံုတစ္ခုက ရိုးရွင္းျပီး သခ်ာၤဆန္တာမို႔ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာကို ေတြ႔မိတယ္ဘုရား။ E.F. Schumacher ဆိုတဲ့သူက သူေရးခဲ့တဲ့ A Guide For the Perplexed ဆိုတဲ့စာအုပ္မွာ သက္ရွိေတြကို Dimension ေတြႏွင့္ ဒီလိုမ်ိဳးအဆင့္အတန္းခြဲျပထားတယ္ဘုရား။

'Mineral' = m
'Plant' = m + x
'Animal' = m + x + y
'Man' = m + x + y + z

အေျခခံအေနႏွင့္ Mineral ဆိုတဲ့ ဓါတ္သတၱဳကို သူက m ဆိုတဲ့ ကိန္းေသအကၡရာ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ x ရယ္၊ y ရယ္၊ z ရယ္ အေနာက္ကေန လိုက္ေပါင္းလိုက္တယ္။ သခ်ာၤႏွင့္ သိပၸံဘာသာရပ္ေတြမွာ ဒီ x ရယ္ y ရယ္ z ရယ္ ဆိုတာဟာ Dimension (ရႈေထာင့္ (သို႔) ဘက္) ကို ညႊန္းဆိုတဲ့ အကၡရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ အခုလူေတြေျပာေျပာေနၾကတဲ့ တစ္ဘက္ျမင္(1 Dimension)တို႔၊ ႏွစ္ဘက္ျမင္ (2 Dimensions) တို႔၊ သံုးဘက္ျမင္ (3 Dimensions) ဆိုတာေတြေပါ့။

ဒီေတာ့ Plant ဆိုတဲ့ အပင္ေတြဟာ m ႏွင့္ x ေပါင္းထားတာပါတဲ့။ x က ဘာကို ကိုယ္စားျပန္ျပဳလဲဆိုေတာ့ Life ဆိုတဲ့ ဘ၀ကိုကိုယ္စားျပန္ျပဳပါတယ္။ ဒီေတာ့ အပင္မွာ ဓါတ္သတၱဳႏွင့္ ဘ၀ရွင္သန္မႈ ေပါင္းထားတယ္ေပါ့။ သူတို႔ကို တစ္ဘက္ျမင္ (One Dimension) အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတယ္။

ေနာက္ျပီး Animal ဆိုတာက်ေတာ့ m ရယ္ x ရယ္ y ရယ္ ေပါင္းထားတယ္။ y ဆိုတာက Consciousness (သိစိတ္) ပါတဲ့။ ဒီေတာ့ တိရစၧာန္မွာ ဓါတ္သတၱဳရယ္၊ ဘ၀ရွင္သန္ရပ္တည္မႈရယ္ သိစိတ္ရယ္ ရွိတဲ့ ႏွစ္ဘက္ျမင္ (Two Dimensions) ေတြလို႔ သူက သတ္မွတ္တယ္။

ေနာက္ေတာ့မွ Man ဆိုတာမွာေတာ့ m ရယ္၊ x ရယ္၊ y ရယ္၊ z ရယ္ ေပါင္းထားတယ္။ z ဆိုတာက Self-Consciousness (ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သိႏိုင္တဲ့စိတ္) ကိုဆိုလိုပါတယ္။ ဒီေတာ့ လူဆိုတာ ဓါတ္သတၱဳရယ္၊ ဘ၀ရပ္တည္မႈရယ္၊ သိတတ္တဲ့စိတ္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္ျပန္သိႏိုင္တဲ့ စိတ္ေတြပါ၀င္တဲ့ Three Dimensions (သံုးဘက္ျမင္) သတၱ၀ါအျဖစ္ႏွင့္ သူက သံုးသပ္ျပထားပါတယ္။

ဒီ သတ္မွတ္ပံုေလးက ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးႏွင့္ နားလည္ရလြယ္ကူတယ္လို႔ ျမင္မိပါတယ္။ လူေတြမွာ သံုးဘက္ျမင္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနအခြင့္အလမ္းရွိေနေပမယ့္လို႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီ z ဆိုတာေလး ထည့္ေပါင္းဖို႔ကို ေမ့ေမ့ထားတတ္ၾကတာကို သတိထားမိပါတယ္ဘုရား။ အဲဒီလိုအခါက်ေတာ့ Man အဆင့္ကေန ေအာက္ကို ျပဳတ္ရေတာ့တာေပါ့။



Level Of Being ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက ေဟာထားတဲ့ တရားတစ္ပုဒ္လည္း နာဖူးေသးတယ္ဘုရား။ ဆရာေတာ္က တီေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ ႔ ဘ၀အျမင္ႏွင့္ လိပ္ျပာေလးတစ္ေကာင္ရဲ ႔ဘ၀အျမင္မတူပံုကေနစျပီး ရွင္းျပထားတယ္။ ေျမၾကီးေပၚမွာ တြားသြားေနရတဲ့ တီေကာင္တစ္ေကာင္ရဲ ႔ သိႏိုင္ခြင့္ရွိတဲ့ အေျခအေနႏွင့္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ ႔ သိႏိုင္ခြင့္ရွိပံုဟာ တိရစၧာန္ခ်င္းတူရင္ေတာင္မွပဲ မတူညီႏိုင္ဘူး။ အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ရဲ ႔ သိနိုင္တာႏွင့္ ငွက္ေလးတစ္ေကာင္ သိႏိုင္တာက ကြာသြားျပန္တယ္။ အဲဒီငွက္သိပံုႏွင့္ လူႏွင့္နီးစပ္တဲ့ ခ်င္ပန္ဇီေမ်ာက္တစ္ေကာင္ သိႏိုင္ပံုက ကြာမယ္။ အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ ခ်င္ပန္ဇီႏွင့္ လူ သိပံုကြာမယ္။ လူမွာမွ စာဖတ္တတ္တဲ့သူ၊ မဖတ္တတ္တဲ့သူ သိပံုကြာမယ္။ စာဖတ္တတ္တဲ့သူမွာမွ အဓိပၸါယ္ကို သိတဲ့သူ၊ မသိတဲ့သူကြာမယ္။ အဓိပၸါယ္ကို သိတဲ့သူမွာမွ ရိုးရိုးသိတာႏွင့္ ဆင္ျခင္သိတာ၊ ခႏၶာႏွင့္ရင္းျပီးသိတာကြာမယ္ စသျဖင့္ အသိဉာဏ္ေပၚလိုက္ျပီး သတၱ၀ါေတြရဲ ႔အဆင့္အတန္းကြဲျပားသြားပံုကို ဆရာေတာ္က ရွင္းျပထားတယ္ဘုရား။

Level Of Being ကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေရာ ဘယ္လိုမ်ိဳးမ်ား သတ္မွတ္ထားတာ ရွိလဲလို႔ တပည့္ေတာ္လည္း ပိဋကတ္စာေပထဲမွာ လက္လွမ္းမီွသေလာက္ လိုက္ရွာဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္ဘုရား။

အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိက၀ဂ္မွာပါတဲ့ အႏၶသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားက ေလာကမွာ ပုဂၢိဳလ္သံုးမ်ိဳးရွိေၾကာင္းေဟာထားတယ္ဘုရား။ ကန္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ရယ္၊ တစ္ဘက္အျမင္ပဲရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္၊ ႏွစ္ဘက္အျမင္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ရယ္ဆိုျပီး ခြဲျပထားတာေတြ႔တယ္ဘုရား။ ကန္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဆိုတာ ေလာကီၾကီးပြားေၾကာင္းေရာ၊ ေလာကုတၱရာၾကီးပြားေၾကာင္းေရာ ဘာမွ မသိတဲ့သူလို႔ ေျပာထားတယ္။ တစ္ဘက္အျမင္ပဲရွိတဲ့သူဆိုတာကေတာ့ ေလာကီၾကီးပြားေၾကာင္းဘဲ သိျပီး၊ ေလာကုတၱရာၾကီးပြားေၾကာင္းကို နားမလည္သူလို႔  ေျပာတယ္။ ႏွစ္ဘက္အျမင္ရွိတဲ့သူဆိုတာကေတာ့ ေလာကီေရာ၊ ေလာကုတ္ေရာ ၾကီးပြားေၾကာင္းကို သိတဲ့သူပါလို႔ ေျပာပါတယ္ဘုရား။ ျမတ္စြာဘုရားက ႏွစ္ဘက္အျမင္ရွိတဲ့သူကိုသာ ေရြးခ်ယ္ေပါင္းေဖာ္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းထားတဲ့ သုတ္ေတာ္တစ္ပုဒ္ပါဘုရား။

ေနာက္တစ္မ်ိဳးခြဲျပတာေတြ႔မိတာေတာ့ ပုထုဇဥ္ေလးမ်ိဳးခြဲျပထားတာပါဘုရား။
(၁) အႏၶဗာလ ပုထုဇဥ္၊ (၂) အႏၶပုထုဇဥ္ (၃) ကလ်ာဏ ပုထုဇဥ္၊ (၄) စူဠေသာတာပန္ ပုထုဇဥ္ဆိုၿပီး ေလးမ်ိဳး ခြဲျပပါတယ္။

အႏၶဗာလပုထုဇဥ္ဆိုတာ ကုသိုလ္တရား၊ အကုသိုလ္တရားဆိုတာေတြကို ဘာဆိုဘာမွ နားမလည္လို႔ မေကာင္းတာေတြကိုဘဲ လုပ္မိေနတတ္ၾကတဲ့သူေတြကို ေခၚပါတယ္တဲ့။ အႏၶပုထုဇဥ္ဆိုတာက်ေတာ့  ကုသုိလ္ အကုသိုလ္ကို သိေပမယ့္လို႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ အကုသိုလ္အလုပ္ေတြႏွင့္သာ ေပ်ာ္ေနတတ္ၾကတဲ့သူမ်ိဳးေတြပါ။ ကလ်ာဏပုထုဇဥ္ဆိုတာကေတာ့ ကုသိုလ္ အကုသိုလ္ကိုလည္း သိတယ္၊ ကုသိုလ္ျဖစ္ေၾကာင္းေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ေရြးလုပ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလာကလြတ္ေျမာက္ေၾကာင္း ၀ိပႆနာတရားကိုေတာ့ ခႏၶာဉာဏ္စိုက္သိေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးတဲ့သူေတြလို႔ ဆိုတယ္။ ေနာက္ဆံုး စူဠေသာတာပန္ပုထုဇဥ္ကေတာ့ ၀ိပႆနာတရားကို ဘာ၀နာမယျဖစ္ေအာင္ကိုယ္တိုင္အားထုတ္လို႔ ရုပ္နာမ္ခႏၶာေတြရဲ ႔အေၾကာင္းကို ပညတ္နယ္ကေနလြန္ေအာင္ သိျမင္ထားတဲ့သူေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာကို ေတြ႔ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခါ အဂုၤကၲိဳရ္ပါဠိေတာ္၊ အႏုသယ၀ဂ္၊ ဥဒကူပမာသုတ္ေတာ္မွာ ျမစ္ထဲမွာ ေျမာပါေနၾကတဲ့ လူ (၇) ေယာက္ႏွင့္ ဥပမာေပးျပီး ခြဲျပထားတာ ထပ္ေတြ႔မိပါတယ္ဘုရား။
(၁) တစ္ခါတည္းႏွင့္ ျမဳပ္တဲ့သူ၊
(၂) တစ္ၾကိမ္ေပၚျပီးျမဳပ္တဲ့သူ၊
(၃) ေပၚျပီး ေရေပၚတည္တဲ့သူ၊
(၄) ေရေပၚေပၚျပီး ဟိုသည္ ၾကည့္တဲ့သူ၊
(၅) ေရကူးသြားတဲ့သူ၊
(၆) ေထာက္တည္ရာ ရတဲ့သူ၊
(၇) ကမ္းတစ္ဘက္ကို တက္သြားတဲ့သူဆိုျပီး ခြဲျပပါတယ္ဘုရား။
အဲဒီ (၇)မ်ိဳးမွာ (၁) ကေန (၃) အထိကို ပုထုဇဥ္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ က်န္တဲ့ အမွတ္စဥ္ (၄)ကေန (၇) အထိကိုေတာ့ အရိယာအျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္ဘုရား။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ႔ Level Of Being သတ္မွတ္ခ်က္ကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာ သတၱ၀ါေတြရဲ ႔အသိဉာဏ္ႏွင့္ စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္း ျမင့္မားမႈေပၚမွာ မူတည္သတ္မွတ္ထားတာကို သတိထားမိပါတယ္ဘုရား။ တနည္းေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ သိကၡာသံုးပါး က်င့္သံုးေစာင့္တည္ႏိုင္မႈေပၚမွာ မူတည္သတ္မွတ္တယ္လို႔ဘဲ ေျပာရမွာပါ။ ဒီလိုသတ္မွတ္ရာမွာ Level Of Being ဟာ တျခားအယူ၀ါဒေတြမွာလို တသမတ္ထဲပံုေသျဖစ္ေနတာမဟုတ္ပဲ မိမိရဲ ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈအနည္းအမ်ားေပၚမွာ မူတည္ျပီး အတက္အက်၊ အနိမ့္အျမင့္ရွိႏိုင္ပါတယ္။  သိကၡာသံုးပါးကို ရုပ္ပံုအေနႏွင့္ ေဖာ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ပိရမစ္ပံုလိုမ်ိဳး ေအာက္ေျခကေန အေပၚဆီကို တစ္ဆင့္ခ်င္းတက္သြားတာလို႔ ျမင္မိပါတယ္ဘုရား။

ျမတ္စြာဘုရားအလိုေတာ္က် လူ႔အဆင့္အတန္းမီဖို႔ဆိုရင္ ပထမဆံုး လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ေစာင့္ထိန္းအပ္တဲ့ အေျခခံသီလေတြကို စျပီးလံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္ရပါမယ္။ သီလကို ေစာင့္ထိန္းႏိုင္လာျပီဆိုရင္ စိတ္တည္ျငိမ္စင္ၾကယ္သြားေအာင္ သမထဘာ၀နာတစ္ခုခုကို ဆက္ျပီး က်င့္သံုးေဆာက္တည္ရပါမယ္။ သမာဓိကို ပ်ိဳးေထာင္တဲ့အခါမွာ ရိုးရိုးစိတ္တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းသြားေအာင္ လုပ္တာကေနစလို႔ စ်ာန္အဘိဉာဥ္ေတြရတဲ့အထိ က်င့္ၾကံအားထုတ္ႏိုင္ေအာင္ ညႊန္ၾကားထားတာေတြကို ပိဋကစာေပထဲမွာ စံုစံုလင္လင္ေတြ႔ရပါတယ္။ သမာဓိသိကၡာကေန တဆင့္တက္လို႔ ပညာသိကၡာကိုကူးျပီဆိုရင္ေတာ့ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးကို လက္ကိုင္ထားပြားမ်ားၾကဖို႔ပါဘဲ။ ဒီလိုအစဥ္အတိုင္း က်င့္သံုးေဆာက္တည္သြားတာဟာ အႏၶဗာလပုထုဇဥ္အျဖစ္ကေန ကလ်ာဏပုထုဇဥ္အျဖစ္ကို တဆင့္ခ်င္းျမွင့္တင္ယူလိုက္တာဘဲျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီကေနမွတဆင့္ ဆက္ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသိဉာဏ္ေတြ တဆထက္တဆ တိုးတက္ရင့္က်က္လာျပီး ရုပ္၊ နာမ္တရားေတြရဲ ့ အေၾကာင္းအက်ိဳး ခႏၶာျဖစ္စဥ္ကို ကြဲကြဲျပားျပားသိျမင္လာတဲ့ စူဠေသာတာပန္အျဖစ္ကို ေရာက္ရွိလာပါေတာ့တယ္။ အဲဒီကမွ ေရွ ႔ဆက္ၾကိဳးစားလိုက္ေတာ့ ယံုမွားမႈေတြ အယူမွားမႈေတြကေန ထာ၀ရဆိတ္သုဥ္းသြားတဲ့ ေသာတာပန္အရိယာအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားပါတယ္။ အဲဒီကေန ဆက္ၾကိဳးစားရင္ ကာမရာဂေတြ၊ ေဒါသ၊ ေဒါမနႆတရားေတြ တျဖည္းျဖည္း ပါးရွားလာျပီး ေနာက္ဆံုး လံုး၀ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ရပ္မေနပဲ ဆက္ၾကိဳးစားရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာ ေမာဟ၊ မာနႏွင့္ က်န္တဲ့ကိေလသာတရားေတြပါ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္ျပီး အဆံုးစြန္ေသာလြတ္ေျမာက္မႈကို ရရွိတဲ့သူ ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒီလိုလြတ္ေျမာက္သြားတဲ့သူဆိုတာဟာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သတ္မွတ္တဲ့ Level Of Being ရဲ ႔ အျမင့္ဆံုး Level ကို ေရာက္ရွိသြားတဲ့ အဆင့္အတန္းအျမင့္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ျဖစ္သြားတာပါဘဲ။ Schumacher ရဲ ႔ အလုိက်ေျပာရရင္ေတာ့ Self-Consciousness အျမင့္ဆံုး သတၱ၀ါအျဖစ္ကို ေရာက္ရွိသြားတယ္လို႔ ေျပာရမွာျဖစ္သလို အရည္အေသြးအမွီဆံုး 3D လူသားျဖစ္သြားတာဘဲျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က သိကၡာသံုးပါးကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔အတြက္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဆိုတဲ့ လမ္းစဥ္ကို ေျပာျပေပးထားခဲ့ပါတယ္။ လမ္းစဥ္ႏွင့္ အတူ က်င့္သံုးရင္ ေရာက္ရွိမယ့္ ပန္းတိုင္ေတြကိုလည္း တစ္ဆင့္ခ်င္း တစ္ဆင့္ခ်င္း ဘယ္ေနရာေရာက္ရင္ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္၊ ဘာေတြကိုေတြ႔ရမယ္ဆိုတာကို အတိအက် ေျပာျပေပးထားခဲ့ပါတယ္။ လမ္းညႊန္ျပသူဘက္က သူထမ္းရြက္ရမယ့္ ၀တၱရားကို မလစ္ဟင္းရေအာင္ အျပည့္အ၀ ေက်ပြန္ေအာင္ တာ၀န္ယူသြားခဲ့ပါျပီ။ ဘုန္းဘုန္းႏွင့္ တပည့္ေတာ္တို႔အပါအ၀င္ သံသရာခရီးသြားေတြသာ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ ဒီဘ၀ လမ္းညႊန္တဲ့သူႏွင့္ ဆိုက္ဆိုက္ျမိဳက္ျမိဳက္ဆံုရတဲ့အခိုက္ လမ္းျပသူစကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားမေထာင္ပဲ ေယာင္ေတာင္ေတာင္လုပ္ေနမိရင္ေတာ့ ျမစ္ထဲမွာ ေပၚျပီးျပန္ျမဳတ္တဲ့သူရဲ ႔အျဖစ္ကို ေရာက္ၾကရမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။

ဒါေၾကာင့္ အခုလို အခြင့္အခါေကာင္း မီွတုန္းေလးမွာ တပည့္ေတာ္တို႔တေတြလည္း အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားရုန္းျပီး အဆင့္ျမင့္ 3D လူသားေတြျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကပါစို႔လို႔ ခရီးသြားေဖာ္အခ်င္းခ်င္း သတိတရ တိုက္တြန္းရင္း....ဘုန္းဘုန္း ယခုက်ေရာက္တဲ့ေမြးေန႔မွသည္ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ ကိုယ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ ရည္မွန္းရာ ေလာကုတၱရာပန္းတိုင္ဆီကို လြယ္ကူ၊ လ်င္ျမန္၊ သက္သာစြာႏွင့္  ေရာက္ရွိေပါက္ေျမာက္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သအပ္ပါတယ္ဘုရား။

ရိုေသစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
ေအာက္တိုဘာလ ၂၇၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အားသန္ရာကို သိပါေလ....

🔸 အားသန္ရာကို သိပါေလ.... 🔸

အခုေရးမယ့္အေၾကာင္းအရာက ဘာသာေရးအေၾကာင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုတေလာ အင္တာနက္ေပၚမွာႏွင့္ တျခားေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သတိထားမိတာေလးကို အရင္ကသိထားဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြႏွင့္ ေပါင္းျပီး ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။ တခ်ိဳ ႔လည္း အခုေျပာမယ့္ကိစၥကို သိျပီးသား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာပါ။ မသိေသးတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ Knowledge Share သေဘာမ်ိဳး လုပ္လိုက္ပါတယ္။ သိထားျပီးသား ပုဂၢိဳလ္မ်ားကလည္း အခုအေၾကာင္းအရာကို မိမိတို႔ျမင္တဲ့ရႈေထာင့္အသီးသီးကေန ၀ိုင္းျပီး ေဆြးေႏြးေပးဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္ေရာ၊ စာလာဖတ္ၾကတဲ့သူေတြအားလံုးေရာ အသိပညာဗဟုသုတေတြ ေရွးကထက္တိုးျပီး စုေဆာင္းမိသြားႏိုင္မွာ မို႔လို႔ပါ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္နီးပါးက ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးရဲ ႔ ၀တၳဳတိုေလး ႏွစ္ပုဒ္ကို ထူးအိမ္သင္ႏွင့္ ေဟမာေန၀င္းတို႔က အသံထြက္ဖတ္ျပီး အေခြထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာင္ အြန္လိုင္းမွာ သူတို႔ အသံဖိုင္ေတြ ရွိေနပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဆရာမဂ်ဴးတစ္ေယာက္ အစမ္းထြင္တယ္လို႔ စိတ္ထဲက ထင္မိခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ဆူနာမီဆရာေတာ္ဦးဥတၱမသာရ (ယခု သဘာ၀တရားရိပ္သာဆရာေတာ္) က သူ႔ရဲ ႔ “အ၀ိဇၨာမွ ၀ိဇၨာသို႔ ” ဆိုတဲ့ တရားျဖန္႔ခ်ိေရးဌာနမွာ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္းရဲ ႔ေဆာင္းပါးေတြကို သူကိုယ္တိုင္ အသံဖိုင္ျပန္ေျပာင္းျပီး စီဒီေခြလုပ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က အဲဒီအေခြလိုခ်င္ပါတယ္ေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကိုေတာင္ ဘာလို႔ သူမ်ားအသံၾကီးႏွင့္ နားေထာင္ေနမွာလဲ။ စာအုပ္ပဲဖတ္ေပါ့ လို႔ အတြန္႔တက္ခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။

အခုဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာ ေဆာင္းပါး၊ ၀တၳဳ၊ ကဗ်ာႏွင့္ တရားစာေပေတြကို စာႏွင့္ရိုက္ထားတဲ့ပံုစံအျဖစ္ကေန အသံပံုစံအျဖစ္ေျပာင္းတာမ်ိဳး အထူးတလည္ လုပ္လာတာ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကလည္း အသံပံုစံကေန စာပံုစံကို ျပန္ေျပာင္းၾကပါတယ္။ ဟိုတေလာကလည္း မ်က္မျမင္ေတြအတြက္ စာအုပ္ေတြကို အသံဖိုင္အျဖစ္ႏွင့္ ပံုစံေျပာင္းျပီး အလွဴခံၾကတာ၊ လွဴၾကတာ ကၽြန္ေတာ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာေတြ႔လာရတယ္။ သူတို႔ေတြလို မ်က္စိမျမင္ရတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ဒီလို စာေတြကို အသံအျဖစ္ ေျပာင္းေပးတဲ့ကိစၥက တကယ့္ကို ရွိသင့္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ျဖည့္ဆည္းမႈတစ္ခုပါဘဲ။ ဒီေတာ့ မ်က္စိလည္းေကာင္း၊ စာလည္းဖတ္တတ္ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ေရာ ဒီအသံပံုစံစနစ္ကို ေျပာင္းတဲ့ကိစၥက တကယ္လိုအပ္ပါသလား?

Peter Drucker ရဲ ႔ Management Challenges For the 21st Century ဆိုတဲ့ စာအုပ္ထဲကေန အခုေမးခြန္းႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ဆရာၾကီး သုေတသနျပဳျပီး ေလ့လာေတြ႔ရွိထားတာ အခ်ိဳ ႔ကို ျပန္လည္ျပီး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

Drucker က လူတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ မိမိဟာ စာဖတ္သမား (Reader) လား၊ နားေထာင္သမား (Listener) လားဆိုတာ ကိုယ့္ဖာသာသိဖို႔လိုပါတယ္တဲ့။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္တဲ့။ လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဒါကို သတိမထားမိၾကပါဘူး။ Drucker က ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အႏုပညာရွင္ေတြႏွင့္ ေအာင္ျမင္တဲ့စီးပြားေရးသမားေတြကို သုေတသနလုပ္ျပီး ဒီကိစၥကို ရွင္းျပထားပါတယ္။


တခ်ိဳ ႔ႏိုင္င္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလိုမ်ိဳးေတြလုပ္တဲ့အခါမွာ ပရိတ္သတ္ေတြဘက္ကေန စာႏွင့္ေရးျပီး ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးဆိုရင္ ေက်နပ္အားရေလာက္ေအာင္ ထိထိမိမိ ျပန္လည္ေျဖဆိုႏိုင္ၾကေပမယ့္ လူခ်င္းတိုက္ရိုက္တစ္ဦးခ်င္းဆံုျပီး ေမးလာတဲ့အခါေတြမွာေတာ့ အိုးနင္းခြက္နင္း ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက်ေတာ့ စာႏွင့္ေရးသားတင္ျပလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ကိုယ္တိုင္ဖတ္တဲ့အခါ လြယ္လြယ္ႏွင့္ သေဘာမေပါက္လို႔ အဲဒီစာေတြကို ကိုယ္ေရးအရာရွိတစ္ေယာက္ေယာက္ကို အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ဖတ္ခိုင္းတာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ Presentation လုပ္ခိုင္းတာမ်ိဳးျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ျပီး နားေထာင္မွသာ သေဘာေပါက္ပါတယ္တဲ့။


ဒီ Reader ႏွင့္ Listener ကြဲတာဟာ ဘယ္သန္ႏွင့္ ညာသန္္ကြဲတဲ့ပံုစံမ်ိဳးလိုပါဘဲ။ လူဆယ္ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္က ဘယ္သန္ျဖစ္တတ္ၾကျပီး၊ Reader ႏွင့္ Listener မွာကေတာ့ တစ္၀က္စီေလာက္ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခန္႔မွန္းထားပါတယ္။ မဖြံ ႔ျဖိဳးေသးတဲ့တိုင္းျပည္အခ်ိဳ ႔မွာ ဘယ္သန္ေတြကို ႏွိမ္တာေတြ၊ ညာဘက္ကို အတင္းအသံုးျပဳခိုင္းတာမ်ိဳးေတြလုပ္ၾကေတာ့ တခ်ိဳ ႔လည္း အဆင္ေျပသြားၾကေပမယ့္ တခ်ိဳ ႔ေတြမွာ ခါးသီးတဲ့အေတြ႔အၾကံဳေတြကို ခံစားၾကရပါတယ္။ Reader ႏွင့္ Listener ေတြကိုလည္း တစ္ခုခုကိုအားသန္ေအာင္ အတင္းမလုပ္ယူပဲ သန္တဲ့အတိုင္းပဲ ထားရွိဖို႔ Drucker ကတိုက္တြန္းထားပါတယ္။

ဒါႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိုယ္ပိုင္အေတြ႔အၾကံဳေလးကိုလည္း ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေမြးရာပါ ဘယ္သန္တစ္ေယာက္ပါ။ သူငယ္တန္းစတက္တုန္းက အတန္းပိုင္ဆရာမၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အတင္း ညာဘက္လက္ႏွင့္စာေရးခိုင္းပါတယ္။ သူငယ္တန္းမတက္ခင္ကတည္းက အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကို စာေရးတတ္ေအာင္ သင္ထားျပီးသားမို႔ တကယ္က ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လက္ႏွင့္ေကာင္းေကာင္းစာေရးတတ္ေနပါျပီ။ ဆရာမက ညာလက္ႏွင့္ အတင္းေရးခိုင္းေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဒုကၡေရာက္ရပါေတာ့တယ္။ ဆရာမအလစ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လက္ႏွင့္ခိုးခိုးေရးျပီးဆရာမေရွ ႔ဆိုရင္ ညာလက္ႏွင့္ ေရးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္တန္းစတက္ျပီး ႏွစ္လ၊ သံုးလေလာက္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီဆရာမၾကီး ပင္စင္ယူသြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ ဆရာမအသစ္ကေတာ့ လူငယ္ဆရာမတစ္ေယာက္မို႔ ေခတ္အျမင္ရွိျပီး ကၽြန္္ေတာ့္ကို ဘယ္လက္ႏွင့္ဘဲ ဆက္ေရးေစခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ဘယ္လက္ကိုသံုးတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ျမန္မာ့ဓေလ့လူမႈပတ္၀န္းက်င္မွာ ႏွိမ့္ခ်တဲ့အယူအဆေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနေသးတာ အခုအခ်ိန္အထိ ေတြ႔ေနရပါေသးတယ္။ ဘာလို႔ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာရွိတဲ့ လက္ခ်င္းအတူတူ အဆင့္အတန္းခြဲေနတယ္ဆိုတာေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။

Reader ႏွင့္ Listener ကြဲတာႏွင့္ ဆက္ႏႊယ္ျပီး လူေတြ တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ေလ့လာသင္ယူမႈ (Learning) လုပ္ပံု မတူညီၾကတာကိုလည္း သိထားဖို႔လိုပါေသးတယ္။ ေက်ာင္းေတြမွာက လူတိုင္းအတြက္ သင္ၾကားမႈပံုစံကို တစ္မ်ိဳးတည္းဘဲ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တခ်ိဳ ႔လူေတြမွာေတာ့ ေက်ာင္းေတြက သတ္မွတ္က်င့္သံုးေနတဲ့ သင္ၾကားေလ့က်င့္မႈပံုစံႏွင့္ အံမ၀င္တာမ်ိဳးေတြရွိတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ ၀င္စတန္ခ်ာခ်ီဟာ ေက်ာင္းပညာေရးမွာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ မသင္ယူႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္ေနရတာဟာ အႏွိပ္စက္ခံေနရသလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနခဲ့တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ တကယ္တမ္း သူျဖစ္တဲ့ျပႆနာကေတာ့ နားေထာင္တာရယ္၊ စာဖတ္တာရယ္ကေန သူ႔အေနႏွင့္ ပညာသင္ယူလို႔မရတဲ့ အခက္အခဲျဖစ္တာပါ။ သူႏွင့္ အဆင္ေျပတဲ့ သင္ယူနည္းစနစ္ကေတာ့ စာေရးျခင္း (Writing) ျဖစ္ေနတာပါတဲ့။


Drucker ရဲ ႔ေလ့လာေတြ႔ရွိခ်က္အရေတာ့ ဒိတ္ဒိတ္ၾကဲ စာေရးဆရာအခ်ိဳ ႔ဟာ စာေရးတာကေန သင္ယူမႈကိုလုပ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ General Motor ကုမၸဏီက Alfred Sloan က်ေတာ့ အစည္းအေ၀းတစ္ခုျပီးတိုင္း အစည္းအေ၀းမွာ တက္ေရာက္ခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆီကို အစည္းအေ၀းမွာ ေဆြးေႏြးခဲ့တဲ့အဓိကအေၾကာင္းအရာေတြႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ စာအရွည္ၾကီးတစ္ေစာင္ အခ်ိန္ သံုးေလးနာရီယူျပီးေရးပါတယ္တဲ့။ ဘာလို႔အဲဒီလိုေရးလဲဆိုေတာ့ သူဒီလိုမွ စာမေရးလိုက္ရင္ ဒီအစည္းအေ၀းမွာ ၀ိုင္းျပီးေဆြးေႏြးခဲ့ၾကတာေတြကို ၂၄နာရီအတြင္း ေမ့သြားတတ္လို႔ပါလို႔ေျပာပါတယ္။ ဂီတပညာရွင္ Beethoven က်ေတာ့ သူ သီခ်င္းစပ္တဲ့အခါေတြမွာ ေခါင္းထဲေပၚလာတဲ့ သံစဥ္ေတြကို စာအုပ္တစ္အုပ္ေပၚမွာ ခ်က္ခ်င္းခ်ေရးလိုက္တတ္ေပမယ့္ အဲဒီစာအုပ္ကို ေနာက္တစ္ခါ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ၾကည့္ေလ့မရွိပါဘူးတဲ့။ အဲဒီလိုမွ စာအုပ္ထဲမွာ ခ်မေရးရရင္လည္း သူက အဲဒီသူ႔သီခ်င္းကို မမွတ္မိတတ္ျပန္ပါဘူး။


သင္ယူမႈပံုစံေနာက္တစ္မ်ိဳးကေတာ့ စကားေျပာျခင္း (Talking) ကေနသင္ယူတာပါတဲ့။ အဲဒီပံုစံမွာေတာ့ တခ်ိဳ ႔အလုပ္ေတြမွာ အဆင့္ျမင့္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနရတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ သူ႔ေအာက္ေျခက အရာရွိေတြႏွင့္ ၀န္ထမ္းေတြကိုေခၚျပီး အခ်ိန္အၾကာၾကီး စကားေျပာတတ္ပါတယ္။ တကယ္က သူဟာ ေအာက္ေျခ၀န္ထမ္းေတြကို တကယ္စကားေျပာခ်င္လို႔ ေျပာေနတာမဟုတ္ပဲ သူ႔အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္တာေတြကို တျခားသူေတြကို ေျပာျပျပီး နားေထာင္ခိုင္းတဲ့နည္းႏွင့္ သူ႔ဖာသာ ေလ့လာသင္ယူမႈလုပ္ေနျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ေလ့လာသင္ယူမႈကို ေအာင္ျမင္ေနၾကတဲ့ ေရွ ႔ေနေတြႏွင့္ ေရာဂါရွာေဖြတဲ့ ေဆးပညာရွင္ေတြလည္း လုပ္တတ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ေအာင္ျမင္တဲ့ စာတမ္းေတြကို ေရးေနၾကတဲ့ တခ်ိဳ ႔တကၠသိုလ္ပါေမာကၡေတြက်ေတာ့ သူတို႔စာသင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔အသံကို သူတို႔ျပန္နားေထာင္ရင္းကေန အဲဒီကေန စာတမ္းေရးဖို႔အတြက္ အေထာက္အကူျပန္ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာထားတာေတြ႔ရပါတယ္။ Drucker ကေတာ့ လူေတြ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့ သင္ယူပံုသင္ယူနည္း ဒါဇင္၀က္ေလာက္ရွိမယ္္လို႔ ခန္႔မွန္းတြက္ျပထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လိုသင္ယူနည္းကို အားသန္လဲဆိုတာကို ကိုယ္တိုင္စီစစ္ျပီး အားသန္ရာအတိုင္းေလ့လာသင္ယူၾကဖို႔ သူကတိုက္တြန္းထားပါတယ္။

Peter Drucker ရဲ ႔ ဒီစာကိုဖတ္ျပီးသြားေတာ့မွ နာမည္ေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ေတြ တခ်ိဳ ႔ေက်ာင္းစာမွာ ညံ့ဖ်င္းၾကတယ္ဆိုတာမ်ိဳး၊ တခ်ိဳ ႔တကၠသိုလ္ပညာကို ျပီးေအာင္ဆက္မတက္ေတာ့ပဲ ေက်ာင္းထြက္လိုက္တာမ်ိဳးေတြ ဖတ္ရတုန္းက သူတို႔ကို Genius ေတြမို႔လို႔ ဒီလိုမ်ိဳး ျဖစ္ၾကတာလို႔ ေတြးထင္မိခဲ့ဖူးရာကေန၊ အခုေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ သူတို႔အတြက္ ဘယ္လိုသင္ယူမႈပံုစံႏွင့္ လိုအပ္တဲ့ပညာကိုဆည္းပူးတာက အဆင္ေျပမယ္မွန္း ကိုယ့္ဖာသာ သေဘာေပါက္သြားၾကလို႔ ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္လိုက္ၾကတာျဖစ္မယ္လို႔ မွန္းဆမိလာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ သူမ်ားကို ပညာသင္ၾကားပို႔ခ်ေပးေနရတဲ့ ဆရာေတြအေနႏွင့္လည္း မိမိတပည့္ေတြ စာမလိုက္ႏိုင္တာမ်ိဳး ေတြ႔ရရင္ သူတို႔ညံ့ဖ်င္းမႈ၊ မိမိသင္ၾကားတာည့ံဖ်င္းမႈေၾကာင့္လို႔ တရားေသမတြက္ပဲ သင္ၾကားမႈႏွင့္ သူတို႔ရဲ ႔သင္ယူလိုမႈပံုစံ အံမ၀င္လို႔မ်ား သူတို႔ မလိုက္နိဳင္ၾကတာလားဆိုတာကို ထည့္စဥ္းစားေပးသင့္တယ္လို႔လည္း ေတြးမိပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ အြန္လိုင္းေပၚမွာ တရားႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ စာေတြေရး၊ သူမ်ားေရးတဲ့စာေတြ၊ တရားေတာ္ေတြ မွ်ေ၀တာလုပ္ေတာ့လည္း သတိထားမိလာပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေတြ စာဖတ္တာကို အားမသန္ၾကပါဘူး။ စာကို ဖတ္လိုက္ေပမယ့္လို႔ စာရဲ ႔ဆိုလိုရင္းကို သေဘာမေပါက္တာေတြ႔ရပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လူေတြကို တရားေခြေတြ ေပးနားေထာင္ခိုင္းတဲ့အခါမွာလည္း အဲဒီအတိုင္းပါဘဲ။ တခ်ိဳ ႔ေတြ နားေထာင္တာမွာ အားမသန္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေၾကာင္းမသိရင္ ဒီလူေတြကဘဲ ပါရမီဓါတ္ခံနည္းေနသလိုလို၊ အကုသိုလ္ဓါတ္ခံမ်ားေနသလိုလို ထင္မွတ္စရာျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ္ျဖစ္ႏိုင္ေခ်ရွိတာကေတာ့ သင္ယူမႈပံုစံလြဲေနတာဘဲ ျဖစ္ဖို႔ရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဓမၼဒါနျဖန္႔ေ၀တဲ့အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူအေနႏွင့္ လူေတြ မ်ားမ်ားတရားေတြနားလည္ေအာင္ဆိုရင္ေတာ့ ျဖန္႔ေ၀မႈပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးကို သံုးၾကည့္သင့္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။

ဒီေတာ့ စစခ်င္းေမးထားခဲ့တဲ့ေမးခြန္းဆီကို ျပန္သြားၾကရေအာင္ပါ။

မ်က္စိလည္းေကာင္း၊ စာလည္းဖတ္တတ္ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ေရာ ဒီအသံပံုစံစနစ္ကို ေျပာင္းတဲ့ကိစၥက တကယ္လိုအပ္ပါသလား?

ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဖာသာ ေျဖမိတဲ့အေျဖကေတာ့ - တကယ္လိုအပ္ပါတယ္။ လူေတြအတြက္အက်ိဳးရွိမယ့္ ေလာကီႏွင့္ ေလာကုတၱရာစာေပေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္၊ လက္လွမ္းမီသေလာက္ အသံပံုစံအျဖစ္ေျပာင္းေပးသင့္သလို၊ အသံေတြကိုလည္း စာအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းေပးသင့္ပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ လူေတြ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို သေဘာေပါက္နားလည္သြားေအာင္ သင္ယူၾကတဲ့ပံုစံခ်င္း မတူညီလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအလုပ္ဟာ လြယ္ကူတဲ့အလုပ္တစ္ခုမဟုတ္တာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။ လူအင္အား၊ ေငြအင္အား၊ အခ်ိန္အင္အားေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးစိုက္ထုတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ တစ္ဦးခ်င္း လုပ္တာထက္ အုပ္စုဖြဲ႔ျပီးလုပ္တာမ်ိဳး၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုထူေထာင္ျပီးလုပ္တာမ်ိဳးဆိုရင္ ပိုျပီး လြယ္ကူထိေရာက္မႈ ရွိႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လုပ္ႏိုင္တဲ့ အင္အားရွိသူမ်ား ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳျပီး လုပ္သြားေပးၾကဖို႔ အျပဳသေဘာေဆာင္ျပီး တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။ စာဖတ္သူမ်ားကေရာ ဒီကိစၥအေပၚ ဘယ္လိုေတြးမိထားလဲဆိုတာေလး ေျပာေပးႏိုင္ရင္ အမ်ားအတြက္ အက်ိဳးရွိလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိပါေၾကာင္းခင္ဗ်ာ။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
October 4, 2012

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

"JUST" For You

ဒီစာစုကို ေအာက္တိုဘာ (၂) ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္တဲ့ အစ္မ မ၀င္း၀င္းရီ ရဲ ႔ ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေရးေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

*********************

အခု ေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ဖာသာ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးျပီး မေရးျဖစ္ဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ အစ္မ ေမြးေန႔အတြက္ ဘာေရးရရင္ ေကာင္းမလဲစဥ္းစားလိုက္ေတာ့ ဒီမေရးရေသးတဲ့အေၾကာင္းေလးကိုဘဲ ေရးျပီး အမွတ္တရလက္ေဆာင္ ေပးလိုက္ေတာ့မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ အစ္မရဲ ႔ ေမြးေန႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိထားတဲ့ JUST သံုးလံုး ကို ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္ပါတယ္ေနာ္။

"JUST" For You

ဟိုးအရင္က ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းၾကီးေတြမွာ သူတို႔ရဲ ႔ ထုတ္လုပ္ကုန္ေတြအတြက္ ပစၥည္းသိုေလွာင္ထားဖို႔ သိုေလွာင္ရံုေတြထားရွိရတယ္။ ပစၥည္းေရာင္းထြက္မယ္၊ ေရာင္းမထြက္ဘူး မေသခ်ာေပမယ့္ ေစ်းကြက္မွာ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနဖို႔အတြက္ ပစၥည္းေတြကို ၾကိဳတင္ထုတ္လုပ္ထားျပီး သိမ္းဆည္းထားၾကရတယ္။ ဒီပစၥည္းေတြကို အမ်ားၾကီးၾကိဳတင္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္လည္း လူအင္အားေရာ၊ ေငြအင္အားေရာ၊ တျခားစိုက္ထုတ္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးေတြက အမ်ားၾကီးလိုတာေပါ့။ တကယ္လို႔ ပစၥည္းက မွန္းထားသေလာက္ ေရာင္းမေပါက္ရင္ ထုတ္ထားျပီးသား ထြက္ကုန္ေတြအတြက္ အရံႈးႏွင့္ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ျပႆနာမ်ိဳးေတြ ရွိတယ္။ ဒီလိုပံုုစံထုတ္လုပ္မႈမ်ိဳးကို Traditional Production System လုိ႔ ေျပာလို႔ရသလို၊ Just In Case Production System လို႔လည္း ေခၚလို႔ရပါတယ္။ JIC လို႔လည္း သံုးၾကတယ္။ သူ႔ရဲ ႔အားနည္းခ်က္က ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားတယ္၊ အဆံုးအရံႈးျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားတယ္။ အားသာခ်က္ကေတာ့ ကုန္ေခ်ာပစၥည္းကို အခ်ိန္မေရြးကိုယ့္ဘက္က ပံ့ပိုးႏိုင္တယ္။ ေနာက္ အေျခအေနအရ လတ္တေလာမွာ ကုန္ၾကမ္းျပတ္သြားခဲ့ရင္လည္း ပူေနစရာမလိုဘူး။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ထုတ္လုပ္ျပီးသား ကုန္ေခ်ာပစၥည္းက ရွိႏွင့္ေနျပီးသားကိုး။

၁၉၈၀ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ စနစ္တစ္မ်ိဳးကို တခ်ိဳ ႔ကုန္ထုတ္လုပ္မႈလုပ္ငန္းေတြမွာ ေျပာင္းျပီး သံုးလာၾကတယ္။ အဲဒါက Just In Time Production Systemပါတဲ့။ အတိုေကာက္ JIT လို႔လည္း ေခၚၾကတယ္။ သူကေတာ့ ပစၥည္းကို ေစ်းကြက္ကလိုအပ္ေနသေလာက္ပဲ ထုတ္တယ္။ ၾကိဳတင္ထုတ္ျပီး သိမ္းထားတာမ်ိဳးကို မလုပ္ဘူး။ ပစၥည္းကို သံုးစြဲသူေတြဘက္က မွာတဲ့အေျခအေနေပၚမွာမူတည္ျပီး လိုအပ္သေလာက္ဘဲထုတ္ျပီး ေစ်းကြက္ကို တစ္ခါတည္းတန္းပို႔တဲ့အတြက္ ပစၥည္းေတြကို ေရရွည္သိမ္းထားဖို႔ ေနရာစီစဥ္ထားစရာမလိုေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပစၥည္းအေလအလြင့္လည္း နည္းသြားတယ္။ ဒီဘက္ေခတ္ ေျမယာေတြေစ်းျမင့္တဲ့အခ်ိန္၊ အလုပ္သမားစရိတ္ေတြ ေစ်းျမင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီစနစ္ကို က်င့္သံုးတာဟာ ထုတ္လုပ္သူေတြဘက္က ေတာ္ေတာ္ေလးအဆင္ေျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ ႔အားနည္းခ်က္က ေစ်းကြက္ကလုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ ကုန္ၾကမ္းျပတ္ေနတာမ်ိဳး၊ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္တစ္ခုခုျဖစ္ေနတာမ်ိဳးႏွင့္ ၾကံဳရရင္ေတာ့ ျပႆနာတက္ႏိုင္တယ္။ ဂ်ပန္မွာ ဆူနာမီျဖစ္ျပီး စက္ရံုေတြ ရပ္ထားရတဲ့အခ်ိန္မွာ အခုလိုျပႆနာမ်ိဳးေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ေစ်းကြက္မွာလိုအပ္ေနေပမယ့္ ပစၥည္းကို အဆင္သင့္ထုတ္ထားတာ ရွိမေနေတာ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြဘက္ကလည္း နစ္နာသလို၊ စားသံုးသူေတြဘက္ကလည္း လိုအပ္ခ်က္မျပည့္၀တာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ၾကရတယ္။

ပညာသင္ၾကားေရးမွာလည္း ဒီ Just ႏွစ္မ်ိဳးကို လူေတြ အသံုးျပဳေနၾကရတယ္။ ေက်ာင္းပညာေရးအတြက္ လူေတြ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုေက်ာ္စာ၊ တခ်ိဳ ႔ ႏွစ္ခုေလာက္ အခ်ိန္ေပးသင္ယူတယ္ဆိုတာ Just In Case Learning လုပ္တာလို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ သင္ေနရတဲ့ပညာေတြကို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုသံုးရမယ္ဆိုတာေတာ့ မသိေသးဘူး။ ဘယ္လိုလိုအပ္မယ္၊ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာအထိ သံုးရမယ္ဆိုတာလည္း မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ လိုလိုမယ္မယ္ သိထားရမယ့္အရာေတြဆိုျပီး သင္ၾကားက်က္မွတ္ ေနၾကရတာဘဲ။ သင္ထားရတာေတြ၊ သင္ေနရတာေတြ အားလံုးကို သံုးရခ်င္မွလည္း သံုးရမယ္။ တခ်ိဳ ႔ပညာရပ္ေတြဆို ဘယ္လိုအသံုး၀င္မယ္မွန္းမသိပဲႏွင့္ကို သင္လိုက္ၾကရတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

တကယ္လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္သြားတဲ့အခါမွာက်ေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္အလုပ္ႏွင့္တိုက္ရိုက္ပတ္သက္တဲ့ သိစရာ၊ သင္ယူစရာေတြကို ထပ္သင္ဖို႔က လိုလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အလုပ္လည္းလုပ္ရင္း၊ နားမလည္တာ၊ မသိေသးတာေတြကိုလည္း ထပ္ျပီးသင္ယူရပါေတာ့တယ္။ အဲဒါကိုက်ေတာ့ Just In Time Learning လုပ္တယ္လို႔ ေခၚရမွာပါ။

အဲဒီမွာ တစ္ခုသတိထားမိတာက ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာသင္ၾကားေရးမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ JIT ကို က်င့္သံုးမယ့္သူေတြဟာ JIC ကို ပိုင္ႏိုင္ထားမွ ျဖစ္မယ္ဆိုတာပါဘဲ။ ဥပမာအေနႏွင့္ေျပာမယ္ဆိုရင္ မာရသြန္ျပိဳင္ပြဲ၀င္မယ့္ အေျပးသမားတစ္ေယာက္ဟာ မာရသြန္ကို တန္းျပီး ျပိဳင္ပြဲ၀င္လို႔မရႏိုင္ပါဘူး။ စစခ်င္းမွာ ေလ့က်င့္ျပင္ဆင္မႈေတြႏွင့္ တျခားျပိဳင္ပြဲအေသးစားေတြကို အမ်ားၾကီးျဖတ္သန္းထားျပီးသား ျဖစ္ေနမွသာ မာရသြန္ကို ၀င္ျပိဳင္ႏိုင္တဲ့အဆင့္ကို ေရာက္ပါတယ္။ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္းမွာ JIT Production ကို လုပ္မယ့္သူေတြဟာလည္း ကုန္ပစၥည္းေတြကို JIC ပံုစံႏွင့္ ထုတ္လုပ္ထားဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳရွိထားမွ လုပ္လုိ႔ရႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုပါဘဲ။ လုပ္ငန္းခြင္မွာ အေရးေပၚလိုအပ္လာတဲ့ပညာရပ္ကို သင္မယ့္သူဆိုတာဟာလည္း သူေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက သင္ယူလာခဲ့တဲ့ ပညာအေျခခံေတြ ရွိႏွင့္ထားျပီးသားျဖစ္မွသာ အခုသင္ယူရမယ့္ လုပ္ငန္းခြင္ကပညာကို လြယ္လြယ္ကူကူသင္ယူႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ကဲ....ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဓမၼလမ္းေၾကာင္းဘက္ကို ဦးလွည့္ၾကည့္ၾကရေအာင္ပါ။

လူအမ်ားစုဟာ ဘာသာေရးဆိုတာကို မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ပံုမွန္အစစအရာရာ အဆင္ေျပေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါတယ္။ အရာရာ ေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ႏွင့္ အဆင္ေျပေနေသးရင္ ဘုရား၊ တရားဆိုတာဟာ ကိုယ္ႏွင့္ ဟိုးအေ၀းၾကီးမွာလို ေနတတ္ၾကတယ္။ ကိုယ့္မွာ တစ္ခုခု ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါးအဆင္မေျပတာ ရွိလာတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး၊ ေနထိုင္မေကာင္းလို႔ အိပ္ယာေပၚမွာ လဲွေနရေတာ့တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး ေရာက္လာေတာ့မွဘဲ ဘာသာေရးဆိုတာကို သတိရတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ဘုရားရွိခိုးဖို႔၊ ပုတီးစိတ္ဖို႔၊ တရားအားထုတ္ဖို႔ ျပင္ၾကေတာ့တယ္။ ဒါဟာလည္း လူေတြရဲ ႔ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ဓေလ့ေတြထဲက တစ္ခုလို႔ ေျပာရမွာပါဘဲ။

ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းတုန္းက ဒီမွာေရာက္ျပီး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ရာထူးၾကီးၾကီးႏွင့္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္တယ္။ သူကလည္း ပညာတတ္၊ ဗဟုသုတလည္း ေတာ္ေတာ္စံုတဲ့သူဆိုေတာ့ ဘာသာေရးအပါအ၀င္ တျခား သူသိထားတာေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ သူကဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ သူဘာသာေရးကိစၥကို မလုပ္ေသးဘူးတဲ့။ ေသခါနီးရင္ေတာ့ သံုးေလးလေလာက္ေတာ့ အခ်ိန္ရအံုးမွာပါ တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က်ေတာ့မွ အိပ္ယာေပၚလွဲရင္း လုပ္စရာရွိတာ၊ လုပ္သင့္တာေတြကို လုပ္တာေပါ့ဗ်ာ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔စကားနားေထာင္ျပီး မ်က္လံုးျပဴးသြားရပါတယ္။ တယ္သတၱိေကာင္းတဲ့ လူပါလားဆိုျပီးေတာ့ပါ။ သူ႔ကို ေသခါနီး အခ်ိန္ သံုးေလးလေပးပါမယ္လို႔ ဘယ္သူကမ်ား ေျပာပါလိမ့္ေနာ္။ သံုးေလးလဆိုတဲ့အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ေကာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကယ္လုပ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့အရာကို လုပ္ႏိုင္မွာမို႔လို႔လား ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြးမိလိုက္ပါတယ္။

အစ္မလည္း သိတဲ့အတိုင္းပါ။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္က ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္သလိုမျဖစ္ေတာ့ပဲ အိပ္ယာေပၚမွာလွဲျပီးထားရေတာ့တဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့မွ တရားအလုပ္လုပ္ဖို႔ဆိုတာဟာ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရာခိုင္ႏႈန္းက ေတာ္ေတာ္ေလး နဲတဲ့ကိစၥတစ္ခုပါ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခႏၶာကိုယ္ကလည္း အင္အားမရွိ၊ စိတ္ကလည္း အားမရွိေတာ့ပါဘူး။ တစ္ေနကုန္ ပင္ပင္ပန္းပန္းအလုပ္လုပ္ထားတဲ့သူတစ္ေယာက္ ညဘက္အိပ္ခါနီး အရမ္းအိပ္ငိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္ အိပ္ယာထဲလွဲျပီး တရားမွတ္ခိုင္းရင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားဖို႔ဘဲ ရွိသလိုျဖစ္ေနမွာပါ။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ေဘးကေန မိတ္ေဆြေကာင္း၊ ဆရာေကာင္းတစ္ေယာက္ေယာက္က  ေတာက္ေလွ်ာက္ထိုင္ျပီး သတိေပးေနရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ရွိေကာင္းရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳး ရဖို႔ဆိုတာကလည္း လြယ္တာမွတ္လို႔ေလ။

၀ိပႆနာတရားကို အားထုတ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ပါရမီကုသုိလ္ျဖစ္ဖို႔၊ စ်ာန္တရား၊ မဂ္တရား၊ နိဗၺာန္တရားေတြကို ရဖို႔ဆိုတာေတြထဲမွာ ေသဖို႔အတြက္ ကိုယ့္ရဲ ႔ေနာက္ဆံုးျဖတ္သန္းရမယ့္အခ်ိန္ကို အဆင္သင့္ျပင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကိုပါ ထည့္ထားသင့္ပါတယ္။ လူအမ်ားစုက ေသဖို႔ကိစၥကို ေလးေလးနက္နက္မစဥ္းစားထားၾကတာမ်ားပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ကဘဲ ကိုယ့္ရဲ ႔ ေရွ ႔ဆက္ရမယ့္ သံသရာခရီးအေျပာင္းအလဲအတြက္ အေကာင္းအဆိုးကို ဆံုးျဖတ္ေပးသြားမွာ မဟုတ္လား။ 

စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြျဖစ္လာျပီ၊ ေတြ႔ၾကံဳလာရတဲ့ အေၾကာင္းကိစၥေတြ အဆင္မေျပတာ မ်ားလာျပီ၊ ခႏၶာကိုယ္မွာ ေရာဂါေ၀ဒနာေတြ ေဖာက္ျပန္လာျပီဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကိုယ္ႏွင့္ စိတ္ကို မွ်တေအာင္ ထားႏိုင္ဖို႔အတြက္ ၀ိပႆနာတရားကို စနစ္တက် က်င့္သံုးတတ္ထားဖို႔လိုပါတယ္။ ဒီအေျခအေနေတြမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ၀ိပႆနာတရားကို ခႏၶာကိုယ္မွာ ျဖစ္ေပၚလာေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြႏွင့္ တေျပးညီ Just In Time ပံုစံႏွင့္ ရႈမွတ္ပြားမ်ားသြားရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့အေျခအေနေတြေပၚမူတည္ျပီး ကာယႏုပႆနာကိုအားထုတ္မလား၊ ေ၀ဒနာႏုပႆနာကို အားထုတ္မလား၊ စိတၱႏုပႆနာကိုအားထုတ္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဓမၼာႏုပႆနာႏွင့္သိမွတ္ေနမလား ဆိုတာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ဆံုးျဖတ္ ဆံုးျဖတ္ျပီး အားထုတ္ၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ္က JIT ႏွင့္ အားထုတ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြမွာ ယခင္ကျပင္ဆင္ထားခဲ့တဲ့ Just In Case (JIC) ႏွင့္ အားထုတ္မႈက ရွိမေနခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကေသာင္းကနင္းေတြျဖစ္ျပီး စိတ္ဒုကၡထပ္ျဖစ္ၾက႔ရပါလိမ့္မယ္။

ဒါေၾကာင့္ ေန႔စဥ္ပံုမွန္သြားလာေနထိုင္ရပ္တည္ခြင့္ရေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ၀ိပႆနာအားထုတ္မႈအတြက္ ရည္ရြယ္ေရွးရႈျပီး လိုအပ္တဲ့ သီလေစာင့္ထိန္းမႈေတြ၊ ဂုဏ္ေတာ္ပြားတာေတြ၊ ေမတၱာပြားမ်ားတာေတြ၊ ေသျခင္းတရားကို ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္တာေတြ၊ ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ မတင့္တယ္ပံုေတြကိုဆင္ျခင္တာေတြကို အခ်ိန္ရရင္ ရသေလာက္၊ အခြင့္အေရးရရင္ ရသေလာက္ လုပ္ထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကမွတဆင့္ ကမၼ႒ာန္းအားထုတ္နည္း တစ္ခုခုကို အေျခခံျပီး စိတ္တည္ျငိမ္မႈရေအာင္ႏွင့္ ပညတ္၊ ပရမတ္ကြဲျပီး ရုပ္တရားနာမ္တရားေတြရဲ ႔ သဘာ၀ကို အမွန္အတိုင္းသိျမင္ႏိုင္တဲ့ စိတ္အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္လာေအာင္ အျမဲေလ့က်င့္ေပးေနရမွာျဖစ္ပါတယ္။ သတိပ႒ာန္တရားေလးပါးလံုးကို စနစ္တက်ႏွင့္ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္အားထုတ္တတ္ေအာင္ သင္ယူေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ထားသင့္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ Just In Case ပံုစံႏွင့္ ၀ိပႆနာတရားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနတာပါဘဲ။

Just In Case ႏွင့္ တရားကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္အားထုတ္ထားတဲ့အခါက်ေတာ့ အေရးေပၚလာလို႔ မိမိခႏၶာမွာ လတ္တေလာျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး Just In Time အားထုတ္ရေတာ့မယ့္အခါမွာလည္း ပူစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္အရင္က အားထုတ္ေနက်အတိုင္းပဲ ဆက္ျပီး ရႈမွတ္ေနလိုက္ရံုဘဲရွိမွာပါ။ မာရသြန္ျပိဳင္ပြဲအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး  အျမဲတမ္း ေလ့က်င့္ထားတဲ့အေျပးသမားတစ္ေယာက္ဟာ တကယ္ပြဲ၀င္ရေတာ့မယ့္အခါမွာ သူ႔အတြက္ ပိုထူးျပီး ပင္ပန္းစရာအေၾကာင္း မရွိေတာ့သလိုပဲေပါ့။ အားထုတ္မႈ၀ီရိယအေနႏွင့္ကေတာ့ ေရွးအရင္ပံုမွန္ေလ့က်င့္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြထက္ ပိုေတာ့ စိုက္ထုတ္ရမွာေပါ့ေလ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာတစ္ခုကို ခ်ိန္းထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြက္တိေရာက္သြားတာမ်ိဳး၊ အခမ္းအနားတစ္ခုကို သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အတိအက်စတာမ်ိဳး၊ ေလယာဥ္ေတြ၊ ရထားေတြ၊ ကားေတြ သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ အတိအက်ထြက္ခြာတာမ်ိဳးကို Right On Time ျဖစ္တယ္လို႔ သံုးၾကပါတယ္။ ကုန္ပစၥည္းထုတ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ JIC တို႔၊ JIT တို႔ႏွင့္ လိုက္ေအာင္ Just On Time (JOT) လို႔သံုးၾကတယ္။ ပစၥည္းေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ထုတ္လုပ္ႏိုင္တာ၊ ပို႔ေဆာင္ႏိုင္တာမ်ိဳးေပါ့။

၀ိပႆနာကို အားထုတ္တဲ့ေနရာမွာလည္း အရင္ကတည္းက Just In Case ႏွင့္လည္း အားထုတ္ထားမယ္၊ အေရးေပၚလာတဲ့အခ်ိန္မွာလည္း Just In Time ႏွင့္ ဆက္အားထုတ္ႏိုင္တဲ့ သူတစ္ဦးအတြက္ လံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္းေတြ ျပည့္စံုတဲ့အခ်ိန္တစ္ခု အေရာက္မွာေတာ့ အရႈခံအာရံုတိုင္းကို ရႈတဲ့ဉာဏ္က မလြတ္တမ္း မျပတ္မလပ္ ဆက္တိုက္ရႈမွတ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားကို ေရာက္လာပါတယ္။ အာရံုတစ္ခုေပၚလိုက္တာႏွင့္ သိျပီးသား၊ မွတ္ျပီးသားဆိုတဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္သြားတာမ်ိဳးေပါ့။ ဒီလိုရႈမွတ္လို႔ရတဲ့အေနအထားမ်ိဳးေရာက္သြားျပီဆိုရင္ေတာ့ JOT ႏွင့္ ရႈမွတ္အားထုတ္ႏိုင္တဲ့သူလို႔ ေျပာလို႔ရပါျပီ။ 

ဒီလို JOT ႏွင့္ အားထုတ္ႏိုင္သြားျပီဆိုရင္ မိမိခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ျဖစ္ေပၚလာသမွ် ေလာကဓံအေကာင္းအဆိုးတိုင္းအေပၚမွာ ဟန္ခ်က္ညီညီႏွင့္  ျငိတြယ္မႈမရွိပဲ မွ်တတဲ့သေဘာထားကို ထားႏိုင္တဲ့ စိတ္အေနအထားကို ျဖစ္ေပၚလာေစႏိုင္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကေန ေရွ ႔ဆက္ၾကိဳးစားအားထုတ္သြားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအေျခအေနရဲ ႔ ဟိုဘက္အလြန္မွာရွိေနတဲ့ လြတ္ေျမာက္ရာထြက္ေပါက္ဆီကို ေရာက္ရွိသြားရေတာ့မွာပါဘဲ။

ဒီေတာ့ အစ္မေရ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြအားလံုး ဒီ Just သံုးလံုးကို ကိုယ့္ရဲ ႔ ေန႔စဥ္ လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲေရာက္ေအာင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ လုပ္ၾကဖို႔ဘဲ ရွိေတာ့တာပါဘဲ။ ဒါမွသာ ဘယ္အခ်ိန္ ကိုယ့္ဆီလာမယ္မွန္းမသိတဲ့ ေသျခင္းတရား၊ နာျခင္းတရားအပါအ၀င္ တျခားေလာကဓံအေကာင္းအဆိုးေတြကို ခံႏိုင္ရည္ရွိရွိႏွင့္ ရင္ဆိုင္ဖို႔အတြက္ ေလ့က်င့္ထားျပီးသား ျဖစ္ေစသလို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးကိုလည္း ဘုရားရွင္အလိုေတာ္က် ဓမၼႏွင့္ပူေဇာ္ရာလည္းေရာက္မယ္ မဟုတ္လားဗ်ား။

အစ္မေမြးေန႔အတြက္ လက္ေဆာင္ေဆာင္းပါးကို Just ေတြအေၾကာင္းေရးမိေတာ့ အခု ဒီစာအဆံုးသတ္ေလးကိုလည္း နာမည္ၾကီး ကုန္ပစၥည္း Brand တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Nike ရဲ ႔  Slogan ေလးကို ယူသံုးျပီး ကၽြန္ေတာ္ေရာ၊ အစ္မေရာ၊ စာဖတ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးအတြက္ေရာ သတိေပးစကားေလးအျဖစ္ လက္ေဆာင္ပါးလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ အားလံုး.... Just Do It! ပါလို႔။

(အစ္မရဲ ႔ ယေန႔က်ေရာက္တဲ့ ေမြးေန႔မွသည္ အသက္ထက္ဆံုးတိုင္ ေက်းဇူးရွင္မိခင္ၾကီးကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုရင္း၊ သံသရာလြတ္ေျမာက္ရာအတြက္လည္း ျပင္ဆင္ရင္း ေလာကီ၊ ေလာကုတ္ ႏွစ္ျဖာေသာ ခ်မ္းသာသုခမ်ားကို ခံစားရရွိႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သလိုက္ပါတယ္ အစ္မေရ....။)

ခင္မင္စြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ

ေအာက္တိုဘာ ၂ရက္ေန႔၊ ၂၀၁၂။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္