Driver Marks In Japan

ဂ်ပန္ကလမ္းမေတြေပၚမွာ သြားလာေမာင္းႏွင္ေနၾကတဲ့ ကားေတြမွာ အျမဲလို ျမင္ေတြ႔ရတတ္တဲ့ ကားေမာင္းသူေတြအေနနဲ႔ သတိထားရမယ့္ အမွတ္အသားေလးေတြအေၾကာင္းကို ဗဟုသုတအျဖစ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

ကားေတြရဲ ႔ အေရွ ႔မ်က္ႏွာစာ မွန္ေပၚမွာ (သို႔) ေဘာနက္ဖံုးေပၚမွာျဖစ္ျဖစ္၊ အေနာက္ဘက္ မွန္ (သိုု႔) ေနာက္ဖံုုးေပၚမွာ ျဖစ္ျဖစ္ တျခားကားက လွမ္းၾကည့္လိုုက္ရင္ ထင္သာျမင္သာရွိေအာင္ ကပ္ထားတတ္ၾကတဲ့ အမွတ္အသားေတြရွိပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားကိုု ျမင္လိုုက္တာႏွင့္ ဒီကားကိုေမာင္းႏွင္လာသူဟာ မိမိတိုု႔အေနႏွင့္ နားလည္မႈႏွင့္ ဦးစားေပးၾကရမွာ ျဖစ္ေၾကာင္းကိုု အနီးအနားကားေတြေပၚက ယာဥ္ေမာင္းသူေတြကို အလိုုလိုု သေဘာေပါက္ေစပါတယ္။

ပထမ အမွတ္အသားက အ၀ါေရာင္ႏွင့္အစိမ္းေရာင္ျခယ္ထားတဲ့ ဗြီပံုုသ႑ာန္ သစ္ရြက္ပံုု အမွတ္အသားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားက ဂ်ပန္မွာ ယာဥ္ေမာင္းလိုုင္စင္ စရရခ်င္း ယာဥ္ေမာင္းသူမ်ား လိုုင္စင္ရျပီး တစ္ႏွစ္အတြင္း မျဖစ္မေန တပ္ဆင္အသံုုးျပဳၾကရတဲ့အမွတ္အသားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားကိုျမင္လိုုက္တာႏွင့္ တျခားကားက ယာဥ္ေမာင္းသူေတြက ဒီကားသမားအေနႏွင့္ ယာဥ္ေမာင္း၀ါႏုေသးတဲ့အတြက္ အမွားအယြင္းတစ္ခုခု အခ်ိန္မေရြးလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သတိျပဳမိေစျပီး သတိႏွင့္ ေမာင္းႏွင္ဖို႔ အေထာက္အကူျဖစ္ေစပါတယ္။

ဒုတိယ အမွတ္အသားက အနီႏွင့္အ၀ါျခယ္ထားတဲ့ ေမပယ္ရြက္အမွတ္အသား (သိုု႔) ေလးေရာင္ျခယ္ ကလိုုဗာအရြက္ အမွတ္အသားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားကိုုေတာ့ အသက္ (၇၅)ႏွစ္ ႏွင့္ အထက္ ရွိျပီျဖစ္တဲ့ ယာဥ္ေမာင္းသူေတြအေနႏွင့္ မျဖစ္မေန တပ္ဆင္အသံုးျပဳၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားကို ျမင္ရင္လည္း တျခားကားက ယာဥ္ေမာင္းသူအေနႏွင့္ အသက္အရြယ္ၾကီးတဲ့ယာဥ္ေမာင္းသူေမာင္းႏွင္လာတဲ့ကားျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ သတိထားရမယ္၊ ဦးစားေပးရမယ္ ဆိုတာကို အသိျဖစ္ေစပါတယ္။

တတိယအမွတ္အသားက အ၀ါေရာင္လိပ္ျပာပံုအမွတ္အသားေလးျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ အၾကားအာရံုခ်ိဳ ႔တဲ့ၾကတဲ့သူေတြ ေမာင္းႏွင္တဲ့ကားမွာ တပ္ဆင္အသံုးျပဳၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။

စတုတၳတစ္ခုုကေတာ့ အျပာခံအေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ ကလိုုဗာရြက္ပံု အမွတ္အသားျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားကေတာ့ ခႏၶာကိုယ္မသန္မစြမ္းျဖစ္ေနၾကတဲ့ ယာဥ္ေမာင္းသူမ်ား တပ္ဆင္အသံုးျပဳၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအမွတ္အသားေတြကိုျမင္လိုက္တာႏွင့္ တျခားယာဥ္ေမာင္းသူေတြအတြက္ မိမိတို႔က ဒီအမွတ္အသားတပ္ထားတဲ့ ကားေပၚကယာဥ္ေမာင္းကို ဦးစားေပးရမယ္၊ နားလည္ေပးရမယ္၊ ကိုယ့္ဘက္က သတိထားေမာင္းႏွင္ရမယ္ဆိုတာကို အသိျဖစ္ေစပါတယ္။

ယာဥ္ေမာင္းသူ လူသစ္ေတြအတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အ၀ါအစိမ္းအမွတ္အသားကိုု ဂ်ပန္က ဧည့္သည္ေတြကို၀န္ေဆာင္မႈေပးရတဲ့ တခ်ိဳ ႔လုပ္ငန္းေတြမွာလည္း သံုုးတတ္ၾကတာေတြ႔ရပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ တယ္လီဖုန္းဆိုင္ေတြ၊ စူပါမားကက္ေတြစတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေပးတဲ့လုပ္ငန္းေတြမွာ ၀န္ထမ္းအသစ္ေတြရဲ ႔ ရင္ဘတ္မွာ ၀န္ထမ္းရဲ ႔ နာမည္ႏွင့္အတူ အ၀ါအစိမ္းအမွတ္အသားေလးကိုပါ တြဲျပီး ခ်ိတ္ထားတတ္ပါတယ္။ ဒီအမွတ္အသားေလးကိုျမင္လိုုက္တာႏွင့္ ဒီ၀န္ထမ္း ဒီမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတာ အခ်ိန္မၾကာျမင့္ေသးတဲ့ အတြက္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးရာမွာ အမွားအယြင္းရွိႏိုုင္တယ္ဆိုုတာကိုု ဧည့္သည္ေတြဘက္က ၾကိဳတင္သိရွိသြားေစႏိုုင္ျပီး ၀န္ထမ္းဘက္က အမွားလုုပ္မိရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေရာ ဒီလို ယာဥ္ေမာင္းရဲ ႔ အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး အမွတ္အသားတပ္ဆင္ေမာင္းႏွင္တဲ့ အေလ့အထ အခုုအခ်ိန္မွာ ရွိေနျပီလားေတာ့ ေသခ်ာမသိပါဘူး။ တကယ္လိုု႔ မရွိေသးရင္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ လုပ္သလိုမ်ိဳး လုုပ္ေပးႏိုုင္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔ေတာ့ေတြးမိပါတယ္။ ကားေမာင္းႏွင္ရာမွာသာမက တျခား၀န္ေဆာင္မႈလုုပ္ငန္းေတြမွာပါ ဒီအေလ့အထေလး သံုုးၾကည့္ၾကရင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရာင္းသူႏွင့္၀ယ္သူေတြၾကား တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး နားလည္စာနာမႈေတြ ေရွးကထက္ ပိုထားေပးလာႏိုုင္လိမ့္မယ္လိုု႔ေတာ့ ေမ ွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Type Of Dhamma Talks That I Prefer To Listen

ဆရာေတာ္ေတြ ေဟာတဲ့တရားေတြကို နာရတဲ့အခါ ဘယ္လိုတရားမ်ိဳးေတြကို နာခ်င္လဲဆိုရင္ ကိုယ္ႏွင့္အလွမ္းေဝးတဲ့၊ ကိုယ့္ဖာသာ ေလ့လာဖို ့ မလြယ္ကူႏိုင္တဲ့ ပိဋကတ္စာေပေတြ၊ ပါဠိေတာ္၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာေတြထဲက မွတ္သားစရာေကာင္းတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အဆံုးအမေတြ၊ အဲဒါေတြႏွင့္ စပ္ဆက္ၿပီး ေခတ္ႏွင့္ေလွ်ာ္ညီတဲ့ ႏိႈင္းယွဥ္ေလ့လာမႈေတြ၊ ေကာက္ခ်က္ဆြဲျပတာမ်ိဳးေတြ နာရတာမ်ိဳး သေဘာက်မိတယ္။

အခုလိုေခတ္မ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ဖာသာကို အင္တာနက္မွာ ရွာဖတ္လည္းရေနတဲ့ General Knowledge အေၾကာင္းအရာေတြကို အဓိပၸါယ္ေတြရွင္းျပ အနက္ဖြင့္ျပ ေဟာျပေနတာမ်ိဳးၾကေတာ့ နားေထာင္ေနရတာ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနသလိုပဲ ခံစားရတယ္။

အခ်ိန္တိုေပမယ့္ တရားက ထိထိမိမိႏွင့္ လိုရင္းအခ်က္ကို ရွင္းျပေပးႏိုင္ရင္ အဆင္ေျပပါတယ္။ မလိုအပ္ပဲ တရားႀကီးက ရွည္ၿပီးေဝ့ေနေတာ့ အဆင္မေျပဘူးလားလို႔။

ေက်ာင္းတက္တုန္းကလည္း ဆရာေတြ Text book ထဲက အဂၤလိပ္စာေျကာင္းေတြကို တစ္ေၾကာင္းခ်င္းဖတ္ၿပီး ဘာသာျပန္ျပေနရင္ တအားစိတ္ညစ္တာပဲ။စာအုပ္ထဲက စာကို ဖတ္တာေလာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာဖတ္လည္းရတာပဲ။ စာသင္ခန္းထဲ ဘာလို႔ လာထိုင္ေနေတာ့မလဲ။

မေန႔ညက တရားနာရင္း ေတြးမိတာေလးပါ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာမွ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္ (သို႔) ၀ိပႆနာရွာပံုေတာ္

ဒီစာအုပ္ကိုစျပီးသတိထားမိတာက အေမ့အိပ္ယာေခါင္းရင္းေဘးက စာအုပ္ပံုမွာပါ။ အေမက ေန ့ခင္းထမင္းစားျပီးခ်ိန္ႏွင့္ ညဘက္အိပ္ခါနီးဆိုရင္ ကုတင္ေပၚလွဲရင္း ေခါင္းရင္းစာအုပ္ပံုထဲက စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ကို ယူဖတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ရွိတယ္။

အေမ့ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ဒီစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း စာအုပ္ဆိုရင္ စပ္စုခ်င္တတ္တဲ့ဝါသနာကရွိေနေတာ့ အေမ ဘာစာအုပ္ေတြမ်ားဖတ္ေနလဲ သြားသြားၾကည့္တတ္တယ္။ အေမဖတ္လက္စ စာအုပ္ကို ယူၾကည့္ရင္း စာေရးတဲ့သူဘယ္သူလဲလို ့ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကို ကိုရင္ဝတ္ေပးခဲ့တဲ့ဆရာေတာ္ျဖစ္ေနတယ္။ စာအုပ္ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္ ေလွ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ရင္း အေမ့ကို ဆရာေတာ္ဘာအေၾကာင္းေရးထားတာလဲလို ့ေမးလိုက္တယ္။ အေမက ဆရာေတာ္ သူစျပီးတရားအားထုတ္ျဖစ္ပံုရယ္၊ သန္လ်င္ေတာရကို ဘယ္လို ေရာက္လာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေတြ ေရးထားတာလို ့ ျပန္ေျဖတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အသက္အရြယ္က ငယ္ေနေသးလို႔ ျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုစာအုပ္မ်ိဳးကို ဖတ္ဖို ့သိပ္အာရံုကမရခဲ့ဘူး။ ဒါနဲ ့ပဲ စာအုပ္ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္ အဆင့္ထက္ေက်ာ္ျပီး မဖတ္ျဖစ္မိခဲ့ဘူး။

ဆရာေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ငယ္ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္လာရင္ Role Model တစ္ဦးပါပဲ။ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကိုရင္စ၀တ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ငယ္ရြယ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ကို သီလကို ၾကိဳးစား ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခ်င္လာေအာင္ဆံုးမေပးခဲ့သလို၊ အသြားအလာအေနအထိုင္ေတြမွာလည္း လူၾကည္ညိဳဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ ေနတတ္သြားတတ္ဖို႔ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ဘုရားရွိခိုး၊ ေမတၱာပို႔ကစလို႔ တရားထိုင္တတ္ေအာင္ပါ သင္ေပးခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ့္ဆီ စာသင္သြားရတိုင္း စာေပထဲမွာပါတဲ့ သုတ္ေတာ္ေတြထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာအေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ပံုျပင္လိုမ်ိဳး စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ ေျပာျပတတ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ကမၻာပ်က္ပံု၊ ကမၻာတည္ပံုအေၾကာင္း၊ ျဗဟၼာကေန လူျဖစ္လာပံု အဆင့္ဆင့္ကို ေျပာျပတုန္းက ကေလးတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ဒီအေၾကာင္းကို စျပီးသိရတာဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္အံ့ၾသခဲ့ရတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အခါၾကီးရက္ၾကီးေတြမွာ ေက်ာင္းအလွဴရွိတဲ့အခ်ိန္ ဆရာေတာ္တရားေဟာတာေလာက္ကိုပဲ နာခြင့္ဖူးခြင့္ၾကံဳေတာ့တယ္။ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အေတာ္ေလး အဆက္ျပတ္သြားခဲ့ရတယ္။ ဆရာေတာ္စာအုပ္ေတြ အမ်ားၾကီးေရးျပီး ထုတ္ေနတာသိေပမယ့္ အေၾကာင္းမညီညြတ္ေတာ့ ဘယ္စာအုပ္မွ ေကာင္းေကာင္း မဖတ္ျဖစ္ခဲ့မိဘူး။

ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ေရာက္လာေတာ့မွပဲ တခါတေလငယ္ဘ၀ကိုလြမ္းမိရင္း ဆရာေတာ့္စာအုပ္ေတြကို စိတ္ထဲက ဖတ္ခ်င္တဲ့အာသီသျဖစ္လာခဲ့မိတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ အမ မ၀င္း၀င္းရီေကာင္းမႈႏွင့္ ဒီစာအုပ္ေလး ကၽြန္ေတာ့္ဆီျပန္ေရာက္လာေတာ့တယ္။

အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အေမ့ပံုစံအတိုင္း အိပ္ယာေဘးမွာ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ေလးေတြ စီထားျပီး အိပ္ခါနီးမွာ စာအုပ္တစ္အုပ္အုပ္ကို အခ်ိန္နဲနဲေပးျပီး ဖတ္ေနရေတာ့တယ္။

အခုဒီစာအုပ္မွာ တရားရွာဖို႔ အတြက္ စိတ္ဆႏၵျပင္းျပေနတဲ့ ရဟန္းပ်ိဳေလးတစ္ပါးရဲ ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ရတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကို စာဖတ္ေနရင္း စိတ္ထဲမွာ ျမင္ေယာင္မိလာေစတယ္။

၁၉၇၀ ၀န္းက်င္က ရန္ကုန္ျမိဳ ႔ရဲ ႔ အေျခအေန၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး၊ လူေတြရဲ ႔ ေျပာဆိုျပဳမူဆက္ဆံၾကပံုေတြကို ဆရာေတာ့္စာေတြက ထင္ဟပ္ျပတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက တရားရွာၾကသူေတြရဲ ႔ အေနအထား၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြ၊ ရိပ္သာေတြရဲ ႔ အေျခအေနေတြကိုလည္း ေလ့လာခြင့္ရတယ္။

အထူးသျဖင့္ ေရႊဥမင္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးအေၾကာင္းႏွင့္ ေရႊဥမင္ရိပ္သာအေၾကာင္းေရးထားတာဖတ္ရေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ေတြကို ပိုျပီးၾကည္ညိဳေလးစားမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ျပီး အဲဒီအခ်ိန္ေတြကတည္းက ရိပ္သာရဲ ႔ စည္းစနစ္တက်ရွိပံုကို သိရလို႔ အံ့ၾသမိရတယ္။

အခုအခ်ိန္မွာ လူသိအင္မတန္နည္းေနျပီျဖစ္တဲ့ သန္လ်င္ေတာရဓမၼ၀ါဒီဆရာေတာ္ၾကီးအေၾကာင္းကို ဖတ္ရလို႔ ကိုယ္လူမွန္းမသိေသးခင္အရြယ္မွာကတည္းက ပ်ံလြန္ေတာ္မူသြားခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ပံုရိပ္ကို ခပ္ေရးေရးေလး မွန္းျပီး သိရွိၾကည္ညိဳခြင့္ရလိုက္တယ္။

စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတာကေတာ့ ဓါတ္ကမၼ႒ာန္းကိုအေျခခံျပီး သတိပ႒ာန္ေလးပါးလံုးကို အဆင့္ဆင့္စနစ္တက် ခြဲျခားစိတ္ျဖာရႈပြားပံုကို overview ေရးထားတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ဓမၼဗဟုသုတတိုးပြားေစပါတယ္။ စာဖတ္ေနရင္း သိခ်င္လာတာေတြ၊ ေမးခ်င္လာတာေတြ တစ္ခုျပီးတစ္ခု ထြက္ထြက္လာပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေအာ္.. ငါဒီစာအုပ္ကို ဟိုးအေစာၾကီးကတည္းက ဖတ္မိရင္ ေကာင္းသား။ ဆရာေတာ္တို႔၊ တရားျပေပးတဲ့ ဆရာသမားေတြႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ေနခြင့္ရေနခဲ့တုန္းက ဒီလို သိခ်င္တာေတြ၊ ေမးခ်င္ခဲ့တာေတြ ေပၚမလာခဲ့ဖူးဘူး ဆိုျပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ေနမိေတာ့တယ္။

ဆရာေတာ္ဒီစာအုပ္ကိုုေရးတဲ့အခ်ိန္မွာ သက္ေတာ္ေလးဆယ္ေက်ာ္၀န္းက်င္ေလာက္ေတာ့ရွိေနျပီထင္ပါတယ္။ သန္လ်င္ေတာရရဲ ႔ ဒုတိယ ပဓာနနာယကဆရာေတာ္လည္း ျဖစ္ေနျပီ။ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ သူငယ္ငယ္ သက္ေတာ္ အစိတ္၀န္းက်င္က အေၾကာင္းေတြကို ရိုးရိုးသားသား ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲေရးထားတယ္။ အခုဆို ဆရာေတာ္ သက္ေတာ္ (၇၀)ကို ေတာ္ေတာ္ေလးေက်ာ္ေလာက္ျပီ။

ဆရာေတာ္ရဲ ့ တျခားေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြလည္း အခြင့္အေရးရရင္ ရွာဖတ္ရအံုးမယ္။ ေနာက္ ဓမၼ၀ါဒီဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ စာအုပ္ေတြလည္း ျပန္ရွာဖတ္ရမယ္။ အဲဒီေခတ္အခါက တရားရိပ္သာေတြၾကား ၀ိ၀ါဒကြဲျပားမႈေတြရွိၾကေပမယ့္လို႔ အားလံုးဟာ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြကို ကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားအားထုတ္ျပီး ျပန္႔ပြားေအာင္လုပ္ခဲ့ၾကသူေတြပဲမို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကည္ညိဳေလးစားဖို႔ ေကာင္းၾကပါတယ္။

ဆရာေတာ္ သက္ရွည္က်န္းမာလို႔ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြ ေရွ ႔ဆက္လက္ တိုးတက္ ေအာင္ျမင္ပါေစလို႔ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းပါတယ္။

ငယ္ဘ၀ကို ေအာက္ေမ့တမ္းတရင္း.....
ဆံုးသြားတာ (၁၆)ႏွစ္ ရွိျပီျဖစ္တဲ့ မာတာမိခင္ကိုလည္း သတိရရင္း....
ဆရာေတာ့္ဆီလည္း တစ္ခါတစ္ေခါက္ေလာက္ အေရာက္သြား ဖူးေျမာ္ျပီး သိခ်င္တာေလးေတြ ေမးခ်င္တဲ့ ဆႏၵျပင္းျပရင္း......
ဒီစာအုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ အမ မ၀င္း၀င္းရီကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ရင္း....

ဒီစာေလး အမွတ္တရ ေရးပါတယ္။

၀ိမုတၱိသုခ
၁၃၊ ေမ၊ ၂၀၁၆။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

We are what we consume!

ဇင္ဘုန္းေတာ္ၾကီး Thich Nhat Hanh က ေျပာဖူးတယ္။

“လူေတြသာ တကယ္လို႔မ်ား သူတို႔ေန႔စဥ္စားသံုးေနၾကတဲ့အသား၊ ငါး ေတြရဲ ႔ စားသံုးမႈရာခိုင္ႏႈန္းကို ၅၀ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္အထိ ေလ ွ်ာ့ခ်လိုက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ မိမိတို႔ကိုုယ္တိုင္အတြက္ႏွင့္ ကမၻာေလာကအတြက္ တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာႏွင့္ ကရုုဏာတရားကို ျပသလိုုက္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္” တဲ့။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကေတာ့ အသား၊ ငါး မစားဖို႔၊ သက္သတ္လြတ္စားဖို႔ ေျပာလာတဲ့ ရွင္ေဒ၀ဒတ္ရဲ ႔ ဆႏၵကို မလိုက္ေလ်ာခဲ့ပဲ ျငင္းပယ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆြမ္းခံျပီး ၀မ္းေရးကိစၥကို ေျဖရွင္းၾကရတဲ့ ရဟန္း၊ သံဃာေတာ္ေတြအေနႏွင့္ ဒီကိစၥဟာ ေရရွည္မွာ အခက္အခဲ ျဖစ္လာမွာကို ၾကိဳျမင္ခဲ့လို႔ပဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ သံသရာက ထြက္ေျမာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကရာမွာ မွီ၀ဲရတဲ့ အစားအေသာက္က အဓိကမက်ပဲ၊ ဒီအစားအေသာက္ကိုု မွီျပီးျဖစ္တဲ့ ရသတဏွာ ကိေလသာကို ပယ္သတ္ႏိုင္ဖို႔က ပိုျပီး အဓိကက်တာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခုုပါပဲ။ ဒီေတာ့ ရဟန္းေတြအတြက္ ခဲဖြယ္ေဘာဇဥ္ကို အယုုတ္အလတ္အျမတ္မေရြး ဆြမ္းခံလို႔ ရသမ ွ်နဲ႕ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္ျပီး ဆြမ္းကိစၥကိုု ျပီးစီးေစေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

ဘုရားရွင္ရဲ ႔ အဆံုုးအမကို လိုက္နာၾကတဲ့ လူ၀တ္ေၾကာင္သာ၀ကေတြ အေနနဲ႕လည္း ဒီလမ္းစဥ္အတိုုင္းပဲ အစားအေသာက္ႏွင့္ ပတ္သက္လာရင္ ရသတဏွာကို အေၾကာင္းျပဳမမွီ၀ဲပဲ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတဲ့ စိတ္အေျခခံႏွင့္ မွီ၀ဲသံုးေဆာင္ႏိုင္ၾကမွသာလ ွ်င္ ဘုရားရွင္ အလိုုေတာ္က် ျဖစ္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ သာမန္လူ၀တ္ေၾကာင္ေတြအတြက္ ထည့္စဥ္းစားဖို႔ေကာင္းတာတစ္ခုရွိေနပါတယ္။ မိမိတို႔ရဲ ႔ရသတဏွာကိေလသာ ေခါင္းပါးေရးအတြက္ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္တတ္တဲ့ စိတ္အေျခခံႏွင့္ အစားအစာကို မွီ၀ဲစားေသာက္ရမွာ ျဖစ္သလို၊ အျခားတစ္ဘက္ကလည္း မိမိရဲ ႔ အသက္ရွင္ေနထိုင္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ တိရစၦာန္အခ်ိဳ ႔ရဲ ႔ အသက္ႏွင့္ ဘ၀ေတြ စေတးေပးေနၾကရတာကိုု သတိထားမိဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။

မိမိတို႔ အစာအဟာရျဖည့္တင္းဖိုု႔အတြက္ ကမၻာႏွင့္အ၀ွမ္းမွာ ေန႔စဥ္ တိရစၦာန္ေတြ သိန္းႏွင့္ခ်ီျပီး အသက္ဆံုုးရံႈးေနၾကရပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီက မိမိတို႔ ေန႔စဥ္စားသံုးေနတဲ့ အသား၊ ငါး စားသံုးႏႈန္းကို တတ္ႏိုင္သေလာက္မ်ား ေလ ွ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ တိရစၦာန္ေတြရဲ ႔ အသက္ရွင္သန္မႈကို တစ္ဘက္တစ္လမ္းကေန အားေပးကူညီရာေရာက္သြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇီ၀ိတဒါန လုပ္လိုက္သလို ျဖစ္သြားမွာပါ။

အစားအေသာက္တစ္ခုတည္းတင္ မဟုုတ္ပါဘူး။ အ၀တ္အစားေတြ၊ ပိုုက္ဆံအိတ္၊ ဖိနပ္၊ ခါးပတ္၊ ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြ ႏွင့္ တျခားလူ ႔အသံုုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြမွာ အသံုုးျပဳေနတဲ့ တိရစၦာန္ေတြရဲ ႔ ခႏၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းေတြႏွင့္ တန္ဆာဆင္ထားတဲ့ ပစၥည္းေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ မသံုုးပဲ၊ သံုးစြဲမႈရာခိုင္ႏႈန္းကို ေလ ွ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဒါဟာလည္း သူတိုု႔ေတြရဲ ႔ အသက္ကို တစ္ဘက္တစ္လမ္းက ကယ္တင္လိုက္တာ ျဖစ္သြားမွာပါပဲ။

တကယ္ေတာ့ ဒီကမၻာေပၚမွာ လူ၊ တိရစၦာန္၊ ေတာေတာင္ေရေျမ၊ ႏွင့္ ဓါတ္သတၱဳပစၥည္းေတြဟာ တစ္ခုုႏွင့္တစ္ခုု ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္ျပီး ကိုင္းကၽြန္းမွီ၊ ကၽြန္းကိုင္းမွီပံုုစံႏွင့္ တည္ရွိေနၾကရတာပါ။ တစ္ခုုခုုက အလြန္အကၽြံ ပ်က္စီးဆံုုးရံႈးရျပီဆိုုရင္ ဟန္ခ်က္ညီမႈပ်က္ျပားျပီး အေႏွးနဲ႕ အျမန္ဆိုုသလိုု တျခား အရာေတြပါ လိုုက္ပါပ်က္စီးၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္မို႔ ေတာေတာင္ေရေျမသဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကသလိုုပဲ၊ မိမိတိုု႔ႏွင့္ တစ္မိုုးတည္းေအာက္ အတူေန အသက္ရွင္သန္ေနၾကရတဲ့ လူေတြရဲ ႔ စားေသာက္ကုုန္ႏွင့္ လူသံုုးကုုန္ပစၥည္းျဖစ္ေနတဲ့ တိရစၦာန္မ်ိဳးစိတ္မ်ားကိုလည္း ေမတၱာ၊ ကရုုဏာစိတ္ႏွင့္ တတ္ႏိုုင္သေလာက္ ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သြားၾကပါစို႔လိုု႔ ဆႏၵမြန္ႏွင့္ တိုုက္တြန္းလိုုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

“သတိ”ကို အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ သႏၷိ႒ာန္ (၅) ခ်က္

*ပထမသႏၷိ႒ာန္*

သက္ရွိဘ၀မ်ား ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ကာ ပ်က္စီးဆံုုးရံႈးမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခံစားၾကရသည့္ စိတ္ႏွလံုုး ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈမ်ားကိုု အာရံုုျပဳရင္း ငါသည္ ကရုုဏာတရားကိုု ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ျပီး ေနထိုုင္သြားပါမည္။

လူမ်ား၊ တိရစၦာန္မ်ား၊ သစ္ပင္မ်ားႏွင့္ ဓါတ္သတၱဳမ်ား၏ သက္ရွင္ေနထိုုင္မႈကိုုု ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ နည္းလမ္းမ်ားကို သင္ယူေလ့လာသြားပါမည္။

မိမိ၏ပတ္၀န္က်င္တြင္လည္းေကာင္း၊ အေတြးစိတ္ကူးထဲတြင္လည္းေကာင္း၊ ဘ၀ရွင္သန္ေနခ်ိန္ တေလ ွ်ာက္လံုုုုးတြင္လည္းေကာင္း ငါသည္ မည္သည့္သက္ရွိကိုုမွ မသတ္ျဖတ္မိဖိုု႔္၊ တျခားတစ္ေယာက္ေယာက္က သတ္ျဖတ္ေနျခင္းကိုုုလည္း အားမေပးမိဖိုု႔၊ သူတစ္ပါးအသက္ သတ္ျဖတ္ေနျခင္းကိုု မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳ လ်စ္လ ွ်ဴရႈေနျခင္းမ်ိဳး မျပဳလုုပ္မိဖိုု႔ ဆံုုးျဖတ္ခ်က္ခ်ကာ ေစာင့္ထိန္းေနထိုုင္သြားပါမည္။

*ဒုုတိယသႏၷိ႒ာန္*

မတရားမႈ၊ အဂတိလိုုက္စားမႈ၊ ခိုုးမႈ၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခံစားၾကရသည့္ စိတ္ႏွလံုုး ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈမ်ားကိုု အာရံုုျပဳရင္း ငါသည္ ေမတၱာတရားကိုု ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ျပီး ေနထိုုင္သြားပါမည္။

လူမ်ား၊ တိရစၦာန္မ်ား၊ သစ္ပင္မ်ား ႏွင့္ ဓါတ္သတၱဳမ်ား ခ်မ္းသာစြာ အသက္ရွင္္ေနထိုုင္ႏိုင္ဖိုု႔ အတြက္ နည္းလမ္းမ်ားကို သင္ယူေလ့လာသြားပါမည္။

တကယ္လိုအပ္ေနၾကသူမ်ားအတြက္ ငါ၏အခ်ိန္၊ စြမ္းအားႏွင့္ ပိုုင္ဆိုုင္သည့္ ့ပစၥည္းဥစၥာအရင္းအျမစ္မ်ားကိုု ခြဲျခမ္းေ၀မ ွ်ရင္း စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းလွဴဒါန္းတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ကိုု ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ယူပါမည္။

ငါသည္ သူမ်ားပိုုုုင္ဆိုုင္သည့့္ ပစၥည္းဥစၥာမ်ားကိုုုု မခိုုးယူမိဖိုု႔၊ မိမိပိုုင္ျဖစ္ေအာင္ မၾကိဳးစားမိဖိုု႔ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ၾကိဳးစားေစာင့္ထိန္းပါမည္။

တျခားသူမ်ားပိုုုုင္ဆိုုင္ေသာ အရာရာတိုင္းကိုု ေလးစားတန္ဖိုုးထားပါမည္။
ဆင္းရဲဒုုကၡေရာက္ေနၾကသူမ်ားႏွင့္ တျခားေသာသက္ရွိမ်ိဳးႏြယ္စုုမ်ား အေပၚမွ မတရားအက်ိဳးအျမတ္ရွာၾကသူမ်ားကို တတ္စြမ္းသမ ွ် တားဆီးကာကြယ္သြားပါမည္။

*တတိယသႏၷိ႒ာန္*

ကာမဂုုဏ္အာရံုုမ်ား၌ လြဲမွားစြာလိုုက္စားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခံစားၾကရသည့္ စိတ္ႏွလံုုး မခ်မ္းေျမ့မႈမ်ားကိုု အာရံုုျပဳရင္း မိမိကိုုယ္မိမိ တာ၀န္ယူတတ္သည့္ အေလ့အက်င့္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ယူပါမည္။

လူတစ္ေယာက္စီတိုုင္း၊ ဇနီးေမာင္ႏွံတိုုင္း၊ ခ်စ္သူစံုုတြဲတိုုင္း၊ မိသားစုုတိုုင္း၊ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းတိုုင္း၏ စိတ္ပိုုင္းဆိုုင္ရာလံုုျခံဳမႈႏွင့္ ျပည့္စံုုေကာင္းမြန္မႈအတြက္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုုင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားကိုု သင္ယူေလ့လာပါမည္။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမပါပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အနာဂတ္အတြက္ အာမခံမႈ၊ တာ၀န္ယူႏိုင္မႈတစ္ခုုခုု မေပးႏိုင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္စံုတစ္ေယာက္အား ခႏၶာကိုုယ္ခ်င္း ႏွီးႏႊယ္စပ္ယွက္ျခင္းကို မျပဳလုပ္ပဲ ေရွာင္ၾကဥ္ပါမည္။

မိမိႏွင့္ တျခားသူတို႔၏ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းသာမႈကိုု ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သည့္အေနျဖင့္ မိမိကိုုယ္တိုုင္ကေပးထားေသာကတိက၀တ္ႏွင့္ တျခားသူက မိမိအားေပးထားေသာ ကတိက၀တ္မ်ားကို ေလးစားတန္ဖိုုးထားပါမည္။

ကေလးသူငယ္မ်ား လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေႏွာက္ယွက္ေစာ္ကားခံေနရမႈမ်ားႏွင့္ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွင့္ မိသားစုုမ်ား လိင္ပိုုင္းဆိုုင္ရာေစာ္ကားခံရမႈကိုုအေၾကာင္းျပဳျပီး ျပိဳကြဲပ်က္စီးသြားၾကရျခင္းမ်ားကိုု မိမိကိုုုုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ အစြမ္းကုုန္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သြားပါမည္္။

*စတုုတၳသႏၷိ႒ာန္*

သတိမမူပဲ စကားကိုု ျပီးစလြယ္ေျပာျခင္းႏွင့္ တျခားသူမ်ားက ေျပာလာသည့္စကားကိုု စိတ္ရွည္စြာ နားေထာင္ေပးႏိုုင္သည့္ စြမ္းရည္မရွိျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚခံစားၾကရသည့္ စိတ္ႏွလံုုး မေအးခ်မ္းမႈမ်ားကိုု အာရံုုျပဳရင္း ငါသည္ ႏွစ္လိုုဖြယ္ေကာင္းေသာ စကားကိုုသာ ေျပာဆိုုျခင္းႏွင့္ တပါးသူရဲ ႔ေျပာစကားကို ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေပးတတ္သည့္ အေလ့အထကိုု ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ျခင္းျဖင့္ တပါးသူ၏ စိတ္ခ်မ္းသာမႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုု ျဖစ္ေပၚေစျပီး ထိုုသူတိုု႔၏ စိတ္ႏွလံုုး သက္သာရာရမႈကိုု အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစပါမည္။

စကားလံုုးမ်ားသည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုုေသာ္လည္းေကာင္း၊ စိတ္မခ်မ္းေျမ့မႈကိုုေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ေစတတ္သည္ဆိုုသည့္အခ်က္ကို သိရွိနားလည္ထားျပီး ငါသည္ မွန္ကန္သည့္စကား၊ မိမိကိုုယ္ကိုု ယံုုၾကည္စိတ္ခ်မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈႏွင့္ ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုု ျဖစ္ေပၚေစတတ္ေသာစကားမ်ားကိုုုုသာ ေျပာဆိုုႏိုုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါမည္။

မေသခ်ာ မေရရာေသာ သတင္းစကားမ်ားကိုု ျဖန္႔ေ၀ျခင္း၊ ကိုုယ္တိုုင္တိတိက်က် မသိပဲ တစ္စံုုတစ္ဦး(သိုု႔) တစ္စံုုတစ္ရာအေပၚ၌ ေ၀ဖန္ျခင္း၊ ျပစ္တင္ရံႈ ့ခ်ျခင္းမ်ားကိုု မျပဳလုုပ္ပဲ ေရွာင္ၾကဥ္ပါမည္။

တစ္ေယာက္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ စိတ္၀မ္းကြဲျပားေစမည့္ စကားမ်ိဳး၊ မိသားစုုမ်ား၊ အဖြဲ ့အစည္းမ်ား ျပိဳကြဲပ်က္စီးသြားေစႏိုုင္ေသာ စကားမ်ိဳးမ်ားကို ေျပာဆိုုျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါမည္။

မည္မ ွ်ပင္ ေသးငယ္သည့္ အရာျဖစ္ပါေစ။ အခ်င္းခ်င္း ျပန္လည္သင့္ျမတ္မည့္ကိစၥမ်ိဳး၊ အခက္အခဲျပႆနာမ်ား ေျပလည္သြားေစႏိုုင္မည့္ ကိစၥမ်ိဳးမ်ားတြင္ မိမိ၏အစြမ္းအစမ်ားကိုု အကုုန္ထုုတ္သံုုးျပီး ကူညီေဆာင္ရြက္သြားပါမည္။

*ပဥၥမသႏၷိ႒ာန္*

သတိမထားပဲ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ စားေသာက္ေနထိုုင္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚၾကရသည့္ စိတ္ႏွလံုုး ဆင္းရဲပင္ပန္းရမႈမ်ားကိုု အာရံုုျပဳရင္း ငါသည္ မိမိကိုုယ္တိုုင္အတြက္၊ မိမိ၏မိသားစုုႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္အသိုုင္းအ၀ိုုင္းအတြက္ စိတ္ေရာ၊ ကိုုယ္ေရာ က်န္းမာမႈကိုု တကယ္ျဖစ္ေစရန္ သတိျဖင့္ စားေသာက္ေနထိုုင္ျပဳမူသည့္အေလ့အထကို ေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ယူပါမည္။

မိမိ၏စိတ္ႏွင့္ ခႏၶာကိုုယ္၊ မိမိ၏ မိသားစုုႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးအသိုုင္းအ၀ိုုင္း၏ စိတ္ႏွင့္ ခႏၶာကိုုုုယ္တို႔တြင္ က်န္းမာမႈ၊ ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုု ျဖစ္ေစႏိုုင္မည့္ အစားအေသာက္မ်ိဳးမ်ားကိုုသာ မွီ၀ဲစားေသာက္သြားပါမည္။

ငါသည္ အယ္လ္ကိုုေဟာပါသည့္ အရက္ႏွင့္ အျခားမူးယစ္ေစတတ္သည့္ အစားအစာပစၥည္းမ်ားကိုု မွီ၀ဲစားေသာက္ျခင္းမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါမည္။

သတိခၽြတ္ယြင္းမႈကိုု ျဖစ္ေစတတ္ေသာ အစားအစာမ်ား၊ တီဗြီအစီအစဥ္မ်ား၊ ဗြီဒီယိုုမ်ား၊ မဂၢဇင္းမ်ား၊ စာအုုပ္မ်ား၊ ရုုပ္ရွင္မ်ား၊ အျပန္အလွန္စကားေျပာဆိုုျခင္းမ်ားကိုု မွီ၀ဲၾကည့္ရႈျခင္း၊ ေျပာဆိုျခင္း၊ စားေသာက္ျခင္းမ်ားမွ ေရွာင္ၾကဥ္ပါမည္။

ငါသည္ မိမိကိုုယ္တိုုင္ႏွင့္ မိမိပတ္၀န္းက်င္ရွိသူမ်ား၏ စိတ္၌ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ား၊ ေၾကာက္ရြံ ႔ေနမႈမ်ား၊ စိတ္ဆိုုးေဒါသထြက္ေနမႈမ်ားႏွင့္ စိတ္ရႈပ္ေထြးမႈမ်ား ေလ ွ်ာ့ပါးသည္ထက္ ေလ ွ်ာ့ပါးလာေစရန္ႏွင့္ ေကာင္းသည့္ဘက္သိုု႔ အသြင္ကူးေျပာင္းလာႏိုုင္ေစရန္္အတြက္ အျပစ္ကင္း၍ အက်ိဳးရွိမည့္ အစားအစာႏွင့္ အာရံုုမ်ားကိုသာ ၾကိဳးစား၍ ၾကည့္ရႈ၊ မွီ၀ဲသံုုးေဆာင္္သြားပါမည္။

TNH
The Art Of Mindfulness

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ စိတ္ၾကီးမ၀င္ၾကဖိုု႔

"ႏိုင္ငံၾကီးေတြမွာ ဗုုဒၶဘာသာလည္း မဟုတ္ဘူး။ တခ်ိဳ ႔မ်ား သူေဌးၾကီးေတြ တစ္ေန႔သံုးလိုက္တဲ့ အသံုးစရိတ္ဟာ ဒီျမန္မာႏိုင္ငံက သူေဌးေတြရဲ ႔ တစ္သက္သံုးစာေလာက္ ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ပစၥည္းရွိတဲ့သူေတြရဲ ႔ တစ္သက္လံုး သံုးေလာက္တဲ့ စည္းစိမ္ကို သူတိုု႔က တစ္ေန႔တည္း သံုးပစ္လိုက္တာပဲတဲ့။ ဒီေလာက္ေပါတယ္တဲ့။ ဒါ ဗုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူးတဲ့။ ျပီးေတာ့ ဗုုဒၶဘာသာႏိုုင္ငံဟာ အညံ့ဆံုုး ျဖစ္ေနတယ္တဲ့။ သီဟိုဠ္တို႔၊ လာအိုုတိုု႔၊ ကေမၺာဒီးယားတို႔၊ ယိုုးဒယားတို႔၊ ျမန္မာႏိုင္ငံတို႔။ ဒီဗုုဒၶဘာသာႏိုင္ငံကေလးေတြက လူေတြဟာ အညံ့ဆံုုး ျဖစ္ေနၾကတယ္တဲ့။ ဒါ ဘယ္ႏွယ့္ အဓိပၺါယ္တုုန္းတဲ့။

ဒါဟုုတ္တယ္။ စိတ္ထဲ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္စရာ။ ဘုုန္းၾကီးက ေျပာခ်င္လိုုက္တာ။ ဘုရားအေလာင္းပါရမီျဖည့္စဥ္တုုန္းက ဗုုဒၶဘာသာဘ၀ႏွင့္ ဘယ္ႏွစ္ဘ၀မ်ား ရွိခဲ့ဖူးတုုန္း။ ကဲ ဇာတ္ၾကီး (၁၀) ဘြဲ ႔ကိုု အၾကမ္းစား စဥ္းစားၾကစိုု႔။ ေတမိမင္း။ ဗုုဒၶဘာသာဘ၀မဟုုတ္ဘူး။ ဘုုန္းၾကီးမရွိဘူး။ မဟာဇနကမင္း။ ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္ဘူး။ သူတိုု႔ကုုသိုုလ္ေတြ သူတို႔ ျပဳသြားတာပဲ။ မဟာဇနကမင္းကလည္း သူ႔ဖာသာ ကုုသိုုလ္ေတြ ျပဳသြားတာပဲ။ ေတမိမင္းကလည္း ကုုသိုုလ္ေတြျပဳ၊ ေတာေတြထြက္၊ တရားေတြက်င့္၊ စ်ာန္ရ။ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ သု၀ဏၰသ ွ်ံ။ ေတာထဲမွာ ေမတၱာႏွင့္ ေနရွာတာ။ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ မိဘလည္း ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ ေနမိမင္းၾကီး။ နာရဒ ျဗဟၼာမင္းၾကီး။ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ဘူး။ ေ၀ႆႏၱရာမင္းၾကည့္ပါလား။ ဗုုဒၶဘာသာ ဟုုတ္ရဲ ႔လား။ ဘယ္ဘုုန္းၾကီးက တရားေဟာတုုန္း။ သူက ရေသ့ေတြ အလွဴေပးေနတာပဲ။ သူ႔ကိုု ဘယ္သူကမွ လာတရားမေဟာဘူး။

ဒီေတာ့ကာ လူေတြက ဗုုဒၶဘာသာေတြမွ ကုုသိုုလ္ကံျပဳတတ္တယ္။ ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္ရင္ မျပဳတတ္ဘူးလိုု႔ဆိုုေတာ့ ဘုုရားအေလာင္းပါရမီျဖည့္ခဲ့တဲ့ဘ၀ေတြက ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္တဲ့ ဘ၀ေတြခ်ည္းမ်ားတယ္။ ဘုုရားအေလာင္း ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီျဖည့္စဥ္မွာ ႏွစ္က်ိပ္ေလးဆူသာ ဘုုရားပြင့္တယ္။ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုတဲ့ ဘာသာဟာ ႏွစ္ဆယ့္ေလးခါသာ ေပၚခဲ့တယ္။ က်န္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ဗုုဒၶဘာသာေခတ္ကိုု မဟုုတ္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ ဘုုရားအေလာင္းေတြ ပါရမီျဖည့္ေတာ္မူလာလိုုက္ၾကတာ။ ဒီေတာ့ကာ ဒါေလးကိုု ပထမဆံုုး နားလည္ပါေလ။

ခုုနက သူေဌးၾကီးေတြ ဗုုဒၶဘာသာ မဟုုတ္ေပမယ့္ သူတိုု႔လည္း သူတိုု႔နည္း သူတိုု႔ဟန္ႏွင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ျဖစ္ေလရာ ဘ၀ေတြတုုန္းက ကုသိုုလ္ေတြရွိမွာေပါ့။ ေသခါနီးက်ေတာ့ နိမိတ္ေတြထင္မွာေပါ့။ နိမိတ္ေတြထင္တဲ့အခါက်ေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ကံေၾကာင့္ တခ်ိဳ ႔က ေပါမ်ားတဲ့ ႏိုုင္ငံမွာ သြားျပီးေတာ့ ပဋိသေႏၶေနၾကမယ္။ အေဖက သူေဌးေလ။ အေမက သူေဌးေလ။ သူတိုု႔က်ေတာ့ သူေဌးေလ။ ဘာေျပာစရာရွိလဲ။ ဗုုဒၶဘာသာႏွင့္ ဘာဆိုုင္လဲ။ ဗုုဒၶဘာသာ ျဖစ္တာ မျဖစ္တာႏွင့္ ဘာမွမဆိုုင္ဘူး။ အေဖသူေဌး၊ အေမသူေဌးႏွင့္သာဆိုုင္တယ္။ ႏိုုင္ငံၾကီးႏွင့္သာဆိုင္တယ္။ အဲလိုႏွင့္ သူတိုု႔ သံုုးလိုု ႔မကုုန္ႏိုုင္ေအာင္ေပါၾကတယ္။ သံုုးလို႔မကုုန္ႏိုုင္ေအာင္ေပါေတာ့ကာ ဒီလူေတြက သံုုးခ်ည္းပစ္ေနလားဆိုုေတာ့ ဒီလူေတြက ေဆးရံုုေတြတည္ေဆာက္ၾကတယ္။ သူတိုု႔ပိုုက္ဆံေၾကာင့္ ဆင္းရဲတဲ့သူေတြ က်န္းမာခ်မ္းသာေစခ်င္တဲ့ ေမတၱာ၊ ကရုုဏာၾကီးမားလိုုက္တာ။ ထူးထူးျခားျခားစာသင္ႏိုုင္ေအာင္လိုု႔ စာသင္ေက်ာင္းေတြ ေထာက္ပံ့ေပးေနတယ္။ မရွိဆင္းရဲတဲ့သူေတြအတြက္ ၾကက္ေျခနီအသင္းဆိုုျပီးေတာ့ ေငြေတြထည့္ျပီး ေထာက္ပံ့ေပးေနၾကတယ္။ ေဆးရံုုေတြေဆာက္တယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြတည္တယ္။ မရွိဆင္းရဲတဲ့သူေတြ ၾကီးပြားေအာင္လိုု႔ ႏိုုင္ငံေတြကိုု ေထာက္ပံ့ေပးေနတယ္။ နည္းတဲ့သတၱိေတြလား၊ နည္းတဲ့ကံေတြလား။ ဒီလူေတြက ေရွ ႔ကိုု တက္ၾကပါအံုုးမယ္။ ေရွ ႔ကိုု တိုုးၾကပါအံုုးမယ္။ အကယ္၍မ်ား အရိေမေတၱယ်ဘုုရားလက္ထက္မွာ သူတိုု႔ေတြက လူ႔အျဖစ္ႏွင့္ဆိုုလိုု႔ရွိရင္ ဘုုရားဆီေရာက္ၾကပါအံုုးမယ္။ ဘုုရားဆီေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဘုုရားဆီက သစၥာေလးပါးတရားကိုု နာၾကားၾကရပါအံုုးမယ္။ ဒီလူေတြ၊ ဒီဉာဏ္ရွိတဲ့လူေတြ။ ဒီေတာ့ကာ ကၽြတ္တမ္း၀င္ခ်င္ရင္လည္း ၀င္သြားမယ္။ ဒါမွမဟုုတ္ ေနာက္ဘုုရားလက္ထက္ ကၽြတ္တမ္း၀င္ဖိုု႔ အေထာက္အပံ့ေကာင္းေကာင္းၾကီး ရသြားၾကပါမယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗုုဒၶဘာသာ၊ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုျပီးေတာ့ စိတ္ၾကီး၀င္မေနၾကပါနဲ႔။ ေကာင္းေကာင္းေနၾကဖိုု႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ဗုုဒၶဘာသာဆုုိျပီးေတာ့ အမွတ္တမဲ့ႏွင့္ ေနလိုု႔ရွိရင္ေတာ့ တျခားကလူေတြက ဘုုန္းၾကီးတိုု႔အေပၚ ေက်ာ္ျပီးရင္းေက်ာ္ရင္း၊ ေက်ာ္ျပီးရင္းေက်ာ္ရင္း ျဖစ္သြားၾကပါလိမ့္မယ္။ ႏိုုင္ငံငယ္ကေလးေတြမွာ ဗုုဒၶဘာသာျဖစ္ေနရတာကေတာ့ ႏိုုင္ငံငယ္ကေလးေတြမွာ စားစရာေလးေတြရွိတယ္။ ဘုုန္းၾကီးေတြက စားစရာကိုုမွီျပီးေတာ့ ဘုုန္းၾကီးေတြျဖစ္ရတယ္။ အဲဒီဘုုန္းၾကီးေတြက ေဟာေျပာျပီးေပးေတာ့မွ သူတိုု႔ေတြက အသိဉာဏ္ေတြရင့္က်က္ျပီးေတာ့ လာခဲ့တယ္။ နဂိုတုုန္းက ျမန္မာႏိုုင္ငံရဲ ႔အသိဉာဏ္ဟာ မွန္းျပီးေတာ့ ၾကည့္စမ္း။ အရည္းၾကီးေတြကိုု လက္ခံျပီးေနကတည္းကိုုက ျမန္မာႏိုုင္ငံရဲ ႔အသိဉာဏ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ည့ံေနတုန္း။ အရည္းၾကီးေတြကိုု လက္ခံရမွာမဟုုတ္ဘူး။ ေမာင္းထုုတ္ရမွာ။ အဲဒါကိုု ရွင္ဘုုရင္ႏွင့္တကြ အရည္းၾကီးေတြကိုု လက္ခံျပီး လာကတည္းကိုုက ျမန္မာႏိုုင္ငံရဲ ႔ အသိဉာဏ္ ဘယ္ေလာက္ညံ့ေနတုုန္း။ ရွင္အရဟံသာ မပါလိုု႔ရွိရင္ ျမန္မာႏိုုင္ငံ ဒီ့ထက္ အသိဉာဏ္ညံ့ပါမယ္။ ရွင္အရဟံၾကြလာျပီး ဗုုုုဒၶတရားေတာ္ေတြပါလာလိုု႔ ဒီအေျခအေန ဒီအရည္အခ်င္းေတြကိုု ျမင္ရတာပါ။ အကယ္၍မ်ား ဗုုဒၶဘာသာသာ မျဖစ္လို ့ရွိရင္ ဗုုဒၶျမတ္စြာရဲ ႔ တရားေတာ္ေတြသာ မပါလာလိုု ့ရွိရင္ေတာ့ ျမန္မာႏိုုင္ငံ ခုုအထိ ဒီထက္ညံ့ပါအံုုးမယ္။ အဲဒါေလးကိုု နားလည္ၾကပါ။"

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
၁၇၊ ၄၊ ၁၉၇၃ ပ႒ာန္းတရားေတာ္မွ ေကာက္ႏုုတ္ခ်က္
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ၾကက္ငယ္ဥပမာ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္