ဝိမုတ္တိသုခ (The Bliss Of Emancipation)

Friday, March 30, 2012

http://www.scribd.com/doc/84834722/%E1%80%9B%E1%80%B1%E1%81%80%E1%82%8F%E1%80%BC%E1%80%9A%E1%80%B9%E1%80%A1%E1%80%9E%E1%80%85%E1%80%B9-%E1%80%A1%E1%80%99%E1%80%BD%E1%80%AC%E1%80%85%E1%80%AC
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ရိွတဲ႔ အတိုင္းလည္းသိဖို႔ သိတဲ႔ အတိုင္းလည္ရိွေနဖို႔ - ၿမသန္းစံ (၃)

“ ဆရာၾကီး ….. ဆရာၾကီးရဲ ႔ဘ၀မွာ အင္မတန္ၾကီးမားတဲ႔ ကုသိုလ္ၾကီးေတြကို ဆရာၾကီး ေဆာင္ရြက္ခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ အခုလည္း အၿမတ္ဆံုး ရတနာသံုးပါးရဲ ႔ ၾကီးမားတဲ႔ ဂုဏ္ၿဒပ္ေတြကိုလည္း ဆရာၾကီး အာရံုၿပဳခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ အခုအခ်ိန္မွာ ဆရာၾကီးႏွလံုးသြင္းဖို႔ အေရးၾကီးဆံုး အေၾကာင္းအရာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေၿပာခ်င္ပါတယ္။ ဒါကလည္း ဆရာၾကီးဆီက သိခဲ႔ရတဲ႔ ဓမၼအသိအၿမင္ေတြနဲ႔ပဲ ဆရာၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးၿပန္ဆပ္တယ္လို႔ သေဘာထားေပးပါ ဆရာၾကီး၊ ဆရာၾကီးအတြက္ သည္အခ်ိန္ဟာ တန္ဖိုးမၿဖတ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သိပ္ကို အေရးၾကီးေနပါၿပီ”

စီစဥ္ထားတာမဟုတ္ပါဘဲ၊ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲက စကားေတြဟာ တလိမ္႔လိမ္႔စီးဆင္းေနပါၿပီ။ ဆရာၾကီးခမ်ာ မ်က္လံုးအစံုမွိတ္ရင္းက စူးစူးစိုက္စိုက္ အာရံုၿပဳေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။ ၿပီးေတာ႔ေခါင္း တစ္ခ်က္ ညိတ္ၿပပါတယ္။ သူနားေထာင္ေနတယ္၊ အာရံုၿပဳေနတယ္။ ဆက္ေၿပာေပါ႔ေလ ………။ သည္ေတာ႔ ဆရာၾကီးအနားမွာ ဓမၼစကားနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ခြင္႔ရေနသူ ကၽြန္ေတာ္အဖို႔ ပိုၿပီးအားတက္ရတာေပါ႔။

“ ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကိီးရဲ ႔ ပထမဆံုးေသာတရားစကား၊ တရားေၾကညာခ်က္ ဟာ ဓမၼစၾကာ မဟုတ္လား ဆရာၾကီး။ သည္ဓမၼစၾကာကို အႏွစ္ခ်ဳပ္လိုက္ရင္ သစၥာေလးပါးပဲ မဟုတ္လား။ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒယသစၥာ၊ နိေရာဓသစၥာ၊ မဂၢသစၥာ ဆိုတဲ႔ သစၥာေလးပါးရဲ ႔ အနက္ အဓိပၸါယ္ေတြ၊ ဓမၼစၾကာရဲ ႔နိႆယေတြကိုလည္း ဆရာၾကီးသိခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးဟာ မဟာစည္ရိပ္သာၾကီးကို တည္ေထာင္ၿပီးခါစမွာ ပထမဦးဆံုး ေဟာသြားခဲ႔တာလည္း ဓမၼစၾကာ တရားေတာ္ၿမတ္ၾကီးပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုးဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ခႏၶာ၀န္ခ်ခါနီး မွာလည္း အာရံုၿပဳ ႏွလံုးသြင္းသြားခဲ႔တာလည္း ဓမၼစၾကာ တရားေတာ္ၿမတ္ၾကီးပါပဲ။ ဒါကိုလည္း ဆရာၾကီး သိခဲ႔ၿပီးပါၿပီ”

ဆရာၾကီးခမ်ာ ေခါင္းညိတ္လို႔ အသိအမွတ္ၿပဳေနရွာေတာ႔တယ္။ အခုဆိုရင္ ဆရာၾကီးရဲ ႔ အာရံု နယ္ပယ္ထဲမွာၿဖင္႔ သစၥာေလးပါးရဲ ႔အနက္အဓိပၸါယ္ေတြဟာ ဓမၼာရံုအၿဖစ္ၿဖန္႔ၾကက္ေရာက္ရိွ ေနေလာက္ ပါၿပီ။ ဆရာၾကီးရဲ ႔စိတ္အစဥ္ဟာ သစၥာေလးပါးကို အာရံုၿပဳခြင္႔ရေနေလာက္ပါၿပီ။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ မ်က္နွာ ေပၚမွာေပၚေနတဲ႔ အရိပ္သဏၭာန္ကို မွန္းဆရင္းနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္ေၿပာေနၿဖစ္ပါတယ္။

“ဆရာၾကီး အခုနာက်င္ခံခက္ေနတဲ႔ ခႏၶာၾကီးဟာ တကယ္ေတာ႔ က်ြန္ေတာ္တို႔ေရာ၊ ဆရာၾကီးေရာ၊ တစ္ခ်ိန္မွာ ဒါမ်ိဳးေတြၾကံဳၿပီး အနာၾကီးနာၿပီး၊ အခံၾကီးခံရမယ္ဆိုတာ မသိခဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းခဲ႔တာမဟုတ္လား၊ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေဟာခဲ႔သလို က်ြန္ေတာ္တို႔ ဆရာၾကီးတို႔ ရထားခဲ႔တဲ႔ ခႏၶာၾကီးဟာ ဆုေတာင္းၿပည္႔ခႏၶာၾကီး မဟုတ္လား။ အခုက်ြန္ေတာ္တို႔ ဆုေတာင္းၿပည္႔ခဲ႔ၿပီ ေလ။ ဆုေတာင္းၿပည္႔လို႔ ရခဲ႔တဲ႔ ခႏၶာၾကီးဟာ က်ြန္ေတာ္တို႔ကို ခ်မ္းသာမွဳေပးေသးရဲ ႔လား။ က်န္းမာေနတုန္း၊ ငယ္ရြယ္ေနတုန္းမွာေတာ႔ ခႏၶာရဲ ႔ဒုကၡကို မသိမၿမင္ႏိုင္ပါဘူး။ အခုေတာင္မွ ဆရာၾကီးနဲ႔ က်ြန္ေတာ္မွာ ဆရာၾကီးဟာ ဒုကၡေ၀ဒနာကို အၿပင္းအထန္ ခံေနရတဲ႔သူ၊ က်ြန္ေတာ္က အရြယ္ေကာင္းတုန္း၊ ကံ၊ စိတ္၊ ဥတု၊ အာဟာရမ်ွလို႔ ရုပ္တရားၾကီးက အၾကီးအက်ယ္ မေဖာက္ၿပန္ေသးေတာ႔ က်န္မာေရး ေကာင္းတယ္လို႔ ေခၚလို႔ ရေနတုန္းေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ တစ္ခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီး လို မလြဲမေသြၾကံဳရဦးမွာပါ။ အဲဒီအခါ သည္ဆုေတာင္းၿပည္႔ခႏၶာၾကီးဟာ က်ြန္ေတာ္႔ကို အၾကီးအက်ယ္ ဒုကၡေပးဦးမွာပါပဲ။ ပိုးမႊားေပါင္းစံုေတြရဲ ႔ ကိုက္ခဲမွဳဒဏ္ကို က်ြန္ေတာ္လည္း အလူးအလဲ ခံရဦးမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင္႔ ခႏၶာရၿခင္းဟာ ဒုကၡသစၥာကိုရၿခင္းပါပဲလို႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးက ေဟာေတာ္မူခဲ႔တာ မဟုတ္လား။ အခုလက္ရိွအေၿခအေနမွာ ဆရာၾကီးဟာ ဒုကၡသစၥာၾကီးကို နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ ၿမင္ေနရတာ မဟုတ္လား။ သည္႔ထက္ရွင္းတဲ႔ တရားလည္းမရိွႏိုင္ေတာ႔ဘူးထင္တယ္။ သည္ ဒုကၡသစၥာ ခႏၶာၾကီးကို ရွုၿမင္ေနရတာကိုက မဂၢသစၥာရဲ ႔ အလုပ္ေတြကို ဆရာၾကီးလုပ္ေနၿဖစ္တာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒါေၾကာင္႔ သမုဒယသစၥာဆိုတဲ႔ အတိတ္အေၾကာင္းၿဖစ္တဲ႔ အ၀ိဇၨာသခၤါရေတြေၾကာင္႔ ရခဲ႔တဲ႔ ဒုကၡသစၥာ ခႏၶာၾကီးရဲ ႔ ႏွိပ္စက္တတ္တဲ႔သဘာ၀ဟာ တကယ္႔ကို ေၿပာင္ေၿပာင္တင္းတင္း ၾကီးပါပဲ။ အဲဒီေတာ႔ သမုဒယသစၥာကို ထပ္ၿပီးအာရံုၿပဳမယ္၊ လုပ္ၿဖစ္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ ဒုကၡသစၥာပဲ ထပ္ရပါလိမ္႔ မယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဒုကၡသစၥာခႏၶာၾကီးကို မဂၢသစၥာဆိုတဲ႔ မဂၢင္ရွစ္ပါးနဲ႔ၾကည္႔ၿဖစ္ေနဖို႔ပါပဲ။ ဒါဆိုရင္ အရွုခံ က ဒုကၡသစၥာ၊ ရွုဉာဏ္က မဂၢသစၥာ ၿဖစ္မေနဘူးလား ဆရာၾကီး၊ ဒီလိုဆက္ၿပီး ရွုမွတ္ပြားမ်ားေနမယ္ဆိုရင္ သမုဒယသစၥာဘက္ အာရံုမလွည္႔ၿဖစ္ေတာ႔ဘဲ မေရာက္ေသးတဲ႔၊ မဆိုက္ေသးတဲ႔ နိေရာဓသစၥာ ဘက္ဆီကို ရွုဉာဏ္ၿဖစ္တဲ႔ မဂၢသစၥာက ေခၚသြားပါလိမ္႔မယ္။ နိေရာဓသစၥာဆိုက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ နိေရာဓသစၥာ ဆိုတဲ႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၿခင္း သဘာ၀နဲ႔ အတူ သမုဒယသစၥာ၊ ဒုကၡသစၥာ၊ မဂၢသစၥာေတြလည္း တစ္ၿပိဳင္တည္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသြားပါလိမ္႔မယ္။ ဒါဟာ သစၥာေလးပါးစလံုး တစ္ၿပိဳင္တည္း ဆံုစည္းၿဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ပဲေပါ႔။ အဲဒီအခါ နိေရာဓသစၥာရဲ ႔ ဆင္႔ပြားအဓိပၸါယ္ခြဲေတြၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာနံ- ေအးရာၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ ေမာေကၡာ-လြတ္ေၿမာက္ရာၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ တဏွာကၡေယာ- တဏွာကုန္ရာ ၿဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္၊ အသခၤတံ-အေၾကာင္းတရာတုိ႔ မၿပဳၿပင္အပ္တဲ႔ နိဗၺာန္ဆိုတဲ႔ သေဘာသဘာ၀ေတြဟာ တစ္ပါတည္း အသက္၀င္လာၾကမွာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာၾကီး အခုရသမွ် အခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ အထင္သား ေပၚလြင္ေနတဲ႔ ဒုကၡသစၥာခႏၶာၾကီးကိုပဲ မယိမ္းမယိုင္ မတုန္မလွဳပ္တဲ႔ ရွုမွတ္စိတ္နဲ႔ သည္းခံၿပီး ရွုမွတ္ဆင္ၿခင္ ပြားမ်ား ေနေပးပါလို႔ က်ြန္ေတာ္တိုက္တြန္း အားေပးစကား ေၿပာၿပရတာပါ။ နိဗၺာန္သို႔သြားရာ ယာဥ္ရထားအစစ္ အမွန္ၿဖစ္တဲ႔ မဂၢသစၥာယာဥ္ သို႔မဟုတ္ မဂၢင္ရွစ္ပါး ရွုမွတ္ပြားမ်ားမွုကိုပဲ လုပ္ေနပါေတာ႔လို႔ က်ြန္ေတာ္ ေၿပာခ်င္တာပါ။ သည္စကားေတြကို ေၿပာၿပေပးၿခင္းအားၿဖင္႔ ဆရာၾကီးကို က်ြန္ေတာ္ေက်းဇူးလာဆပ္တာပါ။”

စီစဥ္မထားတဲ႔ စကားေတြဟာ က်ြန္ေတာ႔္စိတ္ႏွလံုးအိမ္ထဲက ဘယ္ကဘယ္လို ထြက္က်လာတယ္ မသိပါဘူး။ က်ြန္ေတာ္႔စကားဆံုးေတာ႔ ဆရာၾကီးက ပက္လက္အေနအထားကေန က်ြန္ေတာ႔္ဘက္မ်က္ႏွာမူၿပီး တေစာင္းလဲလို႔ ဣရိယာပုတ္ကို ေရႊ ႔ေၿပာင္းေနပါတယ္။ ၿပီးမွ လက္အုပ္ ေလးခ်ီးရင္း-

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ ကိုၿမသန္းစံရယ္၊ သည္အခ်ိန္မွာ သည္စကားေတြၾကားရတာ တန္ဖိုးရိွလိုက္ တာ၊ သာဓု-သာဓု-သာဓုပါ”

စကားအဆံုးမွာ ဆရာၾကီးဟာ လက္အုပ္ကေလးခီ်ရင္း (လက္အုပ္က ေကြးေကြးကေလးပါ) ၿငိမ္သက္ေနပါတယ္။ ဆရာၾကီးတရားကို အာရံုၿပဳေနပါၿပီ။ ဆရာၾကီး တစ္ဘ၀လံုးမွာ သိခဲ႔တာေတြ၊ ကိုယ္သိသလို သူတစ္ပါးကို ေၿပာခဲ႔တာေတြရဲ ႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္ အေရးၾကီးဆံုးၿဖစ္တဲ႔ သစၥာေလးပါးကို အာရံုၿပဳ ၿဖစ္ေနၿပီထင္ပါရဲ ႔။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ က်ြန္ေတာ္လည္း ဆရာၾကီးရဲ ႔ ႏွလံုးသြင္းအာရံုၿပဳေနတာကို အေႏွာင္႔အယွက္မေပးခ်င္ေတာ႔လို႔ ဆရာၾကီးကို ဦးခ်ကန္ေတာ႔ၿပီး၊ ဆရာၾကီးရဲ ႔ အခန္းထဲကေနၿပီး အၿပင္ဘက္ကို ၿပန္ထြက္ခဲ႔ပါတယ္။

အခန္းအၿပင္ေရာက္ေတာ႔ တစ္ဖက္ခန္းမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ႔ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို ဥိီးခိုက္ ၾကည္ညိဳဖူးေၿမာ္ရပါတယ္။ အဲဒီေတာ႔မွ ဆရာၾကီးရဲ ႔ဇနီးၿဖစ္သူက ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔ က်ြန္ေတာ္႔ကိုမိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။

“ေၾသာ္-အပၸမာဒမဂၢဇင္း ထုတ္တဲ႔ ၿမသန္းစံဆိုတာ မင္းကိုး၊ ငယ္ငယ္ပဲရိွေသးတာ၊ မင္းအသက္ ဘယ္ေလာက္ရိွၿပီတံုး”

“၄၇-ႏွစ္ထဲမွာပါဘုရား”

“ေအး-ေကာင္းတယ္၊ ဒီအရြယ္ဟာ သဒၵါအား၊ ဉာဏ္အားထက္တဲ႔အခ်ိန္ပဲ၊ ဒီအရြယ္မွာလုပ္ထားေပါ႔၊ ငါတို႔က ၈၄-ႏွစ္ေတာင္ရိွၿပီဆိုေတာ႔ အိုရင္ မင္းမစြမ္းဘူး ဆိုတဲ႔အတိုင္း အိုမင္းမစြမ္း ၿဖစ္ေနၿပီေပါ႔ ကြာ”

ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက အေနရိုးသလို၊ အေၿပာလည္းရိုးၿပီး၊ ဆံုးမေတာ႔လည္း ရိုးရိုးကေလးပါပဲ။ သည္ကမၻာမွာ ဘုရားေလးဆူ ပြင္႔ထြန္းေပၚေပါက္ေတာ္မူၿပီးခဲ႔တဲ႔ ဗုဒၶဘုရားရွင္ေတြရဲ ႔ ထပ္တူညီတဲ႔ သံေ၀ဇနိယေလးဌာနကို မေမ႔ဖို႔၊ ေက်းဇူးၾကီးမားတဲ႔ေၿမအၿဖစ္ အာရံုၿပဳႏွလံုးသြင္းတတ္ဖို႔၊ မေမ႔မေလ်ာ႔ဦးခိုက္ၾကည္ညိဳတတ္ဖို႔ ဆံုးမေတာ္မူပါတယ္။ ဆရာသမားအဆူဆူထံက အဆံုးအမမွန္သမ်ွ ရရပါလို ၏ အၿမဲဆုေတာင္းတတ္တဲ႔ က်ြန္ေတာ္႔အဖို႔ အဖိုးတန္အဆံုးအမတစ္ခု ရလိုက္တာပါပဲ။ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ အဆံုးအမတိုင္းလည္း တန္ဖိုးထားလုပ္ေဆာင္ေလ႔ရိွတဲ႔ က်ြန္ေတာ္အဖို႔လည္း လုပ္စရာအလုပ္တစ္ခု တိုးလာၿပန္ပါၿပီ။

ဆရာေတာ္ၾကီးနဲ႔ စကားစၿမည္ ေၿပာဆိုၿပီးတဲ႔ေနာက္ပိုင္းမွာ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးသည္နဲ႔ စကားေတြ ထပ္ေၿပာၿဖစ္ပါေသးတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေနာက္ဆံုးအေၿခအေနနဲ႔ လက္က်န္အခ်ိန္ နည္းေနပံုေတြကို ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးၿဖစ္သူ ကိုယ္တိုင္ရိပ္မိေနပါၿပီ။ သည္ေတာ႔လည္း က်န္ရစ္ခဲ႔ရေတာ႔ မွာကို ၾကိဳတင္ သိေနသူပိီပီ ညိွဳးငယ္တဲ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ပဲ ဆရာၾကီး အေၾကာင္းေတြကို ေၿပာေနရွာပါေသးတယ္။

“အခုေနာက္ပိုင္း သံုးႏွစ္ေလာက္မွာ မင္း-ဆရာၾကီးဟာ ရွုမွတ္အားထုတ္မွဳကို ေတာ္ေတာ္လုပ္ သြားခဲ႔တာ၊ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အခုလိုၿပင္းထန္တဲ႔ ေ၀ဒနာကို ခံႏိုင္ရည္ရိွေနခဲ႔တာ၊ ဧည္႔သည္ေတြ လူမမာလာ ေမးၾကရင္ေတာင္မွ ရွုမွတ္မွဳပ်က္မွာစိုးလို႔ သူ႔အခန္းထဲကို မေခၚလာခို္င္းဘူး။ မင္းကေတာ႔ တရားဓမၼနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ေဆြးေႏြးေပးႏိုင္မယ္ဆိုတာသိလို႔ မင္းကို သူ႔အခန္းထဲေခၚသြားလိုက္တာ။ မင္း-ေၿပာတဲ႔ စကားမ်ိဳးလည္း ဘယ္သူမွ် လာမေၿပာၾကပါဘူး။ မ်ားေသာအားၿဖင္႔ ဆရာၾကီးသက္သာသြားၿပီလား၊ ေန ေကာင္းရဲ ႔လား၊ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားၿပီလဲ၊ ဘာေရာဂါလဲနဲ႔ ေမးေနၾကတာ။ ဒါေတြတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ေၿဖေနရတာ အခ်ိန္ကုန္တယ္။ သည္အခ်ိန္ဟာ ဧည္႔ခံအသိေပးဖို႔အခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး ေလ၊ ရွုမွတ္ေနရမယ္႔ အခ်ိန္ပဲ မဟုတ္လား”

ဓမၼအရိပ္ေအာက္ေနလို႔ ဓမၼနဲ႔ထိေတြ႔ရွင္သန္ေနသူပီပီ ဘ၀အၿမင္ေတြက လင္းလက္လိုက္ပါဘိၿခင္း။ အစိီအစဥ္ မရိွပါဘဲနဲ႔ က်ြန္ေတာ္က ဆရာၾကီးကိုေၿပာတဲ႔ စကားအႏွစ္ခ်ဳပ္ ထပ္မံေၿပာၿဖစ္ၿပန္ပါတယ္။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးသည္ ၿဖစ္သူခမ်ာ က်ြန္ေတာ္႔စကားကို တရားအၿဖစ္ ႏွလံုးသြင္းရင္းက မ်က္ရည္ေတြစို႔တက္လာတာကို သတိထားမိပါေသးတယ္။

အဲဒီေနာက္ ဆရာၾကီးအိမ္က အၿပန္မွာ ခုနက ဆရာၾကီးကို က်ြန္ေတာ္ေၿပာခဲ႔တဲ႔ စကားသံေတြ ဟာ က်ြန္ေတာ္႔ရင္ထဲမွာ ဒုတိယအၾကိမ္ေၿမာက္ ပဲ႔တင္ထပ္လာၿပန္ေတာ႔တယ္။ စကားလက္ခံေၿပာမယ္႔ သူမရိွေတာ႔လို႔ အခုတစ္ၾကိ္္မ္မွာေတာ႔ ကိုယ္ကပဲ ေၿပာသူ၊ ကိုယ္ကပဲ နားေထာင္သူ ၿဖစ္လို႔ေနပါတယ္။

“ေဟ႕ေကာင္-ၿမသန္းစံ၊ မင္းခုနေၿပာခဲ႔တာေတြဟာ စကားလား၊ တရားလားဆိုတာ ၿပန္ခြဲၿခား ၾကည္႔ဥိီး၊ စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေတြကို ၿပန္ေၿပာႏိုင္ရံုဟာ ‘စကား’ အဆင္႔မွာပဲ ရိွေနဦးမယ္။ ‘တရား’ မ ၿဖစ္ႏိုင္ေသးဘူးေနာ္။ ဖတ္ထား၊ မွတ္ထားတာေတြကို ၿပန္ေရးၿပႏိုင္ရံုဟာ ‘စာ’ အဆင္႔မွာပဲ ရိွေနဦးမယ္၊ တရားၿဖစ္လာဦးမွာ မဟုတ္ေသးဘူးေနာ္။ ဒါကို မင္းအေလးအနက္ သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုလိမ္႔မယ္ထင္ တယ္။ ခုနမင္းေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးဆိုရင္ မင္းထက္ စာေတြ အမ်ားၾကီးေရးႏိုင္ခဲ႔တဲ႔သူ၊ အသိဉာဏ္ဗဟုသုတ၊ ဗုဒၶစာေပအရာမွာ ဆရာၾကီးကို မီႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္လွဘူး၊ ဒီလိုဆရာၾကီးတစ္ဆူေတာင္မွ ၾကည္႔စမ္း ခုတင္ေပၚမွာေလ်ာင္းစက္ၿပီး ေ၀ဒနာရဲ ႔ ဖိစီးမွုဒဏ္ကို အၿပင္းအထန္ခံေနရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ႏွလံုးသြင္း မမွားဖို႔ကို အေတာ္သတိထားေနရတာ၊ စာသိ-သိရံု သက္သက္နဲ႔၊ ဗဟုသုတမ်ားရံု သက္သက္နဲ႔ ေနာက္ဆံုးထြက္သက္မတိုင္မီ ၿဖစ္ေပၚတတ္တဲ႔ ရုပ္တရား၊ ဓာတ္ၾကီးေလးပါးရဲ ႔ အၿပင္းအထန္ေဖာက္ၿပန္မွုကို အံမတုႏိုင္ဘူးေနာ္၊ သတိပ႒ာန္တရားနဲ႔အညီ ရွုမွတ္ဆင္ၿခင္မွု အေလ႔အက်င္႔ကို ဖိဖိစီးစီး မလုပ္ ထားခဲ႔ရင္ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြက “စာသိကေလးေလာက္ေတာ႔ ရယ္တာေပါ႔၊ ဗဟုသုတကေလးေလာက္နဲ႔ ေတာ႔ ရယ္တာေပါ႔” လို႔ေၿပာေနလိမ္႔မယ္။ လူတိုင္း မလြဲမေသြ ေသခါနီးမွာ ၾကံဳရမယ္႔ ဒုကၡေ၀ဒနာၾကီးကို သည္းခံရွုမွတ္နိုင္ဖို႔ရာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမ်ွ သတိပ႒ာန္တရား ရွုမွတ္ပြားမ်ားရင္းက ေပၚလာတတ္တဲ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာ အေသးစားေလးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရင္း၊ တြဲဖက္ေလ႔က်င္႔ထားပါမွ ဒုကၡေ၀ဒနာရဲ ႔ အေၾကာကိုနားလည္ ႏိုင္မွာ။ ဒီလိုနားလည္ႏိုင္မွလည္း ဒုကၡေ၀ဒနာေပၚမွာ သည္းခံၿပီး ရွုမွတ္သြားႏိုင္မွာ။

တၿခားမၾကည္႔နဲ႔၊ ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရိွတုန္းက အလွဴအတန္း ၀ါသနာပါလြန္းတဲ႔ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးေလ၊ ေသရာေညာင္းေစာင္း လဲေလ်ာင္းလို႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ အၾကီးအက်ယ္ခံ ေနရခ်ိန္မွာ လက္ယာရံ မေထရ္ၿမတ္ၾကီးၿဖစ္တဲ႔ အရွင္သာရိပုတၱရာက ေ၀ဒနာကမၼ႒ာန္းကို ေဟာၾကားေတာ႔ သူေဌးၾကီးခမ်ာ ခ်ဳန္းပြဲခ်ငိုရွာတယ္ေလ။ အရင္တုန္းက ဒီလိုတရားေတြ ဘာၿဖစ္လို႔ မေဟာခဲ႔တာလဲလို႔လည္း အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ၿမတ္ၾကီးကို ၿပန္ေလ်ွာက္ခဲ႔တယ္ မဟုတ္လား။ အရွင္သာရိပုတၱရာမေထရ္ၿမတ္ၾကီးက “သင္က အလွဴအတန္း ၀ါသနာပါလြန္းေနေတာ႔ ဒါမ်ိဳးေဟာဖို႔က မၾကံဳဘူးေလ၊ အခုမွၾကံဳၾကိဳက္လို႔ ေဟာရတာပါ” လို႔ၿပန္ႏွစ္သိမ္႔ရပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးဟာ အရိယာႏြယ္၀င္ ေသာတာပန္ ပုဂၢိဳလ္ၿဖစ္ခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ရိုးရိုးသာမန္ ပုထုဇဥ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ရုပ္နာမ္သဘာ၀ သခါီရေတြကို အထိုက္အေလ်ာက္ သိၿမင္ခဲ႔ၿပီး၊ ဒိ႒ိ၊ ၀ိစိကိစၦာ၊ ကိေလသာ ဓာတ္ဆိုးႏွစ္ခု အၿပီးသတ္ ကင္းစင္ၿပီးၿဖစ္တဲ႔ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတာင္မွ ဒုကၡေ၀ဒနာရဲ ႔ ဒဏ္ခ်က္ကို ေသရာ ေညာင္ေစာင္းမွာ အလူးအလဲ ခံခဲ႔ရရွာတာကလား။

ေနာက္တစ္ဦးကေတာ႔ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ ခမည္းေတာ္ၾကီးၿဖစ္တဲ႔ သုေဒၶါဓနဘုရင္မင္းတရားၾကီးပါ။ သုေဒၶါဓနဘုရင္ၾကီးဟာ သားေတာ္ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တရားေတြနဲ႔ပဲ အနာဂါမ္အရိယာၿဖစ္ခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ဒါေတာင္မွ ေနာက္ဆံုးခႏၶာ၀န္ခ်ခါနီးမွာ ၿပင္းထန္တဲ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြေၾကာင္႔ ထိီးၿဖဴေအာက္မွာ အလူးလူး အလိမ္႔လိမ္႔နဲ႔ ၿဖစ္ေနရရွာတယ္ေလ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သားေတာ္ဘုရားရွင္ရယ္၊ တူေတာ္ၿဖစ္တဲ႔ အရွင္အာနႏၵမေထရ္ၿမတ္ရယ္၊ ေနာက္ထပ္သားေတာ္တစ္ပါးၿဖစ္တဲ႔ နႏၵမေထရ္ရယ္၊ ေၿမးေတာ္ၿဖစ္တဲ႔ အရွင္ရာဟုလာတို႔ ေလးပါးစလံုး၊ ဘုရင္ၾကီးရဲ ႔သလြန္ေညာင္ေစာင္းေဘး အေရာက္ ၾကြလွမ္းခဲ႔ၾကၿပီး၊ အသီးသီး အသက-အသက သစၥာဆိုၿပီး၊ ဘုရင္ၾကီးရဲ ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ ေလ်ာ႔ပါးလာေအာင္ သစၥာအစြမ္းနဲ႔ ကုသခဲ႔ၾကရတယ္ မဟုတ္လား။ ၿပင္းထန္လွတဲ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ ေလ်ာ႔ပါးသြားမွပဲ သားေတာ္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္က တရားေရေအး တိုက္ေကြ်းမွ အရဟတၱမဂ္ဆိုက္ရင္းနဲ႔ ခႏၶာဇာတ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္း လို႔ ထီးၿဖဴေအာက္မွာပဲ ပရိနိဗၺာန္စံခဲ႔ရတယ္ မဟုတ္လား။

ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာဆိုတာ အနာဂါမ္တည္ၿပီးတဲ႔ အရိယာပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြကိုေတာင္မွ ႏိွပ္စက္ ႏိုင္တာမဟုတ္လား။ ဓာတ္ၾကီးေလးပါး ညီညြတ္မ်ွတလို႔ သြားသြားလာလာနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနခ်ိန္မွာေတာ႔ ဒုကၡေ၀ဒနာရဲ ႔သေဘာက သိပ္မေပၚလြင္လွေပမယ္႔ လူ႔ခႏၶာတစ္ခုမွာရိွတဲ႔ အသက္ဓာတ္ကိုေၾကြက်သြားေစႏိုင္တဲ႔အထိ ေဖာက္ၿပန္တတ္တဲ႔ ဓာတ္ၾကီးေလးပါရဲ ႔ ေဖာက္ၿပန္ပံုဟာ ဘယ္ေလာက္ၿပင္းထန္ လိုက္မလဲဆိုတာ စဥ္းစားၾကည္႔ရံုနဲ႔ ေက်ာခ်မ္းစရာပါ။

အဲဒီေတာ႔ ဓမၼာစာေပေတြ ေရးေနတယ္ဆိုတဲ႔ စာေရးဆရာ ကိုၿမသန္းစံ၊ မင္းလည္း တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မင္းဆရာၾကီးလိုၿဖစ္ဖို႔က မလႊဲမေသြပါပဲကြာလို႔ ဆရာၾကီးခမ်ာ မင္းကိုၿပန္မေၿပာႏိုင္ ေလာက္ေအာင္ အသံတိတ္နဲ႔ ၾကိတ္ခံရင္းက မင္းကို အသံမထြက္ေတာ႔တဲ႔ တရားစကားနဲ႔ သူ႔ခႏၶာၾကီး ကိုၿပၿပီး ေဟာသြားခဲ႔ၿပီေနာ္။

အဲဒီေတာ႔ မင္းလည္း ၿပင္ဆင္ဖို႔လိုလာၿပီ။ တရားစကားေလးေတြ ေၿပာတတ္ရံု၊ တရားစာေလးေတြ ေရးတတ္ရံု တရားစာအုပ္ကေလးေတြ လူၾကိဳက္ေကာင္းေအာင္ ထုတ္ေ၀တတ္ရံု နဲ႔ေမ်ာေနရင္ ေသရာေညာင္းေစာင္းထက္ ေရာက္တဲ႔အခါ မင္းကို ဘယ္သူလာကယ္မလဲ။ ဆရာၾကီးကေတာ႔ ကုသိုလ္ကံ ၾကီးမားခဲ႔တဲ႔ လူဆိုေတာ႔၊ သူ႔မွာက သူ႔ေနာင္ေတာ္ ဆရာေတာ္ ဘုရားၾကီးက အနီးကပ္ တရားလာေဟာေပးရင္း ၿပဳစုေစာင္႔ေရွာက္လို႔၊ မင္းတို႔လို ဓမၼနဲ႔နီးစပ္ေနတဲ႔ တပည္႔တပန္းေတြက တရားစကား၊ သစၥာတရားေတြ လာေၿပာလို႔ဆိုတဲ႔ ကုသိုလ္ရဲ ႔ အက်ိဳးသတၱိေတြကို ခံစားခြင္႔ရခဲ႔ပါရဲ ႔။ မင္းက်ရင္ေရာ ဘယ္သူက လာေၿပာေပးဥိီးမွာတဲ႔လဲ။ ေၿပာေပးမယ္႔လူကို မင္းကေမ်ွာ္ ေနဦးမွာလား။ သူမ်ားေၿပာတဲ႔ အသံကတစ္ဆင္႔ အာရံုကို မွန္ေအာင္ ( ရုပ္နာမ္ဓမၼ သခၤါရ သဘာ၀ေတြ ကို အာရံုၿပဳၿဖစ္ေအာင္ ) ၾကိဳးစားေနရဦးမယ္ဆိုရင္ အခက္ၾကီးခက္ေတာ႔မွာေပါ႔။

ဘုရားေဟာတာကိုလည္း အခုကတည္းက ေသေသခ်ာခ်ာႏွလံုးသြင္းထားဦး။ “အတၱာဟိ အတၱေနာနာေထာ” - မိမိကိုယ္ကိုသာ အားကိုးရာဆိုတဲ႔စကား အေလးအနက္ ႏွလံုးသြင္းေနာ္။ ကိုယ္႔စိတ္သႏၱာန္မွာ အခုကတည္းက တရားအစစ္ တရားမွန္ကို ခိုင္ၿမဲေအာင္တည္ေဆာက္ထား၊ အရြယ္ေကာင္းတုန္း၊ က်န္းမာေရးေကာင္းတုန္း၊ သဒၶါတရားေကာင္းတုန္း၊ ဘုရားသာသနာနဲ႔ ၾကံဳတုန္း၊ ဆရာသမားေတြရဲ ႔ အဆံုးအမကို နား၀င္ေနတုန္းမွာ ဆက္ၿပီးၾကိဳးစားသြား၊ သတိပ႒ာန္တရားကို သေႏၶတည္ထားတဲ႔ တရားအမွန္က ကိုယ္႔ကို ၿပန္ေစာင့္ေရွာက္မွာ။ ၿပင္ပပုဂၢိဳလ္ကို အားကိုးဖို႔ဆိုတာ ေရရာလွတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုေတြ႔ရမယ္ဆိုတာက မေသခ်ာလွပါဘူး။ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ ကိုယ္သာ အနီးဆုံး။ ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ အနီးကပ္ဆံုးမိတ္ေဆြကို မိတ္ေဆြေကာင္းအၿဖစ္ လက္သပ္ေမြးထား။ ဒါမွပဲအေရးၾကံဳရင္ သူကေဆာင္ထားတဲ႔ တရားေတြကို ၿပန္ေဟာၿပမွာ။

ဒါေၾကာင္႔မို႔ တရားေတာ္ တကယ္ရိွတယ္ဆိုတာ သိထားဖို႔လိုတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ လူေၿပာသူေၿပာသိ၊ သူမ်ားပါးစပ္ကၾကားရလို႔ သိရတဲ႔အသိ၊ ဗဟုုသုတအသိ၊ စာအသိေလာက္နဲ႔ ရပ္မေန ပါနဲ႔။ ကို္ယ႔္ခႏၶာနဲ႔ စပ္လ်ဥ္းၿပီး ဉာဏ္နဲ႔ အမွန္သိဖို႔ ဆက္ၿပီးၾကိဳးစားပါဦး။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေဟာေဖာ္ညႊန္ၿပခဲ႔သလို ခႏၶာအရိွကို ဉာဏ္အသိနဲ႔ သိဖို႔ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ကို ဆက္ၿပီး ၾကိဳးစားရဥိီးမွာ။ ဒုကၡေ၀ဒနာတြင္မက၊ ဥေပကၡာေ၀ဒနာေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္တတ္ဖို႔ ေ၀ဒနာေတြအေပၚမွာ က်ြမ္းက်င္ႏိုင္နင္း ႏိုင္ဖို႔၊ သတိပ႒ာန္တရားရွုမွတ္မွုကိုပဲ အားကိုးအားထားၿပဳရမွာ။

ဒါမွလည္း တရားအမွန္ကို ဉာဏ္အမွန္နဲ႔ သိႏုိင္မွာ။

ဒီလိုသိလာတဲ႔ အသိတရားမွလညး္ ကိုယ္႔သႏၱာန္မွာ အၿမဲရိွေနမွာ။

ကိုယ္႔သႏၱာန္မွာ တရားစစ္၊ တရားမွန္ အၿမဲရိွေနမွလည္း စိတ္ခ်ရမွာ။

ေသရာေညာင္ေစာင္း လဲေလ်ာင္းရမယ္႔ အနာဂတ္အခ်ိန္အတြက္ စိတ္ေအးရမွာ။

ဒါေၾကာင္႔မုိ႔ တရားဆိုတာ ရိွတဲ႔အတိုင္း သိဖို႔လိုသလို သိတဲ႔အတိုင္းလည္း ရိွေနဖို႔ လိုတယ္ဆိုတာ….

၂၀၀၄ခုနွစ္တြင္ ထုတ္ေ၀ခဲ႔ေသာ

“ဥပါဒန္၏ အာရံု” စာအုပ္မွ

*ဤစာစုအား အစမွအဆံုးတိုင္ ေမတၱာေစတနာသဒၶါတရား အျပည့္ႏွင့္ အပင္ပန္းခံ စာစီရိုက္ႏွိပ္ေပးေသာ ညီမငယ္ မ Monica Pyone အား အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။*

http://www.scribd.com/doc/86484850/%E1%80%BB%E1%80%99%E1%80%9E%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%85%E1%80%B6-%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%BD%E1%80%90%E1%80%B2%E1%82%94-%E1%80%A1%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%96%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%82%94-%E1%80%9E%E1%80%AD%E1%80%90%E1%80%B2%E1%82%94-%E1%80%A1%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8%E1%80%9C%E1%80%8A%E1%80%B9%E1%80%9B%E1%80%AD%E1%80%BD%E1%80%B1%E1%80%94%E1%80%96%E1%80%AD%E1%80%AF%E1%82%94

http://www.minus.com/mRB4AltR7

http://www.youtu.be/OX0uVb5dfP4

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ရိွတဲ႔ အတိုင္းလည္းသိဖို႔ သိတဲ႔ အတိုင္းလည္ရိွေနဖို႔ - ၿမသန္းစံ (၂)

အဲဒီအခိ်န္တုန္းက ဦးတည္ခ်က္က မိုင္းၿပင္းၿမိဳ ႔နယ္ သု၀ဏၰသ်ွမ္ေတာင္ကို သြားၾကဖို႔။ မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီး လားဟူလိီေရွာ တိုင္းရင္းသားေတြ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အၿဖစ္ခံယူၾကမယ္႔ တေပါင္းပြဲေတာ္။ ဆရာၾကီးက ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ေစာင္႔ေရွာက္ေရး အသင္းၾကီးရဲ ႔ နာယကအၿဖစ္ တာ၀န္ယူလို႔။ က်ြန္ေတာ္က အဲဒီအခမ္းအနားကို ၿမ၀တီရုပ္သံအဖြဲ႔နဲ႔ မွတ္တမ္းတင္ဖို႔ တပည္႔ေလးေယာက္နဲ႔ အတူလိုက္ပါလို႔၊ ေလယာဥ္ခရီး၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ခရီး၊ ေၿခလ်င္ခရီးေတြကို မေမာမပန္း မရပ္မနားနဲ႔ သြားလာခဲ႔ၾကလို႔။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၈)ႏွစ္ဆိုေတာ႔ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာင္မွ ဆရာၾကီးက (၆၅)ႏွစ္ရိွေနၿပီ။ က်ြန္ေတာ္က (၃၇)ႏွစ္ရိွေသး။ သို႔ေပမယ္႔ ၾကမ္းတမ္းတဲ႔ ခရီးဒဏ္၊ ရာသီဥတုဒဏ္ေၾကာင္႔ စစ္ေၿမၿပင္တုန္းက ငွက္ဖ်ားကအခံရိွၿပီးသား က်ြန္ေတာ္က အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔လမး္မွာဖ်ားလို႔။ ငွက္ဖ်ားအတက္ေကာင္းလို႔။ သည္အခ်ိန္မွာ ဆရာၾကီးကေတာ႔ ေဒါင္ေဒါင္ၿမည္။ က်ြန္ေတာ္႔ကိုေတာင္ အားေပးၿပဳစု လိုက္ေသးေတာ႔။ ရယ္ေတာ႔ လည္းရယ္စရာ အေကာင္းသား၊ (၆၅)ႏွစ္ရိွတဲ႔ တတိယအရြယ္ထဲ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္ေနတဲ႔ ဆရာၾကီးက (၃၇)ႏွစ္သာရိွေသးတဲ႔ ဒုတိယအရြယ္ထဲက လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ၿပဳစုေဖးမခဲ႔ပံုေလ။ ၾကား-ၾကားလို႔ပင္ေကာင္းႏိုင္ပါေသးရဲ ႔လား။ အင္း-အဲဒီအေၾကာင္းေတြကိုလည္း ေမတၱာ၊ ဓမၼ၊ သာသနာ႔ အလင္းေရာင္ တို႔၏ ေအးၿမေသာဆြဲငင္အား ထဲမွာ က်ြန္ေတာ္ အေသးစိတ္ ေရးခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။

သည္ခရီးကို အမီွၿပဳလို႔ ဆရာၾကီးဆီက ဓမၼနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ ေလ႔လာမွဳဆိုင္ရာ အသိအၿမင္ေတြကို အေမြရခဲ႔သလို၊ မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ထူးၿခားတဲ႔ အဆံုးအမေတြ ေၾကာင္႔ အိပ္ေနရာက ရုတ္တရက္လန္႔ႏိုးခဲ႔ရသူလို ၿဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ က်ြန္ေတာ္ရဲ ႔ ႏွလံုးသြင္း အေၿပာင္းအလဲ အခ်ိဳးအေကြ႔ကိုၿဖင္႔ ဘယ္အခါမွ ေမ႔ရႏိုင္မွာမဟုတ္။ ဘာေၾကာင္႔သည္ေလာက္အေၿပာင္းအလဲ ၿမန္ခဲ႔ရသလိုဆိုတာကို ဓမၼအတြက္ဘ၀ကို ပံုေပးရင္းက (၈)ႏွစ္ၾကာ အားထုတ္လာခဲ႔တဲ႔ သက္တမ္း အတြင္းမွာမွ ပါရမီရဲ ႔သေဘာသဘာ၀ကို တစ္စထက္တစ္စ ရိပ္မိလာရတာကလား။

အခုဆိုေတာ႔လည္း တစ္ခ်ိန္တုန္းက စတန္႔ထြင္ သလိုလို၊ ပံုစံတစ္မ်ိဳးနဲ႔ အမ်ားအာရံုအစိုက္ခံ ရေအာင္ တမင္ဖန္တီးလုပ္ခဲ႔သလိုလို၊ ပံုစံၿပဓမၼ အေရၿခံဳၿပီး၊ ထင္ရာပဲလုပ္ေတာ႔မလိုလိုဆိုတဲ႔ လက္ညိွဳး ထိုး စြပ္စြဲသံေတြလည္း တိုးတိတ္ေမွးမိွန္ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ၾကၿပီေပါ႔ေလ။ အခ်ိန္ဟာ အေကာင္းဆံုး တရားသူၾကီးပဲ မဟုတ္လား။

ပါရမီဆိုတာ သူတစ္ပါးက ကိုယ္႔ကိုနားလည္ေပးႏိုင္ဖို႔ ေနေနသာသာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ကိုပဲ အေတာ္ၾကိဳးစားရတာကလား။ ဟုိတစ္ခ်ိန္တုန္းကေတာ႔ ကိုယ္႔မွာ က်င္႔ၾကံအား မရိွေသးေတာ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ၾကီးရယ္။ လက္ရိွလုပ္ေနဆဲ အလုပ္ေတြကို ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ႔တာ တစ္ခုကလြဲလို႔ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲဆိုတာလည္း အေၿဖမရိွေသးတဲ႔အခ်ိန္။ ခရီးစဥ္မွာ ဆရာၾကီး ကေတာင္ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေၿပာေနပါေသးတယ္။

“ကိုၿမသန္းစံ တို႔ကေတာ႔ မဟာေဗာဓိၿမိဳင္ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ တရားနဲ႔ အရိွုက္ကိုထိသြားၿပီထင္ တယ္ေဟ႔-ဘီယာေတြ၊ ၀ီစကီေတြနဲ႔လည္းေ၀းရေတာ႔မယ္ထင္တယ္ေဟ႔”

ခရီးစဥ္ကၿပန္လာ။ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကနဲ႔ေတြ႔။ သည္႔ေနာက္တရားစအားထုတ္ၿဖစ္ခဲ႔ပံုမွသည္ ယေန႔အခ်ိန္္ထိ (၈)ႏွစ္တာကာလကို အခက္အခဲအမ်ိဳးမိ်ဳးနဲ႔ ေက်ာ္လြန္ၿဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ႔ ကာလအတြင္း မွာ ဆရာၾကီးနဲ႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ေတြ႔ဆံုခြင္႔ရခဲ႔။ လူခ်င္း မေတြ႔ဆံုၿဖစ္ေတာင္ တယ္လိီဖုန္းနဲ႔ေတာ႔ မၾကာခဏ စကားေၿပာၿဖစ္ခဲ႔ၾက။ တရားသေဘာ၊ ဓမၼသေဘာေတြကို ေဆြးေႏြးၿဖစ္ခဲ႔ၾကေလရဲ ႔။

ဆရာၾကီးနဲ႔ မေတြ႔ၿဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ကာလ ေတြမွာလည္း ဆရာၾကီးရဲ ႔ အဆံုး အမ ေတြကို ဆရာၾကီးရဲ ႔ စာအုပ္ေတြကေနတစ္ဆင္႔ ရေနခဲ႔ၿပီးသား။ အထူးသၿဖင္႔ ရဟႏၱာ နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား၊ သိီဟုိဠ္ ေခတ္ စံေတာ္၀င္အရိယာမ်ား၊ ဓမၼဒူတ၊ ရတနာသံုးပါးေက်းဇူး စတဲ႔စာအုပ္ေတြထဲမွာ ဆရာၾကီး ေထာက္ညႊန္ၿပခဲ႔တဲ႔ အသိတရား၊ ဉာဏ္တရားေတြဟာၿဖင္႔ မွတ္သားလို႔ မဆံုးႏိုင္၊ ဉာဏ္အလင္းေရာင္ ရလို႔မဆံုးႏိုင္။ က်င္႔ၾကံအားထုတ္မွဳအတြက္ နညး္စနစ္၊ အားမာန္ေတြရလို႔ မဆံုးႏိုင္။ နိဗၺာန္ဆိုတဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ မေပ်ာက္သြားဖို႔ စာအသိ ခႏၶာအသိေတြနဲ႔ ဆရာၾကီး ေရးၿပေၿပာၿပခဲ႔တာေတြဟာ က်ြန္ေတာ္တို႔လို “ေနာက္ေပါက္” ေတြအဖို႔ ေက်းဇူးမ်ားလို႔ မဆံုးႏိုင္။

သည္အထဲမွာ ထူးထူးၿခားၿခား အမွတ္တရၿဖစ္ေနတာက ဆရာၾကီးသံုးခဲ႔ တဲ႔ “အေမႊဓာတ္” ဆိုတဲ႔ စကားလံုး။ သည္စကားလံုးက တရားရွာ၊ တရားအားထုတ္နယ္ပယ္မွာ ေတာ္ေတာ္ “တာ” သြားတာကလား။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ စက္၀ိုင္းထဲက မူလႏွစ္ၿဖာ “အ၀ိဇၨာနဲ႔တဏွာ” ကို ကိုယ္စားၿပဳတဲ႔ စကားလံုးပါလားဆိုတာကို အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ရိပ္မိလာေတာ႔တာ။

ဟုတ္လိုက္ေလ။ “တဏွာ” ဟာတကယ္႔ကို ၾကီးမားတဲ႔ အေမႊဓာတ္ၾကီးေပပဲ။ သတိပ႒ာန္တရား ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ၾကိဳးစားအားထုတ္မွုေၾကာင္႔ ဒိ႒ိနဲ႔ ၀ိစိကိစၦာနယ္ပယ္က လြတ္ေၿမာက္ခြင္႔ရခဲ႔ၾကတဲ႔ ေယာဂီရင္႔မၾကီးေတြေတာင္မွ တဏွာနဲ႔ရင္ဆိုင္ရတဲ႔ အခါ အေတာ္မ်ားမ်ား ပံုလဲရေတာ႔တာ။ သည္ေလာက္အထိ တဏွာရဲ ႔ ေမႊခ်က္ကၿပင္းထန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ အေမႊဓာတ္ၾကီးမားလွတဲ႔ တဏွာကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဗာဓိပင္နဲ႔ ေရႊပလႅင္ေရာက္မွ ေအာင္ႏိုင္ခဲ႔တာ မဟုတ္လား။ တဏွာဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို အၿပည္႔အ၀သိနားလည္ခြင္႔ရဖို႔ အတြက္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီး ေတာင္မွ ေလးသေခၤ်နဲ ႔ ကမၻာ တစ္သိန္း အခ်ိန္အရင္းအႏွီးၿပဳခဲ႔ရတာ။ “တဏွာ တည္းဟူေသာ လယ္ သမား သင္႔ကို ငါေတြ႔ခဲ႔ ၿပီ” ဆိုတဲ႔စကားကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ ေၿပာႏိုင္ဖို႔ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ေတြေတာင္ အနည္းဆံုး ေလးအေသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာ တစ္သိန္း ပါရမီၿဖည္႔ခဲ႔ရတာ။ လြယ္မွတ္လို႔။

တစ္ခါတစ္ခါ အေမႊဓာတ္ၾကီးနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႔ေနရေပမယ္႔ ကိုယ္႔ဘက္က ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ နဲ႔ ေငါက္ေငါက္ငမ္းငမ္း မေၿပာႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ အေမႊဓာတ္မွန္းလည္း သိေနတယ္။ သူ႔သတၱိကလည္း မကုန္ ေသးေတာ႔ ေခါင္းငံု႔ခံေနရသလို ၿဖစ္ေနရင္းနဲ႔ ရွုမွတ္ေနရေတာ႔တာ။ အဲဒီ ကိေလသာအေမႊဓာတ္ေတြ အၿပီးသတ္ကုန္ဆံုးသြားမယ္႔ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ကို ေရာက္ခဲ႔ ရင္ ဘယ္ေလာက္လြတ္လပ္သြားလိမ္႔မလဲရယ္ လို႔ တစ္ခါတစ္ခါ တမ္းတမ္းတတ ၿဖစ္မိပါရဲ ႔။ ဒါေပမယ္႔ ရွုမွတ္မွု ဆိုတာက အနာဂတ္ကိုလည္း မေမ်ွာ္ရ ဘူး။ အတိတ္ကိုလည္း မၿပန္ရဘူးေလ။ ေပၚဆဲရုပ္နာမ္- ပစၥုဳပၸန္ကိုပဲ မွန္မွန္ၾကည္႔ရမွာ။ သည္ေတာ႔ ေပၚဆဲရုပ္နာမ္ ပစၥဳပၸန္မွာဘာေတြ႔ရမယ္ထင္သလဲ။ ပညတ္ေတြ ခုခံေနခ်ိန္မွာေတာ႔ ဉာဏ္အၿမင္မရွင္းလို႔ သဲသဲကြဲကြဲ မသိရေသးေပမယ္႔ ပရမတ္အရိွတရားကို အာရံုၿပဳ ၿဖစ္လာတဲ႔အထိ အသိဉာဏ္ေတြ ၿမင္႔လာ တဲ႔အခါမွာေတာ႔ အဲဒီအေမႊဓာတ္ဟာလည္း ၿဖစ္ၿပီးရင္ ပ်က္တာပဲဆိုတဲ႔ သဘာ၀ တစ္ခုကို ရိပ္မိလာပါ ေတာ႔တယ္။

ဒါေတြဟာ ရွုမွတ္ရင္း၊ ေလ႔က်င္႔ရင္းနဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ တရားေတာ္ေတြအေပၚမွာ ေလးေလး နက္နက္ယံုၾကည္မွုက ေပါက္ဖြားလာတဲ႔ အသိတရား၊ အသိဉာဏ္ေတြပဲေပါ႔။ ပညာဉာဏ္ေတြပဲေပါ႔။ သည္အထိ ခရီးေပါက္ေအာင္ အေတာ္႔ကို ၿဖတ္သန္းခဲ႔ ရတာကလား။ လြယ္မယ္ထင္လို႔လုပ္ၾကည္႔၊ မရေတာ႔ ေနာက္ဆုတ္သြား၊ ၾကာလာေတာ႔ စိတ္ပ်က္၊ ရိုးအီစရာၾကီးပါကြာ၊ ဘာမွ်လည္းရတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္တဲ႔လူေတြနဲ႔ေတာ႔ တရားေတာ္ဟာ လားလားမ်ွ မပတ္သက္ခ်င္ပါဘူး။ ဓမၼရဲ ႔ လ်ွိဳ ႔၀ွက္ခ်က္ ေတြဆို က်င္႔ၾကံအားထုတ္မွုနဲသာ သိခြင္႔ရစေကာင္းတာ။ သီလကို အလြဲသံုးစားလုပ္တဲ႔လူ၊ သမာဓိကို တန္ဖိုးမထားတဲ႔လူ၊ ပညာကို အထြတ္မတင္ခ်င္တဲ႔ လူေတြနဲ႔ေတာ႔ ဓမၼဟာ လားလားမ်ွ မထိုက္တန္ႏိုင္ပါ ဘူး။

ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဓမၼရဲ ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ႔ ေအးရိပ္မွာ ခိုလွံုခ်င္ရင္ေတာ႔ ထိုက္တန္တဲ႔ ရင္းႏွီးမွဳေတာ႔ ရိွရပါမယ္။ သီလကို ေလးစား၊ သမာဓိကို တန္ဖိုးထား၊ ပညာကို ဦးထိပ္တင္ခ်င္တဲ႔ လူမိ်ဳးဆိုရင္ ဘယ္သူ ကိုမဆို ဓမၼဟာ အခ်ိန္မေရြး လက္လွမ္းၾကိဳေနတာပါ။ ရာထူးရိွတဲ႔လူ၊ ေငြရိွတဲ႔လူ၊ ရာထူးမရိွတဲ႔လူ၊ ေငြမရိွ တဲ႔လူဆိုၿပီး ခြဲၿခားဆက္ဆံတာမ်ိဳးဟာ ဓမၼမွာ မရိွရိုးထံုးစံပါ။ သုညနိဗၺာန္ဆိုက္ခ်င္မွေတာ႔ ကိုယ္႔ဘက္က လည္းရိွတယ္လို႔ ထင္ထားခဲ႔တာေတြကို သုညအၿဖစ္ လုပ္ခဲ႔ေတာ႔ေပါ႔။

ေၿပာရရင္ ဆရာၾကီးကိုယ္တိုင္လည္း အေမႊဓာတ္ရဲ ႔ ဒဏ္ကို ဘယ္ေလာက္အထိ ခံခဲ႔ရသလဲ မသိဘူးေနာ္။ ဘ၀နဲ႔ ယွဥ္တြဲေနတဲ႔ ဓမၼခရီးလမ္းမွာ အေမႊဓာတ္ဆိုတာ မေတြ႔မၿဖစ္ေတြ႔ရမယ္႔ အတားအ ဆိီးတစ္ခု မဟုတ္လား။ ဒါေတြကို အပၸမာဒ ဓမၼရသမဂၢဇင္းရဲ ႔ ေတြ႔ဆံု ေမးၿမန္း ဓမၼလမ္း က႑မွာ ဆရာၾကိီး ကို္ယ္တိုင္ဖြင္႔ဟ ေဖာ္ထုတ္ခဲ႔ၿပီးသားပါ။ ၂၀၀၁ခုႏွစ္၊ ေမလတုန္းက ဆရာၾကီးအိမ္မွာ ဆရာေက်ာ္နႏၵေအာင္ ေမးၿမန္းခဲ႔စဥ္တုန္းက ဆရာၾကီးေၿဖခဲ႔ၿပီးသားပါ။ (၁၆)ႏွစ္သားေလာက္မွာ မံုရြာ ေဇာတိကာရံုေက်ာင္းတိုက္ရဲ ႔ သာမေဏဘ၀က စခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဓမၼခရီးလမ္းဟာ ထက္ၿမတ္တဲ႔ ပညာဉာဏ္ေတြနဲ႔ လွ်မ္းလ်ွမ္းေတာက္ခဲ႔ရတာကိုလည္း ၿပန္ၿပီးၿမင္ေယာင္ ေနမိပါရဲ ႔။ အသက္ (၂၃)ႏွစ္ မွာ ဓမၼစရိယတန္းကို ပါဠိဘာသာနဲ႔ ေၿဖဆိုေအာင္ၿမင္လို႔ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ထံပါးမွာ အနိီး ကပ္အလုပ္အေက်ြးၿပဳရင္းနဲ႔ စာ၀ါေတြ ပို႔ခ်လို႔၊ အသက္(၂၇)ႏွစ္မွာ ကမၻာေအးကုန္းေၿမကို ေရာက္လို႔၊ ဆ႒မသဂၤါယနာမွာ အဘိဓဇ မစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ ထံပါးမွာ သဂၤါယနာကိစၥေတြ တစ္တပ္ တစ္အား ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္လို႔၊ မဇၩမနိကာယ္သံုးက်မ္းနဲ႔ သံယုတ္ပါဠိေတာ္ငါးက်မ္းကို နိႆယေရးခဲ႔လို႔ စတဲ႔ သာသနာေတာ္ရဲ ႔ ၾကီးမားတဲ႔ တာ၀န္ေတြကို သက္ေတာ္ငယ္ငယ္ ဉာဏ္ထက္ထက္နဲ႔ ထမ္းေဆာင္ခဲ႔တာေတြကို ၾကားရေတာ႔ အားက်ၾကည္ညိဳရပါတယ္ေလ။

အဲဒီေနာက္ အသက္(၃၃)ႏွစ္မွာ လူ၀တ္လဲ၊ သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာနမွာ တာ၀န္ထမ္း၊ အဲဒီကေန အဆင္႔ဆင္႔ေသာ တာ၀န္ေတြယူ၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ႔ တကၠသိုလ္(ရန္ကုန္)မွာ တြဲဖက္ပါေမာကၡအၿဖစ္၊ ၿပီးေတာ႔ ၁၉၉၃-ခုႏွစ္ ကစၿပီး သာသနာေရး၀န္ၾကီးဌာနရဲ ႔ အၾကံေပး ပုဂၢိဳလ္အၿဖစ္ စတဲ႔ တာ၀န္ေတြကို မရပ္မနားထမ္းေဆာင္ခဲ႔တာေတြကိုလည္း ဆရာၾကီးေၿပာၿပခ်က္အရ ပံုရိပ္ေတြကို မွန္းဆၿပီး ၿမင္ေယာင္ေနမိပါရဲ ႔။

ဆရာၾကိီးရဲ ႔ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ႔ လက္ရာၿဖစ္တဲ႔ “ရဟႏၱာနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား” စာအုပ္ကို ဆရာၾကီး အသက္(၄၂)ႏွစ္မွာ ေရးႏိုင္ခဲ႔တာကအစ၊ အခုေနာက္ဆံုး ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေနာင္ေတာ္ၾကီးၿဖစ္တဲ႔ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရ ဆရာေတာ္ ဘုရာၾကီးရဲ ႔ ၀ိပႆနာရွုနည္းနဲ႔ ရန္ကင္းေတာင္ ၀ိပႆနာ စခန္းမွာ ေယာဂီေတြအတြက္ အက်ိဳးမ်ားရာမ်ားေၾကာင္း ေဟာေၿပာပို႔ခ်ခဲ႔တာအဆံုး၊ အားလံုးအားလံုး ဟာ ဗုဒၶသာသနာ အေပၚမွာထားရိွခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ေစတနာ သဒၵါတရားကို မွတ္ေက်ာက္တင္ႏိုင္ခဲ႔တာ ေတြပါ။

က်ြန္ေတာ္ေလ်ွာက္ရမယ္႔ ဓမၼခရီးလမ္းမွာ မလိုလားအပ္တဲ႔ အေမႊဓာတ္ရဲ ႔ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ကို မခံရဖို႔အတြက္ ဆရာၾကီးဟာ ကရုဏာတရားေရွ ႔ထားၿပီး မၾကာခဏ က်ြန္ေတာ္႔ကို ဆံုးမေလ႔ရိွပါတယ္။ ဆရာၾကီးက စကားေၿပာရင္ ကိုယ္႔ထက္ငယ္တဲ႔ သူကို “ကိုရင္” ဆိုၿပီးနာမ္စားေလးသံုးၿပီးေၿပာေလ႔ရိွပါ တယ္။

“ကိုရင္ ဘာမလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ ညာမလုပ္နဲ႔ေနာ္၊ ကိုရင္ကငယ္ေသးတာ၊ လမ္းေၾကာင္း မတိမ္း မေစာင္းဖို႔ လိုတယ္ေနာ္၊ ဘာကိုေတာ႔ လုပ္ေနာ္၊ ဘာကိုေတာ႔ၿဖင္႔ ႏွလံုးသြင္းေနာ္” နဲ႔ ေလာကဓံတရားနဲ႔ ပက္သက္လာရင္ ကိုယ္တိုင္နာက်င္ခဲ႔သူပီပီ က်ြန္ေတာ႔္ကို အားမနာတမ္းဆံုးမေလ႔ ရိွပါတယ္။ ဆရာၾကီး လုပ္ခ်င္ခဲ႔တဲ႔ မဂၢဇင္းပံုစံမ်ိဳး က်ြန္ေတာ္လုပ္ၿဖစ္ေလေတာ႔ “မုဒိတာ” စိတ္အၿပည္႔နဲ႔ အား ေပးလိုက္ တာ။

“အပၸမာဒဆိုတဲ႔ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ကို ကိုယ္လုပ္ခ်င္ခဲ႔တာ၊ အခုေတာ႔ ကိုယ္မလုပ္ႏိုင္ခဲ႔ေပမယ္႔ ကိုရင္က လုပ္ႏိုင္သြားၿပီဆိုေတာ႔ သာသနာအတြက္ တစ္အားပဲေဟ႔” ဆိုၿပီး ကေလာင္အားေရာ၊ လူအားပါ ၀ိုင္းကူေပးခဲ႔ရွာပါတယ္။ ဆရာၾကီးေဇယ်ေမာင္ကို သြားေတြ႔ဖို႔ကအစ၊ ဂုရုၾကီးဂိုအင္ကာနဲ႔ ဆံုေတြ႔ဖို႔အေရးအထိ ဆရာၾကီးခမ်ာ ကိုယ္တိုင္လိုက္ကူပံ႔ပိုးေပးခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေတြဟာေၿပာမကုန္ႏိုင္တဲ႔ ေက်းဇူးတရားေတြပဲေပါ႔။

သာသနာေတာ္ကို ရိုေသေလးစား ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးတတ္တဲ႔ ဆရာသမားေတြမ်ားေနာ္၊ ကိုယ္႔တပည္႔ သားသမီးဟာ သာသနာအတြက္ အသံုး၀င္တန္ဖိုးရိွတဲ႔သူတစ္ေယာက္ ၿဖစ္လာရင္ ၀မ္းေၿမာက္၀မ္းသာ အားေပးခ်ီးၿမွင္႔လို္က္ၾကတာေနာ္။ သာသနာေတာ္ကို မ်က္ႏွာမူၿပီး အသက္ရွင္သြားၾကတဲ႔ ဆရာသမား ေတြရဲ ႔ ရင္ထဲကအၿဖဴဓာတ္ကို ဘယ္လိုအၿဖဴေရာင္မ်ိဳးမွ် လိုက္လို႔မမီႏိုင္ပါဘူးေလ။

ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေနာက္ဆံုးအေၿခအေနကို ေတြ႔ေနရတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ဆရာၾကီးရဲ ႔ေက်းဇူးတရားေတြ ဟာ ဓမၼာရံုထဲမွာ အစိီအရီေပၚလာတာမ်ား ကုန္-ကုန္ႏိုင္ေသးေတာ႔၊ သတိၿပန္လည္သလို ၿဖစ္လာတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ မ်က္စိေရွ ႔က ၿမင္ကြင္းကို ႏွလံုးသြင္းၿဖစ္ပါၿပီ။ ေက်းဇူးရွင္ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္း ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဆရာၾကီးကို တရားေတာ္ေတြ အားရပါးရ ခ်ီးၿမွင္႔ေဟာၾကားေပးၿပီးတဲ႔ေနာက္မွာ ဆရာၾကီး အပါးကခြာလို႔ အခန္းထဲက အၿပင္ထြက္သြားမွ က်ြန္ေတာ္ဟာ ဆရာၾကီးအနားကို တိုးကပ္ႏိုင္ ပါေတာ႔တယ္။

ပထမဦးစြာ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ရင္ထဲ ဓမၼဓာတ္ကို က်ြန္ေတာ္အာရံုၿပဳ ၾကည္ညိဳရင္းက ဂါရေ၀ါစ မဂၤလာတရားနဲ႔ ညီစြာ ဦးသံုးၾကိမ္ခ် ရိွခိုးမိပါတယ္။ သည္႔ေနာက္ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ခုတင္နားအထိခ်ဥ္းကပ္ပါ တယ္။ က်ြန္တာ္႔မ်က္ႏွာနဲ႔ ဆရာၾကီးမ်က္ႏွာနဲ႔ နီးကပ္သည္အထိ တိုးကပ္လိုက္ပါတယ္။ က်ြန္ေတာ္ေၿပာ တဲ႔ စကားသံၾကားရေအာင္လို႔ပါ။ ဆရာၾကီးဟာ မ်က္လံုးကေလးေမွးမိွတ္ထားရာက ခပ္ၿဖည္းၿဖည္းခပ္ ေလးေလးကေလး ဖြင္႔ဟလာပါတယ္။ က်ြန္ေတာ႔္ကိုၿမင္ေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိပါတယ္။ အသံတိုးယဲ႔ယဲ႔ ကေလးနဲ႕ပဲ ဆရာၾကီးက စကားစေၿပာပါတယ္။

“ ကိုၿမသန္းစံေရ၊ မစားသာဘူးေဟ႔ .... အေတာ္ခံေနရတာ”

ဆရာၾကီးခမ်ာ ဒုကၡေ၀ဒနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ႔ အေပၚမွာ ေဒါမနႆၿဖစ္မသြားဖို႔ အေတာ္ၾကိဳးစား သတိထားေနပံုရပါတယ္။ ဒုကၡေ၀ဒနာေတြ ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ေဖာက္ၿပန္ရင္ ေတာ္ရံုတန္ရံုလူေတြဟာ စိ္တ္မွာ ေဒါမနႆ ေ၀ဒနာေတြၿဖစ္ေပၚလာတတ္ၾကစၿမဲပါပဲ။ သုခေ၀ဒနာနဲ႔ ၾကံဳရင္သာ ၿပံဳးၿပံဳး-ၿပံဳးၿပံဳးနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ ေသာမနႆေ၀ဒနာေတြၿဖစ္လို႔၊ ခံစားလို႔မ၀ေအာင္ ၿဖစ္တတ္ၾကတာလည္း တရားသေဘာနဲ႔ အလွမ္းေ၀းၾကတဲ႔ လူေတြရဲ ႔ၿဖစ္စဥ္ သဘာ၀တစ္ခုေပပဲေပါ႔။ ဒုကၡေ၀ဒနာ မၿဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္၊ သုခေ၀ဒနာ မၿဖစ္တဲ႔ အခ်ိန္ေတြမွာ ဥေပကၡာေ၀ဒနာရဲ ႔ သေဘာသဘာ၀ဟာ မိမိခႏၡာအစဥ္မွာ အမ်ွင္မၿပတ္ တရစပ္ၿဖစ္ေနတတ္တဲ႔ သဘာ၀ကိုေတာ႔ ေမာဟဖံုးေနတဲ႔လူေတြအဖို႔ ရိပ္မိႏိုင္ဖို႔ အခက္သားလား။ ၿမင္ေတြ႔ႏိုင္ဖို႔ အေ၀းသားလား။ အာရံုၿပဳတတ္ဖို႔ ၿဖစ္ႏိုင္ခဲသားလား။

ဆရာၾကီးရဲ ႔ စကားအေပၚမွာ ဘယ္လို တုံ႔ၿပန္ေၿပာၿပရေလမလဲလို႔ စဥ္းစားတဲ႔အခါ ေ၀ဒနာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကိုယ္႔ခႏၶာမွာရွုမွတ္ခဲ႔၊ ၿမင္ခဲ႔ရတာေတြက စိတ္သႏၱာန္မွာ စုဖြဲ႔လာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ဒါေတြ ကိုဆရာၾကီးလည္း သိၿပီးသားပါေလ။ ဆရာၾကီး ကိုယ္တုိင္လည္း စာအုပ္ေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေရးၿပ ခဲ႔ၿပီးသားပဲ။ တရားနဲ႔ပက္သက္လို႔ နကန္းတစ္လံုးမ်ွ မသိခဲ႔ရတဲ႔ က်ြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြေတာင္မွ ဆရာၾကီး ရဲ ႔ စာအုပ္ေတြထဲက ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေရးသားခ်က္ေတြ အေပၚမွာမီွၿပီးမွ သုတမယဉာဏ္၊ စိႏၱာမယဉာဏ္ေတြ ၿဖစ္ခြင္႔ရခဲၾကတာ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ဒါေတြကိုသာေၿပာေနရင္ မိေက်ာင္းမင္း ေရးကင္းၿပသလို ၿဖစ္ေနပါဦးမယ္။ အေရးၾကီးဆံုးက ဆရာၾကီးမွာ လက္က်န္အခ်ိန္ေတြ သိပ္မရိွေတာ႔ဘူးဆိုတာကို အကင္းပါးပါးနဲ႔ သိၿမင္ႏိုင္ဖို႔ပါပဲ။ ဒီေတာ႔ ဘာေၿပာမလဲ။

ဆရာၾကီးဟာ ကုသိုလ္တရားနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဒုနဲ႔ ဒယ္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ ဒါေတြကို ၿပန္ေၿပာင္းေအာက္ေမ႔ ေၿပာေနမယ္ဆိုရင္ အခ်ိ္န္ေတြကုန္ရံုသာ ရိွေတာ႔မယ္။ ၿပီးေတာ႔ ခုနကတြင္ ဆရာၾကီးရဲ ႔ေနာင္ေတာ္ၾကီးၿဖစ္တဲ႔ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဗုဒၶါႏုႆတိ၊ ဓမၼာႏုႆတိ၊ သံဃာႏုႆတိေတြနဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ စိတ္အစဥ္ကို ရတနာသံုးပါးလႊမ္းၿခံဳရင္းနဲ႔ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ေစခဲ႔ၿပိီ။ ကုသိုလ္ေစတသိက္ အေၾကာင္းခံေတြက ဆရာၾကီးမွာ ရိွခဲ႔ၿပီးသား။ လတ္တေလာ အခ်ိန္ကေလး အေတာအတြင္းမွာလည္း ဒုကၡေ၀ဒနာကို အာရံုၿပဳရာက စိတ္အစဥ္ကို ေခတၱခြာလို႔ ရတနာသံုးပါးကို အာရံုၿပဳၿဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ ဆရာၾကီးရဲ ႔ စိတ္အစဥ္ဟာ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ ၾကည္လင္ လန္းဆန္း ေနတဲ႔ကာလ။ ဒါကို အမိအရ ဖမ္းဆုပ္လို႔ သည္အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေၿပာသင္႔ဆံုးစကား က-

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ရိွတဲ႔ အတိုင္းလည္းသိဖို႔ သိတဲ႔ အတိုင္းလည္ရိွေနဖို႔ - ၿမသန္းစံ (၁)

ေသၿခင္းတရားဆိုင္ရာ ဓမၼေဆာင္းပါး

ညသန္းေခါင္ေက်ာ္အခ်ိန္ၾကီး ဘယ္ကမ်ား ဖုန္းဆက္တာပါလိမ္႔။

ေနာက္မွ သိလိုက္ရတာက ဆရာၾကီးဓမၼာစရိယ ဦးေဌးလိွဳင္ရဲ ႔ ဇနီး သည္္ဆီက ဖုန္းၿဖစ္ေနတယ္။ “ဆရာၾကီး အခုေလးတင္ပဲ ဆံုးသြားၿပီ”တဲ႔။ အခ်ိန္အတိအက်ေတာ႔ နံနက္(၀၁:၂၅) နာရီေပါ႔ေလ။ ထင္ေတာ႔ထင္ထားၿပီးသားပါ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ငါးရက္တုန္းက ဆရာၾကီးဆီကို လူမမာေမးဖို႔ သြားကတည္းက သိႏွင္႔ၿပီးသားပါ။ အဲဒီေန႔က ၿမင္ခဲ႔ရတဲ႔ ၿမင္ကြင္းဟာ ဆရာၾကီးရဲ ႔ သက္ရိွထင္ရွားရုပ္ပံုလႊာရဲ ႔ ေနာက္ဆံုး ၿမင္ကြင္းပါပဲ။ သည္ၿမင္ကြင္းကို ၿမင္ခဲ႔ရၿ႔ပီးကတည္းက ဆရာၾကီး မရႏိုင္ေတာ႔ဘူးဆိုတာ သိခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ ဆရာၾကီး အေနနဲ႔လည္း ကိုယ္တိုင္ သိၿပီးသား ၿဖစ္မွာပါ။

သည္ငါးရက္ေလာက္ အေတာအတြင္းမွာပဲ ဆရာၾကီးဟာ ေ၀ဒနာေတြကို အလူးအလဲ ခံသြားခဲ႔ရမွာပါဘဲ။ ခႏၶာရခဲ႔ၿခင္းရဲ ႔ဒုကၡကို ဆရာၾကီးခမ်ာ အသက္ေပးရင္း သိသြားခဲ႔မွာပါပဲ။ ဆရာၾကီး ေနမေကာင္းၿဖစ္တယ္၊ အိပ္ရာထဲ လဲေနတယ္၊ ေဆးရံုက ဆရာ၀န္ေတြက လက္ေလ်ွာ႔လိုက္ၿပီ၊ အိမ္မွာပဲ ေနေစခ်င္ေတာ႔တယ္ - စတဲ႔ သတင္းေတြကို ၾကားကတည္းက ဆရာၾကီးအနားကို အေၿပးလာခ်င္တာ။ ထံုးစံအတိုင္းေပါ႔ေလ။ ကိစၥမ်ားေၿမာင္ လူတို႔ေဘာင္ ဆိုတဲ႔အတိုင္း လူမွဳကိစၥေတြဟာ ဘယ္ေတာ႔မွ အၿပီးသတ္တယ္လို႔ မရိွဘူး။ ေပၚလာသမ်ွ အာရံုအသစ္ေတြကို “စိတ္” အသစ္ေတြ၊ ရုပ္ အသစ္ေတြနဲ႔ လိုက္လိုက္လုပ္ေနရတာ အမ်ွင္ကို မၿပတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ မို႔လို႔လည္း သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြ မွန္သမွ်ဟာ ဃရာ၀ါသ-အိ္မ္ရာထည္ေထာင္ လူတို႔ေဘာင္ကို စက္ဆုပ္ ရြံရွာၾကတာ မဟုတ္လား။

အင္း-သည္အတိုင္းသာ အခ်ိန္ဆြဲေနရင္၊ အားမယ္႔အခိ်န္ကို ေရြးေနရင္ ကိုယ္႔အေပၚမွာ ေက်းဇူးရိွထားတဲ႔ ဆရာသမား တစ္ေယာက္ရဲ ႔ ေနာက္ဆံုး အခိ်န္ကိုေတာင္ မီလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အၿမန္သြားမွပဲဆိုၿပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တြန္းအားေပးၿပီး အတင္းသြားရေတာ႔တာ။ ေလာကမွာ လူေတြဟာ ကိုယ္လည္း ကိုယ္႔ကိစၥနဲ႔ကိုယ္၊ သူလည္း သူ႔ကိစၥနဲ႔သူဆိုၿပီး ကိုယ္စီ ကို္ယ္စီ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကေတာ႔တာ။ ဘယ္ေတာ႔မွ အေတာမသတ္ႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ လူမွဳစီးပြားေရးကိစၥေတြနဲ႔ အခိ်န္ေတြ ကုန္ေနလိုက္ၾကတာ။ ထားခဲ႔ရမယ္႔ အရာေတြ(ရာထူး၊ ဥစၥာ၊ စီးပြား၊ သမီးသား) အတြက္ တစ္ဘ၀လံုး အခိ်န္ကုန္ခံေနၾကသ ေလာက္ ယူသြားရမယ္႔ ကုသိုလ္ရဲ ႔သတၱိအရိွန္အ၀ါအတြက္ ငါးမိနစ္၊ ဆယ္မိနစ္ေလးေလာက္ေတာင္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ႔ လူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါလား။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာတို႔၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာတို႔ဆိုတာေတြ ကို ၾကားဖူးနား၀ ေတာင္မရိွဘဲနဲ႔၊ အခ်ိန္ေပးေလ႔က်င္႔ရေကာင္းမွန္းေတာင္ မသိဘဲနဲ႔ နာေရးေၾကာ္ၿငာစာ ရင္း၀င္သြြားၾကသူေတြ မနည္းလွပါလား ဆိုတာကို ေတြးမိတိုင္း ဓမၼသံေ၀ဂ အၾကီးအက်ယ္ ၿဖစ္ရပါ တယ္။

သစ္ပင္တစ္ပင္ကို မခုတ္ခင္မွာ ကိုယ္လဲေစခ်င္တဲ႔ဘက္ကို အရာေပးၿပီးမွ က်န္တဲ႔ဘက္က ခုတ္ရပါတယ္။ သည္လိုမွ မဟုတ္ရင္ လဲခ်င္ရာလဲဆိုၿပီး ပင္စည္ပတ္ပတ္လည္ကို ထင္ရာေလ်ွာက္ ခုတ္ေနရင္ ဓါတ္ၾကိဳးေပၚ လဲက်ၿပီး ၀ါယာေရွာ႔ ၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္မယ္။ သူမ်ားအိမ္ေခါင္မိုး၊ ၿခံစည္းရိုး၊ လူသြားလမ္း၊ အၿခားသစ္ပင္ေပၚစတဲ႔ေနရာေတြကို ပရမ္းပတာလြင္႔စဥ္ၿပီး လဲက်သြားႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒါဟာ“ ၀ိနိပါတိကေဘး” နဲ႔ အလြန္တူပါရဲ ႔။ လဲေစခ်င္တဲ႔ဘက္ကို ခုတ္ရာေပးၿပီးမွ အၿခားတစ္ဖက္ ကေန ခုတ္တဲ႔အပင္က်ေတာ႔ စနစ္တက်နဲ႔ လဲလို႔ ကိုယ္လိုရာကို ေရာက္ေစပါတယ္။ ဒါေလးေတြ ကိုေတြ႔ထားေတာ႔၊ အင္း-ေတာ္ပါေသးရဲ ႔၊ သတိပ႒ာန္တရားေတာ္နဲ႔အညီ စားစား၊ သြားသြား၊ လာလာနဲ႔ လူမွဳကိစၥေတြ ေဆာင္ရြက္ေနေပလို႔သာ။ တစ္ဖက္ကလည္း တရားအတြက္ အမွတ္ေတြစုေဆာင္းၿပီး သား၊ တစ္ဖက္ကလည္း လူမွဳ၀တၱရားေတြကို မဂၤလာတရား နဲ႔အညီ ေက်ပြန္ၿပီးသားၿဖစ္ေနလို႔ ေၿဖသာ ေသးတာေပါ႔ေလ။ သို႔ေပမယ္႔လည္း ဒါဟာ ရေသ႔စိတ္ေၿဖတဲ႔ သေဘာေလာက္ပဲ ရိွေသးတာ၊ တရားေတာ္နဲ႔ ပက္သက္လို႔ အားရေလာက္တဲ႔ က်င္႔ၾကံအားထုတ္မွဳ မၿဖစ္ေသးဘူးဆိုတာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သတိထားေနမိပါရဲ ႔။

ဒါေၾကာင္႔မို႔လည္း ဆရာၾကီးဆီမသြားခင္မွာ ၿမင္၊ ၾကား၊ နံ၊ စား၊ ထိ ဆိုတဲ႔ အာရံုေတြနဲ႔ အတူေရာ ၀င္လာတတ္တဲ႔ ေမာဟကိေလသာစိတ္ေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ရွင္းသြားဦးမွ ေတာ္မယ္ဆိုၿပီး နီးစပ္ရာဘုရားတစ္ဆူကို အရင္သြားရပါတယ္။ အေတာ္ပါပဲ။ ဆရာၾကီးအိမ္အသြား၊ လမ္းေၾကာင္းလည္း သင္႔တဲ႔ စြယ္ေတာ္ၿမတ္ေစတီရဲ ႔ လိုဏ္ထဲမွာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာရဲ ႔ ၾကီးၿမတ္တဲ႔ဂုဏ္ကို အာရံုၿပဳႏွလံဳး သြင္းၿပီးသကာလ ရုပ္နမ္ဓမၼ သခၤါရေတြကို ရွုၿမင္သံုးသပ္တဲ႔ အေၿခအေနအထိ ဉာဏ္ခရီးေရာက္ေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္လို႔ ရင္ထဲက ကိေလသာ အမိွုက္ထုပ္အခ်ိဳ ႔ကို စြန္႔ပစ္ၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ႏွစ္နာရီနီးပါး ေလာက္ ရွုမွတ္ပြားမ်ားလိုက္ေတာ႔ အမိွုက္စြန္႔ပစ္ၿပီးခါစ အမိွုက္ပံုးတစ္ခုလို ရင္ထဲက အနံ႔ဆိုးေတြ ေလ်ာ႔ပါးလို႔ ကိေလသာ အမိွဳက္ထုပ္ အေလးခ်ိန္ေတြေၾကာင္႔ ထံုေပေပ၊ မွဳန္မိွုင္းမိွုင္းၿဖစ္ေနတဲ႔ ရင္ပတ္ၾကီးလည္း ေပါ႔ပါးရွင္းလင္းလို႔၊ စိတ္ေတြလည္း ၾကည္ႏွဳးလန္းဆန္းလို႔ ၿဖစ္ခဲ႔ၿပီးမွ ဆရာၾကီးအိမ္ကို ေရာက္ခဲ႔ေတာ႔တာ။ ဆရာၾကီးအိမ္ကိုေရာက္ေတာ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဇနီးသည္က ဆီးၾကိဳပါတယ္။ မ်က္ႏွာေတာ႔ မေကာင္းရွာဘူး။ စကားမေၿပာၿဖစ္ၾကေပမယ္႔ ဆရာၾကီးရိွတဲ႔ အခန္းထဲကိုေတာ႔ တစ္ပါတည္း ေခၚသြားပါတယ္။ အခန္းထဲေရာက္လို႔ ေတြ႔လိုက္ရတာက ဆရာၾကီးရဲ ႔ ေနာင္ေတာ္ၾကီးၿဖစ္ တဲ႔ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဆရာၾကီးကို ဗုဒၶါႏုႆတိအာရံုေတြ သြင္းေပး ေန တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။

ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္းေတာရ ဆရာေတာ္ၾကီးက ဆရာၾကီးထက္ အသက္ (၁၁)ႏွစ္ေလာက္ ၾကီးပါတယ္။ အသက္အေတာ္ကြာေတာ႔ ညီငယ္ၿဖစ္သူကို ကရုဏာၾကီးဟန္တူပါရဲ ႔။ “ေမာင္ေဌးလိွဳင္ေရ၊ ဒါက ဘုရားဓါတ္ေတာ္ကြ၊ ဒါကေ၀ဘူဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ ဓါတ္ေတြကြ၊ မင္းအာရံုၿပဳထား” ဆိုၿပီး ညီၿဖစ္သူကို (က်ြန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ဆရာၾကီးကိုေပါ႔ေလ) ဗုဒၶါႏုႆတိ ၊ သံဃာႏုႆတိေတြ အထပ္ထပ္ အာရံုၿပဳ ခိုင္းေနေလရဲ ႔။ ဆရာၾကီးခမ်ာ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ အဆံုးအမကို အသံေတာ္က တစ္ဆင္႔အာရံုၿပဳ ၾကည္ညိဳေနရင္းက ဘယ္တစ္ေစာင္း လဲေလ်ာင္းရင္းလက္အုပ္ကေလး ခ်ိီမိုးေနေတာ႔တယ္။ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဗုဒၶရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူကို ဆရာၾကီးရဲ ႔ ဥိီးေခါင္းကို ထိထားေပးရင္းက ပါဠိေတာ္ေတြကို ရြတ္ဖတ္သရဇၩာယ္ေနေတာ႔တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ပုလင္းအသီးသီးမွာ ထည္႔ထားတဲ႔ ဓာတ္ေတာ္ေတြကို ဆရာၾကီးဦးေခါင္းေပၚမွာ ပင္႔ထိေပးရင္းက ႏွဳတ္ကလည္း တဖြဖြနဲ႔ ရြတ္ဆိုေန ပါတယ္။

ကဲ-ေမာင္ေဌးလိွဳင္ေရ၊ မင္းရဲ ႔ေသြးသားေတြ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္သြားၿပိီေဟ႔၊ ေရာဂါေတြလည္း မၾကာခင္ေပ်ာက္သြားေတာ႔မွာကြ လို႔ အားေပးစကား ေၿပာေနပါတယ္။ ဒီအားေပးစကားဟာ ဆရာၾကိီး အတြက္ စိတ္အားေဆး တစ္ခြက္ၿဖစ္ေစေလာက္ပါရဲ ႔။ ဒါေပမယ္႔ ေဘးကေန ၾကည္႔ေနရတဲ႔ က်ြန္ေတာ္ အဖို႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ယိုယြင္းညိွဳးခ်ဳံးႏုံးေခြေနတဲ႔ ရုပ္ခႏၶာၾကီးဟာ ဘယ္လိုမွ ထူမတ္ မလာႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုတာ ရိပ္မိေနပါၿပီ။ ကင္ဆာပိုးေတြရဲ ႔ အတြင္းလိွဳက္ ကိုက္စားမွဳဒဏ္ေၾကာင္႔ ဆရာၾကီးဟာ ၿပဳသမ်ွ ႏုရမယ္႔ အေနအထားကို ေရာက္ေနပါၿပီ။

အာဟာရ မသြင္းႏိုင္တာ ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ႔ ရုပ္ခႏၶာၾကီးဟာ ၿပိဳလဲပံုက်ၿပီး ေခြေခြကေလးၿဖစ္ေနရွာ ပါၿပီ။ ပိုးမႊားမိ်ဳးစံု ကိုက္စား မင္းမူေနတဲ႔အတြက္ အတြင္းပူ၊ အၿပင္ပူၿဖစ္ေနတဲ႔ ဆရာၾကီးရဲ ႔ ရုပ္ခႏၶာၾကီးကို ေဘးကတပည္႔ႏွစ္ဦးက ယပ္ေတာင္ေတြခတ္ေပးရင္း၊ ရုပ္တရားၾကိီးရဲ ႔ေဖာက္ၿပန္မွုကို ၿပင္ပလွဳံ ႔ေဆာ္မွဳ အသံုးၿပဳလို႔ အတင္းၿပဳၿပင္ေပးေနရပါၿပီ။ ဆရာၾကီးခမ်ာ မ်က္လံုးေတာင္ မဖြင္႔ႏိုင္ရွာေတာ႔ပါဘူး။ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို ၾကည္ညိဳအာရံုၿပဳေနေပမယ္႔ လက္အုပ္ကိုေတာင္ ဘယ္လက္ငါးေခ်ာင္း၊ ညာလက္ငါး ေခ်ာင္းထပ္ၿပီး အာရံုမၿပဳႏိုင္ရွာေတာ႔ပါဘူး။ ဘယ္၊ညာလက္ေခ်ာင္းေတြဟာ တစ္ေခ်ာင္းၾကား တစ္ေခ်ာင္းေနရာယူရင္းက ယိုင္ေခြေခြၿဖစ္လို႔ ဘယ္ညာလက္ႏွစ္ဖက္ေပါင္း လက္သီးဆုပ္လို႔ ေၿပာရမလို ေတာင္ၿဖစ္ေနတဲ႔ လက္အုပ္နဲ႔ အာရံုၿပဳေနရရွာတာ။

ဘယ္ေလာက္ သံေ၀ဂရစရာၿမင္ကြင္းပါလဲ။ “ရဟႏၱာနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား” စာအုပ္ကို ေရးသားခဲ႔တဲ႔ ဆရာၾကီးတစ္ဦးရဲ ႔ကုသိုလ္ၾကီးကိုမ်ွ မေထာက္ထား၊ မညွာတာ ႏွိပ္စက္ရဲလိုက္တဲ႔ ဗ်ာဓိတရားၾကီးရယ္။ ဗုဒၶသာသနာေတာ္အေပၚ ထားတဲ႔ ေစတနာသဒၶါတရားကုိမ်ွ မေထာက္ထား၊ မညွာတာ ေဖာက္ၿပန္ ၀ံ႔လိုက္တဲ႔ ရူပကၡႏၶာၾကီးရယ္။ ေဘးရံ တပည္႔တပန္းေတြကိုမ်ွ အားမနာ၊ ေဆးထိုးေဆးတိုက္ အသက္ ကယ္တဲ႔ စစ္ကူ၊ ပစ္ကူေတြကိုမ်ွ မေၾကာက္မရြ ႔ံ ေနာက္မတြန္႔နဲ႔ ေအာင္လံတံခြန္လႊင့္ထူေနခ်င္ၿပီၿဖစ္တဲ႔ မရဏမင္းၾကီးရယ္။ ေၾသာ္-အားလံုးဟာ သူ႔သေဘာ သူေဆာင္၊ သူ႔အလုပ္သူလုပ္ေနၾကတာ။ ကုိယ္က ဘာ၀င္လုပ္ေပးလို႔ ရႏိုင္မွာမို႔လဲ။

သည္အခိ်န္မွာပဲ နာခဲ႔ဖူးတဲ႔ တရားေခြမ်ားစြာထဲက မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ တရားစကား တစ္ပိုဒ္စာ ဖ်တ္ခနဲဆိုသလိုပဲ အာရံုထဲ ေရာက္လာေလရဲ ႔။

“ခင္ဗ်ားတို႔ပဲ ေအာင္ၿခင္းရွစ္ပါးေတြနဲ႔ ခ်ိီးမြမ္းခန္းဖြင္႔ခဲ႔တဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးေလ၊ ကုသိနာရံု အင္ၾကင္းေတာေရာက္ေတာ႔ ခံႏိုင္ေသးရဲ ႔လား၊ ရူပကၡႏၶာၾကီးက ႏွိပ္စက္ၿပီေလ၊ ညီေတာ္အာနႏၵာေရ…. ငါဘုရားပင္ပန္းေတာ္မူလွၿပီလို႔ မေၿပာရဘူးလား၊ အဲဒါကို ၾကည္႔ထား၊ ကိေလသာရန္သူေတြကို ေအာင္ႏိုင္ေတာ္မူၿပီးတဲ႔ ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးေတာင္မွပဲ ခႏၶာရဲ ႔ဒုကၡကို ခံသြားရေသးတာ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ဳပ္တို႔လို ပုဂၢိဳလ္ေတြအဖို႔မွာဆိုရင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ။ အဲဒါၾကည္႔ထားပါ။ ဒကာ၊ဒကာမေတြ။ ဒါကိုေလးေလးနက္နက္ သေဘာေပါက္ေစခ်င္လို႔ ဆရာဘုန္းၾကီးက မွာေနရတာ။ ဒီကိစၥေတာ္ေတာ႔္ကို အေရးၾကီးပါတယ္။ ေပါ႔ေသးေသးလို႔ေတာ႔ မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ တစ္ေတြ၀ိပႆနာဉာဏ္ေတြ ရဖို႔အေရး၊ ခႏၡာရဲ ႔ဒုကၡကို ခံႏိုင္ဖို႔အေရး ဆရာဘုန္းၾကီးက မေနမနား ေဟာေနရတာပါ။”

တရားနာခဲ႔တုန္းကေတာ႔ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးႏွယ္ ေၿပာရက္လိုက္တာလို႔ ထင္ခဲ႔မိေသး။ ေနာက္မွ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးရဲ ႔ တပည္႔ဒကာ၊ ဒကာမေတြ အေပၚမွာ ထားခဲ႔တဲ႔ ေမတၱာ၊ ကရုဏာတရားေတြကို တေရးေရးနဲ႔ေတြးၾကည္႔ရင္းက တစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ သေဘာေပါက္ခဲ႔ရ တာ။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးကိုယ္ေတာ္တိုင္လည္း ခႏၶာ၀န္ခ်ခါနီးမွာ မွာခဲ႔တဲ႔ ေနာက္ဆံုး တရားစကားကို ၾကည္႔ပါ။ ဘယ္ေလာက္ေလးနက္ၿပီး၊ ဘယ္ေလာက္ တရားအဆီအႏွစ္ ၿပည္႔၀လိုက္ပါ သလဲ….။

“ငါ႔မ်က္လံုးေတြၿပာလာၿပီ၊ ၾကည္႔ထားၾက၊ ခႏၶာရတဲ႔ လူတိုင္း ငါ႔လိုပဲ ခံၾကရမယ္၊ ရီေကာ္ဒါ (Recorder) ထဲမွာ ငါေဟာထားခဲ႔တဲ႔ တရားတိပ္ေခြေတြရိွတယ္။ ဖြင္႔ၿပီးနာရစ္ၾက"

စိတ္ရဲ ႔ အလုပ္လုပ္ပံုေတြထဲမွာ “ဓမၼာရံု” ေလာက္နက္နဲသိမ္ေမြ႔တာ မရိွႏိုင္ဘူးထင္တယ္။ နက္နဲ သိမ္ေမြ႔သလို အာရံုေတြကို ပံုေဖာ္အသိေပးေနပံုေတြကလည္း လ်င္ၿမန္လြန္းမက လ်င္ၿမန္လွပါကလား။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔လည္း ၿမတ္စြာဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ၿမတ္ၾကီးက လက္ဖ်စ္တစ္တြက္အတြင္း ကုေဋတစ္သိန္း ၿဖစ္ပ်က္ခဲ႔တဲ႔ စိတ္လို႔ ေဟာေဖာ္ညႊန္ၿပသြားတာ မဟုတ္လား။

အခုလည္းၾကည္႔ေလ။ ပကတိမ်က္စိနဲ႔ ေတြ႔ေနၿမင္ေနရတာက အခန္းက်ဥ္းကေလး တစ္ခုထဲမွာ က်ြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ လူငါးေယာက္။ ဆရာၾကီးက ခုတင္ေပၚမွာ ေခြေခြကေလး လဲေလ်ာင္းလို႔။ ေမာင္းေထာင္ေၿမဇင္း ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ညီၿဖစ္သူ (ဆရာၾကီး) ကို ကရုဏာဓာတ္ အၿပည္႔အ၀နဲ႔ တရားေတာ္ေတြ ခ်ီးၿမွင္႔ေနလို႔။ ဆရာၾကီးရဲ ႔ တပည္႔ႏွစ္ဦးက ဆရာၾကီးကို ဂရုတစိုက္ ယပ္ခတ္ေပးရင္း လိုေလးေသးမရိွ ၿပဳစုေနလို႔။

ဒါေပမယ္႔ စိတ္မ်ားလ်င္ၿမန္ပံုေၿပာပါတယ္။ ပကတိ မ်က္စိနဲ႔ၿမင္ရတဲ႔ အဆင္းကို ႏွလံုးမသြင္းၿဖစ္ ၿပန္ဘူး။ ဓမၼာရံုထဲမွာကေတာ႔ ၁၉၉၆-ခုနွစ္၊ မတ္လတုန္းက ရန္ကုန္ေလဆိပ္မွာဆရာၾကီးနဲ႔ စဆံုၿဖစ္ခဲ႔တာကစလို႔ တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ေပၚလာလိုက္တဲ႔ ပံုရိပ္ေတြ။ တရားရွုမွတ္ေနတုန္း အာရံုနဲ႔စိတ္ တည္႔မလို႔ရိွေသး၊ အေတြးတစ္ခုေပၚလာတာနဲ႔ အဲဒီအေတြးေနာက္ ေလ်ွာက္လိုက္သြားလိုက္တာ အေတြးကြန္ယက္နယ္ပယ္ၾကီးထဲ လြင္႔ေမ်ာမွန္းမသိ လြင္႔ေမ်ာရင္း တရားထုိ္င္ခ်ိန္ကုန္မွ တရားရွုမွတ္ဖို႔ ၿပန္သတိရလိုက္မိတဲ႔ ေယာဂီတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ၿဖစ္ပံုမ်ိဳးနဲ႔ ဆင္ဆင္တူေနေသးေတာ႔…။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပေပးပါမည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္