ယဥ္ေက်းလူ႔အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ ေဇာမကပ္ၾကသူမ်ား

ဒီေန႔ ညေန အလုပ္ကေန အိမ္ျပန္လာရင္း လမ္းမွာၾကံဳခဲ့ရတာေလးပါ။

ညေန အလုပ္ကေန ကားေမာင္းျပီးျပန္လာေတာ့ ရံုးဆင္းခ်ိန္မို႔ ကားေတြက တစ္လမ္းလံုး က်ပ္ပိတ္ေနပါတယ္။ ဂ်ပန္နယ္ျမိဳ ႔ေတြရဲ ႔ ထံုးစံအတိုင္း လမ္းေတြက အသြားႏွင့္ အျပန္ အတြက္ ယဥ္ေၾကာတစ္ခုစီပဲ ရွိတာမို႔ ေရွ ႔ကားသြားတဲ့ေနာက္ကို ေနာက္ကားေတြက တန္းစီျပီး လိုက္ရံုပါပဲ။ ေက်ာ္တက္လို႔လည္း မရပါဘူး။ 

အခုလည္း လမ္းကေတာက္ေလ ွ်ာက္ပိတ္ေနတာမို႔ လမ္းစံုႏွစ္ခုၾကား မီးပိြဳင့္ေတြ စိမ္းေနတာေတာင္မွ ဘေလာ့ခ္တစ္ခုစာမက ကားေတြက်ပ္ေနျပီး ေျဖးေျဖးခ်င္း တန္းစီေမာင္းေနၾက႔ရပါတယ္။

ဒီလိုႏွင့္ လမ္းမတစ္ခုေပၚကေန ကၽြန္ေတာ္ေကြ႔၀င္ရမယ့္ လမ္းၾကားေလးကို ေရာက္လာပါတယ္။ ေကြ႔ရမွာက ကိုယ့္ယဥ္ေၾကာကေန၊ တစ္ဘက္ယဥ္ေၾကာကို ျဖတ္ျပီး ေကြ႔ရမွာပါ။ (ဂ်ပန္က ဘယ္ေမာင္းဆိုေတာ့ ဘယ္ဘက္လမ္းကေန ညာဘက္မွာရွိတဲ့ လမ္းထဲကို ေကြ႔၀င္ရမွာပါ။) လမ္းက်ဥ္းတစ္ခုသာျဖစ္တာမို႔ မီးပိြဳင့္လည္းမရွိသလို၊ ရပ္မ်ဥ္းလည္း ေပးမထားပါဘူး။ အေျခအေနၾကည့္ျပီး ေကြ႔ရမွာပါ။ လမ္းေၾကာ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ဒီေလာက္ ယဥ္တန္းၾကီးပိတ္စို႔ေနတာမို႔ ေကြ႔ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ့ကိစၥပါပဲ။ ကားေတြကလည္း မီးပြိဳင့္စိမ္းေနတုန္း ပြိဳင့္လြတ္ေအာင္ အကုန္ အသည္းအသန္ ေမာင္းေနၾကတာပါ။

ကၽြန္ေတာ္ေကြ႔ဖို႔ အခ်က္ျပမီးကို ျပလိုက္ျပီး ကားကို အရွိန္ေလ ွ်ာ့လိုက္ပါတယ္။ စိတ္ကူးတာေတာ့ မီးပိြဳင့္နီတဲ့အခ်ိန္က်မွ ယဥ္တန္းခဏပါးသြားတုန္းေလး လမ္းထဲ ေကြ႔၀င္မယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အရွိန္ေလ ွ်ာ့ျပီး Indicator ျပလိုက္တာႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လမ္းမအတိုင္း အတည့္ေမာင္းလာေနတဲ့ကားဟာ အလုိက္တသိပဲ ရပ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီကားဆီကို ေက်းဇူးတင္စြာျဖင့္ၾကည့္ရင္ သူ႔ေရွ ႔ကေန လမ္းထဲ ခပ္သုပ္သုပ္ေကြ႔၀င္ေမာင္းလာခဲ့လိုက္ပါတယ္။

တကယ္လမ္းစည္းကမ္းအရဆိုရင္ သူကအေျဖာင့္ေမာင္း၊ ကိုယ္က ေကြ႔မယ့္သူမို႔ သူရပ္ေပးစရာမလိုပါဘူး။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လာေနတဲ့ ယဥ္ေၾကာဆီက ကားရွင္းမွ ကိုယ္က ေကြ႔၀င္ရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဘက္ကားကလူက အလိုက္တသိႏွင့္ ရပ္ေပးတာဟာ နားလည္မႈႏွင့္ ကူညီလိုက္ျခင္းသက္သက္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္ကားေမာင္းလာရင္း အတူပါလာတဲ့ မိတ္ေဆြကို ေျပာျဖစ္တယ္။ တကယ္လို႔ သူ႔ေနရာမွာ ကုုိယ္သာဆိုရင္ ဒီလို ရပ္ေပးခ်င္မွ ရပ္ေပးျဖစ္မယ္လို႔။ ဘာလို႔ဆို ဒီေလာက္ကားပိတ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ပြိဳင့္ေလးစိမ္းေနတုန္း အျမန္ေမာင္းေနရတာ။ သူ႔ကိုရပ္ေပးလိုက္ရင္ ကိုယ္က ပိြဳင့္ထပ္ေစာင့္ေနရမွာလို႔ ေတြးရင္ ေတြးမိႏိုင္တယ္။ ဒီလူေတြ ကားေမာင္းတာ ေဇာကပ္မေနၾကဘူး။ စိတ္ေအးလက္ေအးရွိၾကတယ္။ ကိုယ္ေတြပဲ ျမန္မာျပည္ကလာလို႔လားမသိဘူး။ ကား ေမာင္းရင္လည္း ျမန္ျမန္ေမာင္းတယ္။ ေရွ ႔ကားကေႏွးေနရင္လည္း စိတ္မရွည္ဘူး။ ကိုယ့္ေရွ ႔က ကို႔ရို ႔ကားယားေမာင္းေနရင္လည္း ကေလာ္တုပ္ခ်င္တယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ အက်င့္ေတြ ပါလာတာ။

ဒါနဲ႔စကားစပ္မိျပီး မႏွစ္တုန္းက Facebook မွာ အေမရိကန္က တစ္ေယာက္တင္ဖူးခဲ့တဲ့ status ေလးတစ္ခုအေၾကာင္း မိတ္ေဆြကိုေျပာျဖစ္တယ္။

အဲဒီလူက ဟာ၀ိုင္ယီကၽြန္းကို သြားလည္တယ္။ အဲဒီမွာ သူ႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ႏွင့္အတူ ကားေမာင္းရင္း မီးပြိဳင့္တစ္ခုမွာ မီးနီမိတယ္။ သူတို႔ကားက ပိြဳင့္ရဲ ႔ထိပ္ဆံုးမွာ။ မီးနီကို ရပ္ေစာင့္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား စကားေကာင္းၾကေတာ့ ပိြဳင့္ကစိမ္းသြားတာ သူတို႔ မသိလိုက္ၾကဘူး။ ပြိဳင့္က ေနာက္တစ္ခါျပန္နီသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ကားမွန္ကို အဖြားၾကီးတစ္ေယာက္က လာေခါက္တယ္။ ေနာက္စိုးရိမ္တဲ့ပံုစံႏွင့္ ဘာမ်ားျဖစ္လို႔လဲ။ ကားမ်ားတစ္ခုခုျဖစ္ေနလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလား လို႔ ေမးတယ္။ သူတို႔က ရုတ္တရတ္ေၾကာင္သြားေတာ့ မီးပြိဳင့္မီးစိမ္းတာကို ကားက ေမာင္းမထြက္လို႔ စိုးရိမ္ျပီး ေနာက္ကားကေန ဆင္းျပီး လာေမးတာလို႔ ေျပာမွ သူတို႔လည္း သတိရေတာ့တယ္။ ေနာက္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားတန္းၾကီးက ေတာေတာ္ရွည္ရွည္ တန္းစီေနျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ဟြန္းမတီးၾကဘူး။ သူတို႔ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ႏွင့္ ေစာင့္ေပးေနၾကတယ္တဲ့။

အဲဒီလူက ဟာ၀ိုင္ယီကလူေတြ ကားေမာင္းရာမွာ စိတ္ရွည္သည္းခံႏိုင္ၾကတာကို ခ်ီးက်ဴးထားတယ္။ ကိုယ္လည္း သူေရးထားတာဖတ္ျပီး အဲဒီလူ ျမန္မာျပည္မွာသာဆိုရင္ ေနာက္ကကားေတြ ဟြန္းတီးတဲ့သူကတီး၊ မီးေတာက္တဲ့သူကေတာက္၊ ေခါင္းထြက္ျပီးဆဲတဲ့သူက ဆဲႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ေလး ပြက္ေလာရိုက္ေလာက္တယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ ကိုယ္သာ သူ႔ကားေနာက္မွာဆိုရင္လည္း အနည္းဆံုး ဟြန္းမတီးျဖစ္ရင္ေတာင္ မီးၾကီးေလးေတာ့ ေတာက္ျပီး သတိေပးျဖစ္မယ္ထင္တယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကားေမာင္းၾကတဲ့သူေတြ စိတ္ေအးလက္ေအး ေဇာမကပ္ပဲ ေမာင္းၾကတာေကာင္းတယ္။ အစစအရာရာ အတြက္ အႏၱရာယ္လည္းကင္းတယ္။ ေနာက္ ကားေမာင္းသူအခ်င္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေလးထားျပီး ကူညီေဖးမလို႔ ဦးစားေပးသင့္တာမ်ိဳးေပး၊ ကိုယ္က ေလ ွ်ာ့လို႔ရတာမ်ိဳးဆို ေလ ွ်ာ့ေပးလိုက္ၾကရင္ လမ္းဘယ္ေလာက္က်ဥ္းက်ဥ္း ယဥ္ေၾကာရွင္းမယ္။ အခ်ိန္ကုန္လည္း သက္သာလို႔ လိုရာခရီး ျမန္ျမန္ေရာက္ေစႏိုင္တယ္။

ယဥ္ေက်းလူ႔အဖြဲ ႔အစည္းတစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔ဆိုရင္ စည္းကမ္းရွိဖို႔ တစ္ခုတည္းသာမကပဲ၊ လူအခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ ေမတၱာစိတ္ေတြ ထားတတ္ဖို႔ ႏွင့္ မွန္မွန္ကန္ကန္ စဥ္းစားေတြးေခၚဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ေတြ လူတိုင္းကိုယ္စီရွိေနဖို႔လည္း လိုလိမ့္အံုးမယ္လို႔ အိမ္အျပန္ ကားေမာင္းလာရင္း စဥ္းစားမိခဲ့ပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘုရားအာရံုျပဳပံု

ဘာသာျခားပုဂၢိဳလ္ေတြ သူတို႔ဘုရား အာရံုျပဳပံု ေတြ႔မိၾကမွာေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ (စိတ္) စိုက္တုုန္း။ တခါတေလမ်ား သြားရင္းလာရင္းမ်ားေတာင္မွ သူတို႔ေလ မတ္မတ္ရပ္ျပီးေတာ့ သူတိုု႔ဘုုရားကိုအာရံုျပဳျပီးေတာ့ စိုက္ေနလိုုက္တာ။ အဲဒီဟာ ဒါစ်ာန္ပဲ။ စ်ာန္တရားေတြ ျဖစ္ေနတာပဲ။ စိုက္လို႔။ ေနာက္ျပီး သူတိုု႔၀တ္ေက်ာင္းမ်ားထဲမွာ ျငိမ္လိုု႔။ စိုုက္ျပီးေတာ့ ေနလိုက္ၾကတာ။ ကုသိုလ္ရတယ္ မရဘူးဆိုုတာကေတာ့ အာရံုမွန္မွ ရပါတယ္။ စိုက္တာကေတာ့ စိုက္ေနတာပဲ။ အာရံုယူေနပံုကေတာ့ အင္မတန္ကို အားရစရာေကာင္းတယ္။ အင္မတန္စိုက္ျပီး ေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ ဘုန္းၾကီးက ဘုန္းၾကီးတို႔တရားႏွင့္ သူတိုု႔ကိုုၾကည့္လိုက္ေတာ့ သဘာ၀သိပ္က်တာပဲ။ ကုသိုလ္ရတာ မရတာ ဘုန္းၾကီးေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အာရံုုကမွန္မွ ကုသိုလ္ေတာ့ရတယ္။ ၀တ္ေက်ာင္းမ်ားထဲမွာ ပရိတ္သတ္ေတြစုျပီေတာ့ စိုက္ျပီး အာရံုုယူေနလိုက္တာ။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလဲ။

ဒီေတာ့ကာ ေလာကၾကီးထဲမွာ သဘာ၀ေနာ္။ သူမ်ားလွတာကိုျမင္လိုု႔ရွိရင္ ကိုုယ့္အိမ္က မလွရင္ နဲနဲမေက်နပ္ခ်င္ဘူး။ ဒါ ထံုးစံ။ သူမ်ားလွတာကိုျမင္ရင္ ကိုယ့္အိမ္ကလည္း လွေနရင္ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ဘုန္းၾကီးတို႔ ဗမာမ်ားက ဘုရားဆိုရင္ သြားၾကည့္။ ေရႊတိဂံုဘုရားလူၾကီးက မိမိတို႔ ေရႊတိဂံုကို လွမ္းျပီးေတာ့ ေမ ွ်ာ္ၾကည့္။ မဟာျမတ္မုနိဘုရားလူၾကီးက မိမိတို႔ မဟာျမတ္မုနိကို မွန္းျပီးေတာ့ ၾကည့္။ ဘုရားရွိခိုးလာတဲ့ လူေတြဟာ စိုက္ျပီးေတာ့ အာရံုုယူတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္မ်ား ေတြ႔လိုုက္ၾကတုုန္း။ ေတြ႔ခဲ့ဖူးၾကတုုန္း။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ဆူဆူညံညံနဲ႔။ တခါတရံ ဘုရားပြဲဆိုရင္ ျဗံဳးဒိုင္းျဗံဳးဒိုင္း ျဗံဳးဒိုင္းျဗံဳးဒိုင္းနဲ ႔။ ျပီးေတာ့ ရတဲ့သူကလည္း သူ႔အသံကို အသံကုန္ဟစ္ျပီးေတာ့ တခါတခါ ၾကြားခ်င္ၾကြားတာပဲ ဒီအနားမွာေလ။ ေဘးနားက ဘုရားရွိခိုးမရလိုု႔ ခပ္တိုးတိုးေလးခိုုးေနတယ္။ ဘုရားရွိခိုးရတဲ့ အသံေကာင္းတဲ့သူကလည္း သူ႔အသံကိုု သူဟစ္တာပဲ ဒီအနားမွာ။ ဘယ္မွာလဲပဲ စူးစိုက္တာ။ ဗုဒၶါႏုႆတိအာရံု ဘယ္မွာလဲ စူးစိုက္တာ။

ဘုန္းၾကီးက အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ ရွိမခိုးရဘူးလိုု႔ မဆိုလိုပါဘူး။ တခါတခါ အသံထုတ္ျပီး ဘုရားအာရံုယူေနတဲ့ ဥစၥာဟာ အင္မတန္အရသာရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုအတြက္ကေတာ့ အသံလည္း ထုတ္ရင္း။ စိတ္ကလည္း စိုက္ရင္း။ အရသာကိုရွိလိုု႔။ ပီတိကိုုျဖစ္လိုု႔။ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြရြတ္ျပီးေတာ့ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔။ ဒါက တိတ္ဆိတ္တဲ့ ကိုယ့္အိမ္မွာမ်ိဳး။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ဘုရားေရွ ႔ေတာ္မွာမ်ိဳး။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ဒီအရသာေပၚတယ္။ စ်ာန္အရသာေပၚတယ္။ စ်ာန္စိတ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးအတြက္ ဘုန္းၾကီးက ဘာမွ အျပစ္ေျပာစရာမရွိဘူး။ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ အသံကလည္း ဂုုဏ္ေတာ္ကိုု ထုုတ္ျပီး ရြတ္ေနတယ္။ အဲဒီအသံအလိုုက္လည္း စိတ္က ဂုုုုဏ္ေတာ္ထဲမွာ စြဲျပီးေတာ့ေနတယ္။ ရြတ္ရင္းရြတ္ရင္းကိုု ပီတိေတြ ျဖစ္ျပီးေတာ့လာတယ္။ စိတ္ကဘယ္မွ မေရာက္ဘူး။ ဒီဂုုဏ္ေတာ္အာရံုုမွာပဲ ရြတ္ရင္းရြတ္ရင္း စိတ္တည္ေနတယ္ဆိုုရင္ ဒါစ်ာန္ျဖစ္ေနတာပဲ။ အဲဒီလိုုပုုဂၢိဳလ္အတြက္ကေတာ့ ဘုုန္းၾကီး ဘာမွ ေ၀ဖန္စရာမလိုုဘူး။ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။

ယခုုေတာ့ကာ ဘုုရားပြဲေတြနဲ႔။ ျဗံဳးဒိုုင္းျဗံဳးဒိုုင္း။ အသံေတြက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္။ ဟိုုကစကားေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာ။ ဒီမွာ ဟစ္ၾကေအာ္ၾက။ ဘုုရားဂုုဏ္ေတာ္ေတြ ရြတ္ၾကဖတ္ၾကတယ္။ ဒါစ်ာနပစၥည္းနဲ႔။ ႏိုုင္ငံျခားလူမ်ားရဲ ႔စူးစိုုက္မႈႏွင့္။ ဘယ္ေလာက္ရွက္စရာေကာင္းတုန္း။
ျပီး တဖန္ ကိုုုုယ့္အိမ္မွာလည္းပဲ ဘုုရားရွိခိုုးေနလိုုက္ၾကတာ။ စိတ္က တျခား။ အသံကေတာ့ ရတာ ရြတ္ေနတာပဲ။ ဣတိပိေသာ ဘဂ၀ါတိုု႔ ဘာတိုု႔ ရြတ္ေနတာပဲ။ ရြတ္သာရြတ္ေနတယ္။ စိတ္ကေတာ့ တျခားေရာက္ေနတယ္။ ပါးစပ္ကရလိုု႔ရြတ္ေနတယ္။ စိတ္ကတျခား။ ဒါ စ်ာန္ စူးစိုုက္မႈ မပါပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဗုုဒၶဘာသာေတြဟာ အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ႏွင့္ ျဖစ္ေစခ်င္လြန္းလိုု႔။ တိုုးတိုုးရွိခိုုး။ စိုုက္ျပီးေတာ့ ဘုုရားအာရံုုျပဳ ေျပာေနရတယ္။ ရွိခိုုးလိုု႔ရွိရင္ အသံေကာင္းတဲ့သူက တိုုးတိုုးရွိခိုုး။ ေဘးကၾကားလိုု႔ရွိရင္ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ရွိေအာင္ တိုုးတိုုးေလးရြတ္စမ္း။ အဲဒါကေကာင္းတယ္။ ဒီလိုဆူဆူညံညံဘုုရားရွိခိုုးနည္းေတြကေတာ့ သဘာ၀သိပ္မက်ပါဘူး။ နဲနဲပါးပါး အက်ိဳးရွိတာကေတာ့ ထားပါေတာ့။ အက်ိဳးလံုုးလံုုးေတာ့ မဆုုတ္ယုုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လိုု႔ စ်ာနပစၥည္းျဖစ္ေလာက္ေအာင္ စူးစိုုက္တဲ့အေနမ်ိဳးေရာက္ဖိုု႔ကေတာ့ မနဲၾကီး စဥ္းစားရပါလိမ့္မယ္။

တခါ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဗုုဒၶဘာသာက ဘုုရားအာရံုုျပဳတဲ့ေနရာမွာသာ အစူးအစိုုက္နဲတာ မဟုုတ္ဘူး။ ေမတၱာပိုု႔ၾကျပီ။ ပါးစပ္က အေ၀ရာေဟာႏၱဳ၊ အဗ်ာပဇၨာေဟာႏၱဳ။ စိတ္က တျခားေရာက္ေနတယ္။ ပါးစပ္က က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ ဆိုုေပမယ့္ စိတ္က တျခားေရာက္ေနတယ္။ မစူးစိုုက္ဘူး။ အမ်ားႏွင့္ေရာျပီးေတာ့ သံျပိဳင္ေမတၱာပိုု႔ရတာကေတာ့ ထားပါေတာ့ေပါ့။ တစ္ေယာက္တည္း၊ သံဃာေတာ္ တစ္ပါးတည္း ေမတၱာပို႔လိုု႔ရွိရင္ ႏႈတ္ကေလးလႈပ္တယ္ဆိုုရံုုေလာက္ေလး။ အေရွ ႔အရပ္မွာေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြ စိတ္ကအာရံုုျပဳျပီးေတာ့ က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။ ရြတ္ျပန္လိုု႔ရွိရင္လည္း တိုုးတိုုးကေလးရြတ္ျပီးေတာ့။ စိတ္ကစူးစိုုက္လိုု႔။ ဒါမွ ေမတၱာစ်ာန္ျဖစ္တယ္။ ေတာင္ဘက္ကိုု အာရံုုျပဳလိုုက္တယ္ဆိုုလိုု႔ရွိရင္လည္း ေတာင္ဘက္ကုိ စိတ္ကစိုုုုက္လိုု႔ ေတာင္ဘက္အရပ္မွာရွိၾကတဲ့ သတၱ၀ါမ်ား က်န္းမာၾကပါေစ။ ခ်မ္းသာၾကပါေစ။ အဲဒီလိုု အရပ္ဆယ္မ်က္ႏွာ စူးစိုုက္ျပီးေတာ့ အာရံုုျပဳရပါတယ္။ အေ၀ရာေဟာႏၱဳ စသည္အားျဖင့္ ရြတ္ျပီးေတာ့ စိတ္မပါ့တပါႏွင့္ ေမတၱာပိုု႔တာကေတာ့ ေမတၱာကိုု မဟုုတ္ပါဘူး။ စူးစိုုက္မႈဆိုုတာ အေ၀းၾကီး။ ေမတၱာကိုု မျဖစ္ပါဘူး။ ျဖစ္ရင္ နဲနဲကေလးျဖစ္မယ္။ စူးစိုုက္တာ မဟုုတ္တဲ့အတြက္ ေလးေလးပင္ပင္ ေမတၱာမ်ိဳး မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေလးကိုု နားလည္ေစခ်င္တယ္ေလ။

ဘုုန္းၾကီးတိုု႔တရားေတာ္က အင္မတန္တိက်ရဲ ႔သားနဲ႔ လူေတြက တိတိက်က်မလိုုက္ႏိုုင္လိုု႔မိုု႔ မိမိတိုု႔တရားေတာ္ကိုု အထင္ေသးလိုု႔။ အဲဒီလိုုျဖစ္ေနလိုု႔မိုု႔ ေနရာတိုုင္း တိတိက်က်လိုုက္ၾကစမ္းပါ။ ဗုုဒၶျမတ္စြာကိုုအာရံုုျပဳျပီးေတာ့ စူးစိုုက္ျပီးေတာ့ တရားရသြားတဲ့ ပုုဂၢိဳလ္ေတြရွိပါတယ္။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ စူးစူးစိုုက္စိုုက္ႏွင့္ ဘုုရားပူေဇာ္ရင္ အခုုလည္းပဲ တရားရႏိုုင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဘုုန္းၾကီးက ဘုုရားေရွ ႔ေတာ္မွာ သန္႔ရွင္းၾကပါ။ တိတ္ဆိတ္ၾကပါ။ မိမိရဲ ႔ အိမ္မွာ ဘုုရားကိုုပူေဇာ္လိုု႔ရွိရင္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးႏွင့္ မပူေဇာ္ပဲႏွင့္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းႏွင့္ သက္ေတာ္ထင္ရွားဘုုရားေရွ ႔မွာ မိမိေရာက္ေနသလိုုအထိ ပူေဇာ္လိုုက္ၾကစမ္းပါ။ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။

ဗုုဒၶဘာသာမဟုုတ္တဲ့သူမ်ားက ေမတၱာပိုု႔ၾကလိုု႔ရွိရင္ တိတ္လိုု႔၊ ျငိမ္လိုု႔။ သေဘာက်လိုုက္တာ။ ဘုုန္းၾကီးက ေျပာင္းျပန္ျပန္လိုုက္ခ်င္တာ။ တိုု႔ဗမာလူမ်ိဳးေတြက သြားဟိုုဘက္။ အဲဒီလူေတြကလာ တိုု႔ဗုုဒၶဘာသာဘက္ကိုု။ သူတိုု႔က ေမတၱာပိုု႔ေနလိုုက္ၾကတာ ျငိမ္လိုု႔။ တခါတုုန္းကမ်ား ေလးရာေလာက္ စည္းေ၀းေနၾကတာ တုပ္တုုပ္မွမလႈပ္ဘူးတဲ့။ ျငိမ္လုုိ႔ သူတိုု႔အာရံုုႏွင့္ သူတုိ႔ယူေနၾကတာ။ ေမတၱာပိုု႔ၾကစိုု႔ ဆိုုလိုု႔ရွိရင္ ေမတၱာပိုု႔လိုု႔ ျငိမ္ေနၾကတယ္။ ဒီက ဘုုရားဒကာၾကီးေတြရဲ ႔၊ ဘုုရားလူၾကီးေတြရဲ ႔ ဘုုရား၀ိုုင္းထဲမွာေတာ့ ၀ုုန္းဒိုုင္း၀ုုန္းဒိုုင္း ၀ုုန္းဒိုုင္း၀ုုန္းဒိုုင္းၾကားက ေမတၱာပိုု႔တဲ့သူေတြကလည္း ေမတၱာပိုု႔ၾက။ ရြတ္တဲ့သူေတြကလည္း ရြတ္ၾက။ ဆြမ္းေတာ္တင္တဲ့သူေတြကလည္း ဆြမ္းေတာ္တင္ၾက။ ဆြမ္းေတာ္ေကာက္တဲ့သူေတြကလည္း ဆြမ္းေတာ္ေကာက္ၾကနဲ႔။ ရႈပ္လိုု႔။

ဒီေတာ့ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ရဲ ႔ အေကာင္းေတြကိုု ဘယ္ကယူေနၾကလဲဆိုုေတာ့ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဘာသာ၀င္မဟုုတ္တဲ့ပုုဂၢိဳလ္ေတြကယူျပီးေတာ့ အသံုုးခ်ေနၾကတယ္။ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ဘာသာ၀င္ေတြကေတာ့ မိမိတိုု႔ဖာသာမိမိတိုု႔ ဟုုတ္လွျပီလိုု႔ ထင္ျပီးေတာ့ ဘယ္ႏွယ့္ေၾကာင့္ ဒီလိုု ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္းအသံေတြႏွင့္ ဘာသာေရးကိစၥကိုု အသံုုးခ်ေနၾကသလဲ။ သိပ္စဥ္းစားစရာေကာင္းပါတယ္။

တခါ ေမတၱာပိုု႔တာသာမဟုုတ္ဘူး။ အသုုဘဘာ၀နာလည္း စ်ာန္လုုိပဲ စိုုက္ျပီးေတာ့ ရႈလိုုက္လိုု႔ရွိရင္ေလ တကယ့္ကိုုတရားေပါက္တယ္။ အသုုဘရႈ၊ အသုုဘရႈဆိုုတာ ဒီစ်ာနပစၥည္းႏွင့္ တြဲျပီးေတာ့ ေရွးက သံုုးထားဟန္တူတယ္။ ဘုုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား အသုုဘရႈၾကြေတာ္မူပါ။ အသုုဘရႈလိုုက္ၾကပါ။ အဲဒီလိုု တရားႏွင့္ေခၚတာပဲ။ အသုုဘပိုု႔တဲ့ေနရာမွာလည္း ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဗမာေတြ ဘုုန္းၾကီးေတြေရာ၊ လူေတြေရာ။ ဟိုုက ဖိတ္ေတာ့ အသုုဘရႈ၊ အသုုဘပိုု႔နဲ႔ ဖိတ္ၾကပါရဲ ႔။ ပြဲေနပြဲထိုုင္သြားတာေလာက္သာ မမွီတာ။ အထိုုက္အေလ ွ်ာက္ျပင္လိုု႔ဆင္လိုု႔။ ေမာ္ေတာ္ကားၾကီးေတြနဲ႔။ ခမ္းခမ္းနားနားနဲ႔။ စကားစျမည္ ေရာင္းမႈ ၀ယ္မႈေတြေျပာလိုု႔။ ဟိုုကိစၥ ဒီကိစၥေတြေျပာလိုု႔။ မလိုုက္မေကာင္းလိုု႔ လိုုက္လာၾကတာ။ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း ဘယ္လိုုဆုုိတဲ့ဥစၥာ သုုႆန္သြားျပီးေတာ့ ၾကည့္ၾကေပါ့ေလ။

ဒီေတာ့ ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ရဲ ႔ အသုုဘရႈကလည္း အသုုဘဘာ၀နာက တကယ္ရႈရင္ တကယ့္ကိုု တရားရေလာက္တဲ့ဥစၥာကိုု အသုုဘကိုု တကယ္မရႈပဲနဲ႔ ၀တ္ေက်တန္းေက်ရႈျပီးေတာ့ ေနၾကတဲ့အတြက္ ဘာမွအက်ိဳးမရတဲ့အျပင္ ဘာသာျခားေတြ၊ ႏိုုင္ငံျခားကလူေတြကလာျပီ။ အသုုဘပိုု႔။ ျငိမ္လိုု႔။ တိတ္ဆိတ္လုိ႔။ အ၀တ္မ်ားေတာင္မွ အသုုဘအခမ္းအနားအတြက္ အ၀တ္ကိုု တမ်ိဳး၀တ္လိုု႔။ တယ္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတယ္။ အသုုဘႏွင့္စပ္တဲ့အေတြးကိုုေတြးလိုု႔။ ငါတိုု႔လည္း ဒီလိုုေသရအံုုးမယ္ဆိုုတဲ့ အေတြးမ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုတဲ့သူေတြက ဘုုရားတရားက ဒီေလာက္ညႊန္ျပထားေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္မ်ားေတြးလိုုက္ၾကတုုန္း။ ဘယ္ေလာက္မ်ား တရားမ်ားရၾကတုုန္း။ ငိုုတဲ့သူက ငိုု။ တခ်ိဳ ႔မ်ား ေအာ္ဟစ္ျပီးေတာ့ လူးလိမ့္ျပီးေတာ့ငိုု။ ေဘးက နဲနဲပါးပါး နီးစပ္ရာေတြက ေခ်ာ့တန္တဲ့သူက ေခ်ာ့။ ေဘးက ခပ္ေ၀းေ၀းလူေတြက အမွတ္တမဲ့။

ဘုုန္းၾကီးတိုု႔ရဲ ႔ ဘာသာေရးဟာေပါ့ေလ။ သူမ်ားက အထင္ေသးတာ ဘာသာက ညံ့လိုု႔မဟုုတ္ပါဘူး။ ဒီဘာသာကိုု လက္ကိုုင္လုုပ္တဲ့ ပုုဂၢိဳလ္ေတြရဲ ႔ ညံ့မႈေၾကာင့္ ဘာသာၾကီးပါ အထင္ေသးခံေနရပါတယ္။

အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ
အေျချပဳပ႒ာန္းတရားေတာ္ (စ်ာနပစၥည္း)
(၂၃၊ ၄၊ ၁၉၇၃)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

~ Creating An Own Religion ~

ဒီလပိုင္းေတြထဲ FB ေပၚမွာ ဘာသာေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး တက္လာတဲ့သတင္းေတြ၊ ေဆြးေႏြးမႈေတြကို ဖတ္ၾကည့္ျဖစ္ရင္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ထဲ ကသိကေအာင့္ ျဖစ္မိတယ္။ ဘာသာေရးလို႔ ဆိုရာမွာ တစ္ခုက ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနျပီး၊ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ပဋိပတၱိပိုင္းႏွင့္ ပတ္သက္ေနတာပါ။ ဘာသာေရးကို အေၾကာင္းျပဳျပီး လူပုဂၢိဳလ္အခ်င္းခ်င္း၊ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအဖြဲ႔ေတြ အခ်င္းခ်င္း ျငင္းၾက၊ ခုန္ၾက၊ ရန္ျဖစ္ေနၾကတာမို႔ စာေတြဖတ္ရင္းက သံေ၀ဂေတာ္ေတာ္ျဖစ္မိတယ္။

တေန႔က ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ ႔ စကၤာပူမွာ ဒကာ၊ ဒကာမေတြႏွင့္ Informal Talk ေလး လုပ္ထားတာကို ျပန္နားေထာင္ျဖစ္ရင္း အေတြးတစ္စေပၚလာတယ္။

ဆရာေတာ္က ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ႏွင့္လိုက္ဖက္သင့္ေလ ွ်ာ္မယ့္ ဘာသာအယူ၀ါဒတစ္ခုကို ဖန္တီးယူပါလို႔ ေျပာသြားတယ္။ ဆရာေတာ့္ စကားႏွင့္ ေျပာရရင္ ကိုယ္ပိုင္ Religion တစ္ခုကို Create လုပ္ယူပါ တဲ့။

အမ်ားတကာေတြ သတ္မွတ္ထားၾကတဲ့ ဘာသာအယူ၀ါဒဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြေအာက္ကေနခြဲထြက္ျပီး မိမိစရိုက္၊ မိမိရဲ ႔ စံႏႈန္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြႏွင့္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Religion တစ္ခု။

အုပ္ေရာေရာ၊ ေက်ာက္ေရာေရာျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ဘာသာအယူ၀ါဒမ်ိဳးမဟုတ္တဲ့၊
မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈေတြကေန ခြဲထြက္ထားတဲ့၊
အေျမာ္အျမင္ဆင္ျခင္ဉာဏ္နည္းပါးတဲ့ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ ႔ ဦးေဆာင္မႈေအာက္ကေန လြတ္ကင္းတဲ့၊

လူသားအခ်င္းခ်င္း ျငိမ္းခ်မ္းစြာအတူလက္တြဲေနထိုင္ႏိုင္မယ့္၊
မိမိအက်ိဳး၊ အမ်ားအက်ိဳးကို ေရွးရႈဦးတည္မယ့္၊
အသိဉာဏ္ႏွင့္ စိတ္ဓါတ္အဆင့္အတန္း ျမင့္မားမႈကို ျဖစ္ေစမယ့္၊
အဆံုးစြန္ လြတ္ေျမာက္မႈႏွင့္ စင္ၾကယ္မႈကို ရရွိေစမယ့္

ကိုယ္တိုင္လည္း သတ္မွတ္စံႏႈန္းမ်ားအတိုင္း လိုက္နာႏိုင္၊ က်င့္ၾကံႏိုင္မယ့္

တကယ္ ကိုယ္ႏွင့္အလိုက္ဖက္ဆံုး ဘာသာတစ္ခုကို ဖန္တီးတည္ေဆာက္ယူျပီး က်န္တာအားလံုးကို စြန္႔ပစ္ထားလိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္။

လူေတြကေတာ့ ဒီလိုမ်ိဳးလုပ္မယ္ဆိုရင္ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ့္ကို ေခါင္းစဥ္ေတြ၊ တံဆိပ္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး လာကပ္ၾကလိမ့္အံုးမယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ရွိပါေစေတာ့။

ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေဖာက္ျပီး ကိုယ္သတ္မွတ္ရာ၊ ယံုၾကည္ရာ ပန္းတိုင္ဆီ ကိုယ့္ခရီး ကိုယ္ေလ ွ်ာက္တာပဲ။
ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာေပါ့။

ကိုယ္ႏွင့္ ယံုၾကည္ခ်က္တူ၊ ခရီးလမ္းတူ၊ ပန္းတိုင္တူေတြလည္း ရွိေနအံုးမွာပဲေလ။ ေလ ွ်ာက္ၾကတဲ့ ခရီးလမ္းခ်င္း တူရင္ေတာ့ ခရီးေဖာ္ျဖစ္ၾကတာေပါ့....

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

စိတ္ခြန္အားႏွင့္ သီလ

မေန႔က စကားေျပာျဖစ္တဲ့ မိတ္ေဆြက စိတ္အေၾကာင္းေဆြးေႏြးရင္း စပ္ဆက္မိသြားရာက စိတ္ခြန္အားရွိျခင္း ႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့ စကားလမ္းေၾကာင္းဆီ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။

သူက တခါတေလ ေကာင္းတာတစ္ခုခုလုပ္ခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳး၊ အေရးၾကီးတာ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔အတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်ခ်င္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ စိတ္ထဲမွာ ခြန္အားရွိမေနတာကို သတိထားမိတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ခြန္အားျဖစ္ေနေအာင္ ဘယ္လုပ္လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲလို႔ ေမးပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က Will Power ေကာင္းဖို႔ စိတ္ပညာရႈေထာင့္ကေန ပညာရွင္ေတြေျပာထားၾကတာေတြေတာ့ အမ်ားၾကီး ရွိေပမယ့္ ဘာသာေရးဘက္ကေနပဲ သူ႔ကို ေဆြးေႏြးေပးျဖစ္လိုက္တယ္။

လူတစ္ေယာက္မွာ အေျခခံအေနႏွင့္ ကိုယ္က်င့္သီလေကာင္းေနရင္၊ ထိန္းထားႏိုင္ရင္ စိတ္ထဲမွာခြန္အားျဖစ္ပါတယ္။ေန႔စဥ္သြားလာလုပ္ကိုင္ရတဲ့ ကိစၥမွန္သမ ွ်မွာ စိတ္လံုျခံဳမႈရေနေစပါတယ္။

သီလဆိုတဲ့ေနရာမွာလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ကိုအေျခခံျပီး မိမိေၾကာင့္ တစ္ဘက္သားဒုကၡမျဖစ္ေစရဘူးဆိုတာမ်ိဳးႏွင့္ ေစာင့္ထိန္းတာမ်ိဳးမွ၊ ေရွာင္ၾကဥ္တာမ်ိဳးမွ ပိုေကာင္းပါတယ္။

သီလထိန္းတဲ့ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္အၾကိဳက္ကေတာ့ တစ္ပါးထိန္းႏိုင္ တစ္ပါးထိန္း၊ ႏွစ္ပါးထိန္းႏိုင္ ႏွစ္ပါးထိန္း ဆိုတာမ်ိဳးႏွင့္ ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္ ထိန္းရတာမ်ိဳးကို သေဘာက်မိပါတယ္။ အေျခခံအေနႏွင့္ ငါးပါးသီလကို လူတိုင္းထိန္းရမယ္လို႔ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္ရဲ ႔ေလာေလာဆယ္ ရပ္တည္ေနရတဲ့ ဘ၀အေျခအေနေပၚမူတည္ျပီး ငါးပါးလံုးမထိန္းႏိုင္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္ ႏိုင္သေလာက္ကို ရသေလာက္ထိန္းသင့္ပါတယ္။

သီလထိန္းတာကို ပိုက္ဆံစုသလိုမ်ိဳး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ပိုျမင္လြယ္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံစုတဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္က်ပ္ရ တစ္က်ပ္စု၊ တစ္မတ္ရ တစ္မတ္စု ဆိုတာမ်ိဳးႏွင့္ စုရင္းကေန ေနာင္မွာ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီး စုမိလာသလို သီလထိန္းတဲ့သူအေနႏွင့္လည္း တစ္ပါးရ တစ္ပါးထိန္း၊ ႏွစ္ပါးရ ႏွစ္ပါးထိန္းရင္းက အခ်ိန္ၾကာလာရင္ ကိုယ့္ရဲ ႔ ေစာင့္စည္းႏိုင္မႈက စိတ္ခြန္အားကို ၾကီးလာေစပါတယ္။

ဥပမာ ငါးေရာင္းတဲ့ေစ်းသည္တစ္ေယာက္ဟာ ပါဏာတိပါတ သီလကို မိမိစား၀တ္ေနေရးအလုပ္အတြက္ မထိန္းႏိုင္ေပမယ့္ က်န္တဲ့ ေလးပါးကိုေတာ့ ထိန္းမယ္ဆို ထိန္းလို႔ရပါတယ္။ ငါးပါးလံုးထိန္းႏိုင္မွ ထိန္းေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ငါးပါးစံုေအာင္ဘယ္အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ေနမွာလဲ။ ငါးပါးလံုးမေစာင့္ႏိုင္ေသးတဲ့ၾကားအခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုပဲ ေပါ့ေပါ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ ေနလိုက္ရေတာ့မလားဆိုတာ ေတြးစရာရွိပါတယ္။

ဥပုသ္သီလေစာင့္တာလည္း ဒီအတိုင္းပဲလို႔ထင္ပါတယ္။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အေျခအေနအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ က်န္းမာေရးအေျခအေနအရေသာ္လည္းေကာင္း သီလကို (၈)ပါးလံုး၊ (၉ )ပါးလံုး ျပည့္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းဖို႔ဆိုတာ တခါတေလမွာ ခဲယဥ္းတတ္ပါတယ္။ (၈)ပါးလံုးျပည့္ေအာင္ မေစာင့္ထိန္းႏိုင္လို႔ ေစာင့္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွပဲ ဥပုသ္ေစာင့္ပါေတာ့မယ္ေလ လို႔ တခ်ိဳ ႔လူေတြ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ တကယ္ဥပုသ္ေစာင့္ခ်င္စိတ္ရွိရင္ေတာ့ ဒီသီလ (၈)ပါးထဲက ကိုယ္မေစာင့္ႏိုင္တဲ့သီလ ဘာရွိလဲ ၾကည့္လိုက္ျပီး၊ အဲဒီမေစာင့္ႏိုင္တဲ့ သီလကို ခ်န္၊ က်န္တဲ့သီလေတြကို ထိန္းထားလို႔ ေကာ မရႏိုင္ဘူးလား စဥ္းစားစရာေကာင္းပါတယ္။

ဥပမာ အစာအိမ္ေရာဂါရွိလို႔ ၀ိကာလေဘာဇနာသီလကို မထိန္းႏိုင္ရင္ အဲဒီသီလကို ခ်န္ထားလိုက္ျပီး က်န္တဲ့ (၇)ပါး ေစာင့္လိုက္ရင္ ကိုယ့္အတြက္ ပိုမေကာင္းဘူးလား ေတြးၾကည့္သင့္ပါတယ္။ (၈)ပါးျပည့္ေအာင္ မေစာင့္ႏိုင္လို႔ လံုး၀မေစာင့္ျဖစ္တာထက္စာရင္ (၇)ပါးထိန္းထားေတာ့ေရာ အက်ိဳးယုတ္ေလ ွ်ာ့သြားမွာမို႔လို႔လားဆိုတာ ေမးစရာရွိပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သီလကို တစ္ပါးပဲရရ၊ ႏွစ္ပါးပဲရရ ကိုယ္ႏိုင္သေလာက္ထိန္းထားမယ္၊ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ထားမယ္ဆိုရင္ အေရးၾကံဳရင္ သက္လံုေကာင္းမွ ဆိုသလို တကယ္အေၾကာင္းၾကီးငယ္ေပၚလာလို႔ စိတ္ခြန္အားသံုးရေတာ့မယ္အခ်ိန္ေတြမွာ သီလထိန္းထားတဲ့စိတ္က ခြန္အားအျပည့္ႏွင့္ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေရွာက္ေတာ့တာပါပဲ။

စိတ္ဆိုတာမ်ိဳးက သူလုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ပါေစ၊ သူျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ပါေစ ဆိုျပီး လႊတ္ထား၊ အလိုလိုက္ခံထားရတဲ့စိတ္ထက္ အျမဲတမ္း စည္းကမ္းေပးျပီး ထိန္းေၾကာင္းခံထားရတဲ့စိတ္က ပိုအင္အားျပည့္ျပီး အရည္အေသြးရွိေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ေလာကီၾကီးပြားေရး ကိစၥကိုပဲလုပ္လုပ္၊ ေလာကုတၱရာေရးကိုပဲ အားထုတ္အားထုတ္ သီလႏွင့္ ထိန္းေၾကာင္းခံထားရတဲ့စိတ္က ခြန္အားအျပည့္ႏွင့္ ကိုယ့္ရဲ ႔ လုပ္ငန္းအေပၚ အေထာက္အကူေပးေတာ့တာပါပဲ။

တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ မိမိေစာင့္ထိန္းထားတဲ့ သီလကိုအာရံုျပဳဆင္ျခင္ျပီး ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အက်ိဳးတစ္ခုခုအတြက္ အဓိ႒ာန္ျပဳဆုေတာင္းၾကတာမ်ိဳး လုပ္ၾကတာမ်ိဳးလည္း ရွိပါတယ္။ အဓိ႒ာန္အေနႏွင့္မလုပ္ရင္ေတာင္မွ ကိုယ္ေစာင့္ထိန္းထားတဲ့သီလကို ျပန္ဆင္ျခင္ျပီး အားရေက်နပ္မႈျဖစ္ရာကေန ပီတိ၊ ပႆဒၶိေတြျဖစ္ျပီး အဲဒီကေန တဆင့္တက္လို႔ ေနာက္ဆံုးတရားထူးေတြရသြားၾကတဲ့ သာဓကေတြလည္း စာေပထဲမွာ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ သတိ၊ သမာဓိအားေကာင္းတဲ့သူေတြဟာ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားၾကီးၾကတယ္လို႔ လူေျပာမ်ားေပမယ့္ သူတို႔ ဒီလို သတိ၊ သမာဓိ အားေကာင္းလာေအာင္ဆိုတာက သီလေစာင့္ထိန္းမႈအပိုင္းမပါဘဲ မျဖစ္ႏိုင္တာမို႔ သီလက ပိုျပီး အေျခခံက်တယ္လို႔ ေျပာရင္ရႏိုင္ပါတယ္။

သီလေစာင့္ထိန္းတာကို ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကေနမဟုတ္ဘဲ စိတ္ကလုပ္ခ်င္တာကို ေစာင့္စည္းသည္းခံတဲ့၊ အလိုမလိုက္တဲ့ စိတ္ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတယ္လို႔ သေဘာထားလိုက္ရင္ စိတ္ပညာရွင္ေတြ၊ တက္က်မ္းဆရာေတြ ေျပာၾကတဲ့ Will Power တက္ေအာင္လုပ္ေနတာႏွင့္ အတူတူလို ျဖစ္သြားပါတယ္။

သီလလုံရင္ ဘ၀လံုျခံဳပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်မႈကို တိုးေစပါတယ္။ စိတ္မွာ ခိုင္ခန္႔မႈရွိေနေစပါတယ္။ ဒီလို ခြန္အားျပည့္တဲ့ စိတ္ႏွင့္ ဘ၀ျပႆနာေတြကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္၊ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ႏွင့္ ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ပါတယ္။ သမထ၊ ၀ိပႆနာအားထုတ္တဲ့အခါမွာလည္း စိတ္ကို အထူးၾကည္လင္ေစျပီး သဒၶါ၊ ၀ီရိယကို တက္ေစပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ခြန္အားျဖစ္ေနေအာင္ သီလကိုႏိုင္သေလာက္ လံုေအာင္ထိန္းဖို႔ မိတ္ေဆြကို ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

စိတ္ကို ျပဳျပင္ျခင္း

ဒီေန႔ည မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ႏွင့္ စိတ္အေၾကာင္း၊ ကံအက်ိဳးေပးေတြအေၾကာင္း၊ သဒၶါတရား က်တတ္တဲ့အေၾကာင္း စသျဖင့္ အေတာ္ေလး စကားေျပာျဖစ္လိုက္တယ္။

သူက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္စိတ္ကို မသိၾကဘူး။ နားမလည္ၾကဘူး တဲ့။ တခ်ိဳ ႔လူေတြရဲ ႔ စိတ္ဓါတ္ေတြဟာ တအားအစြန္းေရာက္ၾကတယ္။ ကိုယ္ကလြဲျပီး တျခားသူေတြအေပၚ သကၤာမကင္းတဲ့စိတ္၊ မယံုၾကည္တတ္တဲ့ စိတ္အခံမ်ိဳးေတြ ရွိၾကတယ္။ သံသယေတြႏွင့္ တစ္ဘက္လူကို ဆက္ဆံတတ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာ မျဖစ္သင့္တဲ့၊ မလိုလားအပ္တဲ့ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ၾကရတယ္။ သူတို႔ႏွင့္ ဆက္ဆံရတဲ့ သူေတြအေပၚ အေႏွာက္အယွက္ေပးမိလ်က္သား ျဖစ္ေနတတ္ၾကတယ္ တဲ့။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အဲဒါကို မွားေနမွန္းမသိသလို၊ ျပင္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိၾကဘူး တဲ့။
လူေတြ ဒီလိုမ်ိဳး မျဖစ္ရေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ေပးလို႔ရႏိုင္မလဲ လို႔ ေမးလာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္က လူေတြ အဲလိုျဖစ္ၾကရာမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေမြးရာပါ ဗီဇဓါတ္ခံေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို၊ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္၊ မိဘေတြရဲ ႔ သားသမီးေတြအေပၚ ျပဳစုဆက္ဆံပံု၊၊ ေနာက္ျပီး ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြေၾကာင့္ ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမ်ိဳးေတြ ျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္လို႔ ျမင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။

ဒီလိုမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ဖို႔ဆိုရင္ေတာ့ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္က ဒီစိတ္အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေနတာကို မူမွန္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိဖို႔ႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္ ရွိဖို႔က ပထမ အေရးအၾကီးဆံုးအခ်က္ျဖစ္တယ္လို႔ ျမင္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ျပီး ဒီလိုစိတ္အေျခအေနမ်ိဳးဆိုတာက တစ္သက္လံုး ျပင္မရေတာ့တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တေျဖးေျဖး ျပဳျပင္ယူသြားလို႔ရတယ္ဆိုတာကိုလည္း သိဖို႔လိုေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ နည္းလမ္း (၂) မ်ိဳးေတာ့ စမ္းဖူးတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပျဖစ္တယ္။

ပထမတစ္နည္းက Psychology ကို တီးမိေခါက္မိရံု နားလည္ေအာင္ ေလ့လာျပီး သိစိတ္၊ မသိစိတ္ေတြအေၾကာင္း သေဘာေပါက္မယ္။ အဲဒီကေနမွတဆင့္ Behaviour ႏွင့္ Personality ျပဳျပင္တဲ့နည္းေတြကို ေလ့လာျပီး စနစ္တက် လိုက္လုပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ တေျဖးေျဖးႏွင့္ အမူအက်င့္ေတြ အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအတြင္းမွာ ေျပာင္းလဲလာႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။

ဒုတိယတစ္နည္းကေတာ့ စိတၱႏုပႆနာကို လုပ္ၾကည့္ဖို႔ ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္ေန႔တာ အတြင္း ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေနတဲ့အေတြးေလးေတြကို သတိထားမိတိုင္း လိုက္သိေပးေနမယ္ဆိုရင္လည္း ထိေရာက္မႈရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အာရံုျပဳမိတိုင္း “ငါ အခု ဘာေတြ ေတြးေနလဲ၊ အဲဒီအေတြးေၾကာင့္ စိတ္မွာ ဘယ္လို ခံစားမႈေတြျဖစ္ေနလဲ။ ေကာင္းေနလား၊ ဆိုးေနလား၊ အေကာင္းလည္း မဟုတ္၊ အဆိုးလည္း မဟုတ္တာလား။” ဆိုတာေလးကို သတိထားၾကည့္ေပးရင္းက ၾကာလာေလ စိတ္အေၾကာင္းကို ပိုနားလည္လာေလ ျဖစ္လာႏိုင္ေၾကာင္း၊ မေကာင္းတာေတြကို ေတြးမိတိုင္း စိတ္ထဲပင္ပန္းဆင္းရဲေနရတာကို ကိုယ္တိုင္ ခံစားျပီး သိလာရေတာ့ မေကာင္းတာေတြကို ေတြးမိတဲ့ ၾကိမ္ႏႈန္းပာာ သူ႔အလိုလုိ နည္းသြားတတ္ေၾကာင္း၊ ဒီလိုလုပ္ရင္း အခ်ိန္တစ္ခုအတြင္းမွာ Personality က သူ႔အလိုလို မသိမသာ ေျပာင္းသြားတတ္ေၾကာင္း ေျပာျဖစ္တယ္။

အဲဒါႏွင့္ တခါတည္း ဆက္ျပီး စိတ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရင္းက တခါတေလ စိတ္ထဲ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မေတြးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မ်ိဳး၊ စိတ္ကို မွတ္လို႔မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ဘက္ အာရံုစိုက္ျပီး ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာျဖစ္ေနတဲ့ ေအးမႈ၊ ပူမႈ ႏွင့္ လႈပ္ရွားေနမႈ သေဘာတစ္ခုခုထဲက ထင္ရွားရာတစ္ခုကို လိုက္သိေပးေနမယ္ဆိုရင္လည္း တစ္ေန႔တာ လူေတြၾကားထဲမွာေနေနရင္းက တရားအားထုတ္လို႔ရႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္လိုက္ပါတယ္။

(ဒီရက္ပိုင္း Living Meditation အေၾကာင္း Post တင္ျဖစ္တာႏွင့္ ၾကံဳၾကိဳက္သြားလို႔ပါ။ က်န္တဲ့ ကံအက်ိဳးေပးအေၾကာင္းႏွင့္ သဒၶါက်တတ္တဲ့အေၾကာင္း အခ်ိန္ရခဲ့ရင္ေတာ့ ေနာက္ရက္မွ ဆက္ေရးပါအံုးမယ္။ )

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ကုသိုုလ္ဟူသည္ ဘ၀လမ္းအတြက္

မ႒ကု႑လီ သည္ အိမ္ျပင္ ေညာင္ေစာင္း ထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနသည္။ စင္စစ္ လဲေလ်ာင္း ေနသည္ ဟူသည္ မွာလည္း မည္ကာ မတၱ မွ်သာ ျဖစ္၏။ ကုိယ္ခႏၶာ တစ္ခု ေညာင္ေစာင္း ေပၚတြင္ ပုံက် ေနသည္ ဟု ဆုိနုိင္ ရုံမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ၀ါထိန္ ေျခာက္ေသြ႔ ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ား ရံဖန္ ရံခါ လွုပ္ခတ္ သြားသည္ ကလြဲ၍ သူ၏ တစ္ကုိယ္လုံး သည္ ျငိမ္သက္ လ်က္ ရွိသည္။ မ႒ကု႑လီ သည္ ေခါင္းကုိ ၾကိဳးစား လွုပ္ၾကည့္ သည္။ လွုပ္၍ မရ ။ ေျခလက္ မ်ားကုိ လွုပ္ၾကည့္ ဖုိ႔ ၾကိဳးစားသည္။ လွုပ္၍ မရ။ ဆီး၀မ္း မ်ား ထြက္က်၍ အညစ္အေၾကး အမ်ိဳးမ်ိဳး တုိ႔ ကလည္း အိုင္ထြန္း ေနသည္။ သုတ္သင္ ၍ မရ။ ယင္ တစ္သုိက္ က ခႏၶာကုိယ္ အႏွ႔ံ ဆင္းတက္ က်က္စား ေနသည္။ ေျခာက္ထုတ္ ၍ မရ။

အတိတ္က ေပ်ာ္ပါးခဲ့ သည္မ်ား ကုိ စဥ္းစား ၾကည့္သည္။ စဥ္းစား၍ မရ။ စိတ္ေတြ က အဓိပၸါယ္ ေရေရ ရာရာရွိေအာင္ မေတြးနုိင္။ လြင့္ပါး ေနသည္။ အလုိလုိ ေၾကာက္ရြ႔ံ ေနသည္။ အလုိလို အားငယ္ ေနသည္။ မၾကာမီ အသူရာ နက္ေသာ ေခ်ာက္နက္ၾကီး ထဲသုိ႔ ျပဳတ္က် ေတာ့ မလုိလုိ။ ရင္မွာ လွုိက္လုိ႔ ေမာရင္း ေၾသာ္..အားကုိးရာမဲ့ လွသည္။

ေခါင္းက ကုိက္လွ ခ်ည္ရဲ႔။ ေက်ာက နာလွ ခ်ည္ရဲ႔။ ရင္က ပူလွ ခ်ည္ရဲ႔။ အုိ..အေမရဲ႔..အိုအေဖရဲ႔...သက္သာ ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ ေပးၾကပါ...။ စိတ္ထဲမွာ အာေခါင္ ျခစ္၍ ေအာ္သည္။ အသံကား တစ္စက္မွ် မထြက္။ မ်က္ရည္ ေတြေတြ စီးက်၍ ေနရသည္။ ၾကာေတာ့ မ်က္ရည္ ေတြပါ ေျခာက္ခန္း လာသည္။ ေရေတြ ဆာသည္။ ၀မ္းက လည္း ဟာသည္။ ေတာင္းဆုိ ျခင္းကား မျပဳႏုိင္။ အလုိက္ တသိ လာတုိက္ လာေကၽြး လ်င္သာ မ်ိဳႏိုင္သည္။ ေၾသာ္..ဆင္းရဲတကာ့ ဆင္းရဲ ၾကီးပါ တကား။ ပင္ပန္း တကာ့ ပင္ပန္း ၾကီးပါ တကား ။

မ႒ကု႑လီ ၏ မိဘတုိ႔ကား ေယာက္ယက္ ခတ္ေနသည္။ သည္းအူ ျပတ္မွ် ပူေလာင္ ေနရသည္။ စုိးရိမ္ ေနရသည္။ သုိ႔ေသာ္ သားျဖစ္သူ ၏ ဒုကၡကုိ မိရင္း ဘရင္း တုိ႔သည္လည္း အတိအက်မသိ နုိင္။ ဖယ္ရွား ေပး၍လည္း မရ။ လက္မွုိင္ ခ်၍ ၾကည့္ေနရုံ သာ တတ္နုိင္ သည္။ စင္စစ္ ဤ ဒုကၡ မ်ားသည္ကား ခ်စ္သူ ခင္သူ မည္သူမွ် ကုိယ္စား ခံေပးလုိ႔ မရေသာ ဒုကၡ မ်ားပင္ တည္း ။ အသီး အသီး ေသာ သတၱ၀ါတုိ႔ မိမိတုိ႔ ဘာသာ ကုိယ္တုိင္ ကိုယ္က် ခံစား ေတြ႔ၾကံဳ ရမည့္ ဒုကၡမ်ား ျဖစ္ေပ၏။

မ႒ကု႑လီ ဟူသည္ ကား သာ၀တၳိ ျပည္တြင္ ေနထုိင္ ေသာ အဒိႏၷပုဗၺက သူေ႒း ေမာင္ႏွံ ၏ တစ္ဦး တည္းေသာ သား ရတနာ ျဖစ္၏။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္ သာ ရွိေသး သည္။ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ ဆုိသည္မွာ ယခုကဲ့ သုိ႔ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း ထက္၌ လဲေလ်ာင္း ေနရမည့္ အရြယ္ မဟုတ္ ေသး ဟု အမ်ားက ဆုိၾက သည္လည္းရွိသည္။ စုတ္သပ္ ၾကသည္ လည္း ရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ နာျခင္း တရား၊ ေသျခင္း တရား ဟူသည္ ကား ငယ္ရြယ္ ေသး၍ ႏုပ်ိဳ ေသး၍ မလာပါႏွင့္ မျဖစ္ပါႏွင့္ ဟု ၾကဳိတင္ ညွိနွုိင္း ထားလုိ႔ မရ။ ခ်မ္းသာသူ ျဖစ္၍၊ ေခ်ာေမာ လွပသူ ျဖစ္၍၊ ပညာ တတ္သူ ျဖစ္၍ မလာ ပါႏွင့္၊ မျဖစ္ပါႏွင့္ ဟုလည္း ၾကိဳတင္ ညွိႏွုိင္း ထား၍ မရ။ သတၱ၀ါ အသီး အသီး ကုိ ဒဏ္ခတ္ ႏွိပ္စက္ သတ္ျဖတ္ ရန္ အတြက္ တိက် ျဖတ္လတ္စြာ၊ အားရ၀မ္းသာစြာ လာၾက၊ ျဖစ္ၾက ေလ့ ရွိသည္ သာတည္း။

က်န္းမာ သန္စြမ္း ခ်ိန္ကမူ မ႒ကု႑လီ သည္ အမ်ားနည္းတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါး ေနထုိင္ သြားလာ ခဲ့သည္ သာ ျဖစ္သည္။ ဤ ေရာဂါ ရရွိ လိမ့္မည္ ဟု အိပ္မက္ မွ်ပင္ မမက္ဖူးခဲ့။ ဤသုိ႔ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း ထက္တြင္ လဲေလ်ာင္း ၍ ဆင္းရဲ ဒုကၡမ်ား ခံေန ရမည္ ဟု အိပ္မက္မွ်ပင္ မမက္ဖူးခဲ့။ ဤသုိ႔ မသိ ခဲ့၍လည္း ေပ်ာ္ပါး နုိင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ အကယ္ ၍ အျခား သူမ်ား ေ၀ဒနာ ခံစား ေနရသည္ သုိ႔မဟုတ္ ေသအ႔ံမူးမူး ျဖစ္ေန သည္ကုိ သတင္းမွ် ၾကားရ ပါက မိမိလည္း တစ္ေန႔ ဤသုိ႔ ေ၀ဒနာ ခံစား ရမည္၊ ေသအံ႔ မူးမူး ျဖစ္ရမည္ ကုိ သိရွိျပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကုိ ၾကဳိတင္ ျပဳလုပ္ ထားမည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔မဟုတ္ သတင္း ၾကားရ သည္ကုိ အမွုမဲ့ အမွတ္မဲ့ ေနမိ ေသာ္လည္း ေ၀ဒနာ ခံစား ရေသာသူ၊ ေသအ႔ံ မူးမူး ျဖစ္ေန ေသာ သူမ်ားကုိ မ်က္စိ ေရွ႔တြင္ ေတြ႔ရပါက တစ္ေန႔ မိမိလည္း ဤသုိ႔ ျဖစ္ရ မည္ကို သိရွိျပီး ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကို ၾကိဳတင ္ျပဳလုပ္ ထားမည္ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မ႒ကု႑လီ ကား ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ မ်ားကုိ လည္း ျပဳခဲ့ ဖူးသည္ မရွိ။ အမွုမဲ့ အမွတ္မဲ့ ကုန္ဆုံး သြားသည္ သာ ျဖစ္သည္။ မိခင္ ဖခင္တုိ႕ ကလည္း ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ တုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ ရမည္ဟု သင္ၾကား ေပးျခင္း မရွိ။ မိခင္ ဖခင္တုိ႔ ကုိယ္တိုင္ သည္လည္း ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာမ်ား ျပဳလုပ္ သင့္သည္ ဟု အၾကား အျမင္ ဗဟုသုတ မရွိ။ သုိ႔ေသာ္ သင္ၾကားျခင္း ရွိသည္ မရွိသည္ ဆုိျခင္း ထက္ မိမိက ျပဳလုပ္ တတ္ဖုိ႔ အေရး ၾကီးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ တကယ္တမ္း ေသမင္း ႏွင့္ ရင္ဆုိင္ ရမည္က မိမိ ကုိယ္တုိင္ သာ ျဖစ္ျပီး မိဘ အပါအ၀င္ မည္သည့္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ ကမွ် မိမိ ကုိယ္စား အငွား ရင္ဆုိင္ ေပး၍ မရေသာေၾကာင့္ တည္း။

ေသျခင္း တရား ကုိကား သတၱ၀ါတုိင္း ရင္ဆုိင္ ရမည္သာ ျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာကုိ အာစိ႑ ကံေျမာက္ ျပဳထား လ်င္ကား ေသခါနီး အခ်ိန္၌ အနည္းငယ္ စိတ္ သက္သာရာ ရနုိင္ ေသးသည္။ သုိ႔ႏွင့္တုိင္္ စိတ္ခ်ရျပီ ဟုကား မဆုိႏုိင္ ေသး။ ေသခါနီး၌ ျဖစ္တတ္ ေသာ အကုသုိလ္ ကံမ်ားကုိ သတိ မူရဦးမည္ ျဖစ္၏။ ငယ္တုန္း ရြယ္တုန္း အာစိ႑ကံ ေျမာက္ေအာင္ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာ အားမထုတ္ ထားသူ တုိ႔မွာ အားအင္ ျပတ္လပ္၊ စိတ္လက္ ညစ္ညဴး၊ ေ၀ဒနာ လွုိက္ဆူ ခ်ိန္၌ အဘယ္သုိ႔လ်င္ ထုိထုိ အကုသုိလ္ ကံမ်ားကုိ ေရွာင္ရွား နုိင္စြမ္း ရွိမည္နည္း။ အဘယ္သုိ႔လ်င္ ေသခါနီး၌ ျဖစ္ေပၚ လာတတ္ ေသာ အာရုံဆုိး မ်ားကုိ အကုသုိလ္ ကံ မျဖစ္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္း နုိင္စြမ္း ရွိမည္နည္း။ ကလ်ာဏ မိတၱ ကုိသာ အခ်ိန္မီ ရရွိခဲ့ျခင္း မရွိလ်င္ ထုိထုိ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ မွာ ေသခါနီး ျဖစ္ေသာ အကုသုိလ္ ကံမ်ားေၾကာင့္ ေသျပီး သည့္ေနာက္ အပါယ္ ေလးပါး သုိ႔သာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ သက္ဆင္း ၾကရမည္ ျဖစ္ေလသည္။

မ႒ကု႑လီ ႏွင့္ သူ၏ မိဘမ်ား အပါအ၀င္ သတၱ၀ါ အမ်ားအျပား မွာ အတိတ္ဘ၀ တစ္ခုခုက ျမင့္ျမတ္ေသာ အလုပ္မ်ားကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ ၾကသည့္ သူေတာ္ေကာင္း မ်ား ျဖစ္ခဲ့ ၾကမည္သာ ျဖစ္၏။ ကုသုိလ္ ပါရမီ ဟူသည္ကား နိဗၺာန္ မေရာက္ မခ်င္း ေပ်ာက္ပ်က္ေလ့ မရွိ။ နိဗၺာန္ ဆုိက္သည့္ တုိင္ေအာင္ အက်ိဳး ေပးသည့္ ကုသုိလ္မ်ိဳး ျဖစ္၏။

ကုသုိလ္ ပါရမီ ပါလာ သည္ကား မွန္၏။ သုိ႔ေသာ္ အသုံး မခ်သူမ်ား ကုိကား ပါရမီ သည္ နိဗၺာန္ ေရာက္ေအာင္ အလုိလုိ ဆြဲ မေခၚနုိင္။ မဂၢင္ရွစ္ပါး ႏွင့္ အားထုတ္ ရေသးသည္ ။ အားမထုတ္ မိလ်င္ သံသရာ လည္ၾက ျပန္ပါ သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လည္း ေျမာက္ျမား စြာေသာ ပါရမီရွိသူ ပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ အပါယ္ေလးပါး၌ တစ္၀ဲလည္လည္ ႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ ေနျခင္း ျဖစ္ေလ သည္။

ေလာက ဓမၼတာ အရ ပုထုဇဥ္ တုိ႔၏ သဒၶါတရား သည္ကား ခုိင္ျမဲျခင္း မရွိ ဟူ၍လည္း သိအပ္၏ ။ ပုထုဇဥ္ တုိ႔သည္ တစ္ဘ၀ ၌ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ေသာ္လည္း ေနာက္ တစ္ဘ၀ ၌ သူယုတ္မာ မ်ား ျဖစ္နုိင္ ေသးသည္။ ယခုဘ၀ ၌ ရတနာ သုံးပါး ကုိ ၾကည္ညိဳ ေသာ္လည္း ေနာက္ဘ၀မ်ား၌ ရတနာ သုံးပါးကုိ ရန္မူသူမ်ား လည္း ျဖစ္နုိင္ ေသးသည္။ ကလ်ာဏမိတၱ ႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ မိလ်င္ သူေတာ္ေကာင္း ျဖစ္ၾက၍ ေဒ၀ဒတ္ ကဲ့သုိ႕ ပါပ မိတၱႏွင့္ ေပါင္းေဖာ္ မိလ်င္ သူယုတ္မာ မ်ားျဖစ္ၾက ရျပန္ သည္။

မ႒ကု႑လီ ၏ အခ်ိန္သည္ကား နည္း၍ နည္း၍ သြားျပီ။ နည္းသြား သည္ဆုိသျဖင့္ လုံး၀ မရွိေတာ့ျခင္း ေတာ့ မဟုတ္။ ကုသုိလ္ မ်ိဳးေစ့ ကုိ ခ်မည္ ဆုိလ်င္ကား ခ်နုိင္ ေသးသည္။ ေသရာ ေညာင္ေစာင္း တြင္ လဲေလ်ာင္း ေနရသည့္ ယခု ကာလသည္ပင္ ကုသုိလ္ျပဳ ဖုိ႔ အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ေတြး၍ စိတ္ညစ္ ေနရမည့္ အခ်ိန္မဟုတ္။

မ႒ကု႑လီ သည္ ေပ်ာ့ညံ့သည့္ ပုဂၢိဳလ္ ထဲတြင္ေတာ့ ပါဟန္မတူ။ ေသျခင္း တရားကို စြမ္းသေလာက္ ရင္ဆုိင္မည့္ သူ ျဖစ္ဟန္ တူ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ လည္း ျမတ္စြာဘုရား ၏ ကရုဏာ ဥာဏ္ကြန္ရက္ တြင္ ကယ္ခၽြတ္ အပ္သူဟူ၍ ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။ အေလ်ာ့ေပး အရွဳံးေပး ထားသူကုိ မည္သည့္ ကရုဏာရွင္ ကမွ် ကူညီ၍ ၊ကယ္တင္၍ မရ။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆုိေသာ္ သတၱ၀ါ ဟူသည့္ သေဘာမွာ မိမိ ကုိယ္ကုိ မိမိ အားကုိးရသည့္ သေဘာ ရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဘုရား အပါအ၀င္ ကလ်ာဏ မိတၱမ်ားကား ဘ၀ကုိကယ္တင္နုိင္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ား မဟုတ္။ လမ္းျပေပး နုိင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသာျဖစ္၏။

မ႒ကု႑လီ ကုိ အေၾကာင္း ျပဳ၍ သူ႔မိဘ မ်ား အပါအ၀င္ သတၱ၀ါ အမ်ား တရားခ်မ္းသာ ကုိ ျမည္းစမ္းခြင့္ ရမည္ ကုိ ျမတ္စြာဘုရား က သိျမင္ေတာ္ မူ၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ ထုိေန႔က အိမ္စဥ္ အေလ်ာက္ ဆြမ္းခံ ၾကြသည့္ အခါ မ႒ကု႑လီ တုိ႔ အိမ္ေရွ႔ ၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ကုိ လႊတ္၍ ဆြမ္းရပ္ သည္။ မ႒ကု႑လီ သည္ မ်က္၀န္း ေထာင့္စြန္း၌ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ကုိ ဖူးျမင္ရ၍ ဦးေခါင္း ကုိ ေစာင္းငဲ့၍ ေငးၾကည့္ ရွာသည္။ စင္စစ္ မ႒ကု႑လီသည္ ဗုဒၶကုိ ၾကည္ညုိ ဖူးသူ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ ကိေလသာ ကင္းစင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူး ကုိ ၾကည္ညုိ သည့္ စိတ္ ဟူသည္ကား အတၱမာန အတန္ငယ္ ကင္းစင္ ေနေသာ သူမ်ား၌ ျဖစ္ေပၚ နုိင္စြမ္း ရွိသည္။ ေရာဂါ ေ၀ဒနာ တုိ႔ေၾကာင့္ အတၱမာန တုိ႔ ေခတၱ ငုပ္လွ်ိဳး ေနသျဖင့္ လည္း မ႒ကု႑လီ ၏ ဥာဏ္၌ ၾကည္ညုိ ထုိက္သူကုိ ၾကည္ညုိေသာ အသိဥာဏ္ သည္ ျဖစ္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ဟန္တူ၏။

ကိေလသာ ကင္းစင္ ေတာ္မူေသာ ျမတ္ဘုရားကုိ ဖူးေတြ႔ ရသျဖင့္ မ႒ကု႑လီ၏ သႏၲန္တြင္ ကာမာ၀စရ ကုသုိလ္စိတ္ ၈ ပါး၏ ပထမ ကုသုိလ္စိတ္ သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚလာ၏။ ျမတ္ဘုရား၏ ကိေလသာ ကင္းစင္ ေတာ္မူသည့္ အမူအရာကုိ စိတ္ႏွလုံး၌ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ျမင္ေယာင္ ၍လည္း ဗုဒၶါနုႆတိ ဘာ၀နာ စိတ္သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ေပၚ လာ၏။ ၾကည္ညဳိ လြန္းမက ၾကည္ညိဳသည့္ စိတ္ေၾကာင့္ လက္အုပ္ ခ်ီမိုး၍ ကန္ေတာ့ လုိက္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ကုိကား ေျမွာက္၍ မရ။ စိတ္ထဲမွသာ ကန္ေတာ့ လုိက္ရ၏။ လက္အုပ္ မခ်ီရေသာ္လည္း လက္အုပ္ခ်ီ သကဲ့သုိ႔သာ ျဖစ္ေလ၏။

မ႒ကု႑လီ ၏ သႏၲန္တြင္ အကုသုိလ္ စိတ္မ်ား ကင္းေပ်ာက္၍ ကုသုိလ္စိတ္ မ်ား ျဖစ္ေပၚ လာေပျပီ။ မ႒ကု႑လီ ၏ ထြက္သက္ ၀င္သက္ သည္လည္း ျငိမ္၍ ျငိမ္၍ သက္၍ သက္၍ လာျပီ။ ေဇာစိတ္ မ်ား သည္လည္း အရင္လုိ ခုနစ္ၾကိမ္မွ် မျဖစ္ေတာ့ဘဲ ငါးၾကိမ္ ေလးၾကိမ္ မွ်သာ ျဖစ္ေတာ့ သည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ကား..မ႒ကု႑လီ ၏ စုတိစိတ္သည္ ကုသုိလ္ကံ ၏ နိမိတ္ ကုိ အာရုံျပဳ၍ ခ်ဳပ္ေလ ေတာ့၏။ စုတိ စိတ္ ခ်ဳပ္သည္ႏွင့္ စကၠန္႔ မျခား ဘဲ ပ႗ိသေႏၶ စိတ္သည္ ျဖစ္ေပၚ လာ၏။ ပ႗ိသေႏၶစိတ္ ျဖစ္သည့္ ေနရာကား တာ၀တိသာ နတ္ျပည္တည္း။

"ဓမၼ တို႕သည္ စိတ္လွ်င္ ေရ့ွသြား ရွိကုန္၏၊ စိတ္လွ်င္ အၾကီးအမွဴး ရွိကုန္၏၊ စိတ္ျဖင့္ ၿပီးကုန္၏၊ သန္႔ရွင္း ၾကည္လင္ေသာ စိတ္ျဖင့္ အကယ္၍ ေျပာဆို၊ ျပဳလုပ္၊ ၾကံစည္ပါက ထို (ေျပာဆို ျပဳလုပ္ ၾကံစည္) ေသာေၾကာင့္ အရိပ္သည္ (လူကို) မစြန္႔မူ၍ အစဥ္ လိုက္သကဲ့ သို႔ ထိုသူသို႔ ခ်မ္းသာသည္ အစဥ္ လိုက္ေလ၏။"

မ႒ကု႑လီ ဆုံးျပီး လပုိင္းမွ် အခ်ိန္တြင္ ျမတ္ဘုရား သည္ ဤ တရားကုိ မ႒ကု႑လီ ၏ ဖခင္ သူေ႒းၾကီး၏ ေနအိမ္တြင္ ေဟာၾကားျခင္း ျဖစ္သည္။ သူေ႒းၾကီး သည္ မ႒ကု႑လီ ေသဆုံးျပီးေနာက္ သုႆာန္သုိ႔ ေန႔တုိင္း သြား၍ငိုသည္။ ထုိအခါ နတ္သား ျဖစ္ေန ေသာ သူေ႒းသား က ဖခင္ျဖစ္သူ အား ဗုဒၶါနုႆတိ ၏ ေက်းဇူးကို လာေရာက္ ေျပာျပသည္။ သူေ႒းၾကီး သည္ ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာ ျဖစ္၍ ျမတ္ဘုရား သာသနာ၌ သက္၀င္ ၾကည္ညိဳ ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဥပသကာ အျဖစ္ကို ေရာက္၍ ျမတ္ဘုရားကုိ တရား ေဟာေျပာ ျပသရန္ ေတာင္းပန္ျခင္း ျဖစ္ေလ၏။

သဒၶါတရား မရွိေသာ မိဘကို မ႒ကု႑လီ က ဤသုိ႔ ေက်းဇူး ဆပ္ခဲ့၏။ အတု ယူဖြယ္ပင္ ျဖစ္၏။ ဤသုိ႔ ျဖင့္ မ်ားစြာေသာ လူအေပါင္း ႏွင့္တကြ သားအမိ သားအဖသုံးဦးတုိ႕သည္ ျမတ္ဘုရား၏ တရားေတာ္ကုိ ဒါနကထာသီလကထာ သဂၢကထာ မဂၢကထာ အစဥ္အတုိင္း နာၾကားခြင့္ ရၾကျပီး၍ လူနတ္ ခ်မ္းသာ၊နိဗၺာန္ ခ်မ္းသာ စသည့္ အက်ိဳးထူး မ်ားကုိ မိမိတုိ႕ ပါရမီ အားေလ်ာ္စြာ ရရွိခဲ့ ၾကေလေတာ့သည္။

ကုိးကား
ယမက၀ဂ္-မ႒ကု႑လီ-ဓမၼပဒ ဦးေရႊေအာင္

Credit: ကိုုမ်ိဳး (ဓမၼရံသီ)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ကုကၠဳစၥကို အရႈခံအာရံုုအျဖစ္ထား၍ ရႈမွတ္ပံုုတရားေတာ္ အပိုင္း (၂) - ပိုုင္းေလာ့ဆရာေတာ္ၾကီး

အပိုင္း (၂) 

သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္၊ ေရာက္တာက အပါယ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ အထက္နဲ႔ေအာက္နဲ႔ လဲြလိမ့္မယ္ေနာ္။ သတိထား။ ကုကၠဳစၥက အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားတယ္၊ အဲဒီေတာ့ သူ႔သေဘာတရားကို သိလို႔ရိွရင္ လက္ရိွအေျခအေနကို မေက်ာ္နဲ႔စကားကို ျပန္သံုးေနာ္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ အခုခ်ိန္ေလးဘဲ၊ အခ်ိန္မေမ့နဲ႔။ အခုခ်ိန္ေလးဘဲ။ မ်က္စိေလးမွိတ္ျပီး ခံစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဒီမွာ တင္းဖဲြ႔ေနတယ္၊ ရင္ထဲမွာလည္း အပူဓါတ္ရိွတယ္၊ အခဲမေၾကဘူး ေခၚတာေပါ့၊ အခဲႀကီးက တင္းဖဲြ႔ေနေတာ့ အခဲမေၾကဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခဲမေၾကျဖစ္ေနတာႀကီးကို အ၀ိဇၨာနဲ႔ ဖံုးထားၿပီးေတာ့ အျပစ္ရွာရင္လဲြၿပီ၊ သေဘာေပါက္ရဲ ့လား။ ဘယ္သူ႔ေၾကာင့္။ ခုနက ဘယ္လိုလုပ္လိုက္လို႔ ျဖစ္တာ။ ငါကလည္း ည့ံသြားတာနဲ႔။ အဲ့ဒီမွာ စကားနဲ႔ အေျဖရွာလို႔ေတာ့ မၿပီးေတာ့ဘူး၊ ဒါဆိုရင္ သြားခ်င္တာက နိဗၺာန္။ ဦးတည္ေနတာက အပါယ္ေလးပါး ျဖစ္ေနေတာ့ လမ္းလဲြမေနဘူးလား။ ကၽြန္ဆင္းရဲျဖစ္ေနၿပီ။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။ နားလည္တယ္ေနာ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတိထားရမွာက လက္ရိွအေန အတင္းအေလ်ာ့ကို ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ဒါဟာက်က္စားမတတ္ရင္ ကုကၠဳစၥ ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ခ်က္ျခင္းသတိရ ရမယ္။ ေဒါသလည္း ပါသြားလိမ့္မယ္။ နားလည္ျပီေနာ္။ ဒါျဖင့္ရင္ တင္းဖဲဲြ႔ၿပီး အားမရတဲ့ သေဘာတရားေလးဟာ ေဒါသအရွိန္က်န္ခဲ့တာေနာ္၊ ကိုယ္မွားခဲ့တာ၊ လြန္သြားတာ၊ မလုပ္လိုက္မိတာေလးေတြဟာ ဒီမွာေပၚလာၿပီ။ ေပၚေတာ့ကာ ဒိ႒ိႀကိဳးေလး ပိုမတင္းဘူးလား၊ တင္းၿပီ။ အပူခ်ိန္ေရာ ပိုျမင့္မလာဘူးလား။ အဲ့ဒါကို မေန႔က (မိုးကုတ္) ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးေျပာသလို လမ္းခင္းပစ္လိုက္၊ အရႈခံထားပစ္လိုက္၊ နားလည္ျပီလား။ ေအး. ဒီဟာႀကီးက အရႈခံသေဘာတရားလို႔ ၾကည့္ပစ္လိုက္။ ဒါခႏၶာျဖစ္ေနတာကိုး။ အရႈခံ ခႏၶာေလ။ မေမ့နဲ႔ေနာ္။ ဘာသိသိ သိတယ္ဆိုရင္ဘဲ ခံစားလို႔ သိဆိုရင္ဘဲ ခႏၶာငါးပါးေလ။ မေမ့နဲ႔။ ဒါဟာ အေရးအႀကီးဆံုးပဲေနာ္။ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတယ္ ဒီေနရာက်ေတာ့။ ဒီကာယပသာဒမွာ ေပၚတာက က်ယ္၀န္းပါတယ္။

ဒီဘက္က ရုပ္သမူ ဆိုပါေတာ့၊ ရုပ္သမူကို ျဖစ္ခြင့္ရတာက ဘာေတြ ဖဲြ႔ထားလဲဆိုရင္ အေျခခံက ဓါတ္ေလးပါး။ ပထ၀ီပါမေနဘူးလား။ ဟုတ္ျပီ။ မွတ္မိတယ္ေနာ္။ ၿပီးေတာ့ ေတေဇာ၊ ၀ါေယာ၊ အာေပါ။ အဲဒီမွာ အမွီရုပ္ကေတာ့ အားလံုး သိၿပီးသားပဲေနာ္။ ဥပါဒါ ရုပ္က ၄ ခု။ ဆိုၾကမယ္။ ၀ဏၰ၊ ဂႏၶ၊ ရသ၊ ၾသဇာ။ သတိထားေနာ္။ ဒီရုပ္ေတြကိုဘဲအာရံု အျဖစ္နဲ႔ က်က္စားမွာ။ သေဘာေပါက္လား။ စိတ္၊ ေစတသိက္ေတြက ဒီရုပ္ကိုဘဲ အာရံုအျဖစ္နဲ႔ က်က္စားမွာေလ။

ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။ မ်က္စိမွာတိုက္မွာက ၀ဏၰဆိုတဲ့အဆင္း။ အဲဒါကိုဘဲ အာရံုအျဖစ္ႏွင့္ က်က္စားမွာ။ နာမ္ခႏၶာေလးပါးက ဒြါရမွာ ဒီလိုအာရံု ရုပ္ေတြ တိုက္ေတာ့မွ၊ ဒီဘက္က တိုက္တဲ့ေနရာေလးကို သတိထားေနာ္၊ အာရံုဒြါရ တိုက္တာမွာ ဒီဘက္က အခံဓါတ္ရိွတယ္၊ ဒီဘက္မွာ နာမ္ေလးပါးက တစ္ေပါင္းတည္းျဖစ္ၿပီးေတာ့ က်က္စားၾကတာ၊ အာရံုအျဖစ္နဲ႔ေနာ္။ တူေသာအာရံုဆိုတာကို နားလည္ၿပီးလား။

အဲ့ဒီေတာ့မွ သိလိုက္တာ။ ကာလမျခား မေနာမွာေရာ မသိဘူးလား၊ ဒါသတိထားေနာ္။ ကာလမျခား မေနာမွာလည္းဘဲ ခႏၶာျဖစ္တာဘဲ။ အဲ့ဒီမွာလည္းဘဲ ရုပ္ကိုဘဲ စဲြလိုက္တာဘဲ၊ သိဆိုတာ ရုပ္ကိုဘဲ သိတာေလ၊ ရုပ္ကိုသိတာ။ ရုပ္ရဲ႕သေဘာတရားက ဆန္းၾကယ္တာက ဒြါရကို ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ ၾကည့္ေတာ့ကာ တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး၊ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္။ ၆ခုရိွတာကိုး။ ဒြါရ ၆ ပါးေနာ္။ အဲ့ဒီထဲမွာ ျပန္စဥ္းစား။ အက်ယ္၀န္းဆံုးက ဘယ္ဒြါရျဖစ္မယ္ထင္လဲ။ တနည္းအားျဖင့္ ပရိယာယ္ အမ်ားဆံုးက ဘယ္ဒြါရျဖစ္မယ့္ ခႏၶာကိုထင္လဲ၊ သတိထားေနာ္၊ ဒါအေရးႀကီးတယ္ေနာ္၊

မ်က္စိကေတာ့ အဆင္းတစ္မ်ိဳးတည္းကိုဘဲ သူကျမင္တာ၊ ၿပီးရင္ ကာလမျခား မေနာသြားပို႔လိုက္တယ္။ မေနာေရာက္သြားတာ။ ဒါသေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ မေနာကလည္း တကယ္ေတာ့ ျပႆနာမရႈပ္ဘူး။ ေပၚတဲ့ အမူအယာအရိပ္ကို ရင္ထဲၿဖိဳခဲြလိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားတာ၊ သူက ျပႆနာမရိွဘူး။ သေဘာေပါက္ရဲ႕လား။ တစ္ခါေဘးက ငုတ္ပါတဲ့ သဒၵဆိုတဲ့ အသံကလည္းဘဲ ဒါက နားအတြက္ဆိုေတာ့ ဒါလဲ ျပႆနာ မရိွဘူး၊ သိပ္ၿပီးေတာ့ ႀကီးက်ယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ မက်ယ္၀န္းဘူးေနာ္၊ ကာလမျခား မေနာေပၚ။ ရႈရင္ေပ်ာက္သြားတာဘဲ။ တခါ ဂႏၶ အနံ႔ကလည္းဘဲ ႏွာေခါင္းအတြက္။ ဒါလဲ ျပႆနာသိပ္မရိွဘူး၊ မေနာေပၚတာမိရင္ ၿပီးသြားတာဘဲ။ တခါ အရသာလည္း လွ်ာမွာေပၚတာလည္း ျပႆနာမရိွဘူး၊ မေနာေပၚတာမိရင္ ၿပီးတယ္။

အဲ…ကိုယ္မွာ ေပၚတာက ေတာ္ေတာ္ က်ယ္၀န္းတာ။ သူက ဓါတ္ ၃ပါး ယူထားတာကိုး။ က်ယ္၀န္းတယ္ေနာ္။ မေနာကေတာ့ ဖဲြ႔စည္းအာေပါတစ္မ်ိဳးတည္းဆိုေတာ့ ျပႆနာမရိွပါဘူး။ ပံုဖဲြ႔လိုက္တာနဲ႔ ဒီက ဃနေၾကေအာင္ ဉာဏ္ေလးထုတ္လုိက္ရင္ ၿပီးသြားတာဘဲ။
သူက ပရိယာယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားတာ။ ကိုယ္မွာေပၚတာက။ ျပန္စဥ္းစားေနာ္။ သူက စိတ္က်က္စား မွားလိုက္တာနဲ႔ ကိုယ္ပါေျပာင္းေျပာင္းသြားတာ။ ဆန္းက်ယ္တယ္။ ေသေသခ်ာခ်ာမွတ္ေနာ္။ ဓါတ္ ၃ပါးမွာက ပထ၀ီဆိုတာက အၾကမ္း အႏုမဟုတ္လား။ ေတေဇာက အပူ အေအး၊ ၀ါေယာကေတာ့ အတင္း အေလ်ာ့။ အဟုန္ဓါတ္ကိုး..။ အပူ အေအးနဲ႔ အတင္း အေလ်ာ့နဲ႔ အၾကမ္း အႏုက အၿမဲတမ္း အေျပာင္းအလဲ ရိွေနတာ။ ဒါျဖင့္ရင္ ႏွလံုးေသြးမွာ စိတ္ကမွီထားၿပီးေတာ့ကာ အာရံုက်က္စားတိုင္း က်က္စားတိုင္း သူႏွင့္ဆက္သြယ္မေနဘူးလား။ သူကအဓိကျဖစ္ေနတာ။ သေဘာေပါက္လား။ ျပန္ေျပာမယ္ေနာ္။

ႏွလံုးေသြးႏွင့္ တစ္ကိုယ္လံုးႏွင့္ အဆက္အသြယ္ရွိမေနဘူးလား။ ရွိေနတယ္။ သေဘာေပါက္လား။ စိတ္က်က္စားမွားလိုက္တာနဲ႔ အပူဓါတ္ ထြက္တယ္ဆိုရင္ အပူဓါတ္က မေနာကခံစားတာလား၊ ကိုယ္က ခံစားတာလား။ (ကိုယ္က ခံစားတာပါဘုရား။) ဟုတ္တယ္ ကိုယ္က ခံစားတာ။ တင္းတာကလည္းဘဲ မေနာမွာ ေပၚတဲ့ အသိလား၊ ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ အသိလား။ (ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ အသိပါဘုရား။) ကပ္ၿပီေခ်ာ္ေနတာကို သတိထားေနာ္။ တင္းေနတယ္ဆိုတာက မေနာမွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ္မွာေပၚတဲ့ ခႏၶာ။

စိတ္က က်က္စားတာက အာရံုဘဲ အရိပ္ကိုဘဲ က်က္စားရတာေလ။ ရုပ္၊ နာမ္၊ ပညတ္၊ နိဗၺာန္ ဒါေလးဘဲ က်က္စားတာ။ သူက ပညတ္ အမည္ခံတယ္၊ အမည္တပ္တယ္။ ေပၚတဲ့ ပံုရိပ္ကေလးကို ဖဲြ႔တယ္။ စကားလံုးတန္ဆာဆင္တယ္။ သူက က်က္စားတာဘဲ ရိွတယ္။ ဒီက အပူအေအးဆိုတာက ကိုယ္မွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာျဖစ္ေနတာ။ ကာယပသာဒမွာ ေပၚတဲ့ ခႏၶာျဖစ္ေနတာ။ သူက က်ယ္၀န္းတယ္။ အဲ့ေတာ့ က်က္စားတာ နည္းနည္း ၾကမ္းသြားၿပီဆိုရင္ အပူဓါတ္ထြက္တာနဲ႔ ဒီမွာ တင္းဖဲြ႔ ခ်ည္ေတာ့တာဘဲ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီမွာ ေျပာင္းမသြားဘူးလား။ တင္း ဖဲြ႔ ခ်ည္ ေျပာင္းတာကို ကိုယ္က ေဒါသလို႔ အမည္ေျပာင္းေတာ့ အမည္အတိုင္း ေဒါသက လိုက္လိုက္တာေပါ့ေနာ္။ အမွန္ကေတာ့ ခႏၶာေျပာင္းသြားတာဘဲ။ ခႏၶာမီးက တမ်ိဳးအသြင္းေျပာင္းျပလိုက္တာဘဲ အမွန္က။ အရႈခံခႏၶာက အသြင္ေျပာင္းျပလိုက္တာ။ သေဘာေပါက္ရဲ ႔လား။

(ဆက္ရန္)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္