သင့္အတြက္.... (၅)

(၅) ဘ၀မွာ ပိုက္ဆံျပီး၊ ပိုက္ဆံ ေနာက္ထပ္ျပီးလည္း ပိုက္ဆံ လို႔ျဖစ္ေနတဲ့ သင့္အတြက္.....

လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ အတိုင္းအတာ - သူ႔ကိုု ေငြေၾကးအနည္းငယ္ေပးလိုက္တာႏွင့္ သူဟာစတင္ျပီး လႈပ္ရွားအသက္၀င္လာတယ္။

လူရဲ ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈႏွင့္မေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြဟာ ေငြေၾကးအေပၚမွာခ်ည္းပဲေတာ့ တည္မွီေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေငြစုုဘဏ္ထဲမွာရွိတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ ႔လက္က်န္ေငြစာရင္းဟာ ခင္ဗ်ားရဲ ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတိုင္းအတာျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ရိုးရွင္းတဲ့ ကိစၥျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ဒီေလာက္ထိေတာ့ မရိုုးရွင္းဘူး။

ေငြမရွိရင္ ခင္ဗ်ားအခက္အခဲေတြျဖစ္ျပီ။ ေငြထက္ပိုအေရးၾကီးတဲ့ကိစၥေတြရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားသိထားသင့္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားဟာ ကာမဂုုဏ္ခံစားဖို႔ကိုလည္း ေတာက္ေလ ွ်ာက္စဥ္းစားတတ္တယ္။ ကာမဂုဏ္ထက္ပိုျပီး အေရးၾကီးတာေတြရွိေနေသးတာကိုလည္း ခင္ဗ်ားအေနႏွင့္ သိထားသင့္ပါတယ္။

အသက္ရွင္ရပ္တည္ဖို႔အတြက္ ေငြရွိမွျဖစ္မွာမို႔ပါလို႔စေျပာျပီး ခိုကိုးရာမဲ့ျဖစ္မေနပါနဲ႔။ ဒီေလာကၾကီးမွာ စုထားတဲ့ေငြေတြမရွိပဲလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုကိုု ဦးတည္သြားႏိုင္ပါတယ္။

တကၠသိုလ္ကပါေမာကၡဆရာၾကီးေတြေတာင္မွ သူတိုု႔ရဲ ႔လုပ္ခလစာကိုု ေန႔စဥ္သူတိုု႔ရဲ ႔စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေျဖရွင္းဖိုု႔ေလာက္သာ စိတ္မွာရွိၾကတယ္။

ခင္ဗ်ားရဲ ႔ ရာထူးဌာနႏၱရေတြ၊ လစာ၀င္ေငြေတြႏွင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေကၽြးေမြးေနရတာထက္ ပုိျပီး သနားစရာေကာင္းတာ မရွိေတာ့ဘူး။

“အလုပ္လုပ္၊ အလုပ္လုုပ္! ခင္ဗ်ားအလုုပ္လုုပ္ရင္ ပိုုက္ဆံရမယ္။ ပိုုက္ဆံရလာေတာ့ ေအးရာေအးေၾကာင္းေနႏုိင္တယ္၊စားဖိုု႔ တစ္ခုုခုုရွိမယ္။“ ဒီလိုရိုုးရွင္းတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳးႏွင့္ ယွဥ္လိုက္ရင္ မားစ္ရဲ ႔အယူ၀ါဒက တကယ္ကို ဆန္းျပားရႈပ္ေထြးသြားေတာ့တာပဲ။

တခ်ိဳ ႔က သူတိုု႔မွ ေငြရွိလိုု႔ သူတိုု႔ဟာ အေရးၾကီးတဲ့သူေတြလိုု႔ထင္ၾကတယ္။ တျခားသူေတြက သူတိုု႔ “ဆတိုုးရီ“ ရထားလိုု႔ သူတိုု႔ဟာ အေရးၾကီးၾကတယ္လိုု႔ ထင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုုယ့္ရဲ ႔ လူ႔အရည္အေသြးေတာင္ မျပည့္မီတဲ့အေျခအေနကို အေရးၾကီးတဲ့သူလိုု႔ အထင္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲလုုပ္ေနေန ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု မေကာင္းဆိုး၀ါးတစ္ေကာင္ျဖစ္လာဖိုု႔အျပင္ ဘာမွ ပိုုမရွိဘူး။

စၾကာ၀ဠာၾကီးတစ္ခုုလံုးကို ငါပိုင္ငါဆိုင္မဟုုတ္တဲ့ အရာႏွင့္သာ ျပည့္ေနေအာင္ ျဖည့္ထားတယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ပိုင္အေတြးအထင္ေတြ အဆံုုုုးသတ္သြားတဲ့ေနရာကေနပဲ ဗုုဒၶ-ဓမၼဟာ စတင္တယ္။

ေလာကမွာ ႏိုုင္တာရယ္၊ ရံႈးတာရယ္၊ အေပါင္းရယ္၊ အႏႈတ္ရယ္ဆိုုျပီး အျမဲတမ္းရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားရႈမွတ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဘာမွ ရွိမေနဘူး။ ဘာမွ ရွိမေနတာကပဲ ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒါဟာ အၾကီးက်ယ္ဆံုုးႏွင့္ အလံုုးစံုုပါ၀င္ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့အရာ ျဖစ္လိုု႔ေနတာျဖစ္တယ္။

ဒိုုဂန္က ေျပာတယ္။
ကၽြႏုု္ပ္ရဲ ႔စိတ္ႏွလံုုးသားေကာင္းကင္မွာ ရတနာေတြအလား စီျခယ္ထားတဲ့ ပန္းေတြရွိေနျပီး....
ေလာကသံုုုုးပါးရဲ ႔ ဆရာသခင္ျဖစ္ေတာ္မူၾကတဲ့ ဘုုရားရွင္ေတြကိုု အဲဒီပန္းေတြႏွင့္ အကၽြႏု္ပ္ပူေဇာ္လိုုက္ပါတယ္။

(ဆက္ရန္....)

Kōdō Sawaki Rōshi

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေအာင္စာရင္းမထြက္မီ သိေစခ်င္....

မနက္ျဖန္ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြထြက္ေတာ့မယ္လို႔ေျပာတယ္။

ႏွစ္တိုင္း ျဖစ္ေနၾက သတင္းေတြလည္း ဒီရက္ပိုုင္းေတြထဲ ျမင္ရၾကားရအံုုးေတာ့မယ္။ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု သတ္ေသၾကတာေတြ၊ အမွတ္မေကာင္းလိုု႔ စိတ္ဓါတ္က်တာေတြ၊ မိဘႏွင့္ စကားမ်ားစိတ္ဆိုုးၾကတာေတြ၊ အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားတာေတြ။ ခ်စ္သူေနာက္ လိုုက္ေျပးၾကတာေတြ...။

အျခားတစ္ဘက္မွာလည္း ဂုုဏ္ထူးေတြ ပလူပ်ံျပီး ေအာင္တဲ့သတင္းေတြ၊ တကၠသိုုလ္ဆက္မတက္ႏိုင္လိုု႔ အကူအညီေတာင္းၾကတာေတြ၊ ႏိုုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖိုု႔ ျပင္ဆင္ၾကတာေတြ၊ အမွတ္မမီွလို႔ လိုုင္းေကာင္းမရတာေတြ၊ အမွတ္မွီေပမယ့္ ၀ါသနာမပါလိုု႔ မတက္ခ်င္တာေတြ....။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲဆိုုတာဟာ ဘ၀ထဲကအခ်ိဳးအေကြ႔မွတ္တိုုင္တစ္ခုုမိုု႔ နတ္ၾကီးတယ္လိုု႔ အမ်ားစုုကေတာ့ ယူဆထားၾကတယ္။ ဆယ္တန္းမွ မေအာင္ရင္ လူျဖစ္ရံႈးသြားေတာ့မလုုိလိုု၊ လူရာမ၀င္ေတာ့သလိုုလိုုလည္း ေျပာဆိုုလက္ခံတတ္ၾကေသးတယ္။

ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳေတြအရေတာ့ က်ိန္းေသတာတစ္ခုက ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ အေအာင္အရႈံးႏွင့္ ဘ၀ေအာင္ျမင္မႈႏွင့္ ဘယ္လိုုမွ တိုက္ရိုုက္အခ်ိဳးက်မေနဘူး ဆိုုတာပါပဲ။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကိုု ခဏခဏက်ေနလိုု႔ ဆက္မေျဖျဖစ္ၾကေပမယ့္ သူတိုု႔ဖာသာ တျခားအသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာေတြ၊ အတတ္ပညာေတြမွာ ထူးခၽြန္ေအာင္ျမင္ၾကျပီး ဘ၀ကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင့္ ေနထိုုင္သြားၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဆယ္တန္းမွာ အမွတ္မေကာင္းလိုု႔ လိုုင္းေကာင္းမရခဲ့ေပမယ့္ သူသင္ယူခြင့္ရတဲ့ ဘာသာရပ္ဆိုုင္ရာနယ္ပယ္မွာ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ပီး ေအာင္ျမင္ေနၾကတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမွာ ၾကိဳးစားေျဖဆိုုခဲ့လိုု႔ အမွတ္ေကာင္းေကာင္း လိုုင္းေကာင္းေကာင္းေတြ ရၾကေပမယ့္ တကၠသိုလ္ေရာက္မွ ပ်က္စီးသြားၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ခက္ခဲတဲ့ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ဘာသာရပ္လိုင္းေတြမွာ စာမလိုက္ႏိုုင္ေတာ့တာေၾကာင့္ စိတ္မႏွ႔ံျဖစ္ျပီး ရူးသြားၾကတဲ့သူေတြ၊ ေက်ာင္းတ၀က္တပ်က္ႏွင့္ပဲ ဆက္မတက္ႏိုုင္ေတာ့တဲ့သူေတြကလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကိုုု ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ၊ အိုုင္တီသမားေတြႏွင့္ခ်ည္း ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္ထားတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္လိုု႔လည္း မရပါဘူး။ ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြ ျဖစ္ေနၾကေပမယ့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကိုု ေကာင္းက်ိဳးမျပဳတာမ်ိဳးေတြ၊ လူေဘာင္ေလာကႏွင့္ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ေအာင္ မေနႏိုုင္တာမ်ိဳးေတြရွိေနပါတယ္။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲမေအာင္ခဲ့ေပမယ့္ ဘ၀စာေမးပြဲေတြမွာေအာင္ျမင္ျပီး ေလာကၾကီးထဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ႏွင့္ ေနထိုုင္ႏိုုင္ၾကတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါတယ္။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႏွင့္ လိုုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ေနထုိင္ရင္း ေလာကအက်ိဳးျပဳေနၾကတဲ့သူေတြလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ အေအာင္အရံႈးႏွင့္ေတာ့ ဘ၀ကို မဆံုးျဖတ္လိုုက္ပါနဲ႔။ ဆယ္တန္းေအာင္သြားရင္လည္း ေရွ ႔မွာ ဆက္ေျဖရအံုးမယ့္ ဘ၀စာေမးပြဲေတြက မေသမခ်င္း အမ်ားၾကီး က်န္ပါေသးတယ္။ အဲဒီစာေမးပြဲေတြကို ေအာင္ျမင္ပါမွ ဘ၀က ေအာင္ျမင္မွာပါ။ တကယ္လို႔ ဒီႏွစ္ ဆယ္တန္းမေအာင္လည္း ေနာက္ႏွစ္ျပန္ေျဖရင္ ေအာင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ တကယ္လို႔ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆယ္တန္းဆက္ေျဖခြင့္မရေတာ့ဘူးဆိုရင္လည္း တျခား အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာတစ္ခုခုကို တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္တဲ့အထိ သင္ယူေလ့လာရင္း ဘ၀ရဲ ႔ တျခားစာေမးပြဲေတြကို ဆက္ေျဖလို႔ရပါေသးတယ္။

မိဘေတြအေနႏွင့္ကလည္း ကိုယ့္ကေလးစာေမးပြဲမေအာင္တာကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ကေလးေတြကို ဆူတာေငါက္တာေတြ၊ ရိုက္တာေတြ မလုပ္ၾကေစခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ ႔ အားနည္းခ်က္၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို နား၀င္လက္ခံသေဘာေပါက္လာေအာင္ ရွင္းျပေျပာဆိုျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ၾကိဳးစားႏိုင္ေအာင္ ခြန္အားေပးၾကပါလို႔ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။

ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ေအာင္ျမင္ၾကတဲ့ ကေလးမိဘေတြအေနႏွင့္လည္း ကိုုယ့္ကေလးကို လူအမ်ားစု အထင္ၾကီးတတ္ၾကတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြျဖစ္ေအာင္ အတင္းမလုုပ္ခိုင္းပဲ ကိုယ့္ကေလးရဲ ႔ ၀ါသနာစရိုက္ႏွ္င့္ ကိုက္ညီတဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ေရြးခ်ယ္ဆည္းပူးသင္ယူခြင့္ေပးၾကေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွသာ အဲဒီကေလးဟာ တစ္သက္လံုးေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္ျပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ လူေတြႏွင့္ လိုုက္ေလ်ာညီေထြေနတတ္တဲ့ လူပီသတဲ့၊ လူအဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အသံုုးက်တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။ လူအထင္ၾကီးခံရေအာင္ဆိုုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္တစ္ခုတည္းအတြက္ႏွင့္ ကာယကံရွင္က၀ါသနာမပါတဲ့ ပညာရပ္ကိုု အတင္းဖ်စ္ညွစ္သင္ယူခိုင္းျပီး တစ္သက္လံုးက်ိန္စာမိသလိုျဖစ္သြားေစတဲ့ ဘ၀မ်ိဳး ကိုယ့္သားသမီးေတြကို မျဖစ္ၾကေစလိုပါဘူး။

အထူးသျဖင့္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲဆိုုတာ ဘ၀ၾကီးတစ္ခုလံုုးထဲမွာ ၾကံဳဆံုရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရမယ့္ ေလာကဓံစာေမးပြဲေတြႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္ တကယ္ဘာမွ မဟုတ္တာမိုု႔ ဒါေလး မေအာင္ျမင္လိုုက္တာႏွင့္ပဲ ကိုုယ့္ဘ၀ကိုု သံုုးစားမရေတာ့ဘူး၊ ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ မရွိေတာ့ဘူး၊ အရာမ၀င္ေတာ့ဘူးဆိုုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မေတြးျဖစ္ၾကပါေစႏွင့္။

တကယ္ေတာ့ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းက တကယ္လိုအပ္ေနတာ ဆယ္တန္းမွာ အမွတ္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ေအာင္ျမင္တဲ့သူမဟုတ္ပါဘူး။ ေလာကကို ကိုုယ္တတ္စြမ္းသေလာက္အက်ိဳးျပဳမယ့္သူ၊ ေနထိုင္ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ဆက္ဆံေနရတဲ့လူေတြႏွင့္ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ေနႏိုင္မယ့္သူ၊ စိတ္ဓါတ္ၾကံ့ခိုင္ျပီး ေလာကဓံအခက္အခဲေတြကို တြန္းလွန္ေအာင္ျမင္ဖို႔ အျမဲတမ္းၾကိဳးစားေနတဲ့သူကို အလုုိရွိေနတာပါလိုု႔ ညီငယ္ညီမငယ္ေလးေတြကို ေအာင္စာရင္းမထြက္မီ ၾကိဳတင္ျပီး ေျပာျပထားခ်င္ပါတယ္။

 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thich Nhat Hanh Collection

အာရံုစိုက္နားေထာင္ေပးတာဟာ အျခားလူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ေနမႈကုိ သက္သာေလ ွ်ာ့နည္းသြားဖိုု႔အတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစပါတယ္။ ဒါကို ကရုုဏာျဖင့္ နားေထာင္ျခင္း လို႔ နာမည္တပ္ခ်င္လည္း တပ္ေပါ့။ နားေထာင္တ့ဲအခါ တစ္ခုတည္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္က သူ (သို့) သူမရဲ ႔ စိတ္ႏွလံုးသား ရွင္းလင္းေပါ့ပါးသြားေစဖို့သာ ျဖစ္ပါတယ္။

TNH

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thich Nhat Hanh Collection

ခံစားမႈတိုင္းဟာ စြမ္းအင္ကိုေမြးထုတ္ေပးႏိုင္တဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးတစ္ခုပါပဲ။ ေကာင္းတဲ့ခံစားမႈေလးက စိတ္ကို အားျဖည့္ရႊင္လန္းေစတယ္။ အလိုမက်ေဒါသျဖစ္တဲ့ခံစားမႈက ဖ်က္ဆီးပစ္တတ္တယ္။ သတိဆိုတဲ့ အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အလိုမက်ေဒါသျဖစ္မႈကျဖစ္ေပၚလာတဲ့စြမ္းအင္ကို စိတ္ကိုျပဳစုေထာက္ပံ့တဲ့ စြမ္းအင္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ပါတယ္။

TNH

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ အစိတ္ေလာက္တုန္းက ဆရာဦးေအာင္သင္းရဲ႔ စာေပေဟာေျပာပြဲတစ္ခု နားေထာင္ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ဆရာက ျမန္မာျပည္လူ႔အဖြဲဲ႔အစည္းဟာ Curse Society ျဖစ္လာေနတဲ့အေၾကာင္းထည့္ေျပာသြားတာ မွတ္မိေသးတယ္။ လူေတြက စကားေျပာရင္ အဆဲေလးေတြ ညွပ္ညွပ္ျပီး ထည့္ေျပာၾကတယ္။ ဘက္စ္ကားစီးရင္း ဆဲသံေတြၾကားရတတ္တယ္။ ေဘာလံုးပြဲဆိုရင္လည္း ဆဲသံေတြၾကားရတယ္။ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္လည္း ဆဲသံေတြပဲ ၾကားေနရတတ္တယ္။ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ လူၾကားသူၾကားမွာဆိုရင္ အမ်ားအားျဖင့္ ယဥ္ေက်းတဲ့စကားအသံုးအႏႈန္းမ်ိဳးေတြပဲ ၾကားရတတ္ေပမယ့္ ျမန္မာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာေတာ့ လူၾကားထဲေနရင္ ဆဲသံေတြပဲ ၾကားရတတ္တာမ်ားတယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာသြားတာေလး မွတ္မိေနမိတယ္။

ဒီအေၾကာင္းႏွင့္ ဆက္စပ္ျပီး ဆရာမဂ်ဴးေရးခဲ့တဲ့ “ဆဲတတ္သူမ်ားႏွင့္ တညေန” ဆိုတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးကိုလည္း ေျပးအမွတ္ရမိတယ္။ ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲသြားၾကည့္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေရးထားတာပါ။ အဲဒီမွာ ေဘာလံုးပြဲကိုလာအားေပးၾကတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြ ေဘာလံုုးသမားေတြကိုလည္းဆဲ၊ ပရိတ္သတ္ အခ်င္းခ်င္းလည္း ဆဲျပီး အားေပးၾကတဲ့အေၾကာင္း ေရးထားတာေလးပါ။

ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ ငယ္ငယ္ကဆိုုရင္ ဆဲတတ္တဲ့သူေတြ ရွိေပမယ့္လို႔ ဒီေလာက္မမ်ားဘူး။ မူလတန္းစတက္ေတာ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ ဆဲတတ္တဲ့သူေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ဆဲတာကို ဘာမွန္းညာမွန္းမသိ အိမ္မွာ လိုက္ေျပာမိေတာ့ အေမက ေနာင္ဒါမ်ိဳးေျပာရင္ ပါးစပ္ကို အပ္ႏွင့္ ထိုးပစ္မယ္ လို႔ ၾကိမ္းတာ ခံရျပီးကတည္းက ေနာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဆဲတဲ့ စကားလံုးေတြရဲ ႔ အဓိပၺါယ္ေတြကိုပါ နားလည္လာေတာ့ အေမအပ္ႏွင့္ထိုးမွာ ေၾကာက္လို႔မဟုတ္ေတာ့ပဲ ကိုုုယ္တိုင္ကို ဒီစကားေတြ ဘာလို႔ ေျပာမွာလဲ ဆိုတဲ့ အသိႏွင့္ ေရွာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္သန္းလာတဲ့ သက္တမ္းတေလ ွ်ာက္မွာ ဆဲတတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြၾကားမွာ ဒီလိုပဲ ေနလာခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တိုု႔ မိဘေတြ၊ အဖိုးအဖြားေတြလက္ထက္ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ထက္မွာ ဆဲၾကတဲ့သူ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ သိပ္ကြဟလိမ့္မယ္လို႔မထင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုလည္း ေတာ္ရံုုတန္ရံု ဆဲသံေတြေလာက္ကေတာ့ နားယဥ္ျပီး ထူးဆန္းမေနသေလာက္ပါပဲ။

အင္တာနက္ကို ဆက္တိုက္သံုးျဖစ္လာတဲ့ ဒီဘက္ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုအတြင္းမွာေတာ့ ျမန္မာေတြရဲ ႔ ဆဲတတ္တဲ့အမူအက်င့္ဟာ အရင္တုန္းကနဲ႔မတူ တမူထူးျခား တိုးတက္လာတာကို သတိထားမိလာတယ္။ အရင္ကဆို သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား ေျပာၾကဆိုၾကရင္ ဆဲသံေလးေတြစြက္ျပီး ေျပာတာမ်ိဳး၊ တခါတေလ စိတ္ဆိုးရန္ျဖစ္ၾကတဲ့အခါ မေအ၊ႏွမ ကိုင္တုတ္ဆဲတာမ်ိဳးက သမာရိုုးက် ၾကားေနၾကဆဲသံမ်ိဳးေတြပါ။

ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာ အင္တာနက္အသံုးမ်ားလာၾကေတာ့ အရင္ဆံုးသတိထားမိတာက ေယာက်ာ္းေလးေတြအမ်ားစု၀င္ၾကည့္တတ္တဲ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာ မယ္မယ္ရရမရွိပဲ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ အျပန္အလွန္ေတြဆဲၾကတယ္။ အဲဒီကေန တေျဖးေျဖးႏွင့္ သတင္းစာမ်က္ႏွာေတြဆီမွာ သတင္းေတြေအာက္မွာ ဆဲၾကျပန္တယ္။ ေရးထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ဆိုင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မဆိုင္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဆဲၾကတယ္။

တခါ Facebook အသံုးမ်ားလာၾကေတာ့ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေရးတင္ၾကတဲ့သူေတြဆီမွာ တန္းစီဆဲၾကတယ္။ ေနာက္တခါ နာမည္ၾကီးတဲ့ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ အဆိုေတာ္ေတြ၊ ဆယ္လီေတြရဲ ႔ ပို႔စ္ေတြေအာက္မွာဆဲၾကျပန္တယ္။ ပို႔စ္တင္တဲ့ တခ်ိဳ ႔ဆယ္လီေတြကလည္း ဆဲတဲ့စကားအသံုးအႏႈန္းေတြကို ျမိန္ရည္ယွက္ရည္ ေရးတင္ၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ရုုပ္ရွင္ေတြႏွင့္ သီခ်င္းေတြမွာပါ ဆဲတဲ့အသံုးအႏႈန္းေတြကို ထည့္သံုးလာၾကတယ္။ တီဗြီလိုင္းေတြက အင္တာနက္ေပၚမွာ Live လႊင့္တဲ့ အစီအစဥ္ေတြေအာက္မွာလည္း ဆိုင္ဆိုင္မဆိုင္ဆိုင္ ဆဲၾကျပန္တယ္။

ဟိုးအရင္ကဆို ျမန္မာလူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ လူေတြၾကားထဲဆဲတယ္ဆိုတာမ်ိဳးဟာ ေယာက်ာ္းေလးေတြအမ်ားစုေလာက္သာ လုပ္တတ္ၾကတာမ်ိဳးျဖစ္ေပမယ့္၊ အခုဆိုရင္ အမ်ိဳးသမီးေတြကလည္း ေယာက်ာ္းေတြႏွင့္ တန္းတူ လူၾကားမွာ ဆဲႏိုုင္ၾကတာကို ေတြ႔လာရတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးေတြကလည္း ဆဲေရးေရးတဲ့ status ေတြ တင္လာၾကတယ္။ ဆဲတာေလးႏွင့္ ေရးတင္မွာ ေဂၚတယ္ လို႔ သူတို႔ကိုုယ္သူတိုု႔ ထင္တဲ့ေခတ္ကို ေရာက္လာတယ္။

တခ်ိဳ ႔ေတြက အြန္လိုင္းမွာ Live လႊင့္ျပီး သူ႔ဆီလာၾကည့္ေနတဲ့သူေတြႏွင့္ အျပန္အလွန္ ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ေတြ ဆဲၾကတယ္။ တေန႔က အြန္လိုင္းဟာသသရုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္ တင္ထားတာ ဟာသဗြီဒီယိုဖိုင္ တစ္ခုမွာ ဇာတ္လမ္းထဲမွာပါတဲ့ သရုုပ္ေဆာင္တစ္ေယာက္က ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ဆဲတာကို ရိုက္ျပထားတယ္။ အဲဒီဗြီဒီယိုပို႔စ္ရဲ ႔ ေအာက္မွာ ေရးထားတဲ့ ကြန္မန္႔ေတြကို လိုက္ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အဲဒီဆဲတဲ့အခန္းကို ဘယ္လိုေကာင္းေၾကာင္း အမႊန္းတင္ျပီး ေရးထားၾကတာ၊ အဲဒီသရုပ္ေဆာင္ ဆဲထားသလို ျပန္ဆဲျပထားတာေတြကို တန္းစီျပီး ဖတ္လိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး အံ့ၾသမိတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ အစိတ္က ဆရာဦးေအာင္သင္းေျပာသြားခဲ့တဲ့ Curse Society ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္လာျပီလား။ လူေတြဘာလို႔ အဲေလာက္ေတာင္ ဆဲေနၾကတာလဲ။ ဆဲဆိုေနတဲ့အေပၚမွာ ဘာေတြကို အရသာေတြ႔ေနၾကတာလဲ။ ဆဲဆိုရတာအေပၚမွာ အရမ္းစြဲလန္းသြားၾကျပီလား။ အြန္လိုင္းေပၚမွာေတာင္ ဒီေလာက္ဆဲေနၾကရင္ အျပင္ေလာက သူတို႔ရဲ ႔ေန႔စဥ္ဘ၀မွာဆိုရင္ေရာ သူတို႔ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆဲေနၾကမွာလဲ။ သူတို႔ေတြရဲ ႔စိတ္ထဲမွာေရာ လူေတြမၾကားႏိုင္တဲ့ ဆဲဆိုသံေတြႏွင့္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ဆူညံပြက္ေလာရိုုက္ေနမလဲ။ သူတို႔က ဆင္းသက္လာမယ့္ ေနာင္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ လက္ဆင့္ကမ္းေပးမယ့္အေမြေတြထဲမွာ ဒီဆဲတာေတြ ပါလာမွာလား။ ေခါင္းထဲမွာ စဥ္းစားစရာေတြ တပံုၾကီးျဖစ္လာပါတယ္။

မိတ္ေဆြအခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ေျပာတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာလူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီး နာမက်န္းျဖစ္ေနတာပါတဲ့။ ဒါဆိုရင္ ေဆးကုေပးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ေနျပီထင္ပါတယ္။ တတ္သိနားလည္ကၽြမ္းက်င္ၾကတဲ့ လူမႈေရး၊ ပညာေရးပညာရွင္ေတြ၊ ေဆးပညာရွင္ေတြ၊ စိတ္ပညာရွင္ေတြ အေနႏွင့္ ေရာဂါမကၽြမ္းခင္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးကို ျပန္လည္ နလံထူလာေအာင္ တစ္ခုခု အျမန္ဆံုး ကုသေပးေစခ်င္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ေတာ့ သိပ္မၾကာခင္မွာ ေရာဂါကၽြမ္းျပီး ဘာမွသံုးစားမရတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းၾကီးတစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ ကမၻာေပၚမွာ သမိုင္းတင္က်န္ရစ္ခဲ့မွာကိုု စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမိပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

နားလည္ေပးလို႔ရတယ္။ လက္ခံေပးလို႔ေတာ့ မရဘူး။

ဒီမနက္ FB ေပၚ တက္တက္ခ်င္း ဘာသာေရးႏွင့္ဆိုင္တဲ့ ပို႔စ္ ႏွစ္ခုဖတ္ျဖစ္တယ္။

တစ္ခုက မိတ္ေဆြညီမတစ္ေယာက္ေရးတင္ထားတာ။ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ကိုယူမယ္ဆိုျပီး ေရးထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ ႔ status တစ္ခုေအာက္မွာ ဘုန္းၾကီးေတြ အမ်ားၾကီး ေနာက္သလို၊ ေျပာင္သလိုေတြနဲ႔ေရာ၊ အခ်ိဳ ႔ အတည္ေပါက္ေတြနဲ႔ပါ ကြန္မန္႔ေတြ ေရးထားတာကိုျမင္ျပီး မသင့္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္း။

ေနာက္တစ္ခုဖတ္ျဖစ္တာကေတာ့ ရန္ကုန္မွာ နာမည္ရေနျပီျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားျပန္ တရားျပဆရာတစ္ေယာက္က ေယာဂီမယ္သီလရွင္ ႏွစ္ပါးႏွင့္ ဓါတ္ပံုအရိုက္ခံထားတာမွာ သူက အေပၚကထိုင္ေနျပီး၊ သီလရွင္ႏွစ္ပါးက ေအာက္ကထိုင္ လက္အုပ္ခ်ီထားတဲ့ပံု ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ (သိပ္မၾကာေသးတဲ့ လမ်ားဆီတုန္းကလည္း တရားျပဆရာမတစ္ေယာက္ ဒီလိုမ်ိဳးပဲ လုပ္ခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။)

ပထမအေၾကာင္းအရာနဲ႔ပတ္သက္ျပီး စဥ္းစားမိတာက ရဟန္းသံဃာေတြၾကားမွာ ဟိုးအရင္ကတည္းက သာသနာကိုတကယ္ၾကည္ညိဳျပီး ၀တ္လာၾကတဲ့သူေတြရွိသလိုု၊ အေျခအေနအေၾကာင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ကိုရင္၊ ရဟန္းျဖစ္လာၾကေပမယ့္ သာသနာမွာေနရတာ ျငိီးေငြ႔ေနၾကတဲ့သူေတြကလည္း အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။

အရင္ကဆိုရင္ေတာ့ ဒီိလိုျငီးေငြ႔ေနၾကတဲ့သူေတြကို အနီးေန ရဟန္းအခ်င္းခ်င္းႏွင့္ သူႏွင့္ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္တဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြေလာက္ကပဲ ရိပ္မိႏိုင္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အခုလို အင္တာနက္ေတြ၊ ဆိုရွယ္မီဒီယာေတြကို သံုးလာၾကတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ စိတ္ခံစားမႈေတြ အြန္လိုင္းေပၚအထိ ပ်ံ ႔ႏွ႔ံ ေရာက္လာျပီး လူေတြ ပိုသိလာႏိုင္ၾကတာမ်ိဳး ျဖစ္လာတာပါ။

ရဟန္းသံဃာေတြဆိုပင္မယ့္လည္း အသက္အရြယ္အားျဖင့္ ဆယ္ေက်ာ္သက္လူငယ္ေတြပဲဆိုေတာ့ ငယ္ရြယ္သူေတြလုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့အတိုင္း သူတိုု႔စိတ္ခံစားမႈကို လူငယ္အထာႏွင့္ ဖြင့္ထုတ္လိုု႔ရတဲ့ ေနရာမွာ ဖြင့္ထုတ္ၾကတာကို လူ႔သဘာ၀တစ္ခုအေနႏွင့္ နားလည္ေပးလို႔ရေပမယ့္ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုအတြင္းမွာ လိုက္နာဖို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ လူ႔က်င့္၀တ္၊ ရဟန္းက်င့္၀တ္ေတြႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ လက္ခံေပးဖို႔ အခက္အခဲရွိတယ္လို႔ပဲေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ နားလည္ေပးလို႔ရတယ္။ လက္ခံေပးလို႔မရဘူး လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။

ေနာက္ ကိစၥကလည္း အဲဒီသေဘာတရားအတိုင္းပါပဲ။

၀ိပႆနာတရားဆိုတာ ပညတ္နယ္ကိုေက်ာ္ျပီး ပရမတ္နယ္ကို သြားဖို႔ၾကိဳးစားၾကရတာမို႔ ေလာကီနယ္က အေလးထားတန္ဖိုးသတ္မွတ္ေနၾကတဲ့ ပညတ္ခ်က္ေတြကို အႏွစ္သာရမရွိဘူး။ ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ အသံုးမက်ဘူး လို႔ အသိအျမင္ရွင္းလင္းေအာင္ လုပ္ၾကရမယ္ဆိုတာမွန္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာေနေနၾကရင္ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဆက္ဆံေျပာဆိုၾကတဲ့အခါမွာ လိုက္နာျပဳက်င့္ရမယ့္ က်င့္၀တ္စည္းကမ္းေတြကို ျမတ္စြာဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ေတာင္မွ လူေတြ၊ ရဟန္းသံဃာေတြအတြက္ သတ္မွတ္မွာၾကားခဲ့တာရွိျပီးသားပါ။

ဒါကို ေလာကီပညတ္ခ်က္ေတြ၊ ဘာမွ အေလးထားေနဖို႔မလိုဘူး။ အဓိက သိထားတဲ့ တရားက သူတို႔ထက္သာရင္ အေလးအျမတ္ျပဳေနစရာ မလိုဘူး လို႔ လုပ္လို႔မရပါဘူး။ မေန႔တစ္ေန႔ကမွ သာသနာ့ေဘာင္၀င္လာတဲ့ ကိုရင္ေပါက္စေလးကိုေတာင္ လူ၀တ္ေၾကာင္ အရိယာေတြက ရွိခိုးအရိုအေသေပးရမယ္ဆိုတာ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္း နားလည္ထားၾကျပီးသားက်င့္၀တ္လို႔ထင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက လူတစ္ေယာက္မွာ တကယ္တရားစစ္တရားမွန္ေတြ ကိန္းလာေလေလ၊ မာန္မာနက ေလ ွ်ာ့က်ေလေလသာျဖစ္ပါတယ္။ အျခားလူတစ္ေယာက္ကို အရိုုအေသအေလးအျမတ္ျပဳဖို႔ဆိုတာဟာ အဲဒီတရားျပည့္၀ေနတဲ့သူအတြက္ ၀န္ေလးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ျပီး တကယ္တရားကိုနားလည္လာေလေလ ဘုရားရွင္အဆံုးအမကို ပိုပိုုလိုက္နာလာေလေလသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ေတြ ၀ိနည္းကို မက်ဴးလြန္မေဖာက္ဖ်က္ၾကေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့။ လူဆိုရင္လည္း တရားအသိဉာဏ္ျမင့္လာေလ၊ ဘုရားရွင္ရဲ ႔ ပညတ္ထားခ်က္ေတြအေပၚမွာ ပိုတန္ဖိုးထားေလ ျဖစ္လာရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အခုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအခ်င္းခ်င္း ၾကည့္လိုက္ရင္ေတာင္ အျမင္မတင့္တယ္၊ မအပ္စပ္တဲ့ အျပဳအမူအေနအထိုင္မ်ိဳးကို တရားျပဆရာတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ (လံုုး၀) မလုပ္သင့္ဘူးလိုု႔ပဲ သံုးသပ္မိပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ပညတ္ခ်က္ေတြပါ။ ဘာမွ တန္ဖိုးမရွိပါဘူး။ အဓိက အကုသိုလ္မျဖစ္ဖို႔က အေရးၾကီးတာပါလို႔ ေစာဒက တက္ၾကပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီလုိေျပာၾကရင္ အဲဒီလိုေျပာတဲ့စကားအေပၚမွာ နားလည္ေပးလို႔ရပါတယ္။ လက္ခံေပးလို႔ေတာ့ မရပါဘူးလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေတြကို ဦးေဆာင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့သူေတြ အေနႏွင့္ ကိုယ့္အေနအထိုင္၊ အေျပာအဆိုေတြေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ႏွင့္ သာသနာေတာ္အေပၚမွာ လူေတြ အၾကည္အညိဳမဲ့သြားေစတာမ်ိဳး မလုပ္မိၾကဖိုု႔ လိုအပ္တယ္လို႔ျမင္မိပါတယ္။ သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါ။ ဘုရားရွင္ ရဲ ႔ အဆံုးအမေတာ္ေတြကိုလည္း ဦးထိပ္ပန္ဆင္ၾကပါလို႔။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သင့္အတြက္.... (၄)

(၄) ဘ၀အေပၚ စတင္ျပီး စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္မ်ားလာေနတဲ့ သင့္အတြက္....

လူရယ္လို႔ေမြးဖြားလာျပီးမွေတာ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေၾကာင့္ၾကစိုးရိမ္စိတ္ေတြႏွင့္ ရွင္သန္ေနထိုင္သြားရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွက္ဖို႔ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာမွေတာ့ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနလို႔ရတဲ့ေနရာတစ္ခုုဆီကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားေရာက္ေအာင္သြားသင့္တာေပါ့။

ေမြးဖြားျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္း....ဒီဘယ္လိုမွျငင္းမရႏိုုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ အရာေတြကုုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေရွာင္လႊဲလို႔႔မရႏိုင္ဘူးေပါ့။ အမွန္စင္စစ္က သူတို႔ေတြကို က်င္က်င္လည္လည္ႏွင့္ ကိုင္တြယ္ထိန္းေက်ာင္းတတ္ဖို႔ရာသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ပါ။ ဒီျဖစ္စဥ္ၾကီးေတြထဲမွာပဲ ကပ္ျငိေနျပီး ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မေနသင့္ပါဘူး။

လူတစ္ေယာက္တေလကမွ သူတို႔ရဲ ႔ ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေသေသခ်ာခ်ာဂဃနဏ မစဥ္းစားတတ္ၾကတာ အံၾသစရာေကာင္းပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ မခ်က္ျပဳတ္ထားရေသးတဲ့ အစားအစာေတြကို သယ္ေဆာင္ရင္း ေလွ်ာက္သြားေနၾကသလိုမ်ိဳးပါပဲ။ တျခားသူေတြလည္း ကိုယ္လိုပါပဲလို႔ ေျဖေတြးေတြးရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ႏွစ္သိမ့္ထားၾကပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီလိုမ်ိဳး တျခားသူေတြလည္း ကိုယ္လိုပါပဲလို႔ ေတြးတတ္ၾကတာကို ကြၽန္ေတာ္က “အုပ္စုလိုက္ အသံုးမက်မႈ“ လို႔ နာမည္တပ္ရတာပါ။

“ဆာတိုးရီ“ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးျပဳျပင္ တည္ေဆာက္ယူတာကိုု ေျပာတာပါ။ “အုပ္စုလိုက္ အသံုးမက်မႈ“ ကေန ႏိုးထလာတာကို ဆိုလိုပါတယ္။

မန္ခ်ဴရီးယားအရပ္မွာ ဟိုးအရင္က လွည္းေတြကို ေခြးအၾကီးၾကီးေတြကို ဆြဲခိုင္းၾကတယ္။ လွည္းေမာင္းသမားက အသားတံုးေလးကို ေခြးရဲ ႔ ႏွာေခါင္းေရွ ႔နားမွာ တြဲေလာင္းခ်ိတ္ထားတယ္။ ဒီအခါမွာ ေခြးခမ်ာ ဒီအသားတံုးကို စားရဖို႔အေရး အရူးလိုပဲ ေျပးရေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း က်ိန္းေသတာေပါ့။ သူဘယ္စားလို႔ရႏိုုင္မလဲ။ ေနာက္ဆံုး လွည္းက လိုရာခရီးကို ေရာက္သြားေတာ့မွ သူ႔ကို အဲဒီအသားတံုးကို ပစ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီအခါမွာ သူဟာ တစ္လုပ္ထဲႏွင့္ အဲဒီအသားတံုးကို မ်ိဳခ်ပစ္လိုက္တယ္။

ဒါဟာ လူေတြရယ္၊ သူတို႔ေတြရဲ ႔လစာေငြရယ္ႏွင့္ သဘာတရားခ်င္း အတိအက် တူပါတယ္။ လမကုန္မခ်င္း သူတို႔ဟာ သူတို႔ႏွာေခါင္းထိပ္မွာ တြဲေလာင္းခ်ေပးထားတဲ့ လစာေနာက္ကို ေျပးလိုက္ၾကတယ္။ လစာရျပီဆိုတာႏွင့္ အဲဒီေငြကို တစ္ခါတည္း သံုးပစ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူတို႔လက္ထဲ ပိုက္ဆံက ျပတ္သြားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ လစာထုတ္ရက္ေနာက္ကို တခါ ေျပးလိုက္ၾကျပန္တယ္။

ဘယ္သူကမွ သူတို႔ႏွာေခါင္းတဆံုးကိုလြန္ျပီး မျမင္ႏိုင္ၾကဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ လူတိုင္းလူတိုုင္းကေတာ့ သူတို႔ဘ၀ေတြဟာ တစ္နည္းနည္းႏွင့္ အဓိပၺါယ္ျပည့္စံုေနတယ္ရယ္လိုု႔ ထင္ေနတတ္ၾကေပမယ့္ တကယ္က သူတိုု႔ေတြဟာ ပ်ံလႊားငွက္ေတြႏွင့္ ဘာမွ သိပ္မကြာၾကဘူး။ အထီးေတြက အစာရွာတယ္။ အမေတြက ဥ၀ပ္တယ္။

လူအမ်ားစုုဟာ ဘ၀လမ္းကိုု ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မခ်ဥ္းကပ္ႏိုုင္ၾကဘူး။ ေရတိုုနည္းလမ္းေတြသံုုးျပီး ဘ၀ကိုု ခက္ခက္ခဲခဲရုုန္းကန္ေနၾကရတယ္။ အေၾကာတက္ေနတဲ့ ပုုခံုုးေပၚမွာ ေဆးလိမ္းေနၾကသလိုု ျဖစ္ေနတယ္။

ေမးခ်င္တာက.... ခင္ဗ်ားက ဘာလိုု႔ ႏွာဖူးေၾကာၾကီးကိုုုု ဒီေလာက္ေတာင္ ရံႈ ့ထားရတာလဲ။

ဒါကို ဂရုုမစိုုက္ပဲေနမယ္ဆိုုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားဟာ ဘ၀တစ္ေလ ွ်ာက္လံုုး ဘာမွ မယ္မယ္ရရ လုုပ္ျဖစ္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါ့အျပင္ ခင္ဗ်ားရဲ ႔ သူလိုုငါလိုုေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ျပည့္စံုလာမလားရယ္လို႔ ေစာင့္စားရင္းႏွင့္ပဲ အခ်ိန္ေတြကုုန္ဆံုုးသြားရမွာျဖစ္တယ္။

(ဆက္ရန္....)

Kōdō Sawaki Rōshi

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္