“ျမစ္တစ္ခု စီးဆင္းမႈ နရီ (သို႔) ညီေလး ဖိုးသားအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္”

ညီေလးဖိုးသားေရ

ညီ့ရဲ ့ (၂၄) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခု ေပးမယ္လို႔ စိတ္ကူး ရင္းက ဒီစာကို ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။

ညီ့ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဟိုတစ္ခါ တုန္းက လိုပဲ အကို ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာျပမယ္လို႔ စိတ္ကူး ထားတယ္။

ညီ့ကို ပထမ တစ္ပုဒ္ အေနႏွင့္ တရားရွာတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္။

တစ္ခါက လူငယ္ တစ္ေယာက္ဟာ တရားကို သိျမင္ခ်င္လို႔ ဆရာၾကီး တစ္ဦးဆီကို သြားျပီး သူ႔ကို သင္ျပေပးဖို႔ တပည့္ သြားခံပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဆရာၾကီးက လူငယ္ကို လိုအပ္တဲ့ ေမးခြန္းေလး တခ်ိဳ႕ကို ေမးပါတယ္။ အဲဒီလို ေမးျပီးသြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ လူငယ္ကို ေျပာလိုက္ တာက သင့္ကို ကၽြႏု္ပ္ အေနႏွင့္ တရားကို သင္ျပေပးဖို႔ မလိုေတာ့ ပါဘူးတဲ့။ သင့္ထံမွာ သင္ယူ ေလ့လာ သင့္တဲ့ တရားက အလံု အေလာက္ ရွိေနပါျပီတဲ့။ သင္တကယ္ လိုအပ္တာက ထပ္ျပီး သင္ယူဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္သိထား တာေတြကို လက္ေတြ႔ က်င့္ၾကံ က်င့္သံုးဖို႔ ပါလို႔ ဆရာၾကီးက ဆိုလိုက္ပါတယ္။ လူငယ္လည္း ဆရာၾကီး ဆီကေန ျပန္လာခဲ့ ရပါတယ္။

ပထမ ပံုျပင္ေလး ကေတာ့ ဒါေလးပါပဲ ညီေရ။ က်န္တဲ့ ဆက္ျပီး စဥ္းစားရမယ့္ အပိုင္း ကေတာ့ ညီ့ တာ၀န္ ျဖစ္သြားျပီေနာ္။

ဒုတိယ ပံုျပင္ကို ဆက္ေျပာျပ မယ္ေနာ္။ ဒီအေၾကာင္း အရာက မဟတၱမ ဂႏၵီၾကီးရဲ ့ ျဖစ္စဥ္ေတြထဲက တစ္ခုလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ထားပါေလ။ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အဓိကက ပံုျပင္က ေပးတဲ့ တစ္ခုခုကို ကိုယ္ ရလိုက္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား ညီရာ။

တခါက ဆရာၾကီး တစ္ေယာက္ ဆီကို မိခင္ တစ္ေယာက္က သူ႔သားငယ္ ေလးကို ေခၚလာျပီး ကေလးကို ဆံုးမေပးပါလို႔ အပ္တယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာၾကီးက ကေလးက ဘာျဖစ္ေနလို႔ လဲလို ့ေမးတယ္။ ကေလးရဲ႔ မိခင္က ေျပာတာက ဒီကေလးက အခ်ိဳေတြ သိပ္စားတယ္။ အဲဒါ သူ႔ကို အခ်ိဳ သိပ္မစားဖို႔ ဆံုးမေပး ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဆရာၾကီးက ကေလး မိခင္ကို ေနာက္တစ္လ က်မွ ကေလးကို ျပန္ေခၚလာဖို႔ ေစခိုင္းလိုက္ ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္လ ၾကာေတာ့ မိခင္ႏွင့္ ကေလး တခါ ဆရာၾကီးဆီ ျပန္ေရာက္လာ ၾကပါတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ ဆရာၾကီးက ကေလးကို ”ကေလး အခ်ိဳေတြ သိပ္မစားနဲ႔” လို႔ ေျပာလိုက္ ပါတယ္။

ဆရာၾကီးရဲ ့ဒီဆံုးမ စကားကို ၾကားေတာ့ မိခင္လုပ္တဲ့ သူက ဆရာၾကီးႏွယ္ ဒီစကားေလး ေျပာဖို႔ အေရး ဘာလို႔ တစ္လေတာင္ ခ်ိန္းရတာ လဲေပါ့။ ျပီးခဲ့တဲ့ လကတည္းက ေျပာလိုက္လည္း ရသားနဲ႔လို႔ Complaint တက္ပါတယ္။ ဆရာၾကီးက ဒီေတာ့ ဘာျပန္ေျပာ သလဲ ဆိုေတာ့ ငါလည္း ျပီးခဲ့တဲ့ လအထိ အခ်ိဳေတြ တအား စားခဲ့တယ္။ ဒီကေလးကို အခ်ိဳေတြ မစားဖို႔ကို ဆံုးမစကား ေျပာဖို႔ ငါအရင္ အခ်ိဳကို မစားဘဲ ေနနိဳင္ေအာင္ က်င့္လိုက္တယ္။ အခု အခ်ိန္မွာ ငါ အခ်ိဳ မစားေတာ့ဘူး။ မစားဘဲ ေနနိဳင္ျပီ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဒီကေလးကို အခ်ိဳမစားဖို႔ ငါဆံုးမတယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ ပါသတဲ့။

ဒုတိယ ပံုျပင္ေလးကလည္း ဒီေလာက္ပါပဲ ညီေရ။

ကဲ ညီေရ။ အကို ေျပာျပခ်င္တဲ့ ပံုျပင္ေတြ ကေတာ့ အဲဒါေလးပါပဲ။ ညီ ၾကိဳက္မၾကိဳက္ေတာ့ မသိပါဘူး။

အဲ... ၾကံဳတုန္းေလး ဘာသာေရး ဘေလာ့ဂ္ ေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အခ်င္းခ်င္း တရား စကားေလးေတာ့ ေျပာလိုက္ပါ အံုးမယ္။

အေတြးအေခၚ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ ့ ထင္ရွားတဲ့ အေတြး အေခၚေလး တစ္ခုပါ။ သူက ေျပာတယ္။ “ျမစ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါ ခ်ိဳးလို႔ မရပါ” တဲ့။ ညီ ၾကားဖူး မလားေတာ့ မသိပါဘူး။ သူ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ အဓိပၸါယ္ ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္တစ္ခုမွာ သြားျပီး ေရ ဆင္းခ်ိဳးမယ္ ဆိုပါေတာ့။ ပထမ တစ္ၾကိမ္ ေရခ်ိဳးျပီး ျပန္တက္လာလို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျမစ္ထဲ ျပန္ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီျမစ္ဟာ ခုန သူ ေရဆင္းခ်ိဳး ခဲ့တဲ့ ျမစ္ေရ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ျမစ္ရဲ ့သဘာ၀ ေရက အျမဲ စီးဆင္းေနတဲ့ အတြက္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သူျပန္ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမစ္ေရက အသစ္ ျဖစ္ေနျပီ။ ခုနျမစ္ေရ မရွိေတာ့ ဘူးေပါ့။

ဒီအဆိုကို ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ တစ္ပါးကေတာ့ မျပည့္စံု ေသးဘူးလို ့ဆိုပါတယ္။ သူက ထပ္ျဖည့္ျပီး ေျပာတာက အမွန္မွာ ျမစ္တစ္ခုတည္း ကသာ စီးဆင္းျပီး အသစ္ ျဖစ္သြားတာ မဟုတ္ပါ ဘူးတဲ့။ ေရ ဆင္းခ်ိဳးတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္ကို ကလည္း ဒုတိယ တစ္ေခါက္မွာ အရင္လူ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လူအသစ္ ျဖစ္သြားပါျပီတဲ့။

ရုပ္နာမ္ ခႏၶာတို႔ရဲ ့သေဘာ မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်ပ္တျပတ္ အတြင္းမွာပဲ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋေပါင္း မ်ားစြာ ပ်က္ဆီး ကုန္ဆံုးသြား ခဲ့ျပီး အသစ္ေပါင္း အၾကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္သြားခဲ့ ျပီကိုး။ ျမစ္ေရကလည္း အသစ္၊ လူကလည္း အသစ္။


ကဲ... ညီ့ေမြးေန႔ အတြက္ စဥ္းစားစရာ ေလးေတြ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ေပးလိုက္ ပါတယ္။

ေမြးေန႔ အတြက္ ဆုေတာင္း ကိုေတာ့ ဘုန္းဘုန္းဦးတိကၡ ဉာဏကို ဆုေတာင္းေပး သလိုဘဲ ဆႏၵျပဳ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ Happy Everyday ပါ ညီေရ။

ခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၇)

လူၿဖစ္ရက်ိဳးနပ္ေအာင္

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ၊ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေပါ့ေပါ့ဆဆနဲ ့သားေရးသမီးေရးေတြနဲ ့ခ်ည္း အေရးေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္နဲ ့ တစ္သက္တာ အခ်ိန္ကုန္သြားမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အႏႈတ္ လကၡဏာၿပေနၿပီ မွတ္လိုက္ပါ။ သတိအမွတ္ကိုယ္မွာကပ္ၿပီး ၀ိပႆနာတရားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ လူၿဖစ္ရက်ိဳး၊ သာသနာေတာ္နဲ ့ ေတြ ့ၾကံဳရက်ိဳးနပ္ပါလိမ့္မယ္။

အေၿဖသံုးမ်ိဳး

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ ဘ၀ရပ္တည္ေနေရးအတြက္ ေရာင္း၀ယ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အေၿဖ( ၃ ) မ်ိဳးရိွတယ္။ အရင္းရယ္၊ အရႈံးရယ္၊ အၿမတ္ရယ္။ ေလာကုတၱရာ စီးပြားရွာတဲ့ေနရာမွာလည္း
အဲဒီလိုပဲ ( ၃ ) မ်ိဳးရွိတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ လူ ့ဘ၀ ၿပန္ရရင္ အရင္းပဲ။ အကုသိုလ္ေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါးက်ရင္ အရႈံး။ တရားထူးတရားၿမတ္ရရင္ အၿမတ္ထြက္တာပဲ။ အဲဒီလို အၿမတ္ထြက္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾက။

တရားႏွင့္အားထုတ္သူ

တရားအားထုတ္ခါစတြင္ ကိုယ္ကတရားကို တဲြေခၚရတာ၊ ေနာက္ပိုင္း က်င့္အား ေကာင္းလာေတာ့ တရား အရသာ ေပၚလာၿပီး တရားကကိုယ့္ကိုတဲြေခၚသြားေတာ့တာပဲ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄)

ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ


ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေသာတာပန္ ပုဂိၢဳလ္အေၾကာင္းရင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ နိကာယ္က်မ္းမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြရင္း အတၱဳပၸတိၱကို ဖတ္ရႈမိရာ ‘‘ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ’‘ ဟူေသာ ဗုဒၶ၏ ၾသ၀ါဒကို အလြန္ႏွစ္သက္၍ ပီတိၿဖစ္သည့္အေလ်ာက္
၎နည္းအတိုင္း အားထုတ္ဖို ့ သႏိၷ႒ာန္ခ်လိုက္သည္။


စိတ္ရုိးရုိး သဘာ၀

ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ဟူေသာ ပါဠိေတာ္အရမွာ ၿမင္ကာမတၱ၊ ၾကားကာမတၱ၊ နံကာမတၱ စသည္ၿဖင့္ အာရုံ ၆ပါးတုိ ့၌ မိမိ၏စိတ္ကို ‘‘ ဘရိတ္အုပ္ ’’ ရမည္ဟု ဆုိလိုၿခင္းၿဖစ္သည္။ အနည္းငယ္ ရွင္းလင္းရေသာ္ အသံတစ္ခုၾကားလွ်င္
ဘာသံဟူ၍ပင္ မစဥ္းစားေစဘဲ စိတ္ကို ထိန္းထားရမည့္အဓိပၸာယ္မ်ိဳး ၿဖစ္၏။ အၿခားေသာ ဒြါရေပါက္မ်ား တြင္လည္း ဤအတိုင္းပင္။ ဒြါရေၿခာက္ေပါက္အနက္ မေနာဒြါရသည္ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ အခက္ဆုံးၿဖစ္သည္ကို ေတြ ့ရ၏ ။ ဥပမာ လမ္းေပၚမွ ေအာ္ဟစ္သံၾကားလိုက္ရသည့္အခါ ‘‘ ဘယ္သူ ့အသံပါလိမ့္၊ ဘာေၾကာင့္ေအာ္ပါလိမ့္၊
ရန္ၿဖစ္ၾကတာေလလား၊ ငါ့အိမ္သားမ်ားနဲ ့ ရန္ၿဖစ္ၾကေလေရာ့လား၊ ဟိုဘက္အိမ္က လူမ်ားနဲ ့ မေန ့က စကားမ်ားၾကဖူးတယ္၊ သူတို ့ဟာ တယ္ဆိုးတဲ့ လူေတြပဲ၊ အသံကေတာ့ မိန္းမသံပဲ၊ ရန္ေတြ ့တာနဲ ့ တူတယ္ ’’ စသည္မ်ားၿဖင့္ ရွည္လ်ားစြာ စဥ္းစားမိတတ္ေလေတာ့သည္။ ဤကား ၿပဳလုပ္ေနက် စိတ္သဘာ၀ေပတည္း။


ၾကံစည္ၿခင္းၿဖင့္ အခိ်န္ၿဖဳန္းၿခင္း

ထို ့ၿပင္ ၎ၾသ၀ါဒအတိုင္း ၾကိဳးစား၍ အားထုတ္ေသာအခါ အာရုံတစ္ခုအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရွည္းလ်ားစြာ လိုက္ၿပီး စိတ္မကူးရဟု ဆိုၿခင္းအားၿဖင့္ လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္ကာလအေၾကာင္း၊ မၿဖစ္ေသးေသာ အနာဂတ္ကာလအေၾကာင္းမ်ားကို စိတ္မကူးရ ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ေတြ ့ရွိရသည္။ စိတ္သည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ အေပၚ၌ မေနတတ္ဘဲ ေရွ ့အေၾကာင္း ေနာက္အေၾကာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစားခ်င္တတ္ေသာ သဘာ၀ရွိ၏ ။ ၿမင္ၿခင္း ၊ ၾကားၿခင္း ၊ နံၿခင္း ၊ လ်က္ၿခင္း ၊ ထိေတြ ့ၿခင္းစေသာ ပဥၥာရံုမ်ားႏွင့္ မၾကံဳၾကိဳက္ၿပန္လွ်င္လည္း လြန္ေလၿပီးေသာ အၿဖစ္အပ်က္မ်ား သို ့တည္းမဟုတ္ ေရွ ့အဖို ့ မည္ကဲ့သို ့ၿပဳလုပ္မည္ဟူေသာ အၾကံအစည္၊ မည္ကဲ့သို ့ ၿဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္ ဟူေသာ မွန္းဆခ်က္၊ မည္ကဲ့သို ့ ၿပဳလုပ္လွ်င္ ေကာင္းပါမည္နည္း ဟူေသာစိတ္ကူးေတြး ေတာခ်က္မ်ားၿဖင့္ အခ်ိန္ကုန္လ်က္ရွိသည္ကို ေတြ ့ရသည္။ လြန္ေလၿပီးေသာ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ဤသုိ ့ၿပဳမိခဲ့၍သာ ေတာ္ေပေတာ့သည္။ ထိုသို ့ၿပဳမိခဲ့လွ်င္ကိုယ္က်ိဳးနည္းရေခ်ရဲ ့ဆိုကာ

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေက်နပ္ၿခင္း၊ ဤသို ့ၿပဳမိ၍ ခံရသည္၊ ထိုသို ့ၿပဳမိပါလွ်င္ ေတာ္ေလဦးမည္ စသည္ၿဖင့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မေက်နပ္ၿခင္း စသည္မ်ားၿဖင့္ အခ်ိန္ကုန္တတ္ေသာ သဘာ၀ရွိသည္ ကို ေတြ ့ရသည္။

နီးစပ္ရာ ကူးေက်ာ္ပုံ

ထိုကဲ့သို ့ စူးစူးစိုက္စုိက္ စဥ္းစားဆင္ၿခင္ရန္ ၿပႆနာမရွိေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း စိတ္ကေလး အလုပ္လုပ္ တတ္ပုံမွာ အေတာ္ဆန္းၾကယ္၏။ ဥပမာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေလယာဥ္ပ်ံႏွင့္ ဆိုက္ေရာက္မည့္ အေၾကာင္းကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိသည့္အခါ `` ခုတေလာမွာ ေလယာဥ္ပ်ံေတြက သိပ္စိတ္မခ်ရဘူး။ ကမာၻမွာ ေလယာဥ္ပ်ံ ပ်က္က်တဲ့သတင္းေတြ ခဏခဏၾကားရတယ္။ မႏ ၱေလး ၀ါးတန္းက ‘ ေရခ်ိဳ ’ကိုေအး ေမာင္တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းလို ့ပါလား၊ ဒါထက္ ငါးပိေရခ်ဳိမစားရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ။ ငံၿပာရည္ေဖ်ာ္နဲ ့ခ်ည္း စားရတာ ၿငီးေငြ ့ေနၿပီ။ ၿမိတ္ငံၿပာရည္စစ္စစ္ရလွ်င္လဲ ေတာ္ေသးရဲ ့၊ တစ္ၿပည္လုံး ႏွံ ့ေနေအာင္ေရာက္ဖူးၿပီဆိုေပမယ့္ ၿမိတ္တစ္ခုေတာ့ ငါမေရာက္ေသးဘူး။ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာလဲ စီးဖူးေအာင္ ၿမိတ္ကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ သြားလည္ဦးမွပဲ။ ဒါေပမယ့္ သေဘၤာစီးခ်င္းစီးရင္း ဗုဒၶဇယႏိ ၱပဲြေတာ္ၾကီးအတြင္းမွာ အိႏိၵယ သြားလည္လွ်င္ေတာ့ တစ္၀က္ခႏႈန္း ရတယ္ဆုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပတ္ ( စ္)ပုတ္အတြက္ အခက္အခဲမ်ား ရွိေနဦမလား မဆိုႏုိင္ဘူး။ အစိုးရက ငါလိုလူက်မွ ေၾကးထူခ်င္ ထူေနဦးမယ္ ’’ စသည္မ်ားၿဖင့္ တရွည္တလ်ားၾကီးကူးေက်ာ္ေၿပးလႊား တတ္ေလသည္။


စိတ္ကေလး၏ ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊားပုံ အၿခင္းအရာမွာ ငယ္စဥ္က ရဖူးသည့္ လကၤာကေလးတစ္ပုဒ္ႏွင့္ တူလွသည္။


ဘုရားကြ်န္ေတာ္
ေတာင္ေပၚကြ်န္းက
ဆင္ေတာ္တစ္စီး
အၿမီးေငြလိပ္
လိပ္သည့္သင္ၿဖဴး
ၿဖဴးသည့္ေလညင္း
ညင္းသည့္အမည္း
မည္းသည့္မီးေသြး
ေသြးသည့္နံ ့သာ
သာသည့္လမင္း........စသည္ၿဖင့္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ အလိုရွိတိုင္း ဆက္ေပးႏိုင္သည့္ လကၤာတစ္ပုဒ္ ေပတည္း။ စိတ္သည္လည္း အထက္တြင္ ေဖာ္ၿပခဲ့သည့္ ဥပမာကဲ့သို ့ အၿခားအေရးၾကီးေသာ အာရုံတစ္ခုႏွင့္ မတိုက္မခ်င္း ရွည္လ်ားစြာ ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊားတတ္သည္ကို ေတြ ့ရသည္။


ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္


ဤေခတ္တြင္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ထားရမည္ဟူေသာ စကားကို အသုံးၿပဳတတ္ၾကသည္။ ၎တို ့ဆိုလိုပုံရသည္မွာ မိမိတို ့ အားထုတ္ေသာ ကမၼ႒ာန္းအာရုံတည့္တည့္ အေပၚ၌သာ စိတ္ကိုထားရမည္ဟု ေၿပာလိုဟန္တူသည္။ ‘‘ ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ’’ ဟူေသာ ၾသ၀ါဒအရ အားထုတ္ေသာ သူအဖို ့မွာ ကမၼ႒ာန္းအာရုံဟူ၍ အထူးတလည္မရွိ ။ အာရုံႏွင့္ အာရမၼဏိက တိုက္ခိုက္၍ ၿဖစ္ေပၚလာသည့္ ( ၀ိညာဥ္ ) အသိစိတ္ကေလး ၿဖစ္တိုင္း ၿဖစ္တိုင္း သိေစ၍ ေရွ ့ေလွ်ာက္ၿပီး တရွည္တလ်ားၾကီး ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊား ၿခင္း မၿပဳေစရန္ သတိၿဖင့္ ေစာင့္ထိန္းထားရေသာ အလုပ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ က်ေရာက္ေလ သမွ်ေသာ အာရုံ တို ့ကိုသိ၍ အတိတ္ အနာဂတ္တို ့ကို မလိုက္ေစပဲ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚတြင္ အခါခပ္သိမ္း ထားရၿခင္းပင္ ၿဖစ္သည္။ ကမၼ႒ာန္းအာရုံဟူ၍ အထူးတလည္မရွိဘဲ အလုပ္တစ္ခုလုံးမွာ မိမိ၏စိတ္ကို ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚ၌ အခါခပ္သိမ္းတည္ေနေစဖို ့ပင္ ၿဖစ္သည္။


စဥ္းစားစိတ္ကူးၿခင္း၊ ေတြးေတာၾကံဆၿခင္း ဟူသမွ်သည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ထားၿခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ပယ္ဖ်က္ထားရာ၏ ။ အသံတစ္ခု ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ ‘‘ ဘာသံပါလိမ့္ ’’ ဟူ၍ ဆင္ၿခင္ၿခင္းသည္ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ အသံသည္ ကုန္ဆုံးသြားၿပီၿဖစ္၍ ထိုအသံအေၾကာင္းက္ို ဆင္ၿခင္ေတြးေတာမိၿခင္း သည္ အတိတ္ၿဖစ္ေသာ အၿခင္းအရာကို စဥ္းစားဆင္ၿခင္ျခင္းမွ်သာ ၿဖစ္သည္ဟု နားလည္ရေပမည္။ သို ့မွ သာလွ်င္ ‘‘ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱ’’ ဟူေသာ ၾသ၀ါဒႏွင့္ ကိုက္ညီေပလိမ့္မည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Happy Everyday ပါဘုရား...!

(ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏလကၤာရ (ေယာဆရာေတာ္ဘုရား) ရဲ ့ (၃၁) ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန ့အတြက္ အမွတ္တရ ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။)

ေလာကၾကီးထဲကို လူသားတစ္ေယာက္ မိခင္ရဲ ့ဝမ္းၾကာတိုက္ကေန ေရာက္ရွိလာတဲ့ေန ့ကို ေမြးေန ့ (Birthday) ရယ္လို ့ေခၚေဝၚသမုတ္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ အဲဒီေန ့ရက္ကို ျပန္ေရာက္တိုင္း ေရာက္တိုင္းလည္း ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန ့ရယ္လို ့လည္း သတ္မွတ္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာရွိၾကတဲ့ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္း အစဥ္အလာေတြ မတူညီၾကေပမယ့္လို ့ မိမိတို ့အေနအထားအေလွ်ာက္ အေျခအေန ေပးသေလာက္ ေမြးေန ့အမွတ္တရ အျဖစ္ အဲဒီေန ့မွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေလး တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္တတ္ ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က ေမြးေန ့ကိတ္လွီးမယ္၊ တခ်ိဳ ့က ဘုရားသြားမယ္၊ အလွဴဒါန လုပ္မယ္။ တခ်ိဳ ့က ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ဘဲ အမွတ္တရ တစ္ခုခုလုပ္ၾကမယ္။ စသည္ျဖင့္ေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ လူေတြအားလံုးတူညီနိဳင္တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေမြးေန ့ မွာ တတ္နိဳင္သေလာက္ တစ္ေန ့လံုး ေကာင္းတဲ့အာရံုေတြႏွင့္ ျဖစ္ေနေအာင္၊ မဂၤလာရွိေအာင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ေန ့ေလး တစ္ေန ့ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္ၾကတာပါဘဲ။

တျခားသူေတြေတာ့မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘဝတုန္းကေတာ့ ေမြးေန ့ကိုေရာက္ျပီဆိုရင္ မနက္ေစာေစာထ၊ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းေတာ္ကပ္၊ ေသာက္ေတာ္ေရကပ္၊ ျပီးေတာ့ သီလယူ၊ ေမတၱာပို ့၊ တရားႏွလံုးသြင္း စတာေတြလုပ္၊ ျပီးေတာ့ ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္း၊ ျပီးတာႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေခၚျပီးေကြၽး၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ တစ္ေနရာရာကို ေလွ်ာက္လည္ စသည္ျဖင့္ အဲဒီေန ့ေလးကို ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္စရာေတြ၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြႏွင့္ ျပည့္ေနေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေမြးေန ့ျပီးေနာက္ရက္ေတြကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားတာ ပါဘဲ။

အခုအသက္ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္းဘဲ ေမြးေန ့ေရာက္ျပီဆိုရင္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို တျခားေန ့ေတြကထက္စာ ပိုသတိထားလုပ္ရင္း မိမိစိတ္ကိုလည္း ေကာင္းတဲ့အာရံုေတြမွာ ပိုျပီး ဂရုစိုက္ထားရင္း အကုသိုလ္ျဖစ္စရာေတြကို တတ္နိဳင္သေလာက္ေရွာင္ရင္း အဲဒီတစ္ေန ့စာကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနထိုင္းရင္း ျဖတ္သန္းတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေန ့ျပီးလို ့ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ေကာင္းဆိုးအာရံုေတြၾကားထဲမွာ စိတ္ညစ္လိုက္၊ ေပ်ာ္လိုက္ႏွင့္ ဒံုရင္းဘဝကို ျပန္ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ စာေရးသူက “ေမြးေန ့မွာ Happy Birthday ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေမြးေန ့လို ့ေျပာၾကတယ္။ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ေန ့တိုင္း အဲဒီလိုေပ်ာ္လို ့ မျဖစ္ဘူးလား။” လို ့ ေတြးစရာေလး ေရးထားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ေတြ ကိုယ့္ေမြးေန ့မွာ ထူးထူးျခားျခား ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြလုပ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြလုပ္သလို ေန ့တိုင္း ေန ့တိုင္း ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္လို ့၊ ေနထိုင္လို ့ မျဖစ္နိဳင္ဘူးလားလို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္းျပန္ထုတ္မိပါတယ္။

ေနာက္ျပီးေတာ့ရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့အခါမွာ “အသက္ ၁၂၀ ရွည္ပါေစ” ဆိုတာေလး ေျပာေလ့ေျပာထရွိၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ေတြကိုယ္တိုင္လည္း အသက္တစ္ရာတမ္းမွာ သက္တမ္းေစ့ေနခ်င္ၾကတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတာ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျမင္ေတြ ့ရတတ္တဲ့ အသက္ၾကီးပိုင္း ပုဂၢိဳလ္ေတြကို တေစ့တေစာင္း ေလ့လာမိဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ ့လူၾကီးေတြကေတာ့ ေသဆံုးတဲ့အခ်ိန္အထိ စီးပြားေရး၊ ၾကီးပြားေရးေတြႏွင့္ဘဲ အခ်ိန္ကို ကုန္ဆံုးၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ေတြကေတာ့ အိပ္၊ စား၊ ေပ်ာ္ပါးျပီးဘဲ ေသခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ေတြက်ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့လို ့ နာတာရွည္ေရာဂါသည္ ဘဝႏွင့္ အိပ္ယာထဲမွာဘဲ အခ်ိန္ကုန္လြန္ သြားၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ သူငယ္ျပန္သလိုမ်ိဳးေတြျဖစ္ျပီး ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ႏွင့္ သက္တမ္းကုန္ၾကျပန္ ပါတယ္။ ရွားရွားပါးပါး တခ်ိဳ ့တေလသာ သတိေကာင္းေကာင္းႏွင့္ မိမိအက်ိဳး အမ်ားအက်ိဳးရွိတဲ့ ကိစၥေတြကို လုပ္ရင္း သက္တမ္းကုန္လို ့ေသၾကရပါတယ္။

တကယ္လို ့မ်ား ကြၽန္ေတာ္တို ့ေတြ သက္တမ္းေစ့ေနထိုင္နိဳင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘာေတြလုပ္ၾကမွာလဲ။ ဘယ္လို ေန ့စဥ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းၾကမွာလဲ။ ဒီေနရာမွာ အေရအတြက္ (Quantity) ႏွင့္ အရည္အခ်င္း (Quality) ကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ့္ အပိုင္းလို ့ထင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ဦးအေနႏွင့္ ဗုဒၶအလိုက် ဘယ္လို ေနထိုင္ရင္ေကာင္းမလဲလို ့ေတြးမိျပီး စာေပထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ရွာေတာ့ ဂါထာ သံုးပုဒ္ကို သတိထားမိပါတယ္။

၁။ ေယာ စ ဝႆသတံ ဇီေဝ၊ အပႆံ ဥဒယဗၺယံ။
ဧကာဟံ ဇီဝိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ ဥဒယဗၺယံ။

ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ အျဖစ္အပ်က္ကို မ႐ႈမျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာပတ္လံုး အသက္႐ွည္ ေနရျခင္းထက္ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏အျဖစ္အပ်က္ကို မျပတ္႐ႈျမင္ေသာပုဂၢိဳလ္၏ တစ္ရက္မွ် အသက္႐ွည္ရျခင္းသည္ ျမတ္၏။


၂။ ေယာ စ ဝႆသတံ ဇီေဝ၊ အပႆံ အမတံ ပဒံ။
ဧကာဟံ ဇီဝိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ အမတံ ပဒံ။

ေသျခင္းကင္းေသာနိဗၺာန္ကိုမျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာပတ္လံုး အသက္႐ွည္ေနရျခင္းထက္ ေသျခင္း ကင္းေသာနိဗၺာန္ကို ျမင္ေသာပုဂၢိဳလ္၏ တစ္ရက္မွ် အသက္႐ွည္ရျခင္းသည္ ျမတ္၏။


၃။ ေယာ စ ဝႆသတံ ဇီေဝ၊ အပႆံ ဓမၼမုတၱမံ။
ဧကာဟံ ဇီဝိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ ဓမၼမုတၱမံ။

ျမတ္ေသာေလာကုတၱရာတရားကိုမျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာပတ္လံုး အသက္႐ွည္ေနရျခင္းထက္ျမတ္ေသာ ေလာကုတၱရာတရားကို ျမင္ေသာပုဂၢိဳလ္၏ တစ္ရက္မွ်အသက္႐ွည္ရျခင္းသည္ျမတ္၏။

ဒီတရားဂါထာေတာ္ သံုးပိုဒ္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကြၽန္ေတာ္တို ့ကိုျဖစ္ေစခ်င္တဲ့၊ ဗုဒၶအလိုက် ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ အသက္ရွင္ေနရမယ့္ ရက္ေတြကိုအသံုးခ်ဖို ့ ဆံုးမထားတာေလးျဖစ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထပ္ကြန္ ့ျပီးစဥ္းစားမိတာ၊ ေမးခြန္းေမးမိတာ တစ္ခုက တကယ္လို ့မ်ား မေနရလို ့ အခုေန (ဒါမွမဟုတ္) ေနာက္ ၂၄ နာရီအတြင္းမ်ား ေသရေတာ့မယ္ဆိုပါရင္ အဲဒီအဆံုးအမ (၃) ပိုဒ္ထဲက ဘယ္တစ္ခုခုကိုမ်ား လိုက္နာက်င့္ၾကံအားထုတ္ျဖစ္ခဲ့ျပီလဲလို ့ပါခင္ဗ်ား။

ဘုန္းဘုန္း ေမြးေန ့အတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခု ေရးမယ္လို ့စိတ္ကူးရင္း ေခါင္းထဲေပၚလာတာ ေလးေတြကို ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သတိေပးရင္း၊ ခင္မင္ရတဲ့ ဓမၼေမာင္ႏွမေတြကိုလည္း ေတြးစရာေလးေတြေပးရင္းေပါ့ခင္ဗ်ား။

(ဒီေဆာင္းပါးေလးႏွင့္ဘဲ ဘုန္းဘုန္းေမြးေန ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ ဓမၼပူဇာအေနျဖင့္ ပူေဇာ္ဂါရ၀ျပဳပါတယ္ဘုရား။ ခြင့္ျပဳေပးေတာ္မူပါဘုရား။ ဘုန္းဘုန္းေရ…Happy Everyday! ပါ။)



ရိုေသစြာရွိခိုးဦးတင္လ်က္
ဝိမုတၱိသုခ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၉)

Egotism

---

The Prime Minister of the Tang Dynasty was a national hero for his success as both a statesman and military leader. But despite his fame, power, and wealth, he considered himself a humble and devout Buddhist. Often he visited his favorite Zen master to study under him, and they seemed to get along very well. The fact that he was prime minister apparently had no effect on their relationship, which seemed to be simply one of a revered master and respectful student.

One day, during his usual visit, the Prime Minister asked the master, "Your Reverence, what is egotism according to Buddhism?" The master's face turned red, and in a very condescending and insulting tone of voice, he shot back, "What kind of stupid question is that!?"

This unexpected response so shocked the Prime Minister that he became sullen and angry. The Zen master then smiled and said, "THIS, Your Excellency, is egotism."



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၆)

တရား နဲ ့ မတရား

မိမိႏွာသီးဖ်ားမွာ စိတ္စိုက္ၿပီးမွတ္ႏိုင္မွ တရား၊ မမွတ္ႏိုင္ရင္ မတရား။ တရားမဟုတ္ရင္ မတရားပဲေပါ့။ တစ္နည္းေၿပာရရင္ မွတ္ႏိုင္ေတာ့တရား၊ မမွတ္ႏိုင္ေတာ့ အလကား။
အက်ိဳးမရွိေသာ အသက္ရွင္ၿခင္းပဲ။

ဓမၼသေဘာ

ဘုန္းၾကီးတို ့ သူေတာ္စင္ေတြ ဓမၼသေဘာဟာ အင္မတန္ ဆန္းၾကယ္တယ္။
အိမ္မွာေနရင္ အဟုတ္သား၊ မွတ္ၾကည့္မွ ခက္မွန္းသိတယ္။
မွတ္ေနရင္းကေန ၾကံစည္တယ္၊ စဥ္းစားတယ္၊ ေတြးေတာတယ္၊ အေတြးနယ္ခဲ် ့တယ္၊
အမွတ္ေပ်ာက္တယ္၊ အမွတ္လြတ္တယ္၊ ဒီလိုမဟုတ္လား။

တရားရခ်င္ ထိန္းလို ့ေပး

မိမိစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္မႈမရွိဘဲ လႊတ္ထားရင္ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ၀င္တတ္တယ္။
ရႈမွတ္ပြားမ်ားမႈ လြတ္ေနရင္ တရားရမႈေ၀းမယ္။
ဒါေၾကာင့္ - ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ မိမိစိတ္ကေလးကို တရားရခ်င္ရင္ သတိနဲ ့အၿမဲ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးရမယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၃)

ရဟန္းၿပဳဖူးၿခင္း

ကြ်ႏ္ုပ္မွာ `တရားသမား `တစ္ေယာက္၏ နာမည္မ်ိဳးထြက္ခဲ့ပုံ ရေသာ္လည္း မိရိုးဖလာအားၿဖင့္ `တရားသမား ` မိဘႏွစ္ပါးတို ့မွ ေပါက္ဖြားခဲ့၍ မဂ္ဆိုက္ ဖိုလ္ဆိုက္ အားထုတ္ခဲ့ေသာ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါး၏
တပည့္ၿဖစ္သည္။ တစ္ဖက္တြင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႏွင့္ မိဘႏွစ္ပါးတို ့၏ အက်င့္သီလႏွင့္ ၾသ၀ါဒသည္ လည္းေကာင္း၊ အၿခားတစ္ဖက္တြင္ အေဖာ္အေပါင္းႏွင့္ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ေနခ်င္တတ္သည့္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ၀ါဒနာသည္လည္းေကာင္း လြန္ဆြဲသကဲ့သို ့ ၿဖစ္ခဲ့ရာတြင္ တစ္ဖက္တစ္လွည့္စီ ပါခဲ့မိသည္။ သို ့ေသာ္
လူတစ္ေယာက္၌ အဆိုးႏွင့္ အေကာင္း ယွဥ္တြဲလ်က္ရွိရာတြင္ (အေကာင္းခ်ည္းသက္သက္ဆိုေသာလူမွာ တကယ္ရွားလိမ့္မည္ထင္သည္ ) အဆိုးဘက္က ပို၍နာမည္ထြက္ၿခင္းမွာ ေလာက၏ ဓမၼတာၿဖစ္၏ ။ သို ့ၿဖစ္၍ ‘‘ ေပ်ာ္ခ်င္တတ္ေသာေရႊဥေဒါင္း ’’ ဟူ၍သာ လူသိမ်ားဟန္ရွိ၍ သားမယားကို စြန္ ့ပစ္ၿပီး ရဟန္းၿပဳ၍
အားထုတ္ခဲ့ဖူးေသာ အၿဖစ္ကိုမူ လူသိနည္းပုံ ရသည္။ သို ့ေသာ္ ၃၅ႏွစ္အရြယ္တြင္ ရဟန္းၿပဳၿပီး မဂ္တရား ဖိုလ္တရားအတြက္ အၾကိတ္အနယ္အားထုတ္ခဲ့ဖူးၿခင္းကား အမွန္ၿဖစ္ပါသည္။ သို ့ေသာ္ ေတာရေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း၌ငွက္ဖ်ား ဖ်ား၍ မိဘမ်ား၏ ေတာင္းပန္ခ်က္ အရ ၅၂ ရက္ႏွင့္ပင္လူ၀တ္လဲခဲ့ရေပသည္။

ႏွစ္သက္ေသာနည္းမ်ား

ရဟန္းျပဳခဲ့စဥ္က အထက္ပါ ငယ္ဆရာေတာ္၏ နည္းနာနိသွ်အတိုင္းေသာ္လည္းေကာင္း၊ ထို ့ေနာက္ ဤေခတ္တြင္ ေပၚေပါက္လ်က္ရွိေသာ (မဂ္ေပါက္ဖိုလ္ေပါက္ဆိုသည့္) နည္းနာနိသွ်အမ်ိဳးမ်ိဳးအတိုင္းေသာ္ လည္းေကာင္၊ က်င့္ၾကံအားထုတ္ခဲ့ဖူးရာ ကၽြႏု္ပ္အႏွစ္သက္ဆံုးေသာနည္းမွာ စိတၱာနုပႆနာေခၚ ၀ိပႆနာ ရႈနည္းႏွင့္ မာလုက်ပုတၱႏွင့္ ဗာဟိရတို ့အား ဗုဒၶကိုယ္ေတာ္တိုင္ ညႊန္ျပသည့္ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” နည္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

စိတၱာနုပႆနာရႈပံု

ကၽြႏု္ပ္သည္ စိတၱနုပႆနာရႈမွတ္ရာ၌ အတြင္းႏွင့္အျပင္ (အာရံုႏွင့္အာရမၼဏိက) တိုက္မိျခင္းျဖစ္ေပၚလာသည့္ (၀ိဥာဏ္) စိတ္ကိုသိေအာင္ ၾကိဳးစားပါသည္။ ဥပမာ မ်က္စိႏွင့္ အဆင္းတိုက္မိေသာ အခါ “ျမင္စိတ္” ျဖစ္လာျခင္းကိုသိ၍၊ နားႏွင့္အသံတိုက္မိေသာအခါ “ၾကားစိတ္” ျဖစ္လာသည္ဟု သိေအာင္ သတိျပဳကာ ေစာင့္ၾကည့္ပါသည္။ ဒြါရေျခာက္ပါးရွိသည့္အနက္ မ်က္စိ၊ နား၊ ႏွာေခါင္း၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္ကာယတည္းဟူေသာ ဒြါရမ်ား၌ တိုက္မိျခင္းထက္ မေနာဒြါရႏွင့္ ဓမၼာရံုတို ့တိုက္မိျခင္းသည္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပိုမိုသည္ဟု ေတြ ့ရပါသည္။ (ဆိုလိုရင္းမွာ လူသတၱ၀ါသည္ ၾကံစည္စိတ္ကူးေနျခင္းမ်ားျဖင့္ အခ်ိန္ကုန္ၾကရသည္ဟု သိရသည္ဟူလို) ယင္းကဲ့သို ့စိတ္ျဖစ္တိုင္း သိေအာင္ရႈမွတ္ရာတြင္ ပထမ၌ တစ္ခုတည္းေသာစိတ္ကေလးသည္ ျမင္ခ်ည္တစ္ခါ၊ ၾကားခ်ည္တစ္လွည့္၊ စဥ္းစားခ်ည္တစ္ဖံု၊ ေတာင္ခုန္ေျမာက္ခုန္ ခုန္လ်က္ရွိသည္ဟု မွတ္ထင္မိပါသည္။

သဲလြန္စရျခင္း

ထိုကဲ့သို ့သတိျမဲျမဲရႈမွတ္၍ တစ္ႏွစ္ခြဲခန္ ့ၾကာရွိေသာအခါ တစ္ေန ့သ၌ ကၽြႏု္ပ္သည္ တစ္စံုတစ္ခုကို ၾကည့္လ်က္ ရွိစဥ္ တစ္ေယာက္ေသာသူက ကၽြႏ္ုပ္၏နာမည္ကို ေခၚလိုက္သည္ႏွင့္ ရုတ္ကနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ရာတြင္ ဘြားကနဲ အသိဉာဏ္တစ္ခု ေပၚလာ၍ ဒိတ္ကနဲျဖစ္သြားပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္သိလိုက္ရသည္မွာကား အသံၾကား၍လွည့္ၾကည့္လိုက္ေသာ တစ္ခဏတြင္ “ျမင္စိတ္” ခ်ဳပ္သြား၍ “ၾကားစိတ္” ျဖစ္ေပၚလာသည္ဟူေသာ အသိဉာဥ္ပင္ျဖစ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္မွာထိုအသိဉာဏ္ေၾကာင့္ အလန္ ့တၾကားႏွင့္ တအံ့တၾသ ျဖစ္သြားမိပါသည္။ ဤတြင္တစ္ခုတည္းေသာစိတ္က ဤမွထိုမွ ခုန္ေနျခင္းမဟုတ္။ တစ္အာရံုအျပီးတြင္ ကုန္ဆံုးသြာ၍ အျခားတစ္အာရံုတြင္ အသစ္ျဖစ္လာသည္ဟု ထိုးထြင္း၍ သိျမင္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဤတြင္ ငယ္စဥ္က ဆရာေတာ္ဘုရားသင္ၾကားခဲ့သည့္ “ဓူရဂၤမံ ဧကစာရံ” ဟူေသာပါဠိေတာ္အရ တစ္ခုခ်ဳပ္ျပီးမွ တစ္ခုျဖစ္ျခင္းဆိုသည္ကို အသည္းႏွလံုးတည္းမွ သေဘာက်နိဳင္သျဖင့္ အၾကီးအက်ယ္ ၀မ္းသာမိပါေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကၽြႏု္ပ္မွာ စိတ္အေၾကာင္းကို လက္ေတြ ့သိျမင္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ သဲလြန္စရခဲ့ပါသည္။

ဥဒယဗၺယဉာဏ္ေပၚျခင္း

စာေပသမား၀ိုင္းတစ္ခုတြင္ စကားစပ္မိသည္ႏွင့္ ဤအျဖစ္အပ်က္ကို ေျပာျပမိရာ “ခင္ဗ်ားကစိတ္အေၾကာင္းကို ခုမွသိတာကိုးဗ်။ ျမတ္စြာဘုရားက ဓူရဂၤမံ-ဧကစာရံ အသရိရံ-ဂူဟာသယံ လို ့ ေဟာထားတယ္ မဟုတ္ဘူးလားဗ်” ဟု ၀ိုင္း၍ေျပာၾကသည္။ ဤသို ့ေသာအျခင္းအရာမ်ိဳးေၾကာင့္ “စာသမားမ်ား” ႏွင့္ ေဆြးေႏြးျခင္းကို ကၽြႏု္ပ္ေရွာင္ကြင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သို ့ေသာ္ ၄င္းတို ့အနက္ တစ္ေယာက္ေသာသူက စဥ္းစားဉာဏ္ရွိပံုရသည္။ ထိုသူက “ခင္ဗ်ားျဖစ္ပံု ေကာင္းတယ္ဗ်။ စိတ္၏ ျဖစ္ပ်က္ျခင္းသေဘာတရားကို ယထာဘူတက်က် ျမင္လိုက္ျခင္းျဖစ္လို ့မို ့ ဥဒယဗၺယဉာဏ္လို ့ေခၚထိုက္တယ္ဗ်။ ေနာက္ေနာင္ ဘ၀မ်ားမွာ ဒီဉာဏ္ဟာ ခင္းဗ်ာ့အဖို ့ မဂ္အေျခဖိုလ္အေျချဖစ္ျပီး အေထာက္အပံ့ျဖစ္ေစနိဳင္ပါတယ္” ဟုေျပာေဖာ္ရပါသည္။ ကၽြႏု္ပ္သည္ ဥဒယဗၺယဉာဏ္ေပၚျခင္းကို လက္ခံေသာ္လည္း ေနာင္ဘ၀မ်ားက်ကာမွ အေထာက္အပံ့ျဖစ္ရမည္ ဆိုခ်က္ကိုမူ ၀မ္းထဲက က်ိတ္၍ ျပံဳးမိပါေတာ့သည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္