Wednesday, January 27, 2010

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၂၄)

ရြာ နဲ ့ ေက်ာင္း

တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ တစ္ေယာက္အတြက္ ရြာနဲ ့ေက်ာင္းနဲ ့ မတူဘူး။ ရြာဆိိုတဲ့ အတိုင္း ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟစတဲ့ ကိေလသာမိုးေတြ အၿမဲတမ္း ရြာသြန္းေနတယ္၊ ေက်ာင္းဆိုတဲ့ အတိုင္းပဲ အဲဒီ ကိေလသာ မိုးမရြာသြန္းရေအာင္၊ မၿဖစ္ရေအာင္ အၿမဲတမ္း သတိထားၿပီး ထိန္းေက်ာင္းေနရတယ္၊ ရြာနဲ ့ေက်ာင္းဟာ အဲဒီလိုကြာၿခားမႈ ရွိတယ္။

အထူးသတိၿပဳရန္

ဘုန္းၾကီးတို ့ သူေတာ္စင္ေတြရဲ ့ သႏ ၱာန္မွာ ၿဖစ္ေပၚေနတဲ့ ကိေလသာ ( အကုသိုလ္ ) တရားေတြကို ၀ိပႆနာဥာဏ္နဲ ့ ရႈမွတ္ၿပီး မပယ္ခြာႏုိင္လို ့ရွိလွ်င္ အဲဒီကိေလသာ ( အကုသိုလ္ ) တရားေတြက လူ၊ နတ္ ၊ နိဗၺာန္သုံးတန္ခ်မ္းသာဆိုတဲ့ အထက္ကို မပို ့ဘဲ ငရဲ၊ တိရ စာၦန္၊ ၿပိတၱာ၊ အသူရကာယ္ဆိုတဲ့ေအာက္ကုိပို ့မွာပဲ။ အဲဒါကို အထူးသတိၿပဳရပါမယ္။

ၿဖစ္ပ်က္ကို ၿမင္ေအာင္ၾကည့္

အၾကင္စိတ္သည္ ၿဖစ္ဆဲ၊ ထိုစိတ္သည္ ခ်ဳပ္ဆဲ မဟုတ္၊ ခ်ဳပ္ဆဲကလည္းၿဖစ္ဆဲမဟုတ္၊ ၿဖစ္ခ်ဳပ္၍ သြားၾကကုန္ေသာ စိတ္တို ့သည္ ေနာက္ထပ္ ၿဖစ္ဦးမည္ေလာ၊ ဤသို ့လည္းမဟုတ္၊ ဤေနရာတြင္ၿဖစ္၊ ဤေနရာတြင္ပ်က္၊ ဘုန္းၾကီးတို ့ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ အဲဒါကုိ ၿမင္ေအာင္ ၾကည့္ၾကပါ၊ ၿမင္ေအာင္ ၾကည့္ရမယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ပဲႏြယ္ကုန္းဆရာေတာ္၏ သုတပန္းခိုင္ (၆)

၁၉။ သီလယူရံုႏွင့္ နိဗၺာန္မရဘူး။ သမာဓိ ပညာပါ ယူသြား။

၂၀။ သီလမရွိရင္ လက္မွတ္မပါဘဲ ရထားခိုးစီးတဲ့ လူလုိပဲ။ ဣေျႏၵရရ မေနနိဳင္ဘူး။

၂၁။ သီလ သမာဓိ ပညာ ျဖစ္ဖို ့ဆိုတာ ခႏၱီဆိုတဲ့ သည္းခံျခင္း အေၾကာင္းရင္း ပဓာန ရွိပါတယ္။ သည္းမခံနိဳင္ရင္ သီလေတာင္ ေစာင့္ဖို ့မျဖစ္နိဳင္ဘူး။

၂၂။ သတိပ႒ာန္တရား ေလးပါး မပြားမ်ားလ်င္ သူေတာ္ေကာင္းတရား ၾကာရွည္စြာမတည္ဘူး။ သတိပ႒ာန္တရား ေလးပါးပြားမ်ားလ်င္ သူေတာ္ေကာင္းတရား ၾကာရွည္စြာတည္မယ္။

၂၃။ မိတ္ေကာင္း ေဆြေကာင္း ဆရာသမားေကာင္းကို ေပါင္းရလို ့ရွိရင္ မျဖစ္ေသးတဲ့ ကုသိုလ္တရားေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္ျပီးသား အကုသိုလ္တရားေတြလည္း ဆုတ္ယုတ္သြားပါတယ္။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Monday, January 25, 2010

ဘုန္းဘုန္း....တာ့တာ...


ဒီေခါင္းစဥ္ကို ဖတ္လိုက္ေတာ့ ဆရာေတာ္၊ သံဃာေတာ္မ်ားက ေဒၚအမာလည္း ခင္ပြန္းအနိစၥေရာက္တာနဲ႔ စိတ္မ်ား ကေတာက္ကတက္ ျဖစ္ေန႐ွာထင္ပါရဲ႔လို႔ ကၽြန္မကို သနားေနၾကမလား မသိပါ။

"ဘုန္းဘုန္း တာ့-တာ" ဆိုတဲ့အသံမ်ိဳး မၾကာမၾကာ ၾကားရလြန္းလို႔ နားကေလာတာနဲ႔ ဒီေခါင္းကို တပ္လိုက္မိတာပါ။ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ကေလးငယ္ေတြကို လူႀကီးမိဘေတြက ဘယ္သူျပန္ခါနီးမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ "တာ့-တာ" လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ဆိုၿပီး လက္ျပခိုင္းေနၾကပါတယ္။

ၿမိဳ႔ေပၚတင္လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒီ တာ့-တာက ေတာႀကိဳအံုၾကားအထိ ပ်ံ႔ႏွ႔ံဆင္းသက္လို႔ ေနပါတယ္။

ဒါကို ေထာက္ျခင္းအားျဖင့္ ကၽြန္မတို႔မွာ ျပန္ခါနီးႏႈတ္ဆက္စကား တခု မ႐ွိမျဖစ္၊ အပူတျပင္း လိုအပ္ေနတဲ့ပံုပါပဲ။ လိုသမွ မဟားဒယားမို႔ ကိုယ့္မွာလည္း မ႐ွိေလေတာ့ သူမ်ားဟာကို အတင္းဆြဲယူသံုးထားရတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါၿပီ။

"တာ့-တာ" ဆိုတာ ဘယ္လူမ်ိဳးက သံုးစြဲတဲ့ စကား၊ ဘာအဓိပၸါယ္႐ွိတယ္ဆိုတာကို ဇစ္ဇစ္ျမစ္ျမစ္ သိၾကတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏို႔ေပမယ့္ လက္ကေလးလႈပ္ျပၿပီး ေတြ႔ကရာလူကို "တာ့-တာ" ေနၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ကမ်ား ကဲသထက္ကဲၿပီး "ဘိုင့္ဘိုင္- တာ့တာ-ခ်ဲရီးယို" အထိ လုပ္ေနၾကေလရဲ႔။

ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အိမ္တအိမ္က ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အေမကသင္တာ လူႀကီးေတြကို "ဦးတင္ပါေသးရဲ႔" လို႔ ေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရမယ္တဲ့။ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ "ကၽြန္မကို ခြင့္ျပဳပါဦး" လို႔ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ရတယ္။ ေနာက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးလာျပန္ေတာ့ "ျပန္ပါဦးမယ္ေနာ္" လို႔ ေျပာရတယ္။ ဒါ ျမန္မာ့ ႏႈတ္ဆက္နည္း ျဖစ္မွာပါပဲ။ ခုေခတ္လို လက္ကေလးျပၿပီး "တာ့-တာ" လို႔ ဆိုမိရင္ အေမက လက္မ်ား ပုတ္ခ်မလား မသိဘူး။ ၿပီးေတာ့ "ဘာလဲ ညည္းတို႔စကားက တာတယ္ဆိုတာ ေကာင္းမွတ္လို႔ လူထဲသံုးေနရတာလား" လို႔ ေငါက္မွာ အမွန္ပါပဲ။

ျမန္မာစကားက လူေပၚစ အဆင့္မ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေ၀ါဟာရ မဆင္းရဲပါဘူး။ လူၾကည့္ၿပီး အသက္နဲ႔အလိုက္ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔အလိုက္ သံုးႏႈန္းေျပာဆိုရတဲ့ စကားမ်ိဳးပါ။ ဒီလိုယဥ္ေက်းမႈဟာ လူမ်ိဳးတိုင္းမွာေတာင္ မ႐ွိပါဘူး။ လူ႔ယဥ္ေက်းမႈ သမနိ ႐ွည္လွတယ္ဆိုတဲ့ တ႐ုတ္တို႔လို လူမ်ိဳး အခ်ိဳ႕ မွာသာ ႐ွိတာပါ။

အေဖလုပ္တဲ့ လူအေပၚကို ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ႀကီး မေက်လည္ေပမယ့္ "မင္းကလဲကြာ" လို႔ ျမန္မာစကားက ေျပာလို႔ မရပါဘူး။ "ခင္ဗ်ားႀကီးကလဲဗ်ာ" လို႔ ေျပာမိရင္ေတာင္ "အေဖကို ခင္ဗ်ားလံုးႀကီး ႐ိုက္ေျပာတာ ႐ိုင္းလိုက္တာ" လို႔ ဆိုပါေသးတယ္။ "ယူကလဲ ဂြက်လိုက္တာ" လို႔ ေျပာခ်င္လို႔လဲ မျဖစ္ပါဘူး။ "အေဖကလဲ အေဖရာ" ဆိုတာမ်ိဳးကို အလြန္ဆံုးေျပာရတာပါ။ ျမန္မာမွာ ကိုယ္က ေျပာခ်င္တဲ့လူနဲ႔ တန္ရာေ၀ါဟာရကို ေ႐ြးၿပီး သံုးစြဲရပါတယ္။ ဒါဟာ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈပဲ။

ခုေတာ့ ရည္းစားလည္း "တာ့-တာ"၊ သူငယ္ခ်င္းလည္း "တာ့-တာ"၊ ဘုန္းႀကီးရဟန္း လည္း "တာ့-တာ" တဲ့။ ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေနၾကတယ္ မသိပါဘူး။

ကၽြန္မတို႔ မိုးကုတ္သြားလည္ၾကေတာ့ မိတ္ေဆြေတြကို ျပန္ပါ့မယ္လို႔ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ အိမ္တိုင္းက ျပန္ႏႈတ္ဆက္တဲ့စကားက "ျဖည္းျဖည္း ျပန္ပါ႐ွင္" တဲ့။ ဒါဟာ ျပန္ခါနီး လူကို မိုးကုတ္က ႏႈတ္ဆက္တဲ့ စကားပါ။ မိုးကုတ္မွာ လမ္းေတြက ေျမျပင္လမ္း မဟုတ္ဘူး။ အတက္အဆင္း၊ အေကြ႔အေကာက္ေတြ၊ ကားနဲ႔ ခရီးသြားရတာ။ ကားအျမန္ေမာင္းရင္ အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ ေတြ႔ရတာ၊ ေတြ႔ေပါင္းလည္း မေရမတြက္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဆီမွာ ခြဲခါနီး ႏႈတ္ဆက္တဲ့ လူတိုင္းကို "ျဖည္းျဖည္းပဲျပန္ပါ" လို႔ ႏႈတ္ဆက္မွာ မွာတာထင္ပါရဲ႔။ ေမတၱာ ေစတနာ က႐ုဏာအျပည့္နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ စကားမို႔ ၾကားရသူရဲ႔ နားထဲမွာ ခ်မ္းေျမ့ၾကည္ႏူး လိုက္တာ။ "တာ့-တာ" နဲ႔ မကြာလား။

ျမန္မာမွာ ႏႈတ္ဆက္စကားေတြ ႂကြယ္ႂကြယ္၀၀ ႐ွိၿပီးသားပါ။

လူထုေဒၚအမာ

ေသာင္းေျပာင္းေထြလာမဂၢဇင္း၊ တြဲ ၁၈၊ အမွတ္ ၈၊ ၁၉၈၃ ဧၿပီ။



(ေနျခည္ေသြးသစ္ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

တရားအားထုတ္စဥ္ ထားရွိရမည့္ သေဘာထားမ်ား



တရားအားထုတ္စဥ္ ထားရွိရမည့္ သေဘာထားမ်ား

ဦးေတဇနိယ (ေရႊဥမင္ေတာရ)


၁။ တရားအားထုတ္စဥ္ အေရးအႀကီးဆံုးက သေဘာထားမွန္ဖို႔
စိုက္မရႈနဲ႔ ၊ ထိန္းမရႈနဲ႔ ၊
လုပ္မရႈနဲ႔ ၊ ခ်ဳပ္မရႈနဲ႔ ၊

၂။ ျဖစ္ေအာင္လည္း မလုပ္နဲ႔ ၊
ပ်က္ေအာင္လည္း မလုပ္နဲ႔ ၊
ျဖစ္တိုင္း ပ်က္တိုင္းလည္း မေမ့နဲ႔ သိေနရမယ္ ။

၃။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရင္ ေလာဘ ၊
ပ်က္ေအာင္လုပ္ရင္ ေဒါသ ၊
ျဖစ္တိုင္း ပ်က္တိုင္း မသိရင္ ေမာဟ ။

၄။ ရႈမွတ္စိတ္မွာ ေလာဘ, ေဒါသ, ေသာက မပါမွ ရႈမွတ္စိတ္ျဖစ္မယ္ ။

၅။ ဘယ္လိုသေဘာထားနဲ႔ အားထုတ္ေနလဲလို႔ ျပန္စစ္ေဆးၾကည့္ရမယ္ ။

၆။ ေကာင္းတာလည္း ရႈရမွာပဲ ၊
ဆိုးတာလည္း ရႈရမွာပဲ ၊

၇။ ေကာင္းတာမွ လိုခ်င္တယ္
မေကာင္းတာဆို နည္းနည္းမွ မလိုခ်င္ဘူးဆိုရင္ တရားပါ့မလား ။

၈။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မပါေစနဲ႔
လိုခ်င္တာ မပါေစနဲ႔
ေၾကာင့္ၾကစိတ္ မပါေစနဲ႔
ဒီသေဘာထားေတြ ရႈစိတ္ထဲရွိေနရင္ တရားအားထုတ္လို႔ အဆင္မေျပႏိုင္ဘူး ။

၉။ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္စိုက္ျပီး ရႈေနရတာလဲ
ျဖစ္ခ်င္လို႔၊ လိုခ်င္လို႔၊ ေပ်ာက္ခ်င္လို႔ တခုခု ျဖစ္ေနတတ္တယ္ ။

၁၀။ စိတ္က ပင္ပန္း ဆင္းရဲေနရင္ တရားအားထုတ္တာ တခုခုလိုေနျပီ ။

၁၁။ စိတ္တင္းက်ပ္မႈနဲ႔ တရားအားမထုတ္ႏိုင္ ။

၁၂။ စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ပင္ပန္းဆင္းရဲလာရင္
တရားအားထုတ္မႈကို ျပန္စစ္ေဆးၾကည့္သင့္တယ္၊
မွန္ကန္တဲ့ သေဘာထားမ်ိဳး ရွိရဲ႔လား ။

၁၃။ တရားအားထုတ္တယ္ ဆိုတာ သတိ အသိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ။
စဥ္းစားေနတာ, ဆင္ျခင္ေနတာ, ေ၀ဖန္ေနတာ မဟုတ္ဖူး ။

၁၄။ လိုခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႔ေတာ့ အားမထုတ္နဲ႔ ၊ ပင္ပန္းတာဘဲ အဖတ္တင္မယ္ ။

၁၅။ တရားအားထုတ္တဲ့စိတ္က ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ရွိရမယ္ ။

၁၆။ စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ သက္ေတာင့္သက္သာရွိရမယ္၊

၁၇။ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ စိတ္နဲ႔မွ တရားအားထုတ္လို႔ ရတယ္ ။

၁၈။ တရားအားထုတ္တယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး
ဘာလာလာ လက္ခံျပီး ေအးေအးေဆးေဆး ၾကည့္ေနတာဘဲ ။

၁၉။ စိတ္က ဘာလုပ္ေနလဲ
ေတြးေနသလား, သိေနသလား ။

၂၀။ စိတ္က ဘယ္ေရာက္ေနလဲ
အတြင္းမွာလား, အျပင္မွာလား ။

၂၁။ သိေနတဲ့စိတ္ ရႈေနတဲ့စိတ္က
ေသခ်ာသိလား, အေပၚယံသိလား ။

၂၂။ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္၊
ျဖစ္ေနတာကို ျဖစ္ေနတဲ့အတိုင္း သိေအာင္ လုပ္ေနတာ ။

၂၃။ အေတြးကို ျပႆနာ မရွာနဲ႔
မေတြးေအာင္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္၊
ေတြးရင္ ေတြးမွန္းသိေအာင္ လုပ္ေနတာ ။

၂၄။ အာရံုကုိ ပယ္ရမွာ မဟုတ္ ၊
အာရံုေၾကာင့္ျဖစ္တဲ့ ကိေလသာကို သိျပီး (ရႈမွတ္ျပီး) ပယ္ရမယ္ ။

၂၅။ သဒၶါရွိမွ ၀ီရိယ ရွိမယ္၊ ၀ီရိယ ရွိမွ သတိျမဲမယ္၊
သတိျမဲမွ သမာဓိ တည္မယ္၊ သမာဓိ တည္မွ အမွန္အတိုင္း သိမယ္၊
အမွန္အတိုင္း သိလာေတာ့ သဒၶါပိုျဖစ္လာတယ္ ။

၂၆။ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ကိုသာ သတိထားေနရမယ္၊
အတိတ္ကိုလည္း မျပန္နဲ႔ ၊ အနာဂတ္ကိုလည္း မၾကံနဲ႔ ။

၂၇။ အာရံုက အေရးမႀကီးဘူး ၊
အေနာက္က အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ စိတ္က ပိုအေရးႀကီးတယ္ ၊
ရႈမွတ္စိတ္သာ သေဘာထားမွန္ရင္ အာရံုအမွန္ရမွာပဲ ။

English Version
Right Attitude 23 Points


Japanese Version
Right Attitude Japanese


Chinese Version
Right Attitude Chinese


Spanish
Right Attitude Spanish


Italian
Right Attitude Italian

Russian
Right Attitude Russian

ကမၻာတလႊားရွိ လူမ်ိဳးအသီးသီးဆီသို ့ ဓမၼဒါန ထပ္ဆင့္ျဖန္ ့ေ၀ေပးလိုပါသျဖင့္ တျခားဘာသာစကားမ်ားသို ့ ျပန္ဆိုေပးနိဳင္ပါက ျပန္ဆိုအကူအညီေပးပါရန္ ေလးစားစြာျဖင့္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

Ref: http://sayadawutejaniya.org/

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Saturday, January 23, 2010

အမွတ္တရ ဂါထာေတာ္

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကေပါ့။ စာအရမ္းေတာ္ခ်င္ေတာ့ အိမ္ကိုဆြမ္းခံၾကြတဲ့ ဦးဇင္းေလးကို ဘာဘုရားစာရြတ္ရင္ စာေတာ္မလဲလို ့ေမးမိတယ္။ ကိုယ္ေတာ္က ေနာက္ေန ့က်ေတာ့ စာရြက္တစ္ရြက္ႏွင့္ ဂါထာတစ္ပုဒ္ ကိုယ္တိုင္ကူးယူလာျပီး ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီေန ့ကစလို ့ ေန ့တိုင္းနီးပါးဘဲ ဒီဘုရားရွိခိုး ဂါထာေလးကို ရြတ္လာခဲ့ပါတယ္။ ဦးဇင္းေလးရဲ ့လက္ေရး၀ိုင္း၀ိုင္းလွလွေလးႏွင့္ ေရးထားတဲ့ ဘုရားရွိခိုးစာရြက္ေလးဟာလည္း အခုဆို ၀ါထိန္ေနေပမယ့္ သိမ္းထားတုန္းပါဘဲ။ ဘယ္ဆီေရာက္ေနျပီလဲ မသိေတာ့တဲ့ ဆြမ္းခံကိုယ္ေတာ္ဦးဇင္းေလးကို သတိရရင္း၊ ဦးဇင္းေလးကို ရည္မွန္းဦးတင္ကန္ေတာ့ရင္း ဒီဘုရားရွိခိုးဂါထာေတာ္ေလးကို ပို ့စ္အျဖစ္တင္လိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ေအာင္ ရွစ္ ခ်က္ ဂါထာေတာ္

ဇယစေကၠာ ဇယေႏၲာ ေယာ၊ ဇယိတေဗၺ ဇယာသေန။
ဇယာေပသိ ဇေယသီနံ၊ ဇယံ ေဒတု ဇယုတၱေရာ။



ေယာ ဇယစေကၠာ
- ပါရမီေတာ္ဆယ္ခ်က္ ေအာင္လက္နက္ပိုင္ရွင္ အၾကင္ဘုရားရွင္ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးသည္၊


ဇယာသေန - ေအာင္သိဒိၶ ဆင္ျမန္းသည္႕ ပလႅင္နန္း မွန္ကင္း ေအာင္ေဗာဓိပင္ရင္း၌၊

ဇယိတေဗၺ - ေအာင္အပ္သည္႕တရား မာန္ငါးပါးအေပါင္းတုိ႕ကို ၊

ဇယေႏၱာ - အၾကြင္းမဲ႕ေခ်မႈန္းလ်က္ ဖ်က္ျဖဳန္းကာ ပယ္ရွင္း၍ ေအာင္ျခင္းၾကီး ေအာင္ေတာ္မူခဲ႕ေလျပီ။

ဇေယသီနံ - ျမတ္နိဗၺာန္ေအာင္ခန္းနွင္႔ ေအာင္ဘိသိက္ ပန္းမဂ္ဖိုလ္ကို မ်ားထိုထုိ ၀ဋ္အတြင္းမွ လြတ္ကင္းေအာင္ အာသာၾကီးျဖင္႕ ရွာမွီးကာေနၾကကုန္သူတို႕အား၊

ဇယာေပသိ - ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႏွင္႕အတူ ေအာင္ပန္းကို ဆြန္ခ်ဴ၍ ထြတ္အငူအျမိဳက္ဓာတ္သို႕ ဆိုက္ကပ္ေတာ္မူေစ၍ ေအာင္ေစေတာ္မူေလျပီ ။

ဇယုတၱေရာ - ေအာင္သူတကာတို႕၏မွန္ကင္း ေအာင္ျခင္းတကာတို႕၏ ဦးေသွ်ာင္ ထြတ္ေခါင္ျမတ္သရဖူ သယမၻဴမကိုဋ္ထီး ေအာင္ပြဲ၀င္ ပုဂိၢဳလ္ၾကီး ျဖစ္ေပထေသာ၊

ေသာ ဇယစေကၠာ - အလံုးစံုေအာင္ျခင္းႏွင္႕ျပည္႕စံုေတာ္မူေသာ ထုိဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ၾကီးသည္၊

ေမ - ျမတ္နိဗၺဴ ေအာင္ပန္းကို ဆြတ္ခ်ဴရန္ လက္လွမ္း၍ ၾကိဳးပမ္းကာ အာသာၾကီးျဖင္႕ ရွာမွီးသူအကြ်ႏ္ုပ္အား၊

ဇယံ - ေအာင္ျခင္းကို (၀ါ) ေအာင္ပန္းေ၀ျမိဳင္ ေအာင္ဖူးေတြၾကိဳင္လႈိင္သည္႕ ေအာင္သိဒၶိ ပန္းခို္င္ၾကီးကို ။

ေဒတု - ေပးသနားေတာ္ မူပါ အရွင္ဘုရား ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thursday, January 21, 2010

Snow In The Summer By Sayadaw U Jotika (Book Review)


ဆရာေတာ္ရဲ ့ Snow In The Summer စာအုပ္ေလးကို စစထြက္ခ်င္း လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ ကတည္းက စဖတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဖတ္လိုက္၊ ေကာင္းေကာင္းသေဘာမေပါက္လို ့ျပန္ဖတ္လိုက္၊ တခ်ိဳ ့အခန္းေတြကို ၾကိဳက္လို ့ထပ္ဖတ္လိုက္၊ တိုက္ဆိုင္တာေတြရွိလို ့ျပန္ဖတ္လိုက္၊ အင္း...ဒီလိုနဲ ့ဘဲ အခုအခ်ိန္အထိ ခဏခဏ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

တရားအားထုတ္မယ့္ သူတစ္ေယာက္အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပင္ဆင္မႈလုပ္ဖို ့ရယ္၊ တရားအားထုတ္နည္းကို တျခားသူေတြကို ျပန္သင္ျပေပးခ်င္တဲ့ သူေတြ (တရားျပဆရာေတြ) အတြက္ရယ္ ဆရာေတာ္က စစခ်င္း အခန္းမွာတင္ဘဲ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ေတြကို သတိေပး ရွင္းျပထားပါတယ္။

စိတၱနဳပႆနာႏွင့္ ဓမၼာနဳပႆနာကို အားထုတ္ခ်င္သူေတြ၊ အားထုတ္ေနသူေတြအတြက္လည္း လိုအပ္တဲ့ Tips & Tricks ေတြကို ဆရာေတာ္က သူ ့စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အေတြ ့အၾကံဳေတြထဲကေန အႏွစ္ထုတ္ျပီး ရွင္းျပထားတာလည္း ဖတ္ရပါမယ္။

ေနာက္ မိဘႏွင့္ သားသမီးေမတၱာ၊ ခ်စ္သူဇနီးေမာင္ႏွံတို ့အတြက္ ထားသင့္တဲ့ ေမတၱာႏွင့္ပတ္သက္ျပီးလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္ ့ျပန္ ့ေဆြးေႏြးေပးထားပါေသးတယ္။

တစ္ေယာက္တည္းေနျခင္းရဲ ့ အက်ိဳးမ်ားပံုေတြ၊ အသက္ရွင္သန္မႈႏွင့္ ေသျခင္းတရားဆိုင္ရာ ေတြးစရာေတြ၊ ဘ၀ရဲ ့တန္ဖိုးထားမႈေတြႏွင့္ ပတ္သက္တာေတြကိုလည္း အက်ယ္တ၀င့္ ေရးသားထားပါတယ္။

Marcus' Journal ဘေလာ့ဂ္မွာ ဒီစာအုပ္ကို Book Review လုပ္ထားတာေတြ ့လို ့ ထပ္ဆင့္ကူးယူျပီး ျပန္လည္ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။

-----------------------------

Life is filled with suffering, but it is also filled with many wonders, like the blue sky, the sunshine, the eyes of a baby. To suffer is not enough. We must also be in touch with the wonders of life. They are within us and around us, everywhere, any time.

- Thich Nhat Hanh, Being Peace

Imagine you could sit down with a highly esteemed Theravada monk, someone well respected by ordinary Buddhists throughout South East Asia, and imagine that you could just chat for a while. Perhaps you'd get on so well that after a short time you might ask him not about Buddhism, but about himself. You might want to know what he thinks, not what the Suttas say. And perhaps this monk you're talking to is happy to reveal his experiences and ideas, and does so in a graceful manner.

'Snow in the Summer', compiled from Sayadaw U Jotika's letters to two friends and students over a ten-year period, is, I think, the most intimate Dharma book I've ever come across. It reads as if he's addressing the reader directly, sharing his experiences and development and offering up the wisdom that he has personally found for himself, talking about the beams of sunshine coming down through the clouds during a sunrise and asking if we feel mystery in our own life too.

Solitude and slowing down are his major themes and the book starts with a chapter on mindfulness and meditation. The practice of being aware is the most important thing, Sayadaw writes, and such awareness is both natural and easy to develop. He talks about non-doing, being less busy, relaxation, and letting go, and all in beautifully written short paragraphs that can be read more or less at random and in any order. It's a lovely book to pick up for just a single minute or two.

There's poetry too. His own, in short verses, infusing his prose, and in his life. And there's poetry by others. His choice of Ryokan comes naturally ("When it's evening, please come to my hut/To listen to the insects sing;/I'll also introduce you to the autumn fields") and in his comments Sayadaw writes "How simple life could be. Why are people creating such big burdens for themselves?" Not that life can be lived without problems of course, and the book has chapters for those.

Snow in the Summer deals with family life too, and again U Jotika is touchingly personal. He talks about how much he misses his daughters, "what it cost me to be a monk", and the importance of openness, understanding, communication and, again and again, of love. Sayadaw teaches his readers not to despise life, despite its difficulties, and that we are here to learn from our suffering and to grow. A process based, like all else, in mindfulness.

"Society demands" he writes, "that we must want something, do something, or else we are useless lazybones. It's hard to just sit quietly and watch the show; it's hard just to be mindful." Some of those pressures are explored in these pages, but Sayadaw inspires those who listen to him, in language that reminds me very much of the Zen tradition, to return to the most important thing: "to live their life truthfully, earnestly, intensely, and strive for a deeper understanding of their true nature."

Next, he says, comes helping others and compassion. Reading, for all his own near obsession with books and almost encyclopedic quotations, comes way down the list. Read less, he suggests, learn from your own life. Nor should you rely on other outside things, on teachers or philosophies or sacred texts; learn from yourself. It is exactly what a good friend would best advise, and I can see why this book has already sold a million copies, it is a very lovely companion.

Just recently I've learnt how to live anew. My life has just begun. I'm beginning to appreciate myself, my life, you, my daughters and their mother, and my friends here; also the blue sky, the white clouds, the trees, the birds. I'm really in love with life. (It seems like I'm becoming a heretic.) No, I don't hate life. Yes, there is suffering. It's OK. That's the price I pay for life. I'm really grateful to life. I thank life for all the pain and all the joy it has given me, and I know there's more to come.

- Sayadaw U Jotika, Snow in the Summer

မူရင္းစာအုပ္ကို download လုပ္ခ်င္လွ်င္


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Tuesday, January 19, 2010

ဘုရားရွင္ ဖန္ဆင္းတဲ့ သက္တန္ ့




ဗုဒၶ၏ တပည့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္သည္ သက္တန္ ့ျဖစ္သည္။ ဗုုဒၶသည္ သက္တန္ ့အား ေရာင္မ်ိဳးစံုေပးေနေသာ ေနမင္းျဖစ္သည္။ ေနမင္းသည္ အေျခခံအေရာင္သံုးမ်ိဳးျဖစ္ေသာ အျပာ၊ အ၀ါ၊ အနီကို ေပးသကဲ့သို ့ ဗုုဒၶသည္လည္း အေျခခံအေရာင္မ်ားျဖစ္ေသာ အေလာဘ၊ အေဒါသ၊ အေမာဟ အေရာင္မ်ားကို ေပးေတာ္မူသည္။ ထို ့ျပင္ သစၥာအလင္းေရာင္၏ အေၾကာင္းတရားျဖစ္ေသာ အေရာင္ သံုးဆယ့္ခုႏွစ္မ်ိဳးကို ေပးေတာ္မူသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ဆိုလ်င္လည္း ဗုဒၶသည္ ကၽြႏု္ပ္တို ့အား ပါရမီဟုေခၚေသာ အေရာင္ဆယ္မ်ိဳးကို ေပးေတာ္မူသည္။ ထိုအေရာင္မ်ားသည္ အေကာင္းဆံုးအေရာင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဗုဒၶထံေတာ္မွ ထိုအေရာင္ဆယ္မ်ိဳးကို ယူေသာသူသည္ အေရာင္တစ္ခုမွ အေရာင္တစ္ခုသို ့ လွည့္လည္သြားလာျပီး ကမၻာေပၚ၌ ထူးထူးျခားျခား ၀င္းလက္ ေတာက္ပသူျဖစ္လာလိမ့္မည္။ ထိုအေရာင္ဆယ္မ်ိဳးကို စာရင္းခ်ၾကည့္ရေအာင္ -

ပထမအေရာင္မွာ ဒါနျဖစ္သည္။ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ ကမၻာေလာကအား ခ်မ္းေျမ့မႈေပးရာ၌ မိမိအင္အားကို ခၽြင္းခ်န္မထားသင့္ေပ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ မိမိအသက္၊ သို ့မဟုတ္ မိမိ၏ ကိုယ္လက္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းကိုပင္ ႏွေျမာတြန္ ့တို မေနသင့္ေပ။ ဒါနျပဳသူသည္ မိမိအလွဴဒါနျပဳသည္ ဆိုသည္ကိုပင္ မသိပါေစႏွင့္။

သီလသည္ ဒုတိယအေရာင္ျဖစ္သည္။ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ သံုးပါးစလံုး စင္ၾကယ္သန္ ့ရွင္းေနပါေစ။ ဘ၀သည္ လွပေသာဘ၀ ျဖစ္ေနပါေစ။ စင္ၾကယ္ျမင့္ျမတ္မႈကို ကာကြယ္ေစာင့့္ေရွာက္ရန္အတြက္ အသက္ကိုပင္ စြန္ ့လႊတ္ရန္ ၀န္မေလးသင့္။ ဗုဒၶ၏ တပည့္သား ပီသေနပါေစ။

ပယ္စြန္ ့ျခင္း နိကၡမသည္ တတိယအေရာင္ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶ၏ တပည့္သား သာ၀ကသည္ မိမိအတြက္လည္းေကာင္း၊ သူတစ္ပါးအတြက္လည္းေကာင္း မဟာရန္သူၾကီးအျဖစ္ သူေတာ္စင္မ်ား ရႈျမင္သံုးသပ္ထားေသာ ငါစြဲကိုပင္ ပယ္စြန္ ့ရမည္။ စင္ၾကယ္မႈကို အျခားရတနာအားလံုးထက္ တန္ဖိုးထားရမည္။ လာဘ္လာဘႏွင့္ အေက်ာ္အေစာကို မမက္ေမာရေပ။

စတုတၳအေရာင္က ပညာ။ ကမၻာေလာက၌ ပညာမပါဘဲ မည္သည့္ေကာင္းေသာအလုပ္ကိုမွ လုပ္၍မရေပ။ သို ့ရာတြင္ မိမိပညာကို မိမိေလာကီအက်ိဳးအတြက္ လည္းေကာင္း၊ သူတစ္ပါးကို ထိခိုင္နစ္နာေစေသာ အလုပ္ကို လုပ္ရန္အတြက္လည္းေကာင္း အသံုးမခ်သင့္ေပ။ ကမၻာေလာကအား အက်ိဳးျပဳရန္ အတြက္သာ အသံုးခ်သင့္သည္။

၀ီရိယသည္ ပဥၥမအေရာင္ျဖစ္သည္။ ၀ီရိယသည္ အဆံုးအပိုင္းအျခားမရွိေပ။ ၀ီရိယကို အစြမ္းကုန္ အသံုးခ်သင့္သည္။ တစ္စံုတစ္ဦးသည္ အခါခပ္သိမ္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရွိေနသူျဖစ္သည္။ တိုက္ပြဲကို အရွံုးေပးျခင္းထက္ တိုက္ရင္းက်ဆံုးသြားပါေစ။

ေျမၾကီးကဲ့သို ့ေသာ ခႏၱီတရားသည္ ဆ႒မအေရာင္ျဖစ္သည္။ မိမိအေပါင္းအသင္း ေဆြရင္းမ်ိဳးရင္းလူမ်ား၏ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္မ်ားကို ေမတၱာစိတ္ျဖင့္ သည္းခံေနသင့္သည္။ တစ္ျခားလူမ်ား က်ဴးလြန္ျပဳလုပ္ထားသည့္ အမွားအေပၚ၌ မည္သည့္အခါမွ ေဒါသမထားသင့္ေပ။

သတၱမအေရာင္မွာ သစၥာျဖစ္သည္။ မိမိစိတ္ထဲရွိသလို ေျပာရမည္။ မိမိေျပာသလို လုပ္ရမည္။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါေပးထားေသာ ကတိကို ဘယ္ေတာ့မွမဖ်က္ရ။ သစၥာတရား၏ ရုပ္လံုးရုပ္သြင္ျဖစ္ေနပါေစ။

အ႒မအေရာင္ကား အဓိ႒ာန ပါရမီ။ မိမိဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရမည္။ တစ္၀က္တစ္ပ်က္က ေနာက္ျပန္ဆုတ္ျခင္းထက္ ေသပစ္လိုက္ျခင္းက ေကာင္းေသးသည္။

ေမတၱာသည္ န၀မအေရာင္ျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မွန္သမွ်သည္ ေမတၱာတရားေရွ ့ထားသင့္သည္။ ပ်ားသကာလို စကားခ်ိဳသင့္သည္။ ကာယကံ ၀စီကံ ဟူသမွ် ေမတၱာတရားကို အေျခခံသင့္သည္။ တစ္ကမၻာလံုးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ မိမိ၏ ေမတၱာတရားကို သိရွိေနပါေစ။ ကမၻာေလာက၏ ေကာင္းက်ိဳးကို အစဥ္မျပတ္ လိုလားေနသင့္သည္။ သတၱ၀ါအားလံုး၏ ခ်မ္းေျမ့မႈအတြက္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ေနသင့္သည္။

ေနာက္ဆံုးအေရာင္မွာ ဥေပကၡာျဖစ္သည္။ ေျမွာက္ေသာေၾကာင့္ မေျမာက္သင့္ေပ။ သူတစ္ပါးက ခ်ီးမႊမ္းေသာေၾကာင့္လည္း ဘ၀င္ျမင့္မသြားသင့္ေပ။ သူတစ္ပါးက အျပစ္ေျပာေသာေၾကာင့္လည္း စိတ္ဓါတ္က်မသြားသင့္ေပ။ ကမၻာေလာကၾကီး ေျပာင္းလဲခ်င္ ေျပာင္းလဲသြားပါေစ။ မိမိကမူ ေက်ာက္ေတာင္ေက်ာက္သားကဲ့သို ့ ျမဲျမံခိုင္မာစြာေနသင့္သည္။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဥေပကၡာပါရမီသည္ ဗုဒၶ၏သားခ်စ္မ်ားအား တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေသာ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ကိုယ္က်ိဳးမၾကည့္ဘဲ ကမၻာေလာကအက်ိဳးကို သည္ပိုုးေဆာင္ရြက္ရန္ လံႈ ့ေဆာ္အားေပးသည္။ မိမိ၏ အျပဳအမူသည္ ကမၻာေလာက ေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ျဖစ္သင့္သည္။

ဗုဒၶထံမွ ယင္းအေရာင္ဆယ္ပါးကို ရယူထားေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ တစ္ကမၻာလံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးမဂၤလာျဖစ္လာနိဳင္သည္။ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ ပါရမီဆယ္ပါးကို အတိအက် က်င့္သံုးေဆာက္တည္ပါက အျမင့္ဆံုးအဆင့္ကို ရရွိလာေပလိမ့္မည္။ သမၼာသမၺဳဒၶ ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။ ဗုဒၶ၏သာ၀ကသည္ သက္တန္ ့ကဲ့သို ့ လွလာေပလိမ့္မည္။ ေနမင္းကဲ့သို ့ ေတာက္ပလာေပလိမ့္မည္။

(မူရင္းစာေရးဆရာ သီရိလကၤာရဟန္းေတာ္ “ဘိကၡဳေမေတၱယ်”၏ မဟာေဗာဓိဂ်ာနယ္တြင္ ေဖာ္ျပဖူးေသာ “သဘာ၀ႏွင့္ တရားဓမၼ” ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္နဳတ္ေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မူရင္းေဆာင္းပါးကို ဆရာပါရဂူမွ ဘာသာျပန္ဆိုထားပါသည္။)


ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္