တန္ဖိုုးအရွိဆံုုး အေမြ

တကယ္လိုု႔မ်ား တိုု႔ရဲ ႔မိဘေတြဟာ တစ္ဦးကိုု တစ္ဦး နားလည္မေပးႏိုုင္ၾကဘူး၊ မခ်စ္ၾကဘူးဆိုုရင္ တိုု႔ေတြဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ ဘယ္လိုုမ်ိဳးလဲဆိုုတာကိုု ဘယ္လိုုလုုပ္ သိႏိုုင္ၾကပါ့မလဲ။

မိဘေတြအေနႏွင့္ သူတိုု႔သားသမီးေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုုး၊ တန္ဖိုုးအရွိဆံုုး ေပးႏိုုင္တဲ့အေမြဆိုုတာဟာ သူတိုု႔ႏွစ္ဦးရဲ ႔ စိတ္ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။

တိုု႔ရဲ ႔ မိဘေတြက တိုု႔ေတြအတြက္ ေငြေၾကးဓနေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ေျမေတြကိုု အေမြအျဖစ္ ခ်န္ထားေကာင္း ခ်န္ထားေပးခဲ့ႏိုုင္ေပမယ့္ တိုု႔ေတြဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့သူေတြ ျဖစ္ေကာင္းမွ ျဖစ္လာႏိုုင္ပါမယ္။

တကယ္လိုု႔မ်ား စိတ္ႏွလံုုးေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔စြာေနတတ္ၾကတဲ့ မိဘေတြကိုုသာ ပိုုင္ဆိုုင္ခြင့္ရမယ္ဆိုုရင္ ဒါဟာ သားသမီးေတြအဖိုု႔ေတာ့ မိဘေတြဆီကေန အေကာင္းဆံုုး ရလိုုက္တဲ့ တန္ဖိုုးအရွိဆံုုး အေမြပါပဲ။

Thich Nhat Hanh

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

စစ္မွန္တဲ့ေမတၱာ

တခါတေလ ကိုုယ္ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြ၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈေတြကေန အာရံုုလႊဲခ်င္တာႏွင့္ တျခားသူတစ္ေယာက္ေယာက္အေပၚ တကယ္ နားလည္မေပးႏိုုင္ပဲ၊ ေမတၱာမထားႏိုုင္ပါပဲနဲ႔ ခင္မင္တြယ္တာခ်စ္ခင္ေလဟန္ ျပဳမူဆက္ဆံမိတတ္ၾကတယ္။

တကယ္ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု နားလည္ႏိုုင္လာတဲ့အခါ၊ ခ်စ္ခင္ေမတၱာထားႏိုုင္လာတဲ့အခါ၊ စစ္မွန္တဲ့ ကရုုဏာတရားေတြ ထားႏိုုင္လာတဲ့ အခါက်မွသာ တျခားသူတစ္ေယာက္အေပၚမွာလည္း စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာႏွင့္ နားလည္မႈကိုု ေပးနိုုင္လာပါလိမ့္မယ္။

Thich Nhat Hanh

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အထီးက်န္

တခါတေလ ဘ၀ဟာ ဘာမွမရွိပဲ တစ္ခုုခုုလိုုေနသလိုုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္၊ ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္ေနတယ္။ ၾကီးၾကီးမားမား တစ္ခုုခုု ဆံုုးရံႈးထားရသလိုုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ အေၾကာင္းရင္းလည္း ရွာလိုု႔မရဘူး။ မျပတ္မသား မံႈ၀ါး၀ါးႏွင့္ နားလည္ရခက္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုု ဟာလာဟင္းလင္း ခံစားရမႈဟာ စိတ္ထဲမွာ တအားျပင္းထန္လိုု႔ေနတယ္။

ဒီလိုု စိတ္ထဲက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အထီးက်န္သလိုု ခံစားေနရတာကိုု သက္သာသြားေစဖိုု႔ ပိုုေကာင္းတာတစ္ခုုခုုျဖစ္လာမလားရယ္လိုု႔ ေမ ွ်ာ္လင့္ေတာင့္တမိတတ္တယ္။

ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု နားလည္ခ်င္လာတဲ့ဆႏၵႏွင့္ ဘ၀ကိုု နားလည္ခ်င္လာတဲ့ဆႏၵေတြဟာ ၾကီးမားတဲ့ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္မႈေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။

တစ္ေယာက္ေယာက္အေပၚမွာ ခ်စ္ခင္တြယ္တာခ်င္လာတဲ့စိတ္ႏွင့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ ႔ ခ်စ္ခင္ဂရုုစိုုက္မႈကိုု ခံယူခ်င္တဲ့ စိတ္ဆႏၵဟာလည္း မြတ္သိပ္ဆာေလာင္လာတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုု ခ်စ္လိုုက္ဖိုု႔ႏွင့္ အခ်စ္ခံရဖိုု႔အတြက္ အဆင္သင့္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါဟာ သဘာ၀တစ္ခုုပါပဲ။

ဘာ့ေၾကာင့္ဒီလိုုျဖစ္တာလဲဆိုုရင္ စိတ္ထဲမွာ လစ္ဟာသလိုု ခံစားေနရတဲ့အတြက္ ကိုုယ့္ရဲ ႔ အခ်စ္စိတ္က်က္စားႏိုုင္ဖိုု႔ အာရံုုတစ္ခုုကိုု ၾကိဳးစားရွာေဖြလိုုက္တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု နားလည္ႏိုုင္ဖိုု႔ အခ်ိန္ေကာင္းေကာင္း မေပးႏိုုင္ခင္မွာပဲ ကိုုယ့္ရဲ ႔ အခ်စ္စိတ္ အာရံုုက်က္စားႏိုုင္ဖိုု႔ တစ္စံုုတစ္ေယာက္ ကိုုေတာ့ ရွာေတြ႔ျပီးသား ျဖစ္ေနတတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း ကိုုယ္ေမ ွ်ာ္လင့္ထားသလိုု၊ ေတာင့္တထားသလိုု ကိုုယ္ရဲ ႔ စိတ္အတြင္းထဲက လစ္ဟာခံစားေနရမႈ၊ တစ္ခုုခုုလိုုအပ္သလိုုျဖစ္ေနရမႈကိုု အဲဒီ တစ္စံုုတစ္ေယာက္ေသာသူက မျဖည့္ဆည္းေပးႏိုုင္တာကိုု နားလည္သေဘာေပါက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အရင္အတိုုင္းပဲ စိတ္ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္တဲ့ျပႆနာက ျပန္ေပၚလာျပီး အရင္ထက္ ပိုုေကာင္းႏိုုင္မယ့္ ေနာက္ထပ္ တစ္ခုုခုုကိုု ထပ္ရွာခ်င္လာျပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာကိုုရွာရမယ္မွန္းလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ မသိျဖစ္ေနတတ္ျပန္တယ္။

လူတိုုင္းမွာ ဒီလိုုအပ္ခ်က္ႏွင့္ ေမ ွ်ာ္လင့္ေတာင့္တမႈဟာ စိတ္အတြင္းတစ္ေနရာမွာ အျမဲလိုု ျဖစ္ေပၚခံစားေနၾကရတယ္။ အခုုအေျခအေနထက္ ပိုုေကာင္းတာ တစ္ခုုခုုျဖစ္လာဖိုု႔ကိုု ေမ ွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနမိတတ္ၾကတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ေန႔တိုုင္း မၾကာခဏဆိုုသလိုု အီးေမးလ္စစ္ျဖစ္တယ္။ (Facebook ခဏခဏ ၾကည့္ျဖစ္ေနၾကတယ္။)

Thich Nhat Hanh

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ခြင့္လႊတ္တယ္

ခဏေလာက္ တရားအားထုတ္ၾကရေအာင္။

အရင္ဆံုး အသက္ရွဴတာေလးမွာ စိတ္ကို စူးစိုက္ထားမယ္။ ခႏ̕ၶာကိုယ္ကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေအာင္ ထိုင္မယ္။ လက္ေတြ၊ ေျခေထာက္ေတြႏွင့္ မ်က္ႏွာကို သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေအာင္ ထားမယ္။ ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ စိတ္ကို သက္သာသလိုေလး ထားဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။ ႏွစ္သက္တဲ့ ပံုစံႏွင့္ ထိုင္လို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္သာဆံုး ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ၾကိဳးစားျပီး ထိုင္ပါ။ မ်က္လံုးေတြ၊ ႏႈတ္ခမ္းေတြ၊ လ ွ်ာေတြ၊ မ်က္ႏွာေတြကို သက္ေတာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္လို႔ ေလ ွ်ာ့ခ်ထားျပီး အသက္ကို မွန္မွန္ေလး သဘာ၀အတိုင္းရွဴေနပါ။ အသက္ရွဴတာကို တမင္ထိန္းျပီး မရွဴပါနဲ႔။ သက္သက္သာသာႏွင့္ ပံုမွန္ေလး ရွဴေနပါ။

အသက္ရွဴသြင္း၊ ရွဴထုတ္တာမွာ သတိကို ကပ္ထားပါ။ အသက္ရွဴသြင္းလိုက္တဲ့အခါမွာ ေလစစရွဴတာကေန ေလရွဴသြင္းတာဆံုးသြားတဲ့အထိ သတိကို အျပည့္ကပ္ျပီး သိေနပါ။ ေလျပန္ရွဴထုတ္တဲ့အခါမွာလည္း အစကေန အဆံုးအထိ သိေနလိုက္ပါ။ ႏွာသီး၀ေလးမွာ သတိကို ကပ္ထားပါ။

အေတြးတစ္ခုခု၀င္လာတဲ့အခါမွာ ညွင္ညွင္သာသာေလး ၀င္လာတဲ့အေတြးေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ျပီး သိေပးပါ။ ျပီးရင္ေတာ့ အသက္ရွဴေနတဲ့ဆီကို သတိကို ညွင္ညွင္သာသာေလး ျပန္ပို႔လိုက္ပါ။

အခု ကိုယ္က နာၾကင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့သူ တစ္ေယာက္ေယာက္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္ပါ။ နာၾကင္ေအာင္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ သူ႔ကို နာၾကင္ထိခိုက္သြားေအာင္ ေျပာဆိုခဲ့တာ၊ မ်က္လံုးေတြႏွင့္ ၾကည့္ခဲ့တာေတြကအစ ပါပါမယ္။ သူ ဘယ္လို နာၾကင္ခဲ့ရမယ္၊ ဘယ္လို ခံစားခဲ့ရမယ္ ဆိုတာကို ေတြးၾကည့္လိုက္ပါ။

ဒီလိုစဥ္းစားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တစ္ဘက္ကလည္း စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေအးခ်မ္းေနေအာင္ ထားထားပါ။ စိတ္ထဲကေန အဲဒီလူကို ရိုးရိုးသားသားႏွင့္ “ငါမွားသြားခဲ့ပါတယ္။ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။” လို႔ စိတ္ကူးထဲကေန ေျပာလိုက္ပါ။ တကယ္လို႔ အဲဒီလိုမ်ိဳး မေျပာႏိုင္ေသးရင္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူး။ ဒီလို မေတာင္းပန္ႏိုင္ေသးဘူးဆိုတာေလးကိုပဲ ကိုယ့္ဖာသာ သိျပီး လက္ခံလိုက္ပါ။ ဒီလူႏွင့္ ျပႆနာျဖစ္ခဲ့တာဟာ သိပ္မၾကာေသးခင္အခ်ိန္တုန္းက ျဖစ္ခဲ့တာ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၊ သံုးဆယ္ေလာက္က ျဖစ္ခဲ့တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ဒီလူအေၾကာင္းကို စဥ္းစားျပီး ႏူးႏူးညံ့ညံ့၊ ရိုးရိုးသားသား စိတ္ႏွင့္ “ငါမွားသြားခဲ့ပါတယ္။ ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။” လို႔ ေျပာပါ။ ဒီလိုစိတ္ထဲကေန ရိုးရိုးသားသားႏွင့္ ေတာင္းပန္လိုက္တဲ့အခါမွာ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လို ခံစားရလဲဆိုတာကို ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေနရာပိုထြက္လာသလိုမ်ိဳး ျဖစ္တာကို ေတြ႔ရလိမ့္မယ္။ ဒီလို စိတ္ထဲမွာ ေနရာလြတ္သြားသလို ျဖစ္သြားျပီဆိုရင္ စိ္တ္ကို အသက္ရွဴေနတာေလးမွာ တခါျပန္ျပီး သတိကပ္ေပးလိုက္ပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေအးခ်မ္းမႈႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေနပါေစ။

အခုတခါ ကိုယ့္ကို နာၾကင္ေအာင္ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္ေယာက္ေယာက္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားလိုက္ပါ။ စိတ္ထဲ ဘယ္လိုခံစားရလဲ။ နာၾကင္မႈကို ခံစားလာရမယ္။ မတရားအလုပ္ခံခဲ့ရလို႔ ေဒါသေတြ ျဖစ္လာမယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္ သူက ငါ့ကို ဒါမ်ိဳးလုပ္ခဲ့ရတာလဲ။ ငါ့ကို ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းက ဘာလဲဆိုတာကို ၾကည့္ပါ။ ဒါကို မတရားဘူးလို႔ ခံစားရမယ္။ အႏိုင္က်င့္ခံလိုက္ရတယ္လို႔ ခံစားရမယ္။ ကိုယ့္ဖာသာ စိတ္ထဲကေန “ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မာသူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္။” လို႔ ေျပာပါ။ “ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ ခိုင္မာတဲ့သူ၊ နားလည္ေပးႏိုင္စြမ္း၊ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့သူျဖစ္တယ္။ ငါ မင္းကို ခြင့္လႊတ္တယ္။ ခြင့္လြတ္ျခင္းကို ငါေရြးခ်ယ္တယ္။” လို႔ စိတ္ထဲကေန ေျပာလိုက္ပါ။

အခုဒီတခါေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြင့္လႊတ္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ျပီ။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို ကိုယ့္ဖာသာ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ကိုယ္လုပ္ခဲ့မိျပီး ကိုယ့္ဖာသာ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္တဲ့ကိစၥေတြကို စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ပါ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မလုပ္ခဲ့မိတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ေနတာေတြ၊ မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အျပစ္တင္ေနတာေတြ၊ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး အျပစ္တင္ေနတာေတြ အားလံုးကို စဥ္းစားပါ။

သိမ္ေမြ႔ေအးခ်မ္းေနတဲ့ စိတ္ႏွင့္ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားျပီး ကိုယ့္ဖာသာေျပာလိုက္ပါ။

“ငါ့ကိုယ္ငါ ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ အခု “ငါ” ျဖစ္ေနတဲ့ ငါ့ကိုငါကို ခ်စ္ပါတယ္။”

ဒီလိုမ်ိဳးေျပာလိုက္တဲ့အခါ စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္သြားလဲ ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ဒီလိုေျပာလိုက္တာကို လက္ခံလို႔ရလား။

ငါဟာ ေလ့လာသင္ယူဖို႔၊ နားလည္လက္ခံဖို႔အတြက္ အခု ဒီေနရာကို ေရာက္ေနတယ္။
ငါအပါအ၀င္ အားလံုးကို သည္းခံခြင့္လႊတ္ဖို႔အတြက္ ဒီေနရာကို ေရာက္ေနတယ္။
ငါ့မွာ တျခားပိုျပီးေတာ့ အေရးၾကီးတာေတြ လုပ္ဖို႔ ရွိေနေသးတယ္။
ငါဟာ လြတ္လပ္မႈဆီေရာက္ဖို႔အတြက္ ေရွ ႔ကို တက္လွမ္းေနတဲ့သူျဖစ္တယ္။
အားလံုးအေပၚ နားလည္ခြင့္လႊတ္လိုက္ျခင္းျဖင့္ ငါဟာ အားလံုးကို လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးလိုက္တယ္။
ငါလက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ အေျခအေနအတြက္ ဘယ္သူ႔အေပၚမွာမွ အျပစ္ပံုမခ်ဘူး၊ တာ၀န္မခံေစဘူး။
ငါ့ဘ၀ကိုငါ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ႏွင့္ ေနထိုင္မယ္။
ငါ့ရဲ ႔ စိတ္ဓါတ္အရည္အေသြးျမင့္မားတိုးတက္မႈအတြက္ ငါဟာ လြတ္လပ္ေနတဲ့သူ ျဖစ္တယ္။
ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ ၾကီးျမတ္တဲ့သူျဖစ္တယ္။
ငါဟာ စိတ္ဓါတ္ခိုင္မာတဲ့သူျဖစ္တယ္။
ငါဟာ သဒၶါတရား အားေကာင္းတဲ့သူျဖစ္တယ္။
ငါဟာ ခြင့္လြတ္ႏိုင္တဲ့သူျဖစ္တယ္။

စိတ္ကေလး ျငိမ္းခ်မ္းေနတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္စိတ္ကို လိုသလို ညႊန္ၾကားလို႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ကို ေကာင္းတဲ့ ကုသိုလ္တရားေတြဘက္မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႔ႏိုင္ေအာင္ ထိန္းေၾကာင္း ညႊန္ၾကားႏိုင္တဲ့ အနည္းဆံုးလိုအပ္တဲ့ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းမႈ အေျခအေန၊အတိုင္းအတာတစ္ခု ရွိေနေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ထားဖို႔ အေရးၾကီးပါတယ္။

Ven Sayadaw U Jotika
(From Forgiveness)

(အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ ဆရာေတာ့္တရားကို ျမန္မာလို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုထားတာျဖစ္လို႔ အမွားအယြင္း တစ္စံုတစ္ရာ ပါခဲ့ပါလ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔ ဘာသာျပန္ ခ်ိဳ ႔ယြင္းအားနည္းမႈသာ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးေတာင္းပန္အပ္ပါတယ္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သတိႏွင့္ေနထုိင္ျခင္း

ျငိမ္ျငိမ္ေလး ထိုင္ျပီး တရားမွတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္တစ္ခုတည္းမွာသာ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ သတိကပ္ျပီး ေနလို႔ရတာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ လဲွေလ်ာင္းေနတဲ့အခ်ိန္၊ လမ္းေလ ွ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာေတာင္ စိတ္ကို ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ထားထားလို႔ရပါတယ္။ ဘယ္လိုအရာကမ်ား သတိဆိုတဲ့ အလင္းေနေရာင္ျခည္ကို လမ္းေလ ွ်ာက္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ လက္ဖက္ရည္၊ ေကာ္ဖီ ေဖ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ အ၀တ္ေလ ွ်ာ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးေတြမွာ ၀င္လာလို႔မရေအာင္ တားထားႏိုင္မွာလဲ။

ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ကိုရင္အျဖစ္ႏွင့္ စေရာက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြတုန္းက ဥယ်ဥ္ထဲက အပင္ေတြကို ေပါင္းသင္ရတာ၊ ကန္ပတ္လည္တစ္ေလ ွ်ာက္ သစ္ပင္ေပၚက သစ္ရြက္ေတြကို သပ္ရပ္ေအာင္လို႔ ျဖတ္ရတာ၊ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ပန္းကန္ေတြကို ေဆးရတာ စတဲ့ လုပ္ေဆာင္မႈတိုင္းမွာ သတိႏွင့္ လုပ္တတ္ဖို႔ကို ေလ့က်င့္ခဲ့ရပါတယ္။ ေန႔စဥ္သတိႏွင့္လုပ္ေဆာင္တတ္ဖို႔ ျပ႒ာန္းထားတဲ့ သင္ရိုးစာအုပ္ေလးအတိုင္း ေလ့က်င့္ခဲ့ရတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးက ညႊန္ၾကားတဲ့အတိုင္း လႈပ္ရွားမႈတိုင္းမွာ သတိလိုက္ကပ္ေပးရတယ္။ အိပ္ယာက ႏိုးႏိုးခ်င္း ႏိုးျပီဆိုတာကို သိေပးရတယ္။ အက်ႌကို ၾကယ္သီးတပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာဆိုရင္ ၾကယ္သီးတပ္ေနတာကို သိေနရတယ္။ လက္ေတြကို သန္႔ရွင္းေအာင္ ေဆးေၾကာေနခ်ိန္မွာလည္း လက္ေဆးေနတာေလးကို သိေနရတယ္။ ဒီလို လက္ေဆးေနတဲ့အခ်ိန္၊ ၾကယ္သီးတပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ သတိပိုခိုင္ျမဲေအာင္လို႔ သင္ရိုးစာအုပ္ေလးထဲမွာပါတဲ့ လႈပ္ရွားမႈတစ္ခုစီတိုင္းႏွင့္ သက္ဆိုင္တဲ့ လကၤာအတိုေလးေတြကို လိုက္ျပီး ပါးစပ္ကေန ရြတ္ဆိုေပးရတယ္။

ဥပမာအေနႏွင့္ အက်ႌၾကယ္သီးတပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီကဗ်ာေလးကို ရြတ္ရတယ္။

အက်ႌၾကယ္သီး တပ္ေနခ်ိန္
အားလံုး သတၱ၀ါေတြ
စိတ္ႏွလံုး ေႏြးေထြးလံုျခံဳ ရွိၾကပါေစ။

ဒီလို ကဗ်ာလကၤာေလးေတြရဲ ႔ အကူအညီႏွင့္ပဲ သတိအလင္းေရာင္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ရဲ ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာသာမကပဲ အေတြးေတြႏွင့္ စိတ္ခံစားမႈေတြအေပၚမွာပါ လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ ျဖာက်လာေစခဲ့ပါတယ္။

ငယ္ငယ္တုန္းက အေမက အမေတြကို မိန္းခေလးဆိုတာ သြားလာလႈပ္ရွားမႈတိုင္းမွာ သတိထားျပီး လုပ္ရမယ္လို႔ ဆံုးမတာမ်ိဳးကို ခဏခဏၾကားရတတ္တယ္။ ဒီလို အေမက အမေတြကို ဆံုးမတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ငါေတာ့ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ေနလို႔ သူတို႔ေတြလိုမ်ိဳး သတိထားေနစရာမလိုဘူးလို႔ ေတြးျပီး ၀မ္းသာခဲ့ရဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားကို စျပီး အားထုတ္တတ္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့မွ ကိုယ့္ရဲ ႔ လႈပ္ရွားမႈေတြအေပၚမွာ ထားရတဲ့သတိဟာ အမေတြ ထားခဲ့ရတဲ့ သတိထက္ အဆရာေထာင္မက ပိုျပီး ေပးရတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္ခဲ့ရေတာ့တယ္။ လႈပ္ရွားမႈေတြမွာသာ မကပါဘူး၊ ကိုယ့္ရဲ ႔ အေတြးေတြႏွင့္ ခံစားမႈေတြ အေပၚမွာပါ သတိက လိုက္ျပီး ထားေပးရပါတယ္။

လႈပ္ရွားမႈတိုင္းမွာ သတိေလးႏွင့္ လုပ္ေနတဲ့ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္ဟာ ပိုျပီး ဣေျႏၵရလာတယ္၊က်က္သေရရွိလာတယ္ ဆိုတာကို အေမေတြက သိထားၾကတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ လႈပ္ရွာမႈေတြဟာ ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္း မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ပ်ာရိပ်ာယာမျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒီမိန္းခေလးဟာ သိမ္ေမြ႔ ေအးခ်မ္းျပီး က်က္သေရရွိလာေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက အေမဟာ သတိမထားမိပဲ အမေတြကို တရားအားထုတ္နည္းစနစ္ကို သင္ၾကားေပးေနခဲ့တာသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီနည္းအတိုင္းပါပဲ။ တစံုတစ္ေယာက္ဟာ သတိႏွင့္ ေနထိုင္တဲ့နည္းစနစ္ကို ေလ့က်င့္ေနျပီဆိုရင္ သူ႔ကိုျမင္ရၾကည့္ရတာဟာ အလြန္ကိုပဲ က်က္သေရရွိလွပါတယ္။ တရားျပဆရာလုပ္သူအေနႏွင့္ မိမိတပည့္ရဲ ႔ တရားအဆင့္ကို သိဖို႔အတြက္ဆိုရင္ သူ ဘယ္လို ေခါင္းေလာင္းထိုးေနသလဲ၊ တံျမက္စည္းကို ဘယ္လိုလွည္းေနသလဲ၊ စားေသာက္ဖို႔အတြက္ စားပြဲဘယ္လိုျပင္ဆင္ေနသလဲဆိုတာမ်ိဳးေတြကို ၾကည့္ျပီး ခန္႔မွန္းသိရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလႈပ္ရွားမႈပံုစံေတြဟာ သတိကိုေလ့က်င့္ပ်ိဳးေထာင္ရာကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ သူ႔ရဲ ႔ တရားရင့္က်က္မႈ အေျခအေန (သို႔မဟုတ္) သတိႏွင့္ ေနထိုင္ျခင္းရဲ ႔ အသီးအပြင့္အႏွစ္အရသာပဲျဖစ္ပါတယ္။

Thich Nhat Hanh
(From "The Sun My Heart")
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ပ်က္စီးျခင္းတရားႏွင့္ လူ႔သဘာ၀

ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ၾသကာသကန္ေတာ့ခ်ိဳးႏွင့္ ဘုရားရွိခိုးၾကတဲ့အခါမွာ ရြတ္ဆိုဆုေတာင္းၾကတဲ့ ဗ်သနတရား (၅)ပါး ကို အားလံုး သိထားၾကမွာပါ။ ျမန္မာလိုအဓိပၸါယ္ျပန္ရင္ေတာ့ ပ်က္စီးျခင္း (၅)ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ 

၁။ ဉာတိဗ်သန = ေဆြမ်ိဳးပ်က္စီးျခင္း။
၂။ ေဘာဂဗ်သန = စည္းစိမ္ပ်က္စီးျခင္း။
၃။ ေရာဂဗ်သန = ေရာဂါႏွိပ္စက္၍ပ်က္စီးျခင္း။
၄။ ဒိ႒ိဗ်သန = အယူလြဲမွား၍ပ်က္စီးျခင္း။
၅။ သီလဗ်သန = အက်င့္သီလပ်က္စီးျခင္း။

တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတရား ငါးပါးေဘးကေန ကင္းလြတ္ခြင့္ရဖို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ဘုရားရွိခိုးရင္း ဆုေတာင္းတတ္ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း လူရယ္လို႔ျဖစ္လာျပီဆိုရင္ ဒီပ်က္စီးျခင္း (၅)ပါး ေဘးကေန လြတ္ကင္းဖို႔ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

လူတိုင္း ေဆြမ်ိဳးပ်က္စီးျခင္းဆိုတဲ့ေဘးကို တစ္ေန႔မဟုတ္ တစ္ေန႔ မလြဲမေသြ ရင္ဆိုင္ၾကရမွာပါပဲ။ မိခင္၊ ဖခင္၊ ညီအကို၊ ေမာင္ႏွမေတြ၊ ခ်စ္ခင္ရတဲ့ ေဆြမ်ိဳးေတြႏွင့္ ေသကြဲကြဲၾကရမွာကို တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လူတိုင္း ၾကံဳၾကရမွာပါ။ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။

ကိုယ္ရွာေဖြစုေဆာင္းထားတဲ့ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ၊ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ ဆိုတာဟာလည္း ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးေဘးရန္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးသြားရတာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာင္ ေနာက္ဆံုး ကိုယ္ေသရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကို ခ်န္ထားခဲ့ရမွာပါပဲ။ အျမဲတမ္း ကိုယ္ႏွင့္ မခြဲမခြာ ေဆာင္ထားလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။

အနာေရာဂါေၾကာင့္ ပ်က္စီးရတယ္ ဆိုတာဟာလည္း အထူးေျပာေနစရာလိုမယ္မထင္ပါဘူး။ လူ႔သက္တမ္းတစ္ေလ ွ်ာက္မွာ တစ္ၾကိမ္မဟုတ္ တစ္ၾကိမ္ က်န္းမာေရးမေကာင္းၾကလို႔ ေဆးရံုေဆးခန္းျပရ၊ ေဆးေတြေသာက္ရႏွင့္ တစ္သက္လံုး ခႏၶာကိုယ္ကို ဂရုတစိုက္ ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကတာေတာင္ ေနာက္ဆံုး ေသဖို႔အခ်ိန္တန္လာရင္ ဘယ္လိုမွ ကုလို႔မေပ်ာက္ေတာ့ပဲ ေသၾကရမွာ အားလံုး အသိပါပဲ။

ဒီပ်က္စီးျခင္း(၃)မ်ိဳးထဲက တစ္ခုခုႏွင့္ ၾကံဳလာၾကျပီဆိုရင္ လူအမ်ားစုျဖစ္တတ္တာကေတာ့ စိုးရိမ္ပူပန္မႈေတြ ျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ငိုေၾကြးတတ္ၾကတယ္။ ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီပ်က္စီးမႈ (၃) မ်ိဳးလံုးဟာ ကိုယ္က ျပဳျပင္စီမံလို႔မရပဲ သဘာ၀ႏွင့္ ကံအက်ိဳးေပးတရားေတြေၾကာင့္ ျဖစ္လာၾကတာမို႔ ဘယ္သူမွ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရသလို မဆံုပါရေစႏွင့္လို႔ ဆုေတာင္းေနလို႔လည္း ဆုေတာင္း မျပည့္ႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ လူတိုင္း ၾကံဳေတြ႔ၾကရမွာ က်ိန္းေသပါပဲ။

ကိုယ့္ရဲ ့ စဥ္းစားေတြးေခၚႏိုင္တဲ့ ဉာဏ္ရည္ မျပည့္စံုမႈ၊ ဆရာတင္မွားမႈ၊ မိရိုးဖလာအစြဲအလန္းၾကီးမႈ၊ တယူသန္မႈ စတာေတြေၾကာင့္ ဘ၀မွာ သတိမထားမိပဲ အေတြးအေခၚအယူအဆ လြဲမွားမႈဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို အယူလြဲမႈေၾကာင့္ ေလာကီ၊ ေလာကုတ္ အဘက္ဘက္မွာ အက်ိဳးယုတ္ေလ ွ်ာ့ပ်က္စီးရမႈဒဏ္ကို ခံစားရတတ္ပါတယ္။ မေကာင္းတာကို ေကာင္းတယ္ထင္ျပီး စြဲစြဲျမဲျမဲ လုပ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ တခါတေလလည္း တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မေကာင္းတာ ျဖစ္လာမယ္မွန္း သိသိႏွင့္ လတ္တေလာေကာင္းေနတဲ့အေပၚမွာ သာယာျပီး လုပ္ေနမိတတ္တာမ်ိဳးလည္း ရွိေနတတ္ပါေသးတယ္။

သီလမွာ ေရွာင္ရမယ့္ သီလႏွင့္ ေဆာင္ရမယ့္သီလ ဆိုျပီး ႏွစ္ပိုင္းရွိပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လူေတြက ေရွာင္ရမယ့္ သီလေလာက္ကိုသာ အေျပာမ်ားတတ္ပါတယ္။ သီလကို ေရွာင္ရမယ့္ သီလတစ္ခုတည္းပဲ ေျပာမယ္ဆို မျပည့္စံုႏိုင္ပါဘူး။ ေဆာင္ရမယ့္ သီလကိုလည္း လိုက္နာက်င့္ေဆာင္ဖို႔ လိုအပ္ပါေသးတယ္။ ဗုဒၶအဆံုးအမေတာ္အရေျပာမယ္ဆိုရင္ ငါးပါးသီလဆိုတာ လူတိုင္း ဘယ္သူမဆို ေရွာင္ရမယ့္သီလမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ မိဘက်င့္၀တ္၊ သားသမီးက်င့္၀တ္၊ ဆရာ့၀တ္၊ တပည့္၀တ္ေတြဆိုတာက ေဆာင္ရမယ့္ သီလေတြျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေခတ္အေျခအေန၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြႏွင့္ ညွိျပီး လူအမ်ားသေဘာတူ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ျပည္သူ႔နီတိလိုမ်ိဳး၊ ယာဥ္စည္းကမ္း၊ လမ္းစည္းကမ္း၊ table manner, media ethics, business ethics စတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒီသီလေတြကို မလိုက္နာဘူး၊ မထိမ္းသိမ္းဘူးဆိုရင္ သီလပ်က္စီးတာလို႔ ေျပာရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ ပ်က္စီးျခင္း (၂) မ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္က သတိထားျပီး ၾကိဳးစားထိမ္းသိမ္းမယ္ဆိုရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ့္အေပၚမွာပဲ အဓိကမူတည္ပါတယ္။ ဒီပ်က္စီးျခင္း တရား (၂)ပါးႏွင့္ မၾကံဳေတြ႔ပါရေစႏွင့္လို႔ ဆုေတာင္းေနရံုႏွင့္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္က မပ်က္စီးေအာင္ ၾကိဳးစားထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္ တရား (၂)မ်ိဳး သာျဖစ္ပါတယ္။

ေဆြမ်ိဳးမိဘေတြ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးရတဲ့အခါ၊ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးတဲ့အခါ၊ အနာေရာဂါႏွိပ္စက္တဲ့အခါမွာ လူေတြ ငိုေၾကြးတတ္ၾကေပမယ့္ အသိအျမင္ အယူအဆ လြဲမွားသြားတဲ့အခါ၊ ထိန္းသိမ္းရမယ့္ သီလတစ္ပါးပါး က်ိဳးေပါက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ငိုတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွ မရွိတတ္တာ သတိျပဳမိၾကမွာပါ။ ဒီေန႔ေတာ့ ငါ လိမ္ေျပာလိုက္မိလို႔ သီလဗ်သန ျဖစ္ရေလျခင္းဆိုျပီး ငိုတဲ့သူ မရွိပါဘူး။

ဗုဒၶရဲ ႔ အဆံုးအမေတာ္အတိုင္း စဥ္းစားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ မိသားစု ေဆြမ်ိဳးေတြပ်က္စီးလို႔၊ ပစၥည္းဥစၥာေတြပ်က္စီးဆံုးရံႈးလို႔၊ အနာေရာဂါေတြက ႏွိပ္စက္လို႔ ဒီလူအဖို႔ အခု ပစၥဳပၸန္ခဏမွာ ပူေဆြးေသာကၾကံဳရေပမယ့္ သံသရာမွာ မေကာင္းတဲ့အက်ိဳးဆက္ဆိုတာ ဘာမွ ျဖစ္လာႏိုင္စရာ အေၾကာင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အယူလြဲမွားမိျပီ၊ သီလက်ိဳးေပါက္မိျပီဆိုရင္ေတာ့ ဒီဘ၀မွာေရာ၊ သံသရာမွာပါ ဆုတ္ယုတ္ဖို႔ အေၾကာင္း လံုလံုေလာက္ေလာက္ ရွိသြားျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္သာမက ကိုယ့္ရဲ ႔ အယူမွားမႈ၊ သီလမေစာင့္ထိမ္းမႈေၾကာင့္ ကိုယ္ႏွင့္ ထိစပ္ပက္သတ္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြကိုပါ ဒုကၡျဖစ္ေစ၊ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္သြားေစတတ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဗ်သနတရား (၅) ပါးကို ေသေသခ်ာခ်ာနားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ၾသကာသကန္ေတာ့ခ်ိဳးမွာ ထည့္ဆိုေကာင္းရံုအဆင့္ႏွင့္ တင္းတိမ္ေက်နပ္ေရာင့္ရဲမေနၾကပဲ ဗုဒၶဘုရားရွင္အလိုေတာ္က်ျဖစ္ေအာင္ တစ္ပါးခ်င္းဆီရဲ ႔ အနက္အဓိပၸါယ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ျပီး လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္ၾကသူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾကဖို႔ ေစတနာအရင္းခံႏွင့္ တိုက္တြန္းေရးသားလိုက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

(ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ၾကီး၏ တရားေတာ္မွ တဆင့္ သင့္ေလ ွ်ာ္သလို ျပန္လည္ ေကာက္ႏုတ္ေရးသား ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

မျမဲတဲ့သေဘာကို ႏွလံုးသြင္း၍ ေနထိုင္ျခင္း

လူသားမ်ားအတြက္ မိမိတို႔ ဦးေႏွာက္အသိဉာဏ္ႏွင့္ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ႏိုင္သေလာက္ ဆင္ျခင္စဥ္းစားမႈေတြဟာ အရာရာတိုင္းအတြက္ အျမဲမွန္ကန္မႈ မရွိႏိုင္ပါဘူး။ လူအမ်ားစုဟာ ဘာလုပ္သင့္တယ္၊ ဘာေတြျဖစ္လာမယ္ဆိုတာကို သိထားၾကေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သူတို႔ သိထားသလို မလုပ္ျဖစ္တတ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္တကယ္သိထားတဲ့အတိုင္း လက္ေတြ႔မွာလည္း တကယ္က်င့္သံုးႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ အေလ့အက်င့္လုပ္ယူမွသာ ျဖစ္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဥပမာအေနႏွင့္ေျပာရရင္ အရာရာမျမဲဘူးဆိုတာကို လူတိုင္းသိထားၾက၊ လက္ခံထားၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာေတာ့ လူေတြဟာ အရာရာကို ျမဲေနသေယာင္ ပံုစံမ်ိဳး သေဘာထားျပီး လုပ္ကိုင္ေျပာဆိုေဆာင္ရြက္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား မျမဲျခင္းတရားကို အျမဲ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ႏိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္ မိမိကိုယ္တိုင္ေရာ၊ တျခားသူေတြကိုပါ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ပ်က္စီးသြားေစမယ့္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ိဳးေတြကို လုပ္ေဆာင္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္ေရာ၊ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိတဲ့သူေတြအားလံုးပါ စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းေပ်ာ္ရႊင္ေစမယ့္ ကိစၥေတြကိုသာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကိုယ္စြမ္းဉာဏ္စြမ္းရွိသေလာက္ ၾကိဳးစားလုပ္ေဆာင္လာၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူေတြဟာ ကိုယ္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူတစ္ဦးဦးက ကိုယ့္ကို စြန္႔ခြာသြားတဲ့အခါ၊ သို႔မဟုတ္ ပ်က္စီးဆံုးရံႈးမႈၾကံဳရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြမွာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးၾက၊ မ်က္ရည္က်တတ္ၾကတယ္။ တကယ္တမ္း အဲဒီမိမိခ်စ္ခင္ရတဲ့သူ ကိုယ့္အနီးမွာရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ထားဖို႔ စိတ္မကူးမိၾကဘူး။ သူ႔အေပၚ တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္းလည္းမသိၾကဘူး။

ဒါေၾကာင့္ မျမဲျခင္း အနိစၥတရားဆိုတာကို စာသိ သိရံု၊ ေတြးေတာၾကံစည္ျပီးသိရံု၊ ပါးစပ္က တဖြဖြ ရြတ္ဆိုတတ္ရံုေလာက္ႏွင့္ ေက်နပ္တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲမေနသင့္ပဲ ဘာ၀နာမယဉာဏ္အဆင့္ႏွင့္ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ အခ်ိန္တိုင္း မျမဲျခင္းတရားကို ႏွလံုးသြင္းပြားမ်ားျပီး ေနထိုင္ႏိုင္တဲ့ သမာဓိအဆင့္မ်ိဳး ေရာက္တဲ့အထိ က်င့္ၾကံၾကိဳးကုတ္ အားထုတ္သင့္လွပါတယ္။

သတိႏွင့္ ပစၥဳပၸါန္ အခ်ိန္တိုင္းကို ေနႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားဖို႔ လိုအပ္လွပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ သတိရွိေနမယ္ဆိုရင္ လက္ရွိပစၥဳပၸာန္မွာ မိမိႏွင့္ ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ အရာ၀တၳဳေတြအေပၚ၊ လူပုဂၢိဳလ္ေတြအေပၚမွာ တန္ဖိုးထားျပီး ေလးေလးနက္နက္ ထိေတြ႔ ဆက္ဆံႏိုင္လာပါလိမ့္မယ္။ သတိတရားမွာ ဒီလိုလုပ္ေဆာင္ႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္သတၱိေတြ ရွိေနပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ သတိရွိေနတဲ့အခါမွာ မိမိလတ္တေလာ ေတြ႔ၾကံဳေနရတဲ့ အေျခအေနအေပၚ အမွန္အတိုင္း သိျမင္သံုးသပ္ႏိုင္တဲ့ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚလာမွာျဖစ္ျပီး ဒီထက္မကတဲ့ မျမဲတဲ့သဘာ၀တရား၊ အရာ၀တၳဳတစ္ခုႏွင့္တစ္ခုၾကား၊ သက္ရွိတစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦးၾကားအျပန္အလွန္ က်ိဳးေၾကာင္းစပ္ဆက္ပတ္သက္ေနတဲ့ သဘာ၀တရား၊ မိမိအလိုက်မဟုတ္ပဲ သူ႔သေဘာသူေဆာင္ေနတတ္တဲ့ သဘာ၀တရားေတြကိုပါ သိျမင္နားလည္သေဘာေပါက္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ Thich Nhat Hanh
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္