ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာ (၅)

ယခင္ေန႔မွ အဆက္

(၅)

ဒီလိုုနဲ႔ ႏွစ္ေတြကုုန္လြန္လာျပီးတဲ့ေနာက္မွာ အားနက္စ္ေလးရဲ ႔ ကေလးဘ၀ေလးဟာလည္း ကုုန္ဆံုုးသြားခဲ့တယ္။ အခုုဆိုုရင္ သူဟာ လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါျပီ။ ဒီေဒသမွာ ေနထိုုင္ၾကတဲ့သူေတြက သူ႔ကို နဲနဲေတာ့ စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ သူ႔မွာ တျခား ေထြေထြထူးထူး သတိျပဳမိစရာ ဘာမွမရွိေပမယ့္ သူမ်ားႏွင့္မတူပဲ ေန႔တိုုင္းအလုုပ္ျပီးတာနဲ ႔ သူတစ္ေယာက္ထဲခြဲထြက္သြားျပီး ေတာင္ထိပ္ဆီက ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ေငးစိုုက္ၾကည့္ေနတတ္လိုု႔ပါပဲ။ အားလံုုးကေတာ့ ဒါကိုု ရူးမိုုက္မႈတစ္ခုုလိုု႔ပဲ ယူဆၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားနက္စ္ေလးဟာ ဒီအမူအက်င့္ေလးကလြဲရင္ ရိုုးသားတာ၊ ၾကိဳးစားတာ၊ ေဖာ္ေရြတတ္တာ၊ တာ၀န္သိတတ္တာေတြေၾကာင့္ ဘယ္သူကမွ သူ႔ကိုု အျပစ္ရယ္လိုု႔ မေျပာၾကဘူး။

သူတိုု႔သိမထားတာက ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးဟာ အားနက္စ္ေလးကို အသိပညာေတြ သင္ေပးေနတဲ့ ဆရာလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနတယ္္ဆိုုတာရယ္၊ ဒီမ်က္ႏွာၾကီးေပၚမွာ ထင္ရွားေပၚလြင္ေနတဲ့ ၾကင္နာသနားတတ္ပံု၊ ပညာၾကီးပံု စတဲ့ သြင္ျပင္လကၡဏာေတြဟာ အားနက္စ္ရဲ ႔ရင္ထဲကိုု နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ထိုုးေဖာက္၀င္ေရာက္သြားျပီး သူ႔ကိုု တျခားသူေတြႏွင့္မတူတဲ့ ေမတၱကရုုဏာၾကီးမားတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစတယ္ ဆိုုတာရယ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီး သူတိုု႔မသိၾကတာတစ္ခုက ဒီလိုုေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ၾကည့္ရင္းႏွင့္ ပညာရွာတာဟာ အားနက္စ္အတြက္ေတာ့ တျခားစာအုုပ္ေတြကိုု ေလ့လာဆည္းပူးတာထက္၊ တျခားလူေတြရဲ ႔ ဘ၀ကိုု ေလ့လာအတုုယူျပီး ေနထိုုင္တာထက္ ပိုုျပီး သာလြန္ေကာင္းမြန္တယ္ဆိုုတာပါပဲ။ တျခားသူေတြႏွင့္အတူရွိေနခ်ိန္ေတြထက္ သူတစ္ေယာက္ထဲ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ဒီလိုုေမတၱာကရုုဏာတရားေတြ အလိုုလိုု သူ႔စိတ္ထဲျဖစ္ေပၚေရာက္ရွိလာတတ္တာကိုုုု အားနက္စ္ကိုုယ္တိုုင္ေတာင္မွ သတိမထားမိခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ဆီမွာ သူ႔အေမသူ႔ကိုုပံုုျပင္ေလးေျပာျပခဲ့တဲ့အခ်ိန္ကစလိုု႔ ဘယ္အခ်ိန္မွာမ်ား ဒီလြင္ျပင္ၾကီးကိုု အေပၚကေနစီးမိုုးၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ ပံုစံတူတဲ့လူသားေရာက္ရွိလာမလဲဆိုုတဲ့ အေျဖကိုု သိခ်င္တဲ့ ရိုုးရွင္းတဲ့စိတ္္တစ္ခုုကလြဲလိုု႔ တျခားဘာမွ ရွိမေနခဲ့ေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီအခ်ိန္အေတာအတြင္းမွာပဲ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္တစ္ေယာက္ဟာလည္း ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားခဲ့ျပီျဖစ္ပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက သူကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ သူပိုုင္ဆိုုင္ခဲ့တဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြ ဘာတစ္ခုုမွ မရွိေတာ့တာပါပဲ။ သူ႔မွာပိုုင္ဆိုုင္တာဆိုုလိုု႔ အရိုုးေပၚအေရတင္ေနတဲ့ ၀ါေဖ်ာ့ဖ်ာ့က်ံဳလွီတဲ့ခႏၶာကိုုုုယ္တစ္ခုုကလြဲလိုု႔ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ သူပိုုင္ဆိုုင္တဲ့ေရႊေတြလည္း အကုုန္လက္လႊတ္ဆံုုးရံႈးသြားခဲ့ရျပီး သူ႔ကိုု မေအာင္ျမင္ေတာ့တဲ့ ကုုန္သည္တစ္ေယာက္အျဖစ္ပဲ သိၾကေတာ့တယ္။ လူေတြကလည္း သူ႔ကိုု ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္တူပါတယ္လိုု႔ ဘယ္သူကမွ ခ်ီးမႊမ္းေတာပနာမျပဳၾကေတာ့ဘူး။ သူေရာဂါစျဖစ္ျပီး မေသခင္အခ်ိန္မွာတင္ကိုုပဲ လူေတြ သူ႔ကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ျဖစ္ကုုန္ၾကျပီ။ သူေဆာက္လုုပ္ခဲ့တဲ့ ခမ္းနားထည္၀ါလွပတဲ့ နန္းေဆာင္အိမ္ၾကီးဟာလည္း အခုုဆိုုရင္ တည္းခိုုခန္းဟိုုတယ္တစ္ခုုအျဖစ္ အသံုုးျပဳလိုက္ၾကျပီျဖစ္တယ္။ ေႏြရာသီမွာ သဘာ၀ရႈေမ ွ်ာ္ခင္းေတြေလ့လာဖိုု႔၊ ေက်ာက္ေတာင္ေပၚကမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ၾကည့္ရႈဖိုု႔ ဒီအရပ္ကို လာလည္ၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြအတြက္ တည္းခိုုစရာ ေနရတာတစ္ခု ျဖစ္သြားခဲ့ပါျပီ။ ဒီလိုုနဲ႔ပဲ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္ကိုု ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္တူတဲ့လူလိုု႔ သတ္မွတ္ခ်ီးေျမွာက္ထားရာကေန ဖယ္ရွားလိုုက္ၾကျပီျဖစ္ျပီး တေဘာင္ထဲမွာ ေျပာထားတဲ့ တကယ့္ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္တူတဲ့လူကိုု အားလံုုးက ထပ္ျပီး ေမ ွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနၾကပါေတာ့တယ္။

to be continued.......

Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကိုု ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာ ျပန္ဆိုပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

TRUTH

TRUTH

Truth

needs no brand, does it?

Like a rose

called what you may is ever sweet.

Truth

has no land, has it?

Like the sky

go where you may is ever present.

But truth

you can hardly see or understand it.

Unless you clear the 'illusion' mist.

And truth

once you have seen and understood

will more than anything do you good.

Moe Hein

Poems On The Three Gems

(From Harmony Of Head and Heart)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာ (၄)

ယခင္ေန႔မွအဆက္

(၄)

အေပၚမွာ ေျပာထားခဲ့သလုုိပါပဲ။ လြင္ျပင္ေဒသမွာေနထိုုင္ေနၾကတဲ့သူေတြကေတာ့ သူတိုု႔ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေမ ွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားခဲ့ၾကရတဲ့ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးနဲ႔ လံုုး၀ျငင္းမရေအာင္ ခၽြတ္စြပ္တူတဲ့ လူသားဟာ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္သာျဖစ္ႏိုုင္တယ္ဆိုုျပီး ေျပာဆိုုေနၾကပါတယ္။ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္ရဲ ႔ဖခင္ပိုုင္ဆိုုင္တဲ့ ေျမေနရာမွာ အရင္က ရာသီဥတုုဒဏ္ အေတာ္ခံထားရတဲ့ အိမ္ေဟာင္းေလးအစား နန္းေတာ္တမ ွ် အင္မတန္ၾကီးက်ယ္ခန္းနားျပီး လွပတဲ့ အိမ္ၾကီးတစ္လံုုးေပၚထြက္လာတာကိုု ျမင္လိုုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ လူေတြ ယံုုၾကည္ေျပာဆိုုေနၾကတာေတြဟာ တိက်ခိုင္မာတဲ့အခ်က္အလက္အျဖစ္ ပိုုေသခ်ာသြားခဲ့ပါေတာ့တယ္။

နန္းအိမ္ေဆာင္ၾကီးရဲ ႔အျပင္ဘက္ျခမ္းကိုု ေနေရာင္ထိုုးလိုုက္ရင္ေတာင္ အရည္ေပ်ာ္က်သြားမလားလိုု႔ ေတြးထင္ရေလာက္ေအာင္ ေတာက္ေျပာင္လွပတဲ့ အျဖဴေရာင္ေၾကြျပားေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားတယ္။ အိမ္ေရွ ႔ဆင္၀င္ေနရာကိုုေတာ့ ျမင့္မားတဲ့တိုုင္လံုုးၾကီးေတြနဲ႔ တန္ဆာဆင္ထားျပီး ဆင္၀င္ ေအာက္မွာေတာ့ လူ၀င္ထြက္ဖို႔အတြက္ ၾကီးမားတဲ့အိမ္တံခါးမၾကီးရွိတယ္။ တံခါးရဲ ႔လက္ကိုုင္ဘုေတြကို ေငြသားေတြႏွင့္ လုုပ္ထားျပီး၊ ပင္လယ္ရဲ ႔ အျခားတစ္ဘက္ကမ္းမွာရွိတဲ့ ေဒသကေန ယူေဆာင္လာတဲ့ အေရာင္အေသြြး ဆန္းၾကယ္လွပတဲ့ သစ္သားေတြႏွင့္ တပ္ဆင္ထားတာ ျဖစ္တယ္။ အခန္းတစ္ခုုစီတိုုင္းရဲ ႔ ျပဴတင္းေပါက္ေတြ၊ မ်က္ႏွာၾကက္ကစလိုု႔ ၾကမ္းခင္းအထိ တိုင္ေအာင္ အားလံုုးကိုု ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔ေနတဲ့ အေကာင္းစား မွန္နံရံေတြတပ္ဆင္ကာရံထားတယ္။

ဒီအိမ္ေတာ္ၾကီးရဲ ႔အတြင္းဘက္ကိုုေတာ့ လူေတြကိုု ေပးမျပဘူး။ ဒါေပမယ့္ေျပာၾကတာ ၾကားရပံုုအရေတာ့ အျပင္ဘက္မွာေတြ႔ျမင္ၾကရတဲ့ အျပင္အဆင္ေတြထက္ကိုု အထဲမွာက ပိုုျပီးၾကီးက်ယ္ခန္းနားတယ္လိုု႔ဆိုုတယ္။ တျခားအိမ္ေတြမွာဆိုရင္ ေၾကးႏွင့္သံကိုုပဲ အသံုုးျပဳတပ္ဆင္တဲ့ ေနရာေတြမွာ နန္းေဆာင္ၾကီးအတြင္းဘက္ထဲမွာေတာ့ ေရႊႏွင့္ေငြ ေတြကိုုပဲ အသံုုးျပဳတပ္ဆင္ထားတယ္လိုု႔ ေျပာၾကတယ္။ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္ရဲ ႔ အိပ္ခန္းေဆာင္ၾကီးဆိုုရင္ ထူးျခားဆန္းျပားလွတဲ့ အေဆာင္အေယာင္အဆင္တန္ဆာေတြ ခန္းလံုးျပည့္ တပ္ဆင္အသံုုးျပဳထားတာေၾကာင့္ သာမန္လူေတြသာ တကယ္လိုု႔ အဲဒီအခန္းထဲေရာက္သြားခဲ့ရင္ မ်က္လံုုးေတြ ခဏေလာက္ မွိတ္ျပီးေတာင္ မထားႏိုုင္ေလာက္ေအာင္ ရင္သပ္ရႈေမာအံံ့ၾသသြားၾကရမယ္လိုု႔ ဆိုုတယ္။

သတ္မွတ္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ နန္းအိမ္ေဆာင္ၾကီးဟာ ေဆာက္လုုပ္လိုု႔ျပီးစီးသြားခဲ့တယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ပရိေဘာဂေတြတပ္ဆင္ၾကမယ့္သူေတြက သူတိုု႔တပ္ဆင္မယ့္ ခန္းနားလွတဲ့ပရိေဘာဂေတြႏွင့္အတူေရာက္လာၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လူျဖဴ၊ လူမဲ အစံုုပါတဲ့ အခိုုင္းအေစအဖြဲ႔ေတြ ေရာက္လာၾကျပန္တယ္။ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ သူေဌးၾကီးရဲ ႔ ေရွ ႔ေတာ္ေျပးအဖြဲ႔ေတြေရာက္လာခဲ့ၾကျပီး သူေဌးၾကီးဟာ ညေနခ်ိန္ ေနညိဳေစာင္းတာနဲ႔ ေရာက္လာပါေတာ့မယ္လိုု႔ ေၾကျငာလိုုက္ၾကေတာ့တယ္။

အားနက္စ္ေလးဟာ သူႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေမ ွ်ာ္လင့္ေစာင့္စား တမ္းတခဲ့ရတဲ့ အင္မတန္မြန္ျမတ္၊ ၾကီးက်ယ္လွတဲ့ ေရွးတေဘာင္ေတြထဲက လူသားဟာ ေနာက္ဆံုုးမွာေတာ့ ဒီေမြးရပ္ေျမမွာ ျပန္ေပၚလာျပီဆိုုတဲ့အေတြးေတြႏွင့္ ရင္ခုုန္စိတ္လႈပ္ရွားေနရွာတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္အေနႏွင့္ အားနက္စ္ေလးသိထားတာက ဒီသူေဌးၾကီးဟာ ပစၥည္းဥစၥာေတြ အဆမတန္ခ်မ္းသာတယ္၊ လူမကနတ္တမ ွ် ရက္ေရာေပးကမ္းတတ္တယ္၊ လူသားေတြအေပၚမွာ ၾသဇာလႊမ္းမိုုးႏိုုင္တယ္၊ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးအတိုုင္း အင္မတန္ၾကင္နာတတ္တဲ့ အျပံဳမ်ိဳး ရွိထားတဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ရယ္လိုု႔ စိတ္ထဲေတြးထင္ထားမိတယ္။ ယံုုၾကည္ေမ ွ်ာ္လင့္ခ်က္အျပည့္ႏွင့္ လူေတြေျပာေနၾကတဲ့ စကားဟာ အမွန္ေတြပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္၊ ဒီေက်ာက္ေတာင္ေပၚက မ်က္ႏွာၾကီးကိုု သက္ရွိထင္ရွား အျပင္မွာ တကယ္ ေတြ႔ခြင့္ရေတာ့မယ္ဆိုုတဲ့အေပၚမွာ သံသယစိတ္ လံုုး၀ရွိမေနခဲ့ဘူး။

အားနက္စ္ေလးဟာ အဲဒီေန႔က သူလုုပ္ေနက်အတိုုင္း ေတာင္ထိပ္ေပၚက မ်က္ႏွာၾကီးကိုု ေငးစိုု္က္ၾကည့္ရင္း ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးက သူ႔ဆီကိုု ျပန္ျပံဳးျပလာမွာကိုု ေစာင့္ၾကည့္ေနတုုန္းမွာပဲ လမ္းမဆီက ျမင္းလွည္းေတြရဲ ႔ဘီးလွိမ့္သံေတြ ဆူဆူညံညံထြက္ေပၚလာတာကို ၾကားလိုုက္ရေတာ့တယ္။

”သူေရာက္လာျပီ...။” “သူေဌးၾကီးမစၥတာဂယ္သာဂိုးလ္ေရာက္လာျပီ။” လိုု႔ ေစာင့္ဆိုုင္းေနတဲ့ လူအုုပ္ၾကီးက တခဲနက္ ေအာ္ဟစ္လိုုက္ၾကတယ္။

ျမင္းေလးေကာင္ကတဲ့လွည္းရထားတစ္စီးဟာ လမ္းမတေလ ွ်ာက္ေမာင္း၀င္လာတယ္။ လွည္းအိမ္ရဲ ႔ အတြင္းဘက္မွာေတာ့ ျပဴတင္းေပါက္ကေနတဆင့္ ေရႊ၀ါေရာင္လႊမ္းေနတဲ့ အသားအေရရွိတဲ့ အဘိုုးအိုုတစ္ဦးရဲ ႔ ပံုုပန္းသ႑ာန္တစ္ခုုကိုုုု ျမင္ေတြ႔ၾကရတယ္။ သူ႔ရဲ ႔ႏွဖူးေတြက ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းရွိျပီး အေရတြန္႔ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေသးငယ္၊ စူးရွတဲ့မ်က္လံုုးေတြ ရွိတယ္။ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖိထားတဲ့ ပါးလႊာတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုုလည္း ပိုုင္ဆိုုင္တယ္။

”ေက်ာက္ေတာင္ေပၚက မ်က္ႏွာၾကီး”၊ ”ဒါဟာတကယ္ပဲ၊ ေရွးတေဘာင္စကားဟာ ေနာက္ဆံုုုုးမွာ မွန္သြားခဲ့ျပီ” စသျဖင့္ လူေတြက ၀ိုုင္းေအာ္ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ အားနက္စ္အတြက္ေတာ့ အျခားလူေတြေျပာေနၾကသလိုု ယံုုၾကည္ႏိုင္ဖိုု႔ မျဖစ္ႏိုုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိတ္ရႈပ္ေထြးစရာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုုကိုု မ်က္ျမင္ ၾကံဳေတြ႔လိုုက္ရတယ္။

လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ ဟိုုးအေ၀းေဒသတစ္ခုကလာၾကတဲ့ သူေတာင္းစားအမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးႏွစ္ေယာက္တိုု႔ဟာ သူေဌးၾကီးရဲ ႔ လွည္းရထားေနာက္ကေနလိုုက္ျပီးေတာ့ လက္ကိုုဆန္႔တန္းကာ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲခဲ့ဖိုု႔ သနားစရာအသံေတြႏွင့္ ေတာင္းခံေနၾကတယ္။ ဒီအခါမွာ လွည္းရထားထဲမွာထိုုင္ေနတဲ့ အင္မတန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ သူေဌးၾကီးဟာ ျပဴတင္းေပါက္ကေန လက္ကိုုထုုတ္ျပီး ေၾကးျပားစတခ်ိဳ႔ ကိုု ပစ္ခ်ေပးလိုုက္တယ္။ ဒါကိုုျမင္ေတြ႔လိုုက္ရတဲ့ အားနက္စ္ေလးဟာ ဒီသူေဌးၾကီးကိုု သူ႔နာမည္ကိုု ဂယ္သာဂိုးလ္လို႔ ေခၚမယ့္အစား ေၾကးျပားစပစ္ခ်ေပးတဲ့သူလိုု႔ ေခၚတာကမွ ပိုုေကာင္းလိ့မ္အံုုးမယ္လိုု႔ ေတြးထင္လိုုက္မိေတာ့တယ္။

လူေတြကေတာ့ စိတ္အားထက္သန္စြာႏွင့္ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္ လူ အျဖစ္ သူေဌးၾကီးကိုု ေအာ္ဟစ္ေကာင္းခ်ီးေပးေနၾကတုုန္းပဲ။ အားနက္စ္ကေတာ့ သူျမင္လိုုက္ရတဲ့ ၀မ္းနည္းစိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ျမင္ကြင္းရွိတဲ့ေနရာကေန လွည့္ျပန္လာလိုုက္ျပီး ေတာင္ေပၚက မ်က္ႏွာၾကီးရွိတဲ့ဆီကိုု ေငးၾကည့္ေနမိလိုုက္တယ္။ ေနာက္ဆံုုုုးေပ်ာက္ကြယ္လုုနီးနီးျဖစ္ေနတဲ့ ေနရဲ ႔အလင္းေရာင္ေအာက္က ျမဴေတြဆိုုင္းေနတဲ့ ေတာင္ခိုုးေတာင္ေငြ႔ေတြရဲ ႔ၾကားမွာ သူ႔နွလံုုးသားထဲမွာ စြဲထင္ေနတဲ့ ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္လွတဲ့ အသြင္လကၡဏာႏွင့္ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုု စိုုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့ ႏႈတ္ခမ္းလႊာတစ္စံုုကေန ဘာမ်ား ေျပာလာလိမ့္မလဲရယ္လိုု႔ ေမ ွ်ာ္လင့္ရင္းေပါ့။

သူ...လာကိုုုုလာလိမ့္မယ္။ မစိုုးရိမ္နဲ႔ အားနက္စ္။ တစ္ေန႔ ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္။

to be continued.......

Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာ ျပန္ဆိုပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာ (၃)

ယခင္ေန႔မွ အဆက္

(3)

အားနက္စ္ေလးဟာ သူ႔အေမေျပာျပခဲ့တဲ့ ပံုုျပင္ေလးကိုု ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့နိုုင္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးဆီကိုု ေမာ့ၾကည့္ျဖစ္တိုုင္း ဒီပံုုျပင္ေလးက သူ႔စိတ္ထဲကိုု အလိုုလိုု ေရာက္ေရာက္လာတတ္ခဲ့ေတာ့တယ္။ အားနက္စ္ဟာ ဒီလိုုနဲ႔ပဲ သူေမြးဖြားခဲ့တယ္ အိမ္ကေလးမွာ ကေလးဘ၀ကိုု ျဖတ္သန္းေက်ာ္လြန္ခဲ့တယ္။ သူဟာ တာ၀န္ေက်ပြန္ျပီး အေမအေပၚ နားလည္သိတတ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္တယ္။ သူ႔အေမရဲ ႔ အိမ္မႈကိစၥေတြကိုု ကူညီေပးတဲ့အခါတိုုင္းမွာ သူ႔လက္ေလးေတြႏွင့္ စိတ္ပါလက္ပါ ေစတနာထားျပီး လုုပ္ေပးတတ္ေလ့ရွိတယ္။

သူဟာ ေပ်ာ္္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္တဲ့ကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္ တခါတေလမွာေတာ့ ေတြးေတြးဆဆ ေငးေငးငိုုင္ငိုုင္ပံုုစံမ်ိဳးေလးလည္း ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ အားနက္စ္ေလးဟာ သိမ္ေမြ႔ ေအးေဆးျပီး ကလန္ကဆန္မလုုပ္တတ္တဲ့၊ ေနထိလို႔ အညိဳေရာင္သန္းေနတဲ့ အသားအေရပိုင္ရွင္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ စိုုက္ခင္းေတြထဲမွာ အလုုပ္လုုပ္ရင္း ၾကီးျပင္းလာခဲ့တယ္။

သက္တူရြယ္တူေတြၾကားမွာ နာမည္ၾကီးေက်ာင္းေကာင္းေကာင္းကေန ပညာသင္ၾကားထားတဲ့ သူေတြထက္ကိုု သူက ပိုုျပီး ဉာဏ္ရည္ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တဲ့ပံုုစံေပါက္ေနတယ္။ တကယ္က အားနက္စ္ေလးမွာ ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကလြဲရင္ ဆရာဆိုုတာ မရွိခဲ့ဘူး။ တစ္ေန႔တာ လယ္ယာလုုပ္ငန္းေတြ ျပီးတာနဲ႔ သူဟာ ဒီမ်က္ႏွာၾကီးဆီကိုုပဲ နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ေငးေမာၾကည့္ေနတတ္တယ္။ ဒီမ်က္ႏွာၾကီးက သူ တေလးတစား တန္ဖိုုးထားျပီး ၾကည့္ေနတာကိုု ျပန္ျပီး အသိအမွတ္ျပဳတံုု႔ျပန္တဲ့အေနႏွင့္ ၾကင္နာမႈေတြႏွင့္ အားေပးကူညီေဖးမတဲ့ အျပံဳးမ်ိဳး သူ႔ကိုုျပန္ျပီး ျပံဳးျပလာတယ္လိုု႔ စိတ္ထဲ ျမင္ေယာင္လာတဲ့အထိကိုု စိုုက္ၾကည့္တတ္တာမ်ိဳးေပါ့။

ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးက ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ တျခားလူသားေတြအားလံုုးထက္ အားနက္စ္ေလးအေပၚမွာ ပိုုျပီး ကရုုဏာေမတၱာေတြႏွင့္ ျပန္ျပံဳးျပီး ၾကည့္တတ္တယ္ဆိုုတဲ့စကားကိုု တကယ္လိုု႔သာ အခိုုင္အမာေျပာဆိုုလာခဲ့မယ္ဆိုုရင္ မွားတယ္လိုု႔ေတာ့ ေျပာလိုု႔မရႏိုင္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုုိေတာ့ တျခားလူေတြနားလည္ သိျမင္ႏိုုင္ဖိုု႔မလြယ္ကူတဲ့ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔မႈႏွင့္ ေမတၱာတရားေတြဟာ အားနက္စ္ေလးရဲ ႔ဆီမွာ ၀ိေသသတစ္ခုအျဖစ္ ကိန္း၀ပ္ ေရာက္ရွိလာခဲ့တာဟာ လ ွ်ိဳ ႔၀ွက္ခ်က္တစ္ခုုအေနနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့လို႔ပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္ကာလအေတာအတြင္းမွာပဲ ဒီေတာင္ၾကားလြင္ျပင္ေဒသၾကီးမွာ ေကာလဟာလစကားတစ္ခု လူ ေတြ ေျပာလာၾကတယ္။ ဟိုုးေရွးေရွးကတည္းက လူေျပာမ်ားခဲ့တဲ့ တေဘာင္စကားထဲကအတိုုင္း ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ ကြက္တိတူတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ဆံုုးမွာ ေမြးဖြားလာခဲ့ျပီဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။

သိပ္မၾကာေသးတဲ့ ႏွစ္မ်ားဆီက ဒီလြင္ျပင္ေဒသမွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းသြားခဲ့တဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ ခပ္ေ၀းေ၀းတစ္ေနရာမွာရွိတဲ့ ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းျမိဳ ႔ေလးတစ္ျမိဳ ႔မွာ ေျပာင္းေရႊ ႔ေနထိုုင္ အေျခခ်ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာလာေတာ့ ေငြေၾကးစုုေဆာင္းမိလာတာေၾကာင့္ ကိုုယ္ပိုုင္ဆိုုင္တစ္ခုဖြင့္လွစ္ျပီး ဆိုုင္ပိုုင္ရွင္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ သူ႔နာမည္အရင္းပဲလား၊ ဒါမွမဟုုတ္ သူ႔၀ါသနာ၊ သူ႔ဘ၀ေအာင္ျမင္မႈေတြေၾကာင့္ပဲ သူအဲဒီနာမည္ တြင္သြားခဲ့တာလားေတာ့ မက်ိန္းေသဘူး။ သူ႔ကိုု ဂယ္သာဂိုးလ္လိုု႔ ေခၚၾကတယ္။

သူဟာ အလုုပ္မွာ ကၽြမ္းက်င္ လိမၼာပါးနပ္ျပီး သြက္လက္ခ်က္ခ်ာတာေၾကာင့္ေရာ၊ ကံေကာင္းေထာက္မမႈေတြႏွင့္ ဘုုရားသခင္ရဲ ႔ ေစာင္မၾကည့္ရႈမႈ အထူးတလည္ခံရတာေတြေၾကာင့္ေရာ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ၾကီးမားတဲ့ သေဘာၤေတြကိုု ပိုုင္ဆိုုင္တဲ့ အင္မတန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ ကုုန္သည္သူေဌးၾကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

သူ႔ရဲ ႔ဘုုန္းကံၾကီးမားမႈေၾကာင့္ တစ္ကမၻာလံုုးမွာ ရွိတဲ့ တိုုင္းျပည္အသီးသီးက အဖိုုးအနဂၢမ်ားစြာထိုုက္တန္တဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြဟာ သူ႔ဆီမွာ ေတာင္လိုုပံုုေအာင္ လာစုုေ၀းၾကတယ္။ ေျမာက္ပိုုင္း ေအးခဲတဲ့အာတိတ္ေဒသကေန သူ႔အတြက္ သားေမႊးေတြလက္ေဆာင္ပိုု႔ေပးၾကတယ္။ အပူပိုုင္းအာဖရိကေဒသက သူတိုု႔ျမစ္ေတြဆီကထြက္တဲ့ ေရႊေရာင္ေတာက္တဲ့ သဲေတြ၊ ေတာနက္ေတြထဲက အင္မတန္ၾကီးမားတဲ့ ဆင္စြယ္ေတြကိုု လက္ေဆာင္ပိုု႔ေပးလာၾကတယ္။ အေရွ ႔ဘက္အရပ္ေဒသေတြဆီကေတာ့ သူတိုု႔ရဲ ႔ အဖိုုးတန္အ၀တ္အထည္ေတြ၊ အေမႊးနံ႔သာေတြ၊ လက္ဖက္ေတြ၊ ေတာက္ပတဲ့ စိန္တံုုးေတြ၊ သန္႔စင္လွပတဲ့ ပုုလဲလံုုးေတြကိုု လက္ေဆာင္ပို႔ေပးၾကျပန္တယ္။ သမုုဒၵရာထဲက ေ၀လငါးေတြဆီကေနရတဲ့ အဆီေတြကိုုေရာင္းစားျပီးေတာ့လည္း မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္ဟာ အျမတ္အစြန္းမ်ားစြာ ရရွိခဲ့ျပန္ေသးတယ္။

သူ႔ရဲ ႔အသံုုးအေဆာင္ပစၥည္းတိုုင္းဟာ ေရႊေတြႏွင့္လုုပ္ထားတာေတြခ်ည္းပဲျဖစ္တယ္။ ဂရိဒ႑ာရီပံုုျပင္ထဲက ဘုုရင္ၾကီး Midas လိုုမ်ိဳး သူ႔လက္ႏွင့္ထိလိုုက္သမ ွ်ဟာ ေရႊအကုန္ျဖစ္ကုုန္တယ္ဆိုုတာထက္ေတာင္ သူက ပိုုခ်င္ပါေသးတယ္။

အဆမတန္ကိုု ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သြားခဲ့ျပီျဖစ္တဲ့ မစၥတာဂယ္သာဂိုုးလ္ဟာ သူ႔ရဲ ႔ ၾကြယ္၀မႈေတြက ေနာက္ ႏွစ္တစ္ရာ သံုးစြဲရင္ေတာင္ မကုုန္ႏိိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာ ေတြးမိတာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုုးေတာ့ သူ႔ေမြးရပ္ဇာတိေျမကိုုပဲျပန္ျပီး ေခါင္းခ်လိုုက္ေတာ့ဖိုု႔ကို စိတ္ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ ဒီရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ သူဟာ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ဗိသုုကာပညာရွင္တစ္ေယာက္ကုိ ေခၚျပီး သူ႔ရဲ ႔ခ်မ္းသာၾကြယ္မႈေတြႏွင့္ လိုုက္ဖက္ဆီေလ ွ်ာ္မယ့္ နန္းေတာ္အိမ္ၾကီးတစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုုပ္ေပးဖိုု႔ သူ႔ေမြးရပ္ဇာတိေျမရွိတဲ့ဆီကိုု ေစလႊတ္ခဲ့လိုုက္တယ္။

to be continued.......

Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကိုု ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာ ျပန္ဆိုပါသည္။ :

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာ (၂)

ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပံုုပန္းသ႑ာန္၊ ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုုဖြယ္အျပည့္ႏွင့္ လူသားမ်ိဳးႏြယ္တစ္ခုုလံုုုုးကိုု ေထြးယူေပြ႔ဖက္လိုုက္ေတာ့မလားလို႔ စိတ္မွာထင္ရေလာက္ေအာင္ အသက္၀င္တဲ့ ဒီေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာၾကီးရဲ ႔ ေအာက္မွာ ကေလးဘ၀ကေန လူပ်ိဳ၊ အပ်ိဳေတြအျဖစ္ အရြယ္ေရာက္ ၾကီးျပင္းလာခြင့္ ရခဲ့ၾကတာဟာ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ကံထူးမႈဆုုလဒ္ၾကီးတစ္ခုလိုု ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုု ၾကည့္ရင္းကပဲ သူတိုု႔ေတြ ပညာသင္ယူခဲ့ၾကရတယ္။ လူအမ်ားစုုကေတာ့ ဒီေတာင္ၾကားလြင္ျပင္ၾကီးမွာ အခုုလုုိ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုုးတက္လာတာ၊ တိမ္ေတြအေရာင္ေတာက္တာ၊ ေနေရာင္ျခည္ေတြ ေႏြးေထြးစြာ ျဖာဆင္းႏိုုင္တာေတြဟာ ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကပဲ အျမဲသူ႔ရဲ ႔ ၾကင္နာသနားမႈေတြႏွင့္ စီစဥ္ေပးေနတာမို႔ ေက်းဇူးတရား အင္မတန္ၾကီးမားတယ္ဆုုိျပီး ယံုုၾကည္လက္ခံထားၾကတယ္။

အစမွာ ေျပာခဲ့သလိုု သားအမိႏွစ္ေယာက္ဟာ သူတိုု႔အိမ္ရဲ ႔ တံခါးေပါက္၀ေလးမွာ အတူတူထိုုင္ၾကရင္း ဒီေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာၾကီးရဲ ႔အေၾကာင္းကိုု ေျပာေနၾကတယ္။ ေကာင္ေလးရဲ ႔နာမည္က အားနက္စ္လိုု႔ ေခၚတယ္။

“ေမေမ၊ တကယ္လိုု႔ ဒီမ်က္ႏွာၾကီးကသာ စကားေျပာႏိုုင္မယ္ဆိုုရင္ေလ သူ႔မ်က္ႏွာက ၾကင္နာသနားတတ္တဲ့ပံုုေပါက္ေနေတာ့ သူ႔အသံကလည္း အရမ္းသာယာမွာပဲေနာ္။ တကယ္လိုု႔သာ ဒီလိုုမ်က္ႏွာႏွင့္လူမ်ိဳးကုုိ အျပင္မွာသာ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ရင္ သား တကယ္ကိုု ခင္မင္မိမွာပဲ” လိုု႔ အေမျဖစ္သူကိုု သူ႔စိတ္ထဲရွိတဲ့အတိုင္း ေျပာလိုုက္တယ္။

”တကယ္လိုု႔ ေရွးကေျပာလာၾကတဲ့ တေဘာင္စကားသာ မွန္ခဲ့မယ္ဆိုုရင္ေတာ့ ေမေမတိုု႔ေတြ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္ တူတဲ့သူကိုု ျမင္ေတြ႔ခြင့္ရလာၾကလိမ့္မယ္ သား။”

”ဘယ္လိုု တေဘာင္စကားလဲ ေမေမ၊ သားကိုု ေျပာျပပါ။” လိုု႔ အားနက္စ္ေလးက အားတက္သေရာ သူ႔အေမကို ေမးလိုုက္တယ္။ ဒီအခါ အေမလုုပ္သူက သူကိုုယ္တိုုင္ အားနက္စ္ေလးထက္ပိုုငယ္အံုုးမယ့္အရြယ္ေလာက္တုုန္းက သူ႔ကိုု သူ႔အေမက ေျပာျပခဲ့ဖူးတဲ့ ပံုုျပင္ေလးအေၾကာင္းကိုု သူ႔သားကိုု ျပန္ေျပာျပတယ္။

”ဒီပံုျပင္က ျဖစ္ျပီးသားအေၾကာင္းအရာမ်ိဳးမဟုုတ္ပဲ ျဖစ္မလာေသးတဲ့ ပံုုျပင္တစ္ပုုဒ္ေပါ့။ ဒီလြင္ျပင္ၾကီးမွာ ဟိုး အေစာဆံုုးအေျခခ်ေနထိုုင္သြားၾကတဲ့ အင္ဒီယန္းလူမ်ိဳးေတြက သူတိုု႔ရဲ ႔ ဘိုုးေဘးေတြကေနတဆင့္ ဒီအေၾကာင္းကိုု ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကားနာမွတ္သားခဲ့ရတာမ်ိဳးေပါ့။ အဲဒီတေဘာင္စကားကိုု စီးဆင္းေနတဲ့ ေတာင္က်စမ္းေရေတြ၊ ဟိုုးသစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားမွာ တိုုက္ခတ္သြားတဲ့ ေလႏုုေအးေလးေတြက တီးတိုုးေလးရြတ္ဆိုုသြားခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုတယ္။ အနာဂတ္တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒီအရပ္ေဒသမွာ လူတစ္ေယာက္ေမြးဖြားလာလိမ့္မယ္။ သူဟာ အဲဒီေခတ္ရဲ ႔ အၾကီးက်ယ္ဆံုုး၊ အျမင့္ျမတ္ဆံုုး လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာလိမ့္မယ္။ ေနာက္ျပီး သူ႔ရဲ ႔မ်က္ႏွာပံုုပန္းသြင္ျပင္ဟာ ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးအတိုုင္း ကြက္တိိကိုု တူလိမ့္မယ္တဲ့ သားေရ။

ေရွးရိုုးစြဲလူေတြသာမဟုုတ္ပဲ လူငယ္လူလတ္ပိုုင္းေတြကအစ ဒီတေဘာင္စကားအေပၚမွာ အခိုုင္အမာယံုုၾကည္ေမ ွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဒီနယ္ေျမေလးကေန တျခား အျပင္ ကမၻာအရပ္ရပ္ကိုု ေရာက္ဖူးခဲ့ၾကတဲ့သူေတြ အခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ဒီတေဘာင္အေပၚ လူေတြ ပင္ပန္းစိတ္ကုုန္သြားၾကမယ့္ အခ်ိန္ကိုု ေစာင့္ေနၾကတာပဲ။ ဒီလိုုေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္ တူတဲ့သူလည္း တစ္ေယာက္မွေပၚမလာေသး၊ လူေတြကလည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္က ကိုုုုယ့္အိမ္နီးခ်င္းေတြႏွင့္ေတာင္ သူမသာ၊ ကိုုယ္မသာ အရည္အခ်င္းေတြႏွင့္လူေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ဒီတေဘာင္စကားဟာ ျဖစ္လာႏိုုင္ဖိုု႔မလြယ္ကူတဲ့ ပံုုျပင္တစ္ပုုဒ္လိုု႔ပဲ သူတိုု႔က ယူဆထားလိုုက္ၾကေတာ့တယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီတေဘာင္ထဲက အင္မတန္ၾကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္တဲ့လူသားဟာ အခုုအခ်ိန္အထိ ေပၚမလာေသးဘူးေပါ့ကြယ္။”

”အိုု ေမေမရယ္၊ သား ဒီလူၾကီးကိုု ျမင္ရတဲ့အခ်ိန္အထိ အသက္ရွည္ရွည္ေနခ်င္လိုုက္တာ” လိုု အားနက္စ္ေလးက သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကိုုုု ေခါင္းေပၚယွက္ရင္း အားတက္သေရာ ဆုုေတာင္းလိုုက္ေတာ့တယ္။

အေမလုုပ္သူဟာ စဥ္းစားဉာဏ္အေတြးအေခၚရွိတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တာမိုု႔ သူ႔သားေလးရဲ ႔ အားတက္သေရာ ျဖစ္ေနတဲ့ဆႏၵေလးကိုု စိတ္ပ်က္သြားေအာင္ မတားဆီးလိုုက္ခ်င္တာနဲ႔ ”သားဆႏၵအတိုုင္း ျဖစ္လာမွာေပါ့ သားရယ္။” လိုု႔ ပဲ ေျပာလိုုက္ေတာ့့့တယ္။

to be continued.....

Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကိုု ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာ ျပန္ဆိုပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာ (၁)

ညေနခင္းတစ္ခုု....။

ေနက တေျဖးေျဖး၀င္စျပဳေနျပီ။
သားအမိႏွ္စ္ေယာက္ဟာ တိုက္အိမ္ငယ္ေလးရဲ ႔ တံခါး၀တစ္ခုမွာ အတူတူထိုင္ၾကရင္း ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာၾကီးရဲ ႔ အေၾကာင္းကို ေျပာေနၾကတယ္။ သူတို႔ေနရာကေန ဟိုးမိုင္အေတာ္ေ၀းေ၀းေနရာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ ညေနခင္းရဲ ႔ေနေရာင္ေအာက္မွာ လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္လကၡဏာေတြအတိုင္းျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာတစ္ခုကို ျမင္ေနၾကရတယ္။

ေက်ာက္ေတာင္ထက္ကမ်က္ႏွာဆိုတာ......?

အလြန္ျမင့္မားတဲ့ ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြ ကာရံလႊမ္းျခံဳထားတဲ့ ေတာင္ၾကားေနရာတစ္ခုမွာ ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ လြင္ျပင္ခ်ိဳင့္၀ွမ္းၾကီးတစ္ခုဟာ တည္ရွိေနတယ္။ အဲဒီေနရာေလးမွာ တြယ္မွီျပီး အေျခခ်ေနထိုင္ၾကသူေတြက အေရအတြက္အားျဖင့္ ေထာင္ခ်ီရွိၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေတြက မဲနက္ေနတဲ့ မဟူရာ ေတာအုပ္ၾကီးေတြ ၀ိုင္းရံထားတဲ့ မတ္ေစာက္ျပီး သြားလာရခက္ခဲတဲ့ ေတာင္နံရံေတြမွာ သစ္လံုးတဲအိမ္ေလးေတြေဆာက္ျပီး ေနထိုင္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔ကေတာ့ ေတာင္ေစာင္း ေျပျပစ္ျပီး ေျမၾသဇာေကာင္းတဲ့ ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္ေနရာေတြမွာ လယ္ေတာအိမ္ေလးေတြ အက်အနေဆာက္ျပီး လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္းကို လုပ္ကိုင္ျပီး ေနထိုင္အသက္ေမြးၾကတယ္။ တခ်ိဳ ႔ေတြကေတာ့ အိမ္ေျခေတြ စုေပါင္းလိုက္ျပီး စည္ကားတဲ့ ရြာေလးေတြ တည္ျပီး ေနလိုက္ၾကတယ္။ ဟိုးေတာင္ေပၚေဒသကေန ျမစ္ဖ်ားခံျပီးစီးဆင္းလာတဲ့ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရေတြကိုု သူတို႔ေတြရဲ ႔ ခ်ည္ထည္လုပ္ငန္းစက္ရံုေတြမွာ စက္ေတြလည္ပတ္ဖို႔အတြက္ သြယ္ယူစီမံအသံုုးခ်ၾကတယ္။

ေျပာရရင္ ဒီေတာင္ၾကားခ်ိဳင့္၀ွမ္းၾကီးမွာ အေျခခ် ေနထိုင္ေနၾကတဲ့သူေတြဟာ လူဦးေရလည္း မ်ားျပားသလို ဘ၀ပံုစံေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုုဖံု စံုလွတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီက ကေလး၊ လူၾကီးအားလံုးဟာ ဒီ ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ သဘာ၀ကေပးတဲ့ အင္မတန္ထူးျခားဆန္းျပားတဲ့ လက္ေဆာင္မြန္ကို ပိုင္ဆိုင္ထားၾကရသလိုမ်ိဳး သူ႔အေပၚမွာ တနည္းနည္းႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္မႈရွိေနတတ္ၾကတယ္။

ေက်ာက္ေတာင္ထက္က မ်က္ႏွာၾကီးဆိုတာကေတာ့ သဘာ၀မိခင္က ထူးျခားဆန္္းျပားစြာႏွင့္ ပံုေဖာ္ဖန္္တီးေပလိုက္တဲ့ အရာတစ္ခုေပါ့့။ ေထာင့္မွန္ပံုတည့္မတ္ေနတဲ့ ေတာင္နံရံတစ္ခုေပၚမွာ ၾကီးမားတဲ့ ေက်ာက္တံုးေတြေၾကာင့္ ခပ္ေ၀းေ၀းကေနလွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ မ်က္ႏွာပံုပန္းသြင္ျပင္အတိုင္း အတိအက်ျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာတစ္ခုပါပဲ။ သူ႔ပံုုစံက အင္မတန္ၾကီးမားတဲ့ သက္ရွိသတၱ၀ါၾကီးတစ္ဦးလိုလို၊ Titan နတ္္ဘုရားကပဲ သူ႔ပံုတူကို ဒီလိုမတ္ေစာက္တဲ့ ေက်ာက္နံရံေပၚမွာ ထြင္းထုထားခဲ့သလိုလိုထင္ရတယ္။

ၾကီးမားက်ယ္ျပန္႔တဲ့ အေကြးေနရာက ႏွဖူးပံုကို ျဖစ္ေစျပီး၊ ေပတစ္ရာေလာက္ အျမင့္ရွိမယ့္ေနရာက ရွည္လ်ားတဲ့ႏွာတံေနရာကိုု ျဖစ္ေစတယ္။ ၾကီးမားျပီး ေကြးညြတ္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းလႊာေတြက စကားသာေျပာႏိုင္ရင္ က်ယ္ေလာင္ခန္႔ျငားတဲ့ ေလယူေလသိမ္းႏွင့္ ေတာင္ၾကားဒီဘက္ကေန ဟိုဘက္အထိၾကားေအာင္ ေျပာေတာ့မလိုလိုထင္ရတယ္။

တကယ္လို႔ ေလ့လာခ်င္သူတစ္ဦးဦးက ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးရဲ ႔ အနီးဆံုးေနရာနားအထိ ခ်ည္းကပ္ျပီး သြားၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ျမင္ေနခဲ့ရတဲ့ မ်က္ႏွာပံုပန္းသ႑ာန္ေတြဟာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး ၾကီးမားေလးလံတဲ့ေက်ာက္တံုးၾကီးေတြ မညီမညာတစ္တံုးေပၚတစ္တံုးဆင့္ျပီး အပံုလိုက္ျဖစ္ေနတာကိုပဲ ေတြ႔ရမွာပါ။ သူ႔ေျခလွမ္းေတြကို တေျဖးေျဖးေနာက္ျပန္ဆုတ္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ ဒီမ်က္ႏွာပံုစံၾကီးကိုု တခါျပန္ျပီးျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေနရာကေန ပိုပိုေ၀းေ၀းသြားေလေလ ဒီေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးဟာ နတ္ဘုရားေတြကိုယ္တိုင္ ဖန္ဆင္းထုလုပ္ထားတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ ႔ အသက္၀င္ေနတဲ့မ်က္ႏွာသြင္ျပင္တစ္ခုလိုမ်ိဳး ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြအလယ္က ျမဴခိုးတိမ္ဆိုင္ေတြရဲ ႔ၾကားမွာ တေျဖးေျဖး မွိန္ေဖ်ာ့ေပ်ာက္ကြယ္သြားတဲ့အထိ ျမင္ေတြ႔ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

to be continued..... 

Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကိုု လက္တည့္စမ္း၍ ျပန္ဆိုပါသည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

BEYOND HEAD AND HEART

BEYOND HEAD AND HEART

There is a time,

when thoughts and feelings

no more chime.

Has the life-clock stopped?

Is awareness lost?

Has one turned into a robot?

None.

But there's no food for thought

and no fuel for feelings.

Everything is at standstill.

Is it and equaniimity

or a vacuity?

Neither.

It is just what it is.

Nothing can be added to

or taken away from.

Like a "Zero" by itself.

A wonder!

The head and heart

outwardly present.

But

the head and heart

inwardly absent.

The "supreme" bliss

in this very life

does exist!

Moe Hein

Poems on Head and Heart

(From Harmony of Head and Heart)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္