နဲနဲေတာ့ ခါးမယ္....

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ျဖစ္မယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။ “အေနာက္ကိုုေရြ ႔၊ အေရွ ႔ကိုုေမ ွ်ာ္“ ဆိုုတဲ့ ၀တၳဳကိုုေရးခဲ့တဲ့ ဆရာ ေဒါက္တာရဲႏိုုင္ရဲ ႔ ဘာသာေရးႏွင့္ဆိုုင္တဲ့ ေဆာင္းပါးတစ္ပုုဒ္ သတင္းစာမွာ ပါလာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဖတ္ဖူးခဲ့တဲ့သူေတြလည္း ရွိၾကမယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။

ဆရာက ဘာအေၾကာင္းေရးထားလဲဆိုုေတာ့ သူတစ္ခါမွာ ရန္ကုုန္မွာရွိတဲ့ International Meditation Center တစ္ခုုမွာ တရား၀င္အားထုုတ္ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း။ အဲဒီရိပ္သာမွာ ၀စီပိတ္အဓိ႒ာန္ႏွင့္အားထုုတ္ရတာမ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္း။ အားထုုတ္ရတာ အစစအရာရာ အဆင္ေျပေၾကာင္း။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ခန္းမထဲ တရားထိုုင္ေနၾကတုုန္း ေဘးနားကေယာဂီတစ္ေယာက္ ၀က္ရူးျပန္သလိုုလိုု၊ တစ္ခုုခုု၀င္ပူးသလိုုလိုုျဖစ္ေၾကာင္း။ ေယာဂီထိန္းေတြက ၀ိုုင္း၀န္းျပဳစုုထိန္းေပးေနၾကေပးမယ့္ အဆင္မေျပေၾကာင္း။ ေနာက္ဆံုုးသူမေနႏိုုင္ေတာ့တာနဲ႔ တရားထိုုင္ေနတာကိုုျဖဳတ္၊ ၀စီပိတ္အဓိ႒ာန္ကိုုလည္း ဖ်က္လိုုက္ျပီး အဲဒီေယာဂီကိုု လိုုအပ္တဲ့ ေစာင့္ေရွာက္ကုုသမႈလုုပ္ေပးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း။ အဲဒီေယာဂီဟာ တရားမွတ္ေနရင္း ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ကာဗြန္ဒိုုင္ေအာက္ဆိုုဒ္ level က်သြားတာမို႔ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်က အသက္ရွဴတဲ့ပံုစံ ပံုမွန္မဟုတ္တာကေန စျဖစ္တာျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ေရးထားတာ ဖတ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေဆာင္းပါး သတင္းစာမွာပါတဲ့အခ်ိန္က ပုဂံျမိဳ ႔နားက နာမည္ၾကီးရိပ္သာတစ္ခုမွာ ေယာဂီေတြတရားအားထုတ္ရာကေန ခႏၶာကိုယ္အေနအထားအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြျဖစ္ၾကတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ဗြီဒီယိုဖိုင္ေတြထြက္၊ ေနာက္ မႏၲေလးက အခုနာမည္ၾကီးေနတဲ့ အမ်ိဳးသားေရးဆရာေတာ္က အဲဒီအေၾကာင္းစာအုပ္ထုတ္ျပီး ရွင္းေနတဲ့အခ်ိန္လို႔ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေယာဂီေတြတရားအားထုတ္ရင္း ခႏၶာကိုယ္ေတြက ျမင္ရတဲ့သူ အဆင္မေျပ၊ မတင့္တယ္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ကိစၥဟာ ၾကားထဲမွာ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ျငိမ္ေနခဲ့ျပီး၊ အခုု ဒီႏွစ္ပိုင္းထဲေရာက္ေတာ့မွ ရိပ္သာတခ်ိဳ ႔ကေယာဂီေတြရဲ ႔ ဗြီဒီယိုဖိုင္ေတြ၊ ဓါတ္ပံုေတြ အြန္လိုင္းမွာ ျပန္တက္လာတာကေန တခါ လူေျပာမ်ားလာျပန္ပါတယ္။ ေျပာၾကတဲ့သူေတြထဲမွာ ဒါမျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ ေျပာၾကတဲ့သူေတြရွိသလို၊ ဒါဟာ တရားေၾကာင့္ျဖစ္တာ၊ ေယာဂီရဲ ႔ စရိုက္ေၾကာင့္ျဖစ္တာ စသျဖင့္ အေကာင္းဘက္ကေန ေျပာေနၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိေနတာေတြ႔ရပါတယ္။

တရားေၾကာင့္ျဖစ္တာ ဟုတ္၊ မဟုတ္။ ေယာဂီရဲ ႔ စရိုက္ေၾကာင့္ ျဖစ္တာ ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာကိုကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ေဟာခဲ့တဲ့ ပိဋကတ္ပါဠိေတာ္ထဲကတရားေတာ္ေတြ၊ အ႒ကထာ၊ ဋီကာ ေတြမွာ ကိုယ္တိုင္လိုက္ရွာဖတ္ႏိုင္ရင္လည္း ဖတ္၊ မဖတ္ႏိုင္ရင္လည္း ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္တို႔၊ ဖားေအာက္ဆရာေတာ္တို႔၊ ေယာဆရာေတာ္တို႔၊ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိက၊ Oxford ဆရာေတာ္ တို႔လို ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ေရာ၊ တျခား ဘာသာေတြရဲ ႔ အယူ၀ါဒက်င့္စဥ္ေတြ၊ အေနာက္တိုင္းစိတ္ပညာႏွင့္ ေဆးပညာ ဗဟုသုတပါျပည့္စံုၾကတဲ့ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးေတြဆီကို လူကိုယ္တိုင္ျဖစ္ျဖစ္၊ စာႏွင့္ျဖစ္ျဖစ္ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး ေမးေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကရင္ အေျဖမွန္သိၾကရမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္။

အခုျပႆနာကို ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေဆးပညာရႈေထာင့္ကေန သိခ်င္တာနဲ႔ မိတ္ေဆြဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ႏွင့္ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမိတ္ေဆြႏွင့္ ေမးျမန္းေဆြးေႏြးထားတာေတြထဲကေန တခ်ိဳ ႔ကိုု ထုတ္ႏုတ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ မိတ္ေဆြရွင္းျပတာက

- ေဆးပညာမွာ လူနာက အသက္ရွဴ အရမ္းျမန္ေအာင္လုပ္ရင္ (၁ မိနစ္ကို အခါ ၅၀-၆၀ ေလာက္ လုပ္ရွဴတာမ်ိဳး) ဒီလို ၁၅မိနစ္ေက်ာ္ ၾကာလာရင္ ကိုယ္ထဲက ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုုဒ္ လယ္ဗယ္ က်သြားျပီး ထိုသူမွာ နွလံုးခုန္အရမ္းျမန္တာ၊ လက္ေတြ ေျခေတြ အေၾကာကပ္ကုန္တာ၊
ေခၽြးေစးပ်ံ မူးေ၀တာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊၊

ေဆးရံုမွာ ဒီလို လူနာမ်ိဳးေတြကို ေတြ ႔ရတတ္တယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းခေလးငယ္ေတြ၊ Gay ေတြ နဲ ့attention seekers ေတြ မွာ ျဖစ္ေလ့ရွိတယ္၊၊ စာေမးပဲြ​ၾကီးေတြ​နီးရင္ ေဆးရံုကို လာတတ္ၾကတယ္၊၊ လူနာက လူေတြ ၀ိုင္းေနေလ ပိုလုပ္ျပေလပဲ။ တစ္ေယာက္ထဲ အဲဒီလူနာကုုိ အခန္းထဲမွာ ထားလိုက္ရင္ ရပ္သြားေရာ၊၊ hysterical outcry လို ့လည္း ေခၚပါတယ္၊၊

- တကယ္လို ့ အသက္ရွဴ အရမ္းေနွးျပီး ကိုယ္ထဲမွာ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္မ်ားလာရင္ respiratory acidosis လို ့ေခါ ္ကာ လူနာမွာ ေခါင္း အရမ္းကိုက္ျခင္း၊ မွတ္ဉာဏ္ပ်က္ဆီးျခင္း၊ ေမာပန္း ႏြမ္းနယ္ျခင္း၊ ဂနာမျငိမ္ျဖစ္ျခင္း စတာေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္၊၊

မိတ္ေဆြေျပာတာႏွင့္စပ္ဆက္ျပီး လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္က ျမန္မာျပည္ အရပ္ေဒသတခ်ိဳ ႔က ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသူေတြကိုသရဲ၀င္ပူးတာ၊ စက္ရံု၀န္ထမ္း အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ ႔ သရဲပူးခံရတာ၊ ေနာက္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို နဂါး၀င္ပူးတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္လိုက္ေသးတာကို မွတ္မိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြ ပရိတ္ရြတ္ေပးေပမယ့္လို႔ မသက္သာၾကတာေတြ ရွိခဲ့တယ္။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးေတြမွာ ဘာသာေရးကိုခ်ည္း အားမကိုးပဲ၊ ေဆးပညာႏွင့္ စိတ္ပညာကြၽမ္းက်င္သူေတြရဲ ႔ အကူအညီႏွင့္ အၾကံဉာဏ္ကိုလည္း ယူသင့္တယ္လို႔ အဲဒီတုန္းကတည္းက ေတြးမိပါေသးတယ္။

မိတ္ေဆြ ဆက္လက္ သံုးသပ္ျပတာက -

ဒါေၾကာင့္ အခ်ိဳ ႔အထိုင္ျပိဳင္ပဲြ လုပ္တဲ့ရိပ္သာေတြမွာ ကိုယ္-ေျခ-လက္ နာက်င္တာကို အာရံုလဲႊဖို ့အတင္း ျမန္ျမန္ရွဴတာေတြ လုပ္ၾကတဲ့အခါ
(၁) နဂိုကလည္း သမာဓိ အခံကမရွိ
(၂) နာက်င္ေနလို ့ ေဒါသကလည္း ထြက္ေန
(၃) ေဘးနားက လူေတြ ၀ိုင္းၾကည့္ေနတာကိုလည္း သိေန
(၄) နာတာကိုလည္း မေျပာင္းမျပင္ရဲ
(၅) သူမ်ားေတြလို ရတယ္လို႔သိေအာင္ attention ရွာ (hysterical outcry)
(၆) နာက်င္ ေဒါသထြက္ေနေတာ့ — sympathaetic ဟိုမုန္းေတြ အလြန္အကြၽံထြက္ျပီး -
နွလံုးခုန္ျမန္- ေခြၽးျပန္၊ ရုတ္ရင္း ၾကမ္းတမ္းတဲ့ ပံုထြက္၊ တြန္ ့လိမ္ေကာက္ေကြး၊ သူငယ္အိမ္က်ယ္၊ မ်က္နွာ၊ လည္ပင္း၊ ရင္ဘတ္ နီရဲလာျပီး ေပါေတာေတာရူးေၾကာင္ေၾကာင္ အျပဳအမူေတြျဖစ္ၾကတာလို ့ ထင္ပါတယ္၊၊

အမ်ားစု အနာခံထိုင္ခိုင္းၾကတဲ့ သူူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တာက - respiratory alkalosis ျဖစ္ရင္း ေနာက္ပိုင္း နာတာမခံနိုင္၊ စိတ္တိုလာေတာ့ sympathetic overdrive ျဖစ္ကာ အူတူတူ ေတြ ျဖစ္တာနဲ ့ ဘ၀ဆံုးၾကတာလို ့ ထင္တယ္၊၊ သူတို ့မွာ ဘာသမာဓိမွ မျဖစ္ေတာ့ neuropeptide ကလဲ မထြက္ဘူး။

သူက alkalosis ျဖစ္ေစ- acidosis ျဖစ္ေစ ျဖစ္ရင္ ေနာက္ဆံုး sympathetic over drive နဲ ့ ေပါင္းကာ မ်က္ေစ့ သူငယ္အိမ္က်ယ္လာတယ္ (ေဆးေျခာက္သမားလို)၊ body balance မထိန္းနိုင္ဘူး။ dystonic posture ပါ၊၊ အခန္ ့မသင့္ရင္ စိတ္ေရာဂါေတာင္ ျဖစ္နိုင္တယ္ လို ့ ထင္ပါတယ္ ဆိုျပီး ရွင္းျပသြားပါတယ္။

မိတ္ေဆြဆရာ၀န္က ဒီေန႔ေခတ္ တရားအားထုတ္ေနၾကသူေတြႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကို ဆက္ေျပာတာက - “တရားအားထုတ္သူေတြ မ်ားလာၾကတာမွန္ေပမယ့္ induction course နဲ ့ ေသခ်ာ အၾကံေပးမယ့္ ကလ်ာဏမိတ္ေကာင္းေတြ မရွိၾကေတာ့ လဲရာထိုင္ဘ၀ ျဖစ္ေနၾကရတယ္၊၊ သူတို ့ကို အေသတတ္ျပီ၊ ရျပီလို ့ ဆရာကေျပာလႊတ္လိုက္ေတ့ာ သူတို ့ခမ်ာမယ္ ဘာမွ မသိေသးမွန္းအခ်ိဳ ႔က သိေပမယ့္ ရိပ္သာကိုလည္း ျပန္မသြားရဲ။ ျပန္သြားရင္ နာမွာကိုး။ နာတာကို ေသမေလာက္ေၾကာက္သြားရတာနဲ ့ ဘ၀ဆံုးၾကရတယ္၊၊ ဆရာကို တရား ျပန္ေမးတဲ့သူေတြ ​အဆူခံၾကရတယ္၊၊ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းပါတယ္။“ လို႔ ေျပာပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေက်ာ္၊ ငါးႏွစ္ေလာက္ကပါ။ ပရိယတ္စာေပကြၽမ္းက်င္ႏွ႔ံစပ္တဲ့ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ မိတ္ေဆြ ဆရာေတာ္ေလးတစ္ပါးဟာ အခု ျမန္မာျပည္မွာ အရမ္းနာမည္ၾကီးေနတဲ့ ထိုင္နည္းပံုစံတစ္ခုႏွင့္ ေယာဂီေတြကို နာရီအၾကာၾကီးထိုင္ခိုင္းတတ္တဲ့ ရိပ္သာမွာ သူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ရက္အတိုင္း အဓိ႒ာန္ေအာင္ျမင္တဲ့အထိ ထိုင္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကို ရိပ္သာႏွင့္ပတ္သက္တဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြေမးၾကည့္တဲ့အခါမွာေတာ့ အံ့ၾသတၾကီးျဖစ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။

နာရီရွည္ကို သူတို႔သတ္မွတ္ထားတဲ့ အထိုင္ပံုစံအတိုင္းထိုင္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ အဲဒီထိုင္ေနတဲ့ေယာဂီဟာ တကယ္လို႔ တံေတြး၊ သလိပ္စသည္ ေထြးခ်င္ရင္ ေယာဂီထိန္းကို လွမ္းေခၚျပီး ေထြးလို႔ရပါတယ္တဲ့။ ေရေသာက္ခ်င္ရင္လည္း ေရေတာင္းေသာက္လို႔ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီလိုခြင့္ျပဳထားေတာ့ ေယာဂီ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တရားထိုင္တာၾကာလာလို႔ ခႏၶာကိုယ္ ေညာင္းလာ၊ နာလာတဲ့အခါမွာ တံေတြးေထြးခ်င္ခ်င္၊ မေထြးခ်င္ခ်င္၊ ေရေသာက္ခ်င္ခ်င္၊ မေသာက္ခ်င္ခ်င္ ေယာဂီထိန္းေတြကို ခဏခဏေခၚျပီး တံေတြးေထြး၊ ေရေတာင္းေသာက္လုပ္ၾကပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီအခ်ိန္ခဏမွာ ခႏၶာကိုယ္ကို မသိမသာနဲနဲလႉပ္ရွားလို႔ရတဲ့အတြက္ ေညာင္းတာ၊ နာတာ သက္သာၾကတာမို႔ပါ။ ရိပ္သာျပီးလို႔ တရားအေတြ႔အၾကံဳကို ဆရာေတာ္က ပရိတ္သတ္ေတြၾကားေမးတဲ့အခါမွာလည္း ေမးခြန္းအမ်ားစုုက Leading Question ေတြျဖစ္ေနတတ္ျပီး ေျဖတဲ့ေယာဂီက မလူးသာမလြန္႔သာႏွင့္ ဆရာေတာ္ ေျဖေစခ်င္တဲ့ အေျဖကိုပဲ ေျဖေပးလိုက္ၾကရတာ မ်ားတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။

ေလ့လာၾကည့္မယ္ဆိုုရင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က တရားအားထုတ္တဲ့ေနရာမွာ ထိုုင္ပံုုထိုုင္နည္းႏွင့္ပတ္သက္လိုု႔ ဘယ္လိုပံုစံႏွင့္ထိုင္ရမယ္ဆိုျပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေဟာထားခဲ့တာဆိုလို႔ အာနာပါနကမၼ႒ာန္းတစ္ခုုပဲရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့ကမၼ႒ာန္းနည္းေတြမွာ ဘယ္လိုုထိုုင္ရမယ္ဆိုုတာမ်ိဳး ဘာမွေျပာမထားခဲ့ပါဘူး။ အခ်ိန္သတ္မွတ္ခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္ျပီးလည္း အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာထိုုင္အားထုုတ္ရမယ္လိုု႔ မမွာခဲ့ေပမယ့္ ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ထပ္ခါထပ္ခါအားထုုတ္ရမယ္လိုု႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့တာမ်ိဳးပဲရွိတာကို အားလံုုးသိၾကမွာပါ။

အခုုေခတ္မွာ တရားျပတဲ့ ဆရာသမားေတြက မိမိတိုု႔ ႏွစ္သက္သေဘာက်တဲ့ ထိုုင္ပံုုထိုုင္နည္း
ပံုုစံေတြကိုု တီထြင္၊ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ျပီး ေယာဂီေတြကိုု တရားျပသေနၾကေပမယ့္ ဒါေတြဟာ ေယာဂီတစ္ဦးခ်င္းစီတိုုင္းအတြက္ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္မယ္၊ မျဖစ္မယ္ဆိုုတာ ေျပာရခက္လွပါတယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ သံုုးေလးရက္ေလာက္က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က အြန္လိုုင္းမွာ ေတြ႔ေနရတဲ့ ေယာဂီေတြ တရားအားထုုတ္ရင္း ကိုု႔ရိုု ႔ကားယားပံုုေတြျဖစ္ေနတာႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ဘာလိုု႔ လူေတြ အဲလိုုေတြျဖစ္ကုုန္ၾကတာလဲလိုု႔ေမးပါတယ္။ လူေတြတရားအားထုုတ္ၾကတာမွာ သေဘာထားမွားေနၾကလိုု႔၊ အတၱေတြပါေနၾကလိုု႔ပါ လိုု႔ ခပ္တိုုတိုုပဲ ျပန္ေျဖျဖစ္လိုုက္ပါတယ္။

နိဗၺာန္မဂ္ဖိုုလ္ကိုု အခ်ိန္တိုုတိုု၊ ရက္တိုုတိုုႏွင့္ ရခ်င္ၾကတာ ေကာင္းေပမယ့္ သံေ၀ဂကိုု အေျခမခံပဲ အတၱကိုု အေျခခံမိၾကတယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။ ေသဖိုု႔အတြက္ ျပင္ဆင္ၾကတာ ေကာင္းတယ္လိုု႔ ဆိုုလိုု႔ရေပမယ့္ ဒုုကၡေ၀ဒနာကိုု နားလည္ေအာင္လုုပ္ဖိုု႔ထက္ နာတာက်င္တာကိုုက္တာခဲတာေတြ မျဖစ္ခ်င္တဲ့ အတၱေတြႏွင့္ အားထုုတ္ေနၾကတယ္လိုု႔ ထင္ပါတယ္။ ဆရာသမားေတြဘက္ကလည္း ေယာဂီကိုု သေဘာထားမွန္မွန္ႏွင့္အားထုုတ္တတ္ေအာင္၊ ပညာအလင္းပြင့္ေအာင္ တေျဖးေျဖးခ်င္း လမ္းျပေပးဖိုု႔ထက္ တစ္မဂ္တစ္ဖိုုလ္ရဖိုု႔၊ နာတာကိုုေက်ာ္ျပီး အေသတတ္ဖိုု႔ဆိုုတဲ့ မက္လံုုးေတြႏွင့္ တစ္ပတ္၊ ဆယ္ရက္၊ ႏွစ္ပတ္ စခန္းေတြႏွင့္ အျမန္နည္းသင္ၾကားေနၾကတာကိုုလည္း သတိထားမိပါတယ္။

ဗုုဒၶတရားေတာ္ေတြကိုု စိတ္၀င္စားေနတဲ့ ဘာသာျခား (ႏိုုင္ငံျခားသား) တစ္ေယာက္သာ အခုု ရက္ပိုုင္း အြန္လိုုင္းမွာ ပ်ံ ႔ေနတဲ့ ေယာဂီေတြရဲ ႔ပံုုကိုု ျမင္သြားမယ္ဆိုုပါစိုု႔။ ဗုုဒၶဘာသာဆိုုတာ ဒီလိုုမ်ိဳးေတြက်င့္ရတာပါလားလိုု႔ ေတြးျပီး လန္႔သြားမွာ၊ အထင္အျမင္ေသးသြားမွာ က်ိန္းေသသေလာက္ ရွိပါတယ္။

တရားအသိဉာဏ္ရသြားတယ္၊ အဂၤလိပ္လိုု Enlightenment ရသြားတယ္ဆိုုတာ စိတ္ရဲ ႔အလုုပ္၊ တနည္းေျပာရင္ ဉာဏ္ရဲ ႔အလုုပ္ပါ။ ရုုပ္က ဘယ္လိုုဣရိယာပုုဒ္နဲ႔ပဲေနေန စိတ္မွာ အသိဉာဏ္ျဖစ္ေနဖိုု႔လိုုရင္းပါပဲ။ ငယ္ငယ္က အလီေပါင္း က်က္ခဲ့သလိုုပါပဲ။ ထိုုင္ရက္ႏွင့္လည္း က်က္တယ္။ လမ္းေလ ွ်ာက္ရင္းလည္းက်က္တယ္။ ရပ္ရင္းလည္းက်က္တယ္။ အိပ္ေနရင္လည္း က်က္တယ္။ အခုုအခ်ိန္မွာ ၂ အလီ၊ ၃ အလီကိုု ဘယ္အခ်ိန္လာေမးေမး၊ ဘယ္လိုုလာေမးေမး ေျဖလိုု႔ရသလိုုမ်ိဳးပါ။ ထိုုင္ေနမွ ေျဖတတ္မယ္။ ရပ္ေနမွ ေျဖတတ္မယ္ ဆိုုတာမ်ိဳး မရွိပါဘူး။ ကိုုယ္ရထားတဲ့ အလီေပါင္းဟာ ခႏ̕̕ၶာကိုုယ္ Posture ႏွင့္ ဘာမွမဆိုုင္ပါဘူး။ တရားဆိုုတာလည္း ဒီသေဘာအတိုုင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ထိုုင္တာၾကီးကိုုလည္း တအားၾကီး စြဲမေနၾကပါနဲ႔၊ ခႏၶာကိုုယ္ေတြ တရားထိုုင္ရင္း ကိုု႔ရိုု ႔ကားယားေတြ ျဖစ္ေနၾကတာလည္း တရားအသိဉာဏ္အလင္းပြင့္ဖိုု႔ႏွင့္ ဘယ္လိုုမွ မပတ္သက္ပါဘူးလိုု႔ပဲ ေျပာလိုုက္ပါရေစဗ်ာ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thich Nhat Hanh Collection

စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ရႈတတ္တာဟာ ဘ၀ေနထိုုင္နည္းပံုုစံ တစ္မ်ိဳးျဖစ္လာႏိုုင္ပါတယ္။ သတိႏွင့္ အသက္ရွဴတာကိုု ေလ့က်င့္မႈက သက္ရွိသက္မဲ့အရာ၀တၳဳေတြအေပၚ နီးကပ္ယဥ္ပါးလာေစျပီး သူတိုု႔ရဲ ႔မတည္ျမဲတဲ့သဘာ၀ကိုု စူးစိုုက္ၾကည့္ရႈမႈမွာ အေထာက္အကူျဖစ္ေစပါတယ္။ အဲဒီအေလ့အက်င့္က အရာရာတိုုင္း အစဥ္မတည္ျမဲႏိုုင္တာေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ေနထိုုင္ေနရတာ ဘာမ်ား တန္ဖိုုးရွိအံုုးေတာ့မွာလဲလိုု႔ အျပစ္တင္ေနတတ္တာကိုု တားဆီးထိမ္းေပးလိုုက္ပါတယ္။

မတည္ျမဲမႈဆိုုတာ ေျပာင္းလဲႏိုုင္ဖိုု႔အတြက္ ျဖစ္လာတာပါ။ “မတည္ျမဲမႈၾကီး သက္ေတာ္ရာေက်ာ္ရွည္ပါေစ။“ လိုု႔ေတာင္ အားလံုုးက ဆုုေတာင္းေပးသင့္ပါေသးတယ္။ 

ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဆင္းရဲေသာကေတြကိုု ေပ်ာ္ရႊင္မႈအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လိုုက္ႏိုုင္လိုု႔ မတည္ျမဲမႈၾကီးကိုု ေက်းဇူးအထူးတင္ၾကရမွာပါ။

~ Thich Nhat Hanh

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

တရားသံဆူညံမႈျပႆနာ

တေန႔က နာျဖစ္လိုက္တဲ့ မူလဓမၼဆရာေတာ္တရားထဲမွာ ဆရာေတာ္က သူစဥ္းစားပံုေလးကိုေျပာျပထားတယ္။

ေနာင္ဆို ရြာမွာရိပ္သာတရားစခန္းဖြင့္ရင္ တရားေဟာတဲ့အခါ ေလာ္စပီကာၾကီးေတြႏွင့္ တစ္ရြာလံုုးၾကားေအာင္ မလုုပ္ေတာ့ပဲ ကိုုယ့္ေက်ာင္းထဲမွာပဲ တရားလာအားထုုတ္ၾကတဲ့ ေယာဂီေတြ ၾကားေလာက္ရံုု ရိုုးရိုုးစပီကာေလးနဲ႔ပဲ ေဟာေတာ့မယ္လိုု႔ေတြးမိတယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လိုု႔လဲဆိုုေတာ့ ျမတ္စြာဘုုရားရွင္ေတာင္မွ တရားေဟာတဲ့အခါ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ရဲ ႔အသံေတာ္ကိုု သူၾကားေစလိုုတဲ့ တရားနားပရိတ္သတ္ကလြဲရင္ တျခား အျပင္ဘက္က မဆိုင္တဲ့သူေတြဆီကိုု ေရာက္မသြားေအာင္ တန္ခိုုးေတာ္ႏွင့္ထိန္းေတာ္မူခဲ့တယ္။ ဒါကိုု အတုယူရမယ္လိုု႔ ဆရာေတာ္က မိန္႔ေတာ္မူတယ္။

တရားတစ္ခုုဟာ ဘယ္ေလာက္ၾကီးေကာင္းေနပါေစ။ ႏွစ္သက္တဲ့သူရွိမယ္။ မႏွစ္သက္တဲ့သူလည္းရွိမယ္။ နားလည္တဲ့သူရွိမယ္။ နားမလည္တဲ့သူလည္းရွိမယ္။ ၾကားလိုက္ရလို႔ သဒၶါပညာျဖစ္လာတဲ့သူရွိမယ္။ အကုသိုလ္ျဖစ္သြားမယ့္သူလည္းရွိမယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဆိုင္တဲ့သူေတြ ၊ မလိုအပ္တဲ့သူေတြ မၾကားရပဲေနတာက ပိုုအဆင္ေျပပါတယ္တဲ့။

ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဘာသာေရးအေၾကာင္းျပျပီး အသံခ်ဲ ႔စက္ကို ေန႔ညမေရွာင္ မဆင္မျခင္ဖြင့္ေနၾကတာေတြ ပိုပိုဆိုုးလာတာ သတိထားမိတယ္။ အသံမဆဲပ႒ာန္းလိုုမ်ိဳးကစလို႔၊ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ အလွဴခံတာေတြ၊ တရားပြဲက်င္းပတာေတြ၊ ရာသီအလိုက္ ဘာသာေရးအခမ္းအနားလုပ္မွာမိုု႔ သီခ်င္းဖြင့္တာေတြ အားလံုးမွာ အသံကုိ ပြဲက်င္းပေနတဲ့ေနရာျပင္ပကို မေရာက္ရေအာင္ ထိန္းသိမ္းဆင္ျခင္ေပးႏိုင္ၾကရင္ အေတာ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ ေတြးမိတယ္။

နာမက်န္းတဲ့လူနာေတြႏွင့္ သက္ၾကီးရြယ္အိုုေတြအတြက္ ပရိတ္၊ ပ႒ာန္းပင္ျဖစ္ပါေစ။ ဒါေတြကိုု က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ၾကားရတဲ့အခါမွာ ကုသိုုလ္စိတ္ျဖစ္လာဖို႔ထက္ အကုသိုလ္စိတ္ျဖစ္သြားဖို႔က ရာခိုင္ႏႈန္းပိုမ်ားတယ္ဆိုုတာ ၾကံဳဖူးသူတိုုင္းသိၾကမွာပါ။ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြေတာင္ စိတ္ညစ္ၾကရင္ တျခားဘာသာကိုးကြယ္ၾကတဲ့သူေတြဆို ပိုဆိုုးဖိုု႔ပဲရွိပါတယ္။ ကိုယ့္လုုပ္ရပ္က ကိုယ့္ဘာသာရဲ ႔ပံုရိပ္ကိုလည္း ထိခိုက္သြားႏိုုင္ေစသလို ကိုယ္ကိုးကြယ္တဲ့ ဘုရားကို လူမုန္းမ်ားေအာင္ လုပ္မိေစတာမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ အထူးဂရုုျပဳဆင္ျခင္သင့္လွတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thich Nhat Hanh Collection

သြားတိုက္ေနတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္၊ မနက္စာခ်က္ျပဳတ္ေနတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္၊ တရားခန္းမဆီကို သြားေနတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္ - လုပ္ေနတဲ့ကိစၥတိုင္း၊ လွမ္းေနတဲ့ေျခလွမ္းတိုင္း၊ အသက္ရွဴသြင္းရွဴထုတ္ေနတိုင္းမွာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈႏွင့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ မိမိတို႔အတြက္ သယ္ေဆာင္လာႏိုင္ပါေစ။

ဘဝမွာ ဆင္းရဲဒုကၡေတြက ျပည့္ႏွက္ေနႏွင့္ၿပီးသားပါ။ ဒါေတြကို ထပ္ၿပီးဖန္တီးေနဖို႔ မလိုအပ္ေတာ့ပါဘူး။

TNH

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ျပႆနာေတြကိုု ဖန္တီးေပးေနတဲ့ စိတ္

(ေအာက္ေဖာ္ျပပါအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ၾကည္ညိဳေလးစားရပါေသာ ဦးေဇာတိက ဆရာေတာ္ဘုရားမွ အခက္အခဲျပႆနာေတြအမ်ားႀကီး ၾကံဳေတြ႕ရတတ္တဲ့ ဘဝႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး တပည့္တစ္ဦးကို သြန္သင္ဆံုးမထားတဲ့ တရားအဆံုးအမထဲကေန ျပန္လည္ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။)

▶️

ဘ၀မွာ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လို႔ ေျပာတဲ့စကားဟာ မွန္ပါတယ္။

ဘ၀မွာ ျပႆနာေတြ၊ အခက္အခဲေတြႏွင့္ ျပည့္ေနတယ္။

ေမြးလာတဲ့အခ်ိန္ကေနစျပီး အခက္အခဲဆိုတာေတြကို ရယူပိုင္ဆိုင္လာရတယ္။ ဒါက သဘာ၀တရားပါပဲ။ သူတို႔ကို အေကာင္းဆံုးရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းကို ရွာေဖြသြားဖို႔ပဲ လုိအပ္တာပါ။

အခက္အခဲဆိုတာမွာ သဘာ၀အတိုင္း သူ႔အလိုလို ျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲေတြရယ္၊ လူေတြဖန္တီးလိုက္လို႔ ျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲေတြရယ္ ဆိုျပီး ရွိတယ္။

သဘာ၀ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲျပႆနာေတြကိုုေတာ့ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္းေတြကို ရွာေဖြစဥ္းစားျပီး သူတို႔ကိုု ေျပလည္ေအာင္ ေျဖရွင္းပစ္လိုက္လို႔ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ျပႆနာေတြျဖစ္လာေအာင္လို႔ ျပဳလုပ္မိ
ေနတတ္တယ္။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာရတဲ့ ျပႆနာေတြကိုက်ေတာ့ ဘယ္လိုနည္းေတြႏွင့္ ေျဖရွင္းပစ္မလဲ။

ပထမဆံုး ကိုယ္က ဒီအခက္အခဲျပႆနာေတြကို ျဖစ္လာေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္မိတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိထားဖို႔လိုအပ္တယ္။

ျပႆနာကိုု ျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးလိုက္မိတဲ့စိတ္ႏွင့္ ျပႆနာဖန္တီးလိုက္မိတဲ့စိတ္ကို ျပန္ျပီးသိလိုက္တဲ့စိတ္ဟာ စိတ္သဘာ၀ ပံုစံခ်င္းမတူၾကဘူး။

ျပႆနာကို ဖန္တီးတဲ့စိတ္မွာ သတိတရားမရွိဘူး။ တည္ၾကည္မႈမရွိဘူး။ ပညာမပါဘူး။

ျပႆနာျဖစ္လာေအာင္ ဖန္တီးမိလိုက္ပါလားလို႔ ျပန္သိလိုက္တဲ့စိတ္မွာက်ေတာ့ သတိတရားလည္းပါတယ္။ ပညာလည္းပါေနတယ္။

ျပႆနာေတြကိုေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အဲဒီ ျပႆနာေတြကိုု ျဖစ္လာေအာင္ဖန္တီးလိုက္တဲ့ စိတ္ႏွင့္ အမ််ိဳးအစားပံုစံတူ အျခားစိတ္တစ္ခုႏွင့္ ေျဖရွင္းလို႔ မရႏိုင္ဘူး။

ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ဆိုရင္ သတိတရားရွိျပီး အခက္အခဲအေပၚမွာ ပညာၪာဏ္ၾကီးၾကီးႏွင့္ ျမင္တတ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးရွိဖို႔လိုအပ္တယ္။

ကိုယ့္စိတ္က ျပႆနာေတြကို ဖန္တီးေနတယ္လို႔ ျမင္လာတဲ့အခါမွာ ျပႆနာအမ်ားစုဟာ ေျဖရွင္းျပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ ျပႆနာေတြျဖစ္ေအာင္ ကိုုယ္က မဖန္တီးေတာ့တဲ့အခါ သဘာ၀ေၾကာင့္ သူ႔အလိုလိုျဖစ္လာတဲ့ အခက္အခဲျပႆနာေတြေလာက္ပဲ ကိုုယ့္မွာ ေျဖရွင္းဖို႔ က်န္ေတာ့တယ္။ ျပႆနာေတြရဲ ႔ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ဟာ သူ႔အလိုလို ေပ်ာက္ပ်က္သြားတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ျဖစ္လာေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ထပ္ျပီး မလုပ္ေတာ့လို႔ပဲ။

ေျဖရွင္းဖို႔က်န္တဲ့ ျပႆနာ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ဟာလည္း ကိုုယ့္အေပၚမွာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ေစေတာ့ဘူး။ သူတို႔ကို ေျဖရွင္းရင္လည္း ေျဖရွင္းလိုက္ႏိုင္မယ္။ မေျဖရွင္းပဲ သူတို႔ႏွင့္အတူ ေနသြားမယ္ဆိုရင္လည္း ရႏိုင္တယ္။

အရင္က ေပါင္တစ္ရာေလာက္အေလးခ်ိန္ကို ထမ္းထားရာကေန အခု ေပါင္ ၉၀ ေလ ွ်ာ့က်သြားျပီး ၁၀ ေပါင္ေလာက္ပဲ ထမ္းစရာက်န္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ၀န္ပိမေနေတာ့ဘူး။ ဒီအေလးခ်ိန္ေလာက္ကို ေကာင္းေကာင္းထမ္းထားလို႔ရသြားတယ္။

ဘ၀မွာလည္း မလိုအပ္တဲ့ျပႆနာေတြကို စိတ္ကထပ္ျပီး မဖန္တီးေတာ့ဘူးဆိုုရင္ ဘ၀ဟာ ၀န္ေပါ့သြားတယ္။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးႏွင့္ ဘ၀ခရီးကိုု ဆက္သြားႏိုင္တယ္။

ခႏၶာ ့၀န္ႏွင့္ ကိေလသာ၀န္ဆိုျပီးေတာ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးက ႏွစ္မ်ိဳးရွိတယ္။

ခႏၶာကိုယ္ကိုု က်န္းက်န္းမာမာျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစားစားတယ္၊ အပူအေအးေတြ အလြန္အကၽြံမျဖစ္ေအာင္လို႔ ကာကြယ္တယ္။ ပင္ပန္းရင္ နားရတယ္။ အိပ္ရတယ္။ ေနမေကာင္းတဲ့အခါ ေဆးကုသမႈကို ခံယူူရတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ခႏၶာ ့၀န္ေတြပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ အကန္႔အသတ္ေတာ့ ရွိတယ္။

က်န္းမာေရးႏွင့္ညီညြတ္တဲ့ အစားအစာေတြက ဒီေလာက္ေစ်းမၾကီးဘူး။
က်န္းမာေရးႏွင့္ မညီညြတ္တဲ့ အစားအစာေတြက ပိုေစ်းၾကီးတယ္။ စီးကရက္ေတြ အရမ္း ေစ်းၾကီးတယ္။ ၀ိုင္အရက္ေတြလည္း ေစ်းၾကီးတယ္။ တျခားတျခား စားဖို႔မလိုတဲ့ဟာေတြ၊ ေသာက္ဖို႔မလိုတာ၊ သံုးဖို႔မလိုတာေတြက ေစ်းပိုၾကီးၾကတယ္။ က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္မွ်တတဲ့ အ၀တ္အစားမ်ိဳးေတြဆိုရင္ ေစ်းက ဒီေလာက္မၾကီးဘူး။

ခႏၶာကိုယ္ က်န္းက်န္းမာမာေနဖို႔အတြက္ဆိုရင္ အခက္အခဲမ်ားမ်ားစားစားမရွိပဲ ေနမယ္ဆို ေနလို႔ရႏိုင္တယ္္။ ေရာဂါေ၀ဒနာအမ်ားစုကလည္း ေခတ္မီေဆးကုသမႈ ကုထံုးေတြႏွင့္ ကုသမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာက္ကင္းျပီး သက္သာႏိုုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ကိေလသာ၀န္မွာေတာ့ အကန္႔အသတ္ဆိုတာမရွိဘူး။

ေလာဘျဖစ္လာျပီဆိုရင္ အကန္႔အသတ္ဆိုတာမရွိေတာ့ဘူး။ဘယ္ေတာ့မွ တကယ္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲတယ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ ေလာဘေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ အာသာဆႏၵကိုုျပည့္၀ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ျဖည့္ဆည္းျဖည့္ဆည္း လံုေလာက္သြားျပီ၊ ျပည့္သြားျပီဆိုတာ မရွိဘူး။ အသိၪာဏ္ကပဲ ေလာဘကိုု ကန္႔သတ္ေပးႏိုင္တယ္။ ထိန္းေပးႏိုင္တယ္။

ေလာဘက သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ ေလာဘမရွိတဲ့ စိတ္ကမွ ေလာဘက ဖန္တီးေပးလိုုက္တဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တယ္။

မာနၾကီးတာ၊ စိတ္ၾကီး၀င္ျပီး ဘ၀င္ျမင့့္တာ၊ ေဒါသထြက္တာ၊ မနာလိုတာ၊ ၀န္တိုတာ အားလံုးဟာ ျပႆနာေတြကို ဖန္တီးတယ္။

ေဒါသကလည္း သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ ေဒါသမရွိတဲ့ စိတ္ကမွ ေဒါသက ဖန္တီးေပးလိုုက္တဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တယ္။

မာနကလည္း သူ႔ေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ ျပႆနာကိုု ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။ မနာလိုတာေတြ၊ ၀န္တိုတာေတြကလည္း သူတို႔ ဖန္တီးလိုက္တဲ့ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းမေပးႏိုင္ဘူး။

ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန၊ မနာလိုမႈ၊ ၀န္တိုမႈေတြ မရွိတဲ့စိတ္၊ သတိရွိေနတဲ့စိတ္၊ ပညာၪာဏ္ဦးစီးေနတဲ့စိတ္ကသာ ျပႆနာေတြကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ႏိုင္ျပီး ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဘ၀မွာ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေနသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ ဘ၀ခရီးမွာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးေတြ မထမ္းထားရပဲ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးျဖတ္သန္းသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနသြားခ်င္တယ္ဆိုရင္ သတိႏွင့္ေနထိုင္ၾကရလိမ့္မယ္။

သတိရွိလာတဲ့အခါ ဘ၀ကို ကိုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ကိုုယ္လိုသလို ဖန္တီးပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္း ပိုရွိလာတယ္။

သတိႏွင့္ေနထိုင္တာဟာ အေကာင္းဆံုးေသာ ဘ၀ေနနည္းပဲျဖစ္တယ္။

🔺

(မူရင္းအဂၤလိပ္ေဆာင္းပါးကို ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ျမန္မာျပန္ဆိုထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အစာ ဘယ္သူ႔ကို ေကၽြးမွာလဲ

အဖိုးအိုတစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ ႔ေျမးေလးကို ေျပာျပေနတယ္။ 

"ငါ့ေျမးေရ။ ငါတို႔အားလံုးရဲ ႔ ကိုယ္ထဲမွာ ၀ံပုေလြ ႏွစ္ေကာင္ဟာ တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတတ္တယ္။"

"တစ္ေကာင္က မေကာင္းဆိုးရြား …။ သူဟာ …ေဒါသထြက္တာ၊ မနာလို၀န္တိုတတ္တာ၊ ေလာဘၾကီးတာ၊ ပူေဆြးေသာကေရာက္တာ၊ သိမ္ငယ္စိတ္ျဖစ္ေနတာ၊ လိမ္လည္လွည့္ျဖားတာ၊ အတၱမာနၾကီးတာတို႔ပဲေပါ့။"

"ေနာက္တစ္ေကာင္ကေတာ့ လိမၼာတယ္။ သူက... ေပ်ာ္ရႊင္တတ္တာ၊ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနတာ၊ ခ်စ္ခင္တတ္တာ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ထားတာ၊ လူသားဆန္တာ၊ သနားၾကင္နာတတ္တာ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္တာ၊ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးတာတို႔ေပါ့။"

အ့ဲဒီအခါ ေျမးေလးက အဖိုးရဲ ႔စကားကို ခဏၾကာေအာင္စဥ္းစားျပီး ဒီလို ေမးလိုက္တယ္။

"အဖိုး၊ ဘယ္ ၀ံပုေလြက ႏိုင္သြားလဲဟင္။"

အဖိုးအိုက တိုးတိတ္စြာႏွင့္ ျပန္ေျဖလိုက္တာက …

"ေျမးေလး အစာေကၽြးလိုက္တဲ့ အေကာင္ေပါ့။"

🔺

အေမရိကန္ပံုျပင္

(**ဒုတိယပိုင္း ဆက္ပါမည္။**)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဘာေတြကို ဘယ္လို ေ၀မ ွ်ၾကမလဲ

ေ၀မ ွ်ျခင္း (sharing) ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ ႔ တိုက္ရိုက္အဓိပၸါယ္ေျပာပါဆိုရင္ေတာ့ ေပးကမ္းျခင္း (giving) ဆိုတဲ့သေဘာပါပဲ။ ျမန္မာစကားမွာ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါႏွင့္ ဆက္ဆံရတဲ့သူေပၚမူတည္ျပီး အသံုးအႏႈန္းေျပာင္းသြားတာမ်ိဳးေတြရွိတတ္ပါတယ္။ ေပးတယ္ဆိုတာကိုပဲ စြန္႔ၾကဲတယ္၊ ေ၀မ ွ်တယ္၊ လွဴဒါန္းတယ္၊ ဆက္ကပ္တယ္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးစြဲၾကပါတယ္။

ဒီစကားလံုးဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာေတာ့ စိမ္းတဲ့ စကားလံုးမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုး ေန႔စဥ္လိုလိုပဲ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ေပးကမ္းေ၀မ ွ်ေနတတ္ၾကတာပါပဲ။

ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ ဘယ္ဘာသာ၊ ဘယ္လူမ်ိဳးမွာမဆို ေပးကမ္းျခင္းကို မလုပ္ဖူးၾကတဲ့သူရယ္လို႔ေတာ့ ရွိမယ္မထင္ပါဘူး။ အားလံုးတစ္နည္းနည္းႏွင့္ေတာ့ ေပးကမ္းဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။

ေပးကမ္းျခင္းကိုပဲ ဗုုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဆိုရင္ ဒါန လို႔ အားလံုးနားလည္ထားၾကျပီးသား ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့၊ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ပစၥည္း၀တၳဳ တစ္ခုခုကို သူတစ္ပါးကို ေပးလိုက္တိုင္းမွာ ဒါနျဖစ္ေနတာပါပဲ။

ဒီေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲတဲ့ ဒါနဆိုတာဟာ ေပါ့ေသးေသးကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားအစရွိတဲ့ ပါရမီရွင္သူေတာ္ေကာင္းၾကီးေတြအားလံုးဟာ သူတို႔ရည္မွန္းရာျဖစ္တဲ့ ဆုထူးဆုျမတ္ေတြ ရရွိပိုင္ဆိုင္ၾကဖို႔အေရး ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ ပါရမီ (၁၀) ပါး ၾကိဳးပမ္းျဖည့္ဆည္းၾကရတဲ့အခါမွာ ဒါနပါရမီကပဲ စတင္လို႔ျဖည့္က်င့္ၾကရတာျဖစ္ပါတယ္။

ဒါနပါရမီမွာမွ စြန္႔လွဴရတဲ့ ပစၥည္းအမ်ိဳးအစားႏွင့္ ခက္ခဲမႈေပၚမူတည္ျပီး မိမိရဲ ႔ခႏၶာကိုယ္ျပင္ပ ပစၥည္းဥစၥာေတြႏွင့္ သက္ရွိေတြကို စြန္႔လွဴတဲ့ ဒါနပါရမီ၊ မိမိရဲ ႔ ခႏ̕ၶာကိုယ္အစိတ္အပိုင္းေတြကို စြန္႔လွဴတဲ့ ဒါနဥပပါရမီ၊ မိမိရဲ ႔ အသက္ကိုပါစြန္႔လွဴတဲ့ ဒါနပရမတၱပါရမီ ဆိုျပီး ကြဲျပားသြားပါတယ္။

ဒီလို ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲမ ွ်ေ၀ၾကရမွာ ျခံဳငံုုျပီးေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပးစရာ အမ်ိဳးအစား (၂) မ်ိဳးကြဲတယ္လို႔ ေျပာရင္ရႏိုင္ပါတယ္။ မိမိမွာရွိတဲ့ အစားအစာကို ေပးလိုက္တာ၊ အ၀တ္အစားအိပ္ယာေနရာစတာေတြကိုေပးတာ၊ ေရႊေငြလက္၀တ္လက္စား၊ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ တိရစၦာန္၊ အခိုင္းအေစစတဲ့ အဖိုုးတန္ သက္ရွိသက္မဲ့ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကို ေပးတာ၊ မိမိရဲ ႔ ရာထူးစည္းစိမ္၊ ခံစားစံစားခြင့္ေတြကို ေပးလိုက္တာ စတဲ့ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲေ၀မ ွ်မႈေတြမွာ ေပးလိုက္တဲ့ ၀တၳဳပစၥည္းေတြဟာ ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္လို႔ရသလို လူတိုုင္းလည္း မ်က္စိႏွင့္ၾကည့္ရင္ ျမင္ႏိုင္တဲ့ အရာမ်ိဳးေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေပးကမ္းေ၀မ ွ်တတ္ၾကတာကေတာ့ ထိကိုင္စမ္းသပ္ၾကည့္လို႔မရႏိုင္တဲ့၊ ပကတိမ်က္စိႏွင့္ျမင္ၾကည့္လို႔မရႏိုင္တဲ့ အရာေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီ ကိုင္တြယ္ၾကည့္လို႔မရတဲ့ အရာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ သိသိႏွင့္ေရာ၊ ကိုယ္တိုင္က သတိမထားမိပဲနဲ႔ေရာ ေန႔စဥ္လိုလို ေ၀မ ွ်ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

ကၽြန္ေတာတို႔ေတြ မနက္မိုးလင္းကေနစလို႔ တစ္ေန႔လံုးလိုလို ကိုယ့္ေဘးနားမွာ ရွိေနတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြ၊ လမ္းသြားရင္း ေတြ႔ျမင္လိုက္ရတဲ့ အသိမိတ္ေဆြေတြ၊ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အလုပ္ထဲက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကို ျမင္ျမင္ခ်င္းမွာပဲ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္စကားဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာကိုယ့္စိတ္ထဲက ေမတၱာတရား (တနည္းေျပာမယ္ဆိုရင္) ရန္မလိုတတ္မႈ ႏွင့္ ႏွစ္လိုခ်စ္ခင္မႈကို တျခားတစ္ေယာက္ဆီကို မ ွ်ေ၀ေပးကမ္းလိုက္တာ တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ဘာသာေရးစကားႏွင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒါနေပးလိုက္တာပါပဲ။

အဲဒီလို မ ွ်ေ၀ၾကရာမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့အထဲက အေကာင္းဆံုုး ဒါမွမဟုတ္ ေကာင္းတာေတြကိုပဲ ေရြးခ်ယ္ျပီး တျခားသူေတြဆီကို ေ၀မ ွ်ေပးႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ဂရုစိုက္သင့္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္စိတ္မၾကည္မလင္ျဖစ္ေနတဲ့အေျခအေနမ်ိဳး၊ ေဒါသျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မ်ိးမွာ တျခားတစ္ေယာက္ကို ဆက္ဆံေျပာဆိုျဖစ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဆက္ဆံခံလိုက္ရသူဘက္က ဒါကို သေဘာက်ေက်နပ္ လက္ခံႏိုင္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ကေလးေတြကို သူတိုု႔သေဘာက်မယ့္ ပံုျပင္ေလးေတြေျပာျပေပးတာမ်ိဳး၊ ဘာသာရပ္တစ္ခုမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ကိစၥတစ္ခုႏွင့္ ပတ္သက္ျပီးပဲျဖစ္ျဖစ္ မသိနားမလည္တဲ့သူကို နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ရွင္းျပေျပာျပေပးတာမ်ိဳး၊ အလုပ္မွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ customer ေတြအေပၚ စိတ္ရွည္ရွည္ႏွင့္ သူသိခ်င္တာ၊ နားမလည္တာကို ရွင္းျပေပးလိုက္တာမ်ိဳးဟာလည္း ဒါနလုပ္ေနတာပါပဲ။

အခုုဆိုရင္ အင္တာနက္ႏွင့္ Social Media ေတြသံုးေနၾကေတာ့ Share ဆိုတာကို လူတိုင္းသိေန၊ လုပ္ေနၾက ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ေန႔စဥ္ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေတြ၊ ဘယ္လိုပံုေတြ၊ ဘယ္လိုရုပ္သံဖိုင္ေတြကို တျခားသူေတြဆီ ေ၀မ ွ်ေပးျဖစ္ၾကပါသလဲ။ ကိုယ္ေ၀မ ွ်လိုက္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္ တျခားသူေတြရဲ ႔ စိတ္မွာ ဘယ္လုိ ရိုက္ခတ္မႈအေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္သြားေစႏိုင္သလဲဆိုတာမ်ိဳးကို ထည့္ေတြးစဥ္းစားမိၾကဖူးပါသလား။

တရား၀င္ စည္းကမ္းဥပေဒအျဖစ္ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားတာမ်ိဳး မရွိေပမယ့္လည္း ကိုယ္ေ၀မ ွ်ေပးလိုက္တာ တစ္ခုခုုေၾကာင့္ တျခားသူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈႏွင့္ အသိဉာဏ္ၾကီးထြားမႈကို ထိခိုက္ပ်က္စီးသြားေစႏိုင္တာမ်ိဳး မျဖစ္သြားရေအာင္
ကိုယ့္ဘက္က သတိထားျပီး ေ၀မ ွ်ေပးဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မယ္။

ဥပမာ ေဆးလိပ္ႏွင့္ အရက္ေသာက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ တိုက္တြန္းသလိုျဖစ္ေစတဲ့ ပံုုုေတြ၊ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္မကိုက္ညီတဲ့ အ၀တ္အစား ဆင္ယင္ထံုးဖြဲ႔ထားတာမ်ိဳးေတြ၊ တဏွာေပမစိတ္ကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ ကိုယ္ခ်င္းစာ ညွာတာေထာက္ထားတတ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳး နည္းပါးသြားေအာင္ ေရးသားထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ိဳးေတြ၊ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ ႔ဖြယ္ အေၾကာင္းအရာေတြႏွင့္ ဓါတ္ပံုမ်ိဳးေတြကို ကိုယ္တိုင္လည္း မေရးမိ မတင္မိေအာင္၊ သူမ်ားေရးထားတာလည္း မေ၀မ ွ်မိေအာင္ ကိုယ့္ဘက္က ကိုယ္ပိုင္စည္းကမ္းလုပ္ျပီး ထိန္းသိမ္းေရွာင္ၾကဥ္သင့္ၾကပါတယ္။

ကိုယ့္ဘ၀ထဲမွာ အျမဲအသက္၀င္ေနျပီး စိတ္၀င္တစားႏွင့္ ေလ့လာလိုက္စားေနတဲ့ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ၊ နည္းပညာရပ္ေတြ၊ က်န္းမာေရးဆိုင္ရာ မွတ္သားစရာေတြ၊ အႏုပညာဖန္တီးမႈေတြ၊ စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔နည္းလမ္းေတြ၊ လူအခ်င္းခ်င္း လိုက္နာေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္၀တ္စည္းကမ္းမ်ိဳးေတြကို တျခားသူေတြ သိရွိနားလည္ေအာင္ တနည္းနည္းႏွင့္ ေ၀မ ွ်ေပးတာမ်ိဳးဟာလည္း ဒါနေပးတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔တခ်ိဳ ႔ေသာ သူေတြမွာ Personal Power လို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းအင္ဟာ လူတကာထက္ကိုပိုျပီး ထင္ထင္ရွားရွားပဲ ၾကီးမားၾကပါတယ္။ သူတို႔ရဲ ႔ ေနပံု၊ ထိုင္ပံု၊ ေျပာပံု၊ ဆိုပံု၊ လုပ္ပံုကိုင္ပံုုေတြ အားလံုးဟာ အမ်ားအတုယူေလးစားအားက်ၾကျပီး သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္း၊ သူတို႔လုုပ္တဲ့အတိုုင္း လုုိက္ျပီးလုုပ္ခ်င္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုုင္တဲ့ စြမ္းရည္မ်ိဳးေတြ သူတို႔မွာ ရွိေနတတ္ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ထင္ရွားတဲ့အႏုုပညာသည္ေတြႏွင့္ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ ဒီလိုစြမ္းေဆာင္ရည္မ်ိဳးေတြကို ေတြ႔ႏိုုင္ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးဟာလည္း တကယ္ေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ လူအခ်င္းခ်င္း အမူအက်င့္ကိုကူးစက္ေပးႏိုင္တဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ႏွင့္ လူေတြကို ဒါနလုပ္ေနၾကတာမ်ိဳးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေရွးေခတ္အဆက္ဆက္ကစလို႔ အခုေခတ္တိုင္ေအာင္ သိပၸံပညာရွင္ေတြ၊ နည္းပညာသမားေတြ၊ ေတြးေခၚပညာရွင္ေတြ၊ ေဆးပညာရွင္ေတြႏွင့္ အႏုပညာသမားေတြဟာ သူတို႔ရွာေဖြ႔ေတြ႔ရွိလိုက္တဲ့ နည္းပညာပစၥည္းအသစ္ေတြ၊ စက္ပစၥည္းအသစ္ေတြ၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြ၊ ေဖာ္ျမဴလာေတြ၊ ေဆး၀ါးေတြႏွင့္ အႏုပညာလက္ရာအမြန္အျမတ္ေတြကို တစ္ကမၻာလံုးက လူသားမ်ိဳးႏြယ္ၾကီးတစ္ခုလံုး သံုးစြဲခံစားႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းေပးသြားၾကပါတယ္။ သူတို႔အားလံုးဟာလည္း သူတို႔ရဲ ႔ အသိဉာဏ္ကို ဒါနျပဳသြားၾကတာပါပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူေတြအခ်င္းခ်င္းမွာလည္း ေန႔စဥ္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဆက္ဆံရာမွာ
ရိုးရိုးသားသားဆက္ဆံတာ၊ ခင္ခင္မင္မင္ဆက္ဆံတာ၊ မလိမ္မညာဆက္ဆံတာ၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းမဆန္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ဆက္ဆံတာ၊ အခြင့္အေရးယူခ်င္၊ အသံုးခ်ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးမရွိပဲ စိတ္အရိုးခံအတိုင္းဆက္ဆံလိုက္တိုင္းဟာလည္း ကိုယ့္ရဲ ႔ ရိုးသားတဲ့စိတ္ကို ဒါနျပဳေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “သဗၺဒါနံ ဓမၼဒါနံ ဇိနာတိ” ဆိုျပီး မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အလွဴဒါနေတြအားလံုုးမွာ ဓမၼကို ေပးလွဴတာဟာ အသာဆံုး၊ အျမတ္ဆံုးျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုလိုုပါတယ္။ ဓမၼကိုေပးလွဴတယ္ ဆိုတဲ့ေနရာမွာ က်င့္သံုးသူရဲ ႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈေပၚမူတည္ျပီး အဆင့္ဆင့္ကြဲျပားသြားႏိုုင္တယ္လိုု႔ထင္ပါတယ္။

ဗုုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစု ေန႔စဥ္လိုလို အမ်ားဆံုးလုပ္ၾကတာကေတာ့ ပတၱိဒါနလို႔ေခၚတဲ့ ကိုယ္ျပဳလုုပ္ဆည္းပူးထားသမ ွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈအစုစုကိုု ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါေတြကို အမ ွ်ေပးေ၀တတ္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။

တခ်ိဳ ႔က တရားေတာ္ေတြကို မိမိကေန တျခားတစ္ေယာက္ဆီေရာက္ရွိသြားေအာင္ သင္ၾကားေပးတာ၊ ေဟာေျပာပို႔ခ်ေပးတာ၊ တရားစာေပေရးသားတာ၊ ျဖန္႔ေ၀တာ၊ တရားပြဲေတြ စီစဥ္ေပးတာ၊ တရားနာယူက်င့္သံုးလို႔ရမယ့္ ေနရာဌာနေတြဆီေရာက္ေအာင္ လူေတြကို ကူညီပို႔ေဆာင္ေပးတာ စသျဖင့္လည္း လုပ္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။

ဒီ့ထက္ပိုျပီး တဆင့္တက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ တရားဓမၼကိုကိုယ္တိုင္က်င့္သံုးျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကို ေက်းဇူးျပဳတဲ့ ဒါနမ်ိဳးကို ေျပာရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ေဟာၾကားထားခဲ့တာမွာ ေရွာင္က်ဥ္ရမယ့္ သီလဆိုတာရွိသလို၊ ေစာင့္ထိန္းလိုက္နာရမယ့္ သီလဆိုတာလည္း ပါပါတယ္။ ဒီသီလတရားေတြကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္လိုက္နာေစာင့္ထိန္းျပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္းမွာ ကိုယ့္ေၾကာင့္ တျခားသူ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေအာင္၊ ဒုကၡမေရာက္ေအာင္ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ႏွင့္ ေနထိုင္တာဟာလည္း ဓမၼကိုေ၀မ ွ်လိုက္တဲ့ပံုုစံတစ္မ်ိဳးပဲျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ့္ရဲ ႔စိတ္မွာ ဘုရားရွင္သင္ၾကားဆံုးမေပးခဲ့တဲ့ သမထ၊ ၀ိပႆနာ ဘာ၀နာတစ္ခုခုကို အလ်င္းသင့္သလို က်င့္သံုးစီးျဖန္းေနျပီး ကိုုယ္ႏွင့္ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို ကိုယ့္ဆီကေနတဆင့္ တရားဓမၼရဲ ႔ေအးျငိမ္းမႈအရွိန္ႏွင့္ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ျငိမ္းခ်မ္းမႈရေအာင္ ျပဳမူ ေနထုိင္ေနတာဟာလည္း ဓမၼကိုေ၀မ ွ်လိုုက္တဲ့ ဒါနပံုစံတစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကိုယ္တိုင္က တရားကိုက်င့္သံုးေစာင့္တည္ျပီး ကိုယ္ရရွိ၊ သိရွိလိုက္တဲ့ တရားအသိအတိုင္း ကိုယ္တိုင္လည္း ေနျပသလို၊ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က စိတ္၀င္စားတဲ့သူေတြကိုလည္း ဆရာစားမခ်န္ပဲ ကိုယ္သိသလိုသိေအာင္ ျပန္လည္သင္ျပေပးတာမ်ိဳးဟာလည္း ဓမၼဒါနလုပ္လိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။ အသိဉာဏ္ကိုေ၀မ ွ်တာဟာ ဖေယာင္းတိုင္မီးကို တစ္တိုင္ကေန တစ္တိုင္ကို မီးအလင္းေရာင္ ေ၀မ ွ်ကူးေပးလိုက္သလိုျဖစ္သြားတာမ်ိဳးမို႔ အတိုင္ေရမ်ားလာေလ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကၾကီးတစ္ခုလံုး ပိုပိုလင္းလက္လာေလျဖစ္ပါတယ္။

လုပ္ေဆာင္ဖို႔ အခက္ခဲဆံုးျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဓမၼဒါနေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကိုယ္ႏွင့္ထိေတြ႔ေနရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိပါတဲ့စိတ္ေလးႏွင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္ႏွင့္တျခားလူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တိရစၦာန္တစ္ေကာင္ေကာင္ႏွင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိေတြ႔ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ႏွင့္ဆက္ဆံေနရတဲ့သူအေပၚမွာ အယုတ္အလတ္အျမတ္ေရြးမေနပဲ တန္ဖိုးထားေလးစားခ်စ္ခင္တဲ့စိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္မွာပဲ စိတ္ကိုထားျပီး ကိုယ့္ရဲ ႔အေကာင္းဆံုးဆိုတဲ့ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္ ကိုုယ့္ရဲ ႔ ေလာေလာဆယ္ ရွင္သန္ျဖစ္တည္ေနမႈတစ္ခုလံုးကို အဲဒီသူဆီမွာ ေပးျပီး ဆက္ဆံတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

ဆရာ၀န္က လူနာကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေရွ ႔ေနက ကိုယ့္အမႈသည္ႏွင့္ စကားေျပာေနရတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာက ေက်ာင္းသားကို စာသင္ေပးေနရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေဗဒင္ဆရာက ကိုယ့္ဆီကံၾကမၼာလာေမးသူကို ေဟာေျပာေပးေနရတဲ့ အခ်ိန္မ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေစ်းေရာင္းသူက ေစ်း၀ယ္သူကို ဆက္ဆံေျပာဆိုေနတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးက ကိုယ့္ဆီေရာက္လာတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမႏွင့္ ဆက္ဆံေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိတ္ေဆြအခ်င္းခ်င္း အလႅာပသလႅာပလိုစကားမ်ိဳး ေျပာဆိုေနခ်ိန္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မိသားစု၀င္အခ်င္းခ်င္း ေျပာဆိုဆက္ဆံေနတုန္းမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေခြးေလးေၾကာင္ေလးေတြကို ထိေတြ႔ပြတ္သပ္ေပးေနတုုန္းအခိုက္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ဆက္ဆံေနရသူဆီမွာ ကိုယ့္ရဲ ႔ စိတ္တစ္ခုလံုး ပံုအပ္ျပီး ဆက္ဆံေပးလိုက္တာဟာ ဒါနျပဳ ေ၀မ ွ်ေပးလိုက္တာပဲျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းတယ္ဆိုတဲ့ အျပဳအမူဟာ စိတ္ရွည္သည္းခံတာ၊ ဘယ္အရာကိုမွ စြဲလန္းဆုုပ္ကိုင္မထားတာ၊ ဘာကိုမွ ေ၀ဖန္ထင္ျမင္ခ်က္ေပး၊ အကဲျဖတ္တာမ်ိဳးေတြ မလုပ္တာ၊ ယံုၾကည္သက္၀င္တာ စတဲ့ အရည္အေသြးေတြလို သတိႏွင့္ေနထိုင္ႏိုင္ဖိုု႔အတြက္ ေလ့က်င္ပ်ိဳးေထာင္ရာမွာ အေရးပါတဲ့ စိတ္ရဲ ႔ အရည္အေသြးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလို ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းတတ္တဲ့ အေလ့အက်င့္ကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ဆိုရင္ စတင္ေလ့က်င့္ရမယ့္ ပထမဆံုးေသာသူဟာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကိုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိကိုုယ္တိုင္ အသံုးျပဳဖို႔အတြက္ တခါတေလမွာ ပစၥည္းေလးေတြ၀ယ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ဖာသာ ျပဳလုုပ္မိလိုုက္တဲ့ မေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ၊ အမွားေတြကို နားလည္လက္ခံခြင့္လႊတ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳးကေန စတင္ေလ့က်င့္ယူၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေလ့က်င့္ယူေနတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္၀ယ္လာတဲ့ပစၥည္းအေပၚမွာ တကယ္ကိုယ္ႏွင့္ထိုက္တန္လိုု႔ ရလိုက္တဲ့လက္ေဆာင္မြန္အျဖစ္သေဘာထားျပီး စိတ္အေႏွာင္အဖြဲ႔ကင္းကင္းႏွင့္ အားရ၀မ္းသာ သံုးစြဲလိုက္ပါ။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ျပီး ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းမႈတစ္ခုခု လုပ္လိုက္ခ်ိန္မွာလည္း ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ ႔ ၀မ္းသာေက်နပ္သြားတဲ့ စိတ္ခံစားမႈေလးကို စံနမူနာအျဖစ္ မွတ္သားထားျပီး ဒီလို စိတ္ၾကည္ႏူးမႈမ်ိဳး တျခားသူေတြဆီမွာပါ ျဖစ္လာႏိုင္ေအာင္ ကိုယ္ႏွင့္ ထိစပ္ေနတဲ့ မိသားစု၀င္ေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းေတြကေနစလို႔ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးဆီ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေ၀မ ွ်ေပးကမ္းႏိုင္တဲ့ အေလ့အက်င့္ေကာင္းကို တေျဖးေျဖးခ်င္း ျပဳစုုပ်ိဳးေထာင္ယူသြားဖို့ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

“Practice sharing the fullness of your being, your best self, your enthusiasm, your vitality, your spirit, your trust, your openness, above all, your presence. Share it with yourself, with your family, with the world.”

― Jon Kabat-Zinn, Wherever You Go, There You Are: Mindfulness Meditation in Everyday Life

၀ိမုတၱိသုခ
၁၈၊ ၂၊ ၂၀၁၈။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္