ပဋိပဒါ ေလးပါး

ပဋိပဒါမ်ိဳး ၄-ပါး။ ။ မဂ္, ဖိုလ္, နိဗၺာန္ရျခင္း၏ က်င့္ရပံု အတန္းအစားမ်ား ျခားနားျခင္း ၄-ပါး။
(၁) သုခပဋိပဒါ ခိပၸါဘိညာ- ခ်မ္းသာစြာက်င့္ လ်င္ျမန္စြာရ၊
(၂) သုခပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာ- ခ်မ္းသာစြာက်င့္ ၾကာျမင့္မွရ၊
(၃) ဒုကၡပဋိပဒါ ခိပၸါဘိညာ- ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာက်င့္ လ်င္ျမန္စြာရ၊
(၄) ဒုကၡ ပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာ- ဆင္းရဲပင္ပန္းစြာက်င့္ ၾကာျမင့္စြာေသာ ႏွစ္ကာလတို႔မွ ရ၊

------------------------

၂ - ဝိတၳာရသုတ္

၁၆၂။ ရဟန္းတို႔ အက်င့္တို႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတို႔တည္း။ အဘယ္ေလးမ်ိဳးတို႔နည္းဟူမူ-
ဆင္းရဲ ၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္၊
ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ ရွိေသာ အက်င့္၊
ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္၊
ခ်မ္းသာ လြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ တို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
ရဟန္းတို႔ ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ သူသည္ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ရာဂ
သေဘာရွိ၏၊ ရာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ ခံစားရ၏၊ ပင္ကိုယ္သေဘာ
အားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေဒါသသေဘာ ရွိ၏၊ ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုး
မသာျခင္းကို မျပတ္ခံစားရ၏၊ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေမာဟသေဘာရွိ၏၊
ေမာဟေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ ခံစားရ၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သႏၶိေႁႏၵ
ဝီရိယိေႁႏၵ သတိေႁႏၵ သမာဓိေႁႏၵ ပညိေႁႏၵအားျဖင့္ ဤႏံု႔ေသာ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွားျဖစ္ကုန္၏၊
ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵ ငါးပါးတို႔၏ ႏံု႔ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌
အက်ိဳးေပးတတ္ ေသာ) မဂ္သမာဓိသို႔ ႏံု႔ေႏွးစြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ
က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ ဟူသည္ အဘယ္
နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ သူသည္ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ရာဂ
သေဘာရွိ၏၊ ရာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ ခံစားရ၏၊ ပင္ကိုယ္သေဘာ
အားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေဒါသသေဘာ ရွိ၏၊ ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုး
မသာျခင္းကို မျပတ္ ခံစားရ၏၊ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေမာဟ သေဘာရွိ၏၊
ေမာဟေၾကာင့္ ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ ခံစားရ၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ
ဝီရိယိေႁႏၵ သတိေႁႏၵ သမာဓိေႁႏၵ ပညိေႁႏၵအားျဖင့္ ဤလြန္ကဲေသာ ဣေႁႏၵ ငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွားျဖစ္
ကုန္၏၊ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔၏ လြန္ကဲျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ
မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌ အက်ိဳးေပး တတ္ေသာ) မဂ္သမာဓိသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤ
အက်င့္ကို ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္
အဘယ္နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း
ျပင္းထန္ေသာ ရာဂသေဘာ မရွိ၊ ရာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ မခံစားရ၊
ပင္ကိုယ္ သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေဒါသသေဘာ မရွိ၊ ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း
ႏွလံုး မသာျခင္းကို မျပတ္မခံစားရ၊ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေမာဟသေဘာမရွိ၊
ေမာဟေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ မခံစားရ၊ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ။ပ။
ပညိေႁႏၵ အားျဖင့္ ဤႏံု႔ေသာ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွား ျဖစ္ကုန္၏၊ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵ
ငါးပါးတို႔၏ ႏံု႔ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌ အက်ိဳးေပးတတ္ေသာ)
မဂ္သမာဓိသို႔ ႏံု႔ေႏွးစြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ
အသိဉာဏ္ရွ ိေသာ အက်င့္ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္
အဘယ္နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤေလာက၌ အခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း
ျပင္းထန္ေသာ ရာဂသေဘာ မရွိ၊ ရာဂေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ မခံစားရ၊
ပင္ကိုယ္ သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေဒါသသေဘာမရွိ၊ ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း
ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ မခံစားရ၊ ပင္ကိုယ္သေဘာအားျဖင့္လည္း ျပင္းထန္ေသာ ေမာဟသေဘာ မရွိ၊
ေမာဟေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ ဆင္းရဲျခင္း ႏွလံုးမသာျခင္းကို မျပတ္ မခံစားရ၊ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ
ဝီရိယိေႁႏၵ သတိေႁႏၵ သမာဓိေႁႏၵ ပညိေႁႏၵအားျဖင့္ ဤလြန္ကဲေသာ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွား
ျဖစ္ကုန္၏၊ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔၏ လြန္ကဲျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ
မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌ အက်ိဳးေပးတတ္ေသာ) မဂ္သမာဓိသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို
ခ်မ္းသာ လြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟု ဆိုအပ္၏။ ရဟန္းတို႔
အက်င့္တို႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတို႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

ဒုတိယသုတ္။

------

၃ - အသုဘသုတ္

၁၆၃။ ရဟန္းတို႔ အက်င့္တို႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတို႔တည္း။ အဘယ္ေလးမ်ိဳးတို႔နည္းဟူမူ-
ဆင္းရဲ ၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္၊
ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္၊
ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္၊
ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ တို႔တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္ အဘယ္နည္း၊
ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ (မိမိ) ကိုယ္၌ မတင့္တယ္ဟု အဖန္တလဲလဲ ႐ႈ၍ ေန၏၊
(သံုးေဆာင္အပ္ေသာ) အာဟာရ၌ စက္ဆုပ္ဖြယ္ဟု အမွတ္ရွိသည္၊ အလံုးစံုေသာ ေလာက၌ မေမြ႕ေလ်ာ္
ဖြယ္ဟု အမွတ္ရွိသည္၊ အလံုးစံုေသာ သခၤါရတရားတို႔၌ အျမဲမရွိဟု အဖန္တလဲလဲ ႐ႈေလ့ရွိသည္ ျဖစ္၍
ေန၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား ေသျခင္းကို အာ႐ံုျပဳ၍ျဖစ္ေသာ အမွတ္ “သညာ” သည္ မိမိသႏၱာန္၌ ေကာင္းစြာ
ကပ္၍ တည္၏၊ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ သဒၶါဗိုလ္ ဟိရီဗိုလ ္ ဩတၲပၸဗိုလ္ ဝီရိယဗိုလ္ ပညာဗိုလ္ အားျဖင့္
ဤေသကၡဗိုလ္ ငါးပါးတို႔ကို အမွီျပဳ၍ ေန၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ ဝီရိယေႁႏၵ သတိေႁႏၵ သမာဓိေႁႏၵ
ပညိေႁႏၵအားျဖင့္ ဤႏံု႔ကုန္ေသာ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွားျဖစ္ကုန္၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ထို
ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔၏ ႏံု႔ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌ အက်ိဳးေပး
တတ္ေသာ) မဂ္ သမာဓိ သို႔ ႏံု႔ေႏွးစြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍
ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ ဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္ အဘယ္
နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ မိမိကိုယ္၌ မတင့္တယ္ဟု အဖန္တလဲလဲ ႐ႈ၍ ေန၏၊
(သံုးေဆာင္အပ္ေသာ) အာဟာရ၌ စက္ဆုပ္ဖြယ္ဟု အမွတ္ရွိသည္၊ အလံုးစံုေသာ ေလာက၌ မေမြ႕ေလ်ာ္
ဖြယ္ဟု အမွတ္ရွိသည္၊ အလံုးစံုေသာ သခၤါရတရားတို႔၌ အျမဲမရွိဟု အဖန္တလဲလဲ ႐ႈေလ့ရွိသည္ျဖစ္၍
ေန၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား ေသျခင္းကို အာ႐ံုျပဳ၍ ျဖစ္ေသာ အမွတ္ “သညာ”သည္ မိမိသႏၱာန္၌ ေကာင္းစြာ
ကပ္၍ တည္၏၊ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ သဒၶါဗိုလ္။ပ။ ပညာဗိုလ္အားျဖင့္ ဤေသကၡဗိုလ္ငါးပါးတို႔ကို အမွီျပဳ၍
ေန၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ။ပ။ ပညိေႁႏၵအားျဖင့္ ဤလြန္ကဲေသာ ဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွား
ျဖစ္ကုန္၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔၏ လြန္ကဲျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ
မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌ အက်ိဳးေပးတတ္ေသာ) မဂ္သမာဓိသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို
ဆင္းရဲၿငိဳျငင္စြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္
အဘယ္နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမတို႔မွ ကင္းဆိတ္၍သာလွ်င္ အကုသိုလ္
တရားတို႔မွ ကင္းဆိတ္၍သာလွ်င္ ၾကံစည္ျခင္း “ဝိတက္” ႏွင့္ တကြျဖစ္ေသာ၊ သံုးသပ္ျခင္း “ဝိစာရ” ႏွင့္
တကြ ျဖစ္ေသာ၊ (နီဝရဏ) ကင္းျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ၊ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း “ပီတိ” ခ်မ္းသာျခင္း “သုခ” ရွိေသာ
ပဌမဈာန္သို႔ ေရာက္၍ ေန၏။ ၾကံစည္ျခင္း “ဝိတက္” သံုးသပ္ျခင္း “ဝိစာရ” တို႔၏ ခ်ဳပ္ျခင္းေၾကာင့္ မိမိ
သႏၱာန္၌ စိတ္ကို ၾကည္လင္ေစတတ္ေသာ၊ စိတ္၏ တည္ၾကည္ျခင္း “သမာဓိ” ကို ျဖစ္ပြါးေစတတ္ေသာ၊
ၾကံစည္ျခင္း “ဝိတက္” မရွိေသာ၊ သံုးသပ္ျခင္း “ဝိစာရ” မရွိေသာ၊ တည္ၾကည္ျခင္း “သမာဓိ” ေၾကာင့္
ျဖစ္ေသာ၊ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း “ပီတိ” ခ်မ္းသာျခင္း ”သုခ” ရွိေသာ ဒုတိယဈာန္သို႔ ေရာက္၍ ေန၏။ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း
”ပီတိ” ကိုလည္း မစြဲမက္ျခင္းေၾကာင့္ ေအာက္ေမ့ျခင္း ”သတိ”၊ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ “သမၸဇဥ္”ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ ျဖစ္၍ လ်စ္လ်ဴ႐ႈလ်က္ ေန၏၊ ခ်မ္းသာျခင္း “သုခ” ကိုလည္း ကိုယ္ျဖင့္ ခံစား၏၊ အရိယာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္ အၾကင္ (တတိယဈာန္)ေၾကာင့္ ထိုသူကို ”လ်စ္လ်ဴ႐ႈသူ သတိရွိသူ ခ်မ္းသာစြာ ေနေလ့ရွိသူ” ဟု ေျပာၾကား ကုန္၏၊ ထို တတိယဈာန္သို႔ ေရာက္၍ ေန၏။ ခ်မ္းသာျခင္း “သုခ” ကိုလည္း ပယ္ျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲျခင္း “ဒုကၡ”ကိုလည္း ပယ္ျခင္းေၾကာင့္ ေရွးဦးကပင္လွ်င္ ဝမ္းသာျခင္း “ေသာမနႆ” ႏွလံုးမသာျခင္း ”ေဒါမနႆ” တို႔၏ ခ်ဳပ္ႏွင့္ျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲလည္းမဟုတ္ ခ်မ္းသာလည္းမဟုတ္ေသာ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈ “ဥေပကၡာ” ေၾကာင့္ ျဖစ္သည့္ သတိ၏ စင္ၾကယ္ျခင္းရွိေသာ စတုတၳဈာန္သို႔ ေရာက္၍ ေန၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္သည္ သဒၶါဗိုလ္။ပ။ ပညာဗိုလ္အားျဖင့္ ဤေသကၡဗိုလ္ ငါးပါးတို႔ကို အမွီျပဳ၍ ေန၏။ ထိုပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ။ပ။ ပညိေႁႏၵ အားျဖင့္ ဤႏံု႔ေသာ ဣေႁႏၵငါးပါး တို႔သည္ ထင္ရွားျဖစ္ကုန္၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔၏ ႏံု႔ျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌အက်ိဳးေပး တတ္ေသာ) မဂ္သမာဓိသို႔ ႏံု႔ေႏွးစြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာက်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ ရွိေသာ အက်င့္ ဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟူသည္ အဘယ္
နည္း၊ ရဟန္းတို႔ ဤသာသနာေတာ္၌ ရဟန္းသည္ ကာမတို႔မွ ကင္းဆိတ္၍သာလွ်င္ အကုသိုလ္
တရားတို႔မွ ကင္းဆိတ္၍ သာလွ်င္ ၾကံစည္ျခင္း “ဝိတက္” ႏွင့္တကြျဖစ္ေသာ၊ သံုးသပ္ျခင္း “ဝိစာရ”
ႏွင့္တကြ ျဖစ္ေသာ၊ (နီဝရဏ) ကင္းျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ၊ ႏွစ္သိမ့္ျခင္း “ပီတိ” ခ်မ္းသာျခင္း “သုခ”
ရွိေသာ ပဌမ ဈာန္သို႔ ေရာက္၍ ေန၏။ပ။ ဒုတိယဈာန္သို႔။ပ။ တတိယဈာန္သို႔။ပ။ စတုတၳဈာန္သို႔
ေရာက္၍ ေန၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ သဒၶါဗိုလ္ ဟိရီဗိုလ္ ဩတၲပၸဗိုလ္ ဝီရိယဗိုလ္ ပညာဗိုလ္အားျဖင့္
ဤေသကၡဗိုလ္ ငါးပါးတို႔ကို အမွီျပဳ၍ ေန၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္အား သဒၶိေႁႏၵ ဝီရိယိေႁႏၵ သတိေႁႏၵ သမာဓိေႁႏၵ
ပညိေႁႏၵအားျဖင့္ လြန္ကဲေသာ ဤဣေႁႏၵငါးပါးတို႔သည္ ထင္ရွားျဖစ္ကုန္၏။ ထို ပုဂၢိဳလ္သည္ ဤဣေႁႏၵ
ငါးပါးတို႔၏ လြန္ကဲျခင္းေၾကာင့္ အာသေဝါတရားတို႔ ကုန္ျခင္းငွါ မိမိ၏ (အျခားမဲ့၌ အက်ိဳးေပး
တတ္ေသာ) မဂ္သမာဓိသို႔ လ်င္ျမန္စြာ ေရာက္၏။ ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ကို ခ်မ္းသာလြယ္ကူစြာ
က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္ေသာ အသိ ဉာဏ္ရွိေသာ အက်င့္ဟု ဆိုအပ္၏။

ရဟန္းတို႔ အက်င့္ တို႔သည္ ဤေလးမ်ိဳး တို႔တည္း ဟု (မိန္႔ေတာ္မူ၏)။

တတိယသုတ္။

က်မ္းညႊန္း။ ။ အဂုၤတၱရနိကာယ္ စတုကၠနိပါတ္ ပဋိပဒါ၀ဂ္

---------------------------------------------------------------------

ပဌမေကာသလသုတ္ မွ ေကာက္နုတ္ခ်က္

ရဟန္းတို႔ အက်င့္ “ပဋိပဒါ” တို႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတို႔တည္း။ အဘယ္ေလးမ်ိဳးတို႔နည္းဟူမူ -
ဆင္းရဲစြာ က်င့္ရ၍ ႏံု႔ေႏွးစြာ အသိဉာဏ္္ ျဖစ္ေပၚေသာ “ဒုကၡပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာ”၊
ဆင္းရဲစြာ က်င့္ရေသာ္လည္း လ်င္ျမန္စြာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚေသာ “ဒုကၡပဋိပဒါ ခိပၸါဘိညာ”၊
ခ်မ္းသာစြာ က်င့္ရေသာ္လည္း ႏံု႔ေႏွးစြာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚေသာ “သုခပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာ”၊
ခ်မ္းသာစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္စြာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚေသာ “သုခပဋိပဒါခိပၸါဘိညာ” အက်င့္တို႔တည္း။ ရဟန္းတို႔ အက်င့္ပဋိပဒါတို႔သည္ ဤေလးမ်ိဳးတို႔ တည္း။

ရဟန္းတို႔ ဤအက်င့္ေလးမ်ိဳးတို႔တြင္ ခ်မ္းသာစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္စြာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚ
ေသာ ဤအက်င့္သည္ အျမတ္ဆံုးတည္း။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔က်င့္ေသာ သတၲဝါတို႔လည္း ရွိကုန္၏။
ရဟန္းတို႔ ဤသို႔က်င့္ေသာ သတၲဝါတို႔အားေသာ္လည္း တစ္ပါးေသာ အျခင္းအရာအားျဖင့္ ျဖစ္ျခင္း
ရွိသည္သာတည္း၊ ေဖာက္ျပန္ ေျပာင္းလဲျခင္း ရွိသည္သာတည္း။ ရဟန္းတို႔ ဤသို႔႐ႈေသာ အၾကားအျမင္
ရွိေသာ အရိယာတပည့္သည္ ထိုခ်မ္းသာစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ျမန္စြာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚေသာ အက်င့္၌
လည္း ၿငီးေငြ႕၏၊ ထိုအက်င့္၌ ၿငီးေငြ႕ေသာ္ ျမတ္ေသာ အက်င့္၌ တပ္ျခင္းကင္း၏၊ ယုတ္ေသာ အက်င့္၌
ကား အဘယ္ဆိုဖြယ္ရာရွိအံ့နည္း။ (၆)

က်မ္းညႊန္း။ ။ အဂုၤတၱရနိကာယ္ ဒသကနိပါတ္ မဟာ၀ဂ္


-------------------------------------------------------------

အက်င့္ပဋိပဒါ ေဒသနာ

၁၅၂။ ျမတ္စြာဘုရား ထို႔ျပင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အၾကင္ေဒသနာျဖင့္ နိဗၺာန္သို႔ ေရာက္ေၾကာင္း
အက်င့္ “ပဋိပဒါ” တို႔၌ တရားကို ေဟာေတာ္မူ၏၊ ဤေဒသနာသည္ မိမိထက္ အလြန္အကဲ မရွိ၊ ျမင့္ျမတ္
ပါ၏။

ျမတ္စြာဘုရား ပဋိပဒါတို႔သည္ ဤေလးပါးတို႔တည္း။
ဆင္းရဲစြာ က်င့္ရ၍ ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚေသာ “ဒုကၡပဋိပဒါ ဒႏၶာဘိညာ”၊
ဆင္းရဲစြာ က်င့္ရ ေသာ္လည္း လ်င္ေသာ အသိဉာဏ္ ျဖစ္ေပၚေသာ “ဒုကၡပဋိပဒါခိပၸါဘိညာ”၊
ခ်မ္းသာစြာ က်င့္ရ ေသာ္လည္း ေႏွးေသာ အသိဉာဏ္ျဖစ္ေပၚေသာ “သုခပဋိပဒါဒႏၶာဘိညာ”၊
ခ်မ္းသာစြာ က်င့္ရ၍ လ်င္ေသာ အသိဉာဏ္ျဖစ္ေပၚေသာ “သုခပဋိပဒါခိပၸါဘိညာ” (ဤေလးပါးတို႔တည္း)။

ျမတ္စြာဘုရား ထို (ပဋိပဒါေလးပါး) တို႔တြင္ အၾကင္ ပဋိပဒါသည္ ဆင္းရဲ၏၊ အသိဉာဏ္သည္
ေႏွး၏၊ ျမတ္စြာဘုရား ဤပဋိပဒါကို ဆင္းရဲသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ေႏွးသည္၏
အျဖစ္ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ပါးစံုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ ညံ့၏ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။
ျမတ္စြာဘုရား ထို (ပဋိပဒါေလးပါး) တို႔တြင္ အၾကင္ပဋိပဒါသည္ ဆင္းရဲ၏၊ အသိဉာဏ္သည္
လ်င္၏၊ ျမတ္စြာဘုရား ဤပဋိပဒါကို ဆင္းရဲသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ညံ့၏ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။
ျမတ္စြာဘုရား ထို (ပဋိပဒါေလးပါး) တို႔တြင္ အၾကင္ပဋိပဒါသည္ ခ်မ္းသာ၏၊ အသိဉာဏ္သည္
ေႏွး၏၊ ျမတ္စြာဘုရား ဤပဋိပဒါကို ေႏွးသည္၏ အျဖစ္ေၾကာင့္ ညံ့၏ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။
ျမတ္စြာဘုရား ထို (ပဋိပဒါေလးပါး) တို႔တြင္ အၾကင္ပဋိပဒါသည္ ခ်မ္းသာ၏၊ အသိဉာဏ္သည္
လ်င္၏၊ ျမတ္စြာဘုရား ဤပဋိပဒါကို ခ်မ္းသာသည္၏အျဖစ္ေၾကာင့္လည္းေကာင္း လ်င္သည္၏ အျဖစ္
ေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ပါးစံုေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္၏ ဟူ၍ ဆိုအပ္၏။
ျမတ္စြာဘုရား နိဗၺာန္သို႔ေရာက္ေၾကာင္း အက်င့္ပဋိပဒါတို႔၌ ထိုေဒသနာသည္ မိမိထက္ အလြန္
အကဲ မရွိ၊ ျမင့္ျမတ္ပါ၏။

က်မ္းညႊန္း။ ။ ပါထိက၀ဂၢပါဠိေတာ္ သမၸသာဒနီယသုတ္

-------------------------------------------------------------------------------------------------


ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားကို ဒီ ပဋိပဒါ မ်ားအေၾကာင္းကို ဖတ္ေစလိုတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ တကယ္လို ့မ်ား နည္းမွန္လမ္းမွန္ႏွင့္ တရားအားထုတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ေယာက္မွာ မိမိအားထုတ္မႈဟာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာရွိေသာ္လည္း အသိဉာဏ္ပိုင္းမွာေတာ့တိုးတက္မႈ ေႏွးေနတာမ်ိဳးေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ အားထုတ္မႈဟာ ဆင္းရဲပင္ပန္းမႈေတြႏွင့္ေတြ ့ၾကံဳေနရျပီး တိုးတက္မႈလည္း ေႏွးေနတာမ်ိဳးေတြ ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ေပၚခံစားေနၾကရရင္ မိမိရဲ ့အားထုတ္မႈအေပၚ သံသယမျဖစ္ဘဲ၊ စိတ္ဓါတ္က်မသြားဘဲ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ တရားရပံုခ်င္း မတူညီၾကေၾကာင္း ဘုရားေဟာ အဆံုးအမေတာ္ ရွိျပီးသားဆိုတာေလးကို သိရွိမွတ္သားထားျပီး ေနာက္မဆုတ္တမ္း ဆက္လက္ၾကိဳးစားအားထုတ္ဖို ့ကို ဆႏၵျပဳတိုက္တြန္းအားေပးခ်င္လို ့ပါခင္ဗ်ား။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

“ျမစ္တစ္ခု စီးဆင္းမႈ နရီ (သို႔) ညီေလး ဖိုးသားအတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္”

ညီေလးဖိုးသားေရ

ညီ့ရဲ ့ (၂၄) ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခု ေပးမယ္လို႔ စိတ္ကူး ရင္းက ဒီစာကို ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ ေရးလိုက္ပါတယ္။

ညီ့ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ဟိုတစ္ခါ တုန္းက လိုပဲ အကို ပံုျပင္ေလးေတြ ေျပာျပမယ္လို႔ စိတ္ကူး ထားတယ္။

ညီ့ကို ပထမ တစ္ပုဒ္ အေနႏွင့္ တရားရွာတဲ့ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေျပာျပမယ္။

တစ္ခါက လူငယ္ တစ္ေယာက္ဟာ တရားကို သိျမင္ခ်င္လို႔ ဆရာၾကီး တစ္ဦးဆီကို သြားျပီး သူ႔ကို သင္ျပေပးဖို႔ တပည့္ သြားခံပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဆရာၾကီးက လူငယ္ကို လိုအပ္တဲ့ ေမးခြန္းေလး တခ်ိဳ႕ကို ေမးပါတယ္။ အဲဒီလို ေမးျပီးသြားတဲ့ အခါမွာေတာ့ လူငယ္ကို ေျပာလိုက္ တာက သင့္ကို ကၽြႏု္ပ္ အေနႏွင့္ တရားကို သင္ျပေပးဖို႔ မလိုေတာ့ ပါဘူးတဲ့။ သင့္ထံမွာ သင္ယူ ေလ့လာ သင့္တဲ့ တရားက အလံု အေလာက္ ရွိေနပါျပီတဲ့။ သင္တကယ္ လိုအပ္တာက ထပ္ျပီး သင္ယူဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သင္သိထား တာေတြကို လက္ေတြ႔ က်င့္ၾကံ က်င့္သံုးဖို႔ ပါလို႔ ဆရာၾကီးက ဆိုလိုက္ပါတယ္။ လူငယ္လည္း ဆရာၾကီး ဆီကေန ျပန္လာခဲ့ ရပါတယ္။

ပထမ ပံုျပင္ေလး ကေတာ့ ဒါေလးပါပဲ ညီေရ။ က်န္တဲ့ ဆက္ျပီး စဥ္းစားရမယ့္ အပိုင္း ကေတာ့ ညီ့ တာ၀န္ ျဖစ္သြားျပီေနာ္။

ဒုတိယ ပံုျပင္ကို ဆက္ေျပာျပ မယ္ေနာ္။ ဒီအေၾကာင္း အရာက မဟတၱမ ဂႏၵီၾကီးရဲ ့ ျဖစ္စဥ္ေတြထဲက တစ္ခုလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ ထားပါေလ။ ဘယ္သူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ အဓိကက ပံုျပင္က ေပးတဲ့ တစ္ခုခုကို ကိုယ္ ရလိုက္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား ညီရာ။

တခါက ဆရာၾကီး တစ္ေယာက္ ဆီကို မိခင္ တစ္ေယာက္က သူ႔သားငယ္ ေလးကို ေခၚလာျပီး ကေလးကို ဆံုးမေပးပါလို႔ အပ္တယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာၾကီးက ကေလးက ဘာျဖစ္ေနလို႔ လဲလို ့ေမးတယ္။ ကေလးရဲ႔ မိခင္က ေျပာတာက ဒီကေလးက အခ်ိဳေတြ သိပ္စားတယ္။ အဲဒါ သူ႔ကို အခ်ိဳ သိပ္မစားဖို႔ ဆံုးမေပး ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဆရာၾကီးက ကေလး မိခင္ကို ေနာက္တစ္လ က်မွ ကေလးကို ျပန္ေခၚလာဖို႔ ေစခိုင္းလိုက္ ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တစ္လ ၾကာေတာ့ မိခင္ႏွင့္ ကေလး တခါ ဆရာၾကီးဆီ ျပန္ေရာက္လာ ၾကပါတယ္။ ဒီအခါမွာေတာ့ ဆရာၾကီးက ကေလးကို ”ကေလး အခ်ိဳေတြ သိပ္မစားနဲ႔” လို႔ ေျပာလိုက္ ပါတယ္။

ဆရာၾကီးရဲ ့ဒီဆံုးမ စကားကို ၾကားေတာ့ မိခင္လုပ္တဲ့ သူက ဆရာၾကီးႏွယ္ ဒီစကားေလး ေျပာဖို႔ အေရး ဘာလို႔ တစ္လေတာင္ ခ်ိန္းရတာ လဲေပါ့။ ျပီးခဲ့တဲ့ လကတည္းက ေျပာလိုက္လည္း ရသားနဲ႔လို႔ Complaint တက္ပါတယ္။ ဆရာၾကီးက ဒီေတာ့ ဘာျပန္ေျပာ သလဲ ဆိုေတာ့ ငါလည္း ျပီးခဲ့တဲ့ လအထိ အခ်ိဳေတြ တအား စားခဲ့တယ္။ ဒီကေလးကို အခ်ိဳေတြ မစားဖို႔ကို ဆံုးမစကား ေျပာဖို႔ ငါအရင္ အခ်ိဳကို မစားဘဲ ေနနိဳင္ေအာင္ က်င့္လိုက္တယ္။ အခု အခ်ိန္မွာ ငါ အခ်ိဳ မစားေတာ့ဘူး။ မစားဘဲ ေနနိဳင္ျပီ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဒီကေလးကို အခ်ိဳမစားဖို႔ ငါဆံုးမတယ္လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ ပါသတဲ့။

ဒုတိယ ပံုျပင္ေလးကလည္း ဒီေလာက္ပါပဲ ညီေရ။

ကဲ ညီေရ။ အကို ေျပာျပခ်င္တဲ့ ပံုျပင္ေတြ ကေတာ့ အဲဒါေလးပါပဲ။ ညီ ၾကိဳက္မၾကိဳက္ေတာ့ မသိပါဘူး။

အဲ... ၾကံဳတုန္းေလး ဘာသာေရး ဘေလာ့ဂ္ ေရးတဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အခ်င္းခ်င္း တရား စကားေလးေတာ့ ေျပာလိုက္ပါ အံုးမယ္။

အေတြးအေခၚ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ရဲ ့ ထင္ရွားတဲ့ အေတြး အေခၚေလး တစ္ခုပါ။ သူက ေျပာတယ္။ “ျမစ္တစ္ခုမွာ ေရႏွစ္ခါ ခ်ိဳးလို႔ မရပါ” တဲ့။ ညီ ၾကားဖူး မလားေတာ့ မသိပါဘူး။ သူ ဆိုလိုခ်င္တဲ့ အဓိပၸါယ္ ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္တစ္ခုမွာ သြားျပီး ေရ ဆင္းခ်ိဳးမယ္ ဆိုပါေတာ့။ ပထမ တစ္ၾကိမ္ ေရခ်ိဳးျပီး ျပန္တက္လာလို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျမစ္ထဲ ျပန္ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဒီျမစ္ဟာ ခုန သူ ေရဆင္းခ်ိဳး ခဲ့တဲ့ ျမစ္ေရ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ျမစ္ရဲ ့သဘာ၀ ေရက အျမဲ စီးဆင္းေနတဲ့ အတြက္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သူျပန္ဆင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမစ္ေရက အသစ္ ျဖစ္ေနျပီ။ ခုနျမစ္ေရ မရွိေတာ့ ဘူးေပါ့။

ဒီအဆိုကို ျမန္မာျပည္က ဆရာေတာ္ တစ္ပါးကေတာ့ မျပည့္စံု ေသးဘူးလို ့ဆိုပါတယ္။ သူက ထပ္ျဖည့္ျပီး ေျပာတာက အမွန္မွာ ျမစ္တစ္ခုတည္း ကသာ စီးဆင္းျပီး အသစ္ ျဖစ္သြားတာ မဟုတ္ပါ ဘူးတဲ့။ ေရ ဆင္းခ်ိဳးတဲ့သူ ကိုယ္တိုင္ကို ကလည္း ဒုတိယ တစ္ေခါက္မွာ အရင္လူ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လူအသစ္ ျဖစ္သြားပါျပီတဲ့။

ရုပ္နာမ္ ခႏၶာတို႔ရဲ ့သေဘာ မ်က္စိတစ္မွိတ္ လွ်ပ္တျပတ္ အတြင္းမွာပဲ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋေပါင္း မ်ားစြာ ပ်က္ဆီး ကုန္ဆံုးသြား ခဲ့ျပီး အသစ္ေပါင္း အၾကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ျဖစ္သြားခဲ့ ျပီကိုး။ ျမစ္ေရကလည္း အသစ္၊ လူကလည္း အသစ္။


ကဲ... ညီ့ေမြးေန႔ အတြက္ စဥ္းစားစရာ ေလးေတြ လက္ေဆာင္ အျဖစ္ေပးလိုက္ ပါတယ္။

ေမြးေန႔ အတြက္ ဆုေတာင္း ကိုေတာ့ ဘုန္းဘုန္းဦးတိကၡ ဉာဏကို ဆုေတာင္းေပး သလိုဘဲ ဆႏၵျပဳ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ Happy Everyday ပါ ညီေရ။

ခင္မင္စြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၇)

လူၿဖစ္ရက်ိဳးနပ္ေအာင္

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ၊ ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေပါ့ေပါ့ဆဆနဲ ့သားေရးသမီးေရးေတြနဲ ့ခ်ည္း အေရးေပါင္း ေသာင္းေၿခာက္ေထာင္နဲ ့ တစ္သက္တာ အခ်ိန္ကုန္သြားမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္အတြက္ အႏႈတ္ လကၡဏာၿပေနၿပီ မွတ္လိုက္ပါ။ သတိအမွတ္ကိုယ္မွာကပ္ၿပီး ၀ိပႆနာတရားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္မွသာလွ်င္ လူၿဖစ္ရက်ိဳး၊ သာသနာေတာ္နဲ ့ ေတြ ့ၾကံဳရက်ိဳးနပ္ပါလိမ့္မယ္။

အေၿဖသံုးမ်ိဳး

ဘုန္းၾကီးတို ့ ေယာဂီသူေတာ္စင္ေတြ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ ဘ၀ရပ္တည္ေနေရးအတြက္ ေရာင္း၀ယ္ၾကတဲ့ အခါမွာ အေၿဖ( ၃ ) မ်ိဳးရိွတယ္။ အရင္းရယ္၊ အရႈံးရယ္၊ အၿမတ္ရယ္။ ေလာကုတၱရာ စီးပြားရွာတဲ့ေနရာမွာလည္း
အဲဒီလိုပဲ ( ၃ ) မ်ိဳးရွိတယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေၾကာင့္ လူ ့ဘ၀ ၿပန္ရရင္ အရင္းပဲ။ အကုသိုလ္ေၾကာင့္ အပါယ္ေလးပါးက်ရင္ အရႈံး။ တရားထူးတရားၿမတ္ရရင္ အၿမတ္ထြက္တာပဲ။ အဲဒီလို အၿမတ္ထြက္ေအာင္ ၾကိဳးစားၾက။

တရားႏွင့္အားထုတ္သူ

တရားအားထုတ္ခါစတြင္ ကိုယ္ကတရားကို တဲြေခၚရတာ၊ ေနာက္ပိုင္း က်င့္အား ေကာင္းလာေတာ့ တရား အရသာ ေပၚလာၿပီး တရားကကိုယ့္ကိုတဲြေခၚသြားေတာ့တာပဲ။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၄)

ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ


ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေသာတာပန္ ပုဂိၢဳလ္အေၾကာင္းရင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ နိကာယ္က်မ္းမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ရွာေဖြရင္း အတၱဳပၸတိၱကို ဖတ္ရႈမိရာ ‘‘ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ’‘ ဟူေသာ ဗုဒၶ၏ ၾသ၀ါဒကို အလြန္ႏွစ္သက္၍ ပီတိၿဖစ္သည့္အေလ်ာက္
၎နည္းအတိုင္း အားထုတ္ဖို ့ သႏိၷ႒ာန္ခ်လိုက္သည္။


စိတ္ရုိးရုိး သဘာ၀

ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ဟူေသာ ပါဠိေတာ္အရမွာ ၿမင္ကာမတၱ၊ ၾကားကာမတၱ၊ နံကာမတၱ စသည္ၿဖင့္ အာရုံ ၆ပါးတုိ ့၌ မိမိ၏စိတ္ကို ‘‘ ဘရိတ္အုပ္ ’’ ရမည္ဟု ဆုိလိုၿခင္းၿဖစ္သည္။ အနည္းငယ္ ရွင္းလင္းရေသာ္ အသံတစ္ခုၾကားလွ်င္
ဘာသံဟူ၍ပင္ မစဥ္းစားေစဘဲ စိတ္ကို ထိန္းထားရမည့္အဓိပၸာယ္မ်ိဳး ၿဖစ္၏။ အၿခားေသာ ဒြါရေပါက္မ်ား တြင္လည္း ဤအတိုင္းပင္။ ဒြါရေၿခာက္ေပါက္အနက္ မေနာဒြါရသည္ ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ အခက္ဆုံးၿဖစ္သည္ကို ေတြ ့ရ၏ ။ ဥပမာ လမ္းေပၚမွ ေအာ္ဟစ္သံၾကားလိုက္ရသည့္အခါ ‘‘ ဘယ္သူ ့အသံပါလိမ့္၊ ဘာေၾကာင့္ေအာ္ပါလိမ့္၊
ရန္ၿဖစ္ၾကတာေလလား၊ ငါ့အိမ္သားမ်ားနဲ ့ ရန္ၿဖစ္ၾကေလေရာ့လား၊ ဟိုဘက္အိမ္က လူမ်ားနဲ ့ မေန ့က စကားမ်ားၾကဖူးတယ္၊ သူတို ့ဟာ တယ္ဆိုးတဲ့ လူေတြပဲ၊ အသံကေတာ့ မိန္းမသံပဲ၊ ရန္ေတြ ့တာနဲ ့ တူတယ္ ’’ စသည္မ်ားၿဖင့္ ရွည္လ်ားစြာ စဥ္းစားမိတတ္ေလေတာ့သည္။ ဤကား ၿပဳလုပ္ေနက် စိတ္သဘာ၀ေပတည္း။


ၾကံစည္ၿခင္းၿဖင့္ အခိ်န္ၿဖဳန္းၿခင္း

ထို ့ၿပင္ ၎ၾသ၀ါဒအတိုင္း ၾကိဳးစား၍ အားထုတ္ေသာအခါ အာရုံတစ္ခုအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ရွည္းလ်ားစြာ လိုက္ၿပီး စိတ္မကူးရဟု ဆိုၿခင္းအားၿဖင့္ လြန္ေလၿပီးေသာ အတိတ္ကာလအေၾကာင္း၊ မၿဖစ္ေသးေသာ အနာဂတ္ကာလအေၾကာင္းမ်ားကို စိတ္မကူးရ ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ေတြ ့ရွိရသည္။ စိတ္သည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ အေပၚ၌ မေနတတ္ဘဲ ေရွ ့အေၾကာင္း ေနာက္အေၾကာင္းမ်ားကုိ စဥ္းစားခ်င္တတ္ေသာ သဘာ၀ရွိ၏ ။ ၿမင္ၿခင္း ၊ ၾကားၿခင္း ၊ နံၿခင္း ၊ လ်က္ၿခင္း ၊ ထိေတြ ့ၿခင္းစေသာ ပဥၥာရံုမ်ားႏွင့္ မၾကံဳၾကိဳက္ၿပန္လွ်င္လည္း လြန္ေလၿပီးေသာ အၿဖစ္အပ်က္မ်ား သို ့တည္းမဟုတ္ ေရွ ့အဖို ့ မည္ကဲ့သို ့ၿပဳလုပ္မည္ဟူေသာ အၾကံအစည္၊ မည္ကဲ့သို ့ ၿဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္ ဟူေသာ မွန္းဆခ်က္၊ မည္ကဲ့သို ့ ၿပဳလုပ္လွ်င္ ေကာင္းပါမည္နည္း ဟူေသာစိတ္ကူးေတြး ေတာခ်က္မ်ားၿဖင့္ အခ်ိန္ကုန္လ်က္ရွိသည္ကို ေတြ ့ရသည္။ လြန္ေလၿပီးေသာ အၿဖစ္အပ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း ဤသုိ ့ၿပဳမိခဲ့၍သာ ေတာ္ေပေတာ့သည္။ ထိုသို ့ၿပဳမိခဲ့လွ်င္ကိုယ္က်ိဳးနည္းရေခ်ရဲ ့ဆိုကာ

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေက်နပ္ၿခင္း၊ ဤသို ့ၿပဳမိ၍ ခံရသည္၊ ထိုသို ့ၿပဳမိပါလွ်င္ ေတာ္ေလဦးမည္ စသည္ၿဖင့္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မေက်နပ္ၿခင္း စသည္မ်ားၿဖင့္ အခ်ိန္ကုန္တတ္ေသာ သဘာ၀ရွိသည္ ကို ေတြ ့ရသည္။

နီးစပ္ရာ ကူးေက်ာ္ပုံ

ထိုကဲ့သို ့ စူးစူးစိုက္စုိက္ စဥ္းစားဆင္ၿခင္ရန္ ၿပႆနာမရွိေသာ အခါမ်ားတြင္လည္း စိတ္ကေလး အလုပ္လုပ္ တတ္ပုံမွာ အေတာ္ဆန္းၾကယ္၏။ ဥပမာ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ ေလယာဥ္ပ်ံႏွင့္ ဆိုက္ေရာက္မည့္ အေၾကာင္းကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိသည့္အခါ `` ခုတေလာမွာ ေလယာဥ္ပ်ံေတြက သိပ္စိတ္မခ်ရဘူး။ ကမာၻမွာ ေလယာဥ္ပ်ံ ပ်က္က်တဲ့သတင္းေတြ ခဏခဏၾကားရတယ္။ မႏ ၱေလး ၀ါးတန္းက ‘ ေရခ်ိဳ ’ကိုေအး ေမာင္တစ္ေယာက္ ကံေကာင္းလို ့ပါလား၊ ဒါထက္ ငါးပိေရခ်ဳိမစားရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားၿပီ။ ငံၿပာရည္ေဖ်ာ္နဲ ့ခ်ည္း စားရတာ ၿငီးေငြ ့ေနၿပီ။ ၿမိတ္ငံၿပာရည္စစ္စစ္ရလွ်င္လဲ ေတာ္ေသးရဲ ့၊ တစ္ၿပည္လုံး ႏွံ ့ေနေအာင္ေရာက္ဖူးၿပီဆိုေပမယ့္ ၿမိတ္တစ္ခုေတာ့ ငါမေရာက္ေသးဘူး။ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာလဲ စီးဖူးေအာင္ ၿမိတ္ကိုေတာ့ တစ္ေခါက္ေလာက္ သြားလည္ဦးမွပဲ။ ဒါေပမယ့္ သေဘၤာစီးခ်င္းစီးရင္း ဗုဒၶဇယႏိ ၱပဲြေတာ္ၾကီးအတြင္းမွာ အိႏိၵယ သြားလည္လွ်င္ေတာ့ တစ္၀က္ခႏႈန္း ရတယ္ဆုိပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပတ္ ( စ္)ပုတ္အတြက္ အခက္အခဲမ်ား ရွိေနဦမလား မဆိုႏုိင္ဘူး။ အစိုးရက ငါလိုလူက်မွ ေၾကးထူခ်င္ ထူေနဦးမယ္ ’’ စသည္မ်ားၿဖင့္ တရွည္တလ်ားၾကီးကူးေက်ာ္ေၿပးလႊား တတ္ေလသည္။


စိတ္ကေလး၏ ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊားပုံ အၿခင္းအရာမွာ ငယ္စဥ္က ရဖူးသည့္ လကၤာကေလးတစ္ပုဒ္ႏွင့္ တူလွသည္။


ဘုရားကြ်န္ေတာ္
ေတာင္ေပၚကြ်န္းက
ဆင္ေတာ္တစ္စီး
အၿမီးေငြလိပ္
လိပ္သည့္သင္ၿဖဴး
ၿဖဴးသည့္ေလညင္း
ညင္းသည့္အမည္း
မည္းသည့္မီးေသြး
ေသြးသည့္နံ ့သာ
သာသည့္လမင္း........စသည္ၿဖင့္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ အလိုရွိတိုင္း ဆက္ေပးႏိုင္သည့္ လကၤာတစ္ပုဒ္ ေပတည္း။ စိတ္သည္လည္း အထက္တြင္ ေဖာ္ၿပခဲ့သည့္ ဥပမာကဲ့သို ့ အၿခားအေရးၾကီးေသာ အာရုံတစ္ခုႏွင့္ မတိုက္မခ်င္း ရွည္လ်ားစြာ ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊားတတ္သည္ကို ေတြ ့ရသည္။


ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္


ဤေခတ္တြင္ ၀ိပႆနာတရား အားထုတ္ၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ထားရမည္ဟူေသာ စကားကို အသုံးၿပဳတတ္ၾကသည္။ ၎တို ့ဆိုလိုပုံရသည္မွာ မိမိတို ့ အားထုတ္ေသာ ကမၼ႒ာန္းအာရုံတည့္တည့္ အေပၚ၌သာ စိတ္ကိုထားရမည္ဟု ေၿပာလိုဟန္တူသည္။ ‘‘ ဒိေ႒ဒိ႒မတံၱ ’’ ဟူေသာ ၾသ၀ါဒအရ အားထုတ္ေသာ သူအဖို ့မွာ ကမၼ႒ာန္းအာရုံဟူ၍ အထူးတလည္မရွိ ။ အာရုံႏွင့္ အာရမၼဏိက တိုက္ခိုက္၍ ၿဖစ္ေပၚလာသည့္ ( ၀ိညာဥ္ ) အသိစိတ္ကေလး ၿဖစ္တိုင္း ၿဖစ္တိုင္း သိေစ၍ ေရွ ့ေလွ်ာက္ၿပီး တရွည္တလ်ားၾကီး ကူးေက်ာ္ေၿပးလႊား ၿခင္း မၿပဳေစရန္ သတိၿဖင့္ ေစာင့္ထိန္းထားရေသာ အလုပ္မွ်သာ ရွိေသးသည္။ တစ္နည္းဆိုေသာ္ က်ေရာက္ေလ သမွ်ေသာ အာရုံ တို ့ကိုသိ၍ အတိတ္ အနာဂတ္တို ့ကို မလိုက္ေစပဲ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚတြင္ အခါခပ္သိမ္း ထားရၿခင္းပင္ ၿဖစ္သည္။ ကမၼ႒ာန္းအာရုံဟူ၍ အထူးတလည္မရွိဘဲ အလုပ္တစ္ခုလုံးမွာ မိမိ၏စိတ္ကို ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္အေပၚ၌ အခါခပ္သိမ္းတည္ေနေစဖို ့ပင္ ၿဖစ္သည္။


စဥ္းစားစိတ္ကူးၿခင္း၊ ေတြးေတာၾကံဆၿခင္း ဟူသမွ်သည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ထားၿခင္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ ပယ္ဖ်က္ထားရာ၏ ။ အသံတစ္ခု ၾကားလိုက္ရသည့္အခါ ‘‘ ဘာသံပါလိမ့္ ’’ ဟူ၍ ဆင္ၿခင္ၿခင္းသည္ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ အသံသည္ ကုန္ဆုံးသြားၿပီၿဖစ္၍ ထိုအသံအေၾကာင္းက္ို ဆင္ၿခင္ေတြးေတာမိၿခင္း သည္ အတိတ္ၿဖစ္ေသာ အၿခင္းအရာကို စဥ္းစားဆင္ၿခင္ျခင္းမွ်သာ ၿဖစ္သည္ဟု နားလည္ရေပမည္။ သို ့မွ သာလွ်င္ ‘‘ၾကားကာမတၱ၊ ၿမင္ကာမတၱ’’ ဟူေသာ ၾသ၀ါဒႏွင့္ ကိုက္ညီေပလိမ့္မည္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Happy Everyday ပါဘုရား...!

(ဘုန္းဘုန္း ဦးတိကၡဉာဏလကၤာရ (ေယာဆရာေတာ္ဘုရား) ရဲ ့ (၃၁) ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန ့အတြက္ အမွတ္တရ ေရးသားပူေဇာ္ပါသည္။)

ေလာကၾကီးထဲကို လူသားတစ္ေယာက္ မိခင္ရဲ ့ဝမ္းၾကာတိုက္ကေန ေရာက္ရွိလာတဲ့ေန ့ကို ေမြးေန ့ (Birthday) ရယ္လို ့ေခၚေဝၚသမုတ္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ အဲဒီေန ့ရက္ကို ျပန္ေရာက္တိုင္း ေရာက္တိုင္းလည္း ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန ့ရယ္လို ့လည္း သတ္မွတ္တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာရွိၾကတဲ့ လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ ဓေလ့ထံုးတမ္း အစဥ္အလာေတြ မတူညီၾကေပမယ့္လို ့ မိမိတို ့အေနအထားအေလွ်ာက္ အေျခအေန ေပးသေလာက္ ေမြးေန ့အမွတ္တရ အျဖစ္ အဲဒီေန ့မွာ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေလး တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္တတ္ ၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က ေမြးေန ့ကိတ္လွီးမယ္၊ တခ်ိဳ ့က ဘုရားသြားမယ္၊ အလွဴဒါန လုပ္မယ္။ တခ်ိဳ ့က ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ဘဲ အမွတ္တရ တစ္ခုခုလုပ္ၾကမယ္။ စသည္ျဖင့္ေပါ့...။

ဒါေပမယ့္ လူေတြအားလံုးတူညီနိဳင္တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေမြးေန ့ မွာ တတ္နိဳင္သေလာက္ တစ္ေန ့လံုး ေကာင္းတဲ့အာရံုေတြႏွင့္ ျဖစ္ေနေအာင္၊ မဂၤလာရွိေအာင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ေန ့ေလး တစ္ေန ့ျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္ၾကတာပါဘဲ။

တျခားသူေတြေတာ့မေျပာတတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘဝတုန္းကေတာ့ ေမြးေန ့ကိုေရာက္ျပီဆိုရင္ မနက္ေစာေစာထ၊ ျမတ္စြာဘုရားကို ဆြမ္းေတာ္ကပ္၊ ေသာက္ေတာ္ေရကပ္၊ ျပီးေတာ့ သီလယူ၊ ေမတၱာပို ့၊ တရားႏွလံုးသြင္း စတာေတြလုပ္၊ ျပီးေတာ့ ဆြမ္းခံၾကြလာတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္း၊ ျပီးတာႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေခၚျပီးေကြၽး၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ တစ္ေနရာရာကို ေလွ်ာက္လည္ စသည္ျဖင့္ အဲဒီေန ့ေလးကို ထူးထူးျခားျခား ေပ်ာ္စရာေတြ၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြႏွင့္ ျပည့္ေနေအာင္ ၾကိဳးစားေနထိုင္ပါတယ္။ အဲဒီေမြးေန ့ျပီးေနာက္ရက္ေတြကေတာ့ ပံုမွန္အတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားတာ ပါဘဲ။

အခုအသက္ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေတာ့လည္းဘဲ ေမြးေန ့ေရာက္ျပီဆိုရင္ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြကို တျခားေန ့ေတြကထက္စာ ပိုသတိထားလုပ္ရင္း မိမိစိတ္ကိုလည္း ေကာင္းတဲ့အာရံုေတြမွာ ပိုျပီး ဂရုစိုက္ထားရင္း အကုသိုလ္ျဖစ္စရာေတြကို တတ္နိဳင္သေလာက္ေရွာင္ရင္း အဲဒီတစ္ေန ့စာကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနထိုင္းရင္း ျဖတ္သန္းတတ္ပါတယ္။ အဲဒီေန ့ျပီးလို ့ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ေကာင္းဆိုးအာရံုေတြၾကားထဲမွာ စိတ္ညစ္လိုက္၊ ေပ်ာ္လိုက္ႏွင့္ ဒံုရင္းဘဝကို ျပန္ေရာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ျဖစ္တဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာ စာေရးသူက “ေမြးေန ့မွာ Happy Birthday ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေမြးေန ့လို ့ေျပာၾကတယ္။ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္ၾကတယ္။ ေန ့တိုင္း အဲဒီလိုေပ်ာ္လို ့ မျဖစ္ဘူးလား။” လို ့ ေတြးစရာေလး ေရးထားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ေတြ ကိုယ့္ေမြးေန ့မွာ ထူးထူးျခားျခား ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြလုပ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာစရာေတြလုပ္သလို ေန ့တိုင္း ေန ့တိုင္း ဒီလိုမ်ိဳး လုပ္လို ့၊ ေနထိုင္လို ့ မျဖစ္နိဳင္ဘူးလားလို ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးခြန္းျပန္ထုတ္မိပါတယ္။

ေနာက္ျပီးေတာ့ရွိပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဆုေတာင္းေပးၾကတဲ့အခါမွာ “အသက္ ၁၂၀ ရွည္ပါေစ” ဆိုတာေလး ေျပာေလ့ေျပာထရွိၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို ့ေတြကိုယ္တိုင္လည္း အသက္တစ္ရာတမ္းမွာ သက္တမ္းေစ့ေနခ်င္ၾကတဲ့ စိတ္ကူးေလးေတာ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျမင္ေတြ ့ရတတ္တဲ့ အသက္ၾကီးပိုင္း ပုဂၢိဳလ္ေတြကို တေစ့တေစာင္း ေလ့လာမိဖူးပါတယ္။ တခ်ိဳ ့လူၾကီးေတြကေတာ့ ေသဆံုးတဲ့အခ်ိန္အထိ စီးပြားေရး၊ ၾကီးပြားေရးေတြႏွင့္ဘဲ အခ်ိန္ကို ကုန္ဆံုးၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ေတြကေတာ့ အိပ္၊ စား၊ ေပ်ာ္ပါးျပီးဘဲ ေသခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ၾက ပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ေတြက်ေတာ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းေတာ့လို ့ နာတာရွည္ေရာဂါသည္ ဘဝႏွင့္ အိပ္ယာထဲမွာဘဲ အခ်ိန္ကုန္လြန္ သြားၾကပါတယ္။ တခ်ိဳ ့က်ေတာ့ သူငယ္ျပန္သလိုမ်ိဳးေတြျဖစ္ျပီး ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ႏွင့္ သက္တမ္းကုန္ၾကျပန္ ပါတယ္။ ရွားရွားပါးပါး တခ်ိဳ ့တေလသာ သတိေကာင္းေကာင္းႏွင့္ မိမိအက်ိဳး အမ်ားအက်ိဳးရွိတဲ့ ကိစၥေတြကို လုပ္ရင္း သက္တမ္းကုန္လို ့ေသၾကရပါတယ္။

တကယ္လို ့မ်ား ကြၽန္ေတာ္တို ့ေတြ သက္တမ္းေစ့ေနထိုင္နိဳင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဘာေတြလုပ္ၾကမွာလဲ။ ဘယ္လို ေန ့စဥ္ဘဝကို ျဖတ္သန္းၾကမွာလဲ။ ဒီေနရာမွာ အေရအတြက္ (Quantity) ႏွင့္ အရည္အခ်င္း (Quality) ကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားရမယ့္ အပိုင္းလို ့ထင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ တစ္ဦးအေနႏွင့္ ဗုဒၶအလိုက် ဘယ္လို ေနထိုင္ရင္ေကာင္းမလဲလို ့ေတြးမိျပီး စာေပထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ရွာေတာ့ ဂါထာ သံုးပုဒ္ကို သတိထားမိပါတယ္။

၁။ ေယာ စ ဝႆသတံ ဇီေဝ၊ အပႆံ ဥဒယဗၺယံ။
ဧကာဟံ ဇီဝိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ ဥဒယဗၺယံ။

ခႏၶာငါးပါးတို႔၏ အျဖစ္အပ်က္ကို မ႐ႈမျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာပတ္လံုး အသက္႐ွည္ ေနရျခင္းထက္ ခႏၶာငါးပါးတို႔၏အျဖစ္အပ်က္ကို မျပတ္႐ႈျမင္ေသာပုဂၢိဳလ္၏ တစ္ရက္မွ် အသက္႐ွည္ရျခင္းသည္ ျမတ္၏။


၂။ ေယာ စ ဝႆသတံ ဇီေဝ၊ အပႆံ အမတံ ပဒံ။
ဧကာဟံ ဇီဝိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ အမတံ ပဒံ။

ေသျခင္းကင္းေသာနိဗၺာန္ကိုမျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာပတ္လံုး အသက္႐ွည္ေနရျခင္းထက္ ေသျခင္း ကင္းေသာနိဗၺာန္ကို ျမင္ေသာပုဂၢိဳလ္၏ တစ္ရက္မွ် အသက္႐ွည္ရျခင္းသည္ ျမတ္၏။


၃။ ေယာ စ ဝႆသတံ ဇီေဝ၊ အပႆံ ဓမၼမုတၱမံ။
ဧကာဟံ ဇီဝိတံ ေသေယ်ာ၊ ပႆေတာ ဓမၼမုတၱမံ။

ျမတ္ေသာေလာကုတၱရာတရားကိုမျမင္ဘဲ အႏွစ္တစ္ရာပတ္လံုး အသက္႐ွည္ေနရျခင္းထက္ျမတ္ေသာ ေလာကုတၱရာတရားကို ျမင္ေသာပုဂၢိဳလ္၏ တစ္ရက္မွ်အသက္႐ွည္ရျခင္းသည္ျမတ္၏။

ဒီတရားဂါထာေတာ္ သံုးပိုဒ္ကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကြၽန္ေတာ္တို ့ကိုျဖစ္ေစခ်င္တဲ့၊ ဗုဒၶအလိုက် ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ အသက္ရွင္ေနရမယ့္ ရက္ေတြကိုအသံုးခ်ဖို ့ ဆံုးမထားတာေလးျဖစ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထပ္ကြန္ ့ျပီးစဥ္းစားမိတာ၊ ေမးခြန္းေမးမိတာ တစ္ခုက တကယ္လို ့မ်ား မေနရလို ့ အခုေန (ဒါမွမဟုတ္) ေနာက္ ၂၄ နာရီအတြင္းမ်ား ေသရေတာ့မယ္ဆိုပါရင္ အဲဒီအဆံုးအမ (၃) ပိုဒ္ထဲက ဘယ္တစ္ခုခုကိုမ်ား လိုက္နာက်င့္ၾကံအားထုတ္ျဖစ္ခဲ့ျပီလဲလို ့ပါခင္ဗ်ား။

ဘုန္းဘုန္း ေမြးေန ့အတြက္ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခု ေရးမယ္လို ့စိတ္ကူးရင္း ေခါင္းထဲေပၚလာတာ ေလးေတြကို ခ်ေရးလိုက္တာပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း သတိေပးရင္း၊ ခင္မင္ရတဲ့ ဓမၼေမာင္ႏွမေတြကိုလည္း ေတြးစရာေလးေတြေပးရင္းေပါ့ခင္ဗ်ား။

(ဒီေဆာင္းပါးေလးႏွင့္ဘဲ ဘုန္းဘုန္းေမြးေန ့အတြက္ တပည့္ေတာ္ ဓမၼပူဇာအေနျဖင့္ ပူေဇာ္ဂါရ၀ျပဳပါတယ္ဘုရား။ ခြင့္ျပဳေပးေတာ္မူပါဘုရား။ ဘုန္းဘုန္းေရ…Happy Everyday! ပါ။)



ရိုေသစြာရွိခိုးဦးတင္လ်က္
ဝိမုတၱိသုခ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ႏွစ္သက္မိေသာ ဇင္ ပံုျပင္မ်ား (၉)

Egotism

---

The Prime Minister of the Tang Dynasty was a national hero for his success as both a statesman and military leader. But despite his fame, power, and wealth, he considered himself a humble and devout Buddhist. Often he visited his favorite Zen master to study under him, and they seemed to get along very well. The fact that he was prime minister apparently had no effect on their relationship, which seemed to be simply one of a revered master and respectful student.

One day, during his usual visit, the Prime Minister asked the master, "Your Reverence, what is egotism according to Buddhism?" The master's face turned red, and in a very condescending and insulting tone of voice, he shot back, "What kind of stupid question is that!?"

This unexpected response so shocked the Prime Minister that he became sullen and angry. The Zen master then smiled and said, "THIS, Your Excellency, is egotism."



ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

သူငယ္ေတာ္ေတာရ ဆရာေတာ္၏ ေန ့စဥ္ေဟာျပ ၾသ၀ါဒ (၆)

တရား နဲ ့ မတရား

မိမိႏွာသီးဖ်ားမွာ စိတ္စိုက္ၿပီးမွတ္ႏိုင္မွ တရား၊ မမွတ္ႏိုင္ရင္ မတရား။ တရားမဟုတ္ရင္ မတရားပဲေပါ့။ တစ္နည္းေၿပာရရင္ မွတ္ႏိုင္ေတာ့တရား၊ မမွတ္ႏိုင္ေတာ့ အလကား။
အက်ိဳးမရွိေသာ အသက္ရွင္ၿခင္းပဲ။

ဓမၼသေဘာ

ဘုန္းၾကီးတို ့ သူေတာ္စင္ေတြ ဓမၼသေဘာဟာ အင္မတန္ ဆန္းၾကယ္တယ္။
အိမ္မွာေနရင္ အဟုတ္သား၊ မွတ္ၾကည့္မွ ခက္မွန္းသိတယ္။
မွတ္ေနရင္းကေန ၾကံစည္တယ္၊ စဥ္းစားတယ္၊ ေတြးေတာတယ္၊ အေတြးနယ္ခဲ် ့တယ္၊
အမွတ္ေပ်ာက္တယ္၊ အမွတ္လြတ္တယ္၊ ဒီလိုမဟုတ္လား။

တရားရခ်င္ ထိန္းလို ့ေပး

မိမိစိတ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္မႈမရွိဘဲ လႊတ္ထားရင္ အကုသိုလ္စိတ္ေတြ ၀င္တတ္တယ္။
ရႈမွတ္ပြားမ်ားမႈ လြတ္ေနရင္ တရားရမႈေ၀းမယ္။
ဒါေၾကာင့္ - ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ မိမိစိတ္ကေလးကို တရားရခ်င္ရင္ သတိနဲ ့အၿမဲ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးရမယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္