ကၽြန္ေတာ္ေမးလို ့ ဘုန္းဘုန္းေျဖသည္...

သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္သူ

၀ိမုတၱိသုခ: ဘုန္းဘုန္းဘုရား။ တကယ္လို ့မ်ား ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးဟာ လူသူမနီး ေတာထဲမွာဘဲ မိမိတစ္ပါးတည္း အသက္ထက္ဆံုး သီတင္းသံုးရင္း တရားႏွင့္ေမြ ့ေလ်ာ္ေနမယ္ဆိုရင္ အဲဒီရဟန္းကို (၁) ေလာကလူသားတို ့ရဲ ့ေကာင္းက်ိဳးကို မသယ္ပိုး မေဆာင္ရြက္ သူလို ့ေျပာနိဳင္ပါသလားဘုရား (၂) သာသနာေတာ္ကို မကာကြယ္ မေစာင့္ေရွာက္သူလို ့ ေျပာနိဳင္ပါသလားဘုရား (၃) တကယ္လို႔မ်ား ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိခဲ့ရင္ ဒီရဟန္းမ်ိဳးကို ခ်ီးက်ဴးေတာ္မူမွာလား ကဲ့ရဲ ့ေတာ္မူမွာပါလားဘုရား။

ဦးေလာကနာထ (www.lknt.org): ဒကာေလး ဝိမုတၱိသုခ ေရ... ေမးခြန္းက ေကာင္းတယ္ ၁-၂-၃-ဆိုၿပီးေတာ့... ဘုန္းႀကီးကေတာ့ လံုးခ်မွာ... ညာခ်မွာေတာ့ မဟုတ္ဖူးေနာ္... ရွင္းရွင္း လြယ္လြယ္ ေျဖရရင္ေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶက သာဓုေခၚေတာ္မူပါတယ္.... ကိေလသာခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအာင္ လုပ္ေနသူကို သာဓု ေခၚပါတယ္... ေလာကမွာ စတင္ၿပီး ကိေလသာခပ္သိမ္း ခ်ဳပ္ၿငိမ္းလို႔ ျမတ္ဗုဒၶ ပြင့္ေပၚတယ္ ေခၚရတာ... ဒီေတာ့ကာ မိမိ ကိေလသာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔...၊ သတၱဝါအမ်ား ဆင္းရဲဒုကၡခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔...၊ ဒီႏွစ္မ်ဳိးမွာ... မိမိ ကိေလသာခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔ က်င့္တာကို ပဋိပတၱိ အမည္တတ္ၾကည့္မယ္... သူတစ္ပါးေတြ ေကာင္းက်ဳိး (ေကာင္းက်ဳိးဆိုတာထက္ ဆင္းရဲဒုကၡ(ကိေလသာခပ္သိမ္း) ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖို႔ အသံုးကို ပိုႀကိဳက္တယ္) အတြက္ ေဟာေျပာေပး လုပ္ကိုင္ေပး သင္ၾကားေပးတာကို ပရိယတၱိ အမည္တတ္မယ္... ဒီလို အမည္တတ္လို႔ ရၿပီဆိုရင္ ျမတ္ဗုဒၶက ဘယ္အလုပ္ လုပ္တာကို ႏွစ္သက္သလဲ မႏွစ္သက္သလဲ ဆိုခဲ့ေသာ္... သာသနာႏွစ္ရပ္ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အထူးေျပာဖြယ္ မရွိလို႔ ျမင္ပါတယ္... ဒီေတာ့ ပဋိပတၱိ ပရိယတၱိ လုပ္ေနသူမ်ားအား အျပစ္ေျပာသူကိုသာ မဂ္ဖိုလ္မွ အခ်ည္းႏွီးေသာ ေယာက်္ားဆိုၿပီးေတာ့ ျမတ္ဗုဒၶက ကဲ့ရဲ႕လိမ့္မယ္ ထင္မိပါတယ္... ရဟန္းမွန္ရင္ ျမတ္ဗုဒၶႏွစ္သက္တဲ့ သာသနာႏွစ္ရပ္ တစ္ရပ္ရပ္ေတာ့ လုပ္သင့္ပါတယ္... လုပ္ၾကရမယ္... စြမ္းရည္ ျပည့္စံုသူမ်ားကေတာ့ သာသနာႏွစ္ရပ္လံုး ေဆာင္ရြက္ေနၾကပါတယ္... ဒကာဒကာမအားလံုးပဲ ဆင္းရဲဒုကၡ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းၾကပါေစ...

ဝက္-ေလာ့ ေတြမွာ သာသနာသံုးရပ္ ေရးၾကရင္...

(ပဋိယတၱိ၊ ပရိပတၱိ၊ ပရိေဝဓ၊ ဒီလို ေရးမဲ့အစား)

(ပရိယတၱိ၊ ပဋိပတၱိ၊ ပဋိေဝဓ၊ ဒီလို ေရးသင့္ပါတယ္)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Stopwatch နာရီ ရဲ ့့ သတိေပးသံ (သို ့) ဘုန္းဘုန္း (ပန္းကမၻာ)အတြက္ အမွတ္တရ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္

ဒီညေန အီးေမးလ္စစ္ေတာ့မွ ဘုန္းဘုန္း (ပန္းကမၻာ) ဆီက ပို ့လိုက္တဲ့ ေမြးေန ့အမွတ္တရ ကဗ်ာေလးဖတ္ရျပီး ဒီေန ့ဘုန္းဘုန္း ေမြးေန ့မွန္း သိရပါတယ္။ ၾကိဳမသိေတာ့ ဘုန္းဘုန္းအတြက္ ေမြးေန ့အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခုေရးေပးဖို ့အခ်ိန္မရလိုက္ဘူးျဖစ္သြားတယ္။ ဘုန္းဘုန္းႏွင့္ အြန္လိုင္းမွာေတြ ့ေတာ့ မွီေသးတယ္။ အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ ေရးပါလို ့ တိုက္တြန္းတာႏွင့္ အခု ဒီပို ့စ္ကို ဘုန္းဘုန္းေမြးေန ့အတြက္ အခ်ိန္မီ ကတိုက္ကရိုက္ ေရးျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္။ ေကာင္းလား မေကာင္းလားေတာ့မသိပါဘူး။ ဘာလဲဆိုေတာ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုစဥ္းစားျဖစ္ရင္ တစ္ဆံုးေတြးတတ္တာရယ္၊ ဆန္ ့က်င္ဘက္ ျဖစ္နိဳင္ေခ်ကို ခ်က္ခ်င္း ေတြးတတ္တာရယ္၊ ကိုးရိုးကားယား ေတြးျပီးပံုေဖာ္တတ္တာရယ္ပါ။ ငယ္ငယ္ကေလးဘ၀တုန္းက အဲလိုေတြးျဖစ္လို ့ လူၾကီးေတြ ကို ထုတ္ေျပာမိရင္ အဆဲခံထိတတ္ပါတယ္။ ဒီေကာင္ မဟုတ္တာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတယ္ဆိုျပီးေတာ့။ ၾကီးလာတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ ပါးစပ္ကေတာ့ထုတ္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဖာသာေတြးျပီး ျပံဳးစိျပံဳးစိျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။

အခုလည္း ဘုန္းဘုန္းက ေမြးေန ့လို ့ေျပာလိုက္ေတာ့ ေခါင္းထဲခ်က္ခ်င္းေရာက္လာတာ ဆန္ ့က်င္ဘက္ ေသျခင္းတရားအေၾကာင္းပါဘဲ။ အမွန္က ေသျခင္းတရားႏွင့္ ပတ္သက္ရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားတတ္တာ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္တစ္ခုပါဘဲ။ တစ္ေန ့ကေတာင္ You Tube မွာ ေသခါနီးလူေတြရဲ ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္မိနစ္ပိုင္းေလးေတြကို အမွတ္တရရိုက္ထားတာေတြ ရွာၾကည့္ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလး သံေ၀ဂရမိပါတယ္။ ေသေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနျပီျဖစ္တဲ့လူေတြရဲ ့ေနာက္ဆံုးျမင္ရတဲ့ျမင္ကြင္း၊ သူတို ့ေတြရဲ ့ စိတ္ခံစားမႈ၊ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကျဖစ္ေနမႈေတြကို ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းျမင္ေနရပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ႏွစ္တိုင္းက်ေရာက္လာတဲ့ ေမြးေန ့ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ Stopwatch နာရီရဲ ့ သတိေပးသံလို ့ျမင္ပါတယ္။ Stopwatch နာရီရဲ ့သေဘာက ဥပမာ ၁၅မိနစ္စာ ခ်ိန္ထားမယ္ဆိုရင္ စစခ်င္းမွာ ၁၅မိနစ္ကေနစျပီး တျဖည္းျဖည္းစကၠန္ ့ေလးေတြေလ်ာ့လာပါတယ္။ တစ္မိနစ္ျပည့္တိုင္း တစ္ခါအသံျပဳတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုႏွင့္ သုညစကၠန္ ့ျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ အသံအရွည္ၾကီးျမည္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ရဲ ့အသက္ရွင္မႈကလည္း အဲဒီသေဘာတရားအတိုင္းလို ့ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ ေမြးတဲ့အခ်ိန္ကေန စလိုက္ျပီးေတာ့ သုညစကၠန္ ့ဆိုတဲ့ဆီေရာက္ဖို ့ခရီးႏွင္ေနၾကတဲ့သူေတြခ်ည္းပါဘဲ။ Stopwatch ႏွင့္မတူတာတစ္ခုက သူက စစခ်င္း ဘယ္ႏွစ္မိနစ္၊ ဘယ္ႏွစ္နာရီကို Setting လုပ္ထားတယ္ဆိုတာ ျမင္ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြကေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ကို Setting ဘယ္ေလာက္လုပ္ထားသလဲဆိုတာ မသိနိဳင္၊ မျမင္နိဳင္ၾကပါဘူး။ ဒီလိုႏွင့္ ေမြးလာတဲ့ေန ့ကစလို ့တစ္ႏွစ္ျပည့္လို ့ေမြးေန ့တစ္ခါေရာက္ရင္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန ့ဆိုျပီး Alarm သံတစ္သံၾကားရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ေမြးေန ့ဆိုတဲ့ေန ့ဟာ သတိလက္လြတ္ေပ်ာ္ဖို ့ထက္ “မင္းေသဖို ့ ပိုနီးလာျပီေနာ္” လို ့ သတိေပးလိုက္တဲ့ ေန ့တစ္ခုလို ့ (Alarm သံတစ္ခုလို ့) ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ျမင္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို ့အားလံုးဟာ ဘယ္ေန ့ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လိုေသရမလဲဆိုတာ သိမွမသိနိဳင္ၾကတာဆိုေတာ့ လုပ္စရာရွိတဲ့ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ မိမိအတြက္၊ သူတစ္ပါးအတြက္ အက်ိဳးျဖစ္ေစမယ့္ ကိစၥအားလံုးကို အခုလက္ရွိအသက္ရွင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အခ်ိန္မဆြဲ၊ အခ်ိန္မျဖဳန္းဘဲ စိတ္အား၊ ခြန္အား၊ ၀ီရိယအားအျပည့္ႏွင့္ တစ္စိုက္မက္မက္လုပ္ေနသင့္ပါတယ္။ ဒါမွသာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေသျခင္းတရားက ကိုယ့္ဆီေရာက္လာျပီး “လာသြားစို ့” လို ့ေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဘဲ “အိုေကေလ၊ Ready ဘဲ။ သြားတာေပါ့” ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးလုပ္လို ့ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အခ်ိန္မဆြဲဖို ့၊ လုပ္စရာရွိတာကို လုပ္ဖို ့ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ ့အဆံုးအမေတာ္လည္း တရားေတာ္ထဲမွာ အထင္အရွားရွိေနပါတယ္။ အဲဒီအဆံုးအမကို ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်ႏွစ္သက္မိလို ့ ခဏခဏႏွလံုးသြင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဘုန္းဘုန္းအတြက္လည္း ျမတ္စြာဘုရားရဲ ့ အဲဒီအဆံုးအမေတာ္ကိုဘဲ တပည့္ေတာ္ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္အျဖစ္အမွတ္တရ ေပးလိုက္ပါတယ္ဘုရား။

အေဇၨဝ ကိစၥမာတပၸံ၊ ေကာဇညာ မရဏံ သုေဝ။

နဟိေနာ သဂၤရံေတန၊ မဟာေသေနန မစၥဳနာ။

(ျမတ္ဗုဒၶ)

Ajjeva kiccam atappam.

Ko janna maranam suve.

Na hi no sangaran tena.

Mahasenena maccuna.

(Lord Buddha)

သုေဝ= မနက္ျဖန္အခါ၌..

ဇီဝိတံဝါ= အသက္ရွင္ ေနရဦးမည္ကိုလည္းေကာင္း...

မရဏံဝါ= ေသရဦးမည္ကိုလည္းေကာင္း...

ေကာဇညာ= အဘယ္သူသိနိုင္ပါအံ့နည္း...

ဣတိ= ဤသို႔ႏွလံုးသြင္း၍...

အာတပၸံ= ကိေလသာတို႔ကို ပူေလာင္ေစတတ္ေသာ ဝိပႆနာအားထုတ္မႈကို...

အေဇၨဝ= နက္ျဖန္ သန္ဘက္ ေန႔ရက္မေရႊ ႔ယေန႔ပင္လွ်င္...

ကိစၥံ= မဆိုင္းမရပ္ ျပဳလုပ္အပ္၏...

ဟိ= နက္ျဖန္ သန္ဘက္ ေသမည္ရွင္မည္ မသိႏိုင္ျခင္းအေၾကာင္းကား...

မဟာေသေနန= ေရ မီး လက္နက္စသည္ျဖင့္ ေသေစႏိုင္ေၾကာင္းမ်ားစြာရွိေသာ...

ေတနမစၥဳနာ= ေသမင္းဟုေခၚေသာ ေသျခင္းတရားႏွင့္...

ေနာ= ငါတို႔အား...

သဂၤရံ= ရက္ခ်ိန္းေပးထားျခင္း တံစိုးလက္ေဆာင္ေပးထားျခင္း...

နအတိၴ= မရွိေခ်...

တသၼာ= ထို႔ေၾကာင့္...

သုေဝ မရဏံ= မနက္ျဖန္ ရွင္ဦးမည္ ေသဦးမည္ကို...

ေကာဇေညာ= ဧကန္တိတိ အဘယ္သူ သိနိုင္ပါအံ့နည္း...။

(သင္တို႔ အခ်ိန္ျပည့္ ႏွလံုးသြင္းရမည္)

Do not procrastinate, do what should be done today, we don't know whether we will be still alive tomorrow.

Today, now, do what should be done, try to accomplish.


ဘုန္းဘုန္း အသက္ရာေက်ာ္ရွည္လို ့ သာသနာ့အက်ိဳး၊ ေလာကလူသားမ်ားအက်ိဳးကို စြမ္းစြမ္းတမံ သယ္ပိုးရြက္ေဆာင္နိုင္ပါေစေၾကာင္း တပည့္ေတာ္ ေမတၱာပို ့ဆုေတာင္းပါတယ္ ဘုရား။

ရိုေသစြာ ရွိခိုးဦးတင္လ်က္
၀ိမုတၱိသုခ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ကၽြန္ေတာ္ေမးလို ့ ဘုန္းဘုန္းေျဖသည္...

သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ Pirate Softwares

၀ိမုတၱိသုခ: ဘုန္းဘုန္းဘုရား။ သံဃာေတာ္မ်ား ကြန္ပ်ဴတာသံုးစြဲရာတြင္ တရား၀င္ လိုင္စင္ျဖင့္၀ယ္ထားတာမဟုတ္တဲ့ ေဆာ့ဖ္၀ဲမ်ား (Pirate Softwares) ကို အသံုးျပဳပါက ၀ိနည္းေတာ္ႏွင့္ ညီ၊ မညီ သိလိုပါတယ္ဘုရား။

ဦးေလာကနာထ (www.lknt.org): ဒကာေလး ဝိမုတၱိေရ... ဘုန္းႀကီးတို႔ စည္း႐ိုးနားေတာ့ ေရာက္လာၿပီ... ပိုင္ရွင္က ေရာင္းစားတဲ့ ေဆာ့ဖ္ဝဲမ်ားကို တရားမဝင္ အသံုးျပဳရင္ ဘုရားဝိနည္းေတာ္အရ အျပစ္ရွိပါတယ္... အျပစ္ အႀကီး အေသးကေတာ့ အေျခအေနအားလံုးအေပၚမွာ မူတည္ပါလိမ့္မယ္... ေလးနက္ သိမ္ေမြ႔မႈေတာ့ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္... ေရွာင္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ...

ဒုတိယပါရာဇိက ခိုးမႈကို ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ဖို႔ အခ်က္ ၅-ခ်က္ကို ထည့္သြင္းစဥ္းစားဖို႔ ျပထားပါတယ္...

၁... ပိုင္ရွင္၏ သေဘာထား...

၂... ခိုးယူသည့္ အခ်ိန္ကာလ...

၃... ခိုးယူရာ အရပ္ေဒသ...

၄... ခိုရာပါပစၥည္း တန္ဖိုး...

၅... ခိုရာပါပစၥည္း သံုးစြဲမႈတို႔ ျဖစ္ပါတယ္...

အက်ယ္ကိုေတာ့ ဒုတိယပါရာဇိကအခန္းမွာ အေတာ္စံုပါတယ္... ဆက္လက္ေလ့လာပါ... စိတ္ခ်မ္းသာပါေစ...

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁၂)

Buddhism In The World Today

At present, Buddhism continues to gain an ever-widening acceptance in countries and societies far beyond its original home. Many people throughout the world, through their own careful choice, are adopting Buddhism's peaceful, compassionate and responsible ways as guiding principles in their lives. Meditation has always been at the very heart of the Buddhist path, and as its proven benefits to both mental and physical well-being are becoming more widely known, meditation grows increasingly popular. When stress is shown to be such a major cause of human suffering in modern society, the quieting practice of meditation is even more valued.

The world in the 21st century is too small and vulnerable for us to live in isolation or conflict. In all its long history no war has ever been fought to spread the Buddha's teachings. Tolerance, loving-kindness and forgiveness, essential for world harmony and individual happiness, are generated and developed through virtuous behavior and more deeply through Buddhist meditation. When put into practice in everyday life, the path of the Buddha gradually cultivates the heart with harmlessness. This is then offered to all beings, especially oneself. There is no place for dwelling in guilt or self-hatred in Buddhism.

The down-to-earth teachings and practices of the Buddha culminate in pure joy, unshakable serenity and penetrating wisdom, qualities identified with Buddhism for over 2,500 years and sorely needed in today's world. This gentle and sagacious peace of enlightenment is what makes the Buddha's message timeless and always vitally relevant.

THE END

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁ မွ အပိုင္း ၁၁ ထိ)

၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀ ၀

ကၽြန္ေတာ္ အမ မသစၥာအလင္း (www.thitsaralin.com) ဆီက ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ရခဲ့တဲ့ ဓမၼစာအုပ္ (၃)အုပ္ထဲက ပထမစာအုပ္ ဒီမွာျပီးဆံုးပါတယ္ခင္ဗ်ား။

မၾကာမီရက္ပိုင္းအတြင္းတြင္ What is Buddhism? စာအုပ္ပါ အခန္းမ်ားအားလံုးကို စပိန္ဘာသာ ျဖင့္ ျပန္ဆိုျပီး ေဖာ္ျပေပးသြားမည့္အေၾကာင္း သတင္းေကာင္း ပါးအပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား။ စပိန္ဘာသာစကားသံုးေသာ နိဳင္ငံျခားသားမ်ားအား ဗုဒၶဘာသာအေၾကာင္း ျဖန္ ့ေ၀ေျပာၾကား သာသနာျပဳလိုတဲ့ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအတြက္ အေထာက္အကူတစ္ခု ျဖစ္နိဳင္လိမ့္မယ္လို ့ ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

ေလးစားစြာျဖင့္
၀ိမုတၱိသုခ

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Doing, Having & Being

Doing, Having & Being

Doing ဆိုတာ အလုပ္ၾကီး အကိုင္ၾကီးေတြ လုပ္ျပနိဳင္တာ၊ ေအာင္ျမင္တာကိုဆိုလိုတယ္။ လူအမ်ားျမင္နိဳင္တဲ့ သိနိဳင္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳး လူအထင္ၾကီးတဲ့အလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္နိဳင္မွ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဘိုးရွိတယ္လို ့ ယူဆတာ။ အဲဒါကိုမွ တစ္ခုတည္းေသာ တိုင္းတာစရာ ေက်နပ္စရာလို ့ ယူဆရင္၊ လူအထင္ၾကီးေအာင္ လုပ္ျပနိဳင္မွ ငါ့ဘ၀ဟာ ေအာင္ျမင္တာလို ့ သေဘာထားတဲ့လူဟာ မလုပ္နိဳင္ေတာ့တဲ့အခါ စိတ္ဓါတ္က်သြားမယ္။ လုပ္နိဳင္တယ္ဆိုတာ လူမ်ားကိုျပလို ့ရတဲ့အရာျဖစ္ေနတယ္။ သူမ်ားနဲ ့ ဆက္စပ္ေနတယ္။

Having ဆိုတာ ငါ့မွာ အိမ္ေကာင္းေကာင္း၊ ကားေကာင္းေကာင္း၊ ပစၥည္းေကာင္းေကာင္းေတြရွိတယ္။ ငါ့မွာ ေငြရွိတယ္၊ လက္၀တ္ရတနာ ေကာင္းေကာင္းေတြရွိတယ္။ ဒီလိုရွိလို ့ ငါဟာ တန္ဘိုးရွိတဲ့သူ၊ ဒီလိုရွိလို ့ ငါဟာေလးစားခံရမယ့္သူ၊ ဒီလိုရွိမွ လူျဖစ္က်ိဳးနပ္တဲ့သူလို ့ သေဘာထားတဲ့သူဟာ Having ေပၚမွာ မွီေနတယ္။ သူ ့ဘ၀ကို Having ႏွင့္တိုင္းတာတယ္။ ဒါေတြမရွိတဲ့အခါမွာ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ဓါတ္က်မယ္။ ဒါေတြရွိေနတုန္းမွာလည္း တကယ္ေတာ့ မေပ်ာ္ပါဘူး။

Doing ႏွင့္ Having ဟာ ကိုယ္က်ိဳးသက္သက္ျဖစ္ေနရင္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအစစ္ကို မေပးနိဳင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ Being ကို ေလးေလးနက္နက္ နားလည္သင့္တယ္။ Being ဆိုတာ ဘာလဲ - ေမတၱာစိတ္နဲ ့ေနတာ Being၊ ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ - I am a loving person. လို ့ ေျပာလို ့ရတယ္။ am ဆိုတာ Being ကိုေျပာတာေနာ္။ လုပ္ေနတာကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီလိုပဲ ငါဟာ ကိုယ္ခ်င္းစာနာတတ္တဲ့သူ၊ သနားတတ္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားမွာ အဆင္ေျပတာကို ၀မ္းသာတတ္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။

သတိရွိေနတဲ့အခါမွာ I am mindful. am ဆိုတာ Being ကိုေျပာတာပဲ။
I am peaceful. ငါ ျငိမ္းခ်မ္းေနတယ္။ ဒါလည္း Being။
ဒီလိုသတိရွိေနတဲ့စိတ္၊ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့စိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္တဲ့စိတ္၊ ေမတၱာစိတ္၊ ကရုဏာစိတ္နဲ ့ေနရင္းနဲ ့ လုပ္သင့္တဲ့ (Doing) အလုပ္ေတြကို လုပ္သြားနိဳင္ရင္ သိပ္ေကာင္းတယ္။ အဲသလိုလုပ္နိဳင္ရင္ အမွားနဲတယ္။ ကိုယ့္ Doing ဟာ ကိုယ့္ Being ကို ေဖာ္ျပတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ဟာ ကိုယ္ဘယ္လိုလူဆိုတာကို ေဖာ္ျပတယ္။ ဒီလိုမဟုတ္ရင္ ကိုယ္လုပ္တဲ့အလုပ္ Doing ဟာ သူမ်ားထက္သာဖို ့ ၾကြားဖို ့ သူမ်ားကိုနိဳင္ဖို ့ျဖစ္သြားရင္ စိတ္ပင္ပန္းမယ္။ သူမ်ားကို ဒုကၡေပးတဲ့အလုပ္ Doing ျဖစ္သြားမယ္။ ေလာကအက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ခ်င္ရင္ အဲဒီ Doing ဟာ Being ဆိုတဲ့ အုတ္ျမစ္ Foundation ရွိဖို ့လိုတယ္။ ဉာဏ္ၾကီးၾကီးနဲ ့ ဒီအခ်က္ကိုသေဘာေပါက္ျပီး ဒီအတိုင္းေနသြားရင္ ကိုယ့္ဘ၀ကို ေက်နပ္မႈျပည့္ျပည့္၀၀ရမယ္။

Being ကို နားလည္တဲ့သူ၊ တန္ဘိုးထားတဲ့သူ၊ Being နဲ ့ ေနတဲ့သူဟာ ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပင္ပရုပ္၀တၳဳေတြ၊ အဆင့္အတန္းေတြ၊ ဂုဏ္ရာထူးေတြနဲ ့ မတိုင္းတာတဲ့အတြက္ အဲဒီ ပစၥည္းဥစၥာ၊ ရာထူး၊ ဂုဏ္ထူးေတြ တက္လိုက္က်လိုက္ျဖစ္တိုင္း သူ ့စိတ္က တက္လိုက္က်လိုက္ မျဖစ္ဘူး။ သူ ့Being ကိုက်သြားေအာင္ ဘယ္သူကမွ လုပ္လို ့မရဘူး။ သူ ့Being ကို သူမ်ားက အဆံုးအျဖတ္ေပးလို ့မရဘူး။ အမွတ္ေပးလို ့မရဘူး။ ကိုယ့္စိတ္ကေလး သတိရွိေနတယ္၊ ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းေနတယ္၊ ႏူးညံ့ေနတယ္၊ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္သူကအဲဒါကို လာတိုင္းတာလို ့ရမလဲ၊ မရဘူး။ သူမ်ားတိုင္းတာလို ့မရနိဳင္တာကိုပဲ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ေပၚေအာင္လုပ္ျပီး ဒါနဲ ့ပဲ ကိုယ့္ဘ၀ကိုကိုယ္ ေက်နပ္ေအာင္ ေနရမွာေနာ္။

ကိုယ့္ကို သူမ်ား အမွတ္ဘယ္ေလာက္ေပးေနလဲ ဆိုတာကို စဥ္းစားေနရတဲ့ သူဟာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈအစစ္ကို မရနိဳင္ဘူး။

တစ္သက္လံုး သူမ်ားအမွတ္ေပးတာကို ခံေနခဲ့ရတာေနာ္၊ သူမ်ားအမွတ္ေပးလို ့ရတဲ့ အရာေတြအားလံုးဟာ သူမ်ားနယ္ေျမပဲ။ ဘယ္သူမွ အမွတ္ေပးလို ့မရတာမွ ကိုယ့္နယ္ေျမ။ ကိုယ့္နယ္ေျမအစစ္ထဲမွာကိုယ္ေနရင္ ကိုယ့္ကိုဘယ္သူမွ ဖယ္ခိုင္းလို ့မရဘူး။

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ )
(စိတ္ႏွလံုး ရႊင္လန္းေစဖို ့)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ဆရာၾကီး ေရႊဥေဒါင္း၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ (၁၆)

အရင္းအတိုင္း ရွိသည္

အိပ္မက္ေလာကထဲ၌ ေမ်ာပါလ်က္ရွိေသာ လူသည္ အလိုက်ေသာ အျခင္းအရာကို စိတ္ကူးမိေသာအခါ ၾကည္ႏူးႏွစ္သိမ့္ျခင္းျဖစ္၍ အလိုမက်ေသာ အျခင္းအရာကို စိတ္ကူးမိေသာအခါ မေက်မခ်မ္းျဖစ္ရ၏။ အထက္ပါ၀န္ၾကီးသည္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ပန္းစည္းဆက္ျခင္းအေၾကာင္းကို “စားျမံဳ ့ျပန္” ေသာအခါ ရႊင္ျမဴးၾကည္ႏူး၍ ပမာမခန္ ့ေရးသားေသာ အယ္ဒီတာအေၾကာင္းကို စိတ္ကူးမိေသာအခါ ႏွလံုးမသာယာမႈ ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ရႊင္ျမဴးၾကည္ႏူးျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ ႏွလံုးမသာယာျခင္းသည္ လည္းေကာင္း၊ သံသရာရွည္ေစဖို ့ အထံုးအဖြဲ ့မ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ တဖန္ “ဒိ႒ေလာက” ထဲသို ့ ေျပာင္းေရႊ ့လိုက္သည့္အခါ အဆင္းသက္သက္၊ အသံသက္သက္၊ အနံ ့သက္သက္၊ အေတြ ့သက္သက္ စသည္ျဖင့္ ေတြ ့ရမည္ျဖစ္၍ ႏွစ္သက္တပ္မက္စရာလည္း မဟုတ္၊ ေဒါသျဖစ္ေလာက္ေအာင္ မုန္းတီးစရာလည္း မဟုတ္သည့္အျဖစ္ကို တျဖည္းျဖည္း ထိုးထြင္းသိျမင္လာဖို ့ ရွိေပသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ “အိပ္မက္ေလာက” သည္ အရံႈးအျမတ္ထြက္ေသာ (အမ်ားအားျဖင့္) အရႈံးထြက္ေသာ ေလာကျဖစ္၍ “ဒိ႒ေလာက” သည္ အရံႈးအျမတ္မရွိ “အရင္းအတိုင္း” ေနေသာ ေလာကျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အၾကင္ေယာဂီ၏ စိတ္သည္ ျငိမ္သက္ၾကည္လင္စြာ တည္ေနနိဳင္ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။

အျပန္အလွန္ ပိုင္ျခင္း

ထိုမွတပါးလည္း “စိတ္” ၏ သဘာ၀ကို သိျမင္သည္ထက္ သိျမင္လာေသာအခါတြင္ ပစၥည္းဥစၥာပိုင္ဆိုင္ရျခင္း၏ ၀န္ေလးေသာအျဖစ္ကို ရိပ္မိလာတတ္သည္။ ဥပမာ ႏြားကို ၾကိဳးျဖင့္ ကိုင္ဖမ္းထားေသာ လူက “ငါသည္ ဤႏြားကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားမိျပီ။ ဤႏြားကား ဘယ္မွထြက္မေျပးနိဳင္ေတာ့” ဟု မွတ္ထင္ေပလိမ့္မည္။ သို ့ရာတြင္ ႏြားသာလ်င္ ထြက္မေျပးနိဳင္သည္မဟုတ္၊ လူမွာလည္း ၾကိဳးစကို ဆုပ္ကိုင္ထားရေသာေၾကာင့္ ႏြားကလည္း လူကိုပိုင္လ်က္ရွိသည္။ ထိုနည္းအတူ ပစၥည္းဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္မိေသာ လူမ်ားမွာလည္း ပစၥည္းအတြက္ေၾကာင့္ သြားခ်င္ရာမသြားရ၊ လာခ်င္ရာ မလာရ ရွိတတ္ေပရာ လူကသာပိုင္သည္မဟုတ္၊ ပစၥည္းကလည္း လူကို အျပန္အလွန္ ပိုင္လ်က္ရွိေတာ့သည္။ သို ့ေသာ္ ပကတိလူမ်ားသည္ ဤအခ်က္ကို မသိျမင္ဘဲ၊ မ်က္စိလည္လ်က္ရွိေပရာ “ဒိ႒ေလာက” ထဲ၌ေနဖို ့ အားထုတ္ေသာ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္သည္သာလ်င္ တျဖည္းျဖည္း တေရြ ့ေရြ ့ သေဘာေပါက္ျပီး ေနာက္ဆံုးတြင္ မ်က္စိလည္ ေပ်ာက္နိဳင္ေပသည္။

ထိုးထြင္းနိဳင္ေအာင္ အစေဖာ္ျခင္း

မာလုက်ပုတၱႏွင့္ ဘာဟိရသုတ္မ်ားတြင္ ဗုဒၶသည္ “ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ” အစရွိေသာ ၾသ၀ါဒကို ေပးေတာ္မူရာ၌ သင္သည္ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် မျမင္ဘူး၊ မၾကားဘူး၊ အာရံုမျပဳဘူးေသာ အျခင္းအရာတစ္ခုႏွင့္ပတ္သက္၍ တပ္မက္ႏွစ္သက္ျခင္း၊ စက္ဆုပ္ရြံရွာျခင္း၊ (ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း) ျဖစ္နိဳင္ပါမည္ေလာဟု ေမးေတာ္မူသည္။ ဤစကားမွာ ရိုးရိုးရွင္းရွင္းမွ်သာ ထင္ရေသာ္လည္း၊ (ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ) ဟူေသာ ၾသ၀ါဒအတိုင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္သူအဖို ့မွာ လြန္စြာ အေရးၾကီး၍ “ကြဲ” ေစလိုေသာေနရာတြင္ “အက္ေၾကာင္း” ေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ၄င္းၾသ၀ါဒအတိုင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္ေသာ ေယာဂီပုဂၢိဳလ္သည္ “စိတ္” သဘာ၀ကို တျဖည္းျဖည္းသေဘာေပါက္လာ၍ ေလာက၌ အဟုတ္တကယ္ရွိသည္ဟု မိမိမွတ္ထင္လာခဲ့ေသာ အျခင္းအရာဟူသမွ်သည္ အခံဓါတ္ႏွင့္ အတိုက္ဓါတ္ ဆံုစည္းမိသည့္ အခိုက္အတန္ ့ကေလးမွ်တြင္ အသိစိတ္ကေလး ေပၚလာျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေခ်ျပီတကား။ မတိုက္မိ၍ မျဖစ္ခဲ့လွ်င္ တပ္မက္စြဲလမ္းစရာဟူ၍ လည္းေကာင္း၊ စက္ဆုပ္ရြံရွာဖြယ္ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ (ခ်စ္စရာ မုန္းစရာ) မရွိေခ်ျပီတကား ဟူေသာ သဘာ၀အစစ္အမွန္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ထိုးထြင္းသိျမင္နိဳင္လိမ့္မည္ ျဖစ္ပါသတည္း။

(ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ၏ ဒိေ႒ဒိ႒မတၱံ လက္ေတြ ့က်င့္စဥ္ တင္ျပီးသမွ် အတြဲ (၁) မွ ယခုအထိ ဖတ္လိုလ်င္)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁၁)

Types Of Buddhism

Buddhism flourished in India after the passing away of the Buddha and spread peacefully southward as far as Sri Lanka, northward to the Himalayas, westward to what is now Iran and Afghanistan and eastward to China, Sumatra and Java. After 500 years a new sect called Mahayana emerged, distinguishing itself from the lineage presently known as Theravada. Mahayana tended to be more liberal, freely adapting to new cultures, while Theravada was more conservative, attempting to maintain continuity from the time of the Buddha. With the arrival of new scriptures, some Mahayana schools depicted the Buddha as a god and replaced the goal of attaining Arahantship with the Ideal of the Bodhisattva, a person striving to become a Buddha in order to help as many beings as possible. The Theravada school preserved and looked to the original teachings and lifestyle of the Buddha as its guide.

With the Muslim invasions of the Indian sub-continent in the 11th and 12th centuries, Buddhism was violently suppressed and eventually eradicated in its native country. By that time however, Mahayana had taken root in China and from there spread to Japan, Korea and Vietnam. The most popular of the many different sects of those countries is Zen Buddhism. Mahayana also spread to Tibet, incorporated the local animist religion of Bon, and then spread further to Mongolia and Bhutan. The most well-known Tibetan monk and Nobel Peace Prize laureate is the Dalai Lama. Theravada established itself mainly in Sri Lanka, Myanmar (Burma), Thailand, Laos and Cambodia. Its scriptures are known as the Pali Canon, the oldest complete Indic record of what the Buddha taught.

(to be continued.....)

What is Buddhism? (အပိုင္း ၁ မွ အပိုင္း ၁၀ ထိ)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္