(၁၃)
ကဗ်ာဆရာျဖစ္သူက အားနက္စ္ ဖတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ကို လက္ညိႈးညႊန္ျပရင္း "ခင္ဗ်ား ဒီကဗ်ာေတြကို ဖတ္ေနတယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိမွာပါ၊ သူတို့ကို ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့တာမို့ပါ" လို့ ေျပာလိုက္တယ္။
အဲဒီမွာ အားနက္စ္ဟာ ကဗ်ာဆရာရဲ ႔မ်က္နွာသြင္ျပင္ကိုု စူးစမ္းၾကည့္ရႈရင္း ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးရွိတဲ့ဆီကိုု လွည့္လိုက္တယ္။ ေခါင္းကိုု ခါယမ္းရင္း သက္မကိုလည္း ခ်လိုက္တယ္။
ကဗ်ာဆရာက "ဘာကိုစိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတာလဲဗ်ာ" လိုု႔ ေမးလိုုက္တယ္။
အားနက္စ္က "ငါ့ဘဝတေလ ွ်ာက္လုံးမွာ တေဘာင္ထဲမွာ ေျပာထားတဲ့အတိုုင္း ျပီးျပည့္စံုုတဲ့သူကို ျမင္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ မင္းေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြ ဖတ္လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းဟာ တေဘာင္ထဲကအတိုင္းျဖစ္လာမယ့္သူလို႔ ေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့တယ္။"
"ခင္ဗ်ား က ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားေနခဲ့တယ္ေပါ့" ကဗ်ာဆရာက ေျပာလိုက္တယ္။ ခပ္ယဲ့ယဲ့ျပံဳးရင္း "ကၽြန္ေတာ့္ကို ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီး နဲ့ ဆင္တူတဲ့သူလိုု႔ ျဖစ္ေစခ်င္တာလား။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဲဒီလို တူညီဖို႔အတြက္ မထိုက္တန္ပါဘူးဗ်ာ။"
"ဘာျဖစ္လို့ အဲဒီလိုမျဖစ္နိုင္ရမွာလဲ။" အားနက္စ္က ဆိုတယ္။ စာအုပ္ကိုျပရင္း "ဒီအေရးအသား အေတြးအေခၚေတြက မထိုက္တန္ဘူးတဲ့လား။"
"ဒါေတြဟာ အေဝးတစ္ေနရာ ေကာင္းကင္ဘံုက ေတးသြားကို ကဗ်ာေတြထဲကေနျပီး ၾကားလိုုက္ရသလိုု ခံစားရတာမ်ိဳး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။" "ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာက်ေတာ့ အားနက္စ္ေရ၊ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္အေတြးအေခၚအတိုင္း ကိုက္ညီေအာင္မေနျဖစ္ခဲ့ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေလ တကယ္ပဲ ၾကီးျမတ္ခမ္းနားတဲ့ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအိပ္မက္ေတြဟာ အိပ္မက္အတိုင္းသာ ရွိေနရစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ယံုၾကည္ခ်က္ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုလူတစ္ေယာက္ကို ေကာင္းျမတ္တဲ့အမွန္တရားေတြရွာေဖြေနသူ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ အဲဒီ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးနဲ႔ ဆင္တူပါတယ္လို့ ေျပာႏိုုင္အံုုးမွာလားဗ်ာ။" လို့ ကဗ်ာဆရာက ေျပာလိုက္တယ္။
ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ကဗ်ာဆရာက ေျပာေနရင္း မ်က္ရည္ေတြစီးက်လာတယ္။ အားနက္စ္လည္း အတူတူပဲ ငိုေနေတာ့တယ္။
ညေနေစာင္းဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီေဒသမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာကတည္းက ျဖစ္လာခဲ့တဲ့ ဓေလ့ထံုုးစံအတိုင္း အားနက္စ္ဟာ အနီးအပါးကလူေတြကို ကြင္းျပင္တစ္ခုုထဲမွာ ေတြ႔ဆံုျပီးစကားေျပာေပးရတယ္။ အားနက္စ္ႏွင့္ ကဗ်ာဆရာတိုု႔ဟာ တစ္ေယာက္လက္ေမာင္းကို တစ္ေယာက္က တြဲရင္း စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ဆံုရပ္ရွိတဲ့ေနရာဆီကို ေလ ွ်ာက္လာၾကတယ္။ အဲဒီေနရာကေနဆို ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးကိုုလည္း ေကာင္းေကာင္း ျမင္ေနရတယ္။
ပရိသတ္ကိုုျမင္ေတာ့ အားနက္စ္ဟာ သူၾကည့္ေနၾကအတိုင္း ေမတၱာအၾကင္နာေတြ ထံုမႊန္းထားတဲ့အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္လိုုက္တယ္။ သူ ႔စိတ္နွလုံးသားထဲမွာ အျမဲရွိေနနွင့္ျပီးသားအေၾကာင္းအရာေတြႏွင့္ သူတိုု႔ေတြကို စကားစေျပာဖို့ ျပင္လိုက္တယ္။
သူ႔စကားလံုးေတြမွာ ခြန္အားရွိေနတယ္၊ ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ သူ႔စကားလံုုးေတြဟာ သူ့အေတြးစိတ္ကူးေတြနဲ့ တစ္ထပ္တည္းက်ေနလို႔ပဲျဖစ္တယ္။ ေနာက္ျပီး သူ့အေတြးစိတ္ကူးေတြဟာ အမွန္တရား ႏွင့္ ေလးနက္မႈေတြ ပါဝင္ေပါင္းစပ္ေနတယ္။ ဒါဟာ ဘာျဖစ္လို့လဲဆိုရင္ သူ့အေတြးအေခၚစိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြဟာ သူအျမဲေနထိုင္ေနတဲ့ တကယ့္ဘဝနဲ့ အံဝင္ခြင္က်လိုက္ဖက္ေအာင္ ညွိထားျပီးသားျဖစ္ေနလို့ပဲျဖစ္တယ္။ တရားေဟာဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့ ႏႈတ္ကျမြတ္ၾကားလိုက္တဲ့ စကားလံုးသက္သက္သာ မဟုတ္ပဲ ဘဝရဲ့ စကားလံုးေတြျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုုရင္ ဘ၀မွာေနထိုုင္ဖိုု႔ ေကာင္းတဲ့အက်င့္အၾကံေတြ၊ အတၱမပါတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားေတြက အဲဒီစကားလံုုးေတြထဲမွာ ေပါင္းစည္းေပ်ာ္ဝင္ေနေသးတာေၾကာင့္ပဲျဖစ္တယ္။
ကဗ်ာဆရာဟာ အားနက္စ္ စကားေျပာေနတာကို နားေထာင္ေနရင္းနဲ႔ အားနက္စ္ရဲ့ အက်င့္ဂုဏ္အင္နဲ့ ဘဝကိုယ္တိုုင္ကိုက သူေရးသားခဲ့ျပီးသမ ွ် ကဗ်ာေတြထက္ ပိုလို့ ထူးကဲျမင့္ျမတ္ေနတဲ့ ကဗ်ာရွည္တစ္ပုုဒ္ပါလားလို့ ခံစားလိုုက္မိေတာ့တယ္။
ကဗ်ာဆရာရဲ ႔ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြျပည့္လာတယ္။ အားနက္စ္ကိုု ေငးစိုုက္ၾကည့္ရင္း "ဘဝမွာ ဒီေလာက္ သိမ္ေမြ႔ျပီး စိတ္သေဘာထားလည္း ျပည့္၀၊ အသိဉာဏ္ပါ ကံုလံုျပည့္စံုုေနတဲ့ ဒီလိုပညာရွိမ်ိဳးကို ငါ မေတြ႔ဖူးခဲ့ပါလား။ မဖီးမသင္ပဲထားတဲ့ ဆံပင္ေတြကလည္း ေဝ့ဝဲလို႔ ဉာဏ္ပညာေၾကာင့္ ဂုဏ္က်က္သေရတင့္တယ္မႈမွာ ပံ့ပိုးေပးေနေလရဲ့” လိုု႔ သူ့ဘာသာ တစ္ကိုုယ္တည္း ေျပာေနမိတယ္။
ညေနေစာင္းရဲ့ ေရႊေရာင္အလင္းတန္းေအာက္မွာ ေက်ာက္သားမ်က္နွာၾကီးကို ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိေနေပမယ့္လို့ ကဗ်ာဆရာဟာ ေသေသခ်ာခ်ာကိုျမင္ေနရတယ္။ ျမဴေတြကလည္း ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာၾကီးရဲ ႔ ပတ္ခ်ာလည္မွာ ဆိုင္းလို့ေနတယ္။ အားနက္စ္ ရဲ့ နွဖူးေပၚက ဝဲက်ေနတဲ့ အျဖဴေရာင္ဆံပင္ေတြနဲ႔ေတာင္ သြားျပီး ဆင္တူေနေသးေတာ့တယ္။ မ်က္ႏွာၾကီးရဲ ႔ ၾကင္နာရက္ေရာတတ္တဲ့ သြင္ျပင္အမူအရာဟာ ကမၻာေလာကၾကီးတစ္ခုုလံုုးကို ေပြ႔ဖက္လိုုက္ေတာ့မယ့္အလား ထင္ေယာင္မိေစတယ္။
အဲဒီ တဒဂၤ အခိုက္အတန့္မွာ ကဗ်ာဆရာျဖစ္သူဟာ ျမင့္ျမတ္ခမ္းနားမႈ တစ္ခုခုကို ေတြ႔လိုက္ရတဲ့အလား မ်က္နွာမွာ အရိပ္အေယာင္ ထင္ရွားလာျပီး၊ သူ့လက္ေတြကို ေ၀ွ့ရမ္းကာ ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္။ " ျမင္လား" " ျမင္ၾကလား" "အားနက္စ္ ကိုယ္တိုင္ကိုက ေက်ာက္သားမ်က္နွာနဲ႔ ဆင္တူေနတာပဲေဟ့။"
လူေတြအကုန္လံုုး ကဗ်ာဆရာ ေျပာတာကို လိုက္ၾကည့္ၾကျပီး သူေျပာတာမွန္တယ္လို့ ေထာက္ခံၾကတယ္။ တေဘာင္စကားဟာ မွန္သြားခဲ့ျပီျဖစ္တယ္။
ဒါေပမယ့္ အားနက္စ္ ကေတာ့ သူေျပာစရာရွိတာေတြကို ျပီးေအာင္ေျပာတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကဗ်ာဆရာရဲ့ လက္ကို ျပန္တြဲျပီး သူ့အိမ္ဘက္ကိုသာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္သြားတယ္။
သူ႔စိတ္ထဲမွာေတာ့ သူ့ထက္လည္း ပိုေတာ္၊ သူ့ထက္လည္း ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ပိုုရွိတဲ့ ေက်ာက္သားမ်က္ႏွာႏွင့္ ဆင္တူသူ ေပၚလာလိမ့္အံုုးမွာပဲလိုု႔ ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ရွိေနေသးတုုန္း ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။
ျပီးပါျပီ။
Nathaniel Hawthorne ရဲ ႔ The Great Stone Face ကိုု ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ဘာသာ ျပန္ဆိုပါသည္။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္
🐭 ၾကြက္ကုန္သည္ 
