အုပ္စုလိုက္ အသံုးမက်မႈ

လူရယ္လို႔ေမြးဖြားလာျပီးမွေတာ့ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေၾကာင့္ၾကစိုးရိမ္စိတ္ေတြႏွင့္ ရွင္သန္ေနထိုင္သြားရမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ားရွက္ဖို႔ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ လူရယ္လို႔ျဖစ္လာမွေတာ့ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ျပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေနလို႔ရတဲ့ေနရာတစ္ခုုဆီကိုေတာ့ ခင္ဗ်ားေရာက္ေအာင္သြားသင့္တာေပါ့။

ေမြးဖြားျခင္း၊ အိုမင္းျခင္း၊ နာမက်န္းျဖစ္ျခင္း၊ ေသဆံုးျခင္း....ဒီဘယ္လိုမွျငင္းမရႏိုုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနတတ္တဲ့ အရာေတြကုုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ေရွာင္လႊဲလို႔႔မရႏိုင္ဘူးေပါ့။ အမွန္စင္စစ္က သူတို႔ေတြကို က်င္က်င္လည္လည္ႏွင့္ ကိုင္တြယ္ထိန္းေက်ာင္းတတ္ဖို႔ရာသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ ႔ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ပါ။ ဒီျဖစ္စဥ္ၾကီးေတြထဲမွာပဲ ကပ္ျငိေနျပီး ရုန္းမထြက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္မေနသင့္ပါဘူး။

လူတစ္ေယာက္တေလကမွ သူတို႔ရဲ ႔ ဘ၀ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေသေသခ်ာခ်ာဂဃနဏ မစဥ္းစားတတ္ၾကတာ အံၾသစရာေကာင္းပါတယ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ မခ်က္ျပဳတ္ထားရေသးတဲ့ အစားအစာေတြကို သယ္ေဆာင္ရင္း ေလွ်ာက္သြားေနၾကသလိုမ်ိဳးပါပဲ။ တျခားသူေတြလည္း ကိုယ္လိုပါပဲလို႔ ေျဖေတြးေတြးရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ႏွစ္သိမ့္ထားၾကပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဒီလိုမ်ိဳး တျခားသူေတြလည္း ကိုယ္လိုပါပဲလို႔ ေတြးတတ္ၾကတာကို ကြၽန္ေတာ္က “အုပ္စုလိုက္ အသံုးမက်မႈ“ လို႔ နာမည္တပ္ရတာပါ။

“ဆာတိုးရီ“ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးျပဳျပင္ တည္ေဆာက္ယူတာကိုု ေျပာတာပါ။ “အုပ္စုလိုက္ အသံုးမက်မႈ“ ကေန ႏိုးထလာတာကို ဆိုလိုပါတယ္။

Kōdō Sawaki Rōshi

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာကလြဲလို ့...

“ငါသည္ မုခ်ေသရမည္။ အခ်ိန္ပိုင္းသာလုိေတာ့သည္။“

ဒီေန ့အလုပ္လုပ္ရင္း ခဏနားလိုက္တဲ့အခ်ိန္ ေခါင္းထဲ၀င္လာတဲ့ စာေၾကာင္းေလးပါ။ ဘာသာေရးေလ့လာေနၾကသူတိုင္း ဒီ အဆံုးအမေလးကို ၾကားဖူးျမင္ဖူးၾကပါတယ္။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ့ ၾသ၀ါဒ စကားေလး။

အင္း... ငါဟာ ေသရေတာ့မွာပဲ။ ေသဖို ့က က်ိန္းေသေနတာဘဲ။ ဘယ္ေတာ့ေသမယ္သာ မသိတယ္။ ေသတာေတာ့ တကယ္ကို ေသရမွာပဲ။ ငါဘာလို ့ ဒါကို ေမ့ေမ့ေနတာပါလိမ့္။ ေသရမယ့္ဟာမ်ား အခု ငါဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာပါလိမ့္။ ေသဖို ့ျပင္မယ္ဆင္မယ္မရွိဘဲ အေရးမၾကီးတာေတြ လုပ္ေနမိျပီထင္တယ္။

ငါဘာလုပ္ရမလဲ။ လုပ္ေနတာေတြအားလံုး အခုရပ္လိုက္ျပီး ေသရမယ့္ကိစၥ အရင္ ျပင္ဆင္ရင္ ေကာင္းမလား။

အင္း.....အဲ.... အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ။

စိတ္ထဲက ေတာက္ေလွ်ာက္စဥ္းစားလိုက္မိတဲ့ အေတြးအမွ်င္တန္းၾကီး တစ္ခုပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အဲဒီလို လုပ္လို ့ေတာ့ မျဖစ္ေသးပါဘူးေလ နဲ ့ဆံုးသြားရွာပါတယ္။

“လူေတြက ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီရႈပ္ေနတာကို ျပန္ရွင္းဖို ့ၾကိဳးစားၾကတယ္” တဲ့။ ဘီးအီးဒီေအာင္သိုက္ ကရုပ္ရွင္ကား တစ္ကားမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးပါ။

ကၽြန္ေတာ္ တို ့ေတြ အခု လူ ့ဘ၀ၾကီးရလာတယ္။ ေမြးလာျပီ။ ကဲ...ေမာင္မင္းေသရမယ္။ ေသဖို ့ျပင္ေတာ့။ ဒီလို ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္ညႊန္းအတိအက်ဆြဲထားျပီးသား။ အဲဒါကို ေသစရာရွိ ေသဖို ့မျပင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြက ေ၀့ျပီး ဟိုဟာေလးလုပ္လိုက္၊ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္၊ ဒီဟာေလးလုပ္လိုက္။ လက္စသပ္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္နဲ ့။ အသက္ေတြ ၾကီးၾကီးလာ၊ ေသဖို ့နီးနီးလာ။ ျပီးေတာ့ သတိမထားလိုက္မိခင္ဘဲ ေသၾကရေရာ။ ဘာမွ ေသဖို ့မျပင္လိုက္ၾကရဘူး။ လူနည္းစု တကယ့္ကို နဲနဲေလး တခ်ိဳ ့သာ အခ်ိန္မီ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရျပီး ေသမင္းလာေခၚခ်ိန္ အဆင္သင့္ျပင္ထားလိုက္နိဳင္ၾကတာ။

ေမြးလာျပီး လူမွန္းစသိတတ္တဲ့ အရြယ္ကစလို ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြမွာ ရႈပ္လုိက္တဲ့အလုပ္။ ငယ္တုန္းမွာဆို ဟိုဟာသင္ရ။ ဒီဟာသင္ရ။ သင္လို ့ကို မျပီး။ သင္လို ့ေတာ္ေတာ္တတ္လာေတာ့ အသက္ေမြးဖို ့ဆိုျပီး လုပ္ၾကျပန္ေရာ။ အသက္ေမြးလို ့အဆင္မေျပတဲ့သူကလည္း အဆင္ေျပမယ္ထင္တာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္။ အဆင္ေျပတဲ့သူကလည္း ေနာက္ထပ္အဆင္ေျပမယ္ထင္ျပီး ထပ္တိုးလုပ္။ ဒီၾကားထဲ လူဆိုတာ တကုိယ္တည္း အထီးတည္း မေနသင့္တဲ့ သတၱ၀ါ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခုအေျချပဳလို ့ အထီးတည္းမျဖစ္ေအာင္ ဟိုလူနဲ ့ေပါင္း ဒီလူနဲ ့ေပါင္းရာကေန လင္မယားတို ့၊ မိသားစုတို ့၊ ေဆြမ်ိဳးအသိုင္းအ၀ိုင္းတို ့၊ အသင္းအဖြဲ ့တို ့ စတာ စတာေတြ တိုးပြားလာပါေရာ။ တစ္ခါ အဲဒီကိုယ္ပါ၀င္တဲ့ အဖြဲ ့အစည္းအတြက္ ကိုယ့္ရဲ ့ယူရမယ့္တာ၀န္ဆိုတာၾကီး ရွိလာျပန္တာနဲ ့ အဲဒီ တာ၀န္ဆိုတာၾကီးကို ေက်ပြန္ဖို ့ လုပ္ၾကျပန္ပါေရာ။

တခါ အဲဒီလို ငယ္စဥ္ပညာသင္ရာကစ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုပ္ေတြလုပ္ အေဆြခင္ပြန္း မိတ္ေဆြ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဘက္ေတြနဲ ့ ဆက္ဆံပတ္သက္ရာကေန လူ ့ရဲ ့ စက္ရုပ္မဟုတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ အသြင္အျပင္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခံစားမႈဆိုတာက ၀င္ပါလာျပန္ေရာ။ ကိုယ္ကခ်စ္ရတာနဲ ့၊ သူက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ရတာနဲ ့။ ကိုယ္က အျမင္ကပ္တာနဲ ့။ သူက ကိုယ့္ကို အဖက္လုပ္ မဆက္ဆံတာနဲ ့။ အားပါးပါး...အဲဒီမွာ ခံစားခ်က္ေပါင္း ကုေဋကုဋာေတြနဲ ့ လူ ့ဘ၀ကို ေန ့စဥ္ျဖတ္သန္းၾကရရွာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ လူသားေတြပါ။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြကို တံု ့ျပန္ပံုေပၚမူတည္ျပီးပဲ ဘာသာေရးရႈေထာင့္ကေနစဥ္းစားေတာ့ ကုသိုလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြ လုပ္မိ၊ ျပဳမိ၊ ရမိျပန္ပါေရာလား။ ရႈပ္လိုက္တဲ့ လူ ့ဘ၀။ ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ကေတာ့ အရႈပ္ထဲမွာ ရွင္းေအာင္ေန လို ့ ဆိုထားေသာ္လည္းပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာ ေန ့စဥ္နဲ ့အမွ် တစ္ေန ့ျပီးတစ္ေန ့ပိေနတဲ့ ခံစားခ်က္ အရႈပ္ထုပ္ေတြ၊ တာ၀န္၀တၱရား အေၾကြးထုပ္ၾကီးေတြနဲ ့မို ့ ရွင္းေအာင္ေနဖို ့ရာက ထင္သေလာက္ မလြယ္ပါလားေနာ္။

“အသက္တစ္ရာ မေနေပမယ့္ အခက္တစ္ရာ ေပြနိဳင္ေသးတယ္။ ဒီ့ထက္မကရင္လည္း ေတြ ့ရမယ္။ မေရနိဳင္ေတာ့ျပီပဲ” တဲ့။ ကိုတိုးၾကီး (ခင္ေမာင္တိုး) သီခ်င္းထဲက စာသားေလးပါ။ မွန္လိုက္တာ။ တိန္ကနဲန႔ဲ ့ကိုေနတာပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့မွာေတာ့ လုပ္လိုက္တိုင္း ေကာင္းဖို ့ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ၾကီးနဲ ့လုပ္ေတာ့လုပ္လိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အသိဉာဏ္မျပည့္စံုတာေတြ၊ ေမာဟဖုံးေနတာေတြ၊ အကြက္ေက်ာ္ မျမင္နိဳင္မႈေတြ၊ ခံစားခ်က္ကို ဦးစားေပးမိတာေတြ စတာစတာေတြေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြကို ခ်ခဲ့မိခဲ့တာ ေမြးကတည္းကေန အခုအခ်ိန္ထိဆို အၾကိမ္ေပါင္းကမနဲေတာ့ဘူး။ အဲဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္အမွားေတြရဲ ့ဒဏ္ကို ျပန္ခံရတာ၊ ျပန္ေပးဆပ္ေနရတာေတြကလည္း အၾကိမ္ေပါင္းမေရနိဳင္ေတာ့ဘူး။ အခုလည္း မွားေနတုန္း၊ အခုထိလည္း ေပးဆပ္ေနရတုန္း။ ေနာင္လည္း မွားအံုး၊ ေပးဆပ္ေနရအံုးမွာပါဘဲ။ “To err is human” မွားတတ္တာဟာ လူ ဆိုတဲ့ စကားကိုပဲ ေရလဲသံုးရင္း ကိုယ္မွားတာေတြက လူပီသလို ့ဆိုျပီး ဂုဏ္ယူတတ္ရင္ေတာ့လည္း တစ္မ်ိဳးေက်နပ္စရာေတာ့ ျဖစ္ေလာက္ပါရဲ ႔ေလ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္က “အပၸကိေစၥာစ သလ ႅဟုက၀ုတၱိ။ သႏၲိႃႏိၵေယာ စ နိပေကာ စ၊ အပၸဂေဗာၻ ကုေလသြ နႏုဂိေဒၶါ။“ စသည္ျဖင့္ ေဟာထားခဲ့ပါတယ္။ အပၸကိေစၥာ တဲ့။ အမႈကိစၥနည္းေအာင္ေနရမယ္တဲ့။ နိဗၺာန္မဂ္ဖိုလ္ကို ေရာက္ဖို ့အတြက္ ျပည့္စံုရမယ့္ လိုအပ္ခ်က္ အဂၤါတစ္ခုအေနႏွင့္ မွတ္သားမိခဲ့တာေလးေပါ့။ ဘုန္းၾကီးအျပီး၀တ္ခ်င္တယ္လို ့ ခဏခဏေျပာတတ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါညီေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားမိရင္းက ရွင္ေတာ္ဘုရားက အမႈကိစၥနည္းဖို ့အေရး ရဟန္းေတာ္ေတြကို အဓိကေရွ ့တန္းတင္ျပီး ေဟာထားတာဆိုေတာ့ တကယ္လို ့မ်ား ရဟန္း၀တ္လိုက္ရင္ ကိစၥတကယ္နဲသြားမွာလား။ အရႈပ္ေတြ ရွင္းသြားမွာလား။ အင္း သိတဲ့ အြန္လိုင္းကဘုန္းဘုန္းေတြ ဒီတစ္ခါ ေတြ ့မွ ေမးၾကည့္ရအံုးမယ္။ ဘုန္းဘုန္းတို ့ေတြ ကိစၥတကယ္နည္းၾကရဲ ႔လားလို ့။

ေသဖို ့အေရးေမ့ေမ့ေနတတ္ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုသို္လ္ေလးျဖစ္ေအာင္ ဘာသာေရးဘေလာ့ဂ္ေလးလုပ္ျပီး တရားနဲ ့မေ၀းေအာင္ေနအံုးမွလို ့ ဘေလာ့ဂ္ေရးမိေတာ့။ အင္း....ဒါလည္း ရႈပ္ျပန္တာပါဘဲ။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ့ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ဘယ္လို အလွျပင္ရပါ့။ ပို ့စ္အသစ္ ဘာတင္ရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးရ။ စီေဘာက္စ္ကို ဘယ္သူေတြ ဘာေရးသြားလဲစစ္ရ။ ကြန္မန္႔ေတြ ဘာေပးလဲ ဖတ္ရ။ ဘေလာ့ဂ္ကေနခင္တဲ့ အြန္လိုင္း မိတ္ေဆြေတြနဲ ့ခ်က္တင္ပစ္ရ။ ဒါလည္းဘဲ ရွင္းေနတာကို ရႈပ္ေအာင္လုပ္မိတဲ့ ဇာတ္ထုပ္တစ္ခုပါဘဲ။ ကိုယ္ဇာတ္နဲ ့ကိုယ္၊ က,သာက, ေပေတာ့ ဇာတ္ဆရာေရ..လို ့ ကိုယ့္ဖာသာ ၾသဘာေပးရံုရွိေတာ့တာေပါ့ေလ။

“တာ၀န္ကိုသိတဲ့သူမွာ တာ၀န္ရွိသည္” တဲ့။
ဒီစကားအရ ကိုယ္က တာ၀န္မယူရင္ တာ၀န္ကို မသိတတ္ရာ၊ အသံုးမက်ရာ၊ ထမင္းရည္ပူ လွ်ာလႊဲလုပ္ရာ၊ မ်က္ႏွာလြဲ ခဲပစ္လုပ္ရာ က်ေတာ့မယ္ဆိုတာမ်ိဳး။ တာ၀န္ေတြဆိုတာကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရယ္။ သမိုင္းေပးတာ၀န္တို ့၊ အမ်ိဳးသားေရးတာ၀န္တို ့ကေနစလို ့ မိသားစုတာ၀န္တို ့၊ ရည္းစားကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ မယားေပးတာ၀န္တို ့၊ သမီးေပးတာ၀န္တို ့၊ ေျမးေပးတာ၀န္တို ့၊ အလုပ္ကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ ေဘာ္ဒါကေပးတဲ့တာ၀န္တို ့၊ စသည္ စသည္ျဖင့္ မေရမတြက္နိဳင္ေအာင္မ်ားတယ္။ ဒီၾကားထဲကမွ ကိုယ့္ဟာကို မလုပ္ဘဲေနရင္ရရဲ ့သားနဲ႔ မေနနိဳင္မထိုင္နိဳင္သြားလုပ္ျပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ယူထားတဲ့တာ၀န္ဆိုတာမ်ိဳးေတြက ရွိေသး။ လူမႈေရးအသင္းေတြ၊ ဘာသာေရးအသင္းေတြမွာ ၀င္ပါျပီး ယူထားတဲ့တာ၀န္မ်ိဳးေတြလည္း အဲဒီထဲမွာပါတာပဲဲေပါ့။ ေကာင္းတာေတြလုပ္ေနတာပဲလို႔ ဆိုဦးေတာ့။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါေတြကလည္း အရႈပ္သံသရာလည္ေစတာပါပဲေလ။

မနက္မိုးလင္းလို ့ မ်က္စိႏွစ္လံုးပြင့္၊ အိပ္ယာကနိဳးျပီဆိုတာနဲ ့ ယေန ့လုပ္စရာဆိုတာေတြက ကြန္ပ်ဴတာမွာ တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာကို File Transfer လုပ္သလို ဘယ္ေနရာကမွန္း မသိတဲ့ဆီကေန ေခါင္းထဲကို အစီအရီ၀င္လာပါေရာ။ ခဏေနပါဦး။ ဆရာသမားေတြက မိုးလင္းလင္းခ်င္း တရားသတိနဲ ့ တစ္ေန ့တာစရမယ္လို ့ မွာထားတယ္လို ့ ေျပာလည္း မရ။ အတင္းကာေရာကို ၀င္လာေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ အခ်ိန္ေလး မျဖစ္စေလာက္ကို စိတ္ျငိမ္းခ်မ္းမႈျဖစ္ေအာင္ ျခစ္ကုပ္ၾကိဳးစားျပီး ေဇာကပ္ေနတဲ့ စိတ္ခႏၶာအစဥ္နဲ ့ တစ္ေန ့တာအတြက္ အရႈပ္ဇာတ္ေတြ စခင္းရျပန္ပါေရာလား။ ဒီလိုနဲ ့ေန၀င္မိုးခ်ဳပ္ ကိုယ့္အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ေတာ့မွ ေဇာကပ္ေနတဲ့ အင္ဂ်င္စက္ကို တစ္စခ်င္း တစ္စခ်င္း အရွိန္သပ္ ရပ္နိဳင္ဖို ့ ၾကိဳးစားရျပန္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ ခႏၶာကလည္း ေညာင္း စိတ္အင္ဂ်င္ကလည္း ေဒါင္းျပီမို ့ မယ္မယ္ရရ သိပ္မစဥ္းစားနိဳင္၊ အိပ္ကြင္း အိပ္ကြက္ သာဖို ့ကိုသာ ေခ်ာင္းရပါေတာ့တယ္။ တစ္ေန ့သာကုန္ေရာ။ ေသျခင္းတရားဆိုတာၾကီး ငါဘယ္နား ေမ့ထားမိပါလိမ့္။ စိတ္ကူးထဲ အေတြးထဲကို လမ္းေခ်ာ္ျပီးမ်ားေတာင္ ၀င္မလာပါလားေနာ္။ တစ္ေနကုန္ အလုပ္ေတြရႈပ္တာလား အရႈပ္ေတြလုပ္တာလား။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လည္း မသဲကြဲေတာ့။ အင္း....လူျဖစ္ရတဲ့ ဒုကၡ လို ့ မ်ိဳးေက်ာ့ျမိဳင္ လို ညဥ္းရေတာ့မွာပါဘဲ။

အဓိကႏွင့္ သာမညကို ခြဲသိပါ။ အေရးၾကီးတာကို အရင္ဆံုးလုပ္ပါ။ စသည္ျဖင့္ ပညာရွင္ေတြ သူေတာ္စင္ေတြက ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့သတိေပးဆံုးမေနၾကေပမယ့္လည္း အၾကိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေျခအေနေတြက သာမညကို အဓိကေနရာထားဖို ့က ျဖစ္ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုအခါမ်ိဳးမွာ စိတ္ထားခိုင္ခိုင္မာမာနဲ ့ငါ ဒီအေရးမၾကီးတာေတြ တန္ဖိုးမရွိတာေတြကို မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အေရးၾကီးတာပဲ လုပ္ေတာ့မယ္လို ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခိုင္ခိုင္မာမာ မခ်နိဳင္တာက မ်ားေနေတာ့ ၾကံဳရာက်ပမ္း ေပၚလာသမွ် ကိစၥေတြကို အေရးၾကီးတာေကာ အေရးမၾကီးတာေကာ လုပ္ရင္းနဲ ့ နဂိုက ရွင္းေနတဲ့ ဘ၀က တျဖည္းျဖည္းရႈပ္လာ၊ ရႈပ္တာေတြကို ျပန္ရွင္းရင္းက အခ်ိန္ေတြကကုန္၊ အသက္ေတြက ၾကီး။ ဒီလိုနဲ ့ဘဲဲ ေသဖို ့တစ္ရက္နီးေတာ့ ျဖစ္ျပီေပါ့ဗ်ာ။ မတတ္နိဳင္ဘူးေလ။ ကိုယ္က ရႈပ္ခ်င္ေနေသးတာကိုး။ ထြန္းအိျႏၵာဗိုလ္ရဲ ့ သီခ်င္းကို ကိုယ့္ဖာသာ ျပန္ျပင္ဆိုရင္းက ေတြးလက္စ အေတြးကို ျဖတ္ျပီး လုပ္လက္စ အလုပ္ကိုပဲ ဆက္လုပ္လိုက္မိပါေတာ့တယ္။

🎶 မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာကလြဲလို ့... ၊ 🎶 🎶 ကိုယ္ မရႈပ္ရင္ မေနနိဳင္တာက လြဲလို ့....။ 🎶🎶

(စကားခ်ပ္။ ။ ဤေဆာင္းပါးကို ဘာသာေရးေဆာင္းပါးလို ့ မယူဆေစလိုပါ။ ကိုယ္ေတြးခ်င္ရာေတြးမိတာကို စိတ္ကူးတည့္သလို ေရးမိေရးရာ ေရးထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါေၾကာင္း..ခင္ဗ်ား။)

ေလးစားစြာျဖင့္

၀ိမုတၱိသုခ
မတ္လ ၂၂၊ ၂၀၁၀။

(ဘေလာ့ဂ္လက္ထက္ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္တုုန္းက ေရးခဲ့တဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းေလးပါ။ အရင္က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ႔လက္ရာေလး ျမည္းစမ္းဖတ္ၾကည့္လိုု႔ရေအာင္လိုု႔ ျပန္တင္လိုုက္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။)

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မႈဆိုတာဟာ

ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းေျမ႕မႈဆိုတာဟာ ခံစားခြင့္အက်ိဳးရလဒ္တစ္မ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္။ သင္ကိုယ္တိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ဖို႔ကို မေရြးခ်ယ္ဘူးဆိုရင္ ဘယ္အရာကမွ သင့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ခ်မ္းသာလာေအာင္ လုပ္ေပးလို႔ မရပါဘူး။ မိမိဖာသာ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနဖို႔ စိတ္ဆံုးျဖတ္မထားဘူးဆိုရင္ ဘယ္သူကမွ သင့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာလာေအာင္ လုပ္မေပးႏိုင္ပါဘူး။ သင္ခံစားရမယ္႕ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စရာေတြဟာ သင့္ဆီကို တျခားကေနေရာက္လာတတ္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး။ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕မႈဆိုတာဟာ သင့္ဆီကေနပဲ ေပါက္ဖြားထြက္ေပၚလာရတာမ်ိဳးပါ။

Ralph Harston

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

Thich Nhat Hanh Collection

ျမတ္စြာဘုုရားရွင္က ဆင္းရဲျခင္းတရားရွိေနတယ္ဆိုုတာကိုု ဘယ္လိုု သတိထားမိေအာင္ လုုပ္ရမယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳလက္ခံရမယ္ဆိုုတာကိုု သင္ၾကားေပးခဲ့သလိုု ဆင္းရဲခ်ဳပ္ျငိမ္းျခင္းဆိုုတာကိုုလည္း သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္လိုု႔ ဆင္းရဲခ်ဳပ္ျငိမ္းဖိုု႔အတြက္ ျဖစ္ႏိုုင္ေခ်သာ ရွိမေနခဲ့ဘူးဆိုုရင္ တရားအားထုုတ္ေနလိုု႔ေရာ ဘာထူးအံုုးမွာလဲ။

- Thich Nhat Hanh

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

တရားဘာလိုု႔မတက္တာလဲ?

တပည့္ - ဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္ တရားအားထုုတ္ေနတာ တရားမတက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လိုု႔မ်ားလဲခင္ဗ်ာ။

ဆရာ - ညေန ေန၀င္ဆည္းဆာ ေနမင္းၾကီး ၀င္လုုလုုဆဲဆဲအခ်ိန္ ဇင္ေယာ္ေလးတစ္ေကာင္ ပ်ံသြားေတာ့ ေနာက္ခံေနမင္းၾကီးေၾကာင့္ သူ႔ကိုုယ္ကေန မီးလ ွ်ံေတြ ထြက္ေနသလိုု ျဖစ္ေနတာ သတိထားမိသလား။

တပည့္ - ဟုုတ္ကဲ့။ သတိထားမိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ဆရာ - ေရတံခြန္ကေန အရွိန္ႏွင့္က်လာတဲ့ေရေတြဟာ ေအာက္က ေက်ာက္သား၊ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြႏွင့္ တိုုက္မိတဲ့အခါ အျဖဴေရာင္ ေရမႈန္ေရမႊားေလးေတြအျဖစ္ လႊင့္စဥ္ထြက္လာတာကိုေရာ သတိထားမိသလား။

တပည့္ - ဟုုတ္ကဲ့။ သတိထားမိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ဆရာ - ညဘက္ လသာတဲ့အခါ လေရာင္ဟာ ေအးျမတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ ႔ ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ အျဖဴေရာင္အရိပ္အျဖစ္ ထင္ေနတာကိုုေရာ သတိထားမိသလား။

တပည့္ - ဟုုတ္ကဲ့။ သတိထားမိပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ဆရာ - မင္းကုုိ တရားအားထုုတ္ခိုုင္းထားတာကိုု တရားအားမထုုတ္ပဲ၊ အရည္မရ၊ အဖတ္မရ ဟာေတြ သြားျပီး သတိထားၾကည့္ေနတာကိုုး။ တရား ဘယ္တက္မလဲ။

😃😄😂

အေပၚက ဇင္ဆရာ၊ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ တရားအေမးအေျဖ ဟာသေလးကိုု ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ထားတာပါ။

အဲဒီလိုုမ်ိဳး သေဘာတရားခ်င္းဆင္ဆင္တူတဲ့ အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳး တရားေယာဂီတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာရွိပါတယ္။

ရိပ္သာဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးကိုု တပည့္ေယာဂီက တရားေလ ွ်ာက္ပါတယ္။

သမာဓိ အေတာ္အားေကာင္းလာတဲ့သူေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတတ္တဲ့ သဘာ၀အတိုုင္း အဲဒီေယာဂီမွာလည္း ျဖစ္ေနတာပါ။ သူက ဆရာေတာ္ၾကီးကိုု သူအားထုုတ္ေနခ်ိန္မွာ ခႏၶာကိုုယ္ထဲမွာ ဘယ္လိုုမ်ိဳးထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုုတာကိုု ခံစားသိလာရတဲ့အေၾကာင္း၊ အာရံုုနိမိတ္ေတြ ထူးထူးျခားျခား သိျမင္လာတဲ့အေၾကာင္းေတြကိုု ေလ ွ်ာက္ပါတယ္။

ဒီအခါမွာ ဆရာေတာ္ၾကီးက “ဒကာၾကီးကိုု တရားမွတ္ခိုုင္းထားတာ၊ ဒကာၾကီးက ေလ ွ်ာက္လိုုက္ၾကည့္ေနတာကိုုး။ေလ ွ်ာက္ၾကည့္မေနႏွင့္။ ဘယ္ေတာ့မွ ဆံုုးမွာမဟုုတ္ဘူး။ မွတ္စရာရွိတာသာ သတိႏွင့္ ဆက္မွတ္ေန“ လိုု႔ ဆံုုးမတာခံခဲ့ရဖူးေၾကာင္း အဲဒီေယာဂီျပန္ေျပာျပတာကိုု နားေထာင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

မုန္းလည္း မတတ္ႏိုင္ဘူး.....

တစ္ေန႔က ရန္ကုုန္ ေျခာက္ထပ္ၾကီးဘုရားမွာ သီတင္းသံုးေတာ္မူတဲ့ သက္ေတာ္ရွည္ဆရာေတာ္ၾကီး အလည္အပတ္ၾကြလာတာနဲ႔ သြားေရာက္ဖူးေျမာ္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ မႏၱေလးမစိုးရိမ္ဆရာေတာ္ၾကီးတို႔လိုု ပိန္ပိန္ပါးပါး ေသးေသးသြယ္သြယ္ ခႏၶာကိုယ္အခ်ိုုးအဆစ္မ်ိဳးႏွင့္ သြားလာလႈပ္ရွားတာ၊ ေျပာဆိုုတာေတြမွာ ေအးေဆးတည္ျငိမ္တဲ့ ဣေျႏၵအမူအရာကို ၾကည္ညိဳဖြယ္ အထင္သား ဖူးျမင္ရပါတယ္။

ဆရာေတာ္ၾကီးႏွင့္ ဖူးေျမာ္ရခ်ိန္မွာ ဧည့္ပရိတ္သတ္လည္း ဘယ္သူမွ ရွိမေနတာမို႔ ေအးေအးေဆးေဆး (၂) နာရီ နီးပါးေလာက္ စကားလက္ဆံုေျပာဆိုခြင့္၊ တရားေဆြးေႏြးခြင့္ကို ရခဲ့သလို၊ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ တရားအေတြ႔အၾကံဳေတြကိုလည္း ဓမၼဗဟုသုတအေနႏွင့္ ၾကည္ညိဳနာယူခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

စစခ်င္းမိနစ္အနည္းငယ္ အလႅာပ၊ သလႅာပ ေျပာဆိုျပီးတာႏွင့္ ဆရာေတာ္ၾကီးက တရားႏွင့္ စပ္ဆက္တဲ့စကားေတြဆီကို တေျဖးေျဖးေခၚေဆာင္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါန၊ သီလႏွင့္ စပ္တဲ့စကားေတြကို အရင္ဆံုုး ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးပါတယ္။ ျပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ဘာ၀နာပြားမ်ားမႈႏွင့္ ပတ္သက္တဲ့အေၾကာင္းေတြဆီကို ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။

ဆရာေတာ္ၾကီးက ဗုုဒၶါႏုႆတိကမၼ႒ာန္းႏွင့္ ေမတၱာကမၼ႒ာန္းပြားမ်ားရျခင္း အက်ိဳးႏွင့္ ပြားမ်ားပံုပြားမ်ားနည္းေတြကုိ အမိန္႔ရွိေတာ္မူပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက သူ႔ရဲ ႔ ကိုယ္ပိုင္အေတြ႔အၾကံဳေတြႏွင့္ ပြားမ်ားခဲ့ပံုေတြအေၾကာင္းေျပာျပတယ္။ လယ္တီဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ နည္းနာနိႆယအတိုင္းပြားမ်ားခဲ့ပံုုုုႏွင့္ တကယ္သာထိထိေရာက္ေရာက္ပြားမ်ားရင္ ဒိဗၺစကၡဳ၊ ဒိဗၺေသာတစတဲ့ အဘိဉာဥ္လိုုမ်ိဳးေတြေတာင္ ရႏိုင္တဲ့အထိေတာင္စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေသေသခ်ာခ်ာရွင္းျပေတာ္မူတယ္။

အဲဒီကေနတဆင့္တက္လို႔ ၀ိပႆနာဘာ၀နာပြားမ်ားတဲ့ဆီကို စကား ေရာက္သြားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ၾကီးက မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီးကိုေရာ၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးကိုေရာ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိေနၾကခ်ိန္မွာ မွီလိုုက္ျပီး တပည့္ခံခြင့္ရခဲ့သူမို႔ ဆရာေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါးရဲ ႔ တစ္မ်ိဳးစီ ထက္ျမက္ပံု၊ အားသာပံုေတြကို ဗဟုသုတျဖစ္ဖြယ္ ေျပာျပေတာ္မူပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီးက သူကိုယ္တိုင္တရားအားထုတ္ရာမွာ သိျမင္ခဲ့ရတဲ့ တရားအေတြ႔အၾကံဳေတြကို ၾကြား၀ါမႈပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ပဲ တရားေတာ္ရဲ ႔ ထူးျခားဆန္းက်ယ္ပံုေတြကို သဒၶါတရားတက္ဖြယ္ျဖစ္လာေအာင္ ေျပာျပေတာ္မူပါတယ္။

ဆရာေတာ္ၾကီးကိုယ္တိုင္က သမထဘာ၀နာမွာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ျမင္ေအာင္ က်င့္ထားခဲ့သူမို႔ ၀ိပႆနာဘာ၀နာကိုအားထုုတ္ခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔အေနႏွင့္ ဉာဏ္စဥ္တစ္ခုစီတိုင္းမွာ အထူးတလည္ကိုပဲ ထင္ထင္ရွားရွား သဲသဲကြဲကြဲ နားလည္သိျမင္ခဲ့ပါတယ္။

တရားအားထုုတ္တဲ့ ေယာဂီတိုင္းဟာ ဒီဉာဏ္အဆင့္ေတြကို အေျခခံကေနစလို႔ အဆင့္ဆင့္ျဖတ္သန္းျပီးမွ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္ျဖစ္တဲ့ မဂ္ဖိုုလ္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳၾကရတာမွန္ေပမယ့္၊ ေယာဂီတိုင္း ဒီဉာဏ္တစ္ခုစီတိုင္းရဲ ႔ သေဘာလကၡဏာကို သဲသဲကြဲကြဲ နားလည္ခံစားသိျမင္ၾကရတာမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ ႔ဉာဏ္ေတြကို ေရာက္ရွိျဖတ္သန္းသြားေပမယ့္သူ႔ရဲ ႔လကၡဏာေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သဲသဲကြဲကြဲ မသိျမင္လိုုက္ရတာမ်ိဳးေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္ၾကီးကေတာ့ ဉာဏ္စဥ္အဆင့္တစ္ခုုစီတိုင္းမွာ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ရႈမွတ္ပြားမ်ားခဲ့ရတယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဉာဏ္စဥ္ေတြရဲ ႔ သဘာ၀လကၡဏာေတြကို ျပည့္ျပည့္၀၀နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ရတယ္လုုိ႔ ဆိုုပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔ ဆရာေတာ္ၾကီး ၾကံဳေတြ႔သိျမင္ရတဲ့လကၡဏာေတြဆိုရင္ စာေပမွာ တိုက္ရိုုက္မပါတာမိုု႔ မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးကိုုယ္တိုုင္ တရားစစ္ေဆးေပးျပီး ဒါကေတာ့ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုုတာမ်ိဳး ဆံုုးျဖတ္ေပးရတာေတြရွိခဲ့တယ္လိုု႔ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။

အဲဒီေန႔က ဆရာေတာ္ၾကီးဆီက တရားအေတြ႔အၾကံဳေတြႏွင့္ တရားအဆံုးအမေတြ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ နာၾကားမွတ္သားခြင့္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ၾကီး၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးတို႔ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိေနစဥ္မွာ တပည့္ခံ ပညာဆည္းပူးခြင့္ရခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ ဒီေခတ္ဒီအခါမွာ အေတာ္ကိုရွားပါးေနျပီမို႔ အခုလိုဖူးေမ ွ်ာ္ၾကည္ညိဳ တရားနာၾကားေဆြးေႏြးခြင့္ရခဲ့တာဟာ ၾကံဳေတာင့္ၾကံဳခဲ အခြင့္အေရးၾကီး တစ္ခုပါပဲ။

ဆရာေတာ္ၾကီးဆီက တရားဉာဏ္စဥ္ေတြရဲ ႔ သေဘာလကၡဏာေတြကို နာယူလာရင္းက အခု ေနာက္ပိုင္း အြန္လိုင္းမွာ ရိပ္သာတစ္ခုကေန ေယာဂီေတြရဲ ႔ တရားအေတြ႔အၾကံဳေတြကို ေမးျမန္းျပီး က်န္တဲ့ေယာဂီေတြကို အားေပးစကားေျပာခိုင္းတဲ့ ဗြီဒီယို clip ေတြႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး နဲနဲေလး ေျပာခ်င္လာပါတယ္။

ဒီႏွစ္ပိုင္းေတြထဲ အဲဒီရိပ္သာဟာ ျပည္တြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပမွာပါ တျဖည္းျဖည္း နာမည္ၾကီးလာခဲ့ျပီး၊ လူၾကိဳက္မ်ားေနေပမယ့္ တရားျပသမႈႏွင့္ တရားအဆံုးအျဖတ္ေပးပံုေတြမွာ သေဘာမက်တာေလးေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုး၊ ေလးႏွစ္ေလာက္ကတည္းက ရိပ္သာရဲ ႔ တရားနည္းႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ပိဋကတ္ေတာ္ႏွင့္ မကိုက္ညီတဲ့အေၾကာင္း စာေပတတ္ကၽြမ္းႏွ႔ံစပ္ၾကတဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြက ေထာက္ျပေျပာဆိုေ၀ဖန္တာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။

အခုဒီလပိုင္းေတြထဲ ၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဗြီဒီယိုဖိုင္ေတြမွာ ေယာဂီက သူ႔တရားအေတြ႔အၾကံဳကို ေျပာျပတဲ့အေပၚမွာ ဆရာလုပ္သူ အဆံုးအျဖတ္ေပးတာေတြက ေယာဂီရဲ ႔ တရားတက္လမ္းအတြက္ တစ္ဘ၀လံုးစာသာမက၊ ကံမေကာင္းရင္ တစ္သံသရာလံုးစာအတြက္ပါ အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္လိုု႔ ျမင္မိပါတယ္။

အားလံုးၾကားဖူးေနၾကတဲ့ တရားဉာဏ္စဥ္ (၁၆) ပါးဟာ တရားေၾကးမံု (သို႔မဟုုတ္) တရားေပတံပါပဲ။ ဒီဉာဏ္စဥ္ေတြကို တခ်ိဳ ႔ရိပ္သာေတြက လက္ခံတာရွိသလုိ၊ တခ်ိဳ ႔ရိပ္သာေတြကလည္း လက္မခံၾကပါဘူး။ လက္ခံသည္ျဖစ္ေစ၊ လက္မခံသည္ျဖစ္ေစ တကယ္တရားအားထုတ္လာျပီဆိုရင္ ေယာဂီတိုင္းဟာ ဒီဉာဏ္ေတြရဲ ႔ သေဘာလကၡဏာေတြကိုေတာ့ သိရွိျဖတ္သန္းၾကရတာပဲျဖစ္ပါတယ္။

ေယာဂီတစ္ေယာက္ဟာ သူသိျမင္ခံစားေနရတဲ့ တရားသဘာ၀ကို ေျပာျပလိုက္တာႏွင့္ ဒီေယာဂီဟာ ဘယ္ဉာဏ္အဆင့္မွာ က်က္စားေနျပီ၊ ေရာက္ေနျပီဆိုတာကို တရားဗဟုသုတေကာင္းေကာင္းရွိထားတဲ့သူဆိုရင္ တန္းျပီးနားလည္ႏိုင္ပါတယ္။ ေလာကီဥပမာႏွင့္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က သူသိထားတဲ့ သခ်ၤာအေၾကာင္းေျပာတယ္ဆိုုပါေတာ့။ သူက အေပါင္းအႏုတ္အေျမွာက္အစားလုုပ္တဲ့အေၾကာင္းေတြကိုေျပာေနတာလား၊ logarithm အေၾကာင္းေျပာေနတာလား၊ Differentiate ေတြ Integrate ေတြအေၾကာင္းေျပာေနတာလား ဆိုုတာကိုနားေထာင္လိုက္တာႏွင့္ ဒီေက်ာင္းသားဟာ မူလတန္းေက်ာင္းသားလား၊ အထက္တန္းေက်ာင္းသားလား၊ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလားဆိုတာကို ခြဲႏိုုင္သလိုုမ်ိဳးပါ။

ဒီဥပမာႏွင့္ပဲ ဆက္ေျပာပါမယ္။ တကယ္လို႔ ေက်ာင္းသားက သူသိတဲ့ အေပါင္း၊ အႏုတ္၊ အေျမွာက္၊ အစားေလာက္ကိုပဲ ေျပာေနပါလ်က္ႏွင့္ သူ႔ကိုု မင္းကေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားျဖစ္ျပီ၊ တကၠသိုလ္တန္းေအာင္ျပီ စသည္ျဖင့္ဆံုးျဖတ္ေပးလိုုက္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္သူနစ္နာမယ္ထင္ပါသလဲ။ သူ႔ကိုုယ္သူ ငါေတာ့ တကၠသိုုလ္တန္းအဆင့္ျဖစ္ေနျပီ။ ဘာမွ ဆက္ေလ့လာေနစရာမလိုုေတာ့ဘူးလိုု႔ ယံုၾကည္သြားမယ္ဆိုုရင္ ဒီေက်ာင္းသားအတြက္ မခက္ပါလား။

အဲဒီ ဥပမာအတိုင္းပါပဲ။ အခုလည္း ဒီဗြီဒီယိုဖိုင္ေတြမွာ တရားအေတြ႔အၾကံဳေျပာေနၾကတဲ့ ေယာဂီေတြ သိထားတဲ့တရားဟာ တကယ္က အေျခခံအဆင့္သာသာမွာပဲရွိတာပါ။ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္စခန္းႏွင့္ အေတာ္ၾကီးကို အလွမ္းေ၀းေနပါေသးတယ္။ အခုမွ စလံုးေရ စ အဆင့္လို႔ေျပာရမယ့္ အေနအထားမွာပါ။

ဘယ္သူမဆို တကယ္စနစ္တက်ျပသေပးတဲ့ ဘယ္ရိပ္သာမွာျဖစ္ျဖစ္ သြားျပီး တရားလိုလားတဲ့စိတ္ႏွင့္ ၾကိဳးစားအားထုုတ္မယ္ဆိုုရင္ တစ္ေန႔အနည္းဆံုုး (၆)နာရီေလာက္ႏွင့္ အၾကာဆံုး (၅) ရက္ကေန (၁၀) ရက္အတြင္း အခု ဗြီဒီယိုဖိုင္ထဲက ေယာဂီေတြ ေျပာေနၾကတဲ့ တရားအေနအထားမ်ိဳးကို ရႏိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ တရားထူးရတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀ိပႆနာတရားကို စျပီး ေျခလွမ္းခ်တဲ့ အဆင့္ပဲရွိပါေသးတယ္။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေယာဂီကို မဂ္က်ျပီ၊ ဖိုလ္က်ျပီစသျဖင့္ ေျပာလိုက္တာဟာ တကယ္တရားလိုလားတဲ့ ေယာဂီအတြက္ အင္မတန္နစ္နာပါတယ္။ တခ်ိဳ ႔လာအားထုတ္ၾကတဲ့ ေယာဂီေတြဟာ ရက္ပိုင္းအတြင္း ေသရေတာ့မယ့္ ေရာဂါေတြႏွင့္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အတြက္ မွီခိုအားထားရာတစ္ခုရဖို႔အတြက္ လာအားထုတ္ၾကတာပါ။

ဒုုကၡေ၀ဒနာကို ခြာရႈႏိုင္တဲ့အဆင့္ဟာ တရားလမ္းေၾကာင္းအေနႏွင့္ ရရွိတာမွန္ကန္ေပမယ့္ ဒါဟာ တရားလမ္းဆံုးမဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒုုကၡေ၀ဒနာကိုသည္းခံျပီး အခ်ိန္ၾကာၾကာထိုင္ႏိုင္တာဟာလည္း တရားအသိဉာဏ္ေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ တျခားအေၾကာင္းေတြႏွင့္လည္း ထိုင္မယ္ဆိုထိုင္လို႔ရေနတာပါပဲ။ အိႏၵိယကဆာဒူးေတြ၊ တိဘက္က လာမားဘုန္းၾကီးေတြဆို ရက္ေတြ၊ လေတြႏွင့္ ခ်ီျပီးေတာင္ ထိုင္ေနႏိုင္ၾကပါတယ္။ ဒါဟာ သမာဓိတမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျပီး တရားအသိဉာဏ္ႏွင့္ ပတ္သက္မႈမရွိပါဘူး။ ဆိုလိုတာ မဂၢင္ထိုက္တဲ့ သမာဓိမ်ိဳး မဟုုတ္ပဲလည္း အခ်ိန္ၾကာၾကာထိုုင္မယ္ဆို ထိုင္လို႔ရတယ္လိုု႔ ေျပာခ်င္တာပါ။

ဒီရိပ္သာမွာ ပိဋကတ္စာေပလည္း ကၽြမ္းက်င္ႏွံ႔စပ္ျပီး၊ တခ်ိဳ ႔ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္ေတြက ေဒါက္တာဘြဲ႔ေတြေတာင္ ယူထားၾကတဲ့ ဆရာေတာ္အခ်ိဳ ႔ အားထုတ္ဖူးၾကေပမယ့္ ဘာေျပာသံမွ ထြက္မလာၾကတာ အံ့ၾသဖို႔ေတာ့ေကာင္းတယ္လို႔ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္။ ဘာလို႔ မေျပာၾကတာလဲဆိုတာေတာ့ ကာယကံရွင္ေတြပဲ သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ အဲဒီကအားထုတ္ျပီးတဲ့ ေယာဂီေတြ မဟာစည္ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ အေျခခံဝိပႆနာတရားေလးေတာင္ ဖတ္မၾကည့္ၾကပဲ ေနႏိုင္ၾကတယ္လို႔ မခ်ိတင္ကဲေျပာရွာပါတယ္။ တကယ္သာ တရားအားထုုတ္တာကို စိတ္၀င္စားျပီး စနစ္တက်အားထုတ္တတ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ ဒီလိုစာအုုပ္မ်ိဳးကေတာ့ ဖတ္ရႈသင့္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။ ဘယ္နည္းႏွင့္ပဲအားထုုတ္၊ အားထုတ္။ ကိုယ္သြားေနတဲ့လမ္းခရီးဟာ မွန္ကန္မႈရွိမရွိ ဆိုတာကုိ ဒီလို ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္ႏွစ္ခုုလံုးမွာ အထူးကၽြမ္းက်င္ႏိုင္နင္းတဲ့ အထင္ကရဆရာေတာ္ၾကီးရဲ ႔ လမ္းညႊန္မႈမ်ိဳးကို ေလ့လာမွတ္သားနာယူသင့္လွပါတယ္။

အခုလိုေရးသားမႈအေပၚမွာ မဟုုတ္မမွန္တာေတြကို ေျပာတယ္၊ စြပ္စြဲေျပာဆိုုတယ္လို႔ထင္ျမင္ယူဆခဲ့မယ္ဆိုရင္ ဒီဗြီဒီယိုဖိုင္ေတြကို ဗန္းေမာ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး၊ ပါခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ဖားေအာက္ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ေယာဆရာေတာ္ဘုရား စတဲ့ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြကို ျပသျပီး အရင္ဆံုး အဆံုးအျဖတ္ခံယူၾကည့္ပါလို႔ ေျပာပါရေစ။

အခုေရးသားမႈဟာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးဦးအေပၚမွာေသာ္လည္းေကာင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုခုကိုေသာ္လည္းေကာင္း ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ့ စိတ္ေစတနာႏွင့္ေရးသားတာ မဟုုတ္ဘူးဆိုုတာကို နားလည္ေပးေစလိုပါတယ္။ တရားဓမၼကို တကယ္ႏွစ္သက္လိုလားျပီး ၾကိဳးစားအားထုတ္ခ်င္ၾကသူေတြ၊ ဘ၀ရဲ ႔ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ကို အေကာင္းဆံုးျဖတ္သန္းခ်င္သူေတြ၊ ေသျခင္းတရားကိုရင္ဆိုင္ဖို႔ ျပင္ဆင္လိုသူေတြအတြက္ ဆရာစကားမွာလမ္းမဆံုးပဲ မဂၢင္လမ္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္ေလ ွ်ာက္လွမ္းႏိုင္ၾကဖို႔အတြက္ ရည္ရြယ္ေရးသားလိုက္ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။

တရားစစ္တရားမွန္ကို ျမတ္ႏိုးၾကတဲ့ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး စာေရးသူရဲ ႔ ေစတနာကို နားလည္လက္ခံၾကလိမ့္မယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္ေမ ွ်ာ္လင့္မိပါတယ္။

https://www.facebook.com/eain.daw.5281500/posts/443108286139832

https://www.facebook.com/eain.daw.5281500/videos/446069469177047/

 

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္

အမ်ိဳးသမီးမ်ား တရားထူးမရႏိုုင္

တခါက ေယာက်ာ္းရယ္၊ မိန္းမရယ္လိုု႔ ခြဲျခားျပီး ဆက္ဆံေလ့မရွိတဲ့ ဇင္ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးဟာ “ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ယံုုၾကည္မႈရွိပါ။ လမ္းေျဖာင့္အတိုုင္း သြားပါ။ ငါဘယ္သူလဲ ဆိုုတာကိုု ကိုုယ့္ဖာသာ ျပန္ေမးပါ“ လိုု႔ ေဟာေျပာဆံုုးမေလ့ရွိတယ္။

တစ္ခါမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က အဲဒီ ဇင္ဘုုန္းေတာ္ၾကီးကို ေမးေလ ွ်ာက္တယ္။ “ အရွင္ဘုုရား။ အမ်ိဳးသမီးေတြေရာ ဇင္ဘုုန္းေတာ္ၾကီး ျဖစ္ခြင့္ရွိပါသလား။”

ဒီအခါမွာ ဇင္ဘုုန္းေတာ္ၾကီးက “ဟင့္အင္း။ လံုုး၀မျဖစ္ႏိုုင္ဘူး။ အမ်ိဳးသမီးဆိုရင္ တရားထူူးမရႏိုုင္ဘူး။“ လိုု႔ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာရင္း ထြက္သြားတယ္။

အမ်ိဳးသမီးက ဇင္ဘုုန္းေတာ္ၾကီးေနာက္ကိုုလိုုက္ရင္း “တပည့္ေတာ္ အရွင္ဘုုရားကိုု ကိုုးကြယ္ဆည္းကပ္လာတာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနပါျပီ။ အရွင္ဘုုရားက ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ယံုုၾကည္မႈရွိဖိုု႔ အျမဲေဟာေျပာဆံုုးမတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီးေတြ တရားထူးမရႏိုုင္ဘူးလိုု႔ ေျပာရတာလဲ“ လိုု႔ေမးေလ ွ်ာက္တယ္။

ဒီအခါမွာ ဇင္ဘုုန္းေတာ္ၾကီးက အမ်ိဳးသမီးကိုု စိုုက္ၾကည့္ျပီး ျပန္ေမးလိုုက္တယ္။

“ဒီေတာ့... ဒကာမက အမ်ိဳးသမီးလား။“

(အမ်ိဳးသမီး Zen Master, Babara Rhodes ႏွင့္ သူ႔ဆရာ Seung Sahn တိုု႔ အေမးအေျဖလုုပ္ထားတာကိုု ဆီေလ ွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုုပါသည္။ )

ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္